ΔΕΞΙ Η AΡΙΣΤΕΡΟ

Της Λίλας Μήτσουρα

Δεξί ή αριστερό? Έλα μην κάνεις περίεργους συνειρμούς. Για τα εγκεφαλικά μας ημισφαίρια μιλώ. Ποιο χρησιμοποιείς εσύ? Λένε πως το αριστερό εγκεφαλικό ημισφαίριο είναι η έδρα της λογικής και το δεξί ημισφαίριο η έδρα του συναισθήματος. Όποιο και αν χρησιμοποιείς, πρέπει να έχουν χτυπήσει κόκκινο και τα δύο, έτσι?

Μήπως ανέβασες στροφές και τα κάψες και τα δύο ή τα μπλοκάρισες? Γιατί δεν γίνεται να έχεις τόση αναισθησία, ή να φοράς μαύρες πλερέζες θρηνώντας μόνιμα ότι έχασες, ότι και αν είναι αυτό.

Καμιά φορά, διάβασα στην Α. Παπαδάκη, η άμυνα δανείζεται τα ρούχα της αναισθησίας.

Αν έγινε αυτό τότε φίλε μου έχεις χάσει το παιχνίδι.

Γιατί η αναισθησία απλώνεται σε όλο το κορμί και φτάνει μέχρι τα πόδια και στα νεκρώνει, μη μπορώντας να κάνεις βήμα. Τσιμέντο θαρρείς πως έχουν τα πόδια σου και μένεις aκινητοποιημένος και τελικά μόνος ενώ οι άλλοι προχωρούν. Μπρος ή πίσω, αλλά προχωρούν και συ εκεί νεκρός ζωντανός, όλα να τα βλέπεις, όλα να τα παρατηρείς και να μένεις αμέτοχος. Αμύνεσαι, αυτόπροστατεύεσαι. Εσύ και όσο για τους άλλους......ωχ! Καημένε! άστους να κουρεύονται.

Η λογική σου πάλι ξεδιπλώνεται το βράδυ σαν ξαπλώσεις στο κρεβάτι και σε τρελαίνει. Δεν βγαίνει τίποτα το βλέπεις καθαρά. Ένα και ένα κάνουν δύο. Δεν έχεις ελπίδες τέρμα, τελείωσες. Και τότε θυμώνεις, εξοργίζεσαι, φουντώνεις, στριφογυρνάς, το νιώθεις τρελαίνεσαι. Νάτο το δεξί μπήκε στο παιχνίδι και αυτό. Δεξί, αριστερό σε πλήρη συνεργασία. Αυτό ποτέ δεν έχει συμβεί, διεκδικούμε πρωτιά στην πλήρη συνεργασία του εγκεφάλου, ή μήπως έχει συμβεί ξανά αλλά στο πολιτικό μας παρελθόν?

Και έρχεται αυτό το πρωινό και σε βρίσκει να σέρνεις τα βήματα σου ίσα ίσα για να φτιάξεις καφέ και να πενθήσεις με την ησυχία σου ότι σου πήραν ή ότι παρέδωσες αμαχητί. Μοιρολατρία, απογοήτευση, τέλμα. Και αν σε πιάσει ο καφές τότε παίρνεις μπρος και θυμώνεις. Αλήθεια ο ελληνικός καφές ή ο στιγμιαίος κάνει πιο γρήγορη επίδραση? Εσύ τι πίνεις? Εγώ φραπέ, έχει πιο γρήγορα αποτελέσματα επάνω μου. Και ορμάς στο πληκτρολόγιο του υπολογιστή και κει φωνάζεις δυνατά και επαναστατείς ΑΕΡΑ!!! φωνάζεις και η επανάσταση σου μόλις ξεκίνησε.

Αν πάλι στην πορεία της ημέρας χτυπήσεις και κανένα εσπρεσάκι, τότε μαζεύεις και πτώματα. Των σκιών που κατατρόπωσες, αλλά κοίτα πράγμα τώρα αυτές συνεχίζουν να σε κυνηγούν. Τι παράξενο είναι τούτο? Και αυτές οι σκιές σου μοιάζουν, είσαι εσύ, είναι τα θέλω σου, είναι τα δεν μπορώ σου, είναι τα όνειρα σου, είναι τα ατέλειωτα τραγούδια σου, είναι η σιωπή σου.

Είναι η ζωή που δεν θα ζήσεις, η επανάσταση που δεν θα κάνεις. Είναι η κραυγή που δεν έβγαλες.

Μπροστά εσύ να τρέχεις και αυτές μόνιμα πίσω σου και όλο να σε πλησιάζουν.

Δεξί και αριστερό, για ημισφαίρια εγκεφάλου μιλώ πάντα, βρίσκονται σε πλήρη συνεργασία για το πως θα τσακωθούν. Και εγώ η ανόητη σου μιλώ για αντίδραση, ενώ το μόνο που αντιδρά είναι τα δάχτυλα σου που πληκτρολογούν με μανία τον υπολογιστή σου και η γλώσσα σου που βρίζει και φωνάζει είτε κλαίγοντας είτε θυμώνοντας. Που πας ρε Καραμήτρο?

Σταμάτα να τρέχεις και να προσπαθείς να ξεφύγεις από τις σκιές σου και από ότι άφησες ατελείωτο. Σταμάτα σου λέω! Γύρνα το κεφάλι σου με τα δύο σου ημισφαίρια και κοίταξε τις κατάματα. Άκου το τραγούδι σου, αυτό που δεν τελείωσες ποτέ και πιάστο πάλι από κει που το άφησες. Πιές την τελευταία σου γουλιά από τον καφέ σου και συνέχισε να τραγουδάς όσο αποφασίζεις να πετάξεις από πάνω σου το ένδυμα της αναισθησίας. Αυτό που σε κρατάει εκεί παγωμένο και νεκρό για να μην πονάς ή για να μη πενθείς. 'Έλα λοιπόν, μην καθυστερείς! Πάμε να τραγουδήσουμε όλοι μαζί το τραγούδι που δεν τελειώσαμε ποτέ.

ΥΓ: Α. ΠΑΠΑΔΑΚΗ: Τα ‘κανες θάλασσα; Εντάξει, μωρό μου. Δε σταματάει η ζωή γι’ αυτό. Άνοιξε το παράθυρό σου να μπει ο ήλιος.....