Πέμπτη, 12 Δεκεμβρίου 2019

Δεν φτάνει ένας «Μωυσής» να σώσει την Βενετία

Κόσμος


Μπορεί ακόμη να ακούγεται γραφική. Αλλά η φράση «θα πάρουμε τα βουνά» παραπέμπει όλο και περισσότερο, όσο περνάει ο χρόνος, σε μια δυστοπική «προβολή» του όχι πολύ μακρινού μέλλοντός μας ως ανθρωπότητα. Ο λόγος είναι γνωστός, χιλιοειπωμένος… αλλά «αόρατος» από τη συνείδησή μας: Η άνοδος της στάθμης της θάλασσας.

Σύμφωνα με την Διακυβερνητική Επιτροπή του ΟΗΕ για την Αλλαγή του Κλίματος (IPCC), το επίπεδο των θαλασσών αυξήθηκε κατά 15 εκατοστά τον 20ό αιώνα. Ο ρυθμός της αύξησης ενισχύεται απειλώντας παράκτιες περιοχές όπου θα ζουν ως το 2050 περισσότεροι από ένα δισεκατομμύριο άνθρωποι.

Ακόμη κι αν αντιστραφεί η διαδικασία της υπερθέρμανσης του πλανήτη, η άνοδος των νερών των ωκεανών ενδέχεται να φτάσει τα 30 με 60 εκατοστά ως το 2100 και τα 60 με 110 εκατοστά, αν οι εκπομπές του διοξειδίου του άνθρακα εξακολουθήσουν να αυξάνονται.

Τι θα σημάνει για την Ευρώπη -και κυρίως για χώρες όπως η Ελλάδα που έχουν άμεση και πολυεπίπεδη σχέση με τη θάλασσα- αυτή η διαδικασία είναι εύκολο να γίνει κατανοητό από την περιγραφή του Ευρωπαϊκού Οργανισμού Περιβάλλοντος:

  • Η θαλάσσια περιοχή που βρίσκεται υπό τη δικαιοδοσία των κρατών μελών της ΕΕ είναι μεγαλύτερη από τη συνολική έκταση της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
  • Η ΕΕ διαθέτει ακτογραμμή 68 000 χιλιομέτρων — μήκος τριπλάσιο της ακτογραμμής των Ηνωμένων Πολιτειών και σχεδόν διπλάσιο της ακτογραμμής της Ρωσίας. Αν συμπεριληφθούν οι χώρες μέλη του ΕΟΠ, Ισλανδία, Νορβηγία και Τουρκία, τότε το μήκος της ανέρχεται σε 185.000 χιλιόμετρα.
  • Σχεδόν το ήμισυ του πληθυσμού της ΕΕ ζει σε απόσταση μικρότερη από 50 χιλιόμετρα από τη θάλασσα. Η πλειοψηφία συγκεντρώνεται στις αστικές περιοχές κατά μήκος της ακτής. Το 2001, 70 εκατομμύρια άνθρωποι ή ποσοστό 14% του συνολικού πληθυσμού της ΕΕ ζούσε σε απόσταση 500 μέτρων από την ακτή.
  • Η θάλασσα είναι ο πιο δημοφιλής προορισμός διακοπών της Ευρώπης: το 63% των Ευρωπαίων παραθεριστών επιλέγουν τη θάλασσα ως προορισμό για τις διακοπές τους. Για παράδειγμα, υπολογίζεται ότι 8 με 10 εκατομμύρια ψαράδες επιδίδονται στο ψάρεμα ως άθλημα ή για διασκέδαση, υποστηρίζοντας μια ευρωπαϊκή βιομηχανία μεταξύ 8 και 10 δισεκατομμυρίων ευρώ ετησίως.
  • Η εκτιμώμενη αξία των οικονομικών περιουσιακών στοιχείων σε απόσταση 500 μέτρων από τη θάλασσα είναι 500 έως 1 000 δισεκατομμύρια ευρώ.
  • Οι δημόσιες δαπάνες της ΕΕ για την προστασία των ακτογραμμών από τον κίνδυνο της διάβρωσης και των πλημμυρών αναμένεται να ανέλθουν σε 5,4 δισεκατομμύρια ευρώ ετησίως για την περίοδο 1990-2020.

Η δυστοπία... έφτασε στη Βενετία


Πολλές από τις συνέπειες που υπονοούνται στην παραπάνω περιγραφή, γίνονται ήδη ορατές στην Βενετία. Πρόσφατα, καταγράφηκε «βουτιά» στις κρατήσεις στα ξενοδοχεία της πόλης, αφού βρέθηκε αντιμέτωπη στα μέσα Νοεμβρίου με τις χειρότερες πλημμύρες από το 1872, με τέσσερις πλημμυρίδες άνω των 140 εκατοστών σε μόλις επτά ημέρες.

Οι ξενοδόχοι μιλούν για ένα ποσοστό ακυρώσεων της τάξης του 45% σε συνδυασμό με την απουσία νέων κρατήσεων.

Η Βενετία προσελκύει περισσότερους από 25 εκατομμύρια επισκέπτες κάθε χρόνο, με την τουριστική βιομηχανία να κάνει κύκλο εργασιών ύψους 3 δισεκατομμυρίων ευρώ.

«Πρόκειται για μια πραγματική καταστροφή» λέει η Κριστίνα Γκιουσάνι, η επικεφαλής της ένωσης καταστηματαρχών Confesercenti. «Περίπου το 95% των καταστημάτων υπέστη κάποιου είδους ζημιά από τις πλημμύρες, όμως εργαστήκαμε σκληρά και σε λιγότερο από μία εβδομάδα τα πάντα ήταν καθαρά και λειτουργούσαμε».

Το πρόβλημα πρωτοεμφανίστηκε στις 4 Νοεμβρίου του 1966, με ένα ύψος - ρεκόρ 1,94 μέτρων της στάθμης να πλημμυρίζει το 96% της πόλης, η οποία ήταν απροετοίμαστη. Το νερό και η λάσπη κατέστρεψε κατοικίες, καταστήματα, εμπορικά αγαθά και καλλιτεχνικούς θησαυρούς.

Το μέγεθος της καταστροφή οδήγησε την ιταλική κυβέρνηση να περάσει έναν ειδικό νόμο το 1973, αναγνωρίζοντας επισήμως ότι το μέλλον της Βενετίας και της λιμνοθάλασσας που την περιβάλλει πρέπει να θεωρηθούν ως ενιαίο ζήτημα. Η νομοθεσία αποσκοπούσε στην αποκατάσταση της περιβαλλοντικής καταστροφής. Υποσχόταν να αποκαταστήσει τη φυσική και οικολογική ακεραιότητα της λιμνοθάλασσας, διασώζοντας τα αλμυρά έλη, τερματίζοντας την ανορθολογική εκμετάλλευση της γης και περιορίζοντας τη ρύπανση.

Ήδη, οι όλο και πιο συχνές πλημμύρες προκαλούν αύξηση της υγρασίας στους γερασμένους τοίχους της Βενετίας, με τα τούβλα να καταρρέουν και τις μεταλλικούς συνδέσμους που συγκρατούν τα κτίρια να σκουριάζουν

Η καταστροφή του 1966 οδήγησε σε μέτρα άμεσης ανακούφισης και αποκατάστασης και μακροπρόθεσμης προστασίας της πόλης. Στα τελευταία περιλαμβανόταν και η ενεργοποίηση σειρήνων για τις πλημμύρες άνω του ενός μέτρου, καθώς και φράγματα στα σημεία που η λιμνοθάλασσα ενώνεται με τη θάλασσα. Αν και εξαρχής η λύση των φραγμάτων παρουσιάστηκε ως «σταδιακή, πειραματική και αναστρέψιμη», τα μισοβυθισμένα φράγματα που κατασκευάζονται από το 2003 είναι χτισμένα πάνω σε βάσεις εκατομμυρίων τόνων σκυροδέματος, μην επιτρέποντας αλλαγές, παρά το ότι ξεπέρασαν κατά πολύ το εκτιμώμενο κόστος τους, με περισσότερα από 5,4 δισεκατομμύρια ευρώ να έχουν ήδη δαπανηθεί. Το αρχικό χρονοδιάγραμμα ολοκλήρωσης του έργου ήταν το 2011. Καίριο χτύπημα στην κατασκευή του επήλθε το 2014, όταν τα φράγματα βρέθηκαν στο επίκεντρο ενός σκανδάλου διαφθοράς -από τα μεγαλύτερα στην ιστορία της Ιταλίας- και έκτοτε το έργο «σέρνεται». Τώρα τα φράγματα, που εξακολουθούν να είναι άχρηστα, προβλέπεται να ολοκληρωθούν το 2021.

Ένας... «άχρηστος» «Μωυσής»;



Το μεγαλεπήβολο αυτό σχέδιο με την σημειολογική ονομασία Mose, που παραπέμπει στον Μωυσή και τον βιβλικό μύθο της διέλευσης μέσα από τη θάλασσα, επιλέχθηκε μετά από δεκαετίες μελέτης και πολιτικής διαμάχης, μέσα  από διάφορες εναλλακτικές λύσεις και είναι πρωτοφανές στο σχεδιασμό: Αποτελείται από 79 τεράστιες μεταλλικές πόρτες, που κινούνται πάνω σε μεντεσέδες. Κάθε μια από αυτές έχει 30 μέτρα ύψος, 20 μέτρα πλάτος και 5 μέτρα πάχος. Το εσωτερικό τους είναι κούφιο και έχουν τοποθετηθεί κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας. Μόλις ληφθεί μήνυμα καταιγίδας η επικίνδυνης παλίρροιας οι πόρτες θα γεμίζουν αέρα και θα ανυψώνονται, εμποδίζοντας τη διέλευση μεγάλων όγκων νερού που θα κατευθύνονται προς τη Βενετία. Όταν η παλίρροια υποχωρεί, ο αέρας απελευθερώνεται και οι πόρτες βυθίζονται, επιτρέποντας την χρήση της επιφάνειας από τα πλοία.

Ωστόσο, αυτό το «φαραωνικό» σχέδιο δέχεται πολλές και σημαντικές επικρίσεις. «Το Mose είναι ένα δαπανηρό, άχρηστο έργο χωρίς καμία εγγύηση ότι θα λειτουργήσει καλά. Θα απαιτήσει δαπανηρή διαχείριση και συντήρηση, δεν θα είναι βιώσιμο για τα οικονομικά της χώρας και θα είναι δύσκολο να ελεγχθεί», λέει ο καθηγητής Αντόνιο Ρουσκόνι του Πανεπιστημίου της Βενετίας, πολιτικός μηχανικός και πρώην υπεύθυνος του οργανισμού για τη διαχείριση της λιμνοθάλασσας της πόλης.

Η κύρια πρόκληση για τα φράγματα είναι ότι η πλημμύρα δεν είναι ποτέ επίπεδη. Όταν υπάρχει άνεμος -και πάντα υπάρχει άνεμος- η επιφάνεια του νερού αλλάζει το επίπεδο της στάθμης σε διαφορετικά σημεία ταυτόχρονα. Ο καθηγητής εξηγεί στον Guardian, ότι ο άνεμος μπορεί να προκαλέσει διαφορές στάθμης ακόμη και 40 εκατοστών. Ο ίδιος θεωρεί ότι το σχέδιο ήταν πολιτική και όχι επιστημονική επιλογή που σχετίζεται με τις μεγαλοεργολαβίες. Στην πράξη, τα κύματα θα προκαλέσουν διαφορετικές πιέσεις στα φράγματα μειώνοντας τη διάρκεια ζωής των μεντεσέδων, ενώ κάθε καταιγίδα θα στέλνει άμμο, λάσπη και κάθε είδους μπάζα στα μεγάλα μεταλλικά αυλάκια που επαναφέρουν τα φράγματα κάτω από το νερό, εμποδίζοντας τα να ξανακλείσουν.

Η άνοδος της στάθμης της θάλασσας θα καταστήσει απαραίτητο να κλείνουν τα φράγματα όλο και πιο συχνά, εμποδίζοντας τελικά τη θαλάσσια κυκλοφορία και προκαλώντας ρύπανση, καθώς το νερό δεν θα μπορεί να ανανεωθεί με τις παλίρροιες.

Υπάρχουν επίσης ανησυχίες για το πώς τα φράγματα θα συμπεριφερθούν στη βροχή. Το 1966, το νερό που έπεσε στη λιμνοθάλασσα από τους φυσικούς χείμαρρους ανέβασε τη στάθμη και μετά ο αέρας άρχισε να μετατοπίζει το νερό ανεξέλεγκτα από το ένα μέρος της λιμνοθάλασσας στο άλλο. «Εν ολίγοις», λέει ο Ρουσκόνι, «το σύστημα είναι πολύ περίπλοκο. Μπορεί να δουλέψει για μικρές καταιγίδες, διάρκειας δύο ή τριών ωρών, αλλά αν έρθει πολύ ισχυρή, όπως το 1966, θα αποτύχει. Αλλά στόχος δεν ήταν οι μικρές καταιγίδες. Οι μεγάλες ήταν».

Ο ίδιος πιστεύει ότι κάτι ορατό αλλά πιο εύκολο σύστημα, όπως στο Λονδίνο ή στο Ρότερνταμ, θα ήταν καλύτερο.

Τα φράγματα των σκανδάλων


Τότε γιατί ξεκίνησε η κατασκευή; «Επειδή τα υπουργεία ήταν διεφθαρμένα» απαντά ο καθηγητής. «Οι αποφάσεις τους εξαγοράστηκαν. Σε πολλές περιπτώσεις, η διαφθορά δεν ήταν θέμα χρημάτων. Συμβαίνει επίσης με προαγωγές, εξέλιξη της σταδιοδρομίας, παράνομες επιβραβεύσεις, ευνοϊκές ρυθμίσεις, θέσεις εργασίας για τους απογόνους των υπαλλήλων της Consorzio Venezia Nuova. Στην Ιταλία το ονομάζουμε parentopoli - νεποτισμός».

Το σκάνδαλο ξέσπασε τον Ιούνιο του 2014, με 36 συλλήψεις πολιτικών, κρατικών αξιωματούχων, δικαστών, επιχειρηματιών, επαγγελματιών και τεχνικών που συνδέονταν με την εταιρία κατασκευής του Mοse, Consorzio Venezia Nuova, η οποία από το 2005 είχε δημιουργήσει ένα «μαύρο» 25 εκατομμυρίων ευρώ για δωροδοκίες πολιτικών και δικαστών. Ο υπουργός δημοσίων έργων, ο τότε δήμαρχος της Βενετίας, ο κυβερνήτης της περιοχής του Βένετο και οι κρατικοί μηχανικοί που έπρεπε να ελέγχουν αν το έργο ήταν εντάξει, ήταν μεταξύ εκείνων που διώχθηκαν για δωροδοκία, φοροδιαφυγή και παράνομη χρηματοδότηση πολιτικών κομμάτων.

Από σχέση ζωής... σχέση θανάτου


Η ανάγκη για το φράγμα αντικατοπτρίζει την ιστορική σχέση μεταξύ της Βενετίας και της λιμνοθάλασσας. Για αιώνες, η βενετσιάνικη δημοκρατία ανθούσε διατηρώντας την φυσική λειτουργία της λιμνοθάλασσας, δίχως πλημμύρες και προστατεύοντας την ποιότητα του νερού της.

Η φροντίδα αυτή υποχώρησε τον 19ο και ιδιαίτερα τον 20ό αιώνα, όταν η επιχωμάτωση κατέστρεψε το ένα τρίτο της λιμνοθάλασσας -το μεγαλύτερο μέρος της είναι χαρακτηρισμένο ως σπάνιο φυσικό περιβάλλον- προκειμένου να οικοδομηθεί ένα βιομηχανικό λιμάνι. Τα πετροχημικά εργοστάσια στη Marghera, απέναντι από τη Βενετία, προκάλεσαν τη χειρότερη ζημιά στο περιβάλλον και τη δημόσια υγεία, πετώντας  εκατομμύρια τόνους τοξικών αποβλήτων, συμπεριλαμβανομένων των βαρέων μετάλλων και των διοξινών, στη λιμνοθάλασσα για δεκαετίες. Τα περισσότερα από αυτά τα απόβλητα παραμένουν στη λάσπη του βυθού της. Η αποβιομηχάνιση μετέτρεψε σε μεταλλικά κουφάρια αυτή την υποδομή.

Επιπλέον, η σύγχρονη βιομηχανική και γεωργική παραγωγή συμβάλλει στη ρύπανση της λιμνοθάλασσας.

Επίσης, η πόλη εξακολουθεί να στερείται συστήματος αποχέτευσης. Έτσι, τα μισά από τα σπίτια ρίχνουν απόβλητα, απορρυπαντικά και οικιακά χημικά απευθείας στα κανάλια.

Η «απόβαση» των κρουαζιερόπλοιων



Ωστόσο, οι πιο μεγάλες ζημιές δεν είναι φανερές. Για να μπορούν να υποδέχονται μεγαλύτερα πλοία, τη 10ετία του ΄60 κατασκευάστηκε ένα κανάλι που ονομάζεται Canale dei Petroli, σκάβοντας τον πυθμένα σε βάθος 17 μέτρων. Η διεύρυνση των ανοιγμάτων στα νησιά Lido και Pellestrina και η βυθοκόρηση του νέου καναλιού προκάλεσαν τεράστιες καταστροφές στη φυσική λειτουργία της λιμνοθάλασσας, εξαφανίζοντας φυσικά κανάλια που τροφοδοτούν το οικοσύστημά της.

Ο βασικός παράγοντας για την τύχη της λιμνοθάλασσας -και της Βενετίας- είναι το λιμάνι της, στο οποίο δένουν χιλιάδες εμπορικά πλοία και δεξαμενόπλοια, μαζί με περίπου 700 κρουαζιερόπλοια κάθε χρόνο. Σε αντίθεση με τα εμπορικά πλοία, αυτοί οι γίγαντες, των οποίων η κλίμακα κάνει τη Βενετία να μοιάζει με πόλη - παιχνίδι, δεν προκαλούν μόνο διάβρωση και ρύπανση, αλλά και ατυχήματα καθώς διασχίζουν κυριολεκτικά την πόλη μέσω του καναλιού Giudecca και δίπλα στην πλατεία του Αγίου Μάρκου.

Η Βενετία πληρώνει ήδη το βάρος των 30 εκατομμυρίων τουριστών ετησίως. Τα κρουαζιερόπλοια προκαλούν τρομερή ρύπανση, αφού τα περισσότερα καίνε ένα μείγμα καυσίμων το οποίο έχει έως και 2.000 φορές περισσότερη περιεκτικότητα σε θείο από το ντίζελ. Κατά την είσοδο και την έξοδο, προκαλούν κύματα που διαβρώνουν τα υποθαλάσσια θεμέλια των κτιρίων. Οι έλικες τους αναδεύουν τα ιζήματα της λιμνοθάλασσας, «μαυρίζοντας» το νερό.

Μετά από δυστυχήματα όπως του κρουαζιερόπλοιου Costa Concordia η Ιταλία πέρασε ένα νόμο που απαγορεύει τα πλοία να έρχονται πιο κοντά από δύο μίλια από την ακτή, εκτός αν δεν υπήρχε εναλλακτική λύση. Η κυβέρνηση απαγόρευσε σε πλοία άνω των 40.000 τόνων να περνούν από το κανάλι Giudecca, αλλά τελικά, για οικονομικούς λόγους, επέτρεψε τη διέλευση και για τέτοια σκάφη. Η απόφαση αυτή έχει προκαλέσει διεθνείς διαμαρτυρίες και εκφράσεις ανησυχίας από την UNESCO, δεδομένου ότι η Βενετία είναι στον κατάλογο της παγκόσμιας κληρονομιάς.

Οι λιμενικές αρχές «δεν έχουν καταλάβει ότι μέσα σε 10 ή 20 χρόνια το εσωτερικό τους λιμάνι θα είναι άχρηστο», δήλωσε υδροβιολόγος από το πανεπιστήμιο της Πάντοβα, Luigi d’ Alpaos. «Αν θέλω να σώσω τη λιμνοθάλασσα της Βενετίας, δεν μπορώ ταυτόχρονα να προστατεύσω τη δραστηριότητα του λιμανιού, γιατί οι λύσεις που απαιτούνται για αυτά τα δύο προβλήματα είναι απολύτως αντίθετες μεταξύ τους».

Ο ίδιος υπολογίζει ότι με ελάχιστη αύξηση 30 εκατοστών στη στάθμη της θάλασσας, οι πύλες του Mose θα πρέπει να κλείσουν για 70 ώρες το μήνα και σε 50 εκατοστά το ποσοστό κλεισίματος θα έφτανε 166 ώρες το μήνα. Αυτό θα προκαλούσε σημαντική παρεμπόδιση στα πλοία εμπορικά και κρουαζιέρας. Ένα νέο λιμάνι ακριβώς έξω από τη λιμνοθάλασσα, θα μπορούσε να εξυπηρετήσει. Μια ιδέα, η οποία υποστηρίζεται από τις περιβαλλοντικές ομάδες και τον πρώην υπουργό Μεταφορών Ντανίλο Τονινέλι, είναι να δημιουργηθεί ένα λιμάνι έξω από τη λιμνοθάλασσα, μόνο για μεγάλα κρουαζιερόπλοια. Οι επιβάτες θα χρησιμοποιούν φιλικά προς το περιβάλλον ηλεκτρικά πλοία για να φτάσουν στη Βενετία.

Αυτό όμως θα προκαλούσε άλλα προβλήματα, όπως την κατάργηση θέσεων εργασίας στο σημερινό λιμάνι, αλλά και την δημιουργία συγκοινωνιακής ασφυξίας στην περιφέρεια, αφού χιλιάδες τουρίστες κρουαζιέρας χρησιμοποιούν το λιμάνι της Βενετίας ως σημείο διέλευσης. Όλος αυτή η κίνηση θα διοχετευθεί στην ακτογραμμή.

Τελικά, οι επιστήμονες καταλήγουν στο συμπέρασμα, πως έστω και με τεχνητό τρόπο θα πρέπει να επανέλθει η φυσική λειτουργία της λιμνοθάλασσας. Αλλά χρειάζεται πολιτική βούληση, η οποία ακόμη αναζητείται.

Πηγή: tvxs.gr



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Η γυναίκα που παραλίγο να πεθάνει

Γελωτοποιός


«Βecause its like a free pass. Because nobody can judge you if you almost died.»

Η Μέριλ Στριπ στο Adaptation, του Τσάρλι Κάουφμαν

«Αυτές είναι οι τρεις μεταμορφώσεις του πνεύματος.
Στην αρχή το πνεύμα είναι καμήλα και κουβαλά το βάρος όλου του κόσμου.
Μετά γίνεται λιοντάρι και αρνείται φωνάζοντας ΟΧΙ.
Τέλος γίνεται παιδί, λέει χαμογελώντας ναι, και φτιάχνει τον κόσμο απ’ την αρχή.»


Ελεύθερη απόδοση απ’ το Τάδε Έφη Ζαρατούστρα του Νίτσε

~~~

Κοιτούσε τα λαμπάκια ν’ αναβοσβήνουν μάταια. Τα κοιτούσε. Τα κοιτούσε. Έκλεισε τα μάτια. Τα ξανάνοιξε. Έκλεισε τα μάτια. Τα ξανάνοιξε. Συνέχιζαν ν’ αναβοσβήνουν.

Σηκώθηκε απ’ τον καναπέ, έπιασε το χριστουγεννιάτικο δέντρο από ψηλά και το ‘ριξε. Έμεινε να στέκεται από πάνω του, σαν κυνηγός.

Πρώτα πήγαν τα παιδιά της. Πίσω τους ο άντρας της, στο αμαξίδιο.

«Τι έγινε;» ρώτησε η κόρη της.

«Έπεσε», είπε η Λάμδα.

Και χαμογέλασε.

~~

Μισούσε τις γιορτές, τις αργίες, τα σουκού. Αλλά πιο πολύ μισούσε τα Χριστούγεννα. Δεν ήταν πάντα έτσι. Κάποτε χαιρόταν να στολίζει το δέντρο. Μέχρι που ο άντρας της έπεσε απ’ τη σκαλωσιά.

Η εταιρεία είπε ότι έφταιγε η μπύρα που ‘χε πιει. Ο Σίγμα γλίστρησε ενώ κάρφωνε μια γυψοσανίδα. Έπεσε κάθετα, από ύψος δώδεκα μέτρων. Προσγειώθηκε με τα πόδια, τα σμπαράλιασε. Δεν θεωρήθηκε εργατικό ατύχημα. Αποζημίωση δεν πήρε.

~~

«Έπεσε.»

Τα μάτια της δεν χαμογελούσαν

«Κάτσε να το σηκώσω», είπε ο γιος της.

«Άσ’ το κάτω», είπε η Λάμδα.

«Μαμά, είσαι καλά;» είπε η κόρη.

Ο άντρας της δεν μίλησε.

~~

Απ’ τη στιγμή που εκείνος έπεσε, η Λάμδα τα φορτώθηκε όλα πάνω της. Δυο δουλειές. Είχε την πενθήμερη που έκανε πριν. Και όλες τις γιορτές, τις αργίες, τα σουκού, δούλευε σε μια ταβέρνα.

Δεν έμενε ούτε μια μέρα ελεύθερη, ούτε μια ώρα.

Άντεξε έτσι, χωρίς διάλειμμα, τρία χριστουγεννιάτικα δέντρα. Το τέταρτο το σκότωσε.

~~

Περίμενε να φύγουν τα παιδιά. Μετά είπε στον άντρα της:

«Θα ήθελα να ‘χω κοντέψει να πεθάνω.»

«Τι εννοείς;»

«Δεν εννοώ. Πρέπει να με νιώσεις. Με νιώθεις;»

«Δεν καταλαβαίνω τι θες.»

«Ψέματα. Ξέρεις ακριβώς τι θέλω. Θυμάσαι τον Ιορδάνη;»

«Ποιον;»

«Που είχε πέσει με τη μηχανή.»

«Τον Τζόρνταν λες;»

«Κόντεψε να πεθάνει. Έμεινε δυο μήνες σε κώμα.»

«Πού τον θυμήθηκες;»

«Όταν συνήλθε τα ‘κανε πουτάνα όλα.»

«Ναι, εντελώς.»

«Παράτησε την Κατερίνα σύξυλη. Άφησε τη δουλειά του.»

«Και δούλευε στην τράπεζα.»

«Κι έφυγε.»

«Πού πήγε;»

«Δεν έχει σημασία, δεν έχει καμία απολύτως σημασία.»

~~

Δεν είχε σημασία. Όλοι τον κατάλαβαν, τον δικαιολόγησαν. Είχε κοντέψει να πεθάνει. Σ’ αυτές τις περιπτώσεις οι άνθρωποι έχουν δικαίωμα να ξαναγεννηθούν, να κάνουν ό,τι θέλουν.

Είναι σαν να κερδίζεις έξτρα ζωή σ’ ένα ηλεκτρονικό παιχνίδι.

~~

«Και τι θες;» είπε ο άντρας της. «Τι λες; Θες να φύγεις;»

«Θέλω να ζήσω. Τώρα δεν ζω. Θυσιάζομαι. Αλλά τέλειωσε αυτό, δεν αντέχω. »

«Κανείς δεν αντέχει. Ξέρεις κανέναν να περνάει καλά;»

«Τον Ιορδάνη.»

«Αυτός…»

«Παραλίγο να πεθάνει.»

~~

Όλοι εγκλωβισμένοι είναι. Αυτό το είχε καταλάβει. Και υπάρχουν τρεις τρόποι για να απεγκλωβιστείς.

Ο πρώτος, ο πιο τελεσίδικος, είναι να πεθάνεις.

Ο δεύτερος είναι να τρελαθείς. Αυτός οδηγάει σ’ άλλες φυλακές.

Ο τρίτος είναι να κοντέψεις να πεθάνεις.

Ο άνθρωπος που παραλίγο να πεθάνει είναι ένας τρελός χωρίς τρέλα. Μπορεί να εγκαταλείψει τη δουλειά του, το σπίτι του, την οικογένεια του. Όλοι θα τον κατανοήσουν. Πολλοί θα τον ζηλέψουν.

~~

«Θα πάω στην Τοσκάνη», είπε η Λάμδα.

Ο άντρας της νόμιζε ότι μιλούσε γενικά κι αόριστα και κάποτε και ίσως. Η Λάμδα πέρασε πάνω απ’ το πτώμα των Χριστουγέννων, πήγε στη κρεβατοκάμαρα, κατέβασε τη βαλίτσα και ξεκίνησε να τη γεμίζει ρούχα. Εκείνος την ακολούθησε.

«Πλάκα κάνεις», της είπε.

Η Λάμδα γύρισε κρατώντας ένα πουλόβερ.

«Λες να κάνει κρύο στην Ιταλία;»

Ο άντρας της δεν απάντησε. Δεν ήξερε τι καιρό έκανε στην Ιταλία. Πήγε να φέρει τα παιδιά. Στάθηκαν στην πόρτα της κρεβατοκάμαρας.

«Πολύ χυδαίο», του είπε η Λάμδα κι έκλεισε τη βαλίτσα της.

Αυτό ήταν το πιο δύσκολο κομμάτι. Η μεγαλύτερη παγίδα είναι η αγάπη.

«Φεύγω», είπε στα παιδιά.

«Πότε θα γυρίσεις;» ρώτησε ο γιος.

Η Λάμδα του ‘φτιαξε τα μαλλιά που πετούσαν -και λίγο έλειψε να λυγίσει. Θυμήθηκε πως είχε ατίθασα μαλλιά από μωρό, τότε που τον κοίμιζε δίπλα της. Κι είχε γίνει πιο ψηλός από κείνη.

«Θα τα καταφέρετε και μόνοι σας» του είπε, καταπίνοντας τον τελευταίο κόμπο.

Έσφιξε τη μικρή στην αγκαλιά της. Φίλησε τον άντρα της. Και πήγε προς την εξώπορτα. Εκείνοι παρακολουθούσαν σαν να έβλεπαν ταινία.

Φόρεσε το παλτό της. Δεν πήρε κλειδιά. Άνοιξε την πόρτα και σκέφτηκε ότι είχε κοντέψει να πεθάνει.

Πηγή: sanejoker.info



Γελωτοποιός: Σχετικά με τον συντάκτη




Διαβάστε Περισσότερα »

Βενεζουέλα: Εμφύλιος διαφθοράς στην αντιπολίτευση

Κόσμος


Η δεξιά αντιπολίτευση της Βενεζουέλας ταλανίζεται από εμφύλια διαμάχη τις τελευταίες ημέρες, στον απόηχο νέων αποκαλύψεων διαφθοράς που εμπλέκουν κορυφαία αντικυβερνητικά στελέχη.

Την Κυριακή 1 Δεκεμβρίου, ο φιλο-αντιπολιτευτικός ιστότοπος Armando.info δημοσίευσε ένα ερευνητικό ρεπορτάζ το οποίο υποστήριζε ότι εννιά βουλευτές της Εθνικής Συνέλευσης είχαν παράνομους δεσμούς με Κολομβιανό επιχειρηματία, ο οποίος σύμφωνα με πηγές είναι εμπλεκόμενος στο πρόγραμμα επιδοτούμενων τροφίμων CLAP της κυβέρνησης Μαδούρο.

Το ρεπορτάζ ονομάτισε τους βουλευτές από το κόμμα Πρώτα Δικαιοσύνη (Primero Justicia) Jose Brito, Luis Parra και Conrado Perez Linares, τους Richard Arteaga και Guillermo Luces του κόμματος Λαϊκή Θέληση (Voluntad Popular), τους Chaim Bucaram και William Barrientos του κόμματος Μια Νέα Εποχή (Un Nuevo Tiempo), τον Hector Vargas του κόμματος Προοδευτική Προέλαση (Avanzada Progresista), και τον Adolfo Superlano, που πρόσφατα αποβλήθηκε από τις τάξεις του Cambiemos. Η πλειοψηφία των βουλευτών έχει θέση στην ελεγχόμενη από την αντιπολίτευση Ελεγκτική Επιτροπή της Εθνικής Συνέλευσης.

Σύμφωνα με τα έγγραφα που βρέθηκαν στα χέρια του ειδησεογραφικού ιστότοπου, οι βουλευτές χρησιμοποίησαν τις θέσεις τους για να πιέσουν τις αρχές των ΗΠΑ και της Κολομβίας ώστε να αποφύγει τις κυρώσεις ο Κολομβιανός επιχειρηματίας Carlos Lizcano, έναντι δωροδοκίας.

Ο Lizcano είναι ο ιδιοκτήτης της Salva Foods, που διαχειρίζεται το δίκτυο των επονομαζόμενων «καταστημάτων CLAP» στη Βενεζουέλα. Έχει συνδεθεί με τους επίσης Κολομβιανούς επιχειρηματίες Alex Saab και Alvaro Pulido, που έχουν αμφότεροι δεχθεί κυρώσεις από την Ουάσινγκτον για τις σχέσεις τους με το πρόγραμμα CLAP.

Οι αποκαλύψεις αυτές έχουν ευρέως θεωρηθεί ντροπιαστικές για τον πρόεδρο της Εθνικής Συνέλευσης, Juan Guaido, που τον περασμένο Ιανουάριο ανακήρυξε εαυτόν «προσωρινό πρόεδρο» της Βενεζουέλας και αναγνωρίστηκε από τις ΗΠΑ, την Κολομβία, και αρκετές άλλες χώρες.

Απαντώντας άμεσα στους ισχυρισμούς, ο Guaido αποκήρυξε τη «διαφθορά» των βουλευτών και ανακοίνωσε την αναθεώρηση της Ελεγκτικής Επιτροπής.

«Δε θα επιτρέψω στη διαφθορά να θέσει σε κίνδυνο όλα όσα θυσιάσαμε για την ελευθερία», έγραψε σε tweet την Κυριακή 1 Δεκεμβρίου.

Τα σχόλια του επικεφαλής της Εθνικής Συνέλευσης προκάλεσαν αντιδράσεις, με τον Jose Brito του κόμματος Πρώτα Δικαιοσύνη να λέει στους δημοσιογράφους την Τρίτη 3 Δεκεμβρίου ότι ο Guaido «δεν έχει ηθικές, δεοντολογικές ή δικαστικές δυνατότητες, διότι είναι διεφθαρμένος».

Προκάλεσε επίσης τον Guaido να φέρει αποδείξεις για τις κατηγορίες του, ενώ ισχυρίστηκε ότι άνθρωποι κοντά στον «προσωρινό πρόεδρο» βρίσκονταν πίσω από την αγορά κέντρου διασκέδασης στη Μαδρίτη με παρανόμως κτηθέντα χρήματα.

«Υπάρχει μια εξέγερση κατά του Guaido μέσα στην Εθνική Συνέλευση, διότι είναι διεφθαρμένος», κατέληξε ο Brito, προσθέτοντας ότι 70 βουλευτές έχουν γράψει επιστολή προς τον Guaido, απαιτώντας να παρουσιάσει τους λογαριασμούς της ανθρωπιστικής βοήθειας του περασμένου Φεβρουαρίου – άλλο ένα σκάνδαλο που εμπλέκει την ηγεσία της αντιπολίτευσης.

Στις 23 Φεβρουαρίου, η Ουάσινγκτον και η υπό τον Guaido αντιπολίτευση επιχείρησαν να επιβάλλουν «ανθρωπιστική βοήθεια» στα σύνορα Βενεζουέλας-Κολομβίας, στην αποτυχημένη τους προσπάθεια να απομακρύνουν τον πρόεδρο Nicolas Maduro.

Τον Ιούνιο, ρεπορτάζ αποκάλυψαν ότι οι αντιπρόσωποι του Guaido στην Κολομβία καταχράστηκαν εκατοντάδες χιλιάδων δολαρίων που προορίζονταν για τους στρατιώτες που υπάκουσαν στο κάλεσμα της αντιπολίτευσης και εγκατέλειψαν τις θέσεις τους στις 23 Φεβρουαρίου.

Μήνες αργότερα, αποκαλύφθηκε ότι ο Guaido είχε περάσει στην Κολομβία, λίγο πριν την επιχείρηση «ανθρωπιστικής βοήθειας», με τη βοήθεια της διαβόητης παραστρατιωτικής ομάδας Los Rastrojos. Ο ηγέτης της αντιπολίτευσης εμφανίστηκε σε βίντεο και φωτογραφίες με μέλη της συμμορίας, που έχει κατηγορηθεί για λαθρεμπόριο ναρκωτικών, δολοφονίες και εκβιασμούς.

Τα δύο αυτά σκάνδαλα ήρθαν και πάλι στο φως της δημοσιότητας το τελευταίο διάστημα, έπειτα από την ανακοίνωση της αντικατάστασης του «πρέσβη» του Guaido στην Κολομβία, Humberto Calderon Berti.

Ο Calderon, πρώην υπουργός και πρόεδρος της κρατικής εταιρείας πετρελαίου PDVSA τις δεκαετίες του 1980 και 1990, έδωσε λίγο μετά την αντικατάστασή του συνέντευξη στο βασισμένο στο Μαϊάμι των ΗΠΑ αντικυβερνητικό ΜΜΕ PanamPost, στην οποία κατηγόρησε τον ηγέτη του ακροδεξιού κόμματος Λαϊκή Θέληση, Leopoldo Lopez, για τα «μεγαλύτερα λάθη» της αντιπολίτευσης. Ο Lopez εξέτιε ποινή 14 ετών σε κατ’οίκον περιορισμό για τον ρόλο του στις βίαιες διαδηλώσεις της αντιπολίτευσης το 2014, όταν ελευθερώθηκε από μέλη των υπηρεσιών πληροφοριών που έδρασαν ενάντια στις εντολές των ανωτέρων τους κατά την αποτυχημένη προσπάθεια πραξικοπήματος της 30ης Απριλίου. Έπειτα διέφυγε στην Ισπανική πρεσβεία, όπου κατοικεί έκτοτε.

Ο πρώην υπουργός υπογράμμισε τις «ηθικές διαφορές» του σε σχέση με τον Juan Guaido και τον μέντορά του, Lopez, ενώ ταυτόχρονα κατηγόρησε άλλα ηγετικά στελέχη της αντιπολίτευσης για την κατάχρηση πόρων ανθρωπιστικής βοήθειας.

Ο Calderon σχολίασε επίσης περί ενός άλλου σκανδάλου που βράζει στη χημική εταιρεία Monomeros, Κολομβιανή θυγατρική της κρατικής πετροχημικής εταιρείας της Βενεζουέλας Pequiven. Η Monomeros κατελήφθη από την αντιπολίτευση νωρίτερα φέτος, και ο Calderon κατηγόρησε τα μεγάλα κόμματα της αντιπολίτευσης πως διόρισαν απροετοίμαστα μέλη στο Διοικητικό Συμβούλιο της εταιρείας, και πως εφάρμοσαν διεφθαρμένες πρακτικές.

Αυτός ο εμφύλιος της αντιπολίτευσης προκάλεσε επίσης την αντιδραση στελεχών της κυβέρνησης Maduro. O επικεφαλής της Αρχής Οικονομικού Ελέγχου Elvis Amoroso ανακοίνωσε πως το γραφείο του πρόκειται να ξεκινήσει έρευνα κατά του Guaido και των συνεργατών του, για την φερόμενη υπεξαίρεση κρατικών πόρων.

Εντωμεταξύ, ο πρόεδρος της Εθνικής Συντακτικής Συνέλευσης Diosdado Cabello σχολίασε πως τα σκάνδαλα διαφθοράς αποδεικνύουν την «έλλειψη ηθικής και δεοντολογίας» της αντιπολίτευσης.

«Κανείς δε θα έπρεπε να εκπλήσσεται ότι ανταλλάσσουν κατηγορίες διαφθοράς, χρηματισμού, έκλεψαν ακόμα και ανθρωπιστική βοήθεια», είπε ο Cabello σε συνέντευξη τύπου.

Δημοσίευση: Venezuelanalysis

Πηγή: info-war.gr



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Ευρωπαϊκή Ένωση και σοσιαλισμός

Γιώργος Α. Λεονταρίτης 


Η αποικιοκρατία των παλαιών εποχών, αντικαταστάθηκε από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Οι αποικιοκράτες που εκμεταλλεύονταν αγρίως λαούς, τώρα κάνουν τη δουλειά τους με πιο… «έξυπνο» τρόπο. Δεν καταπιέζουν με τα όπλα, αλλά με οικονομικά μέτρα, και με το νόμισμα –το «ευρώ»– που οι ίδιοι ελέγχουν. Οι δυνάστες κατόρθωσαν να περάσουν την αντίληψη ότι δεν είναι δυνατόν να μην υπακούουν άπαντες αδιαμαρτύρητα στα τραπεζικά κέντρα των Βρυξελλών. Τέτοιους αντιρρησίες τους λοιδορούν και τους μάχονται υπογείως. Κρατούν τα «κέντρα» αυτά, υπό την άμεση επιρροή τους, «Αριστερούς», «Δεξιούς» και «Κεντρώους». Όλους αυτούς, που κάτω από ψευδεπίγραφες «ιδεολογικές» ταμπέλες –χάριν προσωπικών συμφερόντων– κοροϊδεύουν τους πολίτες. Ο μεγάλος «αιρετικός» του γιουγκοσλαβικού Κομμουνισμού, ο Μίλοβαν Τζίλας, από πολύ νωρίς έκανε λόγο για το «λυκόφως των ιδεολογιών». Αυτό υλοποιήθηκε στις μέρες μας εξαιτίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

ΓΙΑ ΝΑ ΑΛΛΑΞΕΙ ΑΥΤΗ Η ΚΟΛΑΣΗ που βιώνουμε σαν μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης (και… καμαρώνουμε κιόλας γι’ αυτό) πρέπει να καταλάβουν οι πολίτες τι σημαίνει αυτό το «γκέτο» των Βρυξελλών. Πώς και γιατί επανέφεραν τον εργασιακό Μεσαίωνα. Οι αξιωματούχοι της Παγκόσμιας Τράπεζας και του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, αποτελούν τη χειρότερη και πιο ύπουλη δικτατορία που μηχανεύθηκαν διεστραμμένοι εγκέφαλοι. Το ΔΝΤ επεξεργάσθηκε για πρώτη φορά ένα πλήρες πρόγραμμα «διαρθρωτικής προσαρμογής» το 1983. Τις επόμενες δύο δεκαετίες, κάθε χώρα που απευθυνόταν σ’ αυτό το «Ταμείο» για ένα σημαντικό δάνειο, επληροφορείτο ότι έπρεπε να «ανασυγκροτήσει» εκ βάθρων την οικονομία της. Ο Ντέιβισον Μπαντού, ο σατανικός υψηλόβαθμος οικονομολόγος του ΔΝΤ, που καθ’ όλη τη διάρκεια του 1980 σχεδίαζε τα προγράμματα διαρθρωτικής προσαρμογής για τη Λατινική Αμερική και την Αφρική, παραδέχθηκε αργότερα ότι: «Όλα όσα κάναμε από το 1983 και μετά, βασίζονταν σε μια αίσθηση ότι έπρεπε να εκπληρώσουμε μια αποστολή: Ο Νότος έπρεπε ή να ιδιωτικοποιηθεί ή να πεθάνει. Για τον λόγο αυτόν, προκαλέσαμε αδιάντροπα ένα οικονομικό χάος στη Λατινική Αμερική και στην Αφρική από το 1983 μέχρι το 1988».

Κι ο Ντάνι Ρόντρικ, «διάσημος» οικονομολόγος του Πανεπιστημίου της Κολούμπια, που εργάσθηκε για πολλά χρόνια στην Παγκόσμια Τράπεζα, περιέγραψε ολόκληρο το οικοδόμημα της «διαρθρωτικής προσαρμογής» ως μία ιδιοφυή στρατηγική μάρκετινγκ. Κυνικά δήλωσε: «Πρέπει να αποδώσουμε στην Παγκόσμια Τράπεζα τα εύσημα»! Και αυτοί οι τραπεζίτες πέρασαν στους λαούς την απάτη ότι: «Η διαρθρωτική προσαρμογή, προωθείται ως η διαδικασία που χρειάζεται να υποστούν οι χώρες, προκειμένου να σώσουν την οικονομία τους από την κρίση που εμείς δημιουργήσαμε»! Και χρησιμοποίησαν για τους στόχους των αργυρώνητους πολιτικούς διαφόρων «χρωμάτων», φυσικά με το «αζημίωτο»! Στην Ελλάδα τέτοιοι πολιτικοί αφθονούν. Από τον Σημίτη και το ΠΑΣΟΚ, τη Νέα Δημοκρατία, όπως και τον ΣΥΡΙΖΑ, που ανέλαβε να φέρει εις πέρας όλες τις βρώμικες δουλειές, ως… «Αριστερός»! Μάλιστα, το κόμμα του Τσίπρα, εξυπηρετούσε καλύτερα τα σχέδια των τραπεζιτών, διότι ως ψευδοαριστερά, θα περιόριζε σε σημαντικό βαθμό τις λαϊκές αντιδράσεις. Γι’ αυτό και η μαντάμ Μέρκελ του έδινε αφειδώς «εύσημα».

Σε μια τέτοια «μοντέρνα» δικτατορία, σαν αυτή της Ευρωπαϊκής Ένωσης, όπλο εναντίον των λαών είναι η φτώχεια που μεθοδεύεται από τους τραπεζίτες. Ο μεγάλος Ουαλλός Εργατικός ηγέτης, ο Ανιούριν Μπέβαν, επεσήμαινε ότι: «Ένας ελεύθερος λαός, θ’ αρνιέται πάντα να ανεχτεί την αδικαιολόγητη φτώχεια. Για να σωθεί, για ν’ απλωθεί η ελευθερία, η φτώχεια πρέπει να λείψει». Αλλά, αυτό ακριβώς είναι που δεν θέλουν οι Βρυξέλλες ώστε να κρατούν τα ηνία, και να εξαλείψουν την εθνική κυριαρχία. Ο Τζωρτζ Φρίντμαν, στο βιβλίο του «Η επόμενη δεκαετία», γράφει: «Η οικονομική κρίση του 2008, έκανε τον κόσμο να συνειδητοποιήσει τη σημασία της εθνικής κυριαρχίας. Μια χώρα που δεν ελέγχει το χρηματοπιστωτικό της σύστημα, ή το νόμισμά της, είναι βαθιά ευάλωτη στις πράξεις των άλλων χωρών. Ένα έθνος που δεν ελέγχει το χρηματοπιστωτικό του σύστημα έχει χάσει την κυριαρχία του».

ΑΝΤΙΠΑΛΟΣ ΤΟΥ ΕΥΡΩΠΑΪΚΟΥ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ είναι μόνον ο σοσιαλισμός. Ο γνήσιος όμως και όχι ο κάλπικος. Σοσιαλισμός μέσα στην Ευρωπαϊκή Ένωση, δεν νοείται. Όσοι καπηλεύονται αυτήν την ιδεολογία και λειτουργούν μέσα στο γκέτο του ευρωπαϊκού καπιταλισμού, απλά είναι πολιτικοί απατεώνες. Η δημοσιογράφος του γαλλικού περιοδικού «Εξπρές», η Φρανσουάζ Ζιρού, στις 10/5/1957, προφητικά μιλούσε για ένα «ηθικό γκέτο» στο οποίο ρίχνεται κάθε άνθρωπος που τολμά να έχει αντίθετη γνώμη, προς τις αντιδραστικές δυνάμεις. Σ’ αυτό το «γκέτο» ρίχνουν τώρα οι αντιδραστικές δυνάμεις όσους αμφισβητούν την Ευρωπαϊκή Ένωση, η οποία σημαίνει άρνηση του σοσιαλισμού. Και για να παραπλανήσουν τον κόσμο, έχουν την ψευτο-«σοσιαλιστική» Διεθνή στα χέρια τους, ακριβώς για να σκορπίσουν την απογοήτευση τους καταπιεσμένους, ότι δεν υπάρχει φως από πουθενά.

Οι ευρώδουλοι κάνουν λάθος αν νομίζουν ότι ο σοσιαλισμός είναι μια υπόθεση παλιά, «ξεπερασμένη». Αντιθέτως! Είναι υπόθεση ξανά νέα, που της ανήκει το μέλλον. Θα ζήσει, όμως, αν πάψει να είναι υπόθεση διακηρύξεων και θεωριών, και να γίνει υπόθεση καθημερινού αγώνα, αφετηρία μεγάλων και μικρών αντιστάσεων προς την ευρωπαϊκή συμμορία. Ο Λασάλ, Γερμανός σοσιαλιστής ιδεολόγος του μικροαστικού σοσιαλισμού, από τους πρώτους ιδρυτές της γερμανικής σοσιαλιστικής κίνησης, έλεγε το 1863 ότι: «Το προλεταριάτο είναι ο βράχος πάνω στον οποίο θα σπάζουν οι δυνάμεις της αντίδρασης». Συνέβη το αντίθετο.

Τη λύση στην Κατοχή που βιώνουμε μας την επεσήμανε ο Ρώσος ακαδημαϊκός και σύμβουλος του Πούτιν, ο Σεγκέι Γκλάζιεφ, από το 2015: «Ο μόνος τρόπος για να ξεφύγετε από τον χρηματοπιστωτικό ζυγό, είναι να δημιουργήσετε ένα δικό σας χρηματοπιστωτικό σύστημα. Κάτι που είναι αδύνατο χωρίς εθνικό νόμισμα. Όσο μένετε στο ευρώ, παραμένετε στην περιφέρεια του δυτικού χρηματοπιστωτικού συστήματος, ο πυρήνας του οποίου είναι η ομοσπονδιακή τράπεζα των ΗΠΑ, μαζί με την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα. Πρέπει να φύγετε από εκεί, αν θέλετε να ξεφύγετε από το χρηματοπιστωτικό αποικιακό καθεστώς».

Οι δικοί μας πολιτικάντηδες όλων των «χρωμάτων» έκαναν ότι δεν άκουσαν επειδή είναι οσφυοκάμπτες-Χατζηαβάτηδες απέναντι σε Αμερικανούς και Γερμανούς. Από τα βάθη του χρόνου, έρχεται η φωνή του Άρη Βελουχιώτη, που μετά τη Συμφωνία της Βάρκιζας, σε μια πρότασή του προς την Κ.Ε. του ΚΚΕ, για «Μέτωπο Εθνικής Ανεξαρτησίας», τόνιζε: «Ακέραια, ελεύθερη, και ανεξάρτητη διαβίωση ενός Έθνους, δεν μπορεί ποτέ να εννοηθεί κάτω από –οποιασδήποτε μορφής κι αν είναι– Κατοχή, εχθρική ή δήθεν φιλική. Η Κατοχή παραλύει τα έθνη, μεταβάλλοντάς τα σε εξαρτήματα του κατέχοντος». Ο Ζωρές στον τελευταίο λόγο του σε μεγάλη λαϊκή συγκέντρωση μέσα στα σύννεφα του άγριου πολέμου που φαίνονται στον ορίζοντα, έλεγε: «Οι άνθρωποι όταν συνέλθουν από τη δοκιμασία αυτού του μακελειού, θα στραφούν προς τους Γερμανούς, Γάλλους, Ιταλούς ιθύνοντες, και θα ρωτήσουν, ποια δικαιολογία μπορούν να δώσουν για όλα αυτά τα πτώματα. Και η Επανάσταση θυμωμένη, θα τους πει: “Πηγαίνετε και ζητήστε συγνώμη απ’ τον Θεό και από τους ανθρώπους”».

ΟΙ ΙΘΥΝΟΝΤΕΣ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗΣ ΕΝΩΣΗΣ, δεν πρόκειται να ζητήσουν καμία συγνώμη για τα «πτώματα» των ανθρώπων κάτω από τη βάρβαρη ευρωπαϊκή οικονομική πολιτική. Οι «ιθύνοντες» της συμφοράς στις Βρυξέλλες, θα καταλάβουν τι κάνουν μόνο αν βρουν μπροστά τους δυναμική σοσιαλιστική αντίσταση, που θα είναι διατεθειμένη να δώσει ολομέτωπες μάχες. Γι’ αυτό, οι στόχοι των κοινωνικών αγώνων απέβλεπαν για τον Ζωρές στη ριζική μεταβολή του οικονομικού συστήματος. Η «συνταγή» επομένως είναι ίδια από παλιά. Χρειάζονται απλά, αυτοί που θα την κάνουν πράξη.

Το «φάρμακο» για να καταπολεμηθεί ο άκρατος-απάνθρωπος καπιταλισμός της Ευρωπαϊκής Ένωσης είναι ο σοσιαλισμός που πρέπει να βρίσκεται σε χαράκωμα, έξω από το γκέτο των Βρυξελλών. Διότι ο αληθινός σοσιαλισμός, δεν μπορεί να είναι ούτε μόδα που παρασέρνει χωρίς πεποίθηση, ούτε μάσκα για να κρύβει τα συμφέροντα των διεθνών τραπεζιτών. Στα πλαίσια τα σοσιαλιστικά, πρέπει να μπουν εκείνοι που έχουν συνειδητοποιήσει την ανάγκη διάλυσης της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Θυμάμαι τον φίλο μου, τον μεγάλο εκείνο «γραφέα», τον Τάσο Βουρνά, που στη δύση της ζωής του, βλέποντας να καταρρέει ο «Ανατολικός κόσμος», μου έλεγε: «Ο σοσιαλισμός είτε έτσι, είτε αλλιώς, θα ισορροπήσει στο άμεσο μέλλον, και θα δημιουργήσει τον δικό του περιβάλλοντα χώρο». Αυτή την «ισορρόπηση» περιμένουμε ακόμα…

Πηγή: e-dromos.gr



Δρόμος της Αριστεράς: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Μια ματιά στην ευρύτερη γειτονιά μας

Του Ερρίκου Φινάλη


Σε αποδρομή η Ε.Ε., προκαλεί η Τουρκία, φλέγεται η Μέση Ανατολή, συνεχίζεται η πίεση στη Ρωσία


Ενώ η Τουρκία εφαρμόζει ακάθεκτη τα επεκτατικά της σχέδια, βάζοντας ανοιχτά πια στο στόχαστρο τα κυριαρχικά δικαιώματα της Ελλάδας (βλ. σχετικό άρθρο στις σελίδες 8-9), αναταραχή επικρατεί και στην ευρύτερη γειτονιά μας. Από τις βρετανικές εκλογές με επίδικο το Brexit και τις όλο και πιο οξείες αντιπαραθέσεις μεταξύ των ισχυρότερων Ευρωπαίων «εταίρων», ως τη συνέχιση των ξενοκίνητων επεμβάσεων στον αραβικό κόσμο και την αναστάτωση στα Βαλκάνια, όλα δείχνουν αστάθεια και πολλαπλασιασμό των κινδύνων για τους λαούς. Την ίδια στιγμή, το ευρωατλαντικό μπλοκ αλληλοσπαράσσεται αλλά και κλιμακώνει την προσπάθεια περικύκλωσης της Ρωσίας (βλ. και σελ.2-3). Ζούμε στην εποχή της κυριαρχίας της γεωπολιτικής, και βρισκόμαστε στα πρόθυρα σημαντικών επαναπροσδιορισμών σε μια σειρά διευθετήσεις ή συμβιβασμούς του παρελθόντος, που πλέον δεν λειτουργούν ή και καταργούνται ντε φάκτο…

1 Βρετανικές εκλογές υπό το φάντασμα του Brexit


Την Πέμπτη πραγματοποιούνται οι πρόωρες εκλογές στη Βρετανία: η ψαλίδα Συντηρητικών-Εργατικών είναι στο 9-10%, αφού οι δεύτεροι χάνουν έναν στους πέντε ψηφοφόρους τους σε σχέση με το 2017. Το πλειοψηφικό εκλογικό σύστημα θα φροντίσει για τα… υπόλοιπα (απόλυτη κοινοβουλευτική πλειοψηφία του Τζόνσον). Όμως τότε θα αρχίσουν οι πραγματικές δυσκολίες! Διότι ο Τζόνσον έχει υποσχεθεί Brexit χωρίς άλλες αναβολές, και πλέον δεν θα έχει την (πραγματική, αλλά και βολική) δικαιολογία ότι τον σαμποτάρει το βρετανικό κοινοβουλευτικό τσίρκο. Η αγωνία περνά και στην απέναντι πλευρά της Μάγχης: η ευρωκρατία δεν ειρωνεύεται πια τον Τζόνσον, και αναρωτιέται: Εννοεί όσα υπόσχεται; Και πόσο μοιραία θα είναι για το παραπαίον ευρωπαϊκό «οικοδόμημα» τυχόν πραγματική έξοδος της Βρετανίας;

2 Ήταν κάποτε ο γαλλογερμανικός άξονας…


Η σύμπραξη εργαζομένων και συνταξιούχων με τα Κίτρινα Γιλέκα στις προχθεσινές τεράστιες διαδηλώσεις κατέδειξε την πολιτική και κοινωνική γύμνια του Μακρόν, που καλύπτεται μόνο χάρη στην απουσία θεσμικής αντιπολίτευσης. Στη γειτονική Γερμανία, ο πάλαι ποτέ «Μεγάλος Συνασπισμός» πνέει τα λοίσθια, οι Σοσιαλδημοκράτες δεν σώζονται από την εκλογή νέας «αριστερής» ηγεσίας, και οι Πράσινοι ράβουν κοστούμια. Όμως ο Μακρόν και η τσουρουφλισμένη Μέρκελ αντιμετωπίζουν ένα πρόβλημα ακόμη μεγαλύτερο: την αδυναμία τους να συμφωνήσουν στο πώς θα προχωρήσει εφεξής μια Ευρώπη σε πολύπλευρη κρίση και πιεζόμενη από τον υπερατλαντικό εταίρο της. Ο Μακρόν το «παρατραβά», σύμφωνα με την Μέρκελ, και ο γαλλογερμανικός άξονας χρειάζεται… ολική ανακατασκευή – όπως και οι γαλλογερμανικές τράπεζες (και πιο πολύ οι γερμανικές) χρειάζονται μια «διάσωση» που ακόμη δεν φαίνεται στον ορίζοντα.

3 Ισπανική κυβέρνηση δεν στεριώνει!


Οι εκτιμήσεις ότι ήταν πρόωροι οι πανηγυρισμοί για το σχηματισμό «προοδευτικής κυβέρνησης» από τους Σοσιαλιστές του υπηρεσιακού πρωθυπουργού Σάντσεθ και τους Podemos επιβεβαιώθηκαν: το σχήμα όχι μόνο δεν κατάφερε ακόμα να αποσπάσει την απαραίτητη (αφού κανένα από τα δύο «ισπανικά» μπλοκ, κεντροαριστερό και δεξιό, δεν έχει κοινοβουλευτική πλειοψηφία) υποστήριξη των Καταλανών και Βάσκων «στασιαστών», αλλά τρεκλίζει πριν καν στηθεί. Η προχθεσινή άρνηση του Σάντσεθ να ενδώσει στις τελευταίες απαιτήσεις των Podemos προκάλεσε αντιπαραθέσεις, που προστέθηκαν στην αδυναμία να πειστούν οι Καταλανοί και οι Βάσκοι να τους στηρίξουν με μοναδικό επιχείρημα τον μπαμπούλα της «χειρότερης Δεξιάς». Έτσι συνεχίζονται τα παζάρια, υπό προθεσμία πια: εάν δεν σχηματιστεί κυβέρνηση εντός διμήνου, η Ισπανία βαδίζει προς τις πέμπτες πρόωρες εκλογές! Ήδη στο Σοσιαλιστικό Κόμμα ακούγονται φωνές για συγκυβέρνηση με την… επάρατη Δεξιά. Η δομική κρίση του αυταρχικού ισπανικού κράτους φτάνει τα όριά της, βαραίνοντας κι άλλο το κλίμα αστάθειας και δυσαρέσκειας που διαπερνά την ευρωπαϊκή ήπειρο.

4 Αλγερία: «Εκλογές» χωρίς αντιπολίτευση


Από τον Φλεβάρη οι Αλγερινοί βγήκαν στους δρόμους για να αποτρέψουν την «επανεκλογή» του… ισόβιου προέδρου Μπουτεφλίκα. Τελικά τον ανάγκασαν να ζητήσει άσυλο στην προστάτιδά του Γαλλία. Και έκτοτε αρνούνται να επιστρέψουν στα σπίτια τους, παρά την εναλλαγή καταστολής και υποσχέσεων «εκδημοκρατισμού». Εκατοντάδες χιλιάδες διαδηλώνουν επί δέκα μήνες, κάθε Τρίτη και Παρασκευή, κι έτσι το καθεστώς αναγκάστηκε να αναβάλει τις εκλογές του Απριλίου για τον Ιούλιο, κι έπειτα ξανά για τον Δεκέμβριο: οι εκλογές θα πραγματοποιηθούν την ερχόμενη Πέμπτη. Χωρίς όμως κανέναν υποψήφιο από την αντιπολίτευση που, υπό λαϊκή πίεση, αναγκάστηκε να μην τις νομιμοποιήσει. Ακόμη κι αν το καθεστώς μαγειρέψει ένα «αποδεκτό» ποσοστό αποχής, η βαλβίδα ασφαλείας της αλγερίνικης χύτρας έχει διαρραγεί, και οι… αόρατοι για τα διεθνή ΜΜΕ Αλγερινοί απειλούν την αντιδραστική «ισορροπία» που πνίγει τη Βόρεια Αφρική.

5 Κράτος ανύπαρκτο εδώ και χρόνια


Η Λιβύη έχει διαλυθεί πλήρως μετά την αιματηρή επέμβαση των Δυτικών που στόχευε (και πέτυχε) την ανατροπή του Καντάφι. Έκτοτε τη λυμαίνονται ξένες δυνάμεις και οι πολυεθνικές τους, που καθεμιά έχει και τους δικούς της «πολέμαρχους» και ανταγωνίζεται τις υπόλοιπες για την καταλήστευση του λιβυκού πλούτου. Οι δύο κυριότεροι πολέμαρχοι είναι ο «πρωθυπουργός» Σαράτζ, που αναγνωρίζεται από τη λεγόμενη διεθνή κοινότητα, και ο «στρατάρχης» Χαφτάρ, που υποστηρίζεται σιωπηρά –αλλά έμπρακτα– από ένα ετερόκλητο σχήμα (Γαλλία, Ρωσία, Αίγυπτος, Σαουδική Αραβία, Εμιράτα κ.ά.). Η στρατιωτική βοήθεια της Τουρκίας προς τον Σαράτζ αποδείχθηκε κρίσιμη για την ανακοπή της προέλασης του Χαφτάρ, και «πληρώθηκε» με την υπογραφή της συμφωνίας για την ΑΟΖ, που είχε προαναγγελθεί εδώ και μήνες (αλλά περί άλλων ετύρβαζαν οι ελληνικές κυβερνήσεις…). Στο μεταξύ ο λαός της Λιβύης βλέπει την ανατιναγμένη πατρίδα του να λειτουργεί μόνο ως κυματοθραύστης των μεταναστευτικών ροών προς την Ευρώπη, και αναρωτιέται πού να βρίσκεται το μισό τρισεκατομμύριο δολάρια(!) των λιβυκών κρατικών καταθέσεων σε ξένες τράπεζες, οι οποίες έχουν παγώσει με κοινή συμφωνία των ξένων δυνάμεων που τον «απελευθέρωσαν» και τώρα ερίζουν για τη λεία.

6 Αναλώσιμα Βαλκάνια, αλωνίζουν ξένες δυνάμεις


Οι έντεχνα χρησιμοποιούμενοι από τις αντιμαχόμενες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις «εθνικισμοί» διαφόρων βαλκανικών ελίτ αποδεικνύονται όχημα επικίνδυνων σχεδιασμών – που δεν σταματούν στην αλλαγή συνόρων. Σε συνδυασμό με την αντιπαράθεση της Δύσης με τη Μόσχα (που αντιστέκεται στην εκδίωξή της από τα λιγοστά βαλκανικά προγεφυρώματα που της απέμειναν), αλλά και τον «ενδοοικογενειακό» καβγά μεταξύ Δυτικών δυνάμεων (χαρακτηριστικό ήταν το βέτο που έβαλε η Γαλλία στην ενταξιακή πορεία της Αλβανίας και της «Βόρειας Μακεδονίας»), δημιουργείται μια εκρηκτική κατάσταση. Το ήδη δυναμιτισμένο κλίμα επιδεινώνεται και από τις δυναμικές «παρεμβάσεις» της ερντογανικής Τουρκίας, η οποία έχει πολύπλευρη παρουσία και επιρροή σε βαλκανικά κράτη, κρατίδια και προτεκτοράτα. Όμως τα Βαλκάνια αποκτούν στρατηγικό ενδιαφέρον και για το Πεκίνο: οι νέοι Δρόμοι του Μεταξιού καταλήγουν εδώ, και χώρες όπως η Ελλάδα αποτελούν σημεία εισόδου για να φτάσουν οι Κινέζοι πιο κοντά στην Ευρώπη. Τα σχέδια για κινεζική χρηματοδότηση του εκσυγχρονισμού της σιδηροδρομικής γραμμής Βελιγραδίου-Βουδαπέστης εντάσσονται σε αυτήν την προοπτική. Και γι’ αυτό συναντούν κάθετη αντίδραση από Ουάσιγκτον και Βρυξέλλες. Την ίδια στιγμή, τα βόρεια σύνορα της Ελλάδας θεωρούνται ντε φάκτο εξωτερικά σύνορα της Ε.Ε., επιτηρούμενα από Ιταλούς καραμπινιέρους (Αλβανία) ή τη γερμανική Polizei («Βόρεια Μακεδονία»), καθώς η Ελλάδα αντιμετωπίζεται ως φράχτης των μεταναστευτικών ροών προς την Ευρώπη – χωρίς να αποκλείεται, εν ανάγκη, και η «επιστράτευση» ενός-δύο ακόμη χωρών. Τα Βαλκάνια παραμένουν αναλώσιμα…

7 Μεγαλοκρατική Τουρκία, ανατιναγμένη Μ. Ανατολή


Με πολιτική επεκτατική στο εξωτερικό και φασιστική στο εσωτερικό, το καθεστώς του Ερντογάν αναδεικνύεται σε πρωταγωνιστή της αποσταθεροποίησης στην ευρύτερη περιοχή. Η στρατιωτική κατοχή εδαφών της Κύπρου, της Συρίας και του Ιράκ συνοδεύεται από την πολιτική της «Γαλάζιας Πατρίδας», που απειλεί ευθέως τα κυριαρχικά δικαιώματα όλων των γειτόνων του, και από τη μετατροπή του μεταναστευτικού σε γεωπολιτικό όπλο. Η Τουρκία παζαρεύει εξίσου καλά με Ρώσους και Αμερικάνους, διατηρεί στρατιωτικές βάσεις σε αραβικές και αφρικανικές χώρες, έχει και τη γερμανική υποστήριξη, οπότε οι φιλοδοξίες της έχουν προ πολλού υπερβεί τα όρια προηγούμενων δεκαετιών. Το γεγονός ότι η Ν.Α. Μεσόγειος έφτασε να «φιλοξενεί» ακόμη και… πακιστανικά πολεμικά πλοία, που έκαναν κοινές αεροναυτικές ασκήσεις με την Τουρκία, είναι ενδεικτικό του γεγονότος ότι έχουμε περάσει σε στάδιο ανώτερο από αυτό των πρόσκαιρων «τριγωνικών συμμαχιών» με δυνάμεις που είχαν μια μεγαλύτερη εντοπιότητα.

Όμως η Τουρκία δεν είναι το μοναδικό πρόβλημα της περιοχής. Το Ισραήλ απειλεί με ολοκληρωτική εθνοκάθαρση τους Παλαιστίνιους εν μέσω διεθνούς απάθειας, αλλά δεν αρκείται σε αυτό: χρησιμοποιεί το σιωνιστικό λόμπι στις ΗΠΑ, πιέζοντάς τις για μια κατά μέτωπο επίθεση στο Ιράν, που θα έχει απρόβλεπτες συνέπειες. Σε αυτήν την πυρομανή πολιτική επικουρείται και από το σκοταδιστικό σαουδαραβικό καθεστώς, το οποίο έχει ήδη ανατινάξει την Υεμένη σε μια απόπειρα να εξοντώσει τους φιλοϊρανούς Χούθι. Την ίδια στιγμή το συριακό κουβάρι κάθε άλλο παρά ξεμπλέκεται μετά την εγκατάλειψη των Κούρδων από τις ΗΠΑ, και παρά τη σχετική επικράτηση της Ρωσίας και των (προσωρινών;) συμμάχων της, αφού ο καθένας από αυτούς έχει δικές του βλέψεις. Η «δυναμική» και αιματηρή επανεμφάνιση των τζιχαντιστών, συχνά με την υποστήριξη ή ανοχή της Άγκυρας και του Ριάντ (που τους επανεξοπλίζουν για να χτυπήσουν είτε τους Κούρδους είτε τις φιλοϊρανικές δυνάμεις στη Συρία), αποτελεί μια μονάχα ένδειξη της ανανεωμένης αιματοχυσίας. Ταυτόχρονα Λίβανος και Ιράκ εξακολουθούν να ισορροπούν σε τεντωμένο σκοινί, με τη Χεζμπολά να έχει «κλειδώσει» στο στόχαστρο των Δυτικών και των συμμάχων τους… Όλη η περιοχή του νοτιοανατολικού τμήματος του χάρτη μας αναδεικνύεται έτσι σε βασικό επίκεντρο εντάσεων και αποφασιστικών κινήσεων παγκόσμιων και περιφερειακών δυνάμεων: οι επιπτώσεις γίνονται ήδη αισθητές πολύ μακρύτερα από τα γεωγραφικά όριά της.

8 Δυτική περικύκλωση της Ρωσίας


Η πρόσφατη σύνοδος του ΝΑΤΟ επιβεβαίωσε ότι η Δυτική περικύκλωση της Ρωσίας θα συνεχιστεί και θα ενταθεί, με τα κράτη της Βαλτικής, την Πολωνία και την Ουκρανία σε πρώτο ρόλο. Ακόμη κι αν δυσφορούν αρκετές ευρωπαϊκές χώρες, η Μόσχα αναγορεύεται σε «απειλή για την ευρωατλαντική ασφάλεια», και εντείνονται τα σχέδια για περαιτέρω στρατιωτικοποίηση. Σε αμφισβήτηση μπαίνουν ακόμη και οι συμφωνίες για τον έλεγχο των πυρηνικών όπλων: «Ο διάλογος θα εξαρτηθεί από τις ενέργειες της Μόσχας», γράφει χαρακτηριστικά το κοινό ανακοινωθέν της συνόδου. Ένα ανακοινωθέν που κατά τα άλλα δύσκολα συγκαλύπτει τις ηχηρές αντιπαραθέσεις που διαπέρασαν τη σύνοδο και τους αμοιβαίους εκβιασμούς που αντάλλαξαν οι ΗΠΑ με άλλα ισχυρά μέλη του επιθετικού Βορειοατλαντικού Συμφώνου. Οι φωνές που υποστηρίζουν ότι δεν είναι προς το συμφέρον της Ε.Ε. αυτή η πολιτική περικύκλωσης της Ρωσίας, και ότι χρειάζεται μια νέα ευρωπαϊκή αμυντική πολιτική, υποχώρησαν μέσα στα κελεύσματα του ευρωατλαντισμού – ο οποίος όμως παρουσιάζει όλο και πιο εμφανείς ρωγμές.

Πηγή: e-dromos.gr



Ερρίκος Φινάλης: Σχετικά με τον Συντάκτη




Διαβάστε Περισσότερα »

Δεν είμαστε εδώ για να παραβιάσουμε νόμους, αλλά για να επιβάλλουμε νόμους

Γιάννης Περάκης


Μας κυβερνά μια κυβέρνηση ισχνής μειοψηφίας. Διαφεντεύει την μοίρα της πατρίδα μας και την δικιά μας το 23% των εγγεγραμμένων (έλαβε το 40% των 58% των ψηφισάντων=23,2%). Η νομιμοποίηση της στηρίζεται σε σαθρές βάσεις. Επιβιώνει λόγω της ανοχή μας, της αδιαφορίας μας και της διαίρεσης μας.

Ακόμη και αυτή η κουτσουρουμένη αστική κοινοβουλευτική «δημοκρατία» τους χαροπαλεύει. Οι δράστες είναι οι ίδιοι και την έχουν επανειλημμένα «βιάσει» και «κακοποιήσει». Μέρα με την μέρα αφαιρούν δικαιώματα και ελευθερίες. Από τα ατομικά μέχρι τα συλλογικά.

Αυτή η ακραία νεοφιλελεύθερη κυβέρνηση με τους «νόμους» που ψηφίζει, μας πισωδρομεί στις σκοτεινές εποχές του μετεμφυλιακού κράτους. Τότε στόχευε τους κομμουνιστές και τους αριστερούς, σήμερα αδιακρίτως όλους τους πολίτες; Δεσπόζουσα θέση στη τρομοκρατία κατέχουν η φορολογική, οι κατασχέσεις τραπεζικών λογαριασμών, οι πλειστηριασμοί πρώτων κατοικιών σε συνδυασμό με την ανεργία και τις ελαστικές θέσεις απασχόλησης.

Ενδεικτικές οπισθοδρομήσεις στα συλλογικά και ατομικά δικαιώματα το τελευταίο διάστημα:

1η) Το δικαίωμα της απεργίας: Μετά από 36 χρόνια άλλαξε ο νόμος για τις απεργίες, καθιστώντας εξαιρετικά δύσκολη την κήρυξή τους από τα επιχειρησιακά σωματεία. Έβαλε βέβαια το χεράκι της η «χρήσιμη αριστερά». Πλέον για την απόφαση κήρυξης απεργίας θα χρειάζεται η παρουσία τουλάχιστον των μισών εργαζόμενων μελών του εκάστοτε σωματείου και επιπροσθέτως μόνο αυτών που είναι ταμειακά τακτοποιημένοι.

Η «πάσα» από τον ΣΥΡΙΖΑ δόθηκε στην Ν.Δ. που υποστηρίζει ότι οι διατάξεις του νέου νόμου κινούνται «εντός του ευρωπαϊκού πλαισίου».

Το περίφημο ευρωπαϊκό πλαίσιο («κερασμένο» για τους λάτρεις της «Ευρώπης των λαών»):

Σε πολλές χώρες το δικαίωμα της απεργίας δεν είναι συνταγματικά κατοχυρωμένο: Βέλγιο, Αυστρία, Δανία, Ιρλανδία, Ολλανδία, Νορβηγία, Βρετανία κ.α. Η πολιτική απεργία απαγορεύεται σε πολλές χώρες (Βέλγιο, Νορβηγία, Ολλανδία, Πολωνία, Λετονία, Εσθονία) ή επιτρέπεται αλλά τις περισσότερες φορές βγαίνει παράνομη (Φινλανδία, Γερμανία κ.α.).

Χαρακτηριστικά είναι τα όσα αναφέρονται σε κείμενο του Διεθνούς Γραφείου Εργασίας για το ζήτημα αυτό και ισχύουν σε μια σειρά από χώρες, μεταξύ τους και αυτές που είναι μέλη της ΕΕ: «Σε διάφορες χώρες οι συλλογικές συμβάσεις θεωρούνται συνθήκες κοινωνικής ειρήνης για μια ορισμένη περίοδο, κατά την οποία απαγορεύονται οι απεργίες και τα λοκ άουτ». Η συνδικαλιστική δράση «είναι παράνομη κατά την περίοδο ισχύος της συλλογικής σύμβασης, εφόσον στρέφεται κατά της συλλογικής σύμβασης στο σύνολό της ή κατά μέρους της. Οι απεργίες είναι γενικά δυνατές μόνο ως μέσο πίεσης ενόψει της υιοθέτησης μιας πρώτης συλλογικής σύμβασης ή της ανανέωσής της. Η υποχρέωση κοινωνικής ειρήνης μπορεί να εκφραστεί (…) σε μια γενική συμφωνία μεταξύ των συνομοσπονδιών εργαζομένων και εργοδοτών σε κεντρικό επίπεδο (π.χ. Δανία), με ρητή ρήτρα που περιέχεται στις συλλογικές συμβάσεις που συνάπτουν τα μέρη, ή από τη νομολογία (π.χ. Αυστρία, Γερμανία και Ελβετία) (…). Σε πολλές άλλες χώρες, η απεργία για την επιβολή συλλογικής σύμβασης θεωρείται παράνομη, διότι θεωρείται παραβίαση της ειρηνευτικής υποχρέωσης (σ.σ. μεταξύ άλλων αναφέρονται η Τσεχία και η Φινλανδία). Στη Γερμανία, μια απεργία είναι νόμιμη μόνο αν ο βασικός της στόχος είναι να επιτευχθεί μια συλλογική συμφωνία διαπραγμάτευσης».

  • Στη Βρετανία, το Μάη του 2016 ψηφίστηκε νόμος που βάζει επιπλέον εμπόδια στη λήψη αποφάσεων για απεργία (και άλλες μορφές συνδικαλιστικής δράσης), ενώ οι απεργιακές κινητοποιήσεις βρίσκονται υπό τον διαρκή έλεγχο και την επιτήρηση των αστυνομικών δυνάμεων και της εργοδοσίας. Στη βάση αυτού του νόμου διεξάγεται ένας «διάλογος» για τη δυνατότητα οι αποφάσεις των συνδικάτων να λαμβάνονται με ηλεκτρονική ψηφοφορία. Να σημειωθεί ότι η ηγεσία του Trade Unions Congress (TUC), του τριτοβάθμιου συνδικαλιστικού οργάνου που ελέγχεται από τον εργοδοτικό και κυβερνητικό συνδικαλισμό, έχει ταχθεί υπέρ της ηλεκτρονικής ψηφοφορίας…Σε ό,τι αφορά τους περιορισμούς στο απεργιακό δικαίωμα, αναφέρουμε συνοπτικά τα εξής: Η ψηφοφορία για τη λήψη απεργιακής απόφασης είναι έγκυρη αν σε αυτή συμμετέχει το 50% των μελών του συνδικάτου. Επιπλέον, σε συνδικάτο που δραστηριοποιείται σε «σημαντική δημόσια υπηρεσία» (Υγεία, Εκπαίδευση, Μεταφορές κ.α.) προστίθεται ο όρος ότι πρέπει να ψηφίσουν υπέρ της κινητοποίησης το 40% του συνόλου των μελών. Οι εργοδότες στον ιδιωτικό τομέα θα πρέπει να ενημερώνονται τουλάχιστον 14 μέρες πριν από την κήρυξη της απεργίας και μπορούν να προσλαμβάνουν απεργοσπάστες για να καλύψουν τα «κενά» που δημιουργούνται από τους απεργούς. Για να γίνει απεργία πρέπει το συνδικάτο να υποδείξει στην αστυνομία ένα πρόσωπο ως επικεφαλής της απεργιακής φρουράς. Τα στοιχεία για την κινητοποίηση κοινοποιούνται στην αρμόδια κρατική υπηρεσία.
  • Στην Αυστρία, η συνδικαλιστική δράση θεωρείται «συνειδητή διατάραξη της εργασιακής ειρήνης». Για να διασφαλιστεί η σταθερότητα του συστήματος διαπραγμάτευσης, σχεδόν όλες οι Συλλογικές Συμβάσεις περιέχουν ρήτρες «μη απεργίας». Οι απεργίες που στρέφονται ενάντια σε όρους που περιλαμβάνει Συλλογική Σύμβαση Εργασίας ουσιαστικά θεωρούνται παράνομες ενέργειες.
  • Στο Βέλγιο καλλιεργείται επίσης η αντίληψη του «κοινωνικού διαλόγου», που διασφαλίζει την αναγκαία για το κεφάλαιο «εργασιακή ειρήνη». Ετσι, στις ΣΣΕ οι «κοινωνικοί εταίροι» αναλαμβάνουν την υποχρέωση να υποστηρίξουν την «εργασιακή ειρήνη». Η συνδικαλιστική δράση επιτρέπεται μόνο εφόσον έχουν εξαντληθεί οι δυνατότητες συμβιβασμού… Απαγορεύεται η απεργία με καθαρά πολιτικό περιεχόμενο.
  • Στη Δανία είναι ισχυρή η παράδοση του «κοινωνικού εταιρισμού». Το 2006 η τριτοβάθμια συνδικαλιστική οργάνωση των εργαζομένων και η βασική εργοδοτική ένωση ανανέωσαν το «συμβόλαιο εργασιακής ειρήνης», που ορίζει την αρχή ότι οι διαφορές πρέπει να επιλύονται κατά κύριο λόγο με τη διαπραγμάτευση και τη διαμεσολάβηση. Η αντίληψη αυτή έχει ενισχυθεί με νόμο το 2008. Οι απεργίες είναι κατά βάση νόμιμες όταν δεν είναι δυνατή η σύναψη ΣΣΕ και για να κηρυχθεί μια απεργία πρέπει πρώτα να έχουν εξαντληθεί όλα τα περιθώρια διαπραγμάτευσης. Διαπιστώνεται ότι ενώ δεν υπάρχει νόμος που να προστατεύει το δικαίωμα στην απεργία, υπάρχουν πολύ δυνατοί θεσμοί για την αποτροπή της με κάθε μέσο…
  • Στη Φινλανδία υπάρχει η υποχρέωση «εργασιακής ειρήνης» όσο διαρκεί η ΣΣΕ. Οποιεσδήποτε διαφορές προκύπτουν κατά τη διάρκεια της περιόδου που καλύπτεται από τη ΣΣΕ μπορούν να επιλυθούν μόνο μέσω διαπραγματεύσεων ή ενώπιον δικαστηρίου. Ο εργοδότης και ο εθνικός μεσολαβητής πρέπει να ενημερώνονται για την απεργία το αργότερο δυο βδομάδες πριν από την έναρξή της. Η κοινοποίηση πρέπει να αναφέρει τους λόγους της απεργίας, τη διάρκειά της και πότε θα ξεκινήσει. Κατά τη διάρκεια περιόδων κατά τις οποίες δεν ισχύει η ΣΣΕ, ο εργοδότης μπορεί να πιέσει τους εργαζομένους μέσω λοκ άουτ, προκειμένου να τους αποτρέψει από το να κλείσουν το χώρο εργασίας.
  • Στη Γερμανία επιτρέπεται η απεργία αν αποτύχουν οι διαπραγματεύσεις και η διαιτησία. Για να κηρυχθεί απεργία πρέπει να γίνει μυστική ψηφοφορία, στην οποία πρέπει να υπερψηφίσουν το 75% των εργαζομένων! Είναι προφανές ότι και εδώ μια απεργία είναι νόμιμη εφόσον δεν ξεπερνά τα όρια της διαπραγμάτευσης για τη ΣΣΕ. Οι απεργίες δεν μπορούν να καλούνται μετά τη σύναψη ΣΣΕ, δεδομένου ότι οι Συλλογικές Συμβάσεις περιέχουν «ρήτρες ειρήνης», που απαγορεύουν συνδικαλιστική δράση ενώ βρίσκονται σε ισχύ και για μια μεταγενέστερη περίοδο.
  • Στη Λετονία, το δικαστήριο περιόρισε τον ορισμό της απεργίας το 2006 ως την «τελευταία λύση για μία διαπραγμάτευση, καθώς θέτει σε σοβαρό κίνδυνο και τα συμφέροντα του εργοδότη και μπορεί να θεωρηθεί απειλή για τη δημόσια ασφάλεια».
  • Και στην Ολλανδία, στις ΣΣΕ υπάρχει ρήτρα «εργασιακής ειρήνης», κατά την οποία το σωματείο δεν μπορεί να κάνει απεργία και να σπάσει τη ΣΣΕ.
  • Η νομοθεσία στη Σουηδία έχει πολλά περιοριστικά μέτρα, μερικά από τα οποία είναι και στη δικαιοδοσία του εργοδότη. Η «ειρηνική περίοδος» ως όρος στη ΣΣΕ είναι συνήθης πρακτική για να περιορίζει τη συνδικαλιστική δράση.

Το Σύνταγμα μας, στο άρθρο 23 παρ. 2, προστατεύει το δικαίωμα της απεργίας. Στο ίδιο προβλέπονται και περιορισμοί του δικαιώματος απεργίας, ωστόσο στο τελευταίο εδάφιο του άρθρου 23 παρ. 2Σ τίθεται ένας κρίσιμης σημασίας αντιπεριορισμός: «Οι (προβλεπόμενοι στην παρ. 2) περιορισμοί …δεν μπορούν να φθάνουν έως την κατάργηση του δικαιώματος της απεργίας ή την παρεμπόδιση της νόμιμης άσκησής του.» Για την άσκηση του δικαιώματος απεργίας ο Ν.1264/1982, που τη ρυθμίζει, θέτει μια σειρά περιορισμών, μεταξύ των οποίων συγκαταλέγονται:

  • α) Υποχρέωση γνωστοποίησης στον εργοδότη,
  • β) Λήψη απόφασης από το αρμόδιοόργανο της συνδικαλιστικής οργάνωσης,
  • γ) Διάθεση προσωπικού ασφαλείας ή, επί επιχειρήσεων κοινής ωφέλειας, διάθεση προσωπικού για την κάλυψη στοιχειωδών αναγκών του κοινωνικού συνόλου.

Εν τούτοις, το συνταγματικά κατοχυρωμένο αυτό δικαίωμα καταλύεται με εσφαλμένες νομικές ερμηνείες, με τη νομολογιακή απορρύθμισή του και τη πρόσφατη νομοθετική παρέμβαση στον τρόπο λήψης της σχετικής απόφασης στα πρωτοβάθμια σωματεία. Με τη νομοθετική αυτή παρέμβαση επέρχεται σημαντική μεταβολή στο ν. 1264/1982 , μετά από 35 χρόνια εφαρμογής του νόμου. Υπολογίζεται ότι τουλάχιστον 95% των δικαστικών αποφάσεων που έχουν κρίνει απεργίες, δέχτηκαν ότι αυτές ήταν παράνομες και διέταξαν την διακοπή τους. Όπως μάλιστα δέχεται η νομολογία των δικαστηρίων, μπορεί να απαγορευθεί και η επανάληψη απεργιών στο μέλλον με τα ίδια ή παρόμοια αιτήματα, παρά το γεγονός ότι θα πρόκειται για απεργίες με διαφορετική ταυτότητα, λόγω των, αυτονόητα, διαφορετικών συνθηκών άσκησης του δικαιώματος. Με την κατάσταση που έχει πλέον διαμορφωθεί δεν είναι δυνατό να μιλάμε για περιορισμούς του δικαιώματος απεργίας ή για αυστηρή νομολογία.

Στην πραγματικότητα πρόκειται για κατάργηση του δικαιώματος απεργίας.

2η) Νομοθετική ρύθμιση για τον περιορισμό των διαδηλώσεων ετοιμάζεται να καταθέσει στην Βουλή η κυβέρνηση και μάλιστα με πρωτοβουλία του Κ. Μητσοτάκη. Αυτή την είδηση φιλοξενεί ως πρώτο θέμα η Καθημερινή, επιχειρώντας μάλιστα να «ανοίξει» την συζήτηση για το θέμα και να «μετρήσει» αντιδράσεις.

Ως δικαιολογία για την λήψη νομοθετικών μέτρων περιορισμού των πορειών είναι φυσικά η «ταλαιπωρία των πολιτών» από το κλείσιμο των δρόμων και η παρεμπόδιση των καταναλωτών να πάνε στα εμπορικά καταστήματα. Μάλιστα το θέμα συνδέεται με την περίφημη «ανάπτυξη».

Να σημειωθεί πάντως ότι δεν πρόκειται για κάποια ιδέα της τελευταίας στιγμής.

Σύμφωνα με πληροφορίες που έχουν δει το φως της δημοσιότητας, υπάρχουν σκέψεις ακόμα και για εισαγγελέα-επιτηρητή των συγκεντρώσεων, ο οποίος θα εκτιμά το μέγεθος της συμμετοχής και θα αποφασίζει για το χώρο που θα καταλαμβάνουν οι διαδηλωτές, θα υποδεικνύει από πού θα πηγαίνουν οι πορείες κ.ο.κ.

Στόχος της σημερινής κυβέρνησης, όπως άλλωστε και κάθε προηγούμενης καθώς εφτά φορές επιχειρήθηκε στο παρελθόν να γίνει πράξη ο «διακαής πόθος» τους να τεθούν περιορισμοί στις διαδηλώσεις, είναι να βάλει επιπλέον εμπόδια στην προβολή και διεκδίκηση των δίκαιων αιτημάτων των εργαζομένων και του λαού, σε μια περίοδο μάλιστα που κλιμακώνεται η αντιλαϊκή επίθεση σε όλα τα μέτωπα. Επιβεβαιώνεται δηλαδή ότι αντιλαϊκή πολιτική και ένταση της καταστολής πάνε χέρι χέρι.

3η) Μια ιστορική νίκη για τα ανθρώπινα δικαιώματα είχε φέρει η υπερψήφιση της τροποποίησης του άρθρου 5 του Συντάγματος για την προσθήκη σεξουαλικού προσανατολισμού, ταυτότητας και χαρακτηριστικών φύλου από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ και τον Γ. Μαυρωτά από το Ποτάμι. Ήταν ένα βήμα που πήγε μπροστά την Ελλάδα στο σημαντικό ζήτημα της εξάλειψης των διακρίσεων, τον Ιανουάριο του 2019. Όμως η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας θέλησε να πάει τη χώρα ένα βήμα πίσω, όταν απέρριψε την αναθεώρηση του άρθρου 5, παρ. 2 του Συντάγματος. Μάλιστα, 170 βουλευτές ψήφισαν κατά της τροποποίησης, 120 ψήφισαν υπέρ και 7 δήλωσαν «παρών». Ειδικότερα, η παράγραφος 2 του άρθρου 5 αναφέρει: «Όλοι όσοι βρίσκονται στην ελληνική επικράτεια απολαμβάνουν την απόλυτη προστασία της ζωής, της τιμής και της ελευθερίας τους, χωρίς διάκριση εθνικότητας, φυλής, γλώσσας και θρησκευτικών ή πολιτικών πεποιθήσεων. Εξαιρέσεις επιτρέπονται στις περιπτώσεις που προβλέπει το διεθνές δίκαιο».

Ο δικηγόρος Β. Σωτηρόπουλος, συνήγορος πολιτών και οργανώσεων σε υποθέσεις παραβίασης ανθρώπινων δικαιωμάτων, ανέδειξε το ζήτημα με ανάρτησή του στο Facebook:

«Είναι μια ημέρα ήττας για τα ανθρώπινα δικαιώματα στην Ελλάδα. Οι βουλευτές αυτοί παραδέχτηκαν με τον πιο δημόσιο και επίσημο τρόπο ότι δεν εκπροσωπούν όλους τους πολίτες και δεν ενδιαφέρονται για την ίση μεταχείριση των πολιτών, αλλά αντίθετα επικροτούν τις διακρίσεις και προτίθενται να υποδεχθούν νομοθετικές προτάσεις που τις εμβαθύνουν, γιατί αυτό σημαίνει το άρθρο που καταψήφισαν: φρένο στον νομοθέτη. Οι βουλευτές αυτοί είναι αντίθετοι στις ευρωπαϊκές αξίες όπως έχουν καθιερωθεί στο άρθρο 5β της συνθήκης για την Ε.Ε. και στο άρθρο 21 του Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ε.Ε. Ομολογούν ότι είναι υπεύθυνοι ατομικά και αναδρομικά, αλλά και για το μέλλον, για όλες τις αυτοκτονίες, τους αποκλεισμούς, την κακοποίηση, την απάνθρωπη και εξευτελιστική μεταχείριση, τις δολοφονίες, την άρνηση αναγνώρισης υπαρχουσών οικογενειών, τον εργασιακό αποκλεισμό, τον αποκλεισμό από την κοινωνική ασφάλιση και το δημόσιο σύστημα υγείας, τον αποκλεισμό από το εκπαιδευτικό σύστημα, την συμμετοχή στην πολιτική, κοινωνική και οικονομική ζωή της χώρας, τον σεβασμό τελικά της ανθρώπινης αξίας των ανθρώπων. Αυτοί οι βουλευτές ανήκουν σε μια προγενέστερη περίοδο της ιστορικής εξέλιξης, πολύ πριν τον νεωτερισμό. Πολύ πριν την αποκατάσταση της δημοκρατίας και σαφέστατα πριν την κήρυξη της ανεξαρτησίας της χώρας, πριν από την γαλλική και αμερικανική επανάσταση, ενδεχομένως και πριν από το Βυζάντιο.

Είναι τα ημιζωντανά απολιθώματα του Ρωμαίου νομοδιδάσκαλου Μοδεστίνου(1) που αναβίωσε πρόσφατα ο Άρειος Πάγος, άλλο «σύγχρονο» φόρουμ αυτό, για να επιβάλει την ερμηνεία του αστικού κώδικα όπως την αντιλαμβάνονταν σε εποχές που δεν υπήρχε ούτε αστικός ούτε κώδικας».

4η) Η κλιμάκωση της αστυνομικής καταστολής μαζί με νέες πρακτικές και μορφές (η παραβίαση του ασύλου, η διαμπόμπευση με το γύμνωμα των διαδηλωτών κλπ). Παρά τις αντιδράσεις και τις καταγγελίες για την αστυνομική βία και αυθαιρεσία το τελευταίο διάστημα, η κυβέρνηση επιμένει στην πολιτική της καταστολής, ανοίγοντας έναν επικίνδυνο δρόμο για τα δικαιώματα, αλλά και για την ίδια την ασφάλεια των πολιτών, όπως φαίνεται τους τελευταίους μήνες. Εισβολές σε κινηματογράφους, χώρους διασκέδασης, πανεπιστήμια, λεωφορεία, ξυλοδαρμοί και ξεγύμνωμα ανθρώπων στο δρόμο, κοριοί ξανά. Ο ξυλοδαρμός ενός 18χρονου φοιτητή, μιας 20χρονης κοπέλας, του δημοσιογράφου Μάριου Αραβαντινού, δύο μελών του «Ξεκινήματος», όπως και στην Ευελπίδων την επόμενη μέρα των συγγενών των 28 συλληφθέντων, είναι κάποια από τα παραδείγματα της αστυνομικής βίας την εβδομάδα που μας πέρασε.

Προκειμένου, βέβαια, να καλυφθεί η απρόκλητη βία των αστυνομικών δυνάμεων, η πλειοψηφία των συλληφθέντων αντιμετωπίζει ένα συγκεκριμένο «πακέτο» κατηγοριών, όπως κατοχή εκρηκτικών, πρόκληση σωματικών βλαβών, αντίσταση κατά της αρχής κτλ, ασχέτως αν δεν υπάρχουν σχετικά στοιχεία. Ταυτόχρονα, υπάρχουν και πολλές καταγγελίες ότι κατά τη σύλληψή τους, οι αστυνομικοί τους έβγαζαν φωτογραφίες με τα κινητά τους, ώστε να μπορούν να τους «αναγνωρίσουν» οι συνάδελφοί τους μετά σαν συμμετέχοντες σε περιστατικά. «Αυτή η πρακτική δεν είναι κάτι νέο. Ευτυχώς που δεν έβαλαν στο κατηγορητήριο και τον αντιτρομοκρατικό, γιατί θα μπορούσαν να είχαν φθάσει και σε αυτό το σημείο». Παράλληλα, η Ασφάλεια τον περασμένο μήνα προέβη σε παράνομη παρακολούθηση διαδηλωτών, βάζοντας στα οχήματά τους συσκευές γεωεντοπισμού. «Πρόκειται για παράνομη δράση, για την οποία όμως δεν θα πληρώσει κανείς. Όταν στοχοποιείται μια ομάδα, την θέτουν μόνιμα υπό έλεγχο, ώστε να παραχθούν τα επιθυμητά αποτελέσματα, αλλιώς δεν θα λειτουργήσει η εικόνα της στοχοποίησης στο ευρύ κοινό. Όλη αυτή η καταστολή για να μην φαίνεται ωμή αγριάδα, θα πρέπει να αποσπάσει και κάποιες συναινέσεις. Όταν παρακολουθείς μια ομάδα ανθρώπων, κάποια στιγμή κάτι θα κάνει αρκετό για να το εκμεταλλευτείς και να το εμφανίσεις όπως θες, πχ τα μπουκάλια της βότκας εμφανίζονται σαν μπουκάλια για μολότωφ. «Είναι προφανές ότι αυτή η κατάσταση αποκτά παγιωμένα χαρακτηριστικά. Το προπέτασμα της ασφάλειας θα χρησιμοποιηθεί σαν αντίδοτο στο γεγονός ότι όχι μόνο δεν μπορούν να προσφέρουν καμία λύση σε κοινωνικά προβλήματα, αλλά και ότι επιδεινώνουν τη θέση πολλών ανθρώπων. Με το δόγμα νόμος και τάξη προσπαθούν να εξαπατήσουν τον κόσμο και να το κάνουν πανάκεια για τη φτώχεια, την έλλειψη ελευθεριών.

Το χαρακτηριστικό γνώρισμα της σημερινής κυβέρνησης της Ν.Δ. δεν είναι ο εκσυγχρονισμός της πολιτική-οικονομικής ζωής. Είναι απλά η νεκρανάσταση του καραμανλικού κράτους.

Βρισκόμαστε ακόμη στο κατώφλι αυτού του Μεσαίωνα των συλλογικών και των ατομικών δικαιωμάτων. Ο περιορισμός τους θα κλιμακωθεί. Στα συν προσμετράται ότι αυτό το δόγμα της καταστολής βρίσκει ισχυρές αντιστάσεις στη νεολαία, προς μεγάλη απογοήτευση όσων πίστευαν ότι η κυβέρνηση θα κάνει περίπατο στο θέμα της ασφάλειας. Η απάντηση σ’ αυτή την πολιτική της βίας και της καταστολής πρέπει να είναι μαζική και αποφασιστική. Κάτι φαίνεται να «κινείται» προς την κατεύθυνση της ενότητας στο χώρο και όχι μόνο της αριστεράς. Η ανακοίνωση της iskra, «Αριστερές, προοδευτικές, πατριωτικές, αντισυστημικές δυνάμεις-Άλλα μυαλά για ένα μεγάλο μέτωπο 04-12-2019», δημιουργεί ελπίδες. Επιβάλλεται να ακολουθήσουν και άλλες παρόμοιες ανακοινώσεις.

Πρέπει το συντομότερο να «να απαλλαγούμε από την κατάρα της διάσπασης». Ας μην λησμονούμε ότι υπάρχει ένα 42% του εκλογικού σώματος που είτε δεν ενδιαφέρεται είτε έχει απογοητευθεί. Ας κάνουμε ένα βήμα «πίσω» στην «καθαρότητα» των απόψεων μας για να πάμε δύο βήματα μπροστά.

Να ξεφύγουμε επιτέλους από την σημερινή πολιτική μας μιζέρια και τον μικρόκοσμο της πολιτικής μας μοναξιάς. Με αυτές τις τέσσερις σημαντικότατες καθημερινές καταπατήσεις των δικαιωμάτων μας, ας δοθεί το έναυσμα για την κοινή μας δράση.

Πηγές:
  1. Μοδεστίνος: Ρωμαίος νομοδιδάσκαλος. Ήταν μαθητής του Ουλπιανού και ιδιαίτερος νομικός σύμβουλος του αυτοκράτορα Μ. Αυρήλιου Αλ. Σεβήρου.Διατύπωσε τον ορισμό του ρωμαϊκού δικαίου για τον γάμο ως «ένωσιν του ανδρός και της γυναικός, συγκλήρωσιν του βίου παντός, θείου και ανθρωπίνου δικαίου κοινωνίας».
  2. Φέρνουν νόμο ενάντια σε διαδηλώσεις και πορείες (Ημεροδρόμος)
  3. Κατιούσα
*Ο Γιάννης Περάκης είναι οικονομολόγος υποψήφιος με την Αγωνιστική Ριζοσπαστική Συνεργασία Οικονομολόγων (Α.Ρ.ΣΥ.Ο), στις εκλογές του Οικονομικού Επιμελητηρίου Ελλάδας (15/12/2019)




Γιάννης Περάκης: Σχετικά με το Συντάκτη




Διαβάστε Περισσότερα »

«Νορμανδικής τετράδας» συνέχεια: Τα αποτελέσματα και οι νέες ισορροπίες

Βασίλης Μακρίδης


Αργά μετά τα μεσάνυχτα της Δευτέρας προς Τρίτη (9-10/12) έληξαν στο Παρίσι οι εργασίες της «Νορμανδικής τετράδας», της συνάντησης δηλαδή των Προέδρων της Γαλλίας (Εμ. Μακρόν), της Ρωσίας (Βλ. Πούτιν) της Ουκρανίας (Βλ. Ζελένσκι) και της καγκελαρίου της Γερμανίας (Ά. Μέρκελ) που είχε ως θέμα τη διευθέτηση της κρίσης και την ειρήνευση στην περιοχή του Ντονμπάς στη Νοτιο-Ανατολική Ουκρανία. Ήδη σε προηγούμενο άρθρο του (βλ. εδώ), ο υποφαινόμενος έδωσε αρκετές πληροφορίες γύρω από το πρόβλημα του Ντονμπάς, συνεπώς εδώ θα ασχοληθούμε αποκλειστικά με τα αποτελέσματα του συγκεκριμένου summit, θεωρώντας ως δεδομένη την ανάγνωση του προηγούμενου άρθρου.

Οι εργασίες της συνάντησης έκλεισαν με την κοινή συνέντευξη Τύπου των τεσσάρων ηγετών, που ξεκίνησε περίπου στις 2 μετά τα μεσάνυχτα της Τρίτης (ώρα Ελλάδας) και ολοκληρώθηκε περίπου μία ώρα αργότερα. Έγιναν τέσσερις, μόλις, ερωτήσεις, από ισάριθμους δημοσιογράφους, έναν από κάθε χώρα που συμμετείχε στη συνάντηση.

Παρακολουθώντας σε ζωντανή μετάδοση μέσω δορυφορικής τηλεόρασης τη συνέντευξη αυτή, βγάλαμε το συμπέρασμα ότι οι Πρόεδροι Μακρόν και Πούτιν έδειχναν σαφώς πιο άνετοι και σίγουροι στις τοποθετήσεις τους, οι οποίες είχαν πολλά (περισσότερα από το αναμενόμενο) κοινά σημεία. Η Ά, Μέρκελ έδειχνε σαφώς ταλαιπωρημένη από τα προβλήματα υγείας που αντιμετωπίζει τον τελευταίο καιρό, ωστόσο συντάχθηκε κι εκείνη φανερά με τις θέσεις των Μακρόν – Πούτιν.

Την «παραφωνία» της συνάντησης αποτέλεσε, αναμφίβολα, ο Βλ. Ζελένσκι. Ο εδώ και 7, περίπου, μήνες Πρόεδρος της Ουκρανίας στις τοποθετήσεις του έκανε φανερό ότι έχει έλλειψη αποφασιστικότητας και έμοιαζε περισσότερο να δίνει «εξετάσεις» στο ουκρανικό πολεμοχαρές πολιτικο-στρατιωτικό και οικονομικό κατεστημένο, παρά να συμμετάσχει δημιουργικά στην αποκλιμάκωση της έντασης και στην ειρήνευση μέσα στην ίδια του τη χώρα.

Απαντώντας στις ερωτήσεις που του έγιναν τόσο στα Ουκρανικά, όσο και στα Ρωσικά (στην περίπτωση της Ουκρανής δημοσιογράφου κατά το ήμισυ και σε αυτήν του Ρώσου συναδέλφου της εξολοκλήρου), ο Ζελένσκι προσπάθησε να φανεί «άνετος», ωστόσο η γλώσσα του σώματός τον πρόδιδε, αφού γινόταν φανερό ότι οι τοποθετήσεις του τον έφερναν σε αντιπαράθεση με τους υπόλοιπους τρεις ηγέτες (και όχι αποκλειστικά με τον Βλ. Πούτιν, όπως θα επιθυμούσε ο ίδιος και θα μπορούσε κανείς να υποθέσει). Σε όλες του τις τοποθετήσεις χρησιμοποίησε εσκεμμένα τη ρητορική και την ορολογία των Ουκρανών εθνικιστών και νεοναζί, αποκαλώντας πχ τους εκπροσώπους του Ντονμπάς «αποσχιστές» και τις Λαϊκές Δημοκρατίες του Ντονιέτσκ και του Λουγκάνσκ «κατεχόμενες περιοχές» (στγ: από ποιον άραγε;;;).

Περισσότερο όμως απ’ όλα ο Ζελένσκι επέδειξε για πολλοστή φορά την πλήρη απροθυμία της ουκρανικής πλευράς να αναγνωρίσει και, κυρίως, να εφαρμόσει στην πράξη τις Συνθήκες του Μινσκ, οι οποίες θέτουν τη χώρα του ενώπιον πολύ συγκεκριμένων υποχρεώσεων, εκ των οποίων δεν έχει εκπληρώσει σχεδόν καμία. Οι Συνθήκες του Μινσκ αποτελούν σήμερα τη μοναδική βάση για την επίλυση του ζητήματος του Ντονμπάς και τον τερματισμό της εμφύλιας διαμάχης που κρατάει σχεδόν 6 χρόνια και έχει οδηγήσει στο θάνατο περισσότερους από 13 χιλιάδες ανθρώπους και από τις δύο αντιμαχόμενες πλευρές, μεγάλο μέρος των οποίων μάλιστα ήταν άμαχος πληθυσμός. Αυτό ακριβώς επιβεβαίωσαν και οι υπόλοιποι τρεις πολιτικοί ηγέτες στη συνάντηση αυτή και αυτό επιβεβαιώθηκε και στο τελικό πολιτικό ανακοινωθέν της συνάντησης, στο οποίο, εν παρόδω, υπάρχει η υπογραφή και της ουκρανικής πλευράς. Σε αυτό το πολιτικό ανακοινωθέν θα αναφερθούμε και λίγο παρακάτω, αφού υπάρχει συγκεκριμένος λόγος γι’ αυτό…

Ερχόμενοι στα λεγόμενα των ηγετών της Γαλλίας, της Γερμανίας και της Ρωσίας, εισπράξαμε την εντύπωση ότι οι τρεις τους έχουν βρει για τα καλά έναν κοινό βηματισμό στο θέμα του Ντονμπάς, αφού καθένας τους υπογράμμισε με ξεχωριστό τρόπο την τήρηση των Συνθηκών του Μινσκ και ειδικότερα τα σημεία τα οποία αναφέρονται στην κατάπαυση του πυρός ανάμεσα στις αντιμαχόμενες πλευρές, στην ανταλλαγή αιχμαλώτων στη λογική του «όλοι με όλους», στην εισαγωγή στο Σύνταγμα της Ουκρανίας υπό τη μορφή ξεχωριστού άρθρου του ειδικού καθεστώτος αυτονομίας στις περιοχές του Ντονιέτσκ και του Λουγκάνσκ (που, όπως ο γράφων παρατήρησε και στο προηγούμενο άρθρο του, θα μετατρέψει ουσιαστικά την Ουκρανία σε ομοσπονδιακό κράτος) και στη διεξαγωγή τοπικών εκλογών στις δύο αυτές περιοχές με όρους συμφωνημένους από τις δύο πλευρές.

Ενώ όμως οι τρεις ηγέτες ήταν απολύτως κατηγορηματικοί στο θέμα της τήρησης των Συνθηκών του Μινσκ, ο Βλ. Ζελένσκι και η ομάδα που τον πλαισιώνει εξακολουθούν να ερμηνεύουν το περιεχόμενό τους κατά το δοκούν, φτάνοντας μέχρι και το σημείο να παραποιούν και να παρουσιάζουν με εντελώς διαφορετικό τρόπο κάτι που, με βάση το Διεθνές Δίκαιο αλλά και την κοινή λογική, θεωρείται «κουκιά μετρημένα» (για γραπτό κείμενο μιλάμε, άλλωστε). Αλλιώς, πώς θα μπορούσε να ερμηνεύσει κανείς την κίνηση Γραφείου της ουκρανικής Προεδρίας να αναρτήσει στην ιστοσελίδα της το κείμενο του τελικού ανακοινωθέντος της συνάντησης του Παρισιού εμφανώς παραποιημένο σε συγκεκριμένα σημεία του.

Να πούμε εδώ, ότι το κείμενο του τελικού ανακοινωθέντος συντάχθηκε σε 5 γλώσσες, στις 4 των χωρών που συμμετείχαν στη συνάντηση και στα Αγγλικά. Η ουκρανική πλευρά, λοιπόν, δεν χρησιμοποίησε, για τη μετάφραση του κειμένου, κανένα από τα αντίστοιχα των υπόλοιπων χωρών που συμμετείχαν, αλλά το κείμενο στα Αγγλικά, το οποίο αρχικά «πετσόκοψαν» και στη συνέχεια το μετέφρασαν επίσης με παραποιημένο τρόπο, ειδικά στο σημείο που αναφέρεται στο ειδικό καθεστώς αυτονομίας προς το Ντονμπάς. Ενώ στο κείμενο του τελικού ανακοινωθέντος γίνεται με εξαιρετικά σαφή τρόπο αναφορά στην υποχρέωση της Ουκρανίας να καθιερώσει το ειδικό καθεστώς αυτονομίας μέσω του Συντάγματός της, η ουκρανική πλευρά «μετέφρασε» το συγκεκριμένο σημείο ως «νόμο περί ειδικού καθεστώτος», κάτι που νομικά είναι σαφώς πολύ πιο αδύναμο (αφού ένας νόμος μπορεί ν’ αλλάξει ανά πάσα στιγμή, ενώ ένα άρθρο Συντάγματος πολύ πιο δύσκολα ή και καθόλου).

Γίνεται προφανές, ότι όσο ο Βλ. Ζελένσκι παραμένει δέσμιος του πολιτικού κατεστημένου και του οικονομικού ολιγαρχάτου της χώρας του, αλλά και του λεγόμενου «κόμματος του πολέμου», δηλαδή όλων αυτών των κοινωνικών αποβρασμάτων που τρέμουν στην ιδέα της διακοπής των συγκρούσεων στο Ντονμπάς, επειδή δεν έχουν μάθει να κάνουν στη ζωή τους τίποτε άλλο εκτός από το να δολοφονούν αθώους πολίτες, δεν πρόκειται ν’ αλλάξει τίποτε προς θετική κατεύθυνση. Το καλύτερο που μπορεί να περιμένει κανείς εν προκειμένω, είναι απλώς ένα «πάγωμα» των συγκρούσεων, χωρίς καμία άλλη κίνηση για την πολιτική επίλυση του ζητήματος και διαιώνιση της ανασφάλειας για τους κατοίκους του Ντονμπάς. Οι τελευταίοι βλέπουν πλέον ως μοναδική τους σωτηρία την απόκτηση ρωσικής υπηκοότητας και τη χορήγηση ανθρωπιστικής βοήθειας από την πλευρά της Ρωσίας (πράγματα δηλαδή που ήδη γίνονται και συνεχίζονται αδιάλειπτα τα τελευταία χρόνια), αλλά και σε βάθος χρόνου την οριστική τους αποκοπή από την Ουκρανία, εάν κι εφόσον οι Συνθήκες του Μινσκ δεν εφαρμοστούν στην πράξη.

Σε ό,τι αφορά, τώρα, την εκτίμηση για αυτά καθαυτά τα αποτελέσματα της συνάντησης, από τα προαναφερθέντα μπορεί κανείς να βγάλει αβίαστα το συμπέρασμα ότι μεγάλος «νικητής» και μάλιστα σχετικά «άκοπα», ήταν ο Ρώσος Πρόεδρος Βλ. Πούτιν, αφού φαίνεται ότι έχει κερδίσει οριστικά την εμπιστοσύνη των ηγετών της Δυτικής Ευρώπης στο Ουκρανικό, ενώ η χώρα του αποτελεί και μακρόχρονο και αξιόπιστο εμπορικό εταίρο, που δεν θέτει μάλιστα πολιτικά προαπαιτούμενα για την οικονομική συνεργασία της με οποιαδήποτε χώρα. Κάτι που δεν μπορεί, ασφαλώς, να ισχυριστεί πχ για τις ΗΠΑ, οι οποίες υπό την ηγεσία του Ντ. Τραμπ προσπαθούν στις όποιες διεθνείς τους σχέσεις να βγάλουν «από τη μύγα ξύγκι» από τους εταίρους τους, φυσικά προς ίδιον όφελος.

Οι διμερείς συζητήσεις στο περιθώριο των κοινών εργασιών των τεσσάρων αντιπροσωπειών, είχαν ως βασικό θέμα το φυσικό αέριο και την ολοκλήρωση των δικτύων παροχής του από τη Ρωσία προς τη Δυτική και Κεντρική Ευρώπη, μέσω του αγωγού NordStream-2 που, παρά τα προσκόμματα που έβαζαν κυρίως η Ουκρανία και η –εδώ και δεκαετίες εχθρικά διακείμενη προς τη Ρωσία– Πολωνία, ολοκληρώνεται στις αρχές του 2020 (με ελάχιστη καθυστέρηση) και μπαίνει στην παραγωγή μέσα στους επόμενους μήνες, αλλά και του αγωγού TurkishStream, που το τουρκικό του μέρος έχει, ουσιαστικά, ολοκληρωθεί και αναμένεται η συνέχιση της διέλευσής του μέσω Βαλκανίων (Βουλγαρίας – Σερβίας και όχι Ελλάδας, εξαιτίας της βλακώδους, αλλά και προδοτικής πολιτικής των τελευταίων ελληνικών κυβερνήσεων στο θέμα αυτό).

Η Ουκρανία, πάλι, που υπολόγιζε σε κάποιου είδους οφέλη από τη διέλευση του ρωσικού φυσικού αερίου μέσα από το έδαφός της, δεν εισέπραξε τίποτε άλλο, εκτός από υποσχέσεις για συνέχιση των διαπραγματεύσεων για το θέμα του transitκαι για μείωση των τιμών αγοράς του ρωσικού φυσικού αερίου έως και 25% μέσω της απευθείας αγοράς του από τη Ρωσία και όχι μέσω «τρίτων», όπως κάνει εδώ και 2 χρόνια, επικαλούμενη τη δήθεν «ρωσική στρατιωτική εισβολή» στη Νοτιο-Ανατολική Ουκρανία. Η βλακώδης, αλλά και προδοτική για τα συμφέροντα της Ουκρανίας στάση των πολιτικών της ηγεσιών στο θέμα του φυσικού αερίου είναι παροιμιώδης και παράδειγμα προς αποφυγή για οποιαδήποτε κυβέρνηση άλλου κράτους.

Οι ουκρανικές ηγεσίες αρνούνται συστηματικά, μετά το 2014, την απευθείας αγορά φυσικού αερίου από τη Ρωσία. Επιπλέον, ο πρώην Πρόεδρος Πετρό Ποροσένκο είχε φτιάξει ένα ολόκληρο σχήμα, το αποκαλούμενο «σχήμα του Ρότερνταμ», μέσω του οποίου το ρωσικό φυσικό αέριο εξαγόταν, με διάφορους τρόπους, σε χώρες της Δυτικής Ευρώπης και από εκεί, μέσω του λιμανιού του Ρότερνταμ της Ολλανδίας, ερχόταν στην Ουκρανία, σε τιμή –ασφαλώς– κατά πολύ υψηλότερη (3 έως 4 φορές) της κανονικής, με μέρος της διαφοράς να καταλήγει απευθείας στην τσέπη του ίδιου του Ποροσένκο και της κλίκας του. Εν παρόδω, εναντίον του Ποροσένκο εκκρεμούν σήμερα στη Γενική Εισαγγελία της Ουκρανίας 16 (!!!) ποινικές υποθέσεις, ωστόσο δεν έχει διαταχθεί ούτε καν η προφυλάκισή του!...

Συμπερασματικά, η Ρωσία φαίνεται ότι σιγά σιγά οδηγεί τη Δυτική Ευρώπη και τις χώρες της ΕΕ να αναθεωρήσουν τη στάση τους ακόμη και στο θέμα των κυρώσεων εναντίον της, ενώ η Ουκρανία αποδεικνύει μέρα με τη μέρα ολοένα και περισσότερο την πλήρη αναξιοπιστία της ως κράτος και την πλήρη ανικανότητα των εκάστοτε ηγεσιών τους να συμφωνήσουν σε οτιδήποτε και, κυρίως, να τηρήσουν τις υπογραφές τους. Το θύμα, βεβαίως, σε αυτή την κατάσταση δεν είναι άλλο από τον ουκρανικό λαό, που εδώ και σχεδόν 6 χρόνια ζει σε ένα καθεστώς ιδιότυπης νεοφιλελεύθερης και νεοναζιστικής κρατικής οργάνωσης, με πλήθος ελευθεριών και ανθρωπίνων δικαιωμάτων να καταπατούνται καθημερινά και με την πλήρη ατιμωρησία των υπευθύνων να «βασιλεύει». Το πότε και πώς θα απελευθερωθούν τα 42 εκατομμύρια Ουκρανών πολιτών (και των 10 εκατομμυρίων οικονομικών μεταναστών και προσφύγων που ζουν στο εξωτερικό) από τα δεσμά της σημερινής τους εξουσίας, αποτελεί θέμα ενός επόμενου άρθρου…



Βασίλης Μακρίδης: Σχετικά με τον συντάκτη




Διαβάστε Περισσότερα »

Τετάρτη, 11 Δεκεμβρίου 2019

«Οι αγώνες δεν είναι νόμιμοι ή παράνομοι, είναι δίκαιοι»

Γιώργος X. Παπασωτηρίου


Στην εφημερίδα ΤΑ ΝΕΑ και τη στήλη με τίτλο «Εμπιστευτικά» ο Ι.Κ.Πρετεντέρης, με στυλ Χρυσοχοΐδη, γράφει ότι το δίλημμα είναι: με ποιον θα πας «με τη Δημοκρατία ή με τους άλλους;», εννοώντας ότι η Δημοκρατία είναι τα ΜΑΤ. Ότι η χρήση βίας απέναντι στους εχθρούς της δημοκρατίας είναι δημοκρατικό καθήκον! Και ποιοι άραγε είναι οι εχθροί της δημοκρατίας σύμφωνα με τον Πρετεντέρη; Είναι «οι χρυσαυγίτες, οι αντίφα και οι αντιεξουσιαστές», γράφει! Ναι, οι Χρυσαυγίτες και οι αντιφασίστες στο ίδιο τσουβάλι!

Τελικά, ποιοι είναι «οι φίλοι της Δημοκρατίας» για τον Πρετεντέρη, τον Χρυσοχοΐδη και τον Μητσοτάκη; Όχι, δεν είναι οι φασίστες που στρίβουν το μαχαίρι στην καρδιά του Παύλου Φύσσα. Αλλά ούτε και ο αντιφασίστας Παύλος Φύσσας. Δεν είναι οι χρυσαυγίτες που σκοτώνουν τον Λουκμάν στα Πετράλωνα. Αλλά ούτε και οι πρόσφυγες. "Φίλοι" είναι οι «νοικοκυραίοι» που πατάνε στο κεφάλι τον Ζακ, αυτόν τον... εχθρό της δημοκρατίας, αυτόν που δεν συνάδει με την «τάξη και ηθική» τους! Είναι η περίφημη πλειοψηφία του «νόμου και της τάξης»!

Μόνο που όπως έχουμε ξαναπεί, η πλειοψηφία δεν σημαίνει πάντα δημοκρατία. Η πλειοψηφία δεν τα παίρνει όλα, ούτε εξαφανίζει ό,τι την αρνείται και την αμφισβητεί. Η αντίληψη που διαχέεται από τα συστημικά μέσα και τους εξωνημένους προπαγανδιστές του καθεστώτος ότι η νομιμότητα ταυτίζεται με τη «βούληση της πλειοψηφίας», δηλαδή της κυβέρνησης που ψηφίζεται από το μισό εκλογικό σώμα (το άλλο μισό απέχει), είναι έωλη και με έναν τρόπο «νομιμοποιεί την αδικία».

Η «Δημοκρατία» του Ι.Κ.Πρετεντέρη είναι αυτή που παραγράφει τα θαλασσοδάνεια των μιντιαρχών, που εξαφανίζει τις λίστες Λαγκάρντ, αποφυλακίζει μεγαλοκλέφτες και φυλακίζει Αγιάννηδες για απόπειρα κλοπής μιας πρίζας, είναι αυτή που διευθετεί τις παρανομίες των «από πάνω», διασφαλίζοντας την φοροαποφυγή, την φοροδιαφυγή και τις λαθρεμπορίες τους, είναι αυτή που αντιμετωπίζει χωρίς αυστηρότητα τις υπουργικές μίζες και καταδικάζει τους νέους στην ανεργία και τη φτώχεια, ενώ ύστερα τους χαρακτηρίζει «εχθρούς της Δημοκρατίας» επειδή σήκωσαν μία πέτρα για να πετροβολήσουν ότι συμβολίζει την αιτία που τους ακρωτηριάζει τα όνειρα.

Γι’ αυτό, θεωρώ ότι το σύνθημα που λέει ότι «Οι αγώνες δεν είναι ούτε νόμιμοι ούτε παράνομοι, είναι δίκαιοι» είναι απόλυτα σωστό. Οι αγώνες είναι δίκαιοι. Βέβαια, η κυβέρνηση επιχειρεί να καταστήσει το ζήτημα των αγώνων από πολιτικό νομικό. Το δίκαιο έτσι των κινητοποιήσεων περιορίζεται στον "κορσέ" της νομιμότητας που ερμηνεύεται κατα το δοκούν από τους κυβερνώντες.

Το πράγμα, όμως, γίνεται επικίνδυνο όταν ακόμα και στο πλαίσιο της νομιμότητας και μάλιστα της συνταγματικής, αφαιρούνται δημοκρατικά δικαιώματα, όπως αυτό του συνέρχεσθαι(Συνέλευση φοιτητών στην πρώην ΑΣΟΕΕ), ή αυτό της καταστρατήγησης των δικαιωμάτων των κρατουμένων, όπως ο ξυλοδαρμός και ο εξευτελισμός τους στα Εξάρχεια.

Ο Γ. Χάμπερμας, που τιμάται αυτόν τον καιρό, επισημαίνει ότι σε μία δημοκρατία «κανείς δεν έχει το προνόμιο να χαράζει τα όρια της ανεκτικότητας μόνο από την οπτική γωνία των εκάστοτε δικών του αξιολογικών τοποθετήσεων». Στη δημοκρατία τα όρια αυτά καθορίζονται με βάση τους κοινούς αξιολογικούς προσανατολισμούς που βρίσκουν την έκφρασή τους στο Σύνταγμα. Αλλά ακόμη και η υπέρβαση των ορίων, αυτό που αποκαλείται «ειρηνική ανυπακοή», καθορίζεται ομοίως από το Σύνταγμα. Υπ’ αυτή την οπτική το Σύνταγμα ανέχεται ακόμη και τους αντιπάλους της δημοκρατίας, όπως τους «βλέπει» ο κάθε Ι.Κ.Πρετεντέρης, ο κάθε Χρυσοχοΐδης και ο κάθε Μητσοτάκης. Οι «αντίπαλοι» αυτοί αύριο, επισημαίνει ο Χάμπερμας, θα μπορούσαν να αποδειχθούν οι πραγματικοί φίλοι της. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, αλήθεια, ποιος είχε δίκιο η πλειοψηφία που ανέβασε τον Χίτλερ στην εξουσία ή η μειοψηφία που με όλες τις προσωπικές διακινδυνεύσεις και συνέπειες τον αρνήθηκε και αντιστάθηκε στον ναζισμό;

Είναι ιστορικά επιβεβαιωμένο ότι οι μειοψηφίες είναι αυτές που είναι υπεύθυνες για όλους τους νεωτερισμούς, είναι αυτές που εισαγάγουν αυτό που αύριο θα γίνει πλειοψηφικό. Και υπ’ αυτή την οπτική προστατεύονται από τα δημοκρατικά συντάγματα.

Γενικά, μπορεί κάποιος να στρέφεται ακόμα και εναντίον του νόμου, έλεγε ο Χάουαρντ Ζιν, αρκεί η πράξη του να συνάδει με την ευρύτερη έννοια της δικαιοσύνης. Γιατί όταν ο νόμος υπηρετεί την αδικία μπορεί να τον παραβαίνει κανείς. Ξανά, λοιπόν, το σύνθημα: «Οι αγώνες δεν είναι νόμιμοι ή παράνομοι, είναι δίκαιοι».

Η «ανοιχτή κοινότητα» δεν υπόσχεται λέει ο Χάμπερμας μόνο «αλληλεγγύη και μη διακριτική συμπερίληψη, σημαίνει συγχρόνως το ίδιο δικαίωμα του καθενός για ατομικότητα και διαφορετικότητα». Αλλά όλα τα συντάγματα σήμερα, αλλά και οι δυτικές κοινότητες γενικότερα, που επικαλείται ο Ι.Κ.Π., έχουν παύσει να είναι «ανοιχτά», δηλαδή ανεκτικά στους Άλλους. Το βλέπουμε με τους πρόσφυγες και τους μετανάστες, με τους γκέι, τους αλλόφυλους και αλλόθρησκους, και τώρα με τις μειοψηφίες.

Όλα αυτά αναδεικνύουν το σοβαρό πρόβλημα της σημερινής δημοκρατίας των Πρετεντέρηδων και των Χρυσοχοΐδηδων που δεν είναι δημοκρατία για όλους, αλλά για τους λίγους, τους «από πάνω».

Αλλά είναι αυτό Δημοκρατία;

Πηγή: artinews.gr



Γιώργος X. Παπασωτηρίου: Σχετικά με τον συντάκτη




Διαβάστε Περισσότερα »

Συνεκμετάλλευση του Αιγαίου...

Γιάννης Αθανασιάδης


Συνεκμετάλλευση του Αιγαίου!

Μια έννοια που είχε μπει στην πολιτική τη δεκαετία του '90, από τον θανόντα πρώην πρωθυπουργό Κωνσταντίνο Μητσοτάκη, την οποία όπως φαίνεται ήρθαν οι απόγονοι του να την υλοποιήσουν.

Και τι σημαίνει αυτό με το σημερινό καθεστώς της Ελλάδας;

Με απλά λόγια, ο ελληνικός λαός έχει μια περιουσία που με κάθε έννοια (ιστορική, νομική, ηθική, ζωτική κ.λπ.) του ανήκει και οι εξουσιαστές του συμφωνούν, κάτω από πιέσεις, με τους εξουσιαστές ενός άλλου κράτους, να τη μοιράσουν, δηλαδή να τη συνεκμεταλλευτούν.

Σαν άλλη εναλλακτική (μπαμπούλας), προβάλλεται ο πόλεμος!

Μόνο που και οι δύο εξουσιαστικές τάξεις έχουν το ίδιο αφεντικό!

Δηλαδή, είτε με πόλεμο, είτε με σύμφωνο συνεκμετάλλευσης, ο τελικός ωφελούμενος δεν θα είναι ο ελληνικός λαός (ούτε και ο τουρκικός λαός).

Όμως η Εθνική Επικράτεια ανήκει στον λαό και μόνο σε αυτόν.

Μόνο αυτός πρέπει να αποφασίσει τον τρόπο που θα αξιοποιήσει τους πόρους της.

Δεν είναι κληρονομιά κανενός πρωθυπουργού!

Είναι παρακαταθήκη για τα παιδιά μας.

Συνεπώς, κανείς εφήμερος πρωθυπουργός δεν έχει το δικαίωμα να εκχωρήσει περιουσία του έθνους που ανήκει στο λαό, κάτι που συμβαίνει όλα αυτά τα χρόνια με τους ξένους και ντόπιους γύπες και κοράκια, που προδότες πολιτικοί τούς έβαλαν για τα καλά μέσα στην πατρίδα μας και τη λεηλατούν.

Για να ισχύει κάτι τέτοιο, όμως, πρέπει πρώτα να την καθαρίσουμε από τα παράσιτα που δεκαετίες τώρα την απομυζούν.

Και δεν είναι προβλήματα που δεν μπορεί να διαχειριστεί μια εθνικά κυρίαρχη και ανεξάρτητη Ελλάδα, ούτε οι πρόσφυγες κι οι μετανάστες ούτε το σλαβομακεδονικό, ούτε καν ο "μπαμπούλας" της Τουρκίας!

Το πρωτεύον πρόβλημα, που από αυτό εκπορεύονται όλα τα άλλα, είναι η δωσιλογική πολιτική και οικονομική εξουσία.

Μόνο τότε, ως κυρίαρχο Έθνος μπορούμε να διαχειριστούμε και να κυβερνήσουμε την πατρίδα μας επ' ωφελεία του λαού.

Το μόνο χρέος μας αυτήν την ώρα είναι, πριν μας οδηγήσουν σε εθνική καταστροφή, με όλες μας τις δυνάμεις να ενώσουμε τον λαό και να πετάξουμε στο καλάθι των αχρήστων της ιστορίας τους πουλημένους γελωτοποιούς που μας κυβερνάνε και να στείλουμε στα σπίτια τους τους ξένους επικυρίαρχους.

Ένα λαϊκό κίνημα εθνικής ανεξαρτησίας, πέρα και πάνω από ιδεολογικού χαρακτήρα διαφορές, που θα ενώσει τον δημοκρατικό λαό, ανατρέποντας το καθεστώς εξάρτησης και επιτροπείας.

Όσο μένουμε άπραγοι από φόβο μη μας συμβεί κάτι "κακό" τόσο περισσότερο θα μας συμβαίνει το χειρότερο!

Μέχρι την ώρα που η ζημιά θα είναι μη αναστρέψιμη…



Γιάννης Αθανασιάδης: Σχετικά με τον Συντάκτη




Διαβάστε Περισσότερα »