Κι όμως, εκείνη τη στιγμή δεν ήταν ένα απλό μπαλόνι. Ήταν ένας μικρός κόσμος δεμένος με ένα κορδόνι. Ήταν προσδοκία, χαρά, φαντασία, ένα “για πάντα” μέσα σε ένα απόγευμα Κυριακής.
Θυμάμαι πριν καιρό , σε μια απλή βόλτα, αγόρασα στην τότε 5χρονη κόρη μου ένα μπαλόνι με ήλιον. Έναν μονόκερο. Το κρατούσε σαν κάτι ιερό. Όπως εγώ μια ζεστή ζαμπονοτυροπιτα, ένα πράμα. Το κοίταζε με εκείνο το βλέμμα που μόνο τα παιδιά έχουν… το βλέμμα που δεν αμφιβάλλει, που δεν φοβάται την απώλεια, που πιστεύει ότι ό,τι αγαπά, θα μείνει.Μέχρι που δεν έμεινε. Πιάστηκε σε ένα κλαδί. Ένα δευτερόλεπτο. Και ο μονόκερως χάθηκε. Και μαζί του χάθηκε και η ψευδαίσθηση της διάρκειας. Όσοι είστε γονείς θα καταλάβετε…Κλάμα. Θυμός. Ματαίωση. Όχι για το μπαλόνι. Για αυτό που σήμαινε. Και εκεί, μέσα σε αυτό το μικρό δραμα, συνειδητοποίησα οτι κρύβεται όλη η ανθρώπινη ιστορία. Δεν υποφέρουμε μόνο από αυτό που χάνεται. Υποφέρουμε από την ιδέα ότι δεν έπρεπε να χαθεί. Την ψευδαίσθηση του «πάντα».
Κάπου μεγαλώνοντας, χτίζουμε μια σιωπηλή πεποίθηση…ότι η ζωή οφείλει να είναι δίκαιη, σταθερή, προβλέψιμη. Ότι αυτά που αγαπάμε θα κρατήσουν. Ότι ο πόνος είναι εξαίρεση και όχι κανόνας. Και κάθε φορά που η πραγματικότητα δεν συνεργάζεται με αυτό το σενάριο, δεν πονάμε μόνο για το γεγονός. Πονάμε γιατί προδόθηκε η προσδοκία. Οι Στωικοί δεν ήταν απαισιόδοξα καθάρματα . Ήταν αμείλικτα ειλικρινείς. Μας είπαν κάτι που δεν ακούγεται όμορφο αλλά είναι βαθιά λυτρωτικό..τίποτα δεν σου ανήκει πραγματικά. Ό,τι έχεις, το έχεις προσωρινά. Ό,τι αγαπάς, το κρατάς δανεικά.
Γιατί όταν καταλάβεις ότι το μπαλόνι θα σκάσει ή θα πετάξει, δεν σταματάς να το αγαπάς.Το αγαπάς αλλιώς.Το κοιτάς πιο προσεκτικά. Το κρατάς πιο συνειδητά. Δεν θυμώνεις τόσο όταν χαθεί γιατι κάπου, βαθιά, ήξερες. Και ίσως αυτό είναι το πιο δύσκολο μάθημα… όχι να μην πονάς, αλλά να πονάς χωρίς να εκπλήσσεσαι. Η κατανόηση της προσωρινότητας δεν αφαιρεί τη λύπη. Της δίνει νόημα. Σε φέρνει πιο κοντά σε αυτό που έχει αξία. Σε μαθαίνει να ξεχωρίζεις το ουσιώδες από το εφήμερο και ταυτόχρονα να σέβεσαι το εφήμερο σαν να είναι ιερό. Γιατί είναι.
Η βόλτα της Κυριακής.Το χέρι που κρατάς. Το βλέμμα που σε εμπιστεύεται. Το γέλιο που δεν θα επαναληφθεί με τον ίδιο τρόπο ποτέ ξανά.
Και τελικά, το ερώτημα δεν είναι αν θα χαθεί το μπαλόνι.Το ερώτημα είναι.. Όταν ήταν ακόμα στα χέρια σου… ήσουν πραγματικά εκεί;
Ευάγγελος Ορφανιδης κλινικός ψυχολόγος
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου