Νίκος Καζαντζάκης
«Ο καπετάν Μιχάλης άδραξε το ντουφέκι, γέμισε, σημάδεψε. [...]
— Κουράγιο, παιδιά! φώναξε. Η Κρήτη δε χάνεται!
Οι Τούρκοι είχαν ζώσει το βράχο, ανέβαιναν σπαθίζοντας τον αέρα, φωνάζοντας. Το βόλι έπεφτε σαν χαλάζι. Ένας ένας οι σύντροφοι του καπετάν Μιχάλη σωριάζονταν στο χώμα. [...]
Έμεινε ο καπετάν Μιχάλης μοναχός. Κοίταξε γύρα του, είδε τους συντρόφους του σκοτωμένους· κοίταξε κάτω, τούρκικα φέσια πλημμύριζαν το βράχο. Ένιωσε το αίμα του να τρέχει από παντού, μα η καρδιά του ήταν ατσάλι.
Σήκωσε το κεφάλι, κοίταξε τον ουρανό και φώναξε με όλη του τη δύναμη, να ακουστεί σε όλη την Κρήτη:
— Ελευθερία ή...
Δεν πρόλαβε να αποσώσει τη λέξη. Ένα βόλι τον βρήκε κατάματα, ανάμεσα στα φρύδια. Το κορμί του τινάχτηκε, έκανε ένα βήμα μπροστά και σωριάστηκε βατύς απάνω στα ματωμένα χώματα.
Το μυαλό του χύθηκε επάνω στην πέτρα. Και η τελευταία λέξη που δεν πρόλαβε να πει, έμεινε να φτερουγίζει για πάντα πάνω από τα βουνά: ...Θάνατος!»
Σ.Σ.:Ο Νίκος Καζαντζάκης κατέληξε στις 26 Οκτωβρίου 1957 στο Φράιμπουργκ της Γερμανίας, σε ηλικία 74 ετών. Άλλοι αποδίδουν τον θάνατό του σε λευχαιμία, άλλοι σε βαριάς μορφής ασιατική γρίπη. Η σορός του μεταφέρθηκε, μετά από περιπέτειες, στο Ηράκλειο Κρήτης, όπου ετάφη στο Μαρτινέγκο. Κατόπιν δικής του επιθυμίας, στον τάφο χαράχθηκε η δική του φράση «Δεν ελπίζω τίποτα. Δεν φοβούμαι τίποτα. Είμαι λέφτερος».
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου