Η Παλαιστινιακή Πατρίδα

Salah Musa

Αυτή η μικρή πατρίδα, μικρή σαν μια σφιγμένη γροθιά, κι όμως απέραντη σαν το βιβλίο της αιωνιότητας. Όμορφη και αλύγιστη. Πληγωμένη και πληγωτική. Μπορεί άραγε να γίνει φυλακή για τα ίδια της τα παιδιά;

Έχει φορέσει όλα τα πρόσωπα της ιστορίας. Γνώρισε τον θάνατο αμέτρητες φορές και κάθε φορά ξανασηκώθηκε. Τα ονόματά της αλλάζουν, τα δέντρα της πέφτουν και ξαναβλασταίνουν. Κι εμείς επιμένουμε να την κρατάμε στην αγκαλιά μας — μια αγκαλιά ως το τέλος. Από αυτή τη βεβαιότητα, καθαρή σαν το φως του ήλιου, από αυτό το βαθύ αίσθημα του ανήκειν, αντλούμε τη δύναμη της ζωής: έχουμε πατρίδα.

Μέσα από αυτή τη φλογισμένη αγκαλιά βλέπουμε τις θύελλες να περνούν και να συντρίβονται πάνω στους ώμους μας, που δεν αφήνουν την πατρίδα να γλιστρήσει, ακόμη κι όταν γίνεται φυλακή ή εξορία.
Κάθε φορά που ένα μαχαίρι χαράζει αυτή την αγκαλιά, καλούμαστε να ανακαλύψουμε ξανά την αγάπη σαν πεπρωμένο. Όχι γιατί η αγάπη είναι εύκολη, αλλά γιατί μόνο αυτή μάς δίνει τη δύναμη να συνεχίσουμε.

Δεν τραγουδάμε τώρα. Κι όμως, αυτή η επίμονη ομολογία μοιάζει με τραγούδι. Είναι η άρνησή μας να επιτρέψουμε σε οποιονδήποτε να χωρίσει τον άνθρωπο από την πατρίδα του — αυτή την πατρίδα που σκεπάζει με την ίδια γη τους ζωντανούς και τους νεκρούς. Με περισσότερη αγάπη απαντούμε στο μίσος. Με περισσότερη αξιοπρέπεια απαντούμε στην ταπείνωση. Και με την ήρεμη αποφασιστικότητα εκείνων που δεν φοβούνται ούτε τον θάνατο, αντιστεκόμαστε σε κάθε προσπάθεια να μας αναγκάσουν να αποχωριστούμε την πατρίδα.

Δεν τη βρήκαμε σε κάποιον θρύλο ούτε σε μια μακρινή ουτοπία. Δεν την ανακαλύψαμε στις σελίδες ενός παλιού βιβλίου. Δεν την οικοδομήσαμε όπως οικοδομούνται οι θεσμοί και τα κτίρια. Εκείνη μάς γέννησε. Είναι ο πατέρας και η μητέρα μας. Δεν την επιλέξαμε ούτε την αγοράσαμε. Δεν χρειάστηκε κανείς να μας διδάξει την αγάπη γι’ αυτήν. Γεννηθήκαμε μέσα στον παλμό του αίματός της, μέσα στη σάρκα της, μέσα στον μυελό των οστών της. Γι’ αυτό της ανήκουμε, όπως κι εκείνη ανήκει σε εμάς.

Κι αν ακόμη αυτή η μικρή πατρίδα, μικρή σαν μια σφιγμένη γροθιά, γίνει φυλακή, εμείς δεν θα πάψουμε να την αγαπάμε. Γιατί είναι η πατρίδα μας. Και γιατί υπάρχουν στιγμές στην ιστορία όπου η φυλακή φορά το πρόσωπο της πατρίδας, χωρίς ποτέ να μπορεί να σβήσει την αλήθεια της.

 Σ.Σ.: Ο Salah Musa « Σαλαχ Μούσα «είναι Παλαιστίνιος ιατρός, ειδικός στην Ακτινοδιαγνωστική, συγγραφέας και πολιτικός αναλυτής.
Γεννήθηκε στην Παλαιστίνη και σπούδασε Ιατρική στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, όπου ανέπτυξε έντονη κοινωνική και συνδικαλιστική δράση, ίδρυτης της Γενικής Ένωσης Παλαιστινίων Φοιτητών στην Ελλάδα.
Άσκησε επί σειρά ετών την ιατρική και υπηρέτησε ως επιτετραμμένος της Παλαιστινιακής Αντιπροσωπείας στην Ελλάδα.
Έχοντας ζήσει περισσότερες από τρεις δεκαετίες στην Ελλάδα, απέκτησε βαθιά γνώση της ελληνικής κοινωνίας και γλώσσας, στην οποία επιλέγει να γράφει τα βιβλία και τα άρθρα του.
Το συγγραφικό του έργο επικεντρώνεται στην ιστορία της Παλαιστίνης, το διεθνές δίκαιο, τις διεθνείς σχέσεις και τις πολιτικές εξελίξεις στη Μέση Ανατολή.
Με επιστημονική τεκμηρίωση και ιστορική προσέγγιση επιδιώκει να συμβάλει στον δημόσιο διάλογο, αναδεικνύοντας ζητήματα δικαιοσύνης, ελευθερίας και ανθρώπινων δικαιωμάτων.
Συνεχίζει να αρθρογραφεί στον ελληνικό Τύπο και να συμμετέχει σε δημόσιες συζητήσεις και εκδηλώσεις στην Ελλάδα και την Κύπρο, προωθώντας τον διάλογο γύρω από το Παλαιστινιακό ζήτημα και τις σύγχρονες διεθνείς εξελίξεις

---

Η Σφήκα: Επιλογές

---