Η ανησυχία τους δεν αφορά τους κάλπικους καβγάδες στο πολιτικό σύστημα, ούτε τον τσακωμό παλιών και νέων «σωτήρων» για το ποιος μπορεί να εγγυηθεί μια πιο σταθερή κυβέρνηση.
Ολοι τους είναι σιγουράκια για την αστική τάξη, που επιχειρεί ξανά να ανανεώσει τα δίπολα και τα ψευτοδιλήμματα της κυβερνητικής εναλλαγής.
Αυτό που τους τρομάζει πάνω απ' όλα είναι η προοπτική να αμφισβητήσει ο λαός τη σταθερότητα στρατηγικών επιλογών που σχετίζονται με τη «δημοσιονομική πειθαρχία», την πολεμική εμπλοκή, τα ενεργειακά σχέδια, τις ιμπεριαλιστικές συμμαχίες, το κράτος και τους θεσμούς.
Ξέρουν καλά ότι η δυσαρέσκεια που βράζει μπορεί κάτω από προϋποθέσεις να στραφεί μαζικά ενάντια σε τέτοιες επιλογές, όσο μεγαλώνουν οι δυσκολίες του συστήματος να διαχειριστεί τους ανταγωνισμούς, τα αδιέξοδα και τις αντιφάσεις του.
Αυτόν τον κίνδυνο επισημαίνουν οι μεγαλοεπιχειρηματίες στα κόμματα και τα καλούν να δείξουν ευθύνη, με βαθύτερες συναινέσεις, καρότο και μαστίγιο για να κάθεται στ' αυγά του ο λαός.
Αυτόν τον κίνδυνο επισημαίνουν οι μεγαλοεπιχειρηματίες στα κόμματα και τα καλούν να δείξουν ευθύνη, με βαθύτερες συναινέσεις, καρότο και μαστίγιο για να κάθεται στ' αυγά του ο λαός.
Η σταθερότητά τους όμως έχει δοκιμαστεί και δεν κρύβει καμιά έκπληξη για τον λαό.
Οδηγεί με βεβαιότητα πιο βαθιά στον πόλεμο και στις συνέπειές του, όπως είναι η ακρίβεια που τσακίζει το λαϊκό εισόδημα, η «κουλτούρα φέρετρων», τα drones που αλωνίζουν τις ελληνικές θάλασσες.
Φέρνει καινούργια δεινά για τον λαό και τον καταδικάζει σε νέες θυσίες, για να θωρακίζονται τα κέρδη και τα συμφέροντα του κεφαλαίου.
Η σταθερότητα που θέλει το σύστημα σημαίνει γενικευμένη αστάθεια για τον λαό, που έχει κάθε λόγο να τους το αντιστρέψει:
Με σταθερή κλιμάκωση της πάλης του, σε συμπόρευση με το ΚΚΕ, να μεγαλώσει τον κλονισμό και την αστάθεια στρατηγικών επιλογών της αστικής τάξης, δυναμώνοντας το ρεύμα αμφισβήτησης της πολιτικής που υπηρετεί τα συμφέροντά της, σε όλες τις εκδοχές.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου