Μια μέρα, στη δουλειά, το αφεντικό του τον ξεφτιλίζει μπροστά σε όλους για ένα λάθος που δεν έκανε καν ο Πάμπος. Ο Άνθρωπος-Πάμπος χαμογελάει αμήχανα, σκύβει το κεφάλι και ψελλίζει.. «Έχετε δίκιο, θα το διορθώσω, η ομαδική δουλειά είναι το παν». Εκείνη τη στιγμή, έδεσε το Μπουλντόγκ με μια κλωστή στο υπόγειο. Το Ζώο-Μπουλντόγκ, όμως, βγάζει αφρούς. Θέλει να πηδήξει πάνω στο γραφείο και να σκίσει τη γραβάτα του αφεντικού (και άλλα πολλά πιο γραφικά που δεν μπορώ να αναφέρω άρθρο).
Ο Πάμπος γυρίζει σπίτι «πολιτισμένος». Αλλά το Ζώο δεν ξεγελιέται. Δεν ηρεμεί. Αρχίζει να τρώει τον ίδιο τον Πάμπο από μέσα. Το στομάχι σφίγγει, ο ύπνος χαλάει, μια βαριά θλίψη απλώνεται χωρίς ξεκάθαρο λόγο. Το βράδυ, η γυναίκα του τον ρωτάει.. «Πάμπο μου μα ξέχασες να πάρεις γάλα;». Και τότε η κλωστή σπάει. Το Μπουλντόγκ πετάγεται έξω. Όχι για το γάλα. Ούτε για τον μαλάκα που του πιάνει το χώρο στάθμευσης στη δουλειά , ούτε καν για τον διαιτολόγο που του έβαλε λαχανάκια Βρυξελλών για βραδινό…Αλλά για όλα. Για το αφεντικό, για τα χρόνια που κατάπινε. Για όσα δεν ειπώθηκαν ποτέ. Ο Πάμπος ουρλιάζει, γίνεται κάτι που ούτε ο ίδιος αναγνωρίζει… λέει πράγματα που δεν εννοεί καν . Γιατί το Ζώο που φυλάκισε… δεν έμαθε ποτέ να ζει μαζί του. Τώρα είναι έξω από το κλουβί και δημιουργεί το απόλυτο χάος.
Μέσα σου δεν υπάρχει ένας «εαυτός», αλλά ένα πεδίο μάχης. Από τη μία το Ζώο..πρωτόγονο, γεμάτο ένστικτο, επιθετικότητα, επιθυμία για κυριαρχία, ζωή. Από την άλλη ο Άνθρωπος..ηθικός, κοινωνικός, «σωστός», αυτός που θέλει να ανήκει και να είναι αποδεκτός. Το πρόβλημα δεν είναι ότι έχεις Ζώο. Το πρόβλημα είναι ότι κάνεις πως δεν υπάρχει.Και τότε πληρώνεις το τίμημα, και οι άλλοι γύρω σου. Γίνεσαι απλά ενας παθητικοεπιθετικός είρωνας μαλάκας που καταπιέζει τον θυμό του.
Το άγχος σου, η κατάθλιψή σου, η εσωτερική ένταση, πολλές φορές δεν είναι αδυναμία, είναι το Ζώο που έχεις δεμένο στο υπόγειο σου και λιμοκτονεί και αρχίζει να στρέφεται εναντίον σου. Γιατί δεν του έδωσες χώρο να υπάρξει με τρόπο συνειδητό. Αν δεν παραδεχτείς ότι έχεις δόντια, δεν είσαι καλός άνθρωπος. Είσαι ένας φοβισμένος άνθρωπος που βάφτισε τη δειλία του «ευγένεια». Η υγεία δεν έρχεται όταν σκοτώσεις το Ζώο, ερχεται όταν σταματήσεις να το φοβάσαι. Όταν μάθεις να το κρατάς, να το βλέπεις, να το ακούς, να το χρησιμοποιείς. Να δείχνεις δόντια χωρίς να δαγκώνεις. Να λες «όχι» χωρίς να διαλύεις. Να έχεις αξιοπρεπή όρια. Να νιώθεις τον θυμό χωρίς να γίνεσαι καταστροφή. Αν περιμένεις ότι πάντα θα επικρατεί ειρήνη χωρίς σύγκρουση, θα μείνεις για πάντα διχασμένος. Ουτε άνθρωπος. Ούτε ζώο. Απλώς θεατής της ίδιας σου της ζωής..και πιθανόν με γαστρίτιδα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου