Σας τα είπε ο ένας κυκλοθυμικός, θα σας τα πω και γω πιο ωμά...
Πρώτον, κάθε φορά που θα αναρωτηθείτε ποιος ο λόγος να έχουμε σωματεία, ποιος ο λόγος να οργανωθούμε, θυμηθείτε τους νεκρούς της τάξης μας. Είτε ήταν εργάτες, είτε ήταν υπάλληλοι γραφείου. Όλους εκείνους που ξύπνησαν το πρωί να πάνε για το μεροκάματο και δεν επέστρεψαν ποτέ στις οικογένειες τους. Όλους εκείνους που δεν είναι απλά ένας αριθμός που κάθε χρόνο αυξάνεται εκθετικά, αλλά ήταν γονείς, παιδιά, αδέρφια, φίλοι, συνάδελφοι. Χθες ήταν αυτοί, αύριο ίσως είμαστε εμείς. Ας οργανωθούμε μπας και πιέσουμε για την ασφάλεια μας στους χώρους εργασίας.
Δεύτερον, ας σταματήσει επιτέλους η ατάκα ότι ο Χ εργοδότης ταΐζει τόσα στόματα. Δίνει ψωμάκι σε τόσες οικογένειες. Η αλήθεια είναι ότι τόσα στόματα ταΐζουν έναν εργοδότη και την οικογένεια του με τον πλούτο που παράγουν και σαν αντάλλαγμα παίρνουν έναν μισθό που είναι απείρως ελάχιστος αυτών που παράγουν.
Τρίτον, επειδή διαβάζω διάφορους που ζ;eχνουν τα χνώτα τους από την πείνα, να βγαίνουν να υπερασπίζονται τον κάθε εργοδότη λες και παίρνουν ποσοστά από τα κέρδη του, κάντε τους πέρα. Είναι τοξικοί και λούμπεν.
ΥΓ: Και για να μην έχουμε αμφιβολίες για το πόσο ταξικά λειτουργεί η δικαιοσύνη, ο χρόνος που έχει μείνει φυλακή ο κάθε εργοδότης που ήταν υπεύθυνος για ένα εργατικό δυστύχημα, είναι πολύ λιγότερος από τον χρόνο που έμειναν στην φυλακή η Ηριανα και ο Περικλής για ένα αμφισβητούμενο δείγμα DNA και ο Ρωμανός για ένα δακτυλικό αποτύπωμα σε μια πλαστική σακούλα σούπερ μάρκετ.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου