Το «επιτελικό τους κράτος» είναι γυμνό

Ελλάδα

Δυο παραδείγματα των τελευταίων ημερών από τον χώρο της Παιδείας ξεσκεπάζουν τη γύμνια του... «επιτελικού κράτους».

Το πρώτο αφορά τον Νότιο Τομέα της Αθήνας. Τι έγινε εκεί; Η Διεύθυνση Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης Δ' Αθήνας (που καλύπτει τα σχολεία του Νότιου Τομέα), λόγω υπηρεσιακής αστοχίας κατά την καταχώρηση των κενών για τη β' φάση προσλήψεων αναπληρωτών, δεν καταχώρησε κανένα από τα κενά γενικής αγωγής που υπήρχαν. Αποτέλεσμα; Κανένας αναπληρωτής δεν τοποθετήθηκε στα σχολεία της Διεύθυνσης στη β' φάση προσλήψεων, με τα κενά εκπαιδευτικών να παραμένουν στη συντριπτική πλειοψηφία των σχολείων του Τομέα, κενά δασκάλων στα τμήματα (πρωινά και ολοήμερα) αλλά και κενά εκπαιδευτικών ειδικοτήτων. Η επόμενη, γ' φάση προσλήψεων αναπληρωτών, αναμένεται τον Νοέμβρη. Μέχρι τότε τι θα γίνει στα σχολεία;

Το λάθος προέκυψε από την ίδια τη διοικητική δομή του υπουργείου, από τη Διεύθυνση Εκπαίδευσης. Ηταν υπόθεση κάποιων κλικ στον υπολογιστή. Γιατί δεν διορθώθηκε επί τόπου την ώρα που εντοπίστηκε; Γιατί δεν διορθώνεται δύο, τρεις, τέσσερις μέρες μετά...; Γιατί το υπουργείο δεν στέλνει τώρα αναπληρωτές και πρέπει οι μαθητές να περιμένουν μέχρι τον Νοέμβρη για να κάνουν μάθημα;

Το ερώτημα, φυσικά, μπορεί να επεκταθεί: Γιατί δεν έχουν καλυφθεί ήδη όλα τα κενά σε όλη τη χώρα; Τα παιδιά της Γ' Λυκείου στα Κύθηρα δεν έχουν διδαχθεί ούτε μια ώρα από την αρχή της σχολικής χρονιάς τα πανελλαδικώς εξεταζόμενα μαθήματά τους...

***

Το δεύτερο είναι το παράδειγμα της Γκράβας. Σ' ένα συγκρότημα με 4.000 μαθητές έχουμε κρούσματα έντονης οσμής αερίου εδώ και είκοσι μέρες και κανείς δεν απαντάει επίσημα και υπεύθυνα το «γιατί;». Χρειάστηκε να ξεσηκωθούν γονείς, εκπαιδευτικοί και μαθητές για να απαιτήσουν εκκένωση την Παρασκευή, κι οι εμπλεκόμενοι δήμοι καθησύχαζαν ή ακόμα και προκαλούσαν χωρίς να απαντούν στα αμέτρητα «γιατί» και την αγωνία της σχολικής κοινότητας. Το δε υπουργείο Παιδείας δεν έχει ψελλίσει ούτε μισή κουβέντα για το θέμα στο μεγαλύτερο σχολικό συγκρότημα της χώρας.

Αφήσαν το Σαββατοκύριακο χωρίς να κάνουν κανέναν έλεγχο. Ακόμα και η διακοπή της παροχής φυσικού αερίου (που δεν είναι λύση, απλά το πρώτο βήμα για την ασφάλεια μέχρι να γίνουν οι απαραίτητοι έλεγχοι) έπρεπε να περάσουν τρεις μέρες για να γίνει. Και βγάζουν κάτι λακωνικές ανακοινώσεις όπως αυτή του δημάρχου Γαλατσίου προχθές το βράδυ του τύπου... «μην ανησυχείτε». Μα πώς να μην ανησυχούν, αφού οι εταιρείες στην υπόθεση του φυσικού αερίου είναι ελεγκτές του εαυτού τους - κάτι που αποκαλύφθηκε από τον περασμένο Μάη με την επικίνδυνη κατάσταση της οσμής αερίου σε όλους τους νότιους δήμους; Πώς να μην ανησυχούν όταν κανένας δημόσιος φορέας δεν παίρνει την ευθύνη να κάνει ολοκληρωμένους ελέγχους και να απαντήσει από πού και γιατί προερχόταν η οσμή; Και τι θα γίνει όταν το επόμενο διάστημα τα σχολεία θα χρειαστούν θέρμανση;

***

Μιλάμε, λοιπόν, για το αστικό κράτος. Ενα κράτος που όχι μόνο δεν μπορεί να προστατεύσει αποτελεσματικά τις λαϊκές ανάγκες, αλλά που, όταν αυτές συγκρούονται με τις προτεραιότητες του κεφαλαίου, αποδεικνύεται «επιτελικό» στην υποβάθμιση, στην καθυστέρηση, στη μετακύλιση των ευθυνών. Ενα κράτος που έχει αποδειχθεί κατά συρροήν επιζήμιο για την ανθρώπινη ζωή και τις εργατικές - λαϊκές ανάγκες.

Τα δύο παραπάνω παραδείγματα από την Παιδεία δεν είναι «κακές στιγμές» μιας κατά τα άλλα εύρυθμης κρατικής μηχανής. Δεν είναι απλώς κάποια υπηρεσιακά λάθη ή κάποιες καθυστερήσεις που «θα διορθωθούν». Είναι χαρακτηριστικές πλευρές του τρόπου με τον οποίο λειτουργεί το αστικό κράτος, το οποίο ιδιαίτερα στην εποχή της πολεμικής προετοιμασίας και εμπλοκής έχει ξεκάθαρες προτεραιότητες.

Γιατί το ίδιο κράτος που εμφανίζεται «ανίκανο» να εξασφαλίσει έγκαιρα εκπαιδευτικούς στα σχολεία, να ελέγξει με επάρκεια ένα σχολικό συγκρότημα όπου επί μέρες υπάρχει έντονη οσμή αερίου, να εξασφαλίσει ασφαλή σχολικά κτίρια, είναι απολύτως ικανό όταν πρόκειται να οργανώσει την καταστολή, την παρακολούθηση, την υπονόμευση των απεργιών, την εφαρμογή αντιλαϊκών νόμων και την προώθηση των απαιτήσεων των επιχειρηματικών ομίλων και των ιμπεριαλιστικών συμμαχιών της αστικής τάξης.

Ας θυμηθούμε πάλι από την Παιδεία την ταχύτητα με την οποία λειτούργησε το αστικό κράτος, δικαιοσύνη και αστυνομία, πριν λίγες μέρες στη Σάμο, απέναντι σε ανήλικους μαθητές που κινητοποιούνταν για τις ανάγκες των σχολείων τους και «τους τύλιξε σε μια κόλλα χαρτί» σαν εγκληματίες...

Γ.

Πηγή: rizospastis

---

Η Σφήκα: Επιλογές

---