Μεγάλο συλλαλητήριο στις 12 μ. στο Σύνταγμα | Κάλεσμα στα συνδικάτα, στους φορείς, σε όλο τον λαό από το Εργατικό Κέντρο Πειραιά
Τρία χρόνια συμπληρώνονται το Σάββατο 28 Φλεβάρη από το προδιαγεγραμμένο έγκλημα στα Τέμπη, το έγκλημα που στοίχισε τη ζωή σε 57 ανθρώπους, στην πλειοψηφία τους νέους και νέες.
Και, φέτος, τρία χρόνια μετά το δίλημμα που έβγαλε λαό και νεολαία στους δρόμους, με τα εγκλήματα στις ράγες του κέρδους να μην σταματούν, το δίλημμα παραμένει: «`Η τα κέρδη τους ή οι ζωές μας».
Με τη μαύρη αυτή επέτειο να πλησιάζει, η οργή και η αγανάκτηση φουντώνουν, αφού αυτές τις μέρες η εργατική τάξη θρηνεί τις πέντε εργάτριες που εξοντώθηκαν στο μεροκάματο στο μπισκοτάδικο της «Βιολάντα», σε ένα ακόμα έγκλημα για το κέρδος.
Και, απέναντι στην εγκληματική αυτή πολιτική, ήδη σωματεία και μαζικοί φορείς ετοιμάζουν αγωνιστικές πρωτοβουλίες καλώντας σε ξεσηκωμό ενάντια στον «ακήρυχτο πόλεμο» που εξοντώνει εργαζόμενους, λαό και νεολαία σε χώρους δουλειάς και υποδομές - ρημαδιό.
Στο πλαίσιο αυτό, το Εργατικό Κέντρο Πειραιά απευθύνει πλατύ κάλεσμα σε Συνδικάτα, Ομοσπονδίες και Εργατικά Κέντρα να δώσουν μαζικό, μαχητικό «παρών» στο συλλαλητήριο το Σάββατο 28 Φλεβάρη, στις 12 μ. στο Σύνταγμα.
Και, φέτος, τρία χρόνια μετά το δίλημμα που έβγαλε λαό και νεολαία στους δρόμους, με τα εγκλήματα στις ράγες του κέρδους να μην σταματούν, το δίλημμα παραμένει: «`Η τα κέρδη τους ή οι ζωές μας».
Με τη μαύρη αυτή επέτειο να πλησιάζει, η οργή και η αγανάκτηση φουντώνουν, αφού αυτές τις μέρες η εργατική τάξη θρηνεί τις πέντε εργάτριες που εξοντώθηκαν στο μεροκάματο στο μπισκοτάδικο της «Βιολάντα», σε ένα ακόμα έγκλημα για το κέρδος.
Και, απέναντι στην εγκληματική αυτή πολιτική, ήδη σωματεία και μαζικοί φορείς ετοιμάζουν αγωνιστικές πρωτοβουλίες καλώντας σε ξεσηκωμό ενάντια στον «ακήρυχτο πόλεμο» που εξοντώνει εργαζόμενους, λαό και νεολαία σε χώρους δουλειάς και υποδομές - ρημαδιό.
Στο πλαίσιο αυτό, το Εργατικό Κέντρο Πειραιά απευθύνει πλατύ κάλεσμα σε Συνδικάτα, Ομοσπονδίες και Εργατικά Κέντρα να δώσουν μαζικό, μαχητικό «παρών» στο συλλαλητήριο το Σάββατο 28 Φλεβάρη, στις 12 μ. στο Σύνταγμα.
Τρία χρόνια μετά είναι εδώ τα «Τέμπη» που μαυρίζουν τη ζωή του λαού
Οπως αναφέρει το Εργατικό Κέντρο στο κάλεσμά του, «τρία χρόνια μετά, δεν μπορούμε και δεν θα συνηθίσουμε το έγκλημα. Δεν είναι "της μοίρας γραφτό" δύο τρένα να κινούνται στις ίδιες ράγες για 12 ολόκληρα λεπτά και να συγκρούονται. Και πριν τα Τέμπη και μετά, τα εγκλήματα πολλά... Μάνδρα, Μάτι, πλημμύρες και φωτιές που κοστίζουν ανθρώπινες ζωές...
Χώροι δουλειάς που έχουν μετατραπεί κυριολεκτικά σε σύγχρονα σφαγεία, με τις εργαζόμενες και τους εργαζόμενους να φεύγουν για το μεροκάματο από το σπίτι και να μην ξέρουν αν θα γυρίσουν σώοι και αβλαβείς στα σπίτια τους, στις οικογένειές τους, στους φίλους τους».
Και, κάνοντας αναφορά στο νέο εργοδοτικό έγκλημα στη «Βιολάντα», που πρόσθεσε πέντε ακόμα θύματα στους δεκάδες νεκρούς στους χώρους δουλειάς, σημειώνει: «Μια ολόκληρη κοιλάδα των Τεμπών βρίσκεται μπροστά μας... Γιατί οι αιτίες και οι υπεύθυνοι είναι εδώ:
Η εγκληματική πολιτική του κέρδους, που δεν λογαριάζει την ανθρώπινη ζωή, το εχθρικό για τον εργαζόμενο λαό κράτος που υπηρετούν η κυβέρνηση της ΝΔ και όλα τα κόμματα που πίνουν νερό στο όνομα της κερδοφορίας, της ανταγωνιστικότητας των ομίλων, της ΕΕ και του ΝΑΤΟ.
- Είναι εδώ οι σιδηρόδρομοι - καρμανιόλα, που λειτουργούν στο πλαίσιο της πολιτικής της "απελευθέρωσης", των κατευθύνσεων και Οδηγιών της Ευρωπαϊκής Ενωσης που συναποφασίζουν και υλοποιούν όλες οι κυβερνήσεις. Γι' αυτό βλέπουμε Τέμπη σε όλη την Ευρωπαϊκή Ενωση, όπως πρόσφατα στους σιδηρόδρομους στην Ισπανία, και στη Ρουμανία. Μαζί με τα "Τέμπη του αέρα" που αναδείχθηκαν με εκκωφαντικό τρόπο πρόσφατα, με το μπλακάουτ του συστήματος ελέγχου στο "Ελ. Βενιζέλος", αποτελούν την ευρωπαϊκή κανονικότητα του καπιταλιστικού δρόμου ανάπτυξης και όχι μια ελληνική ιδιαιτερότητα.
- Είναι εδώ ο κίνδυνος Βιομηχανικού Ατυχήματος Μεγάλης Εκτασης, από τα καζάνια του θανάτου, τους αγωγούς που περνάνε κάτω από ολόκληρες πόλεις, τις αποθήκες με επικίνδυνα φορτία, τα χημικά που καταδικάζουν χιλιάδες εργατικές και λαϊκές οικογένειες να ζουν δίπλα στις ασθένειες, στη μόλυνση και τον φόβο για αλυσιδωτές εκρήξεις.
- Είναι εδώ η μετατροπή κρίσιμων υποδομών, όπως τα λιμάνια, οι δρόμοι μεταφοράς, βιομηχανίες κ.ά., σε κρίκους της πολεμικής εμπλοκής, της δολοφονικής αλυσίδας του ΝΑΤΟ, με τους εργαζόμενους να γινόμαστε αναλώσιμοι, η χώρα μας ορμητήριο εναντίον άλλων λαών και ταυτόχρονα στόχος αντιποίνων, για πολέμους που δεν έχουν καμία σχέση με τα δικά μας συμφέροντα.
- Είναι εδώ η ανασφάλεια και το αβέβαιο μέλλον που η ίδια πολιτική καταδικάζει τα παιδιά μας, τη νέα γενιά, με την εμπορευματοποίηση της Παιδείας και της Υγείας, με ταβάνια στα σχολεία να πέφτουν σαν βροχή, με σπουδές χωρίς υποδομές και ασφάλεια, τη στιγμή που δίνονται δισ. ευρώ για τους πολεμικούς εξοπλισμούς για τις ανάγκες του ΝΑΤΟ, που δεν έχουν σχέση με την άμυνα της χώρας».
«Καμία εμπιστοσύνη στην εγκληματική πολιτική και σε όσους την υπηρετούν, που παίζει τη ζωή μας κορόνα - γράμματα!», προσθέτει παρακάτω το Εργατικό Κέντρο, ξεκαθαρίζοντας: «Για να υπερασπιστούμε τη ζωή τη δική μας και των παιδιών μας, απαιτούνται σύγκρουση, συλλογικός, οργανωμένος, διεκδικητικός αγώνας που να στρέφεται απέναντι στον πραγματικό ένοχο, την εγκληματική πολιτική του κέρδους και όσους την υπηρετούν. Μέσα από την οργάνωσή μας στα συνδικάτα και στα σωματεία, με κατεύθυνση σύγκρουσης με τη μεγαλοεργοδοσία και το κράτος της, μπορεί να ανοίξει ο μόνος ελπιδοφόρος δρόμος για την ικανοποίηση των σύγχρονων αναγκών μας.
Με την εργατική τάξη μπροστά, στον κοινό αγώνα με όσους στενάζουν από την αντιλαϊκή πολιτική, τους βιοπαλαιστές αγρότες, τους αυτοαπασχολούμενους επαγγελματίες και επιστήμονες, έχουμε τη δύναμη να κατακτήσουμε μια ζωή με αξιοπρέπεια, ασφάλεια και ευημερία.
Για να κερδίσουμε εμείς, πρέπει να χάσει το κεφάλαιο. Μέση λύση δεν υπάρχει.
Γι' αυτό και όσοι εξαπατούν λέγοντας ότι μπορεί να είναι και η πίτα ολόκληρη και ο σκύλος χορτάτος... Οσοι προσπαθούν να παρουσιαστούν ως σωτήρες και μεσσίες για να μασκαρέψουν το σάπιο σύστημα της εκμετάλλευσης... Οσοι προβάλλουν ότι η λύση είναι να αλλάξει ο Μανωλιός απλά βάζοντας τα ρούχα του αλλιώς... Οσοι προωθούν διάφορα δήθεν κινήματα χωρίς οργάνωση και συνδικάτα... Το μόνο που προσφέρουν είναι η πραγματική δικαίωση να παραπέμπεται στις ελληνικές καλένδες.
Η πραγματική δικαίωση για τα Τέμπη, για τους νεκρούς στους χώρους δουλειάς, για τα παιδιά μας, θα έρθει μέσα από τον οργανωμένο αγώνα για να ανατραπεί η πολιτική που γεννά καθημερινά νέα εγκλήματα».
Πηγή: rizospastis
Η Σφήκα: Επιλογές
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου