Σάββατο, 6 Μαΐου 2017

ΤΑ ΠΟΥΛΙΑ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ ΜΟΥ: παρουσίαση του νέου βιβλίου του Κωστή Μουδάτσου

Εκδηλώσεις


Οι εκδόσεις ΤΑΞΙΔΕΥΤΗΣ, σας προσκαλούν το Σάββατο 6 Μαίου και ώρα 20. 00 στο Βενετσιάνικο Λιμάνι , στη Μαρίνα για την παρουσίαση του νέου βιβλίου του Κωστή Μουδάτσου:

«ΤΑ ΠΟΥΛΙΑ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ ΜΟΥ»

Θα ακολουθήσει λαϊκή συναυλία με το μουσικό σχήμα, ΤΟ ΚΑΛΕΣΜΑ ΤΗΣ ΦΥΣΗΣ!


Το νέο μας βιβλίο... «ΤΑ ΠΟΥΛΙΑ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ ΜΟΥ» με περισσότερα από είκοσι διηγήματα, με τη φωνή του έρωτα και του παιγνιδιού της ζωής!

Το βιβλίο συνοδεύει ένα CD, με μουσική, τραγούδια και απαγγελίες! Τραγούδια με στίχους του συγγραφέα και μουσική των Μιχάλη Ξυδάκη, Νίκου Λιανέρη, Γιώργου Γκερεδάκη και Μπάμπη Κασαπάκη.

Το εξώφυλλο είναι της ζωγράφου, Κατερίνας Δραμιτινού.

Διηγήματα και ιστορίες.... από τις εκδόσεις ΤΑΞΙΔΕΥΤΗΣ. (τηλέφωνο 2103638616)

Το Βιβλίο θα παρουσιάσουν οι ακριβοί φίλοι, Γιάννης Μεν. Ξυλούρης και Ηλίας Λυγερός. Το συντονισμό της εκδήλωσης θα έχει η Κατερίνα Μηναδάκη.

Ψάχνομε τη ψυχή του καινούργιου που παλεύει να γεννηθεί, ψάχνομε μαζί με εσάς τη ψυχή της Γης και της καλής παρέας. Γι αυτό σας προσκαλούμε στην παρουσίαση, για να γίνουμε όλοι μια παρέα, για το δικαίωμα στην ψυχαγωγία, στη γνώση, στην εργασία, στο νερό,... στο παιγνίδι της ζωής.

Αναζητούμε ότι είναι όμορφο και ομορφαίνει τη ψυχή μας! Ότι συμβαίνει στη ζωή, συμβαίνει και στην τέχνη. Το όμορφο ριζώνει στις ανάγκες της ψυχής. Όμορφο είναι εκείνο που είναι εσωτερικά όμορφο!

Γράφομε χωρίς προφητείες και συνταγές για την ελπίδα και για όσα μπορούμε να κάνομε ώστε να βάλομε χρώμα και παιγνίδι στην μιζέρια που μας κατακλύζει.

Γράφομε για αυτούς που μάχονται ενάντια στην νεκρή εργασία που κατασπαράσσει την ζωντανή! Ενάντια σε αυτούς που μεταμόρφωσαν το Θεό σε χρήμα, το Μεσσία σε τραπεζίτη και τους προφήτες σε κερδοσκόπους η τους αγίους σε σπεκουλαδόρους. Ενάντια σε όλους αυτούς που κραυγάζουν ειρωνικά ότι τα «υποζύγια αντέχουν ακόμη! Φορτώστε τα κι άλλα βάρη..». Ενάντια στην ανελέητη πλιατσικολογία που φέρνει σκληρή φορολογία!

Σας προσκαλούμε να τραγουδήσομε για το δικαίωμα στην εργασία, για τη Φύση, το πολιτισμό, τη δημόσια παιδεία και υγεία, για τις κινητήριες δυνάμεις νέων ιδεών που θα θρέψουν νέους θεσμούς, με μεγάλες ανατροπές και ριζικές αλλαγές.

Επιτέλους ας σκλαβώσομε εμείς τις μηχανές, τα ρομπότ, τους υπολογιστές ώστε να αυξηθεί ο ελεύθερος χρόνος και η απασχόληση, για να πάρει σάρκα και οστά η δημιουργική τεμπελιά, για το δικαίωμα στο όμορφο παιγνίδι της ζωής. Το όμορφο είναι όμορφο σαν είμαστε όλοι μαζί, αναζητώντας χρήσιμα πράγματα, το όμορφο, το ωραίο και το αγαθό!

Το Κάλεσμα της Φύσης είναι ένα μουσικό σχήμα που πιστεύει ότι η τέχνη του τόπου μας είναι συμπαντική. Ψάχνομε τις ρίζες μας και δεν φοβούμαστε τις γραμμές των οριζόντων και τις φουρτουνιασμένες θάλασσες. Πριν από αρκετά χρόνια ξεκινήσαμε την προσπάθεια παρέα με τον Μιχάλη Ξυδάκη. Στην διαδρομή, μας στηρίζουν εκλεκτοί φίλοι και συνεργάτες όπως: Δημήτρης Νεονάκης, Γιώργος Τζωρτζάκης, Μπάμπης Κασαπάκης, Γιάννης Κασσωτάκης, Βαγγέλης Τσαγγαράκης, Μηνάς Παιγνιωτάκης, Γιώργης Ξυδάκης, Μαρία Καναβάκη, Βαρβάρα Τσιτσιμπάκου αλλά και οι: Γιάννης Ξυλούρης, Αλέκος και Μιχάλης Κακέπης, Ψαραντώνης κ.α. Είμαστε μια καλή παρέα. Άλλωστε η καλή παρέα είναι το καλύτερο γιατροσόφι στην εποχή που ζούμε.

Με το τραγούδι κατοχή θα κάνομε του κόσμου…


Ας τραγουδήσομε για το τραπέζι του φτωχού, του ξωμάχου, του νέου, του αγρότη και του εργαζόμενου, για το νερό που είναι δημόσιο αγαθό, για την δημόσια υγεία, για τον πνευματικό πολιτισμό.

Ο λαϊκός πολιτισμός είναι λεύτερος σαν τους ανέμους. Έχει τις ρίζες του στις καρδιές των ανθρώπων. Είναι ζωντανός και σκορπίζει το φως του για να δούμε να ξαναβγαίνουν δημιουργικές αξίες και ιδιομορφίες, που το κέντρο τους είναι ο άνθρωπος, ο έρωτας, η Φύση, ο τόπος και το Σύμπαν.

Σας περιμένομε στη ΜΑΡΙΝΑ, για να γίνομε όλοι μια παρέα, μια καλή παρέα, που είναι το καλύτερο γιατροσόφι στα σύγχρονα άγχη, στις μοντέρνες καταθλιπτικές αρρώστιες!

Η είσοδος θα είναι ελεύθερη και όποιος θέλει θα μπορεί να αποκτήσει το νέο μας βιβλίο «ΤΑ ΠΟΥΛΙΑ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ ΜΟΥ» .

ΣΑΒΒΑΤΟ 6 ΜΑΙΟΥ και ώρα 20.00!

ΜΑΡΙΝΑ- ΒΕΝΕΤΣΙΑΝΙΚΟ ΛΙΜΑΝΙ ΗΡΑΚΛΕΙΟΥ ΚΡΗΤΗΣ (τηλέφωνο για πληροφορίες, 2810221345)




Ο Κωστής Μουδάτσος κατάγεται από το Μέσα Λασίθι. Εκεί μεγάλωσε στον ίσκιο των Λασιθιώτικων Βουνών της Κρήτης. Σπούδασε στην ACADEMIE DE STUDII ECONOMICE, στο Βουκουρέστι. Σήμερα ζει στην Κρήτη και εργάζεται στη ΔΕΠΤΑΗ (Δημοτική Επιχείρηση Πολιτισμού, Τουρισμού και Ανάπτυξης Ηρακλείου).

Έχει εκδώσει τρία βιβλία, «ΟΙ ΑΛΗΤΕΣ ΣΤΑ ΒΑΛΚΑΝΙΑ», «Ο ΑΣΩΤΟΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΠΕΣΤΡΕΨΕ ΠΟΤΕ» και «ΔΙΟΓΕΝΗΣ Ο ΜΟΣΚΟΚΟΥΖΟΥΛΟΣ».

Με τον Γιάννη Ξυλούρη (Ψαρογιάννη) παρουσίασαν το μουσικό έργο «ΕΡΩΤΟΚΡΙΤΟΣ» ενώ η θεατρική διασκευή του, παρουσιάστηκε από το Θέατρο Κρήτης και την Θεατρική Σκηνή Ηρακλείου.

Με το Μιχάλη Ξυδάκη οργάνωσαν το μουσικό σχήμα «ΤΟ ΚΑΛΕΣΜΑ ΤΗΣ ΦΥΣΗΣ» κι έχουν παρουσιάσει τις μουσικές εργασίες, «Το Κάλεσμα της Φύσης», «Η Κραυγή της Φύσης» και «Αδέσποτες Κουβέντες». Συμμετέχουν σε συναυλίες και μουσικοποιητικές βραδιές τόσο στο τόπο μας όσο και στο εξωτερικό.

Με τον Γιώργο Γκερεδάκη παρουσίασαν την εργασία, «Πρωί και Βράδυ» και με τον Νίκο Λιανέρη, την «Ορμή και Θύελλα».

Έχει ακόμη επιμεληθεί τις μουσικές εργασίες «ΠΑΡΕΕΣ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ- ΜΕΛΑΜΠΕΣ», αφιέρωμα στον Κώστα Μουντάκη κ.α.

Είναι δημιουργός των ραδιοφωνικών εκπομπών, «Ταξιδεύοντας με τη σκιά μου», «Σμιλεύοντας το χρόνο», «Κόσμος κι όνειρο είναι ένα», «Μύριες χρυσές αθιβολές» και «Μεταξύ αναρχίας, ανταρσίας και ελευθερίας».

Άρθρα, αφιερώματα και μελέτες του Κωστή Μουδάτσου, δημοσιεύονται στον ντόπιο και διεθνή, έντυπο και ηλεκτρονικό τύπο. Πιστεύει ότι ο σκληρός και άνυδρος τόπος κρύβει νερό, για όσους μαθητεύουν στη Τέχνη και εργάζονται σκληρά. Έχει στη θράκα του μυαλού, τους πόνους όλου του ντουνιά και την ελπίδα ότι, στον ήλιο που βασίλεψε, καινούργιος ξημερώνει!



Η Σφήκα: Εκδηλώσεις




Διαβάστε Περισσότερα »

Σάββατο, 29 Απριλίου 2017

Κορόιδο μουσολίνι...

Έλενα Χαντζή


Σαν σήμερα το 1945, κοντά στη λίμνη Κόμο, γράφτηκε το τέλος του Ιταλού δικτάτορα Μπενίτο Μουσολίνι.

Συνελήφθη από παρτιζάνους, ενώ προσπαθούσε να διαφύγει στην Ελβετία με την ερωμένη του Κλάρα Πετάτσι, κρυμμένος σε φορτηγό γερμανικής αυτοκινητοπομπής.

Ήταν ντυμένος με γερμανική στολή και παρίστανε τον μεθυσμένο.

Η Επιτροπή Εθνικής Απελευθέρωσης έδωσε εντολή να εκτελεστεί αμέσως, ενώ ο επικεφαλής του Κομμουνιστικού κόμματος Παλμίρο Τολιάτι απέρριψε το αίτημα να παραδοθεί στους Συμμάχους.


Εκτελέστηκε, μαζί με την ερωμένη του, από τρεις παρτιζάνους.

Στη συνέχεια τους κρέμασαν ανάποδα στην πλατεία. Περισσότερα από 5.000 άτομα συγκεντρώθηκαν για να δουν τα πτώματα που σηματοδοτούσαν το οριστικό τέλος στο φασισμό.

Όσοι κατάφερναν να φτάσουν κοντά στις σορούς ουρούσαν πάνω τους ως ένδειξη χλεύης.

Μια γυναίκα που σύμφωνα με τις αναφορές, πυροβόλησε πέντε φορές στο σώμα του νεκρού Μουσολίνι, είπε κλαίγοντας:

"Πέντε σφαίρες για τους πέντε γιους μου που δολοφονήθηκαν"


Το πλήθος παραληρούσε και μικρή ομάδα ανταρτών κρέμασε τα πτώματα ανάποδα, ενώ οι ένοπλοι αντάρτες έκαναν μεγάλη προσπάθεια να κρατήσουν πίσω τον κόσμο.

Δύο ημέρες αργότερα, και ο Χίτλερ θα έπεφτε επίσης νεκρός.




Έλενα Χαντζή: Σχετικά με τον συντάκτη




Διαβάστε Περισσότερα »

Μαργουάν Μπαργκουτί: Ο Παλαιστίνιος Νέλσον Μαντέλα

Κορίνα Πετρίδη


«Αγαπημένοι μου μαθητές, αγαπημένα μου παιδιά, όταν θα διαβάζετε αυτό το γράμμα θα βρίσκομαι ήδη στην απομόνωση, ένα μέρος όπου οι ακτίνες του ήλιου δεν θα μπορούν να μπουν. Θα είμαι μόνος αλλά κάθε πρωί ο ύμνος που τραγουδάτε θα φτάνει στα αυτιά μου. Έχουμε ξεκινήσει έναν αγώνα για ελευθερία και αξιοπρέπεια με αυτή την τεράστια απεργία πείνας· αυτό είναι το όπλο των φυλακισμένων, όπως η γνώση είναι το δικό σας για να ελευθερώσετε την πατρίδα και το λαό σας».

Με αυτές τις λέξεις ο Μαργουάν Μπαργκουτί, ο «Παλαιστίνιος Νέλσον Μαντέλα» όπως πολλοί συνηθίζουν να τον αποκαλούν, απευθύνθηκε με επιστολή του στους μαθητές της Παλαιστίνης.

Ηγετική φυσιογνωμία της πρώτης και δεύτερης ιντιφάντα, ο Μπαργκουτί βρίσκεται στις ισραηλινές φυλακές από το 2002, ενώ έχει καταδικαστεί σε πεντάκις ισόβια κάθειρξη για τρομοκρατία. Ηγετικό, επίσης, μέλος του Τανζίμ, ένοπλου τμήματος της Φατάχ.

Γεννημένος σε ένα χωριό κοντά στην παλαιστινιακή πόλη Ραμάλα, με πατέρα πρόσφυγα εργάτη, ο Μπαργκουτί αφιερώθηκε στον αγώνα κατά του απαρτχάιντ ήδη από την ηλικία των 15.

Αν και αρχικά τάχθηκε υπέρ μίας ειρηνικής λύσης, μεγαλώνοντας υποστήριξε ότι ο μόνος τρόπος να απελευθερωθεί η Παλαιστίνη ήταν ο ένοπλος αγώνας.

Για επτά χρόνια έζησε εξόριστος στην Ιορδανία, ενώ έχει περάσει 23 χρόνια από τη ζωή του μέσα σε ένα κελί. Η απαγωγή και δολοφονία 16χρονου Παλαιστίνιου το 2014, οδήγησε τον Μπαργκουτί στην κήρυξη της τρίτης ιντιφάντα, η οποία συχνά αναφέρεται ως «σιωπηρή».

Η πολιτική του δράση δεν περιορίστηκε κατά τη διάρκεια της κράτησης του. Αυτή τη στιγμή 1500 Παλαιστίνιοι κρατούμενοι, συμπεριλαμβανομένου του Μπαργκουτί, συμμετέχουν σε απεργία πείνας διαμαρτυρόμενοι για τις απάνθρωπες συνθήκες κράτησης (απαγόρευση επικοινωνίας των κρατουμένων ακόμα και με τον στενό οικογενειακό τους κύκλο, φυλάκιση χωρίς να έχει προηγηθεί δίκη, μηδαμινή ιατρική περίθαλψη).

Στην επιστολή που απέστειλε στους Παλαιστίνιους μαθητές γράφει ακόμα: «Οι αποικιοκράτες αυτοί ήθελαν η φυλακή να λειτουργεί σαν τάφος για όλους τους αγωνιστές, αλλά οι κρατούμενοι με την αποφασιστικότητα και το πείσμα τους στάθηκαν απέναντι στο δήμιο τους και μετέτρεψαν τη φυλακή σε έναν σταθμό για την ανανέωση των δυνάμεών τους και την ενίσχυση του αισθήματος της συλλογικότητας».

«Εγώ και τα αδέρφια μου στη φυλακή έχουμε ξεκινήσει μία τεράστια απεργία πείνας. Σας ζητάμε να εκφράσετε την αλληλεγγύη σας και να γράφετε κάθε μέρα στα τετράδιά σας από 10 φορές:

Λευτεριά και αξιοπρέπεια στην Παλαιστίνη».

Πηγή: info-war.gr



Η Σφήκα: Κόσμος




Διαβάστε Περισσότερα »

Ο νέος «επιστημονικός» Δημιουργισμός

Σπύρος Μανουσέλης


Δημιουργισμός είναι η δογματική, δηλαδή η αναπόδεικτη επιστημονικά θρησκευτική πεποίθηση ότι ο Θεός είναι ο Δημιουργός όλων των υλικών και άυλων φαινομένων του Σύμπαντος και με τη θαυματουργό παρέμβασή Του μπορεί να καθορίζει ή να αλλάζει κατά βούληση τη δυναμική των φυσικών και των ανθρώπινων πραγμάτων.

Οι περισσότεροι Ευρωπαίοι έχουν την ψευδαίσθηση ότι ο Δημιουργισμός είναι ένα θρησκευτικό-πολιτισμικό φαινόμενο που περιορίζεται στις ΗΠΑ.

Δεν είναι όμως έτσι. Μολονότι εμφανίστηκε στην άλλη μεριά του Ατλαντικού πριν από έναν αιώνα, την τελευταία δεκαετία έχει μεταφερθεί και εξαπλώνεται ταχύτατα στη γηραιά ήπειρο.

Βέβαια, στην Ευρώπη αυτά τα φαινόμενα δεν είναι -για την ώρα!- τόσο μαζικά και οργανωμένα όσο στις ΗΠΑ: σε κάποιες ευρωπαϊκές χώρες ο δημιουργισμός εκδηλώνεται μόνο σε περιθωριακές θρησκευτικές κοινότητες, ενώ σε άλλες ασκεί μεγαλύτερη επιρροή.

Πάντως, το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο της Ε.Ε. είναι ιδιαίτερα ανήσυχο γι’ αυτές τις εξελίξεις και θεωρεί ήδη ως απειλή για τον ευρωπαϊκό πολιτισμό την ενδεχόμενη διάδοση τέτοιων μισαλλόδοξων σκοταδιστικών ιδεών.

Από τις αρχές του εικοστού αιώνα είναι φανερό ότι οι θεοσεβούμενοι πολίτες των ΗΠΑ είχαν και εξακολουθούν να έχουν ένα σοβαρό πρόβλημα με τις εξελικτικές ιδέες.

Ομως δεν είναι οι μόνοι· στις χώρες της Λατινικής Αμερικής υπάρχει ένας απίστευτα μεγάλος αριθμός ανθρώπων που είναι πεπεισμένοι ότι τα έμβια όντα δεν εξελίσσονται ποτέ, αλλά είναι το προϊόν θεϊκής δημιουργίας.

Ο Δημιουργισμός, πάντως, δεν περιορίζεται στην αμερικανική ήπειρο, αφού επί αιώνες αποτελούσε την κυρίαρχη λαϊκή κοσμοθεώρηση όλων των μονοθεϊστικών θρησκειών: εβραϊκής, χριστιανικής και μουσουλμανικής.

Στη γειτονική μας Τουρκία, για παράδειγμα, μόνον ένας στους τέσσερις υποστηρίζει ότι οι άνθρωποι ενδέχεται να έχουν κοινούς προγόνους με τα άλλα ζωικά είδη.


Και θα ήταν λάθος να πιστέψει κανείς ότι η Τουρκία είναι η μοναδική χώρα στην ευρωπαϊκή ήπειρο όπου ανθεί ο δημιουργισμός.

Σύμφωνα με πρόσφατες στατιστικές μελέτες, μικρές κοινότητες χριστιανών δημιουργιστών εμφανίζονται, όλο και πιο συχνά τα τελευταία χρόνια, σε Σκανδιναβία, Κάτω Χώρες, Ρωσία, Πολωνία, Βουλγαρία, αλλά και στην Ελλάδα.

Τον Νοέμβριο του 2006 εμφανίστηκε στο διεθνές επιστημονικό περιοδικό «Nature» η πρώτη σοβαρή μελέτη των Almut Graebsch και Quirin Schiermeier στην οποία αναφέρονταν παραδείγματα από γερμανικά σχολεία όπου διδάσκονταν οι αντιεπιστημονικές απόψεις των δημιουργιστών· στην Ιταλία, επίσης, όπου η τότε υπουργός παιδείας Letizia Moratti αφαίρεσε τη διδασκαλία της εξελικτικής θεωρίας από τη μέση εκπαίδευση προκαλώντας θύελλα αντιδράσεων, ενώ στη Μεγάλη Βρετανία μια οργάνωση υπέρ του δημιουργισμού που ονομάζεται «Truth in Science» έστελνε στα βρετανικά σχολεία πληροφοριακό υλικό κατά της εξελικτικής θεωρίας.

Ποια είναι, όμως, τα βασικά «επιστημονικά» επιχειρήματα των δημιουργιστών και πώς αυτά αντικρούονται από τα δεδομένα της εξελικτικής βιολογίας;

Πριν παρουσιάσουμε αναλυτικά τις θέσεις των σύγχρονων δημιουργιστών θα πρέπει να σημειώσουμε ότι ο δημιουργισμός δεν είναι μια στατική και αμετάβλητη στον χρόνο αντιεξελικτική άποψη· αντίθετα, προσαρμόζεται και οικειοποιείται επιλεκτικά τα δεδομένα που συσσωρεύει η επιστημονική έρευνα, διαστρέφοντας το πραγματικό νόημά τους.

Ετσι, θα μπορούσε κάποιος να διακρίνει την πρώτη γενιά δημιουργιστών, οι οποίοι στις αρχές του 20ού αιώνα στις ΗΠΑ προκάλεσαν τη «δίκη του πιθήκου», από τη δεύτερη γενιά, που υποστηρίζει ότι είναι απολύτως νόμιμη η «επιστημονική ερμηνεία» της Βίβλου και συνεπώς οι απόψεις των πιστών έχουν ίσα δικαιώματα να διδάσκονται σε σχολεία και πανεπιστήμια με τις απόψεις των εξελικτικών βιολόγων.

Ο ευφυής σχεδιασμός


Η τρίτη και πιο πρόσφατη γενιά δημιουργιστών είναι ένα πιο επιστημονικοφανές ρεύμα, το οποίο εκμεταλλευόμενο τα γνωστικά κενά και την προσωρινή αδυναμία εξήγησης ορισμένων εξελικτικών φαινομένων διατείνεται ότι η θεωρία της εξέλιξης όχι μόνο δεν αποτελεί επαρκή επιστημονική εξήγηση, αλλά ότι είναι θεμελιωδώς εσφαλμένη.

Συνεπώς, υποστηρίζουν, η επίκληση ενός πάνσοφου δημιουργού και σχεδιαστή είναι όχι μόνον επιστημονικά θεμιτή αλλά αναγκαία!

Μήπως τελικά έχουν δίκιο; Για να απαντήσουμε θα πρέπει να εξετάσουμε αναλυτικά τα τέσσερα βασικά επιχειρήματα των σύγχρονων δημιουργιστών:

1. Η εξέλιξη είναι μόνο μία θεωρία και όχι φυσικός νόμος. Με αυτό το επιχείρημα οι δημιουργιστές συσκοτίζουν τη θεμελιώδη διαφορά που υπάρχει ανάμεσα σε μία επιστημονική υπόθεση και μία επιστημονική θεωρία.

Τόσο από γνωσιολογική όσο και από μεθοδολογική άποψη, «θεωρία» είναι η επαρκώς επιβεβαιωμένη εξήγηση ορισμένων φυσικών φαινομένων, η οποία βασίζεται σε εμπειρικά δεδομένα και παρατηρήσεις που ενισχύουν ή διαψεύδουν τις αρχικές υποθέσεις.

Συνεπώς, όταν οι επιστήμονες μιλάνε για την εξελικτική θεωρία, για την ατομική θεωρία ή για τη θεωρία της σχετικότητας, δεν υπονοούν καθόλου ότι υπάρχουν επιφυλάξεις για την αλήθεια της συγκεκριμένης θεωρίας.

2. Η φυσική επιλογή βασίζεται σε ένα κυκλικό επιχείρημα: επιβιώνουν οι πιο προσαρμοσμένοι και θεωρούνται πιο προσαρμοσμένοι αυτοί που επιβιώνουν.

Η «επιβίωση του καταλληλότερου» είναι μια κοινότοπη και εκλαϊκευτική εκδοχή της περίπλοκης διεργασίας της φυσικής επιλογής. Μία πιο ακριβής περιγραφή θα απαιτούσε την αναφορά στις διαφοροποιήσεις ως προς την ικανότητα επιβίωσης και της αναπαραγωγής ορισμένων ατόμων ενός πληθυσμού ο οποίος ζει σε συγκεκριμένο περιβάλλον.

Πράγματι, αντί για την ασαφή και γενικόλογη «προσαρμογή του καταλληλότερου», οι σύγχρονοι εξελικτικοί βιολόγοι θωρούν την «αρμοστικότητα» ως ένα πολύ πιο ασφαλές μέτρο ή κριτήριο της εξελικτικής επιτυχίας: το πώς δηλαδή ορισμένα ιδιαίτερα και παρατηρήσιμα βιολογικά χαρακτηριστικά συμβάλλουν στην επιβίωση και την αναπαραγωγική επιτυχία των ατόμων ενός πληθυσμού.

3. Η εξέλιξη δεν είναι επιστημονική θεωρία, επειδή αναφέρεται σε μοναδικά και μη επαναλαμβανόμενα ιστορικά γεγονότα, φαινόμενα που δεν μπορούν ούτε να επιβεβαιωθούν ούτε να διαψευσθούν. Αυτό το επιχείρημα παραβλέπει σκοπίμως το γεγονός ότι υπάρχει σαφής διαφορά ανάμεσα στις «μικροεξελικτικές» και τις «μακροεξελικτικές» διεργασίες που από κοινού διαμορφώνουν όλα τα εξελικτικά φαινόμενα.

Οι μικροεξελικτικές διεργασίες περιγράφουν τις αλλαγές που συντελούνται στην πορεία του χρόνου στο εσωτερικό ενός συγκεκριμένου ζωικού είδους, ενώ οι μακροεξελικτικές διεργασίες περιγράφουν το πώς σχετίζονται μεταξύ τους και πώς αλλάζουν στον χρόνο οι ευρύτερες ταξινομικές ομάδες.

Είναι -ή μάλλον θα έπρεπε να είναι- σαφές ότι πρόκειται για δύο διακριτές εξελικτικές διεργασίες: η μικροεξέλιξη αφορά τις τρέχουσες εξελικτικές αλλαγές που καταγράφονται σε ένα είδος, ενώ τα μακροεξελικτικά γεγονότα είναι ευρύτερες αλλαγές ιστορικού χαρακτήρα, που καταγράφονται στα παλαιοντολογικά απολιθώματα.

Η σύγχρονη εξελικτική θεωρία θεωρείται επαρκώς επιβεβαιωμένη επειδή ακριβώς στηρίζεται σε μικροεξελικτικά όσο και σε μακροεξελικτικά δεδομένα.

Αν, αντίθετα, από την ανάλυση των μικρο- ή των μακρο-εξελικτικών δεδομένων προέκυπτε ότι τα περισσότερα είδη οργανισμών δεν σχετίζονται μεταξύ τους, ούτε και έχουν κάποια κοινά βιολογικά χαρακτηριστικά, τότε (και μόνο τότε) η εξελικτική θεωρία θα διαψευδόταν από τις μέχρι σήμερα παρατηρήσεις.

Και μολονότι τα επιμέρους βιολογικά φαινόμενα είναι ιστορικά και μοναδικά, η γενική θεωρία που περιγράφει την εξέλιξή τους είναι επιστημονική, διότι είναι επαρκώς επιβεβαιωμένη και δυνητικά διαψεύσιμη!

4. Αν το ανθρώπινο είδος προήλθε από τους πιθήκους, τότε γιατί υπάρχουν ακόμα πίθηκοι; Αυτό το συχνά επαναλαμβανόμενο επιχείρημα μας αποκαλύπτει το μέγεθος της επιστημονικής σύγχυσης των δημιουργιστών. Κατ’ αρχάς, η εξελικτική θεωρία δεν ισχυρίστηκε ποτέ ότι οι άνθρωποι κατάγονται ή προήλθαν από τους πιθήκους.

Οι εξελικτικοί βιολόγοι υποστηρίζουν, αντίθετα, ότι τόσο οι άνθρωποι όσο και οι μεγάλοι ή ανθρωποειδείς πίθηκοι προήλθαν αμφότεροι από έναν κοινό πρόγονο, ο οποίος ζούσε στην Αφρική πριν από 6-7 εκατομμύρια χρόνια.

Εκτοτε, αυτοί οι δύο εξελικτικά συγγενείς -αλλά διακριτοί!- κλάδοι των ανώτερων θηλαστικών εξελίχθηκαν παράλληλα, ακολουθώντας ο καθένας τη δικιά του ιδιαίτερη και μοναδική πορεία.

Το μοιραίο σφάλμα του επιχειρήματος των δημιουργιστών είναι ότι, θέλοντας να κατανοήσουν και, κυρίως, να επιβεβαιώσουν τη μοναδικότητα του ανθρώπινου είδους, καταφεύγουν σε υπερφυσικές εξηγήσεις.

Λες και η διαχρονικά απάνθρωπη και καταστροφική συμπεριφορά του είδους μας δικαιολογείται ή νομιμοποιείται αν την αποδώσουμε σ’ έναν... πάνσοφο Δημιουργό.

Η παπική «αναβάθμιση» της εξελικτικής θεωρίας



Μιλώντας στην Ποντιφική Ακαδημία των Επιστημών, στις 27-10-2014, ο Πάπας Φραγκίσκος έκρινε απαραίτητο να υπογραμμίσει το εξής:

«Ο Θεός δεν είναι ένας θείος πρωτοτεχνίτης ή ένας μάγος, αλλά ο Δημιουργός που δίνει οντότητα σε όλες τις υπάρξεις.»

«Η απαρχή του κόσμου δεν είναι έργο του χάους που οφείλει σε κάτι άλλο την προέλευσή του, αλλά προέρχεται άμεσα από την υπέρτατη Αρχή που δημιουργεί από αγάπη».

«Διαβάζοντας στο βιβλίο της “Γένεσης”», συνέχισε ο Πάπας, «τη διήγηση της Δημιουργίας, υπάρχει ο κίνδυνος να φανταστούμε τον Θεό σαν έναν ταχυδακτυλουργό που με το μαγικό ραβδάκι στο χέρι μπορεί να κάνει οτιδήποτε.»

«Ομως, δεν είναι έτσι. Δημιούργησε τα έμβια όντα και τα άφησε να εξελιχθούν σύμφωνα με τους εσωτερικούς νόμους που Αυτός έδωσε στο καθένα, ώστε από μόνα τους να αναπτυχθούν και να επιτύχουν την πληρότητα της ύπαρξής τους».

«Εξ ου και η προτροπή που απηύθυνε, στο τέλος της ομιλίας του, σε όλους τους επιστήμονες -χριστιανούς και μη- να συμμετέχουν ενεργά στη διατήρηση της δημιουργίας και με το έργο τους «να συμβάλουν στην κατασκευή ενός πιο ανθρώπινου κόσμου για όλους και όχι για μια ομάδα ή τάξη προνομιούχων».

Αυτές οι βαρυσήμαντες δηλώσεις του Πάπα έρχονται, φαινομενικά τουλάχιστον, σε ρήξη με την καθιερωμένη εκκλησιαστική παράδοση που, εδώ και αιώνες, επέβαλλε την απόρριψη -ενίοτε και την καταδίκη!- κάθε αμιγώς φυσικής-επιστημονικής εξήγησης σχετικά με τη δημιουργία του Σύμπαντος και την εξέλιξη της ζωής πάνω στη Γη.

Πράγματι, η αποδοχή της ιδέας μιας μη τελεολογικής ζωικής εξέλιξης αποτελούσε έννοια ταμπού, αφού αμφισβητούσε και κατέρριπτε επιστημονικά τις θεμελιακές αρχές της δυτικής θεολογίας.

Ωστόσο, με αυτήν την ιστορική παρέμβασή του, ο 266ος Πάπας της Καθολικής Εκκλησίας, κατά κόσμον Χόρχε Μάριο Μπεργκόλιο, υποδεικνύει σαφώς πως όχι μόνον είναι μάταιο αλλά και εξαιρετικά επιβλαβές για τη χριστιανική θρησκεία το να αμφισβητεί τις κατακτήσεις της σύγχρονης επιστήμης.

Πολύ πιο επωφελές θα ήταν να καταφέρει, επανερμηνεύοντας κατάλληλα το νόημα των επιστημονικών θεωριών, να τις ενσωματώσει στις βασικές θρησκευτικές της αρχές. Και αυτό ακριβώς επιχείρησε να κάνει ο Πάπας με αυτήν τη φαινομενικά ρηξικέλευθη και ανανεωτική παρέμβασή του.

Στην πραγματικότητα, ο Πάπας Φραγκίσκος Α’ δεν ήταν ο πρώτος ποντίφικας που αποδέχεται την ισχύ των δαρβινικών θεωριών.

Στις 22 Νοεμβρίου του 1951, πρώτος ο Πάπας Πίος ΙΒ’ με σχετική εγκύκλιο ανακοίνωσε σε πιστούς και ιερείς της Καθολικής Εκκλησίας ότι η βιολογική εξέλιξη είναι συμβατή με τη χριστιανική πίστη. Υπό δύο όμως προϋποθέσεις: 1) ότι δεν πρέπει να θεωρείται ως μία οριστικά αποδεδειγμένη θεωρία και 2) ότι η άυλη ψυχή των ανθρώπων δεν υπήρξε ποτέ ούτε προϊόν ούτε αντικείμενο της βιολογικής εξέλιξης.

Πολύ αργότερα, στις 21 Οκτωβρίου 1996, ο Πάπας Ιωάννης Παύλος Β’ σε μια ανάλογη ομιλία του στην Ποντιφική Ακαδημία των Επιστημών αναγκάστηκε να παραδεχτεί ότι η συσσώρευση αποδείξεων υπέρ της εξέλιξης των ειδών καθιστούσε πλέον την εξελικτική θεωρία «κάτι περισσότερο από μία απλή εικασία· αλλά, αντίθετα, πρόκειται για αποδεδειγμένη φυσική διεργασία».

Με αφορμή αυτές τις τρεις εντυπωσιακές δηλώσεις θα επιχειρήσουμε να διερευνήσουμε το ακανθώδες ερώτημα: είναι όντως εφικτή η ειρηνική συμβίωση της επιστήμης με τη θρησκεία, της θρησκευτικής πίστης με την επιστημονική έρευνα;

Και πόσο συμβατή με το δόγμα της θεϊκής Δημιουργίας και Πρόνοιας είναι η ανατρεπτική ιδέα της αέναης, χωρίς κανένα τελικό σκοπό, βιολογικής εξέλιξης;

Ο Θεός και η θρησκεία ως προϊόντα της εξέλιξης


Μολονότι είμαστε βιολογικά «εξοπλισμένοι» για να διαπιστώνουμε εγκαίρως τη λογική συνοχή των πληροφοριών που δεχόμαστε από το περιβάλλον μας, πολύ συχνά αναγκαζόμαστε να καταφύγουμε σε μια «νοητική παρακαμπτήριο», μια «επιλογή» που εγκυμονεί ουκ ολίγους κινδύνους.

Για παράδειγμα, υιοθετούμε πολύ συχνά τη στρατηγική της «κοινωνικής εμπειρίας», την οποία περιέγραψε πρώτος το 1984 ο Αμερικανός ψυχολόγος Ρόμπερτ Τσαλντίνι (Robert Cialdini).

Οποτε βρισκόμαστε σε κατάσταση γνωστικής αβεβαιότητας έχουμε την τάση να διαμορφώνουμε τις πεποιθήσεις μας με βάση αυτό που μας φαίνεται ικανό να πείσει τους περισσότερους συνανθρώπους μας.

Οσο ευρύτερα αποδεκτή φαίνεται να είναι κάποια πεποίθησή μας τόσο μεγαλύτερες πιθανότητες έχει να γίνει αποδεκτή από το γνωστικό μας περιβάλλον.

Αυτή η ικανοποιητική σε πολλές περιπτώσεις στρατηγική ενδέχεται ενίοτε να μας οδηγήσει στην αποδοχή εντελώς εσφαλμένων ιδεών.

Κάτι που φαίνεται ότι το γνωρίζουν πολύ καλά από καιρό οι πνευματικές, θρησκευτικές και πολιτικές σέχτες, όταν οργανώνουν αυστηρά τη ζωή των οπαδών τους και καταβάλλουν κάθε δυνατή προσπάθεια ώστε να περιβάλλονται πάντα από άτομα που έχουν κοινές με αυτούς απόψεις.

Η σύγχρονη νευροεπιστήμη μόλις τώρα αρχίζει να κατανοεί τους νευροεγκεφαλικούς και ψυχολογικούς μηχανισμούς που κρύβονται πίσω από αυτά τα πολύπλοκα κοινωνικά παιχνίδια. Οι άνθρωποι ακολουθούν δεκάδες θρησκείες, για να περιοριστούμε στις πιο βασικές.

Πώς όμως εξηγεί η σύγχρονη επιστήμη την καθολική και διαχρονική παρουσία του «θρησκευτικού αισθήματος», της προδιάθεσης των περισσότερων ανθρώπων σε αυτήν τη φαινομενικά «ανορθολογική» αλλά τόσο επίμονη και καθολική ψευδαίσθηση;

Μήπως πίσω από τις εμφανείς πολιτισμικές, γεωγραφικές και ιστορικές διαφοροποιήσεις των επιμέρους θρησκειών κρύβεται ένα κοινό στοιχείο που το μοιράζονται όλοι οι πιστοί; Αυτό ακριβώς υποστηρίζει η Νευροθεολογία και αυτόν τον κοινό θρησκευτικό παρονομαστή αναζητά.

Σε ό,τι αφορά, όμως, την εξήγηση αυτού του κοινού θρησκευτικού αισθήματος, δηλαδή της «αυθόρμητης» προδιάθεσης για πίστη σε υπερφυσικά όντα, οι απόψεις των ειδικών διίστανται.

Μια σχολή σκέψης υποστηρίζει ότι η βιολογική εξέλιξη, μέσω της φυσικής επιλογής, ενίσχυσε την προδιάθεσή μας για θρησκευτική πίστη επειδή αυτή προωθούσε την υπακοή στους καινοφανείς και «αφύσικους» κανόνες της ανθρώπινης κοινωνικότητας.

Για παράδειγμα, ο επιφανής κοινωνικός βιολόγος Ντέιβιντ Σλόαν Γουίλσον (David Sloan Wilson) υποστηρίζει ότι η καλλιέργεια του κοινού θρησκευτικού αισθήματος θα πρέπει να ευνοήθηκε από τη φυσική επιλογή επειδή ενίσχυσε την κοινωνική συνοχή και τη συνεργασία μεταξύ των πρωτόγονων κοινωνικά ομάδων.

Μια διαφορετική εξελικτική προσέγγιση υποστηρίζει ότι η θρησκευτική προδιάθεση και η πίστη σε υπερφυσικά όντα δεν υπήρξαν ποτέ αντικείμενο της φυσικής επιλογής.

Αντίθετα, αποτελούν απλώς τα «υποπροϊόντα» των νοητικών και γνωστικών λειτουργιών του πολύπλοκου εγκεφάλου μας, τα οποία διαμορφώθηκαν από την εξέλιξη, κατά το μακρινό παρελθόν, για να επιτελούν εντελώς διαφορετικές λειτουργίες.

Μήπως τελικά, παρά τους ευσεβείς πόθους ή τις επίμονες ψευδαισθήσεις μας, αυτή η προδιάθεση μας για το υπερβατικό που εκφράζεται ως βαθιά θρησκευτική πίστη σε θεούς και δαίμονες δεν είναι τίποτα λιγότερο και τίποτα περισσότερο από ένα εξελικτικό ατύχημα;

Πηγή: efsyn.gr



Η Σφήκα: Επιστήμη




Διαβάστε Περισσότερα »

Ο Επίκουρος και το Ζην Ηδέως

Παναγιώτα Ψυχογιού



«Άφοβον ο θεός,

ανύποπτον ο θάνατος

και ταγαθόν μεν εύκτητον,

το δε δεινόν ευκαρτέρητον».



Καταφεύγω συχνά στον Επίκουρο για να ξορκίσω τους φόβους μου, το δυσβάσταχτο αυτό σαράκι της ζωής των ανθρώπων. Γιατί ο Επίκουρος θεώρησε ότι η μεγαλύτερη ηδονή είναι η απουσία πόνου. Στόχος του ήταν η αναζήτηση των αιτιών της ανθρώπινης δυστυχίας και των εσφαλμένων δοξασιών που την προκαλούν. Το ζην ηδέως επιτυγχάνεται, έλεγε με την απουσία του πόνου και φόβου και με τη βίωση μιας ζωής αυτάρκους περιβαλλόμενης από φίλους. Η ηδονή κι ο πόνος είναι το μέτρο για το τι πρέπει να προτιμούμε και τι να αποφεύγουμε και αποτελεί μέσο διασφάλισης της ψυχικής μας ηρεμίας. Ακόμα και ο πόνος, εάν ορισμένες φορές μας βοηθάει στην κατάκτηση της ψυχικής μας ηρεμίας, αποκτά θετική σημασία.

Σε επιστολή του προς τον Μενοικέα ο Επίκουρος γράφει:

«Όταν λέμε ότι σκοπός είναι η ηδονή, δεν εννοούμε τις ηδονές του ασώτου και αυτές που βρίσκονται μέσα στις απολαύσεις, όπως νομίζουν μερικοί που το αγνοούν και δεν το παραδέχονται ή είναι κακώς πληροφορημένοι. Αλλά εννοούμε να μην πονάει το σώμα και να μην ταράσσεται η ψυχή».

Η φιλοσοφία του Επίκουρου για τον τρόπο διαβίωσης των ανθρώπων συμπυκνώνεται στο «λάθε βιώσας» (= να ζεις απαρατήρητος, να μην επιδιώκεις την προβολή). Η αφάνεια σού εξασφαλίζει δηλαδή την ανωνυμία και την δυνατότητα να είσαι αυτάρκης, δηλαδή ελεύθερος, ενώ η διασημότητα δημιουργεί αντιπαλότητα και μεγάλη έχθρα με αποτέλεσμα το άτομο να μην μπορεί να βρει την αταραξία, που είναι η προϋπόθεση για το «Ζην Ηδέως». Αξίζει να μείνεις στην αφάνεια, κατά τον φιλόσοφο, για να διαφυλάξεις την ψυχική σου γαλήνη και να καλλιεργήσεις το πνεύμα σου.

Η γνώση πρέπει να βοηθάει για να εκλείψουν οι δεισιδαιμονίες και οι πλάνες και για να κατακτήσει ο άνθρωπος το ανώτερο αγαθό που είναι η ψυχική γαλήνη. Δεν υπάρχει και δεν χρειαζόμαστε γνώση που δεν έχει σχέση με τη ζωή, που δεν μεγαλώνει την ευτυχία μας ή που δεν μειώνει τον πόνο μας.

Αντίθετα με τον Αριστοτέλη, ο Επίκουρος θεωρεί τις γυναίκες ισότιμες στην κοινωνική ζωή με τους άνδρες και τις δέχεται ως μαθήτριες στη Σχολή. Εξ ίσου ισότιμη ανθρώπινη αντιμετώπιση αξίζουν οι δούλοι, οι οποίοι μπορούσαν να παρακολουθούν μαθήματα στον Κήπο και να αναδειχθούν σε φιλοσόφους.

Κατά τον 19ο αιώνα, η φιλοσοφία του Επίκουρου εντυπωσίασε τον Κάρολο Μαρξ, ο οποίος το 1841 έγραψε διατριβή υπό τον τίτλο: «Διαφορά μεταξύ της φυσικής φιλοσοφίας του Δημόκριτου και του Επίκουρου», την οποία υπέβαλε στην Φιλοσοφική Σχολή τού Πανεπιστημίου της Ιένας στη Γερμανία, και με αυτήν έλαβε τον τίτλο του διδάκτορα. Ο Λένιν στα «Φιλοσοφικά Τετράδια», γράφει:

«Μπορεί να λεχτεί ότι ο Επίκουρος είναι ο εφευρέτης της εμπειρικής φυσικής ψυχολογίας. Σε αντίθεση με τους σκοπούς των στωικών, συλλήψεις της κατανόησης, βρίσκεται η εμπειρία, το αισθητηριακό παρόν. Εκεί, έχουμε αφηρημένη, περιορισμένη κατανόηση, χωρίς αλήθεια καθεαυτή, και επομένως χωρίς την παρουσία και την πραγματικότητα της φύσης. Εδώ, έχουμε αυτή την αίσθηση της φύσης, που είναι πιο αληθινή από αυτές τις άλλες υποθέσεις».

Ο Επίκουρος θεώρησε ότι μοναδική αρχή του κόσμου είναι η ύλη. Η ψυχή και ο νους δεν είναι παρά εκδηλώσεις της (συμπτώματα). Το Σύμπαν είναι άναρχο και δίχως τελικό σκοπό. Οι θεοί ζουν μακάριοι στον υπερκόσμιο χώρο και δεν έχουν καμία ανάμειξη ούτε στη φυσική κίνηση ούτε στην ανθρώπινη ζωή. Ο τελικός σκοπός δεν είναι η θετική ηδονή παρά η γαλήνη του θυμικού (καταστηματική ηδονή).

Ο Επίκουρος επομένως -πριν τον Φρόιντ- εισάγει την ψυχολογική έννοια της ηδονής και την καταπίεση της ηδονής. Η επικούρεια φιλοσοφία είναι φιλοσοφία της πράξης. Η ευτυχία τονίζει είναι στο χέρι του ανθρώπου. Ταυτίζει την φιλοσοφία με την λογική και την ελευθερία:

«Πρέπει, λέει, να υπηρετείς τη φιλοσοφία έτσι, που η αληθινή ελευθερία να είναι η μοίρα σου. Αυτός που υποτάχτηκε και παραδόθηκε σ’ αυτήν, δεν χρειάζεται να περιμένει –απελευθερώνεται αμέσως. Γιατί το να υπηρετείς τη φιλοσοφία είναι η ίδια η ελευθερία».

«Την ευτυχία και τη μακαριότητα», έγραφε, «δεν τις προκαλούν ούτε τα πολλά πλούτη. ούτε οι πολλές ασχολίες, ούτε η πολιτική δύναμη, αλλά το να μην είσαι θλιμμένος, η πραότητα των συναισθημάτων και η ψυχική διάθεση που καθορίζει τα όρια της ύπαρξής μας σύμφωνα με την φύση». Επίσης έλεγε: «φτώχια δεν είναι να έχεις λίγα, αλλά να λαχταράς περισσότερα». Και η συμβουλή του προς τον Ιδομενέα: «Αν θες να κάνεις πλούσιο τον Πυθοκλή, μη του δίνεις περισσότερα χρήματα, περιόρισε τις επιθυμίες του».

Επιθυμούμε να ζήσουμε για πάντα, τόνιζε, και ταυτόχρονα φοβόμαστε επειδή θα πεθάνουμε. Η επιθυμία της αιωνιότητας δεν μας αφήνει να χαρούμε τα όσα ζούμε τώρα σε αυτήν την ζωή, γιατί αγωνιούμε αν θα τα έχουμε πάντα ή αγωνιζόμαστε διαρκώς να τα αυξήσουμε. Ο φόβος του τέλους και οι επιθυμίες δεν μας αφήνουν να χαρούμε και αποτελούν τα μεγαλύτερα εμπόδια για την απόλαυση της ζωής.

Η βίωση της ευτυχίας ωστόσο δεν είναι εύκολο ζήτημα, όπως εύστοχα το έθεσε η Κική Δημουλά («Αντεύχομαι» στο «Εκτός σχεδίου»):

«Έχω πολλά ράμματα για τη γούνα αυτής της μεγαλοκυρίας που λέγεται ευτυχία. Μου έχει σπάσει τα νεύρα με όσα ισχυρίζεται απολογούμενη που με έστησε.{..}

Είδα κι έπαθα να μην έχω την ανάγκη της. Και τώρα που παλεύοντας τα κατάφερα, έρχεται και μου δίνει συγχαρητήρια, πως αυτό ακριβώς, ότι δεν έχω την ανάγκη της, αυτό είναι ευτυχία. Άπιαστη σου λέω
».

Αναρωτιέμαι πόσες φορές πρέπει να πεθάνεις πριν μπορέσεις πραγματικά να ζήσεις;

Πηγή: artinews.gr



Arti News: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Δεν είναι παίξε γέλασε...

Το editorial του Δρόμου που κυκλοφορεί


Οι εξελίξεις στα Βαλκάνια φαίνεται ότι οδηγούν σε ένα νέο θέατρο αντιπαραθέσεων και συγκρούσεων. Η αστάθεια, η πολιτική κρίση, η πτώση κυβερνητικών σχημάτων, ο αχαλίνωτος εθνικισμός διαφόρων δυνάμεων είναι παράγωγα πιο βαθιών ανταγωνισμών τόσο στην περιοχή όσο και ευρύτερα.

ΗΠΑ, Ε.Ε. (Γερμανία), Τουρκία και Ρωσία βρίσκονται πίσω από εξελίξεις ή τροφοδοτούν γεγονότα. Ο εκτοπισμός της Ρωσίας και η περικύκλωσή της, η ματαίωση κάθε συμμαχίας της με βαλκανικές χώρες, είναι σε εξέλιξη.

Φυσικά ο πολλαπλασιασμός των μετώπων, δηλαδή συριακό-μεσανατολικό, ουκρανικό, κορεατικό, και τώρα ξανά βαλκανικό, ενισχύουν την τάση προς τον πόλεμο, τη στρατιωτική καθώς και την ιδεολογική-προπαγανδιστική προετοιμασία.

Τα Βαλκάνια, ιστορικά ως μπαρουταποθήκη, ως μαλακό υπογάστριο, ως τόπος που ξεκίνησε ένας παγκόσμιος πόλεμος, είναι περιοχή βεβαρημένη και πρόσφορη για κάθε λογής προβοκάτσια. Η Βαλκανοποίηση, ως όρος που σήμαινε τον κατατεμαχισμό μιας περιοχής και τη δημιουργία αδύναμων κρατών με έντονα εθνικά και μειονοτικά κατάλοιπα (που εύκολα μπορούν να υποδαυλίσουν κάθε επόμενη κρίση), έχει επανενεργοποιηθεί. Στην ευρύτερη περιοχή έχουν τεθεί σε εφαρμογή σχέδια επαναχάραξης των συνόρων, δημιουργίας ζωνών επιρροής, μεγάλων εμπόλεμων περιοχών-μετώπων. Συριακό, Κουρδικό, Τουρκικό, Αιγαίο, Κύπρος, Μεγάλη Αλβανία, Κόσσοβο, ΠΓΔΜ κ.λπ., δεν είναι και λίγα.

Αν υποθέσουμε ότι από την Ελλάδα επιλέγεται μια θέση «στρατηγικής ψυχραιμίας» και «μη ανάμιξης» (φυσικά ως μέλος του ΝΑΤΟ, με ταξίδια στην Ουκρανία του Τσίπρα, με ανοικτό μέτωπο με την Τουρκία σε Αιγαίο και Κύπρο), είναι λίαν δύσκολο να φανταστεί κανείς ότι η μπόρα θα περάσει χωρίς να την ακουμπήσει. Με την ελληνική μειονότητα στην Αλβανία, τη μουσουλμανική στη Θράκη, με τη δράση μηχανισμών και με τη μέθοδο της προβοκάτσιας ανά πάσα στιγμή πρόσφορη, τίποτα δεν πρέπει να αποκλειστεί.

Μένει, λοιπόν, σαν μεγάλο ζήτημα το ξεπέρασμα μιας μονομανίας και ενός μονόπλευρου προσανατολισμού γύρω από μια «διαπραγμάτευση» με Ε.Ε. και ΔΝΤ, λες και όλα εξαρτώνται από το οικονομικό γεγονός, λες και οι δυνάμεις που μετέχουν στα «ιδρύματα» αυτά δεν έχουν κι άλλες πολιτικοστρατιωτικές βλέψεις στην περιοχή.

Ας ξεπεραστεί αυτή η –προσωρινή ελπίζουμε– τύφλωση όσο το δυνατόν γρηγορότερα.


Πηγή: e-dromos.gr



Δρόμος της Αριστεράς: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Τι μπορείτε να διαβάσετε στον Δρόμο της Αριστεράς που κυκλοφορεί

Στο Δρόμο της Αριστεράς που κυκλοφορεί


Μην χάσετε σε αυτό το φύλλο το αφιέρωμα: Εθνική κυριαρχία: Για ποιο λόγο;

Μεταξύ άλλων διαβάστε

Κεντρικό θέμα:

Η βαλκανοποίηση ξανά στο προσκήνιο
Η «φωτιά» στα βόρεια σύνορά μας «συναντιέται» με την τουρκική
επιθετικότητα και αυξάνει τις απειλές για τη μνημονιακή Ελλάδα


Στο θέμα της εβδομάδας, διαβάστε:
Το imbroglio της διαπραγμάτευσης σε μια χώρα που διαλύεται
Σχέδιο πολιτικής διάσωσης Τσίπρα μέσω διαρκούς εμπαιγμού
του Σπύρου Παναγιώτου

EDITORIAL:

Δεν είναι παίξε γέλασε…

Όλοι -πλην Βερολίνου- έτοιμοι για συμφωνία
του Γιάννη Κιμπουρόπουλου

Προπολεμικά τοπία στη Βαλκανική
του Γιώργου Τζαφέρη

Η Τουρκία θέλει και το Αγαθονήσι
του Μιχάλη Σιάχου

Deja vu του ΣΥΡΙΖΑ από το 2014 για το πρωτογενές πλεόνασμα
του Παύλου Δερμενάκη

Τα ρέστα τους για Μακρόν…
του Γιώργου Παπαϊωάννου

Ακραίος γκωλλισμός κατά ακραίου νεοφιλελευθερισμού
του Δημήτρη Μπελαντή

«Απολογία» του Μελανσόν
του Κάρλο Φορμέντι

ΑΦΙΕΡΩΜΑ

Εθνική κυριαρχία: Για ποιο λόγο;
Εθνική και λαϊκή κυριαρχία
Ζητούμενα σε μια χώρα ειδικού καθεστώτος (αποικίας χρέους)

του Ρούντι Ρινάλντι
Αυτοδιάθεση των λαών και εθνική κυριαρχία
της Φραντς Αλτομάρε
Η επιβεβαίωση της εθνικής λαϊκής κυριαρχίας απέναντι στην επίθεση του κεφαλαίου
ο Σαμίρ Αμίν μιλά στον Ραφαέλε Μοργκαντίνι
Κυριαρχία, έθνη, αυτοκρατορίες
του Ντανιέλ Μπενσαΐντ

Τσίπρας και Τραμπ: Το τέλος μιας εποχής
του Απόστολου Αποστολόπουλου

Για γέλια και για κλάματα
του Πέτρου Δημητρόπουλου

Ξεπουλήθηκε και το λιμάνι της Θεσσαλονίκης
του Τριαντάφυλλου Αφεντουλίδη

Στη στήλη Παρεκκλίσεις
Η ευρωπαϊκή υπόθεση και η «Λατινική Αυτοκρατορία» του Κοζέβ
του Γιώργου Λιερού

Στη στήλη χωρίς αλπούτζα
Η πολύπαθη ράτσα των «οδυρόμενων σαμουράι»
από τον Σωκράτη Μαντζουράνη

Οι «μελισσαυγίτες» ξαναχτύπησαν στη Νέα Φιλαδέλφεια
του Γιώργου Πατέλη

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ

Οικοδόμηση βιώσιμων εναλλακτικών για τον κόσμο του αύριο
Ο επιμελητής του βιβλίου του David Bollier «Τα κοινά, μια σύντομη εισαγωγή», Γιώργος Παπανικολάου, μιλά στον Δρόμο και τον Τάσο Βαρούνη

4 ακτιβιστές της τροφής και της ελευθερίας μιλούν στον Δρόμο
του Δημήτρη Γκάζη

Όψεις χουντικής λογοκρισίας
του Γιάννη Αντωνόπουλου

Η δημοκρατία του Survivor
του Αντώνη Ανδρουλιδάκη

Στη στήλη Εν Τέλει
Αλέξης Τσίπρας, ένας Ντόριαν Γκρέι της πολιτικής
του Αθανάσιου Μπόικου

Στη στήλη Φυσάει βοριάς
Ο Σταθάκης ενάντια στο δημόσιο συμφέρον
της Μαρίας Καδόγλου

Στην Στήλη άλατος
Αντισυστημικός συστημισμός
του Αντώνη Σκλαβενίτη

Στα διεθνή, μεταξύ άλλων:

Οι ΗΠΑ Κλιμακώνουν την ένταση στην Κορέα
του Νίκου Ταυρή

Οι παρίες της Γαλλικής Δημοκρατίας
της Ερρίκου Φινάλη

1.500 Παλαιστίνιοι φυλακισμένοι αγωνίζονται για Ελευθερία και Αξιοπρέπεια
της Γιώργου Αναστασίου

Η Χώρα των Βάσκων σε σταυροδρόμι
της Ειρήνης Βοσκάκη

Στις σελίδες του Πολιτισμού, μεταξύ άλλων:

Η ενοχλητική μνήμη
Για το ντοκιμαντέρ Η όψη της σιωπής, του Τζόσουα Οπενχάιμερ

της Ιφιγένειας Καλαντζή

Η ιστορία μέσα στη λογοτεχνία
της Ελένης Μητροσύλη

Στο Περίπτερο Ιδεών ο Στέλιος Ελληνιάδης γράφει: Καπιταλισμός 2017: Πόλεμος, κέρδη, φτώχεια, αφανισμός

Και όπως κάθε βδομάδα, διαβάστε τις σελίδες του Ηρόστρατου, δείτε τα σκίτσα των Γιάννη Αντωνόπουλου, Βαγγέλη Παπαβασιλείου, Παναγιώτη Μητσομπόνου και το ξεχωριστό κάθε φορά social design του Δημήτρη Θ. Αρβανίτη

Εφημερίδα Δρόμος

Αναζητήστε την κάθε Σάββατο και μέχρι την Τρίτη στα περίπτερα


Πηγή: e-dromos.gr



Δρόμος της Αριστεράς: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Παρασκευή, 28 Απριλίου 2017

Μιτεράν: "μετά απ' εμένα οι επόμενοι πολιτικοί θα 'ναι λογιστές"

Νικόλαος Μπαγιαρτάκης

Στη φωτογραφία είναι ο πρώην κεντρικός τραπεζίτης της FED Μπερνάκι που καθοδηγεί στον μονόδρομο της T.I.N.A., της "Μη εναλλακτικής οδού"

Πολλοί αναρωτιούνται στις μέρες μας γιατί έχουν χαθεί οι ηγέτες, οι ιδεολογίες, όπως υπήρχαν κάποτε και αντί αυτής της εικόνας σήμερα να βιώνουμε την πραγματικότητα στη θέση αυτών να υπάρχουν τεχνοκράτες ή λογιστές κατά τον Μιτεράν αντί για ιδεολογίες να 'χουμε ατζέντες; Τι φταίει, άραγε γι' αυτό;

Η εποχή μας έχει ιδεολογία αλλά στη πραγματικότητα είναι μία και δεν έχει ιδεολογικό αντίπαλο. Πολλοί θα απαντήσουν ότι αυτή η επικρατούσα ιδεολογία είναι ο καπιταλισμός αλλά στη πραγματικότητα δεν είναι αυτός. Ο καπιταλισμός και ο κομμουνισμός στη πραγματικότητα ξεπεράστηκαν μετά την βιομηχανική εποχή, όπου το κεφάλαιο το κυρίαρχο ήταν βιομηχανικό και άνηκε στη παραγωγική διαδικασία. Πλέον δεν υπάρχει ούτε προλεταριάτο, τουλάχιστον με τους όρους εκείνης της περιόδου αλλά ούτε και το κεφάλαιο με την ίδια μορφή με τότε από το υπαρκτό κεφάλαιο πλέον μεταπηδήσαμε στο άυλο κεφάλαιο, το χρηματοπιστωτικό.

Η κυρίαρχη ιδεολογία είναι ο νεοφιλελευθερισμός (δεν αποδέχομαι τον όρο του φιλελευθερισμού ή λιμπεραλισμού καθώς έχω διαβάσει τον Λώκ και επ' ουδενί δεν ανταποκρίνεται στη σημερινή πραγματικότητα το αντίθετο μάλιστα και στο βιβλίο του την "Δεύτερη πραγματεία περί κυβερνήσεως" θα μας προέτρεπε αφού υπάρχουν κατασχέσεις σε καταθέσεις, σε σπίτια να προβούμε στο "φυσικό δίκαιο" απέναντι στη κυρίαρχη εξουσία). Όπου αντικαθιστά ο νεοφιλελευθερισμός την πολιτική με την οικονομία για να ολοκληρωθεί ως τελικό του στάδιο.

Πλέον τα κοινοβούλια δεν έχουν ισχύ ή έστω είναι περιορισμένη περισσότερο πάρα ποτέ. Αντί για τα κοινοβούλια έχουμε την κυριαρχία των Αγορών, του Ο.Ο.Σ.Α., του Δ.Ν.Τ. και άλλων υπερεθνικών Οικονομικών οργανισμών. Εάν μία χώρα δεν είναι ενταγμένη σ' αυτούς τους φορείς τότε τίθεται εκτός του διεθνούς συστήματος και εάν ενταχθεί τότε θα πρέπει να μην πειθαρχήσει στις βουλήσεις των εκάστοτε ψηφοφόρων της η όποια κυβέρνηση (κι όσες υποσχέσεις έκανε προεκλογικές να μετατραπούν σε κομφετί) αλλά μόνο να προβεί στις μεταρρυθμίσεις, στις εργαλειοθήκες και στις οικονομικές νόρμες που κυριαρχούν. Όποια χώρα θέλει την οικονομική της πρόοδο τότε θα πρέπει να μεταρρυθμιστεί κατά την επικρατούσα ιδεολογία.

Βέβαια αυτές οι προτάσεις όπως δείχνει η πραγματικότητα των τελευταίων δεκαετιών προσφέρουν μία ανισότατη διανομή πλούτου, χαρακτηριστικά να αναφέρω ότι οι επίσημες στατιστικές δείχνουν ότι το 1% κατέχει το μισό πλούτο της ανθρωπότητας σ' όλο τον πλανήτη. Είναι κάτι που πλέον αντιστρατεύονται σ' αυτήν την κυρίαρχη ιδεολογία ακόμη και οι οικονομολόγοι διεθνούς κύρους που άλλοτε ήταν υπέρμαχοι αυτής, όπως ο Στίγκλιτζ, ο Κρούγκμαν, ο Κασκάρι, ο Ρόντρικ κ.α.

Αυτή η οικονομική ιδεολογία εκτός των άλλων αναπτύσσει και τον "κοινωνικό δαρβινισμό" που ο κύριος εκφραστής αυτής ήταν ο Σπένσερ και έπειτα επ' ακολούθησε ως εξέλιξη του η Ραντ (μέσω του αντικειμενισμού, θαυμαστής αυτής ο άλλοτε κεντρικός τραπεζίτης των Η.Π.Α. ο Άλαν Γκρίνσπαν). Όπου ο πλούσιος είναι εξ ορισμού ο καλός αντίθετα με τον φτωχό που παραμένει ο κακός, ο οκνηρός, ο διεφθαρμένος και ο "αμαρτωλός" εκ φύσεως. Η ζωή είναι ένας αγώνας επιβίωσης μεταξύ αυτών των δύο και όπως στη φύση το δυνατό ζώο τρώει το αδύναμο, έτσι και στη κοινωνία ο πλούσιος πάει κόντρα στον φτωχό και ως εκ τούτου τον "τρώει" δικαιωματικά.

Η νεοφιλελευθεροποίηση είναι η ιδεολογία που στηρίζει το άτομο ως μοναδική και κυρίαρχη αξία. Έτσι το άτομο είναι ανώτερο από την κοινωνία και θα πρέπει να στραφεί ενάντια της. Ότι σχετίζεται με την κοινωνία είναι απορριπτέο και αναχρονιστικό, είτε είναι οι παραδόσεις της, είτε η θρησκεία της, είτε τα σύνορα, είτε η εθνική της οντότητα, είτε οι παραδοσιακές σχέσεις των φύλων, είτε ότι άλλο αποτελεί ταυτότητα της όποιας κοινωνίας. Πλέον το άτομο είναι ο κυρίαρχος όπου η επιβράβευση του και η εξελικτική του πορεία λογίζεται μονάχα μέσα από την διαρκή υλική κατανάλωση. Το κλειδί για να επιτύχουν την κοινωνική αποδόμηση είναι στο παρελθόν. Όπως έλεγε ο Έντμουντ Μπερκ: "Οι λαοί που δε στρέφουν ποτέ το βλέμμα στο παρελθόν και στους προγόνους τους δεν μπορούν να προβλέψουν το μέλλον. Και όπως έλεγε ο Τζορτζ Όργουελ στο γνωστό του βιβλίο το 1984-Ο μεγάλος αδελφός: "Όποιος ελέγχει το παρελθόν ελέγχει το μέλλον. Όποιος ελέγχει το παρόν ελέγχει το παρελθόν".

Εκ του Δεσμώτη-Μπαγιαρτάκη Νικόλαου του "Νεωτερικού Κράτους - Λεβιάθαν"

Πηγή: protagorasnews.blogspot.gr



Νικόλαος Μπαγιαρτάκης: Σχετικά με τον συντάκτη




Διαβάστε Περισσότερα »

Σε σύνδεση…

Κυριακή Μπεϊόγλου


Σαν τις πρώτες μέρες ενός φλερτ ήταν οι μέρες που πρωτοάνοιξε λογαριασμό στο φέισμπουκ. Μέσα στη γλύκα και την τρυφερότητα, αλλά και με αγωνία και αβεβαιότητα. Θα τον αποδεχτούν ή όχι όσοι και όσες εκτιμούσε;

Τους άρεσαν ή δεν τους άρεσαν αυτά που «ανέβαζε»; Στην αρχή ένιωθε ένα νευρικό μυρμήγκιασμα στη ραχοκοκαλιά πριν ανοίξει τον υπολογιστή, αλλά και απροθυμία να τον αποχωριστεί. Υπήρχε κάτι αναζωογονητικά ανοιχτό σ’ αυτό το νέο περιβάλλον.

Αργότερα η «σχέση» μπήκε σε άλλη φάση. Εγινε ένας παθιασμένος πολιτικός αναλυτής που καυτηρίαζε τα κακώς κείμενα. Του πέρασε όμως. Χολωνόταν και στενοχωριόταν περισσότερο από ό,τι στις ειδήσεις των καναλιών! «Δεν καταλαβαίνουν τι θέλω να πω κι είναι όλοι έτοιμοι για καβγά!», έλεγε στους κολλητούς του.

Αποφάσισε πως δεν θα γράφει πια προσωπικές απόψεις, αλλά θα εκφράζεται με λόγια μεγάλων πολιτικών αναλυτών και φιλοσόφων. Γρήγορα βαρέθηκε. «Δεν έχει πλάκα, άμα δεν λες τη δική σου άποψη», εξηγεί.

Η «σχέση» πέρασε στην περίοδο της ελαφρότητας. Το έριξε στα τραγούδια. Από αγαπημένα ηπειρώτικα μέχρι κλασική τζαζ. Βρήκε πιο εύκολα ανθρώπους που τους άρεσαν τα ίδια πράγματα. Ανθρώπους με διαφορετικά προφίλ που ούτε θα το φανταζόταν ποτέ ότι είχαν κοινά ακούσματα.

Αρχισε να μοιράζεται ποιήματα που αγαπούσε και έγραφε με την εξομολογητική γραφή που «ευδοκιμεί» στο φέισμπουκ. Τον ξένισε στην αρχή, αλλά μετά άρχισε να εξοικειώνεται.

Ελα όμως που ένα γλυκό πρωινό, με την ψυχρούλα να φεύγει όσο ο ήλιος ψήλωνε, βγήκε έξω και κοίταξε τις πολυκατοικίες και τα μπαλκόνια στις δυο μεριές του δρόμου.

Σιωπηλές ακόμα, με πολλά ανθισμένα παρτέρια και γλάστρες, κάτω από τον ηλιόλουστο ανοιξιάτικο ουρανό, συνέθεταν μια εικόνα που ανέπνεε. Ζωντανή! Τον αιφνιδίασε η απότομη πρώτη σκέψη πως ο χειμώνας τελείωσε και δεν το καλοκατάλαβε.

«Τι χάνω ανάμεσα σε “επαφές”, “μπλοκαρίσματα” και ατέλειωτους συνδέσμους;». Μια μικρή υποψία «εξαπάτησής» του από τον διαδικτυακό κόσμο τον έκανε να συννεφιάσει. Και αυτό ήταν μεγάλο πλήγμα!

Συνειδητοποίησε πως έχασε το πάνω χέρι σ’ αυτή τη «σχέση», αν και θεωρούσε πάντα πως η αντίληψή του ήταν λίγο πιο πάνω από αυτήν του μέσου ανθρώπου. Τα έλεγαν οι «παλιοί», αλλά νόμιζε πως ήταν υπερβολές.

«Το διαδίκτυο είναι σαν τον αέρα! Οσο χώρο τού αφήσεις τον καταλαμβάνει. ΑΝ το επιτρέψεις!!!», έλεγε χθες το βράδυ στο στέκι της πλατείας και λίγο αργότερα: «Καλό. Να μην ξεχάσω να το ποστάρω αυτό!».

Πηγή: efsyn.gr



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Αναζητώντας τις χαμένες αξίες ως αντίσταση στη βαρβαρότητα

Του Γιάννη Αθανασιάδη


Ζούμε σε μια περίοδο που ο φασισμός έχει μεταλλαχθεί και έχει πάρει μορφές και «λόγο» που δύσκολα μπορείς να ξεχωρίσεις ποιος είναι ποιος. Ενώ πολύ συχνά στο όνομα του αντιφασισμού εκδηλώνονται οι πιο κατάμαυρες φασιστικές συμπεριφορές. Σε αυτήν την περίοδο χρειάζεται να στρέψουμε το βλέμμα μας στις πηγές των αξιών. Στο λίκνο της ξεκάθαρης ανθρώπινης στάσης, διαλύοντας την υποκριτική απονοηματοδότηση των ηθικών αρχών και εννοιών, πατώντας γερά στου χρόνου τα βαθιά θεμέλια, της αγωνιστικής αξιοπρέπειας και δικαιοσύνης. 

Ήταν το 1964 νομίζω, τότε που στην παιδική μου συνείδηση άνοιξαν διάπλατα οι πύλες για τον πλούτο των ανθρωπιστικών αξιών. Που θεμελιώθηκαν τα ισχυρότατα οχυρά της αξιοπρεπείας, της αλληλεγγύης, του αυτοσεβασμού, της υπεράσπισης της πανανθρώπινης ελευθερίας, του σεβασμού στην διαφορετικότητα, της αντίστασης σε κάθε μορφή φασισμού. Με λίγα λόγια ήταν το υπέρτατο μάθημα ανθρωπίνων αξιών που μου το δίδαξε ακούσια ένας αγράμματος Δάσκαλος που εκείνη την στιγμή φάνταζε θεόρατος ημίθεος. Ένας προμηθέας που μου έδωσε την φλόγα εκείνη που από μόνη της αρκούσε για να σμιλέψει μέσα στην άγουρη ψυχή μου τις αρχές και τις αξίες που έμελε να φλογίζουν άσβηστες μέχρι σήμερα και που σε κάθε παραστράτημα ήταν εκεί για να με ελέγξουν και να κρατήσουν όρθια την συνείδηση μου.

Η ιστορία ενός εαμίτη


Ο Βαγγέλης πρόσφυγας από τον Πόντο ζούσε την δεκαετία του 60 με την οικογένεια του σε μια προσφυγική γειτονιά κάπου στις Τζιτζιφιές της Καλλιθέας. Γείτονες είχαν την κυρά Τούλα από την πόλη την κυρά Βάσω από τη Σμύρνη, τις «Καραμανλούδες» τρεις κουτσομπόλες αδελφές που κρυφοκοίταζαν πάντα πίσω από τα μισάνοιχτα πατζούρια, τον κυρ Αβραάμ με το καφενείο από τον Πόντο και την γυναίκα του την κυρά Παναγιώτα που έκανε και την κομμώτρια στο χωλάκι του προσφυγικού τους. Απέναντι διαγώνια από το σπίτι του, έμενε η χήρα Αιγυπτιώτισσα κυρά Παγώνα με τις δύο ξεπεταγμένες κόρες, κι ο Βαγγέλης έλεγε στην Ευανθία τη γυναίκα του ότι δεν ήθελε πολλά - πολλά μαζί της (λόγο της κακής φήμης που είχαν στη γειτονιά ), και πολλοί άλλοι φτωχοί μεροκαματιάρηδες, που διωγμένοι από τις πατρίδες τους τις προηγούμενες δεκαετίες ήρθαν και ρίζωσαν στην «μητέρα πατρίδα», όπως την ένοιωθε και την πίστευε ο ίδιος.

Α! είχε και ένα «μειονέκτημα». Στη περίοδο της κατοχής είχε υπηρετήσει στο ΕΑΜ.

Κάτι που τον κατέτρεχε μέχρι εκείνες τις μέρες διότι μετά τις εξορίες και το κυνήγι εκείνης της περιόδου, δεν κατάφερνε να στεριώσει σε δουλεία, λόγω κοινωνικών φρονημάτων και κάθε τόσο περνούσε η ασφάλεια από το σπίτι του, να δει τι κάνει.

Όταν τον είχαν συλλάβει και τον ρώτησαν, γιατί πήγε με τους «κομμουνιστάς» εκείνος με αφελή αυθορμητισμό απάντησε ότι «εγώ ήθελα να πολεμήσω για την πατρίδα και τότες μόνο αυτοί ήταν πατριώτες», μετά από αυτή την απάντηση πήρε το βραβείο της εξορίας στην Ελ Ντάμπα, αφήνοντας πίσω δυο γέρους γονείς την γυναίκα του και τα δύο τότε παιδιά του… αλλά γι αυτά θα τα πούμε κάποια άλλη ώρα.

Ας επανέλθουμε λοιπόν σε εκείνο το χειμωνιάτικο βράδυ του 1964 τότε που άκουσα την πόρτα του σπιτιού να χτυπά έντονα. Άνοιξε η μητέρα και είδα την κυρά Παγώνα μαζί με την μια της κόρη να μιλούν χαμηλόφωνα και με τον φόβο χαραγμένο στα μάτια τους. Ο Βαγγέλης φανερά δυσαρεστημένος πλησίασε και άρχισαν μια συζήτηση για «κάποιους μπράβους» ότι « ήθελαν να κάνουν κακό στη μικρή» και άλλα ακαταλαβίστικα για τα παιδικά μου αυτιά. Ο Βαγγέλης δίστασε για λίγο και μετά τους είπε να περάσουν μέσα στο σπίτι και να περιμένουν. Σε λίγο ένας ογκώδης άνδρας με μια κοπέλα κτυπούσαν την πόρτα μας -ζητώντας να βγει έξω η κυρά Παγώνα με την κόρη της- με βλαστήμιες και απειλές. Ό Βαγγέλης λιγομίλητος όπως πάντα του είπε ότι όποιος πάει να κάνει κακό στους φιλοξενούμενους του είναι σαν κάνει κακό και στον ίδιο και του είπε να φύγει. Τότε έντρομος πάνω από την σκάλα είδα τον -διπλάσιο σε όγκο από τον Βαγγέλη- άνδρα να προσπαθεί να τον παραμερίσει για να ανεβεί στο σπίτι.

Ακολούθησε συμπλοκή ενώ η μητέρα φώναζε σε βοήθεια τους γείτονες. Σε λίγα λεπτά γέμισε το στενάκι του σπιτιού μπροστά από την εξώπορτα με σχεδόν σύσσωμη την γειτονιά ενώ ο μπράβος το σκάσε τρέχοντας, έχοντας αρπάξει αρκετές από τον Βαγγέλη που κι αυτός είχε μώλωπες και σκισμένο το πουκάμισό του.

Ταραγμένος από το πρωτοφανές για μένα συμβάν είχα πλησιάσει τρέμοντας τον Βαγγέλη την ώρα που ήταν μαζεμένοι γείτονες γύρω του και τότε άκουσα τον κυρ Παναγιώτη, τον άντρα της κυρά Βάσως απ’ την Σμύρνη, να του λέει με ύφος σχεδόν επιτιμητικό «Μα ρε Βαγγέλη γι αυτήν πήγες να σκοτωθείς;»…

Και ο Βαγγέλης με ένα απόλυτα φυσιολογικό τρόπο κοιτώντας τον ίσια στα μάτια, του απάντησε, σαν να μην υπήρχε άλλη απάντηση σε τούτη την ερώτηση, «το ίδιο θα έκανα και για τη δική σου γυναίκα και το παιδί σου».

Αυτό το βλέμμα κι αυτά τα λόγια, καρφώθηκαν σαν πυρωμένο βέλος βαθιά μέσα στην παιδική μου ψυχή.

Το μάθημα


Χωρίς να το ξέρει ο Βαγγέλης εκείνη τη στιγμή, μου έδωσε ένα μάθημα που κανένα σχολείο κανένα πανεπιστήμιο και όλα τα βιβλία της οικουμένης, δεν θα μπορούσαν να μου δώσουν καλύτερα. Ένα υπέρτατο μάθημα ήθους και αξίων, γιατί μέσα σε αυτή την λιγόλογη φράση και το αγέρωχο βλέμμα, περιλαμβάνονται αξίες όπως η αξιοπρέπεια, η αλληλεγγύη, ο αλτρουισμός, η ανιδιοτέλεια, η μαχητική υπεράσπιση του ανθρώπινου δίκαιου με αυταπάρνηση, δίνοντας τους διαστάσεις που ξεπερνούν την ίδια μας την «ζωούλα».

Αυτό το ήθος πηγάζει και πλάθεται μέσα από τους κοινωνικούς αγώνες και τις αλληλέγγυες ανθρώπινες κοινότητες. Έρχεται πολύ βαθειά μέσα από το χρόνο και είναι η μόνη ελπίδα για να αντισταθούμε στην επελαύνουσα παγκόσμια βαρβαρότητα.

*Στον πατέρα μου τον «κυρ Βαγγέλη» με ταπεινότητα και ευγνωμοσύνη.

Πηγή: dromosanoixtos.gr




Δρόμος Ανοιχτός: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Ζορίζουν (και) τα ελληνοτουρκικά

Δημήτρης Μηλάκας


Αν όλα είναι οικονομία, όπως υποστηρίζουν οι «μοντέρνες» αντι­λήψεις, το πρόβλημα με το οποίο ασχολήθηκε την περασμένη Τετάρτη το ΚΥΣΕΑ δεν φαίνεται να έχει λύση. Και το πρόβλημα στην προκειμένη περίπτωση, συνοπτικά διατυπωμένο, έχει ως ε­ξής: Με ποιον τρόπο η Ελλάδα μπορεί να διατηρήσει μια αξιόπι­στη αποτρεπτική δύναμη έναντι της Τουρκίας, δεδομένης της οι­κονομικής της κατάστασης;

Πολλοί, ανάμεσά τους και η πλειονότητα των κυβερνώντων, θε­ωρούν ότι η χώρα είναι διασφαλισμένη χάρη στους Ευρωπαίους (δανειστές) και τους Αμερικανούς (συμμάχους). Ωστόσο τα ελ­ληνοτουρκικά επεισόδια διαδραματίστηκαν -με αποκορύφωμα την κρίση των Ιμίων- ενώ η Ελλάδα ήταν μέλος και της Ε.Ε. και του ΝΑΤΟ, χωρίς αυτό να εμποδίσει την Άγκυρα να προχωρήσει στην έμπρακτη κατοχύρωση των αμφισβητήσεών της.

Η πραγματικότητα σήμερα στο Αιγαίο περιγράφει επακριβώς τα κέρδη που έχει αποκομίσει η Τουρκία σε διπλωματικό επίπεδο μετά την κρίση των Ιμίων. Η τουρκική ηγεσία αμφισβητεί την ελ­ληνική κυριαρχία σε δεκάδες βραχονησίδες, αλλά και κατοικημένες νησίδες (Αγαθονήσι για παράδειγμα) του Αιγαίου.

Ταυτόχρονα, με επιμέλεια οι τουρκικές αεροπορικές και ναυ­τικές δυνάμεις με πτήσεις, πλόες και ασκήσεις διαμορφώνουν τους όρους συγκυριαρχίας στο Αιγαίο μοιράζοντάς το στη μέση, ερμηνεύοντας με αυτόν τον τρόπο τα ζωτικά τους συμφέροντα, τα όποια αποδέχτηκε -με αμερικανική οδηγία- η ελληνική κυ­βέρνηση του Σημίτη μετά την κρίση των Ιμίων.

Δεδομένης της οικονομικής και της συνεπαγόμενης στρατιωτι­κής αδυναμίας, η Τουρκία, παρά τα εσωτερικά της προβλήματα, εμφανίζεται αποφασισμένη να δώσει τη μάχη για τη διασφάλιση των συμφερόντων της (και) στα νοτιοδυτικά της, ξεκινώντας από την Κύπρο, όπου αυτήν την περίοδο παίζεται το μεγάλο ενεργεια­κό παιχνίδι, προχωρώντας στο Αιγαίο, όπου η Άγκυρα θεωρεί ότι έφτασε ο καιρός να «εισπράξει» χειροπιαστά και έντοκα τα διπλω­ματικά της κέρδη του 1996, και καταλήγοντας στη Θράκη, όπου το τουρκικό προξενείο λειτουργεί ως κράτος εν κράτει για τους Έλληνες μουσουλμάνους.

Η ζοφερή αυτή κατάσταση και οι κίνδυνοι που απορρέουν από αυτή για τα συμφέροντα της χώρας μπορεί προφανώς να αντιμε­τωπιστούν με κατάλληλες διπλωματικές κινήσεις και συμμαχίες, υπό έναν ωστόσο απαράβατο όρο: την ύπαρξη αξιόπιστων δυνά­μεων αποτροπής, καθ' ότι κανείς, δανειστής ή «φίλος», δεν πρό­κειται να υπερασπιστεί αυτό που δεν είναι σε θέση να προασπίσει η Ελλάδα μόνη της...

Πηγή: topontiki.gr



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Παγκόσμια οικονομικά μεγέθη: διαπιστώσεις, προβλήματα και κίνδυνοι

Του Παύλου Δερμενάκη


Η Κίνα διεκδικεί πρωταγωνιστικό ρόλο στη διαμόρφωση του παγκόσμιου ΑΕΠ – Το χρέος καλπάζει προς το 350%, κρίσιμο όριο-πλαφόν για την ανάπτυξη – Αυξημένες οι εξαγωγές στρατιωτικού εξοπλισμού με τις ΗΠΑ στην πρώτη θέση

Δημοσιεύθηκαν προσφάτως με διαφορετικές ευκαιρίες μια σειρά από παγκόσμια μεγέθη η επεξεργασία των οποίων οδηγεί σε χρήσιμες γνώσεις και συμπεράσματα πολιτικά.

Το παγκόσμιο ΑΕΠ το 2015, σύμφωνα με την Παγκόσμια Τράπεζα, ήταν 74 τρισ. δολάρια και αφορά 217 κράτη. Από αυτή την παγκόσμια παραγωγή το ένα τέταρτο προέρχεται από τις ΗΠΑ. Η Κίνα είναι δεύτερη παγκoσμίως με 14,8% και ακολουθεί η Ιαπωνία με 5,9%.

Σε πτωτική τροχιά το μερίδιο της Ε.Ε.


Γεωγραφικά η Ασία ξεπέρασε σε ΑΕΠ το σύνολο της αμερικανικής ηπείρου, ενώ η Ευρώπη είναι τρίτη σε μέγεθος. Η Ε.Ε. χωρίς το Ηνωμένο Βασίλειο αντιπροσωπεύει το 18,7% του παγκόσμιου ΑΕΠ με πτωτική όμως τάση. Η Γερμανία, παρά τις εξαγωγικές της επιδόσεις, αντιπροσωπεύει το 4,54% του παγκόσμιου ΑΕΠ. Το περιορισμένο αυτό μέγεθος αποδεικνύει ότι μόνη της, χωρίς τη «γερμανική Ευρώπη» που οικοδομεί με την ευρωζώνη και την Ε.Ε., δεν μπορεί να παίξει έναν υπολογίσιμο παγκόσμιο ρόλο οικονομικά και πολιτικά. Το Ηνωμένο Βασίλειο με μερίδιο 3,9% στην 5η θέση βρίσκεται σε αναζήτηση της νέας του θέσης στον παγκόσμιο οικονομικό χάρτη μετά την αποχώρησή του από την Ε.Ε.

Στο συνοδευτικό πίνακα φαίνονται τα στοιχεία των 20 μεγαλύτερων  χωρών όσον αφορά το ΑΕΠ χωρών καθώς και η σχετική γεωγραφική κατανομή.

Από τους ρυθμούς ανάπτυξης της τελευταίας 15ετίας τεκμαίρεται ότι μέχρι το 2035 στην πρώτη θέση παγκοσμίως θα μπορεί να είναι η Κίνα. Σε πρόσφατη μελέτη της η Price Waterhouse Coopers (PWC) για την εικόνα της παγκόσμιας οικονομίας το 2050 αναφέρει ότι στις επόμενες τρεις δεκαετίες αναμένεται να σημειωθούν μεγάλες αλλαγές όσον αφορά την οικονομική δύναμη των χωρών. Η ανάπτυξη θα προέλθει κυρίως από τις αναδυόμενες αγορές και τις αναπτυσσόμενες χώρες με αποτέλεσμα να χάσουν «έδαφος» οι ΗΠΑ, να κυριαρχήσει η Κίνα και να διαμορφωθεί η Ρωσία στην ισχυρότερη οικονομική δύναμη στην Ευρώπη. Με αυτές τις εκτιμήσεις πρώτη θα είναι η Κίνα ακολουθούμενη από την Ινδία, και στην Τρίτη θέση οι ΗΠΑ. Ακολουθούν κατά σειρά Ινδονησία, Βραζιλία, Ρωσία, Μεξικό, Ιαπωνία, Γερμανία (9η από 4η το 2015) και Ηνωμένο Βασίλειο συμπληρώνοντας δεκάδα και στην 11 θέση προβλέπεται να είναι η Τουρκία.

Αυξάνεται και η φούσκα του χρέους

Το Institute of International Finance (IIF) δημοσιοποίησε πρόσφατα τα στοιχεία για το παγκόσμιο χρέος (ιδιωτικό και δημόσιο) το οποίο εκτιμάται σε 215 τρισ. δολάρια στο τέλος 2016 και αντιστοιχεί στο 325% του παγκόσμιου ΑΕΠ (320% το 2015). Το 2016 το παγκόσμιο χρέος αυξήθηκε κατά 7,6 τρισ. δολάρια εκ των οποίων τα μισά ήταν κρατικό χρέος. Επίσης, ιδιαίτερα έντονη το 2016 ήταν η αύξηση του χρέους των αναδυόμενων χωρών με τη «μερίδα του λέοντος» να έχει η Κίνα.

Στη δεκαετία 2006-2016 και εν μέσω της χρηματοπιστωτικής κρίσης το παγκόσμιο χρέος αυξήθηκε κατά 52,5%. Από 144 τρισ. δολάρια το 2007, πριν από την τελευταία χρηματοπιστωτική κρίση, έφτασε τα 215 τρισ. το 2016. Η κρίση ήταν ένας από τους παράγοντες που φούσκωσαν υπέρμετρα το παγκόσμιο χρέος στην προσπάθεια να σωθούν οι τράπεζες αλλά και να πληρωθούν οι τόκοι των δανείων.

Από τα 70 τρισ. δολάρια που ήταν η αύξηση της δεκαετίας τα 40 ήταν χρέος των αναπτυσσόμενων χωρών. Ποσό ιδιαίτερα υψηλό συγκρινόμενο με τα 9 τρισ. δολάρια που ήταν την περίοδο 1996-2006. Έτσι το χρέος των αναπτυσσόμενων χωρών έφθασε το 2016 σε 56 τρισ. δολάρια αυξημένο στη δεκαετία κατά 250%.

Το χρέος των αναπτυγμένων χωρών το 2016 ανερχόταν σε 160 τρισ. δολάρια και αντιστοιχούσε σχεδόν στο τετραπλάσιο (390%) του ΑΕΠ τους. Μεγάλο μέρος της αύξησης του χρέους των αναπτυγμένων χωρών την περίοδο 2006-2016 προέρχεται από τα δημοσιονομικά ελλείμματα. Στην περίοδο αυτή το δημόσιο χρέος των ΗΠΑ και του Ηνωμένου Βασιλείου υπερδιπλασιάζεται. Για την Ιαπωνία και τις αναπτυγμένες ευρωπαϊκές χώρες η αύξηση ήταν της τάξης του 50%.

Το παγκόσμιο χρέος πλησιάζει με γοργούς ρυθμούς ένα πολύ κρίσιμο ύψος. Αναλυτές εκτιμούν ότι στο βαθμό που το παγκόσμιο χρέος θα ξεπεράσει τις 3,5 φορές το παγκόσμιο ΑΕΠ θα έχει διαμορφωθεί μια κατάσταση που θα καθιστά ουσιαστικά αδύνατη την οικονομική ανάπτυξη. Σε αυτές τις συνθήκες οι δρόμοι θα είναι δύο αλλά εξίσου επικίνδυνοι. Ο ένας θα είναι ότι οι τόκοι στον βαθμό που θα αποπληρώνονται και δεν θα κεφαλαιοποιούνται θα στερούν τις οικονομίες από τους αναγκαίους πόρους για την ανάπτυξη. Στη δεύτερη περίπτωση αν δεν αποπληρώνονται αλλά κεφαλαιοποιούνται θα αυξάνουν ακόμα ταχύτερα το παγκόσμιο χρέος μεγεθύνοντας τη χρηματοπιστωτική φούσκα. Συνδυασμός δε και των δύο θα οδηγεί σε συνθήκες το μεν χρέος να συνεχίζει αυξανόμενο, η ανάπτυξη να επιβραδύνεται και η φούσκα να μεγαλώνει. Προφανώς αυτές οι καταστάσεις έχουν ληφθεί υπόψη στις μελλοντικές προοπτικές για την ανάπτυξη της παγκόσμιας οικονομίας και γι΄ αυτό προβλέπεται «σημαντική  επιβράδυνση των ρυθμών ανάπτυξης μετά το 2020» σύμφωνα με την προαναφερθείσα παραπάνω μελέτη της PWC.

Παράλληλα στον ορίζοντα διαφαίνεται ένας ακόμα μεγαλύτερος κίνδυνος για την παγκόσμια οικονομία και κύρια για τις υπό ανάπτυξη χώρες. Το μεγαλύτερο μέρος του παγκόσμιου χρέους είναι σε δολάρια ΗΠΑ και μετά από μια μακρά περίοδο πολύ χαμηλών επιτοκίων για το δολάριο, λόγω της κρίσης, βρισκόμαστε σε περίοδο που έχει ξεκινήσει η άνοδος των σχετικών επιτοκίων. (Δείτε σχετικό άρθρο στο Δρόμο της Αριστεράς της 18/3/2017).

Ενισχύεται η στρατιωτικοποίηση οικονομιών μέσω των εξοπλισμών


Όταν μια σειρά από περιοχές του πλανήτη είναι σε πολεμική ανάφλεξη και μάλιστα επί πολλά χρόνια, αυτό πρακτικά σημαίνει ότι κάποιοι κάνουν «χρυσές δουλειές». Αν δε σε αυτά προστεθούν και οι μόνιμες «επενδύσεις» σε εξοπλισμούς που γίνονται είτε στο πλαίσιο της στρατηγικής των μεγαπαικτών στην παγκόσμια σκακιέρα (ΗΠΑ, Ρωσία, Κίνα) είτε των περιφερειακών παικτών στο πλαίσιο εθνικών διενέξεων το παζλ συμπληρώνεται και είναι πολύ βαρύ σε αξίες.

Σύμφωνα με τα πρόσφατα στοιχεία που δημοσίευσε το Διεθνές Ινστιτούτο Ερευνών της Στοκχόλμης για την Ειρήνη (SIPRI), για το παγκόσμιο εμπόριο όπλων προκύπτουν μια σειρά σημαντικές διαπιστώσεις. Οι παγκόσμιες πωλήσεις όπλων την πενταετία 2012-16 αυξήθηκαν κατά 8,4% συγκριτικά με την προηγούμενη 5ετία 2007-11. Αυτή είναι η μεγαλύτερη αύξηση στο διεθνές εμπόριο όπλων σε επίπεδο 5ετίας από το 1990.

Πρώτη εξαγωγική χώρα παγκοσμίως συνεχίζουν να είναι οι ΗΠΑ με μερίδιο 33%, σημειώνοντας αύξηση πωλήσεων κατά 21% την περίοδο 2012-16 και ακολουθεί η Ρωσία με 23%. Η Κίνα έχει ανέλθει στην τρίτη θέση με μερίδιο 6,2% στην παγκόσμια αγορά όπλων όταν την προηγούμενη 5ετία ήταν στο 3,8%. Με αυτές τις επιδόσεις της η Κίνα έχει πλέον ξεπεράσει τη Γαλλία του 6% και τη Γερμανία του 5,6%.

Οι μισές από τις εξαγωγές των ΗΠΑ κατευθύνονται στη Μέση Ανατολή όπου οι ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις βρίσκονται σε εξέλιξη. Οι αγοραστές των ρωσικών όπλων είναι κυρίως Ινδία, Βιετνάμ, Κίνα και Αλγερία. Η Ινδία, ως αγοραστής, βρίσκεται στην πρώτη θέση σημειώνοντας αύξηση 43% την εξεταζόμενη περίοδο σαν αποτέλεσμα της διένεξης με το Πακιστάν στο Κασμίρ. Εντύπωση προκαλούν η ραγδαία αύξηση κατά 202% εισαγωγών όπλων από το Βιετνάμ που είχε σαν συνέπεια να βρεθεί στη 10 θέση ως εισαγωγέας από την 29η που ήταν. Επίσης οι εισαγωγές της Αλγερίας που αντιπροσωπεύουν σχεδόν το μισό (46%) του συνόλου των εισαγωγών όπλων στην αφρικανική ήπειρο, ενώ ένα μεγάλο μέρος από τα υπόλοιπα κατευθύνεται στην υποσαχάρια Αφρική όπου μαίνονται οι πολεμικές συγκρούσεις για πολλά χρόνια.

Η Κίνα ενισχύει τη θέση της στην παγκόσμια αγορά πολεμικού υλικού τόσο ως προμηθευτής όσο και ως καταναλωτής. Απέκτησε το πρώτο της αεροπλανοφόρο και ετοιμάζει δεύτερο. Ενισχύει τη στρατιωτική παρουσία της στη Νότια Σινική Θάλασσα σε αντιπαράθεση με τις ΗΠΑ και τις γύρω χώρες. Επεκτείνει την παρουσία της και με στρατιωτικά μέσα στην Αφρική.

Σε επίπεδο ΝΑΤΟ το σύνολο των στρατιωτικών δαπανών το 2016 ανήλθε σε 918,3 δισ. δολάρια εκ των οποίων τα 664,1 (72,3%) αφορούσαν τις ΗΠΑ. Αυτό το τεράστιο μέγεθος η νέα διοίκηση Τραμπ φιλοδοξεί να το αυξήσει κατά 54 δισ. δολάρια.

Η Ελλάδα ως μέλος του ΝΑΤΟ τηρεί την εντολή για στρατιωτικές δαπάνες πάνω από το 2%. Είναι δεύτερη με ποσοστό 2,4% το 2016 μετά τις ΗΠΑ με 3,6%. Αξιοσημείωτο ότι στο όριο του 2% ανταποκρίνονται μόνο το Ηνωμένο Βασίλειο και η Εσθονία με 2,2% και η Πολωνία με 2%. Ενώ ο ελληνικός λαός αντιμετωπίζει συνθήκες ακραίας φτώχειας η κυβέρνηση για το 2016 δαπάνησε 5,83 δισ. δολάρια σε στρατιωτικές δαπάνες. Ειδικότερα όσον αφορά τις αγορές όπλων από το εξωτερικό την περίοδο 2015-2016 δαπάνησε 1,1 δισ. δολάρια και οι προμηθευτές της χώρας μας ήταν η Γερμανία (77,6%), οι ΗΠΑ (10,6%), η Γαλλία (5,8%) και λοιπές χώρες ΕΕ (6%).

Πηγή: e-dromos.gr



Δρόμος της Αριστεράς: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »