Εκείνη που σημάδευε με όνειρα και ιστορίες ζωής τα τσιμεντένια πεζούλια και τους ξύλινους πάγκους...
Εκείνη που φάνταζε στα παιδικά μου μάτια δεδομένη και για πάντα σταθερή...
Μου λείπει η γειτονιά του καλοκαιριού...
Εκείνη που μάζευε στην ίδια ομήγυρη τον καυχησιάρη,την κουτσομπόλα,τον πολυλογά,την προξενήτρα...
Εκείνη που γεννιόταν στις μυρωδιές του γιασεμιού και μεγάλωνε στη σκιά της κληματαριάς ανάμεσα στα φρεσκοπλυμένα κατάλευκα σεντόνια της απλώστρας...
Εκείνη που είχε σημείο αναφοράς την απλότητα.Ένα καρό τραπεζομάντηλο,ένα σερβίτσιο μικροσκοπικά φλυτζανάκια,μια γλάστρα βασιλικό κι αγάπη...Πολλή αγάπη...
Μου λείπει η γειτονιά του καλοκαιριού...
Εκείνη που πλημμύριζε από παιδικές φωνές στο "κρυφτό",στα "μήλα" και σκόρπια αμήχανα βλέμματα κι ενοχικά χαμόγελα στην "μπουκάλα" πολύ πριν τη βαρβαρική επέλαση των video games και του ιντερνετικού φλερτ...
Εκείνη που είχε γεύση υποβρύχιο βανίλια,μπισκοτολούκουμο και παγωτό πατούσα-φράουλα...
Εκείνη που αναμείγνυε ήχους τηλεοράσεων απ'τα ορθάνοιχτα παράθυρα των σπιτιών...
"Ορκιστείτε παρακαλώ" απ'το ένα,
"Ο Ανδροκλής και τα λιοντάρια του" απ'το άλλο,η διαφήμιση του Καρνέισον απ'το τρίτο...
Ακόμα ηχεί στα αυτιά μου ο ο ρυθμός και τα λόγια της!
"Ο Ανδροκλής και τα λιοντάρια του" απ'το άλλο,η διαφήμιση του Καρνέισον απ'το τρίτο...
Ακόμα ηχεί στα αυτιά μου ο ο ρυθμός και τα λόγια της!
Μου λείπει η γειτονιά του καλοκαιριού...
Εκείνη που προκαθόριζε το αυτονόητο ραντεβού χωρίς καν εκείνο να δοθεί.Χωρίς καν να ειπωθεί ώρα...
Εκείνη που σπάραζε στην απώλεια,έχανε το βηματισμό της αλλά ήταν τέτοιο το μοίρασμα που από μόνο του μ'ένα μαγικό θαρρείς τρόπο μετέτρεπε την απώλεια σε ηχηρή ξανά παρουσία και φυσική διαδοχή προσώπων και ιστοριών...
Εκείνη που δε γνώριζε κλειστές πόρτες,διαδικτυακές ευχές και ερμητικά σφραγισμένες ψυχές...
Μου λείπει η γειτονιά του καλοκαιριού...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου