Κι αν φέρατε παιδιά στη ζωή κι αυτά θα μπουν στις ράγες που οδηγούν με απόλυτη ασφάλεια και μηδενική παρέκκλιση στην επιτυχία, στην ευτυχία, στη θέωση;
Και τελικά τι είναι η στοργή κι η φροντίδα σας; Ένα αμείλικτο δικαστήριο; Η τρυφερότητα σας καταδικάζει σε θάνατο; Η αγάπη σας διατάζει το "πυρ" στο εκτελεστικό απόσπασμα; Έτσι θα υποστηρίξετε ένα παιδί που είτε κατά τη γνώμη σας είτε αντικειμενικά έμπλεξε;
Είναι φεστιβάλ εκδίκησης η δολοφονία ενός παιδιού; Έχει μια γάργαρη ευχαρίστηση μια λάθος στιγμή, μια κακή απόφαση, μια άσχημη συγκυρία να καταλήγει στην εσχάτη των ποινών; Τι σας ευχαριστεί; Τι σας γεμίζει τόσο μίσος την καρδιά; Ένα παιδί που στο κάτω κάτω δεν έβλαψε κανέναν πέρα από τον εαυτό του, που το έβλαψαν θανάσιμα; Στο αίμα ενός παιδιού καθαρίζουμε τις ευθύνες των δολοφόνων του; Τις ευθύνες της κοινωνίας που του δώσαμε, της εκπαίδευσης και των συνθηκών που το αναστησαμε; Της αδιαφορίας μας; Των παγίδων που του στήσαμε; Βολεύει να φταίνε πάντα οι έφηβοι, τα παιδιά, οι μικροί. Το μίσος είναι φίλτρο στον καθρέφτη μας.
Ξέρω ξέρω το δικό σας παιδί δε θα μπορούσε να ήταν στη θέση της, στην χώρα των αθώων έχουμε γεμίσει με τέλειους γονείς, αν όμως παρ' ελπίδα ήταν η κόρη σας εκεί, θα θέλατε να είχε την τύχη της Μυρτούς; Να χάνει τη ζωή της αβοήθητη σε ένα πάρκο για να μην μπλέξουν τρεις νταήδες; Σε ποιο παιδί αξίζει αυτό; Σε ποιον τρόπο ζωής; Σε ποια ρούχα; Σε ποιο μακιγιάζ; Γιατί πρέπει ακόμη να εξηγούμε τα εντελώς αυτονόητα;
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου