Πέμπτη, 17 Ιουνίου 2021

Το αντεργατικό νομοσχέδιο ... στην πράξη

Βασίλης ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΗΣ

Μέλη του ΔΣ ενός επιχειρησιακού σωματείου
με επισκέπτονται στο γραφείο μου να συζητήσουμε σχετικά με το εργατικό νομοσχέδιο. Αρχίζουμε να συζητάμε. Με ενημερώνουν ότι ο εργοδότης πρότεινε στο σωματείο να υπογράψουν σύμβαση διευθέτησης εργάσιμου χρόνου. Το σωματείο αρνήθηκε απαιτώντας να εφαρμοστεί η οκτάωρη ημερήσια απασχόληση (...) Ο εργοδότης καλεί ατομικά τους εργαζόμενους και τους ενημερώνει ότι θα εργάζονται «εθελοντικά» 2 ώρες παραπάνω τη μέρα από Δευτέρα έως Πέμπτη κι ότι δεν θα πληρωθούν επιπλέον, αλλά θα πάρουν ένα ρεπό την Παρασκευή, για να μαζέψουν ελιές ή να δουν τα παιδιά τους. Ορισμένοι βρήκαν το θάρρος και του απάντησαν ότι δεν έχουν ελιές και ότι τα παιδιά τους είναι σχολείο τις Παρασκευές, άρα γιατί να υπογράψουν διευθέτηση; Σε αυτούς που αντιμίλησαν είπε ότι θα εργάζονται και Κυριακή γιατί πλέον είναι νόμιμο να εργάζονται και στον δικό τους κλάδο Κυριακές. Αλλωστε, όπως είπε ο εργοδότης, η προηγούμενη κυβέρνηση, η «χρήσιμη», έδειξε το δρόμο για την απελευθέρωση της εργασίας και καλά έκανε για να μην τεμπελιάζουν οι εργαζόμενοι (...)
* * *

Η Σωτηρία, μέλος του ΔΣ του σωματείου, διαμαρτυρήθηκε έντονα και κάλεσε τους εργαζόμενους να ενημερωθούν και να οργανωθούν στο σωματείο. Δίχως περαιτέρω σχόλια και ενημέρωση από τον εργοδότη, την επόμενη μέρα, απολύθηκε εκδικητικά για παραδειγματισμό. Αλλωστε, ο νέος νόμος κατάργησε την επιτροπή του άρθρου 15 του συνδικαλιστικού νόμου και οι εργοδότες απολύουν πιο εύκολα τα συνδικαλιστικά στελέχη, ενώ μειώθηκε ακόμα και ο αριθμός αυτών που προστατεύονται από το νόμο. Το σωματείο και η Σωτηρία μού ζητούν να καταθέσω αγωγή άκυρης απόλυσης και επαναπρόσληψής της. Αφού ξεροκατάπιαν με τα - απολύτως αναγκαία - έξοδα για την κατάθεση και συζήτηση της αγωγής, τους εξήγησα ότι ο εργοδότης θα επικαλεστεί οικονομικούς λόγους και λόγους εργασιακής απόδοσης ή συμπεριφοράς για την απόλυσή της - όχι φυσικά τη συνδικαλιστική δράση και τη διεκδικητική της στάση - και θα αιτηθεί στο δικαστήριο, αντί για την επαναπρόσληψη της Σωτηρίας, την επιδίκαση υπέρ αυτής πρόσθετης αποζημίωσης όπως έχει τη δυνατότητα με το νέο νόμο. Αρα και να δικαιωθεί, είναι πιθανό να μη γυρίσει ξανά στην εργασία της.
* * *

Μου λένε ότι θα συγκαλέσουν Γενική Συνέλευση για να προκηρύξουν απεργία.
«Ωχ», τους απαντάω. «Τι έγινε πάλι;», αναρωτιούνται. Ακούστε λοιπόν. Αρχικά, πρέπει να εγγραφεί το σωματείο σας σε ένα Μητρώο, το Γενικό Μητρώο Συνδικαλιστικών Οργανώσεων Εργαζομένων (ΓΕΜΗΣΟΕ), το οποίο τηρείται ψηφιακά στο υπουργείο Εργασίας. Το υπουργείο πλέον θα ελέγχει τα πάντα. Αν δεν το κάνετε, τότε δεν θα έχετε δικαίωμα να προστατεύσετε τα συνδικαλιστικά σας στελέχη από την απόλυση, όπως την Σωτηρία, ενώ επίσης δεν θα έχετε δικαίωμα να υπογράψετε Συλλογική Σύμβαση Εργασίας (...) Μετά πρέπει να τροποποιήσετε το καταστατικό σας όπως ορίζει ο νέος νόμος, έτσι ώστε να προβλέπεται η δυνατότητα συμμετοχής των μελών σας στη Γενική Συνέλευση, όχι μόνο ως φυσική παρουσία, αλλά και εξ αποστάσεως (...) Πρέπει να οργανώσετε τη ΓΣ και τη δυνατότητα της ηλεκτρονικής ψηφοφορίας (...) Θυμίζω ότι ισχύει ακόμα η διάταξη που ψήφισε η προηγούμενη κυβέρνηση, η «χρήσιμη» όπως λέει ο εργοδότης σας, σχετικά με τη λήψη απόφασης προκήρυξης απεργίας, όπου απαιτείται η ψήφος τουλάχιστον του 1/2 των οικονομικώς τακτοποιημένων μελών.
* * *

Αφού ξεπεραστεί και το εμπόδιο της ηλεκτρονικής ψηφοφορίας και της μη νόθευσης της ψήφου με τον έλεγχο και την επιβολή της βούλησης του εργοδότη, αν τα μέλη αποφασίσουν την προκήρυξη απεργίας, προχωράτε στην οργάνωσή της (...) Το σωματείο οφείλει, με το νέο νόμο, σε υπηρεσίες, οργανισμούς, επιχειρήσεις και εκμεταλλεύσεις της παρ. 2 του άρθρου 19 του Ν.1264/1982 να διαθέτει πέραν του προσωπικού ασφαλείας και επιπλέον προσωπικό «για την αντιμετώπιση στοιχειωδών αναγκών του κοινωνικού συνόλου», όπως ορίζεται. Αυτό το Προσωπικό Ελάχιστης Εγγυημένης Υπηρεσίας θεσπίζεται ως τουλάχιστον το ένα τρίτο της συνήθως παρεχόμενης υπηρεσίας (...) Ξεπερνάτε και το νέο εμπόδιο του Προσωπικού Ελάχιστης Εγγυημένης Υπηρεσίας. Ας υποθέσουμε τώρα ότι φτάνει επιτέλους η μέρα της απεργίας (...) Πλήθος εργαζομένων βρίσκεται στην είσοδο της επιχείρησης ήδη από την έναρξη της απεργίας. Πρωί πρωί, η υπάλληλος της γραμματείας του Μονομελούς Πρωτοδικείου καλεί την πρόεδρο του σωματείου προκειμένου να παρασταθεί στις 12.00 στα δικαστήρια κατά την εκδίκαση αγωγής της εργοδοσίας κατά του σωματείου προκειμένου να κηρυχθεί παράνομη η απεργία (...) Μεταξύ άλλων αναφέρει το άρθρο 93 του νόμου ότι η απεργία είναι παράνομη επειδή το σωματείο αφενός εμπόδισε τους εργαζόμενους να προσέλθουν «ελεύθερα και ανεμπόδιστα στην εργασία τους», αφετέρου ασκήθηκε «ψυχολογική βία» από απεργούς σε βάρος τους (...)
* * *

Τρεις ώρες μετά, κατά την εκδίκαση της αγωγής, τα μέλη του σωματείου θα μάθουν ότι η Ελένη, στέλεχος της επιχείρησης, και ο Πανάγος, πρώην πρόεδρος του ΔΣ, που υπέγραφε Συλλογικές Συμβάσεις με μειώσεις μισθών και τον μαύρισαν ως ξεπουλημένο οι εργαζόμενοι στις τελευταίες αρχαιρεσίες, όπου εξέλεξαν ταξική διοίκηση, εμφανίστηκαν ως αγανακτισμένοι εργαζόμενοι, θύματα σωματικής και ψυχολογικής βίας από τους απεργούς (...) Το δικαστήριο δέχεται την αγωγή της εργοδοσίας και κρίνει την απεργία παράνομη ως καταχρηστική. Οργίζονται και πεισμώνουν. Θέλουν να ενημερώσουν το Εργατικό Κέντρο της περιοχής να προκηρύξει το ίδιο απεργία. Τους ενημερώνω ότι πλέον και αυτό απαγορεύεται (...) Η απεργία συνεχίζεται. Ο εργοδότης, ρεβανσιστικά και εκδικητικά, καταθέτει αγωγή αποζημίωσης για τα χρήματα που έχασε από την απεργία των εργαζομένων. Διεκδικεί 250.000 ευρώ και άλλες 50.000 ευρώ για ηθική βλάβη. Σταματώ. Οι εργαζόμενοι στο γραφείο είχαν μείνει για ώρα να ακούνε. Κοιτάζονται και χαμογελάνε. «Α ρε ταξικέ δικηγόρε», μου λένε. «Καταλάβαμε. Δύσκολα τα πράγματα για όλους μας, αλλά το λέει και το πανό του νέου σωματείου σας, των Μισθωτών Δικηγόρων, "Νόμος είναι το δίκιο του εργάτη" και αυτό το δίκιο θα το επιβάλει ο ίδιος ο λαός!».

Βασίλης ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΗΣ
Δικηγόρος


Πηγή:rizospastis



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Survivor

Δημήτρης Χριστόπουλος


Ο Μιχάλης ξύπνησε μούσκεμα και ζάρωσε πίσω από την πλάτη της Μαρίας. Ένα κουβάρι -ένα κουβάρι κι ο εφιάλτης που επανέρχεται στην ώρα του, λες και κάθε βράδυ βγαίνουν ραντεβού. Ο φόβος. Ο φόβος μήπως προδοθεί από τα ίδια του τα όνειρα.

Αξημέρωτα στο προαύλιο του εργοστασίου ο Ελεγκτής φορώντας γκρι στολή με τα διακριτικά της Εταιρείας επιθεωρεί το προσωπικό. Να σιγουρευτεί πως όλοι είναι ευχαριστημένοι με τις συνθήκες δουλειάς τους και προπάντων παραγωγικοί. Ο προβολέας λούζει με ατσάλινο φως το παραπέτασμα. Φάτσες γελαστές και πρόθυμες. Σίγουρα ο Ε5 δεν είναι νεοσύλλεκτος σε Τάγμα Εργασίας ούτε “Διάσημος” σε τηλεπαιχνίδι. Γύρω του Νούμερα οικεία. Ο Α5, ο Γ8, η Ο9 από τις αποθήκες. Τους αναγνωρίζει. Στους διαδρόμους τυχαία συναντιούνται πού και πού και νεύουν το κεφάλι. «Όλα καλά, ρε φίλε;». «ο.κ. θα την βγάλουμε και σήμερα, Δ1» λέει ο άλλος με την καταχνιά στο πρόσωπο, σουφρώνοντας τα χείλη.

Το δεξιό μεγάφωνο δίνει οδηγίες στους φορτοεκφορτωτές. Το αριστερό ουρλιάζει τον αριθμό μητρώου τού E5. Αν θέλει και σήμερα να μείνει στη δουλειά, οφείλει να εκτελέσει με επιτυχία την καινούργια δοκιμασία: να διασχίσει με τα πόδια στον αέρα τη μια άκρη του προαύλιου ώς την άλλη. Αν πέσει-. Εδώ τα πράγματα δεν είναι παίξε-γέλασε· εδώ κάθε μέρα και μια άλλη δοκιμασία αξιοσύνης μηχανεύονται οι Εγκέφαλοι. Κάποιοι γελάνε, άλλοι δαγκώνονται, άλλοι κρατούν την αναπνοή τους. Μπιζάρουν και ευγνωμονούν την κάλπικη τύχη τους –τα δάκρυα σήμερα δεν είναι δικά τους. Ο Ε5 είναι γυμνασμένος μαχητής. Όλους θα τους διαψεύσει τούτη τη φορά. Θα τα καταφέρει και θα κερδίσει με το σπαθί του την παραμονή. Η επιβίωση. Σαν έμπειρος ναυτικός υπολογίζει με κουμπάσο την απόσταση. Κλείνει τα μάτια και μετρά…

ένα για τη Μαρία

δύο για τη μικρή Δανάη

τρία για τον αδελφό της τον Θανάση

τέσσερα για όλους τους Μιχάληδες του κόσμου…

“πεντε-και-χανεις-τη-γη-κατω-απο-τα-χερια-σου…” - ένα ιδιόμελο από το μεγάφωνο κάνει την πτώση να ακούγεται πιο ανώδυνη.

Αύριο ίσως είναι η μέρα του. Η αποχώρησή του θα σπάσει το ρεκόρ τηλεθέασης. 

Πηγή:artinews.



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Ποιο το παλιό και ποιο το νέο

ΕΦ.ΣΥΝ.


Στο τριήμερο της συζήτησης για το εργασιακό νομοσχέδιο στη Βουλή, όπως και στους δύο μήνες συντήρησης του θέματος στην επικαιρότητα με τις επιλεκτικές διαρροές του υπουργού Εργασίας, η κυβέρνηση προσπάθησε να προβληθεί ως εκφραστής ενός γενναίου, νέου κόσμου, ως φορέας νομοθετικής καινοτομίας και αποφασιστικών αλλαγών στο εργατικό δίκαιο, που το προσαρμόζουν στις συνθήκες της ψηφιακής εποχής.

Με την επιθετική προπαγάνδα της παρουσίασε το συνονθύλευμα διατάξεων του νομοσχεδίου που ψήφισε μόνη της ως άλμα στο μέλλον. Στον αντίποδα, κατηγόρησε την αντιπολίτευση, τα συνδικάτα, τους απεργούς ως εκφραστές του παρηκμασμένου «εργατοπατερισμού», ως εκπροσώπους του παλιού, μακρινούς αντίλαλους ξεπερασμένων ιδεών και κεκτημένων.

Προσπάθησε επίσης η κυβέρνηση Μητσοτάκη να ρίξει γέφυρες συνεννόησης με την κοινή γνώμη, να προκαλέσει τον γνώριμο κοινωνικό αυτοματισμό της επιβάρυνσης του συνόλου από τους «επαγγελματίες συνδικαλιστές», επικαλούμενη είτε τους υποψηφίους των πανελλαδικών, είτε τους επιβάτες των μέσων μεταφοράς και της ακτοπλοΐας. Το «κάζο» που επεφύλαξαν οι τελευταίοι στα ρεπορτάζ των πρόθυμων καναλιών, παίρνοντας το μέρος των απεργών, δεν πτόησε την κυβέρνηση.

Σε γενικές γραμμές, το αντεργατικό νομοσχέδιο που ψηφίστηκε χθες αποτελεί την κορωνίδα της κυβερνητικής επιχείρησης μετωνυμίας και ευφημισμών. Ή, για να το πούμε πολύ απλά, μετατροπής του ψεύδους σε αλήθεια και του κρέατος σε ψάρι.

Ας τελειώνουμε με αυτή την επιχείρηση παραπλάνησης: αυτό που με φανατισμό νεοφώτιστου νεοφιλελεύθερου της δεκαετίας του ’80 υπερασπίστηκαν χθες ο πρωθυπουργός, ο υπουργός Εργασίας και άλλα κυβερνητικά στελέχη είναι η ρεβάνς της Δεξιάς και της τάξης που εκπροσωπεί για τις κατακτήσεις της μεταπολίτευσης. Είναι το μίσος στα συνδικάτα, η απέχθεια για τη συλλογική οργάνωση και αντίδραση των εργαζομένων, η νοσταλγία του αληθινού «εργατοπατερισμού» που η συντηρητική παράταξη, μαζί με τους εργοδότες φίλους της, για δεκαετίες εξέθρεψε.

Και είναι η οπισθοδρόμηση του κόσμου της εργασίας στις ανελέητες συνθήκες του 19ου και των αρχών του 20ού αιώνα, όταν τίποτε δεν ήταν δεδομένο, ούτε το ωράριο, ούτε ο μισθός, ούτε οι υπόλοιποι όροι εργασίας. Ολα ήταν υπόθεση της ατομικής διαπραγμάτευσης του φοβισμένου και ανυπεράσπιστου εργαζόμενου με τον ισχυρό και ανεξέλεγκτο εργοδότη.

Το νέο που ευαγγελίζεται η αμετανόητη Ν.Δ είναι τουλάχιστον δύο αιώνων. Το παρήγορο είναι ότι ελάχιστοι μπαίνουν στην αναχρονιστική χρονοκάψουλα της κυβέρνησης, έστω και αν ο φόβος ή η απογοήτευση τους εμποδίζουν να το εκφράσουν.

Πηγή:efsyn.gr



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Σοβαρά; Ο Νικόλαος Γλύξμπουργκ είναι «πρίγκιπας» κι «εκπροσωπεί» την Ελλάδα;

Eλλάδα


Όλα τα είχαμε σε αυτή τη χώρα, οι Γλύξμπουργκ μας έλειπαν. Στην «Καθημερινή» στις 13 Ιουνίου διαβάζουμε: «Ο πρίγκιπας Νικόλαος εκπροσωπεί την Ελλάδα στη Μπιενάλε Ντιζάιν του Λονδίνου»!

Απορία πρώτη: Ποιος «πρίγκιπας»; Έχουμε «βασιλιά» στη χώρα για να έχουμε και «πρίγκιπα»; Ένας «τέως» υπάρχει, γνωστότερος στη χώρα και ως «Κοκός». Συμπέρασμα: Εάν θέλετε τόσο πολύ να χρησιμοποιείτε «πριγκιπικούς» τίτλους, για τον γιο του «τέως», βάλτε κι ένα «πρώην», για τα μάτια του κόσμου.

Απορία δεύτερη:
Τι είδους εκπροσώπηση είναι αυτή; Την έχει εγκρίνει κάποιος κυβερνητικός παράγοντας, κάποια επιτροπή, το υπουργείο Πολιτισμού; Πάντως, στην ιστοσελίδα της Μπιενάλε Ντιζάιν του Λονδίνου ο Νικόλαος Γλύξμπουργκ έχει πιο «βαρύ» τίτλο από τον «πριγκιπικό». Συγκεκριμένα, αναφέρεται ως HRH (His Royal Highness) Prince Nikolaos, δηλαδή «η αυτού βασιλική υψηλότητα πρίγκιπας Νικόλας»!
Και ορισμένα ακόμα στοιχεία που δείχνουν ότι ο Νικόλαος Γλυξμπουργκ μάλλον δεν αυτοπροτάθηκε να «εκπροσωπήσει» (!) την Ελλάδα. Η Μπιενάλε Ντιζάιν του Λονδίνου, σύμφωνα με ρεπορτάζ, στην avgi.gr, ξεκίνησε το 2016 και πραγματοποιείται κάθε δυο χρόνια. Ελληνική συμμετοχή για το 2018 ήταν η Nassia Inglessis με το έργο της «Ανυπακοή». Η Nassia Inglessis έλαβε επίσημη πρόσκληση από τον διευθυντή της έκθεσης Μπιενάλε για να αντιπροσωπεύσει την Ελλάδα το 2018 και η συμμετοχή της ήταν εγκεκριμένη από την Ελληνική Πρεσβεία στο Λονδίνο. Έγινε κάτι ανάλογο με τον Νικόλαο Γλυξμπουργκ;

Το ερώτημα προς την κυβέρνηση είναι συγκεκριμένο: Σοβαρά; Ο Νίκολαος Γλύξμπουργκ είναι «πρίγκιπας» κι «εκπροσωπεί» την Ελλάδα;
 

Πηγή:imerodromos.gr


Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Τετάρτη, 16 Ιουνίου 2021

Το δείπνο

Νίκος Προσκεφαλάς


Τον έφερε ασθενοφόρο απ’ το χωριό κι έπειτα ο τραυματιοφορέας με φορείο στο θάλαμο. Ένα γεροντάκι ισχνό και άνευρο, γύρω στο ενάμισι μέτρο ύψος, μια χούφτα κόκκαλα. Με τα γνωστά συμπτώματα. Πυρετός διάρροια, βήχας. Τον τακτοποίησαν τα κορίτσια στο κρεβάτι, δεν ήθελε να βγάλει την πιτζάμα, μια πιτζάμα όλη κι όλη του είχε δώσει η γριά του κι ένα πουκάμισο που φορούσε κατάσαρκα. Ούτε το πουκάμισο σκόπευε να αποχωριστεί από πάνω του. Ένιωθε πως τον έγδυναν, ντρεπόταν κι ανησυχούσε, κοιτούσε γύρω με αγωνία, λογάριαζε καχύποπτα κι ειρωνικά τα βλέμματα. Κάποια στιγμή ησύχασε, «να βγάλουμε το πουκάμισο παππού, να βάλουμε τον ορό, να γίνεις καλά, να πας στο σπίτι». Με το ζόρι να βρουν φλέβα στην ανύπαρκτη σάρκα. Είπε πως είχε δυο παιδιά, όταν τον ρώτησαν, το ένα χρόνια στην Αμερική, το άλλο Θεσσαλονίκη. Ήξεραν για την κατάσταση του, δεν ήξεραν, άγνωστο. Για κινητό τηλέφωνο ούτε λόγος.

Στη νοσηλεία ωστόσο δεν αντιδρούσε. Υπομονετικά δεχόταν τους ορούς, τη μάσκα, τις εισπνοές, τις ενέσεις. Μόνο κοιτούσε απορημένος κι αμήχανος με τα υγρά του μάτια ολόγυρα το άγνωστο τοπίο του θαλάμου. Πάλευε να συνηθίσει το χώρο κι η αλήθεια είναι πως καθώς περνούσε η ώρα φάνηκε να προσαρμόζεται κάπως, να ειρηνεύει. Το βράδυ όμως σήκωνε μπαϊράκι κι αρνούνταν πεισματικά να φάει. Αντίσταση μέχρις εσχάτων. «Τόσα χρόνια τρώω με τη γριά μου το βράδυ, δεν πεινάω, δεν μπορώ εδώ». Με το ζόρι να του δώσει η νοσηλεύτρια λίγες κουταλιές. Και σαν να μην έφτανε αυτή του η άρνηση, τη δεύτερη νύχτα, κατά τις δύο μετά τα μεσάνυχτα, μάζεψε όσες δυνάμεις του απέμειναν, σηκώθηκε απ’ το κρεβάτι, πέταξε τον ορό, τράβηξε τον καθετήρα και βγήκε απ’ το θάλαμο. Τον πρόλαβε ευτυχώς στο ασανσέρ ο σεκιουριτάς, σχεδόν λιπόθυμο. «Γύρνα πίσω παππού, είναι επικίνδυνο αυτό που κάνεις»… Με κόπο τον ξάπλωσαν ξανά στο κρεβάτι.

Από την επόμενη μέρα άρχισε λίγο λίγο να παίρνει την κάτω βόλτα, χειροτέρευε. Και προς το βράδυ βυθίστηκε σε κώμα. Βαθύ κι ατάραχο. Έτρεξαν γιατροί, οι νοσηλευτές, έκαναν ό,τι μπορούσαν, αλλά μάταια. Ο παππούς βυθιζόταν όλο και περισσότερο.

Μα δεν φαινόταν να τον πολυνοιάζει. Aν τον κοιτούσες μάλιστα, θα έβλεπες καθαρά στα χείλη και στο πρόσωπο ζωγραφισμένο κάτι σαν χαμόγελο. Φαίνεται πως το δείπνο, που του είχε ετοιμάσει η γριά του, ήταν επιτέλους έτοιμο. Την έβλεπε κιόλας δίπλα του να στρώνει σιωπηλά το τραπέζι. Κι εκείνος σαν ανυπόμονο παιδί, καθισμένος στην καρέκλα του, ετοίμαζε με λαχτάρα την πετσέτα και το κουτάλι του.

Πηγή:artinews.gr



Νίκος Προσκεφαλάς: Σχετικά με τον Συντάκτη




Διαβάστε Περισσότερα »

Μέγγενη



Από τις αποφάσεις του G7 για «σθεναρή αντίσταση σε μονομερείς ενέργειες για την αλλαγή του στάτους κβο», δείχνοντας ευθέως προς την Κίνα, έως τη Σύνοδο του ΝΑΤΟ, που επικύρωσε νέους εφιαλτικούς σχεδιασμούς, για να αντιμετωπίσει την «άνοδο της Κίνας, που μετατοπίζει ριζικά την ισορροπία ισχύος» και τις «κακόβουλες ενέργειες» της Ρωσίας, τα διαβούλια των τελευταίων ημερών επιβεβαιώνουν ότι οι ιμπεριαλιστικοί ανταγωνισμοί οξύνονται επικίνδυνα.

Οτι τα «μεγάλα μαχαίρια» έχουν βγει προ πολλού από τα θηκάρια, για την πρωτοκαθεδρία στο ιμπεριαλιστικό σύστημα, για τον έλεγχο αγορών, κοιτασμάτων, δρόμων μεταφοράς Ενέργειας κι εμπορευμάτων, σφαιρών επιρροής.

Μέσα σ' αυτό το ναρκοπέδιο για τους λαούς, τα «στρατόπεδα» αναδιατάσσονται και το «μεγάλο παζάρι» όλων με όλους φουντώνει ακόμα και στο εσωτερικό της ευρωατλαντικής συμμαχίας.

Καθώς οξύνεται η αντιπαράθεση με την Κίνα και τη Ρωσία, αδιαμφισβήτητη προτεραιότητα είναι η διατήρηση της ΝΑΤΟικής συνοχής, η ικανότητα επέκτασης της στρατιωτικής δράσης σε όλο τον πλανήτη και η θωράκιση του ΝΑΤΟικού σχεδιασμού έναντι των ανταγωνιστών του.

Προϋπόθεση γι' αυτό δεν είναι μόνο η διεύρυνση της ευρωατλαντικής συμμαχίας με χώρες από το «μαλακό υπογάστριο» της Ρωσίας, επιταχύνοντας το σχέδιο περικύκλωσής της, ούτε μόνο η σύσφιξη των σχέσεων με παραδοσιακούς συμμάχους στη Μέση Ανατολή, στην Ασία και τον Ειρηνικό.

Είναι και η επίτευξη νέων συμβιβασμών μεταξύ των «συμμάχων», το κλείσιμο ανοιχτών ζητημάτων που αδυνατίζουν την «προβολή ισχύος» του ΝΑΤΟ σε κρίσιμα μέτωπα, όπως αυτό της Ανατολικής Μεσογείου, των Βαλκανίων, ή της Ευρασίας.

Μέσα από αυτό το πρίσμα πρέπει να δει κανείς και τις εξελίξεις στα Ελληνοτουρκικά, τις επικίνδυνες διευθετήσεις που επιχειρούνται - όπως και στο Κυπριακό - με πρωτεργάτη την κυβέρνηση της ΝΔ, αλλά και με τη στήριξη όλων των αστικών κομμάτων, που συμπαρατάσσονται στον αμερικανοΝΑΤΟικό σχεδιασμό και στον στόχο της «διατλαντικής συνοχής».

Για λογαριασμό των αστικών τους τάξεων, οι κυβερνήσεις Ελλάδας και Τουρκίας διεκδικούν αναβαθμισμένο ρόλο στην περιοχή, στο πλαίσιο του αμερικανοΝΑΤΟικού σχεδιασμού. Αυτό είναι το υπόβαθρο του μεταξύ τους ανταγωνισμού, αλλά και η βάση για συμβιβασμούς που «ωριμάζουν» στο παρασκήνιο, με πυρήνα τη συνεκμετάλλευση, σε βάρος κυριαρχικών δικαιωμάτων της χώρας.

Ειδικά η συνάντηση Μητσοτάκη - Ερντογάν επιβεβαίωσε ότι το παζάρι ανάμεσα στις αστικές τάξεις είναι «εφ' όλης της ύλης» κι έχει περάσει σε επόμενο στάδιο, υπό τη σκέπη των ΗΠΑ - ΝΑΤΟ - ΕΕ.

Η κυβέρνηση ξεδιπλώνει παράλληλα όλη τη βεντάλια της ιμπεριαλιστικής εμπλοκής, κραδαίνοντας το «χρυσό μετάλλιο» που πήρε φέτος στους ΝΑΤΟικούς εξοπλισμούς, τα «παράσημα» από τη μετατροπή της χώρας σε βάση των ΗΠΑ, τις ΝΑΤΟικές αποστολές που αναλαμβάνει από τη Βαλτική και τα Βαλκάνια έως τον Περσικό και την Ινδία.

Μέσα σε αυτήν τη μέγγενη μπαίνει ο ελληνικός λαός. Και είναι εκτός πραγματικότητας κι επικίνδυνος ο εφησυχασμός που προσπαθούν να καλλιεργήσουν η κυβέρνηση και τα αστικά επιτελεία στα Ελληνοτουρκικά και το Κυπριακό, συνολικότερα για τις εξελίξεις στην περιοχή, μιλώντας για «ήρεμο καλοκαίρι», «ανοιχτούς διαύλους» και «σπάσιμο των πάγων» με την Τουρκία.

Τα συμφέροντα των αστικών τάξεων και τα ΝΑΤΟικά σχέδια είναι «δίαυλοι» νέων κινδύνων για τους λαούς.

Κανένας εφησυχασμός λοιπόν! Ο λαός μπορεί να βάλει τη σφραγίδα του στις εξελίξεις, παλεύοντας ενάντια στο ΝΑΤΟικό σχεδιασμό και την ελληνική εμπλοκή. Να περάσει στην αντεπίθεση για να «στοχεύσει» μια και καλή στην πηγή του κακού, την εξουσία του κεφαλαίου και τις ιμπεριαλιστικές συμμαχίες του.

Πηγή:rizospastis.gr


Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Η κοινωνία των απαγορεύσεων

ΕΦ.ΣΥΝ.


Η κυβέρνηση θεωρεί ότι το δικαίωμα στην απεργία είναι ιερό, σύμφωνα με τη Νίκη Κεραμέως, αλλά προσέφυγε στη Δικαιοσύνη για να εμποδίσει την απεργία της ΑΔΕΔΥ. Στην πραγματικότητα, για την κυβέρνηση το δικαίωμα στην απεργία είναι ιερό, αρκεί να μην ασκείται. Οι μεθοδεύσεις της αναφορικά με το νομοσχέδιο του υπουργείου Εργασίας το αποδεικνύουν.

Έφερε το νομοσχέδιο για συζήτηση και ψήφιση στη Βουλή εν μέσω πανελλαδικών εξετάσεων, γνωρίζοντας πολύ καλά ότι ένα τέτοιο νομοθέτημα θα προκαλούσε απεργιακές κινητοποιήσεις. Στη συνέχεια -σαν έτοιμοι από καιρό- χρησιμοποίησαν μαθητές, γονείς και την ανάγκη για ομαλή διεξαγωγή των εξετάσεων ώστε να στρέψουν μια μερίδα της κοινωνίας κατά των απεργιακών κινητοποιήσεων αλλά και να δικαιολογήσουν τη δική τους προσφυγή στη Δικαιοσύνη.

Έφτασαν μάλιστα στο σημείο να χρησιμοποιούν την παράταξή τους στην ΑΔΕΔΥ για να εμποδίσει την εξαίρεση από την απεργία των εκπαιδευτικών και των εμπλεκόμενων δημόσιων υπαλλήλων στις εξετάσεις. Τελευταία καταφυγή τους, η ενεργοποίηση του κοινωνικού αυτοματισμού. Μόνο αχρειότητα είναι αυτό.

Η κυβέρνηση σέβεται το δικαίωμα στον συνδικαλισμό. Αρκεί να μην ασκείται. Μας το είπε με τον τρόπο του χθες ο Κωστής Χατζηδάκης μέσα από μια ανάρτηση στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. «Τα συνδικάτα υπάρχουν για να υπηρετούν τους εργαζόμενους. Κι όχι οι εργαζόμενοι τα συνδικάτα!» έγραψε ο υπουργός. Πρόκειται για ταυτολογία καθώς τα συνδικάτα οι εργαζόμενοι τα δημιουργούν για να προστατεύουν συλλογικά τα συμφέροντά τους.

Δεν υπάρχουν συνδικάτα χωρίς εργαζόμενους και δεν υπάρχουν παρά και ενάντια στους εργαζόμενους. Αυτό το ξέρει ο υπουργός. Προς τι επομένως αυτό το παιχνίδι με τις λέξεις; Είναι φανερό πως ο υπουργός απευθύνεται στους μη οργανωμένους σε συνδικαλιστικές οργανώσεις για να τους στρέψει εναντίον αυτών που έχουν οργανωθεί.

Αναμφίβολα, στόχος της κυβέρνησης είναι τα θεμελιώδη εργασιακά και δημοκρατικά δικαιώματα των πολιτών. Το δικαίωμα του συνδικαλίζεσθαι και το δικαίωμα του συναθροίζεσθαι με απεργίες και απεργιακές κινητοποιήσεις.

Το νομοσχέδιο Χατζηδάκη είναι η συνέχεια και η ολοκλήρωση του νόμου Χρυσοχοΐδη κατά των συγκεντρώσεων, όπως και των νομοθετημάτων για το άσυλο και την αστυνόμευση των ΑΕΙ. Θέλουν μια κοινωνία απαγορεύσεων όπου υπάρχει κίνημα ή μπορεί να δημιουργηθεί. Τίποτε περισσότερο και τίποτε λιγότερο.

Πηγή:efsyn



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Όχι άλλο κάρβουνο! – Ο Τσιτσιπάς και ο δικομματισμός του διαδικτύου

Βασίλης Κρίτσας


Κι αν είσαι Τσιτσιπάς, με την αράδα σου θα πας. Δεν μπορείς να πάρεις τη σειρά του Τζόκοβιτς που περίμενε τόσα χρόνια να εκθρονίσει τον Ναδάλ από το χώμα. Κάτι σου λείπει ακόμα, για να γίνεις εσύ βασιλιάς, πάνω από την αγία τριάδα των κλασικών του τένις.

Ο Τσιτσιπάς έφτασε ένα βήμα από τη βρύση με το νέκταρ, σαμπάνια ή ό,τι άλλο πίνουν εκεί στο Μονακό, αλλά έμεινε κάπου από καύσιμα. Σε πλήρη αντίθεση δηλαδή με τη συζήτηση για όσα λέει και όσα κάνει εντός και εκτός γηπέδων, που δεν ξεμένει ποτέ. Όχι άλλο κάρβουνο μωρέ…

Αν υποστήριζες αυθόρμητα χτες τον Τσιτσιπά, δε σημαίνει ότι ξύπνησες εθνικιστής και ότι συντάσσεσαι με το εθνικό αφήγημα της αριστείας με το μπαλάκι. Αν πάλι σου βγαίνει αυθόρμητα να πας με τον αντίπαλο, δε σημαίνει πως είσαι ένα είδος εθνοπροδότη. Και η περίπτωση του τένις προσφέρεται για μερικά γενικότερα συμπεράσματα.

Ο επαγγελματικός αθλητισμός δεν έχει καμία σχέση με εθνικά ιδεώδη. Για την ακρίβεια, έτσι και αλλιώς, ο αθλητισμός δεν έχει καμία σχέση με εθνικούς θριάμβους και καταστροφές -ακόμα και αν υποθέταμε πως το έθνος είναι κάτι ενιαίο, χωρίς αντίπαλες κοινωνικές τάξεις. Πόσο μάλλον όταν μιλάμε για έναν επαγγελματία αθλητή, που βγάζει εκατομμύρια ταξιδεύοντας στις γειτονιές του κόσμου και δηλώνει ως μόνιμη κατοικία το Μονακό.

Οι επιτυχίες του Τσιτσιπά, θα μπορούσαν να έχουν κάποια αντανάκλαση στη χώρα ως σύνολο, μόνο αν ήταν άμεσο προϊόν του ελληνικού αθλητισμού, των υποδομών και της αναπτυξιακής διαδικασίας της αντίστοιχης Ομοσπονδίας (αντισφαίρισης). Στην πραγματικότητα, όλες οι αθλητικές Ομοσπονδίες φυτοζωούν τα τελευταία πολλά χρόνια, για να γίνει ακόμα χειρότερο το πράγμα στην περίοδο των μνημονίων, οπότε έφτασαν στα πρόθυρα της διάλυσης.

Κατά συνέπεια, η παραλίγο διπλή παρουσία Τσιτσιπά και Σάκκαρη στους τελικούς του Ρολάν Γκαρός είναι προσωπική τους επιτυχία και δε δείχνει τίποτα απολύτως για τον αθλητισμό στη χώρα μας και το μαύρο χάλι του -ούτε μπορεί να το κρύψει κάτω από το κόκκινο χαλάκι της όποιας ατομικής διάκρισης – επιτυχίας.

Αλλά αν το προαιώνιο ερώτημα “με ποιον είμαστε” και τα προσωπικά “ηθικά διλήμματα” έχουν ένα ενδιαφέρον, αυτό που δεν έχει πλάκα είναι το προαιώνιο δίλημμα “Σκύλλα ή Χάρυβδη” και οι συμπληγάδες του δικομματισμού. Ο καλός ο μύλος της αντίδρασης όλα τα αλέθει, από τον Μιθριδάτη ως τον Τσιτσιπά, και τα φέρνει στα μέτρα του και στο είδος της αντιπαράθεσης που τον βολεύει.

Ναι, ο Τσιτσιπάς έχει σοβιετικά γονίδια -και έχει πάντα πλάκα να το υπενθυμίζεις σε όσους κάνουν πως το ξεχνάνε. Αλλά τη συνείδηση την διαμορφώνει το είναι και οι μεγάλες απολαβές ενός επαγγελματία τενίστα της αφρόκρεμας. Τα κορονο-ταξίδια στα Εμιράτα και οι ανοησίες για τα Χάροντς, ήρθαν σαν φυσικό επακόλουθο. Δικαίως τον περιέλαβαν τα ΜΚΔ και η δική του αντίδραση στις όποιες υπερβολές λέει πολύ περισσότερα για τον ίδιο παρά για τους επικριτές του. Το ίδιο γλαφυρή είναι και η υπερασπιστική γραμμή όσων τον δικαιολόγησαν, σχεδόν με ταξική αλληλεγγύη απέναντι στην πλέμπα του διαδικτύου…

Οι μεγάλοι αθλητές υπηρετούν το αφήγημα της αριστείας, των λίγων εκλεκτών που θριαμβεύουν και ξεχωρίζουν με τις δικές τους δυνάμεις. Τα μετάλλια έχουν λάμψη και οι κυβερνώντες ψάχνουν δανεική τέτοια. Αλλά ό,τι λάμπει δεν είναι χρυσός. Οι πρωταθλητές δεν έχουν πάντα “χρυσή ψυχή” ασορτί με το κύπελλο και οι επιτυχίες δε σημαίνουν κάτι για τη χώρα και τον λαό της, ούτε καν σε γενική αθλητική κλίμακα. Ακόμα και η κλασική συνταγή “άρτος και θεάματα” προσαρμόζεται στα νέα δεδομένα και έτσι τα θεάματα “τρέφουν” και αποχαυνώνουν τις μάζες, όσο περισσότερο λιγοστεύει ο άρτος για το κοινό…

Με τη Σάκκαρη το πράγμα ήταν ακόμα πιο καθαρό, αφού υπήρχε στη μέση το ειδύλλιο με τον υιό Μητσοτάκη και τα κοντινά πλάνα σε κάθε πόντο, για να δούμε πώς πανηγύριζε. Αναρωτιόταν κανείς αν η Σάκκαρη κέρδιζε δημοσιότητα για τις αθλητικές νίκες ή για τον δεσμό της. Κι όσο να πεις: σε πιάνει μια αηδία… -που λέει και μια ψυχή.

Αλλά αν είναι λογικό να τα αποστρέφεσαι όλα αυτά… Αν δεν μπορείς να βλέπεις παντού τη φάτσα του Στέφανου (σε αγώνες τένις, στάσεις λεωφορείων, διαφημίσεις στην τηλεόραση και το διαδίκτυο κοκ) και σκέφτεσαι πως παράγουμε περισσότερο Τσιτσιπά από όσο μπορούμε να καταναλώσουμε… τότε πού κολλάει ο δικομματισμός και η βολική αντιπαράθεση; Στο ότι ο αντι-Τσιτσιπισμός ή κι ο αντι-τενισμός ευρύτερα γίνεται ο “σοσιαλισμός των ηλιθίων”.

Όχι, αν χαίρεσαι με τους πόντους του Τσιτσιπά, δεν είσαι με την κυβέρνηση. Και αντιστοίχως, αν χάρηκες με τη νίκη του Τζόκοβιτς- μαγκιά σου- δεν της κάνεις αντιπολίτευση. Αυτό που (νομίζουν ότι) κάνουν δηλαδή μια σειρά τρολ στο διαδίκτυο, εντοπίζοντας το κύριο και βασικό, σε μια βδομάδα που ψηφίζεται η μεγαλύτερη αντεργατική ανατροπή των πολλών τελευταίων ετών-δεκαετιών.

Δηλαδή, δεν έχει κανείς δικαίωμα να μην του αρέσει το τένις; Ναι, προφανώς. Μπορεί να μην τον συγκινούν τα ατομικά αθλήματα και ο κάπως αριστοκρατικός χαρακτήρας του -ο οποίος πάντως με τον καιρό αλλάζει. Μπορεί να μην αντέχει το ακριβό περιτύλιγμα, τα βραβεία, την πίεση και τα αυστηρά πρωτόκολλα που πέταξαν πχ έξω την Οσάκα. Αυτό όμως δεν αφορά ακριβώς την ουσία και το περιεχόμενο -όπως οι χορηγοί δεν είναι η ουσία του λαοφιλέστερου αθλήματος: του ποδοσφαίρου.

Για όσους είναι φίλαθλοι, είναι ζήτημα πώς γίνεται να βλέπουν ασυγκίνητοι τέτοιες τιτανομαχίες, την κατάθεση ψυχής των δύο αντιπάλων, τις εκρήξεις και τα συναισήματα, τις εναλλαγές στην πλοκή του αγώνα, τη σκηνοθεσία της ζωής στους πόντους, τον συμβολισμό του φιλέ που αποτύπωσε ο Γ. Άλεν στο Matchpoint -ένα αθλητικό ισοδύναμο της επαναστατικής κατάστασης, που μπορεί όμως να γυρίσει μπούμερανγκ- και μια σειρά άλλους κινηματογραφικούς συνειρμούς που παραπέμπουν σε αριστουργήματα.

Αλλά αν ως σινεφίλ ταυτίζεσαι με τους ήρωες και τα πάθη τους, αν στο σινεμά δε σου λείπουν οι κοινωνικές τάξεις, το συλλογικό υποκείμενο και η προοπτική, γιατί τα αναζητάς ξαφνικά σε έναν αγώνα τένις; Και αν το κάνουμε στον αθλητισμό και αναζητούμε έστω ένα “συλλογικό άλλοθι” για όσα βλέπουμε, δε θα είχε μια αξία να εφαρμόσουμε αντίστοιχα κριτήρια στο σινεμά και σε άλλες πτυχές της ζωής μας; Ρητορικό ερώτημα… 

Πηγή: katiousa


Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Θαν.Παφίλης: Θέλετε, λέτε, να σώσετε τους βιομηχάνους από την “ψυχολογική βία” των εργατών – “Δεν πάτε στο διάολο, λέω γω”! (βίντεο)

Ελλάδα


“Πηγαίνετε εσείς να δουλέψετε στη ΛΑΡΚΟ 78 ώρες. Οι μισοί θα πεθάνετε. Να σας πάμε στα αμπάρια, 78 ώρες τη βδομάδα, να δούμε πόσο καλά θα περάσετε. Αυτή είναι η πρόοδος που ευαγγελίζεστε”, “πού να ξέρετε εσείς από εργοστάσια, από εργοστασιάρχες ξέρετε”, “αν πας και μιλήσεις με την ντουντούκα ή μοιράσεις προκηρύξεις και πεις “συνάδελφε μη συμμετέχεις” κτλ, παίρνεις μία μήνυση για “ψυχολογική βία”. Βρε δεν πάτε στο διάολο λέω εγώ; Αυτά που κάνουν οι εργοδότες, τα τερατώδη, δεν είναι ψυχολογική βία;”, ήταν τα λόγια του Θ.Παφίλη προς τους εκπροσώπους των αστικών κομμάτων στη Βουλή στη συζήτηση για το έκτρωμα των Μητσοτάκη – Χατζηδάκη.

“Είστε οι καλοί χριστιανοί που φέρνετε δουλειά ακόμα και την Κυριακή”, σημείωσε στον λόγο του, θυμίζοντας παράλληλα τα 12ωρα και τα πεπραγμένα του ΣΥΡΙΖΑ, και καταλήγοντας: “Μας γυρίζετε στο 1900. Μην ξεχνάτε, ότι το 1900 έφερε το 1917. Εμείς δε φοβόμαστε, εσείς τρέμετε. Και ο φόβος σας θα γίνει εφιάλτης”

Παρακολουθήστε την εφ’ όλης της ύλης για το νομοσχέδιο ομιλία του κοινοβουλευτικού εκπροσώπου του ΚΚΕ:
 
 


Πηγή:imerodromos.gr


Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Τρίτη, 15 Ιουνίου 2021

Μάνος Χατζιδάκις: Σαν σήμερα, πριν 27 χρόνια, πέταξε στην Οδό Ονείρων…



Όμως, δεν έφυγε στιγμή από κοντά μας, καθώς με το τεράστιο έργο του, είναι εδώ.

Σήμερα, 27 χρόνια μετά, αξίζει να γίνει αναφορά, στη «Διάλεξη για το Ρεμπέτικο» που έδωσε το 1949.

Πήρε το Ρεμπέτικο από το χέρι και του έδωσε τη θέση που του άξιζε πάντα.

Ολόκληρη η διάλεξη εδώ (https://www.manoshadjidakis.com/dialexi-gia-to-rempetik%ce%bf/).

Τα λόγια είναι φτωχά. Εξάλλου, μιλάει πάντα η μουσική του.

Όπως εδώ.

Το τραγούδι Nesta Dia Nevoento, (ήταν μια ομιχλώδες ήμερα) ακούστηκε στην συναυλία Ο Κόσμος και ο Μάνος Χατζιδάκις 2004, στο θέατρο βράχων με την ορχήστρα Olla Vogala. Αρχικά ο Χατζιδάκις ήθελε να το τραγουδήσει η Αμαλία Ροντρίγκες στο ντοκιμαντέρ CARTE BLANCHE 1963. Επειδή το ντοκιμαντέρ δεν υπάρχει ολόκληρο, (στιγμιότυπα δείχνει πολλές φορές η τηλεόραση το Χατζιδάκι με την Μερκούρη να τραγουδούν τον κυρ Αντώνη) δεν είναι γνωστό αν τελικά ηχογραφήθηκε και ακούστηκε στο ντοκιμαντέρ αυτό. Ήταν ένα τραγούδι FANTOS που το είχε γράψει σε αυτόν τον ρυθμό, γιατί τα τραγούδια FANTOS είναι αγαπητά στην Πορτογαλία.



Κι εδώ, όπου ο Χατζιδάκις είχε βάλει ένα ελαφρό τραγούδι στους τίτλους της ταινίας το “Πάμε στα μπουζούκια” (Ν.Φατσέα. Ν Γούναρη). Ίσως να μην συμπαθούσε το ελαφρό τραγούδι άλλα το συγκεκριμένο έχει υπέροχους στίχους:

Σ’ αγαπώ, σ’ αγαπώ

Μα πως θες να σου το πω;

Με της Άνοιξης πουλιά

Να στο μηνύσω

Ήταν μια εποχή που ένας ερωτευμένος μπορούσε σε ένα ταβερνάκι με ένα ζεϊμπεκάκι να “μαρτυρήσει” την αγάπη του.



Σύνταξη – Επιμέλεια: Γιάννης Αγγέλου

Πηγές: https://www.manoshadjidakis.comalt.gr




Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Όταν δεν «Σε βρίσκει η ποίηση»

Γιώργος X. Παπασωτηρίου


Εκεί πάνω «Σε βρίσκει η ποίηση»

«Εκεί που αναρωτιέσαι για πράγματα που πρώτη φορά

αντικρίζεις…

για πράγματα που έλεγες δεν θα συμβούν ποτέ

και τώρα συμβαίνουν μπρος στα μάτια σου…

για πράγματα που πουλιούνται μόλις πιάσουν

κατάλληλη τιμή…

για πράγματα που σάπισαν με το πέρασμα του καιρού

ή που ήσαν σάπια απ' την αρχή και δεν το έβλεπες…

για πράγματα σοβαρά ή ανόητα που ρίσκαρες τη ζωή σου

για πράγματα σημαντικά που τα κατάλαβες αργότερα

για πράγματα που τα φοβήθηκες κι απέφυγες

ν´ αναλάβεις…

για πράγματα που σου έτυχαν χωρίς να τα περιμένεις

για πράγματα που μόνο τα ονειρεύτηκες

και κάποτε, μία στις χίλιες πραγματώθηκαν...

Εκεί απάνω σε βρίσκει η ποίηση.», γράφει ο αγαπημένος Τίτος Πατρίκιος. Μόνο που σε λίγο δεν θα υπάρχουν άνθρωποι για να τους "βρίσκει η ποίηση".

Σήμερα, υπάρχει μόνο η "αντι-ποίηση" των πρωτοκόλλων της αποστειρωμένης εμπειρογνωμοσύνης, οι εγκλεισμοί και η ολοκληρωτική επιτήρηση, υπάρχει η νομιμοποίηση των εργασιακών κολαστηρίων, η επιστροφή στον Μεσαίωνα, η μετατροπή του εργαζόμενου σε κάτοικο ενός αποσπασματικού χωροχρόνου που κινείται με ταχύτατους ρυθμούς, και ο οποίος αδυνατεί να αναγνωρίσει στον εαυτό του μία φυσιογνωμία, μία ταυτότητα, που θα παθαίνει το σύνδρομο του χαμαιλέοντα πάνω στην σκωτσέζικη φούστα και θα σχοινοβατεί μεταξύ λογικής και τρέλας, μεταξύ νεύρωσης και ψύχωσης(boderline), μεταξύ ενός πραγματικού κι ενός ψεύτικου εαυτού (faux-self), έχοντας απολέσει τα όρια στην επιθυμία, τα σύνορα ανάμεσα στην ηδονή και την πραγματικότητα, που τον εκπαιδεύουν νυχθημερόν να θέλει τα πάντα, μόνο που τα πάντα είναι πάντα "αναμενόμενα", πάντα προσδοκώμενα. 

Κι αυτή η προσδοκία θα τρέφεται είτε από τις ψεύτικες αυτο-εικόνες στους "ναούς" των υπεραγορών είτε από τα likes στο Facebook, είτε από την εικονοποίηση των επιθυμιών (ονειροπόληση) μπροστά στην τηλεόραση και τις φιλτραρισμένες φωτογραφίες στο instagram. Οι εικόνες αιχμαλωτίζουν τις αγωνίες και τις επιθυμίες μας, οι οποίες έτσι αναστέλλονται, καθώς "ζούμε" την εκπλήρωσή τους στη ζωή των τηλεοπτικών ηρώων. Ζούμε δια της ταύτισης, δι' αντιπροσώπου. 

Συχνά μάλιστα διαμαρτυρόμαστε ή και διαδηλώνουμε δι' αντιπροσώπου. Ακολουθούν τα ψυχοτρόπα. Η μεταφυσική αγωνία για την ύπαρξη και η αναζήτηση του νοήματος της ζωής θα διευθετούνται πλέον μ' ένα χάπι και μια οθόνη. Αυτή η δυστοπία ολοκληρώνεται με την απόλυτη εμπραγμάτωση του ανθρώπου που τείνει να απορροφήσει ολοκληρωτικά το μυαλό, να εξαφανίσει την ψυχή και μαζί ότι είναι η "ποίηση", δηλαδή ότι είναι η μιλιά του ερωτικού ανθρώπου ως υποκειμένου της δαπάνης. Η υπερτροφία του Εγώ και η φαντασιωσική αναστολή δεν θα επιτρέπουν πια τον έρωτα. Μπορεί να "παίζει" κάποιος τον ερωτευμένο, όπως ο ήρωας του Ντιντερό, αλλά δεν θα είναι ικανός να αισθανθεί. Κι έτσι ανεπίμικτος θα οδεύει από ιδεοψυχαναγκασμούς σε παθολογικούς ναρκισσισμούς, σε ψευδείς εαυτούς και σε οριακές καταστάσεις, σύμφωνα με τις νέες "νοσογραφίες" των μηχανικών της ψυχής.

Σε λίγο, λοιπόν, δεν θα υπάρχουν άνθρωποι για να τους «βρίσκει η ποίηση», μόνο "νοήμονες μηχανές". Κι αν υπάρχουν κάποιοι διαφεύγοντες τολμητίες, αυτοί/ές θα έχουν να αντιμετωπίσουν τα ρόμποκοπ της εξουσίας, τα ψυχιατρεία και τις φυλακές.

Πηγή:artinews



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Το ΝΑΤΟ επιστρέφει στις ρίζες του

ΕΦ.ΣΥΝ.


Η «εισβολή» του Τζο Μπάιντεν στο διεθνές προσκήνιο προκάλεσε αρκετές ευχάριστες εκπλήξεις. Παρά το μετριοπαθές προφίλ και τις στενές σχέσεις του με το οικονομικό και πολιτικό κατεστημένο, στο πρώτο εξάμηνο της θητείας του προκάλεσε ευεργετικά «σοκ» τόσο στο εσωτερικό των ΗΠΑ όσο και στις διεθνείς σχέσεις.

Προφανώς, αναφερόμαστε στο ισχυρό οικονομικό πακέτο στήριξης των νοικοκυριών και επιχειρήσεων για να ορθοποδήσουν από τις επιπτώσεις της πανδημίας, που δικαίως χαρακτηρίζεται νέο «Νιου Ντιλ». Προφανέστατα, αναφερόμαστε στις προτάσεις για τον παγκόσμιο εταιρικό φόρο και την άρση των πατεντών στα εμβόλια, που έφεραν σε αμηχανία την Ευρώπη.

Ωστόσο, οι θετικές εκπλήξεις εξαντλούνται σε αυτά. Οσοι περίμεναν ότι ο «κεϊνσιανισμός» του Μπάιντεν θα έχει αντανάκλαση και στη διεθνή συμπεριφορά της υπερδύναμης, διαψεύδονται. Η επιστροφή των ΗΠΑ στην ευρωατλαντική συμμαχία, η προσπάθεια της νέας αμερικανικής ηγεσίας να κλείσει τα βαθιά ρήγματα στη συνοχή της που προκάλεσε η αλλοπρόσαλλη πολιτική του Τραμπ, αντισταθμίζεται από την επικίνδυνη επιστροφή του ΝΑΤΟ στις βαθιές ψυχροπολεμικές ρίζες του, που είχαν συρρικνωθεί στη διάρκεια του μακρόχρονου -και κραυγαλέα αποτυχημένου- πολέμου κατά της «τρομοκρατίας».

Φυσικά, ούτε η πανδημία ούτε οι πρωτοφανείς προκλήσεις διεθνούς συνεργασίας και αλληλεγγύης που αυτή ανέδειξε κατάφεραν να εξαλείψουν τα γεωπολιτικά συμφέροντα, τους ανταγωνισμούς και τις εμμονές της αμερικανικής υπερδύναμης και των συμμάχων της. Ούτε να αλλάξουν τη φύση της νατοϊκής συμμαχίας ως ψυχροπολεμικής δομής, στενά εξαρτημένης από τις πιέσεις του στρατιωτικο-βιομηχανικού συμπλέγματος.

Το ΝΑΤΟ της «νέας εποχής» αποκαθιστά τη χαμένη συνοχή του στη σύνοδο των Βρυξελλών, στήνοντας απέναντί του μια παλιά και μια σχετικά νέα «απειλή»: τη Ρωσία και την Κίνα, η οποία έπειτα από δεκαετίες αναβαπτίζεται από οικονομικός εταίρος των πάντων σε «πρόκληση» -και αυτό είναι ένας ευφημισμός για την «απειλή» ή τον «εχθρό» του εγγύς μέλλοντος.

Το χειρότερο είναι ότι η αντιμετώπιση του «εχθρού» απαιτεί νέο ανταγωνισμό εξοπλισμών και αύξηση των πολεμικών δαπανών, την ώρα που η πανδημία εκτοξεύει τα δημόσια χρέη και αλλάζει τις προτεραιότητες. Για υπερχρεωμένες χώρες όπως η Ελλάδα, αποτελεί πράξη αυτοχειρίας η «πειθαρχία» στη νατοϊκή εντολή αύξησης των εξοπλιστικών δαπανών. Και όμως, ο Ελληνας πρωθυπουργός έσπευσε να δηλώσει πρόθυμος να ανταποκριθεί. Δυστυχώς, δεν μας εκπλήσσει καθόλου.


Πηγή:efsyn.gr



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Καρφί στο μάτι τους



Και μόνο η αντίδραση της κυβέρνησης, της εργοδοσίας και των επιτελείων τους στην πανεργατική απεργία και στις μεγάλες απεργιακές συγκεντρώσεις της περασμένης Πέμπτης είναι απόδειξη ότι ο οργανωμένος αγώνας των εργαζομένων και η καθολική απόρριψη του νομοσχεδίου - έκτρωμα για τα Εργασιακά είναι «καρφί στο μάτι τους».

Δεν μπορούν να χωνέψουν ότι παρά την προπαγάνδα και το αναποδογύρισμα της πραγματικότητας σε ό,τι αφορά το νομοσχέδιο, παρά την προσπάθεια κατασυκοφάντησης των εργατικών αγώνων, παρά τον βομβαρδισμό για τις δήθεν «θετικές διατάξεις» που περιέχει το έκτρωμα, αυτό απορρίπτεται χωρίς δεύτερη κουβέντα από τη συντριπτική πλειοψηφία των συνδικάτων, που κλιμακώνουν τον αγώνα για να βρει τη θέση του στα σκουπίδια.

Ετσι και τη μέρα της απεργίας: Οχι μόνο ξαμόλησαν από το ξημέρωμα τους προπαγανδιστές τους στα αστικά ΜΜΕ για να υπερασπιστούν το ...«δικαίωμα» στην απεργοσπασία, αλλά πριν ακόμα ολοκληρωθούν οι απεργιακές συγκεντρώσεις η κυβέρνηση χρησιμοποίησε κάθε δόλιο μέσο για να «αποδείξει» ότι το απεργιακό κάλεσμα των συνδικάτων είχε μικρή απήχηση και ότι επομένως το νομοσχέδιο έχει την αποδοχή των εργαζομένων! Για τέτοια απελπισία και ξετσιπωσιά μιλάμε!

Αν όμως η κυβέρνηση θεωρεί πως «δεν έγινε δα και τίποτα» με την απεργία, συνολικά με τις αντιδράσεις των εργαζομένων, γιατί σε συνεννόηση με τους εφοπλιστές έστειλαν τις απεργιακές αποφάσεις 14 ναυτεργατικών σωματείων στα δικαστήρια, βγάζοντας παράνομη την κινητοποίησή τους;

Αν η απεργία, όπως λένε, «δεν συγκινεί» - τα ίδια ισχυριζόταν πριν μερικούς μήνες και η ηγεσία της ΓΣΕΕ - γιατί στον πυρήνα του νομοσχεδίου που φέρνουν περιέχονται νέες απαγορεύσεις και εμπόδια στο απεργιακό δικαίωμα, θωρακίζεται η απεργοσπασία, ποινικοποιείται η περιφρούρηση του απεργιακού αγώνα και συνολικότερα η συνδικαλιστική οργάνωση και δράση, κυρίως εκεί που χτυπάει η καρδιά της παραγωγής, στον χώρο δουλειάς και στο πρωτοβάθμιο σωματείο;

Γιατί αυξάνουν τα αναχώματα για ένα σωματείο να αποφασίσει απεργία και για έναν εργαζόμενο να απεργήσει; Και γιατί επιστρατεύτηκαν από το πρωί της Πέμπτης απεργοσπαστικοί μηχανισμοί, εκβιάζοντας και απειλώντας εργαζόμενους να μην απεργήσουν; Γιατί τα αστικά ΜΜΕ, έντυπα και ηλεκτρονικά, δεν αφιέρωσαν παρά ελάχιστο χρόνο και χώρο στις μαζικότατες απεργιακές συγκεντρώσεις, αναντίστοιχο με την πρωτόγνωρη συμμετοχή σε εργατική κινητοποίηση, τουλάχιστον τα τελευταία χρόνια;

Απ' όπου και να το πιάσει κανείς, το ψέμα «βγάζει μάτι»...

Ούτε είναι βέβαια τυχαίο ότι από την επομένη κιόλας της απεργίας και μπροστά στην προοπτική κλιμάκωσης, εντάθηκε η επίθεση στα συνδικάτα και στη συνδικαλιστική δράση, με στοχευμένα συκοφαντικά δημοσιεύματα και παρεμβάσεις κυβερνητικών στελεχών που «βγάζουν τρελούς» όσους βλέπουν στο νομοσχέδιο την προσπάθεια να θωρακιστούν τα συμφέροντα της εργοδοσίας, σε βάρος ακόμα και των πιο στοιχειωδών εργασιακών και συνδικαλιστικών δικαιωμάτων.

Την προσπάθεια αυτή συντρέχουν κόμματα και συνδικαλιστικές δυνάμεις που θέλουν είτε να φρενάρουν τις αγωνιστικές διαθέσεις των εργαζομένων, είτε να αποσυντονίσουν το απεργιακό μέτωπο, είτε να αξιοποιήσουν τη γενικευμένη δυσαρέσκεια για να ψαρέψουν ψήφους σε θολά «αντιδεξιά» νερά, σερβίροντας σαν ξαναζεσταμένο πιάτο τις αυταπάτες ότι μια «άλλη», τάχα προοδευτική διαχείριση, μπορεί να εξασφαλίσει τα εργασιακά δικαιώματα ταυτόχρονα με τα κέρδη και την ανταγωνιστικότητα του κεφαλαίου.

Η μαζικότητα των απεργιακών συγκεντρώσεων, το σταμάτημα της παραγωγής σε μεγάλους χώρους δουλειάς, όπως τα εργοτάξια των Κατασκευών, το λιμάνι, τα καράβια, η Ζώνη, η συμμετοχή για πρώτη φορά σε απεργία νέων εργαζομένων από διάφορους χώρους, το σταμάτημα των Μέσων Μαζικής Μεταφοράς στην Αττική, οι εκατοντάδες που έκαναν το βήμα ανήμερα της απεργίας και επισφράγισαν τη συμμετοχή τους με εγγραφή στα σωματεία, η συζήτηση και αποδοχή του πλαισίου πάλης από πολύ περισσότερους εργαζόμενους, μέσα από μαζικές, συλλογικές διαδικασίες, ακόμα κι αν αυτήν τη φορά δεν συμμετείχαν στην απεργία, είναι αδιάψευστος μάρτυρας για την επιτυχία της απεργιακής μάχης που έδωσαν με αυταπάρνηση και αποφασιστικότητα εκατοντάδες συνδικαλιστικές οργανώσεις όλες τις προηγούμενες μέρες, απορρίπτοντας οριζόντια και κάθετα το νομοσχέδιο, καταγράφοντας βήματα στην οργάνωση της εργατικής τάξης. Με την ορμή και την πείρα αυτής της μεγάλης κινητοποίησης, κορυφώνεται σήμερα η προετοιμασία της νέας απεργίας.

Πηγή:www.rizospastis.gr



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Ανθρωποφυτείες…


Ο Μπάμπης θεωρεί την πανδημία ευλογία. Ηρθε πίσω στην πατρίδα απ’ την Κορέα για να αντέξει εδώ το λοκ ντάουν, αλλά κυρίως για να πάρει μιαν ανάσα. Εβγαζε λεφτά δουλεύοντας δεκαπέντε ώρες την ημέρα σε πραγματικές συνθήκες κοινωνικής απομόνωσης με παρέα το κρεβάτι του. Ο Νίκος τα ίδια απ’ την Κίνα, όπου οι υπάλληλοι δουλεύουν δωδεκάωρο επί έξι μέρες. Ηδη αυτοκατατάσσονται στους λεγόμενους ψηφιακούς μετανάστες, σαν και τους μισούς υπαλλήλους ψηφιακών εταιρειών σ’ όλο τον κόσμο, που αντιγράφουν τον πατέρα του Facebook, Ζούκεμπεργκ, που διευθύνει την αυτοκρατορία του από τον ιδιόκτητο παράδεισό του στη Χαβάη. Κι έτσι σιγά σιγά γεμίζουμε κι εμείς κι ο κόσμος ανθρώπους – μπρελόκ Ζούκεμπεργκ της διπλανής πόρτας. Κόλαση σε περιτύλιγμα παραδείσου.

Είχα την τύχη να ξεστραβωθώ, σχεδόν προφητικά, περί την τηλεζωή, στα τέλη της δεκαετίας του ’80. Σ’ ένα ταξίδι στη Νέα Υόρκη, καθώς δεν ξαναπέταξα στην άλλη άκρη του Ατλαντικού από τότε, με καλούν σ’ ένα σπίτι νεαρού ζευγαριού, στον πεντηκοστό όροφο γυάλινου ουρανοξύστη. Ο νεαρός Ελληνας, ετών 26, golden boy στο επάγγελμα, έχει αναδειχτεί σε χρηματιστή της χρονιάς κι έχει βγάλει δέκα εκατομμύρια δολάρια σ’ ένα χρόνο. Πληρώνει 5.000 για ένα γυάλινο τριάρι κλουβί στον ίλιγγο πενήντα ορόφων ψηλά, με παράθυρα που δεν ανοίγουν, και τα μισά για μια γκαρσονιέρα δίπλα του, όπου έχει στοιβάξει έξι αμερικανοασιάτες που του τρέχουν τη δουλειά, εικοσιτέσσερις ώρες το εικοσιτετράωρο, για να καλυφθεί το διαφορετικό ξημέρωμα Πεκίνου – Βερολίνου και Νέας Υόρκης. Είναι οι πρώτοι ψηφιακοί δούλοι που συνάντησα, ξυπόλητοι, μ’ ένα σορτς κι ένα μακό, που δούλευαν αναπνέοντας τεχνητό αέρα, και κοιμόντουσαν στο πολυτελές πάτωμα του σχεδόν εναέριου κελιού τους. Και να σκεφθείτε, σύντροφοι, ότι τότε δεν υπήρχε τηλεργασία.

Μια φαινομενικά ανώδυνη εμπειρία με μόλυνε ευτυχώς με το μικρόβιο της ταξικής συνείδησης, όπως αυτή τώρα πια διαμορφώνεται αναπόδραστα, και μετά το ’89 ίσως απελπιστικά αργά, στις συνθήκες του ψηφιοποιημένου παγκόσμιου καπιταλισμού. Ομως εγώ ήξερα και το αλλιώς. Ενώ τα σημερινά παιδιά κι εγγόνια της γενιάς μου κατάντησαν να ονειρεύονται την εξέλιξη αυτής της νεοδουλείας ως εργασία …Επειδή όμως δεν είναι στη φύση του ανθρώπου να ζει για να δουλεύει σα ζώο, ακόμα κι αποκτώντας αγαθά που δεν μπορεί να χαρεί, παρά μόνον σαν αυτοκράτορας με βίτσια φυσιολατρικού προσκοπισμού και μεγαλοαστικής ξυπολησιάς τα Σαββατοκύριακα με σκάφος ή ελικόπτερο στη Μύκονο. Κι επειδή για να βρεθείς σ’ αυτή τη θέση πρέπει να πατήσεις σε εκατομμύρια ανώνυμα πτώματα και να παίζεις κλέφτες κι αστυνόμους με τους επίσης ψηφιακούς πια βαρόνους των ναρκωτικών, που στην πανδημία προχώρησαν σε ντελίβερι χαπιών και κοκαΐνης. Κι επειδή σε τελική ανάλυση της Γης οι κολασμένοι είναι δισεκατομμύρια απανταχού της Γης και τ’ αφεντικά – αυτοκράτορες μια χούφτα, και μετρήσιμη και εντοπίσιμη, ακόμα κι από μη κομμουνιστές. Ηρθε η ώρα να στραφούμε κι ευτυχώς το κάνουμε στην πραγματική δουλειά και στην πραγματική εργασία, στον πραγματικό πλούτο και στην πραγματική ανθρώπινη υπεραξία, σε μια εποχή που οι γνώσεις και τα μέσα αφθονούν. Και δεν αφθονούν απλώς. Μας ανήκουν κιόλας. Ευτυχώς η σπορά του συνθήματος έχει αρχίσει. Τη βρίσκεις σαν τροχιοδεικτικό στο σλόγκαν της νεολαίας μας: Δίνουμε «ΤΡΟΠΟ» στην οργή!

Η μάχη σ’ αυτή τη φάση ίσως πρέπει να δοθεί απέναντι στους επιστάτες των καινούριων καπιταλιστικών ανθρωποφυτειών. Κάτι ευπρεπείς στην εμφάνιση, με ειρωνικό διαφημιστικό λεξιλόγιο, νεόκοπους αστούς προαγωγούς, σαν τον ιατρό – πολιτικό νεοδημοκράτη εισηγητή του νόμου – μήτρα του φόνου, που έχουν αναλάβει εργολαβικά να φτηνύνουν την εργασία και τη ζωή μας, ίσαμε που να εισπράξουν το μπράβο των πραγματικών αφεντικών τους. Πρέπει με προσοχή να διακρίνουμε, πίσω απ’ τις φανφάρες και τις κόντρες, το βαθύ μίσος που τρέφουν για τους εργαζόμενους μόλις συνειδητοποιήσουν ότι τίποτα δεν υπάρχει χωρίς αυτούς, ούτε τα προνόμια, ούτε τα λεφτά, ούτε καν οι ψήφοι τους. Και φοβούνται. Και ξερνάνε χολή. Πασπαλισμένη με άχνη ζάχαρη, τεχνητής φιλανθρωπίας. Είναι μια γενιά ολόκληρη νέων αστών πολιτικών που εμφορούνται από την πεποίθηση ότι, συναινώντας στο βιασμό τους από το γιγάντιο υπερσυσσωρευμένο κεφάλαιο, αποκτούν ένα χρυσό ψίχουλό του, ικανό όμως να αβγατίσει και να τους μετατρέψει έστω και σε αφεντικά μιας χρήσης, αν χωρίς τύψεις και με αέρα ανωτερότητας συνθλίψουν τη μάζα, την επίσης γιγάντια, των εργαζομένων από κάτω τους. Αυτή είναι η φύση της δημοκρατίας τους. Που κυβερνάει με το 43% του 70% των ψηφισάντων, και υπαγορεύει οργάνωση κι αντίσταση συνδικάτων με 50% συν ένα των ταμειακώς εντάξει! Είναι αυτό το ταξικό μίσος της κοινοτοπίας του αστικού κακού, που πρέπει να αντιμετωπίσουμε. Χωρίς αγάπες, αγκαλίτσες, όλοι μαζί μπορούμε και πολιτισμένες συγκυβερνήσεις. Οπως εμείς ξέρουμε. Και στους δρόμους κυριολεκτικά. Μπορεί το εργατικό κίνημα να είναι σε διαφορετική φάση ανάκαμψης απ’ ό,τι η καπιταλιστική, ευνοημένη από την πανδημία. Αλλά αυτό δεν μπορεί και δεν ήταν και ποτέ άλλοθι για να μη συνειδητοποιήσουμε την ουσία της δύναμής μας: Δηλαδή ότι μας φοβούνται περισσότερο απ’ όσο μας μισούν. Φαντάσου να δώσουμε και τρόπο στην οργή μας…


Σημείωση: Το άρθρο της Λιάνας Κανέλλη αναδημοσιεύεται από τον Ριζοσπάστη του Σαββατοκύριακου 12-13/6/2021


Πηγή:katiousa



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »