Η Ηρώδου Αττικού κατεβαίνεται μόνο με το Βαλς των χαμένων ονείρων στα αυτιά. Έίναι πάντα μια σκηνή από την Κάλπικη Λίρα. Όσα χρόνια κι αν περάσουν θα έχει πάντα κάτι από Μάνο Χατζιδάκι, Δημήτρη Χορν, Έλλη Λαμπέτη, Γιώργο Τζαβέλλα.
Είναι το συμπαντικό σημείο που ο Παύλος συναντάει την Αλίκη. Στην κορυφαία στιγμή του ελληνικού κινηματογράφου. Είναι εκείνη η τρύπα στον χωροχρόνο που το παρόν συναντά το παρελθόν και το μέλλον. Ο,τι πιο κοντά έχει βρεθεί σε μηχανή του χρόνου. Είναι 1955, 2008, 2024, 2081.
Είναι η ελπίδα ότι θα έχεις μια τυχαία συνάντηση μια ζεστή μέρα του Αυγούστου στη νεκρή Αθήνα που θα μπορέσεις να εξομολογηθείς όσα δεν έχεις παραδεχτεί ούτε στον εαυτό σου.
Είναι οι σκέψεις που εμφανίζονται στην ησυχία του απομεσήμερου και καταλήγουν σε ένα από κοινού σ' αγαπώ. Τόσο έντονες που σχεδόν το είπες, σχεδόν το άκουσες.
Είναι οι αμοιβαίες εξηγήσεις κι οι συγγνώμες όταν πλέον έχει κρυώσει το αίμα, αλλά όχι κι η καρδιά.
Είναι η μουσική υπόκρουση από τα τζιτζίκια από τον εθνικό κήπο.
Είναι που την Αλίκη την περιμένει πια ο άντρας της και το παιδί της, ενώ τον Παύλο δεν έχει κανέναν να τον περιμένει.
Είναι που ένας καλλιτέχνης δεν πρέπει να παντρεύεται ποτέ.
Είναι που η λίρα που είχαν ορκιστεί να μην προδώσουν ποτέ ήταν τελικά κάλπικη.
Όμως κάλπικη δεν ήταν η αγάπη τους, κάλπικος είναι μόνο ο παράς.
Είναι η επιστροφή στην πραγματικότητα, σε ένα αυτοκίνητο με σοφέρ ο ένας, με τα πόδια ο άλλος.
Κάτι τέτοιες βόλτες σου θυμίζουν πώς έζησες κι ας μην είσαι πια εσύ.
Αυτή η πόλη, αυτός ο δρόμος θα γνωρίζει και θα σε αγαπάει για όσα έχασες κι όσα απέτυχες, όσα σε διαμόρφωσαν περισσότερο από κάθε επιτυχία και ψευδαίσθηση κατάκτησης.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου