Καμία τέχνη, καμία έμπνευση, καμία φαντασία δε μπορεί να ξεπεράσει την ίδια τη ζωή.
Την ίδια ώρα που κάνουμε παρελάσεις κι εκδηλώσεις για το ΟΧΙ, ο πιο διάσημος οπαδός του Χίτλερ στην Ελλάδα, αυτός που έχει σβάστικα τατουάζ στο χέρι, αυτός που έγινε διάσημος για τους ναζιστικούς του χαιρετισμούς, αυτός που χρησιμοποίησε τη ναζιστική ιδεολογία και πρακτική για να οργανώσει πογκρόμ, μαχαιρώματα, δολοφονίες, αυτός που καταδικάστηκε για την φρίκη που προκάλεσε είναι πάλι ελεύθερος -ξεναζιάστηκε μάλλον- και κάνει ομιλία σε ξενοδοχείο στην Θεσσαλονίκη -στο Capsis για να ξέρετε πού να μην πατήσετε ποτέ-.
Το ελληνικό κράτος πώς αντέδρασε; Αποφάσισε να του απαγορέψει την εκδήλωση γιατί κάποιος που έχει συνδεθεί με τέτοια φρικτά εγκλήματα και ρητορική μίσους και ρατσισμού δεν έχει δικαίωμα πια να εκθέτει δημόσια τις θέσεις του; Περιόρισε τις δράσεις που αποδεδειγμένα έχουν οδηγήσει στο πολύ πρόσφατο παρελθόν μέχρι και σε φόνους; Προσπάθησε να προστατέψει προληπτικά την κοινωνία από τη συγκρότηση μιας ακόμα συμμορίας που θα σπέρνει τον τρόμο με το μαχαίρι στις γειτονιές;
Όχι, φυσικά. Το ελληνικό κράτος που μεταπολεμικά συγκροτήθηκε κατά κύριο λόγο από ταγματασφαλίτες, χίτες, δοσίλογους συνεργάτες των Γερμανών, λαδέμπορους και λιποτάκτες αστούς και πολιτικούς απαγόρεψε κάθε δημόσια συνάθροιση στην πόλη για να μην εμποδιστεί ο απόγονος του Τσολάκογλου και του Γρίβα κι ο θαυμαστής του Μουσολίνι και του Χίτλερ να μας μιλήσει για τις απόψεις του την ημέρα που υποτίθεται ότι η Ελλάδα θα έπρεπε να θρηνεί και να τιμά τα θύματά της από τον καρκίνο του Ναζισμού και του Φασισμού. Μια μέρα που θα έπρεπε να είναι αφιερωμένη τόσο στο έπος της Αλβανίας, όσο και στην εποποιία του ΕΛΑΣ στα βουνά όσο και στα θύματα του λιμού, όσο και τους 200 της Καισαριανής, όσο στα θύματα στα μπλόκα, στα παιδάκια και στους αμάχους που σφάχτηκαν, βιάστηκαν και κάηκαν στο Δίστομο, στα Καλάβρυτα, στον Χορτιάτη, στο Κομμενο Άρτας, κτλ.
Αυτή τη στιγμή η πόλη φλέγεται με το ελληνικό κράτος και το μακρύ του χέρι, τους ματατζήδες, να ρίχνει μπερντάκι και δακρυγόνα στους αντιφασίστες, στους κομμουνιστές που τόλμησαν να βγουν στον δρόμο και να διαμαρτυρηθούν για την αμαύρωση της ημέρας, για να προλάβουν τους νέους Λουκμάν και Φύσσες.
Γιατί ο εμφύλιος δεν τελείωσε ποτέ. Και δε μπορεί να τελειώσει, γιατί είναι κάτι πιο βαθύ που τον ξαναγεννά και τον ανασταίνει, όσο οι συνεργάτες των κατακτητών όχι μόνο δεν τιμωρήθηκαν ποτέ, αλλά συνεχίζουν μέσω των απογόνων τους να έχουν στα χέρια τους το τιμόνι της χώρας. Τόσο σίγουροι για την ασυλία τους, ώστε να γίνονται και τόσο χυδαία προκλητικοί. Να μιλάνε και για την θεωρία των 2 άκρων. Την ίδια ώρα που φυλάνε τους ναζί και ρίχνουν ξύλο στους κομμουνιστές.
Δε γίνεται να τελειώσει ο εμφύλιος όσο αυτοί που θυσιάστηκαν ξανά και ξανά για να γίνει αυτό το χώμα ελεύθερο, κατέληγαν σε φυλακές, εξορίες κι εκτελεστικά αποσπάσματα και σήμερα ακόμα τρώνε ξύλο για να προστατευτούν τα φίδια να βγουν από την τρύπα τους ξανά να μας δαγκώσουν -και να πουλήσουν κάνα νησάκι στον Ερντογάν ή να κάνουν καμιά προδοτική δουλίτσα με τους Σιωνιστές, λέω εγώ τώρα-.
Αυτά που γίνονται σήμερα στη Θεσσαλονίκη είναι η καλύτερη σύνοψη του τι ήταν κι είναι το μεταπολεμικό κράτος, τι έγινε στα χρόνια της Κατοχής σε αυτόν τον έρημο τόπο, του πώς συνεχίζεται η Ιστορία με τον ίδιο τρόπο, το ίδιο αίμα στο στόμα.
Καλή λευτεριά, λοιπόν, και καλή υπομονή μέχρι να μη γιορτάζουμε την εισβολή στην χώρα μας, αλλά την απελευθέρωσή της, την οριστική απελευθέρωσή της.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου