Παρασκευή, 22 Σεπτεμβρίου 2017

Ο «δουλοπρεπής» ελληνικός λαός και η «υπερηφάνια» των ξεπεσμένων

Του Προκόπη Μπίχτα


Έχει γίνει της μόδας να κατηγορείται ο ελληνικός λαός για δουλοπρέπεια, προσκύνημα και αδιαφορία, επειδή «δεν σηκώνεται από τον καναπέ». Αυτές οι κατηγορίες δεν εκστομίζονται μόνο από αυτούς που κερδοσκοπούν σε βάρος εκατομμυρίων ανθρώπων ή από αυτούς που βολεύονται όπως-όπως στο καθεστώς της αποικίας χρέους, αλλά κυρίως από αυτούς που πλασσάρονται δημόσια σαν ασυμβίβαστες και αδούλωτες ψυχές, οι οποίες έχουν τον χρόνο και τα μέσα να εκτοξεύουν λιβέλλους, αλλά δεν έχουν καμμία όρεξη να κάνουν τίποτα περισσότερο.

Είτε αυτές οι νευρωσικές κραυγές εκφράζονται στον δημόσιο λόγο είτε ιδιωτικά και αν το φέρει η κουβέντα(!),  δεν έχουν καμία σχέση με την πραγματικότητα, αν θεωρήσουμε ότι η πραγματικότητα δεν είναι ένα μεταφυσικό γεγονός, αλλά είναι προϊόν ιστορικών συνθηκών, αποτέλεσμα αιτιών και αλλάζει όταν δημιουργηθεί η κατάλληλη συγκυρία. Η πραγματικότητα του κυκλώνα δεν είναι η πρόσκαιρη ηρεμία που βασιλεύει στο μάτι του, αλλά είναι ο ίδιος ο κυκλώνας.

Οι αφορισμοί των αγανακτισμένων κατηγόρων, που τους βαφτίζουν «επιχειρήματα», είναι καρπός καφενειακών συζητήσεων, ανυπόφορης τηλοψίας και ημινέκρωσης των δευτερευόντων κέντρων του εγκεφάλου, που τους οδηγούν στην αναπαραγωγή των λυσσασμένων κραυγών των δολοφόνων της χώρας, μόνο που προέρχονται από ημιεπαναστατική και όχι από αντιλαϊκή θεώρηση(!) Αναφέρονται στον «τεμπέλη», «αδιάφορο» και «άχρηστο» Έλληνα, δηλαδή, χωρίς να το συνειδητοποιούν μέσα στην εγκεφαλική ομίχλη τους, αναφέρονται σε κάποιο απροσδιόριστο DNA και σε κάποια δυσδιάκρικτη «φύση» που καθορίζει την πρακτική του ελληνικού λαού. Έτσι, όλες αυτές οι «ασυμβίβαστες» φύσεις διακατέχονται από βαθειά ρατσιστικές αντιλήψεις, η σκέψη τους αναλογεί στον πρώιμο μεσαίωνα και παπαγαλίζουν βλακωδώς τις λέξεις των καταπιεστών.

Αν πιστεύουν ότι η απάθεια είναι χαρακτηριστικό του ελληνικού λαού, ας ρίξουν μια ματιά στους υπόλοιπους λαούς. Εκεί όπου, επίσης, απέτυχαν οι -δήθεν- πρωτοπορίες, θα δουν την ολοκληρωτική  υποταγή στην εκμετάλλευση, την περιστολή των δημοκρατικών ελευθεριών, την άγρια φτώχεια, τα εκατομμύρια των ανέργων, τα εκατομμύρια των αστέγων, τις αυτοκτονίες, την αλλοτρίωση και στρέβλωση ακόμα και του βιολογικού κυττάρου, το τι ψηφίζουν και, ιδιαίτερα την αποχή τους από κάθε πολιτική και κοινωνική δραστηριότητα. Αν τα δουν αυτά, θα δουν ότι οι μουχλιασμένες αντιλήψεις τους για τον καταραμένο ελληνικό λαό δεν αξίζουν πεντάρα.

Αυτοί οι φουσκωμένοι διάνοι που πουλούν φθηνή επαναστατική νεύρωση για να νοιώσουν ανώτεροι από την πλέμπα, παροτρύνουν -δήθεν- τους  ΑΛΛΟΥΣ να πάρουν το δίκαννο ή «να τους  πλακώσουν στις μπουνιές».  Ας πάρουν πρώτα αυτοί το δικό τους δίκαννο κι ας πλακώσουν πρώτα αυτοί στις μπουνιές κάποιους για να δούμε την αξία των απόψεών τους και το ειδικό βάρος των ίδιων.

Αυτοί οι υβριστές που, κατά κανόνα κόπτονται για τα δικαιώματα των ζώων, την χορτοφαγία, την οικολογία, την «καταπίεση» των LBGTQ κ.λ.π., αλλά αδιαφορούν για την οικτρή κατάσταση εκατομμυρίων ανθρώπων, βρίζουν τους απαθείς μελλοθάνατους.

Αυτές οι αντιδραστικές αντιλήψεις δεν είναι τυχαίες. Συμμορφώνονται με την ρήση της Θάτσερ για ύπαρξη ατόμων και όχι κοινωνίας, εντείνουν το κλίμα της ηττοπάθειας και κρύβουν συστηματικά την ενοχή των εγχώριων δολοφόνων κάθε χρώματος, των παγκόσμιων αφεντάδων τους και, κυρίως, την παταγώδη αποτυχία και τον ρόλο πολλών «αριστερών ατόμων» και «πρωτοποριών της ταξικής πάλης», οι οποίοι διασπούν και σαμποτάρουν διαρκώς κάθε προσπάθεια αποτίναξης του ζυγού κι έχουν μεταδώσει στον ελληνικό λαό την μιζέρια τους, την δουλοπρέπειά τους και τις νεοταξίτικες αντιλήψεις τους.

Ο ελληνικός λαός έχει ξεσηκωθεί ενάντια στους εχθρούς του αμέτρητες φορές στην ιστορία του, μέχρι το πολύ πρόσφατο παρελθόν, μέχρι μόλις πριν από δυο χρόνια και δεν έχει διστάσει ούτε μπροστά στην καταστροφή ούτε μπροστά στον θάνατο. Του αρκούσε μόνο να διακρίνει μια μικρή σπίθα ελπίδας.

Μέχρι τώρα οι αγώνες του προδόθηκαν και μάλιστα από τους έμπιστούς του. Το τελευταίο μεγάλο χτύπημα που δέχθηκε ήταν τον Ιούλιο του 2015. Τότε προδόθηκε από την κυβέρνηση στην οποία στήριξε τις ελπίδες του, αλλά κι από κάθε άλλη πολιτική δύναμη που κάθισε να κλωσήσει τα αυγά της, αδιάφορη μπροστά στην προδοσία, κι έμεινε πάλι μόνος του. Το σοκ γέννησε δυσπιστία κι έφερε μοιρολατρία. Όμως τα δυο χρόνια που έχουν περάσει είναι ένα αμελητέο χρονικό διάστημα και δεν χαρακτηρίζουν τίποτα. Αυτό το ξέρουν οι δυνάστες και ο μεγαλύτερος φόβος τους είναι ότι αυτός ο λαός μπορεί να σηκώσει πάλι κεφάλι.

Ο μοναδικός τρόπος για να ξεπεράσει ο ελληνικός λαός την απάθειά του είναι να ενωθεί και να οργανωθεί απέναντι στον κοινό εχθρό που, σήμερα, είναι το καθεστώς των μνημονίων, το γερμανικό νόμισμα και η ΕΕ, να στείλει στον διάολο εχθρούς και «φίλους» του και να ανακτήσει την εθνική και την λαϊκή κυριαρχία του. Σήμερα, αυτός ο στόχος συμπυκνώνει όλη την μετέπειτα πορεία κι όταν επιτευχθεί θα ανοίξει ο δρόμος για παραπέρα βήματα και τότε οι ντόπιοι και ξένοι υβριστές θα καταπιούν την γλώσσα τους.

Πηγή: dromosanoixtos.gr



Προκόπης Μπίχτας: Σχετικά με τον συντάκτη




Διαβάστε Περισσότερα »

Πέμπτη, 21 Σεπτεμβρίου 2017

Το λαθρεμπόριο κατέστρεψε τις ακτές της Αττικής

Γιώργης Τερζάκης


Κάτι πολύ σάπιο υπάρχει κάτω στον Πειραιά…


Η σύλληψη του πλοίαρχου και του πρώτου μηχανικού του δεξαμενόπλοιου Λασέα, που πραγματοποιούσε απάντληση των καυσίμων από το βυθισμένο Αγία Ζώνη, με την κατηγορία της λαθρεμπορίας καυσίμων ήταν η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι για την έκταση που έχει λάβει το λαθρεμπόριο πετρελαίου. Άμεσοι συνεργοί επώνυμοι και πολυπράγμονες εφοπλιστές που θησαυρίζουν με τις πλάτες φυσικά των υπουργών του ΣΥΡΙΖΑ οι οποίοι ενώ υπόσχονταν ότι θα πάτασσαν το λαθρεμπόριο καυσίμων συμβιώνουν μια χαρά με τους κοντραμπατζήδες, όπως έκαναν όλοι οι προκάτοχοί τους… Μηδενός εξαιρουμένου!

Το σανό ταυτόχρονα πάει κι έρχεται…


Οι μεν κυβερνητικοί πάνε στις παραλίες για μπάνιο μπας και ξορκίσουν το κακό και φύγει το μαζούτ. Οι δε αντικυβερνητικοί γαυγίζουν για τη μόλυνση της θάλασσας και κατηγορούν τη κυβέρνηση. Τι κοροϊδία κι απ’ τους δύο…

Οι ΣΥΡΙΖΑίοι μας θυμίζουν τον δημοσιογραφικό καθοδηγητή τους (Θ. Καρτερό) που ως διευθυντής του Ριζοσπάστη το 1987 όταν προέκυψε το πυρηνικό ατύχημα στο Τσέρνομπιλ, υποδείκνυε να τρώμε ότι φυτρώνει για να ξορκίσουμε το κακό σε πείσμα της πραγματικότητας… Οι «Μένουμεευρώπηδες» ως οσίες παρθένες δεν ξέρουν τίποτα για το κακό του ναυαγίου και πως αυτά τα ναυάγια προκαλούνται.

Τι σχέση μπορεί να υπάρχει μεταξύ του ναυαγίου και του λαθρεμπορίου πετρελαίου;

Οι δρόμοι του λαθρεμπορίου ή «πως γίνεται η δουλειά»


  • Αγοράζουν αφορολόγητο ναυτιλιακό πετρέλαιο και το πουλάνε ως πετρέλαιο κίνησης ή θέρμανσης, χωρίς βέβαια να έχουν πληρώσει τους σχετικούς φόρους, που φθάνουν ακόμη και το 75% επί της τελικής τιμής!
  • Για να υλοποιηθεί αυτή η πώληση χρειάζεται να αλλάξει πορεία το ναυτιλιακό πετρέλαιο και να βρεθεί στις ανάλογες εγκαταστάσεις, στις οποίες θα γίνει η επεξεργασία του.
  • Για τη μεταφορά του ναυτιλιακού πετρελαίου χρειάζεται το μεταφορικό μέσο.

Ποιό μπορεί να είναι αυτό; Μία περίπτωση είναι οι ανεξάρτητοι μεταφορείς, οπότε παίρνουν όλο το ρίσκο και δεν εκτίθενται οι ναυτιλιακές ή στην άλλη περίπτωση υπάρχουν οι άλλοι μεταφορείς και κυρίως αυτοί που μεταφέρουν απόβλητα από τα δεξαμενόπλοια όπου όπως γίνεται αντιληπτό είναι εύκολο να μεταφερθεί και ναυτιλιακό πετρέλαιο.

Στην ίδια αλυσίδα εμπλέκονται, επίσης και οι μεταφορείς της ξηράς, τα βυτιοφόρα. Μία ολόκληρη αλυσίδα μικρών, μεγάλων αλλά κυρίως πολύ μεγάλων συμφερόντων.

Όταν, λοιπόν, οι «διαδρομές» του λαθρεμπορίου πραγματοποιούνται με τέτοια μέσα και συνοστίζονται σε μία περιοχή όπως ο Σαρωνικός, όπου ο κίνδυνος του ατυχήματος είναι πολύ πιθανός, γίνεται κατανοητό πόσο συνδέεται η διαδικασία του λαθρεμπορίου με το ατύχημα και το ναυάγιο.

Γιατί, όμως, αποσιωπάται και από τις δύο πλευρές το σκέλος του λαθρεμπορίου και αποσυνδέεται από τα περιβαλλοντικά ατυχήματα των ναυαγίων;

Είναι κατανοητή η στάση που κρατάνει οι κύριοι πολιτικοί εκπρόσωποι του εφοπλισμού. Από κει βγάζοπυν λεφτά και με τη σιωπή τους χτίζουν την πολιτική τους καριέρα. Το ίδιο ισχύει και για τους λεγόμενους αυτοδιοικητικούς που έχουν να ξεπληρώσουν πολλά γραμμάτια… Όμως, η αποσιώπηση των ευθυνών των εφοπλιστών και η συγκάλυψη της κατάστασης που επικρατεί πέριξ του μεγαλύτερου λιμανιού της χώρας από τους κυβερνητικούς το μόνο που δείχνει είναι τη μετατόπιση του ΣΥΡΙΖΑ στον αστικό υπόκοσμο. Αλλά είπαμε τα γραμμάτια είχαν υπογραφτεί πριν τον Ιανουάριο του 2015…

Η αλυσίδα αυτή δείχνει επίσης την σχέση που έχει η αντιμετώπιση του λαθρεμπορίου (πέραν δηλαδή των διαφυγόντων εσόδων για το κράτος) με άλλους σημαντικούς τομείς της ζωής μας, όπως είναι η προστασία του θαλάσσιου περιβάλλοντος και των ακτών.

Η ταξική Αριστερά πρέπει να συνενώσει τα λαϊκά συμφέροντα ενάντια τους εφοπλιστές και τους πολιτικούς τους εκπροσώπους και το οργανωμένο έγκλημα. Τώρα ξέρουμε ότι όλοι αυτοί είναι ένα!

Πηγή: kommon.gr



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Τεχνητή νοημοσύνη, συλλογική ευφυΐα και ατομική ηλιθιότητα

Γελωτοποιός


Στην ταινία «Μια νύχτα με τη Μέριλιν» (Insignificance,1985) ο Αϊνστάιν περνάει μια νύχτα με την Μ. Μονρόε συζητώντας για τα πάντα -εκτός απ’ το σεξ. Κάποια στιγμή ο Αλβέρτος της λέει ότι εμείς -οι απλοί άνθρωποι, δεν μπορούμε ν’ αντιληφθούμε τη θεωρία της σχετικότητας, αλλά τη χρησιμοποιούμε κάθε μέρα.

«Είναι σαν το μετρό», της λέει. «Δεν ξέρεις πώς φτιάχνονται τα βαγόνια, πώς κινούνται, πώς κατασκευάστηκαν οι σήραγγες, δεν χρειάζεται να τα ξέρεις όλ’ αυτά. Αρκεί να μπεις μέσα και να ξέρεις σε ποια στάση θέλεις να κατέβεις. Αυτό αρκεί.»

~~

Ο Jared Diamond έζησε πολύ καιρό στα οροπέδια της Νέας Γουινέας, με φυλές που βρίσκονται ανάμεσα στο τροφοσυλλεκτικό στάδιο και σ’ εκείνο της πρώιμης γεωργίας.

Ο συγγραφέας μας λέει ότι αντίθετα μ’ αυτό που πιστεύουμε, οι «πρωτόγονοι» της Νέας Γουινέας είναι πολύ πιο ευφυείς απ’ τους δυτικούς. Όχι μόνο φυσιοκρατικά, όπου βεβαίως δεν μπορεί να υπάρξει καμία σύγκριση με κάποιον άνθρωπο της πόλης που νομίζει ότι τα κοτόπουλα είναι ξεπουπουλιασμένα και ακέφαλα.

(Κάποια στιγμή, γράφει ο Diamond, του έφεραν να φάει μανιτάρια κι εκείνος αναρωτήθηκε -και ρώτησε- μήπως είναι δηλητηριώδη. Οι «πρωτόγονοι» γέλασαν. Είχαν εκατό διαφορετικά ονόματα για τα μανιτάρια και φυσικά ήξεραν εκείνα τα δύο ή τρία που δεν ήταν βρώσιμα.)

Όμως ακόμα και στις νέες τεχνολογίες οι πρωτόγονοι έδειχναν ευφυΐα και περιέργεια που δεν συνάντησε στον δυτικό κόσμο. Επεξεργάζονταν κάθε αντικείμενο. Κάθε απλή μηχανή την έλυναν και την συναρμολογούσαν ξανά, προσπαθώντας να καταλάβουν πώς λειτουργεί.

«Εμείς οι δυτικοί, μοιάζουμε πραγματικά ηλίθιοι σε σύγκριση με κάποιον πρωτόγονο απ’ τα οροπέδια της Νέας Γουινέας», λέει ο Ντάιμοντ.

~~

Στον δυτικό κόσμο δεν χρειάζεται να είσαι ιδιαίτερα έξυπνος για να επιβιώσεις. Στο σούπερ μάρκετ δεν πουλάνε δηλητηριώδη μανιτάρια κι ούτε χρειάζεται να κυνηγήσεις το φαΐ σου.

Χειριζόμαστε κάποιες μηχανές για τις οποίες δεν ξέρουμε τίποτα. Ποιος ξέρει πώς λειτουργεί η τηλεόραση; Ποιος καταλαβαίνει τη λειτουργία του iphone και του pc που χρησιμοποιεί; Πόσοι μπορούν να λύσουν τη μηχανή ενός αυτοκινήτου; Πόσοι γνωρίζουν πώς φτιάχνεται το γυαλί;

Και βεβαίως δεν θα πω τίποτα για την κβαντομηχανική, τις διαστημικές αποστολές και τη νανοτεχνολογία. Όπως αναφέρει κι ο κινηματογραφικός Αϊνστάιν στη Μέριλιν, δεν χρειάζεται να ξέρεις γιατί πετάει το αεροπλάνο ή γιατί δεν βουλιάζουν τα πλοία. Αρκεί να ‘χεις λεφτά για ν’ αγοράσεις εισιτήριο και να μπεις μέσα.

Ο σύγχρονος κόσμος βασίζεται στη συλλογική ευφυΐα.

Για να μπορέσεις να μπεις στο καινούριο σου αυτοκίνητο πρέπει να υπάρξουν εκείνοι που θα επεξεργαστούν το μέταλλο, το γυαλί και το πλαστικό. Εκείνοι που θα φτιάξουν τη μηχανή, εκείνοι που θα φτιάξουν τα ηλεκτρικά κυκλώματα. Εκείνοι που θα κάνουν την κλασματική απόσταξη του πετρελαίου για να φτιάξουν βενζίνη -αφού πρώτα κάποιοι την βγάλουν απ’ το υπέδαφος.

Πρέπει να υπάρξει εκείνος που θα σχεδιάσει το αυτοκίνητο, εκείνος που θα σχεδιάσει το εργοστάσιο, εκείνος που θα πουλήσει. Πρέπει να υπάρξουν κι όλοι εκείνοι οι εργάτες που θα βιδώσουν ένα μπουλόνι, θα συνδέσουν ένα καλώδιο, θα εξορύξουν το μέταλλο, θα σκοτωθούν στα ορυχεία.

Όταν όμως μπαίνουμε στο αυτοκίνητο μας δεν γνωρίζουμε τίποτα απ’ αυτά, ούτε μας νοιάζει. Το αγοράσαμε δουλεύοντας σε μια δουλειά συγκεκριμένη (πουλώντας βιβλία ή κάνοντας τον κλόουν σε παιδικά πάρτι).

Μας αρκεί να παίρνει μπρος όταν γυρνάμε το κλειδί και να προχωράει -και κανείς δεν αναρωτιέται τι συμβαίνει όταν πατάει περισσότερο το γκάζι, πώς η χημική ενέργεια της βενζίνης μετατρέπεται σε μηχανική.

~~

Κατά κάποιο τρόπο η πρόοδος του πολιτισμού μας βασίζεται στη συλλογική ευφυΐα και στην ατομική άγνοια.

Είμαστε εξειδικευμένοι κι αδαείς. Αν -για οποιονδήποτε λόγο- σταματούσε να υπάρχει ηλεκτρισμός και μεταφορά τροφής απ’ τις αγροτικές περιοχές, όλοι οι κάτοικοι των πόλεων θα πεθαίναμε μόλις άδειαζαν τα ράφια του σούπερ μάρκετ -και τα ντουλάπια μας.

Νομίζουμε ότι είμαστε ανώτεροι απ’ τους παλιότερους, επειδή έχουμε smart-phones. Ή επειδή κατέχουμε μια θέση σημαντική στον μικρόκοσμο μας -διευθυντής τράπεζας.

Ποιος όμως απ’ τους κατοίκους της πόλης θα μπορούσε να καλλιεργήσει σιτάρι, να διαχωρίσει την ήρα απ’ το στάρι, να κάνει αλεύρι και ψωμί; (Ξέρετε πόσο δύσκολο είναι να φτιάξεις προζύμι; Γκούγκλαρε το, αλλά δεν θα καταλάβεις αν δεν προσπαθήσεις μόνος σου.)

Τίποτα απ’ αυτά δεν χρειάζεται να το μάθουμε, τίποτα απ’ αυτά δεν χρειαζόμαστε, οπότε γιατί να τα κάνουμε; Γιατί να μάθουμε;

Όμως καθώς αυξάνεται η εξειδίκευση κι ο καταμερισμός εργασίας, καθώς οι ηλεκτρονικές συσκευές όλο και περισσότερο σκέφτονται για μας, χάνουμε την ικανότητα επίλυσης προβλημάτων. Αντί να χειριζόμαστε τις μηχανές, μας χειρίζονται αυτές.

Όπως οι άνθρωποι εξελίχτηκαν μαζί με τους σκύλους, έτσι έχουμε εξελιχτεί (πολύ πιο αστραπιαία) με τις μηχανές -και ειδικά τους υπολογιστές. Η περαιτέρω ανάπτυξη της τεχνολογίας και της Τεχνητής Νοημοσύνης θα καταστήσει εντελώς αχρείαστη την προσωπική ευφυΐα.

Η Συλλογική Ευφυΐα της ανθρωπότητας θα αγγίξει δυσθεώρητα ύψη, όμως ο καθένας από τους Νέους Ανθρώπους θα είναι πιο ηλίθιος, πιο ανίκανος από ποτέ στην ανθρώπινη ιστορία.

Κι αυτό σημαίνει ότι κάθε απειλή για τον Άνθρωπο, είτε από δικτάτορες είτε από την ίδια την Τεχνητή Νοημοσύνη είτε από αστάθμητους παράγοντες (το χάος ελλοχεύει), θα βρει πολλά δισεκατομμύρια από ανήμπορους κι ηλίθιους που δεν θα μπορούν να σκεφτούν πώς να λύσουν το πρόβλημα (ίσως να μην μπορούν καν να κατανοήσουν ότι υπάρχει πρόβλημα).

~~

Νομίζετε ότι πρόκειται για κάποια δυστοπία μυθιστορήματος; Κάτι που δεν θα συμβεί ποτέ ή μπορεί να συμβεί στο μακρινό μέλλον; Αναλογιστείτε το παρόν.

Πόσο εξαρτόμαστε από μηχανήματα που δεν γνωρίζουμε πώς λειτουργούν; Τι θα κάναμε (αύριο) αν δεν υπήρχε ηλεκτρισμός και ηλεκτρικές συσκευές; Τι ποσοστό του πληθυσμού ζει στα αστικά κέντρα και περιμένει να του φέρουν την τροφή του; Πόσοι άνθρωποι συνειδητοποιούν ότι υπάρχει πρόβλημα, ότι βρισκόμαστε σ’ ένα κομβικό σημείο; (οικολογικά και πληθυσμιακά πρωτίστως, αλλά και κοινωνικοπολιτικά) Και πόσοι άνθρωποι κάνουν κάτι γι’ αυτό;

Τελικά, αν έρθει αυτό το Τέλος του Κόσμου, θα αφορά κυρίως σε μας τους εξελιγμένους αδαείς που θα ψάχνουμε για φαΐ στους υπονόμους των πόλεων, κουβαλώντας άχρηστα κινητά τηλέφωνα και θα πεθαίνουμε απ’ το κρύο προσπαθώντας ν’ ανάψουμε φωτιά.

Γιατί δεν θα υπάρχει διαδίκτυο, προκειμένου να γκουγκλάρουμε: «Τι κάνω στο Τέλος του Κόσμου;»


Το κείμενο δημοσιεύθηκε στο ένθετο του Νόστιμον Ήμαρ στον “Δρόμο”, το Σάββατο 16.9.2017

Πηγή: sanejoker.info



Γελωτοποιός: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Τα σημερινά ερείπια των Δίδυμων Πύργων

Του Σπύρου Παναγιώτου


Περισσότερο χαοτικός και επικίνδυνος ο κόσμος, δεκαέξι χρόνια μετά

Συμπληρώθηκαν 16 χρόνια από τις 11 Σεπτέμβρη του 2001. Δεκαέξι χρόνια από την πιο μεγάλη και αιματηρή τρομοκρατική επίθεση που γνώρισε ο κόσμος μετά τον Β’ Παγκόσμιο πόλεμο. Τα πιο σημαντικά στοιχεία, όσο αφορά τον σχεδιασμό, την εκτέλεση και τις δυνάμεις που οργάνωσαν ή ήξεραν για εκείνο το χτύπημα, παραμένουν άγνωστα για την κοινή γνώμη. Και θα παραμείνουν άγνωστα για καιρό ακόμα.

Το βέβαιο είναι ότι η ανθρωπότητα πλήρωσε τίμημα πολύ βαρύτερο από εκείνο των αθώων θυμάτων της Νέας Υόρκης. Δύο μακρόχρονοι πόλεμοι σε Αφγανιστάν και Ιράκ, ήταν το άμεσο αποτέλεσμα της αντίδρασης των ΗΠΑ. Εκατομμύρια τα θύματα των πολεμικών μετώπων και της ανατίναξης ολόκληρων χωρών με πρόσχημα την αντιμετώπιση της «ασύμμετρης απειλής» της ισλαμικής τρομοκρατίας, την οποία είχαν εκθρέψει οι υποτιθέμενοι διώκτες της. Σε τρισεκατομμύρια δολάρια ανέρχονται οι πολεμικές δαπάνες που καρπώθηκαν μια χούφτα πολυεθνικές του στρατιωτικού συμπλέγματος. Η πιο επιθετική μορφή του οικονομικού νεοφιλελευθερισμού προωθήθηκε σε παγκόσμια κλίμακα, ολοκληρώνοντας την καταστροφή σε μεγάλες περιοχές του πλανήτη, ακόμα και στις περιφέρειες των ίδιων των ιμπεριαλιστικών κέντρων και μητροπόλεων. Οι δημοκρατικές ελευθερίες συρρικνώθηκαν στον υπέρτατο βαθμό. Η παγκόσμια κρίση του 2008 συνεχίζεται και απειλεί με νέες υποτροπές. Όλα πιστοποιούν τις ολέθριες συνέπειες των όσων ακολούθησαν, για τους λαούς και τους εργαζόμενους του Κόσμου. Την ίδια στιγμή, το πολυετές βούλιαγμα των ΗΠΑ στο πεδίο των μετώπων οδήγησε σε επέκταση του πολέμου. Η καταστροφή της Λιβύης πρώτα και η, σε εξέλιξη, σύγκρουση στη Συρία, ήταν το άμεσο αποτέλεσμα των αιματηρών πολεμικών συγκρούσεων που εγκαινιάστηκαν μετά τις 11/9.

Δεκαέξι χρόνια μετά, το κρίσιμο ερώτημα παραμένει. Πού οδηγείται ο κόσμος, ποιές τάσεις διαμορφώνονται μετά τα τραγικά γεγονότα των τελευταίων χρόνων;

«Δύση» της Δύσης


Η παγκόσμια κατάσταση παραμένει χαοτική. Μια παγκόσμια πολυσχιδής κρίση συνεχίζεται, πρόκειται στην πραγματικότητα για κρίση ηγεμονίας των ΗΠΑ και συνολικά του δυτικού κόσμου. Κρίση ηγεμονίας δεν σημαίνει βέβαια απώλεια της ηγεμονίας και ανατροπή του συσχετισμού. Σημαίνει, όμως, ένα τεράστιο αγκομαχητό για τη συγκρότηση των φυγόκεντρων τάσεων και αγωνιώδη προσπάθεια διατήρησης του ελέγχου των εξελίξεων.

Αυτή η προσπάθεια των ΗΠΑ, διατήρησης της παντοκρατορίας της, δεν γίνεται ενάντια σε δυνάμεις, ή σε ένα στρατόπεδο δυνάμεων, που φιλοδοξούν να ακολουθήσουν ένα αντίπαλο πολιτικό σχέδιο. Αντίθετα, ο ανταγωνισμός οξύνεται ανάμεσα σε δυνάμεις που ασπάζονται ένα ενιαίο ιδεολογικό και πολιτικό πλαίσιο και αναπτύχθηκαν τα τελευταία χρόνια υπηρετώντας τις ίδιες αρχές και κανόνες μέσα από την πορεία της ιμπεριαλιστικής παγκοσμιοποίησης που επιβλήθηκε από τη Δύση.

Κίνα, Ρωσία, Ινδία και οι ισχυρές δυνάμεις της Ε.Ε., βρίσκονται σήμερα σε οξύτατο γεωπολιτικό και οικονομικό ανταγωνισμό, φιλοδοξώντας η κάθε μια για το εαυτό της να συγκεντρώσει πλεονεκτήματα και προβάδισμα έναντι του αντιπάλου. Οι συμμαχίες που συνάπτονται στα πλαίσια αυτού του ανταγωνισμού είναι περισσότερο ευμετάβλητες και ρευστές από ότι στο παρελθόν. Αντίθετα, σήμερα οδηγούνται σε ορισμένες περιπτώσεις σε ακραίες αντιπαραθέσεις, ενδεικτικές της παγκόσμιας αστάθειας και ρευστότητας.

Η αίσθηση της αποδυνάμωσης των ΗΠΑ, τις αδυναμίας της να επιβάλει και να ελέγξει τις παγκόσμιες εξελίξεις, αξιοποιείται από τις αναδυόμενες παγκόσμιες δυνάμεις σε έναν αγώνα δρόμου για τον έλεγχο των σφαιρών επιρροής ή για να κερδηθεί χρόνος για την προώθηση ανταγωνιστικών σχεδίων. Αυτή η διπλή αντίφαση, η εναγώνια δηλαδή προσπάθεια των ΗΠΑ διατήρησης της παγκόσμιας ηγεμονίας και η όλο και πιο δυναμική είσοδος των νέον παικτών στα παγκόσμια δεδομένα είναι που προσδίδει στις παγκόσμιες εξελίξεις τεράστια αστάθεια.

Συστημική ενδόρρηξη


Οι παγκόσμιες εξελίξεις δοκιμάζονται ταυτόχρονα από μια μεγάλης σημασίας εσωτερική αντιπαράθεση που σχετίζεται με τους όρους και τις προϋποθέσεις μιας νέας οριοθέτησης των κανόνων της παγκόσμιας διευθέτησης. Η εκλογή Τραμπ στις ΗΠΑ και το Brexit είναι οι πιο ορατές πλευρές αυτής της ενδόρρηξης. Οι πιο βαθιοί πυλώνες του συστήματος των ισχυρότερων χωρών του κόσμου, και πρώτα από όλους οι ίδιες οι ΗΠΑ, αλλά και των προχωρημένων εγχειρημάτων καπιταλιστικών ολοκληρώσεων όπως η Ε.Ε., βρίσκονται στη δίνη οξύτατων συγκρούσεων. Αναζητούν παράλληλα δρόμους συγκράτησης και περιορισμού της αποδυνάμωσης του δυτικού κόσμου σε μια απόπειρα ανάκτησης της παγκόσμιας ηγεμονίας.

Οι ΗΠΑ σπαράσσονται από μια τεράστια εσωτερική διαμάχη που παίρνει εκρηκτικές διαστάσεις, εμπλέκοντας στη δίνη της το περιβάλλον και τις επιλογές του νέου πρόεδρου με το «παλιό πολιτικό σύστημα» και τους οικονομικούς παράγοντες της χώρας. Η κατάληξη αυτής της αντιπαράθεσης, παρά τις ορατές αναδιπλώσεις του Ντ. Τραμπ, δεν μπορούν να προβλεφθούν. Ένας ιδιότυπος εσωτερικός διχασμός, στα όρια εμφύλιας αναταραχής, είναι υπαρκτός, καθώς στην αντιπαράθεσή εμπλέκονται τμήματα της κοινωνίας που στον Τραμπ αναγνώρισαν, ή νόμισαν πως θα εκφραστούν, πολιτικές και στοιχεία απάλυνσης από τις ακραίες συνέπειες, οικονομικές και κοινωνικές, της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης.

Κατά ανάλογο τρόπο, η Ε.Ε αναζητά μέσα από τη διαφαινόμενη συμμαχία Μέρκελ – Μακρόν, μια νέα διευθέτηση συγκράτησης των φυγόκεντρων τάσεων που τη μαστίζουν. Αναζητείται μια νέα ευρωπαϊκή εμβάθυνση με άξονες την κοινή οικονομία και εξωτερική πολιτική και άμυνα, σε απάντηση της ενδυνάμωσης του πόλου των κρατών του Βίσεγκραντ που όλο και πιο πολύ ρέπουν στους αμερικάνικους σχεδιασμούς και ιεραρχήσεις στη περιοχή.

Μέσα σε αυτόν τον διαιρεμένο κόσμο, απουσιάζει ένα σχέδιο που να συνενώνει όλες τις δυνάμεις όπως πριν. Η μονοπολικότητα αμφισβητείται και η ρευστότητα αυξάνει όσο ποτέ πριν.

Τάση για πόλεμο


Η δυτική εκστρατεία κατά τις «τρομοκρατίας» δεν οδήγησε σε έναν πιο ειρηνικό και ασφαλή κόσμο. Δίπλα στα παλιά μέτωπα, άνοιξαν καινούργια. Η Μέση Ανατολή συνεχίζει να διαλύεται, αναδεικνύονται νέες εστίες αντιπαράθεσης. Η διαμάχη στην Ουκρανία και η περικύκλωση της Ρωσίας από τη δυτική συμμαχία, απειλεί να ανατινάξει την ειρήνη για άλλη μια φορά στην Ευρώπη. Οι απειλές πυρηνικής αναμέτρησης στην Κορεατική χερσόνησο απειλεί ολόκληρη την περιοχή του Ειρηνικού. Την ίδια στιγμή, η επιθετικότητα περιφερειακών δυνάμεων (Ισραήλ, Τουρκία) και η διαμόρφωση όρων αστάθειας σε άλλες περιοχές (για παράδειγμα, Ινδία, Πακιστάν) φέρνει την παγκόσμια ειρήνη μπροστά σε τεράστιους κινδύνους.

Αν τις τελευταίες δεκαετίες οι πολεμικές συγκρούσεις γίνονταν κυρίως μέσω αντιπροσώπων, οι σύγχρονες εξελίξεις όλο και πιο πολύ οδηγούν σε αντιπαράθεση απευθείας τις μεγάλες δυνάμεις. Ακόμα και αν εκτιμήσουμε ότι καμιά από αυτές δεν επιθυμεί, αυτή την στιγμή, μια παγκόσμια σύρραξη, πόσο ήσυχοι μπορούμε να είμαστε με τη αίσθηση ότι τελικά θα επικρατήσει η «λογική» και δεν θα αποφευχθεί ένα ατύχημα ή μια προβοκάτσια;

Η ιστορία της ανθρωπότητας βεβαιώνει ότι δεν υπάρχουν περιθώρια εφησυχασμού.

Πηγή: e-dromos.gr



Σπύρος Παναγιώτου: Σχετικά με τον Συντάκτη




Διαβάστε Περισσότερα »

Η κοινότοπη πολιτική θεολογία των Μητσοτάκη-Σόιμπλε

Κατέ Καζάντη


Γιατί, αλήθεια, εντυπωσιάζει ο τρόπος που σκέφτονται ο Κυριάκος Μητσοτάκης ή ο Ανδρέας Ανδριανόπουλος; Γιατί φαίνεται –σε όσους φαίνεται- ακραία ή οπισθοδρομική η απροσχημάτιστη δήλωση πως η φυσικοποίηση της κοινωνίας είναι ο μόνος ορθός τρόπος για να στοχάζεσαι και να ασκείς πολιτική;

Η φορμαλιστική λογική όλου εκείνου του πολιτικού φάσματος που αποκαλείται Δεξιά, πάντοτε και παντού, ακολουθούσε τις ίδιες ανατριχιαστικές διαδρομές. Ο καπιταλιστικός τρόπος παραγωγής, γέννημα της δυτικής κυρίως Ευρώπης, για λόγους πολλούς και διάφορους, ενσωμάτωσε, στην πορεία της διαμόρφωσής του σε σύστημα, με τρόπους επίσης πολλούς και διάφορους, όποιο παλαιό ιδεολόγημα προωθούσε τον ατομισμό. Πήρε, ας πούμε, από τον χριστιανισμό ό,τι βόλευε: σε αντίθεση με το κοινοτικό πνεύμα –κομμάτι μάλλον της ορθόδοξης Ανατολής-, κράτησε την αυγουστίνεια θεολογία του Απόλυτου Προορισμού των εκλεκτών του θεού (ή θεοδικία των προνομίων). Χοντρικά, όπως ο «φυσικός άνθρωπος» του Αυγουστίνου αδυνατεί να λυτρωθεί από την αμαρτία και να κερδίσει τη βασιλεία των ουρανών, έτσι και στη μητσοτάκεια λογική ο πτωχός είναι απολύτως καταδικασμένος στη φτώχεια του. Στην αυγουστίνεια θεολογία διότι θα πάει κόντρα στις βουλές του θεού, στη μητσοτάκεια διότι θα καταστρατηγήσει τη δημοκρατία.

Αν ο Αυγουστίνος απαξιώνει το ρόλο της ανθρώπινης βούλησης στη μεταθανάτια σωτηρία, παραβλέποντας το αυτεξούξιο, ο Κ. Μητσοτάκης απαξιώνει κάθε προσπάθεια κοινωνικού μετασχηματισμού, βασισμένος σε μια παντελώς στρεβλή αντίληψη: ο πρόεδρος της Ν.Δ. θεωρεί μεν πως «όσοι το επιχείρησαν (μια κοινωνία χωρίς ανισότητες) καταστρατήγησαν τελικά την ίδια τη δημοκρατία και τα ατομικά δικαιώματα». Λησμονεί όμως πως πεμπτουσία κάθε πολιτεύματος που ορίζεται δημοκρατικό δεν είναι παρά η εμπέδωση της ισότητας των πολιτών -ή ο αγώνας για τούτη. Και πως μια κοινωνία με ανισότητες πόρρω απέχει από το να θεωρείται δημοκρατική.

Αλλά «η αστική φιλοσοφία του διαφωτισμού είχε χαθεί μέσα στη θετικιστική πλευρά της» έλεγαν οι Χορκχάιμερ–Αντόρνο*. «Μπροστά στο Διαφωτισμό, οι έννοιες βρίσκονται στην ίδια θέση με τους μικροεπιχειρηματίες μπροστά στα βιομηχανικά τραστ: δεν υπάρχει καμιά σιγουριά».

Οπότε και μπροστά στην έννοια της δημοκρατίας, καμιά, επίσης σιγουριά. Και αφού η κοινωνία δίχως ανισότητα «είναι αντίθετο στην ανθρώπινη φύση», ο λογικός συνειρμός είναι πως και η δημοκρατική κοινωνία είναι επίσης αντίθετη στην ανθρώπινη φύση.

Είναι όμως οι θέσεις της εγχώριας δεξιάς, των τίγρεων, των ελεφάντων και άλλων τινών, ελληνική παραδοξότητα; Όχι, προφανώς. Ο ακραίος Σόιμπλε, αλλά και οι λιγότερο ακραίοι όπως η Μέι ή ο Μακρόν, την ίδια πολιτική παράδοση ακολουθούν. Διότι το πολιτικό σύστημα που θεμελίωσαν ο Διαφωτισμός ως διανοητικό ρεύμα και η Γαλλική Επανάσταση, ως επανάσταση των αστών, χρησιμοποιεί, επί της ουσίας, την ισότητα προσχηματικά: οι «αβράκωτοι», αφού επιτέλεσαν τον ιστορικό τους ρόλο, την αλλαγή δηλαδή της εξουσιαστικής τάξης (έμποροι στη θέση των φεουδαρχών), μπορούν να παραμείνουν τέτοιοι.

Η φετιχοποίηση της προόδου όπως συντελέστηκε στην καπιταλιστική Δύση, βελτίωσε την ζωή –όχι όλων- των ανθρώπων, άφησε όμως σκοτεινά σημεία πάμπολλα. Ρηξικέλευθοι, όχι όμως προοδευτικοί, όπως τουλάχιστον στοχάζεται ένας μαρξιστής την έννοια της προόδου, οι υπερασπιστές του καπιταλισμού παραμένουν ιδεολογικά ανυπόληπτοι. «Η μυστηριώδης προδιάθεση των τεχνολογικά διαπαιδαγωγημένων μαζών να γοητεύονται από οποιονδήποτε δεσποτισμό, η αυτοκαταστροφική τους συγγένεια με τη ρατσιστική παράνοια, όλος αυτός ο ακατανόητος παραλογισμός αποκαλύπτει την αδυναμία της τωρινής θεωρητικής νόησης», συνεχίζουν οι Χορκχάιμερ – Αντόρνο.

Μήτρα των κοινωνιών των Διαφωτισμένων καπιταλιστών παραμένει η προκαπιταλιστική κοινωνία του φεουδαλισμού και στενοί συγγενείς τους οι δεσποτισμοί και η ρατσιστική παράνοια. Η Δύση του Αυγουστίνου και των Σόιμπλε - Μητσοτάκη - Ανδριανόπουλου μοιάζουν, ακόμα, σε πολλά.

Μοναχά ένας μαρξιστής, κριτικός απέναντι στις σχέσεις παραγωγής και σε ό,τι αυτές δημιουργούν στο κοινωνικό σώμα, μπορεί να απαντήσει. Στη θεωρία, αλλά, προπαντός, στη πράξη.

*Η διαλεκτική του διαφωτισμού, εκδ. Ύψιλον

Πηγή: artinews.gr



Κατέ Καζάντη: Σχετικά με τον Συντάκτη




Διαβάστε Περισσότερα »

Παράσταση διαμαρτυρίας στη συνέλευση του συμβολαιογραφικού συλλόγου Αττικής-Πειραιώς

Εκδηλώσεις


Ανοιχτή πρόσκληση συμμετοχής σε παράσταση διαμαρτυρίας, κατά τη διάρκεια της έκτακτης συνέλευσης του Συμβολαιογραφικού Συλλόγου Αττικής-Πειραιώς και Νήσων, απευθύνει προς όλους τους πολίτες και τις συλλογικότητες η  «Ενωτική Πρωτοβουλία κατά των Πλειστηριασμών».

Το κείμενο της πρόσκλησης έχει ως εξής:


«Καλούμε πληττόμενους πολίτες από τους πλειστηριασμούς, αγωνιστές και συλλογικότητες κατά των πλειστηριασμών στη διαμαρτυρία μας την Πέμπτη 21/9 ώρα 14.30 έξω από το Ηotel Park (Λεωφ. Αλεξάνδρας 10) όπου θα γίνει η έκτακτη συνέλευση του Συμβολαιογραφικού Συλλόγου Αττικής-Πειραιώς και Νήσων.

Διαμαρτυρόμεθα για τη μέχρι τώρα τακτική του συμβολαιογραφικού συλλόγου Αττικής-Πειραιώς και Νήσων που διεκδίκησε και ανέλαβε τη διεκπεραίωση των ηλεκτρονικών πλειστηριασμών με τις ευλογίες της κυβέρνησης, των τραπεζών και των δανειστών.

Οι συμβολαιογράφοι, αντί να σταθούν σύμμαχοι της κοινωνίας που πλήττεται εδώ και επτά χρόνια από τη λαίλαπα των μνημονίων, αντί να προτάξουν την κοινωνική ευαισθησία τους απέναντι στις λαϊκές οικογένειες που χάνουν ό,τι τελευταίο τους απέμεινε, επέλεξαν να εκτελούν με ένα ΚΛΙΚ στον υπολογιστή χιλιάδες νοικοκυριά, τους μικροεπαγγελματίες, αγρότες, αυτοαπασχολούμενους.

Η διοίκηση του Συμβολαιογραφικού Συλλόγου Αττικής-Πειραιώς και Νήσων αντί να πρωτοστατήσει κατά της υφαρπαγής της λαϊκής περιουσίας, αντί να ακολουθήσει το παράδειγμα άλλων συμβολαιογραφικών συλλόγων που αρνούνται να διεκπεραιώσουν τη διαδικασία των ηλεκτρονικών πλειστηριασμών, στέκεται πρόθυμος υπηρέτης των τραπεζών, συνεπής εκτελεστής των νόμων του Κοντονή και της κυβέρνησης.

Ζητάμε από την πλειοψηφία του συμβολαιογραφικού κόσμου να σταθεί απέναντι στις επιλογές του προεδρείου του Συμβολαιογραφικού Συλλόγου Αττικής-Πειραιώς και Νήσων και να ταχθεί στο πλευρό των εκατοντάδων χιλιάδων συμπολιτών μας που χάνουν τα σπίτια τους, στο πλευρό των κινημάτων κατά των πλειστηριασμών.

Ενωτική Πρωτοβουλία κατά των Πλειστηριασμών»

Πηγή: noauctionsgr.blogspot.gr



Δρόμος Ανοιχτός: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Ο Πούτιν πάτησε γερά το πόδι του στα "Παγκόσμια Βαλκάνια" και δεν το βγάζει

Νικόλαος Μπαγιαρτάκης

Φωτογραφία: συνάντηση του Πούτιν με τον Νετανιάχου

Τον όρο "Παγκόσμια Βαλκάνια" τον καθιέρωσε ο Μπρζεζίνσκι για την γνωστή περιοχή της Μέσης Ανατολής. Εκεί που υπάρχουν οι αναμεταξύ ανταγωνισμοί ισχύος ανάμεσα στο Ισραήλ όπου επιθυμεί να κυριαρχήσει πλήρως, ολοκληρωτικά μέχρι πλήρης εξουθενώσεως των άλλων χωρών και δη των περιφερειακών δυνάμεων της περιοχής, κυρίως απέναντι στο Ιράν αλλά έπεται η Τουρκία στη συνέχεια που θα καταστεί λίαν επικίνδυνη στο μέλλον με τον πυρηνικό εξοπλισμό που εποφθαλμιεί ο Ερντογάν να αποκτήσει το συντομότερο δυνατό (σημείωση φυσικά αυτή η απειλή δεν υπάρχει μόνο στον ανταγωνιστή του το Ισραήλ αλλά και στο Ιράν, επίσης, αλλά ελέω του ότι το Ισραήλ ελέγχει μέσω το νεοσυντηρητικό λόμπι [1] την Ουάσινγκτον απειλείται άμεσα η ύπαρξη του Ιράν κάτι που δεν του επιτρέπει να στραφεί προληπτικά ως προς τον κίνδυνο ενός μελλοντικού πυρηνικού εξοπλισμού της Τουρκίας).

Φωτογραφία: η εντός του κύκλου περιοχή είναι τα λεγόμενα "Παγκόσμια Βαλκάνια"

Επίσης, πέραν των ανταγωνισμών ισχύος όπου παρατηρείται ανάμεσα στις προαναφερόμενες χώρες αυτές, ήτοι το Ισραήλ, η Τουρκία και το Ιράν. Υπάρχει κι άλλη μία ουσιώδης παράμετρος που 'χει να κάνει με την ενέργεια των υδρογονανθράκων με τις χώρες παραγωγής αλλά και με τις χώρες διελεύσεως, οι πρώτες έχουν τις αντλίες κι οι δεύτερες τις βάνες που θα τροφοδοτήσουν την γηραιά ήπειρο, ήτοι την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Το ζήτημα είναι ότι οι Η.Π.Α. δεν επιθυμούν να αναπτυχθεί η Ρωσσία τόσο ώστε να καταστεί ένας μελλοντικός υπαρκτός κίνδυνος με την τροφοδοσία τους στην Ευρωπαϊκή Ένωση για τις ίδιες τις Η.Π.Α. αλλά και επίσης, επιθυμούν να ασκούν τον απόλυτο έλεγχο οι ίδιες επάνω στην Ευρωπαϊκή Ένωση ώστε να μην καταστούν ανεξάρτητες. Αυτοί οι δύο λόγοι κάνουν τις Η.Π.Α. να ασκούν επιχειρήσεις από τότε που ανακοινώθηκε ως επιχειρησιακό σχεδιασμός η "Μεγάλη Σκακιέρα" του Μπρζεζίνσκι [2], όπου ήταν βασισμένη επάνω στο γεωπολιτικό πυλώνα του Νίκολας Σπάικμαν στην "Γεωγραφία της Ειρήνης" [3].

Φωτογραφία: όπου δείχνει τον πρώην πρόεδρο των Η.Π.Α. τον Μπάρακ Ομπάμα να προβληματίζεται για τις κινήσεις του στη περιοχή σαν να πρόκειται περί μίας παρτίδας σκακιού. Η αφετηρία των επεμβάσεων των Αμερικανών στη περιοχή με τον ισραηλινό σχεδιασμό ουσιαστικά υπήρξε από τον αμέσως προηγούμενο πρόεδρο των Η.Π.Α. τον Τζωρτζ Μπους τον νεώτερο και συνεχίζεται έως σήμερα.

Ανακεφαλαιώνω ότι ο πρώτος λόγος έχει να κάνει με το ότι το νεοσυντηρητικό λόμπι όπου κατέστη παντοδύναμο μέσα στις Η.Π.Α. τόσο ώστε να ελέγχει την κάθε εκλεγμένη κυβέρνηση των Η.Π.Α. επιβάλλοντας μία πολιτική υπέρ των ισραηλινών συμφερόντων εκεί στην περιοχή (βλέπε το βιβλίο του διάσημου επιστήμονα στην διεθνή πολιτική του Μηρσχάιμερ και του Ουώλτ, "Το ισραηλινό λόμπι και η πολιτική των Η.Π.Α.") [4] και ο δεύτερος λόγος είναι η ενεργειακή εξάρτηση που επιθυμούν οι μεγάλες πετρελαϊκές εταιρείες των Η.Π.Α. και την προβολή της αντανακλάσεως τους την Βρετανία ενάντια στις ρωσικές εταιρείες.

Φωτογραφία: ο διάσημος Αμερικανός καθηγητής των διεθνών σχέσεων, ο Τζον Μηρσχάιμερ, όπου θεωρείται πνευματικό παιδί του Κένεθ Γουόλτζ κι ανήκει στη σχολή της Realpolitik

Οι ισραηλινοί και κατ' επέκταση οι Αμερικανοί εργαλειοποίησαν το κουρδικό ζήτημα προσφέροντας τους την αμέριστη στήριξη και συμπαράσταση τους. Όπου οι Κούρδοι θα χρησιμοποιούνταν στο να υπάρξει στο Ιράν ως ένα αντίπαλο δέος και πολύ αργότερα στη Τουρκία (ο Ντάνιελ Πάιπς [5], γνωστός νεοσυντηρητικός είχε εμφανίσει πριν μερικά χρόνια χάρτη διαμελισμού των συνόρων της Τουρκίας), ήτοι μ' ένα σμπάρο θα πετύχαιναν δύο τρυγόνια. Καθόλου άσχημα, έτσι; Τις προάλλες ο υποστράτηγος Γιαΐρ Γκολάν [6] σε ίδρυμα της Ουάσινγκτον προέβη σε μία δήλωση στήριξης για την επιθυμία του να δημιουργηθεί σύντομα ένα Κουρδικό κράτος. Το οποίο φυσικά δεν αρέσει ούτε στο Ιράν, ούτε στην Τουρκία, ούτε στη Συρία αλλά ούτε επίσης και στην Ρωσσία κάτι τέτοιο.

Φωτογραφία: ο χάρτης που είχε εμφανίσει ο νεοσυντηρητικός ο Ντάνιελ Πάιπς (σημείωση ο Χάμιουελ Π. Χάντινγκτον αναφέρεται στον ίδιον στο γνωστό του βιβλίο, "Η Σύγκρουση των πολιτισμών") όπου δείχνει τη δημιουργία του ανεξάρτητου Κουρδιστάν και συνάμα τον διαμελισμό της Τουρκίας, μόλις το 2014

Ο Ερντογάν βλέπει όλα αυτά τα τεκταινόμενα που διαδραματίζονται όλον αυτόν τον καιρό στην αυλή του και είναι στη γωνία του καθώς δεν επιθυμεί να εγκαταλείψει το δυτικό άρμα που μέχρι προσφάτως ήταν προσδεδεμένος αλλά από την άλλη βλέπει ότι οι Η.Π.Α. κινούνται στις ράγες που τους τοποθέτησαν οι νεοσυντηρητικοί κι έτσι προσπαθεί να ισορροπήσει σ' ένα τεντωμένο σκοινί κρατώντας μία μπάρα της άρσης βαρών των πολλών κιλών όπου με δυσκολία την συγκρατεί σηκωμένη.

Τον τελευταίο καιρό απευθύνεται στις Η.Π.Α. με πρώτο και κυρίαρχο αίτημα του να μην προχωρήσει ο όλος σχεδιασμός των Κουρδικών καντονιών καθώς θα φέρει αναταράξεις στο εσωτερικό προκύπτοντας το αίτημα των Κουρδικών καντονιών εντός της Τουρκίας με αλλαγή και μείωση των συνόρων του. Επίσης, οι Κούρδοι [7] της Τουρκίας τείνουν να εξελιχθούν σε μελλοντικό κίνδυνο ελέω της δημογραφικής ανόδους τους έναντι των υπολοίπων εθνοτήτων που είναι βαπτισμένοι ως "νεότουρκοι" απ' τον Κεμάλ Ατατούρκ («πατέρας των Τούρκων») [8].

Ο ίδιος ο Ερντογάν είναι Λαζός [9] στην καταγωγή κι όταν ρωτήθηκε από που κατάγεται δεν απάντησε σ' αυτό το ερώτημα αλλά έκανε έναν ελιγμό δίνοντας την εξής απάντηση: «Είχα ρωτήσει το συγχωρεμένο τον πατέρα μου αν είμαστε Λαζοί ή Τούρκοι. Μου είχε απαντήσει ότι κι αυτός, πιο παλιά, είχε κάνει την ίδια ερώτηση στον δικό του πατέρα. Κι εκείνος του είπε: Κοίτα, ο δικός μου παππούς μου είπε ότι όταν πεθάνουμε και πάμε στον άλλο κόσμο, θα μας ρωτήσουν σε ποιον θεό πιστεύεις, ποιος είναι ο προφήτης σου και ποια είναι η θρησκεία σου. Δεν θα μας ρωτήσουν για την εθνική μας καταγωγή. Μετά από αυτά, όταν σε ρωτούν ποια είναι η εθνική σου καταγωγή, να λες ότι είσαι μουσουλμάνος και να τραβάς το δρόμο σου».

Φωτογραφία: ο Ερντογάν καθισμένος σε συνέδριο έχοντας πίσω του το πορτραίτο του Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ, τον πατέρα των Τούρκων

Ο Ερντογάν πλέον απειλεί τις Η.Π.Α. εκεί που ακριβώς πονάνε. Όπου δήλωσε την επιθυμία του να εξοπλιστούν στην Τουρκία με τους S-400 [10], τους ρωσσικούς πυραύλους κάτι που καθιστά την κίνηση αυτή ως ένα βήμα πριν την έξοδο της Τουρκίας από το ΝΑΤΟ. Αναγνωρίζουν οι Αμερικάνοι ότι η Τουρκία ανήκει σ' ένα πολύ σημαντικό γεωστρατηγικό σημείο (κυρίως είναι το οικόπεδο της Κωνσταντινούπολης αυτό που 'χει μέγιστη σημασία, ο σερ Μακίντερ έλεγε στο αγγλοσαξωνικό δόγμα της γεωπολιτικής του στο βιβλίο του τα "Δημοκρατικά ιδεώδη": Γιατί να μην επιλύσουμε το πρόβλημα της Κωνσταντινούπολης καθιστώντας την ιστορική αυτή πόλη Ουάσιγκτον της Κοινωνίας των Εθνών; Όταν το σιδηροδρομικό δίκτυο καλύψει ολόκληρη την πλανητική Νήσο, η Κωνσταντινούπολη θα είναι ένα από τα πιο προσιτά μέρη στην υδρόγειο με τραίνο, ατμόπλοιο ή αεροπλάνο. [...] Από την Κωνσταντινούπολη θα μπορούμε να ενώσουμε τη δύση και την ανατολή, και να διεισδύσουμε για πάντα στην Heartland με ναυτική ελευθερία. (σελίδα 347) [11]), είναι η δεύτερη πολυπληθέστερη [12] ως χώρα σε στρατιώτες δύναμη εντός του ΝΑΤΟ μετά τις Η.Π.Α. και τέλος σε κάθε επιχείρηση του ΝΑΤΟ αναλαμβάνουν να στείλουν στρατιώτες, όχι κάποια τρίτη υπηρεσία, ούτε εφόδια αλλά στρατιώτες κάτι το οποίο δεν το συνηθίζουν οι υπόλοιπες χώρες όντας δυσεύρετη και πολύ σημαντική αυτή η παροχή βοήθειας εν αντιθέσει με τις υπόλοιπες χώρες.

Αντιλαμβάνεστε, λοιπόν, το ότι άμα φύγει εν τέλει η Τουρκία θα χάσει το ΝΑΤΟ ένα μεγάλο πληθυσμό στρατιωτών κι ένα πανταχού παρών σε επιχειρησιακό πολεμικό επίπεδο στρατό και φυσικά τον έλεγχο των Δαρδανελίων που θα πάψουν να 'ναι ένα σημείο ελέγχου κι εμπόδιο για τους όποιους αντιπάλους τους και δη την Ρωσσία όπου θα ενισχυθεί απέναντι στο ενδεχόμενο της αποδυνάμωσης τους αυτή. Πολύ βαρύ το τίμημα αυτό ακόμη και για τις ίδιες τις Η.Π.Α. που είναι ελεγχόμενες από το νεοσυντηρητικό λόμπι. Έτσι, ο Τραμπ έκανε ένα τηλεφώνημα [13] τις προηγούμενες μέρες με τον Ερντογάν, αν και το περιεχόμενο της συνομιλίας αυτής κανείς δεν το γνωρίζει αλλά εκ του αποτελέσματος έγινε εμφανές ότι δεν οδηγήθηκε σε συμβιβασμό των δύο μεταξύ αυτών πλευρών. Πλέον, ο Τραμπ και η αμερικανική ηγεσία [14] ζητούν απ' τους Κούρδους που τους προμηθεύουν με όπλα και χρήμα να αναστείλουν προσωρινά το δημοψήφισμα για την ανεξαρτησία ενός Κουρδικού κράτους, τουλάχιστον αυτό δείχνουν να θέλουν προς τα έξω. Ο ίδιος ο ηγέτης τους ο Μπαρζανί αυτό δεν το αποδέχεται και επιμένει ότι δεν πρόκειται να αναβάλλει το δημοψήφισμα για το Κουρδικό κράτος.

Φωτογραφία: όπου είναι ο Ρώσσος πρόεδρος, Βλαντιμίρ Πούτιν μαζί με τον Τούρκο πρόεδρο τον Ερντογάν για τη συμφωνία των S-400

Φαίνεται ότι τις τελευταίες μέρες κι ώρες υπήρξαν έντονες πιέσεις των Αμερικανών ως προς τους Κούρδους. Τούτες έκαναν τον Μπαρζανί να αλλάξει άρμα ή να κάνει έναν τακτικό ελιγμό και να προστρέξει προς την Ρωσσία. Όπου έφερε μία συμφωνία της κατασκευής ενός αγωγού φυσικού αερίου με την ρωσσική κρατική Rosneft [15] & [16], η εταιρεία θα σχηματίσει μαζί με κοινοπραξία των Κούρδων του Βορείου Ιράκ, συγκεκριμένα με την Κουρδική Περιφερειακή Κυβέρνηση (ΚΠΚ) του Erbil, ο οποίος υπολογίζεται να 'ναι έτοιμος για να τεθεί σε λειτουργία του 2019, προκειμένου να εξάγει κουρδικό φυσικό αέριο προς την Τουρκία και την Ευρώπη. Αυτή η συμφωνία πραγματικά βάζει κι άλλο λάδι στην ήδη εύφλεκτη ζώνη της εκεί περιοχής της Μέσης Ανατολής.

Φωτογραφία: εκ των αριστερών είναι ο Βλαντιμίρ Πούτιν, ο νυν Πρόεδρος της Ρωσσίας και εκ των δεξιών είναι ο Μπαρζανί ο ηγέτης του Κουρδικού κινήματος για τη δημιουργία ενός κράτους τους

Αυτή η κίνηση μπορεί να σημάνει ότι είναι όντως πραγματική απ' τον Μπαρζανί καθώς φοβάται ότι οι Αμερικανοί αναθεώρησαν με τον σχεδιασμό τους για την ανεξαρτησία των Κουρδικών καντονιών κι έτσι άλλαξαν πλέον άρμα δια παντός μεταπηδώντας στο ρωσσικό, είτε πρόκειται περί ενός μοχλού άσκησης πιέσεως ως προς τους Αμερικανούς ώστε να μην ξεστρατίσουν από την μέχρι προσφάτως πορεία τους στο όλο ζήτημα τους έχοντας καμφθεί απ' τις πιέσεις του Ερντογάν κι ως εκ τούτου εάν επιθυμούν μία οριστική κατάργηση της συμφωνίας για τον ρωσσικό αγωγό τότε να μην σταματήσουν διόλου να στηρίζουν το δημοψήφισμα στις 25 αυτού του μήνα, ήτοι βάζουν το μαχαίρι στο λαιμό για τις Η.Π.Α. ώστε να επιλέξουν ανάμεσα στον Ερντογάν και στους ίδιους τους Κούρδους.

Φωτογραφία: εργάτης που ετοιμάζει την σημαία του κουρδικού κράτους με τον ηγέτη τους να αναπαρίσταται σ' αυτήν

Ο βάλτος της Μέσης Ανατολής δεν προσφέρει έξοδο για τις Η.Π.Α. που συνεχώς όλο κι περισσότερο βυθίζονται εκεί. Αντίθετα ο Πούτιν είναι αυτός όπου μέχρι τώρα ανακηρύσσεται σε νικητή αλλά η παρτίδα ακόμη δεν έχει τελειώσει εκεί και μέχρι τότε θα υπάρξουν πολλές συγκινήσεις. Όπως είχε πει στο βιβλίο του "Η Αμερική και ο κόσμος", ο Μπρζεζίνσκι: Στο σύνολο αυτό περιλαμβάνει το χρονίζον ζήτημα των σχέσεων του Ισραήλ με την Παλαιστίνη, το οποίο προκαλεί πολλές ακραία αντιαμερικανικές αντιδράσεις, ενώ ρόλο παίζουν και οι αβεβαιότητες που αφορούν τη σχέση μας με το Ιράν. (σελίδα 72). Όπως, επίσης είχε προβλέψει ορθά περίπου το 2006 κι ο Μηρσχάιμερ στο βιβλίο του "Το ισραηλινό λόμπι και η πολιτική των Η.Π.Α.": Εξ ίσου ανησυχητικό είναι το ενδεχόμενο να οδηγηθούν οι ΗΠΑ σε επίθεση εναντίον του Ιράν και της Συρίας, η οποία θα έχει καταστροφικές συνέπειες - κι αυτό ως αποτέλεσμα της εκστρατείας του Λόμπι για καθεστωτικές αλλαγές στις χώρες αυτές. Δεν χρειαζόμαστε άλλο ένα Ιράκ. Και, αν μη τι άλλο, η εχθρότητα του Λόμπι απέναντι στη Συρία και το Ιράν καθιστά σχεδόν αδύνατη τη χρησιμοποίηση τους από την Ουάσινγκτον στον πόλεμο κατά της Αλ Κάιντα και της ιρακινής ανταρσίας, όπου επείγει η βοήθεια τους (σελίδα 77).

Γελοιογραφία: δείχνει την επιμονή του Ισραήλ απέναντι στο Ιράν ώστε να καταστεί ο απόλυτος ηγεμόνας της περιοχής της Μέσης Ανατολής και τις Η.Π.Α. να κάνουν προσπάθειες απεγκλωβισμού τους απ' τις επιθετικές κινήσεις των ισραηλινών ώστε να προστατεύσουν τα δικά τους συμφέροντα

ΠΗΓΕΣ - ΠΑΡΑΠΟΜΠΕΣ:

[1] : Φράνσις Φουκουγιάμα: Αφετηρία γεννήσεως του Νεοσυντηρητισμού
[2] : "Η μεγάλη σκακιέρα" | Μπρζεζίνσκι Ζμπίγκνιου
[3] : Η γεωγραφία της ειρήνης | Spykman, Nicholas J
[4] : ΤΟ ΙΣΡΑΗΛΙΝΟ ΛΟΜΠΙ και η Πολιτική των ΗΠΑ
[5] : Ο σιωνιστής ιστορικός Daniel Pipes σηκώνει χάρτη του μεγάλου Κουρδιστάν με διαμελισμένη την Τουρκία!
[6] : Υπέρ της ίδρυσης κουρδικού κράτους Ισραηλινός στρατηγός
[7] : Τουρκία: Δημογραφική υπεροχή των Κούρδων έναντι των Τούρκων - Σε 40 χρόνια θα είναι πληθυσμιακά ίσοι
[8] : Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ | wikipedia.org
[9] : Τι είπε ο Ερντογάν από τη Ριζούντα για την εθνική καταγωγή του
[10] : Ερντογάν: Τρελάθηκαν επειδή κάναμε συμφωνία για τους S-400
[11] : Δημοκρατικά ιδεώδη και πραγματικότητα και άλλες τρεις εισηγήσεις | Mackinder, H. J
[12] : Τουρκικές Ένοπλες Δυνάμεις | wikipedia.org
[13] : Τηλεφωνική συνομιλία Τραμπ - Ερντογάν - Τι συζήτησαν
[14] : Κούρδοι του Ιράκ στους Αμερικανούς: Όχι, το δημοψήφισμα για την ανεξαρτησία μας θα γίνει…
[15] : Τα πάνω κάτω στο Κουρδιστάν - Πούτιν και Μπαρζανί υπέγραψαν ενεργειακή συμφωνία μαμούθ
[16] : Η Rosneft και η Κουρδική Περιφερειακή Κυβέρνηση θα Κατασκευάσουν Αγωγό Φυσικού Αερίου προς Τουρκία και Ευρώπη
[17] : "Η Αμερική και ο κόσμος" | Μπρζεζίνσκι Ζμπίγκνιου&Σκόουκροφτ Μπρεντ&Ντέιβιντ Ιγκνάσιους

Εκ του Δεσμώτη-Μπαγιαρτάκη Νικόλαου του "Νεωτερικού Κράτους - Λεβιάθαν"

Πηγή: protagorasnews



Νικόλαος Μπαγιαρτάκης: Σχετικά με τον συντάκτη




Διαβάστε Περισσότερα »

Τετάρτη, 20 Σεπτεμβρίου 2017

Γιώργος Σεφέρης: «Κράτησα τη ζωή μου»…

Έλενα Χαντζή


Σαν σήμερα 20 Σεπτεμβρίου του 1971, πεθαίνει ο Γεώργιος Σεφέρης, Έλληνας διπλωμάτης και ποιητής και ο πρώτος Έλληνας που τιμήθηκε με βραβείο Νόμπελ. Είναι ένας από τους σημαντικότερους Έλληνες ποιητές και εκ των δύο μοναδικών Ελλήνων βραβευμένων με Νόμπελ Λογοτεχνίας, μαζί με τον Οδυσσέα Ελύτη.

Αρκετοί δε ειναι οι συνθέτες που έχουν μελοποιήσει ποιήματά του:

  • Μίκης Θεοδωράκης,
  • Νίκος Μαμαγκάκης,
  • Μίλτος Πασχαλίδης,
  • αδελφοί Κατσιμίχα,
  • Ηλίας Ανδριόπουλος,
  • Δήμος Μούτσης,
  • Θάνος Μικρούτσικος κ.α.

Η κηδεία του, εξελίχτηκε σε διαδήλωση κατά της Χούντας.!


Η δήλωσή του για τη χούντα


Στις 28 Μαρτίου του 1969, δύο χρόνια πριν από τον θάνατό του, ο Γιώργος Σεφέρης θα «σπάσει» τη σιωπή του και θα κάνει μία ιστορική δήλωση κατά της χούντας στο βρετανικό δίκτυο BBC, η οποία του στοιχίζει τον τίτλο του «πρέσβη επί τιμή» και οδηγεί στην αφαίρεση του διπλωματικού του διαβατηρίου:

«Πάει καιρός που πήρα την απόφαση να κρατηθώ έξω από τα πολιτικά του τόπου. Προσπάθησα άλλοτε να το εξηγήσω αυτό, δεν σημαίνει διόλου πως μου είναι αδιάφορη η πολιτική ζωή μας. Έτσι, από τα χρόνια εκείνα, ως τώρα τελευταία, έπαψα κατά κανόνα να αγγίζω τέτοια θέματα. Εξάλλου τα όσα δημοσίευσα ως τις αρχές του 1967 και η κατοπινή στάση μου - δεν έχω δημοσιεύσει τίποτε στην Ελλάδα από τότε που φιμώθηκε η ελευθερία - έδειχναν, μου φαίνεται, αρκετά καθαρά τη σκέψη μου.

Μολαταύτα, μήνες τώρα, αισθάνομαι μέσα μου και γύρω μου, ολοένα πιο επιτακτικά, το χρέος να πω ένα λόγο για τη σημερινή κατάστασή μας. Με όλη τη δυνατή συντομία, να τι θα έλεγα:

Κλείνουν δυο χρόνια που μας έχει επιβληθεί ένα καθεστώς ολωσδιόλου αντίθετο με τα ιδεώδη για τα οποία πολέμησε ο κόσμος μας και τόσο περίλαμπρα ο λαός μας στον τελευταίο παγκόσμιο πόλεμο. Είναι μια κατάσταση υποχρεωτικής νάρκης, όπου όσες πνευματικές αξίες κατορθώσαμε να κρατήσουμε ζωντανές, με πόνους και με κόπους, πάνε και αυτές να καταποντιστούν μέσα στα ελώδη στεκούμενα νερά.

Δεν θα μου ήταν δύσκολο να καταλάβω πως τέτοιες ζημιές δεν λογαριάζουν πάρα πολύ για ορισμένους ανθρώπους. Δυστυχώς δεν πρόκειται μόνον γι' αυτό τον κίνδυνο. Όλοι πια το διδάχτηκαν και το ξέρουν πως στις διδακτορικές καταστάσεις η αρχή μπορεί να μοιάζει εύκολη, όμως η τραγωδία περιμένει αναπότρεπτη στο τέλος. Το δράμα αυτού του τέλους μας βασανίζει, συνειδητά, όπως στους παμπάλαιους χώρους του Αισχύλου. Όσο μένει η ανωμαλία, τόσο προχωράει το κακό.

Είμαι ένας άνθρωπος χωρίς κανένα απολύτως πολιτικό δεσμό και, μπορώ να το πω, μιλώ χωρίς φόβο και χωρίς πάθος. Βλέπω μπροστά μου τον γκρεμό όπου μας οδηγεί η καταπίεση που κάλυψε τον τόπο. Αυτή η ανωμαλία πρέπει να σταματήσει. Είναι εθνική επιταγή.

Τώρα ξαναγυρίζω στη σιωπή μου. Παρακαλώ το Θεό να μη με φέρει άλλη φορά σε παρόμοια ανάγκη να ξαναμιλήσω.»


«Στο περιγιάλι το κρυφό κι άσπρο σαν περιστέρι
διψάσαμε το μεσημέρι μα το νερό γλυφό.
Με τι καρδιά, με τι πνοή τι πόθους και τι πάθος
πήραμε τη ζωή μας• λάθος! κι αλλάξαμε ζωή».






Έλενα Χαντζή: Σχετικά με τον συντάκτη




Διαβάστε Περισσότερα »

«Ανάπτυξη»: Για ποιόν

Νίκος Μπογιόπουλος


«Σωτηρία». «Μεταρρυθμίσεις». «Ανάπτυξη». Και εσχάτως: «Επενδύσεις». Για χρόνια οι λέξεις αυτές κλίνονται καθημερινά σε όλες τις πτώσεις από τους επαΐοντες της «σωτηρίας» μας.

Μόνο που είναι προφανές ότι στο πλαίσιο της διαρκούς αποκολοκύνθωσης λέξεων και εννοιών, τα ίδια λόγια –για να παραφράσουμε τον ποιητή– δεν έχουν το ίδιο βάρος σ’ όλες τις καρδιές και σ’ όλα τα χείλη.

Προδήλως η ακολουθούμενη πολιτική ήταν «σωτήρια». Αλλά για ποιόν; Για τις τράπεζες και όσους προκάλεσαν την κρίση, σίγουρα. Για τους μισθωτούς, όμως;

Όντως αυτά τα χρόνια έγιναν «μεταρρυθμίσεις». Προς όφελος ποιου, όμως; Του εργάτη που είδε τον βασικό του μισθό να κατρακυλάει στα 480 ευρώ και τον ΕΝΦΙΑ να τον πνίγει; Η’ προς όφελος της πολυεθνικής που απαλλάχτηκε από τα «περιττά» (για την ίδια) εργασιακά δικαιώματα και του fund που πλέον θα αρπάζει σπίτια και ηλεκτρονικώς από τον λεηλατημένο και τρισχαρατσωμένο;

Μιλούν για «ανάπτυξη» και για «επενδύσεις». Τι ωραία! Αλλά δεν μας λένε: «Επενδύσεις» προς όφελος ποιου; Και άρα «ανάπτυξη» για ποιόν;

Τι ακριβώς θα «αναπτύξουν» οι 125.000 νέοι με μηνιάτικο 100 ευρώ και οι άλλες 600.000 απασχολούμενοι με τα 380 ευρώ το μήνα;

Κι από πότε, αλήθεια, η εκποίηση πλουτοπαραγωγικών πηγών και η άσκηση της «τέχνης του επιχειρείν» με προϋπόθεση τον εργασιακό μεσαίωνα είναι «επένδυση» και όχι ξεπούλημα και ειλωτεία;

«Για ποιόν», λοιπόν. Αυτό είναι το ερώτημα. Και η απάντηση, μαζί.

Πηγή: Εφημερίδα Real News - imerodromos.gr



Νίκος Μπογιόπουλος: Σχετικά με τον συντάκτη




Διαβάστε Περισσότερα »

Αντιφάσεις της υπαρκτής Αριστεράς

Του Δημήτρη Μπελαντή 


Το γεγονός ότι σήμερα οι δυνάμεις που έχουν απομείνει στη μη συστημική και μη νεοφιλελεύθερη Αριστερά της χώρας μας στερούνται στρατηγικής πρότασης είναι κάτι που αντανακλάται σε όλα τα επίπεδα. Μου έρχεται στο μυαλό η περίπτωση των Σκουριών και της δήθεν υπερεπένδυσης της Ελντοράντο. Ένα ζήτημα που έχει δημιουργήσει πολύ ισχυρές αναταράξεις.

Δεν έχω καμία αμφιβολία για το γεγονός ότι οι αγώνες των κατοίκων της Χαλκιδικής κατά της ρύπανσης και της καταστροφής της περιοχής υπήρξαν σωστοί και δίκαιοι. Ακόμη παραπάνω, άφησαν ένα ισχυρό στίγμα πίσω τους, κάτι που εκδηλώνεται και στη θολή γραμμή του σημερινού ΣΥΡΙΖΑ σε αυτό το σημείο, στην αναποφασιστικότητά τους να δώσουν το πράσινο φως στην «επένδυση».

Αυτή, όμως, είναι μόνο η μία πλευρά. Υπάρχει και μια άλλη. Η πλευρά των εργαζομένων στα ορυχεία. Η μόνη, μάλλον, περίπτωση που συστηματικά μαζεύονταν έξω από το Συμβούλιο Επικρατείας πολυάριθμα μέλη της εργατικής τάξης, του «σκληρού πυρήνα», για να διαμαρτυρηθούν για κάτι τα τελευταία χρόνια ήταν η περίπτωση των μεταλλωρύχων στις Σκουριές, συμμάχων της εργοδοσίας τους κατά μία έννοια . Είχαν δίκιο κοινωνικά και πολιτικά; Όχι, αλλά το αίτημά τους για δουλειά δεν είναι κάτι που μπορεί να αφήσει αδιάφορη μια Αριστερά, που υποτίθεται ότι αναζητά «εργατική» κοινωνική γείωση. Βεβαίως, είναι γνωστό ότι σε όλο τον αναπτυγμένο κόσμο τα αιτήματα του οικολογικού κινήματος ήρθαν συχνά σε ευθεία σύγκρουση με τους εργαζόμενους σε αντιπεριβαλλοντικά έργα. Ας θυμηθούμε το ζήτημα των πυρηνικών εργοστασίων στην Δυτική Γερμανία της δεκαετίας του 1980.

Η μια δυνατή απάντηση είναι αυτή που θεωρεί αυτά τα στρώματα καθυστερημένα, χειραγωγούμενα, μη συνειδητά κ.λπ. Είναι αρκετή αυτή η απάντηση; Δυστυχώς όχι. Από τη μια πλευρά υποστηρίζουμε μια μυθική «εργατική τάξη» κατά πλάσμα, που έχει όλου του κόσμου τις συνειδητοποιήσεις και αρετές. Από την άλλη, μιλάμε με όρους ιδεολογικού κατηχητικού σε μια πραγματική εργατική τάξη. Η κινηματική απάντηση θα έπρεπε μαζί με την πλήρη απόρριψη της «επένδυσης» της Ελντοράντο να συνοδεύεται από συγκεκριμένες αντιπροτάσεις για την οικονομική ανάπτυξη της περιοχής, πιο φιλοπεριβαλλοντικές και πιο κοινωνικά προσδιορισμένες. Όμως, μια Αριστερά που απλώς θέλει να ανεβάζει το τοπικό συμβολικό της φορτίο –και ενίοτε να εκλέγει και βουλευτές τους «ηγέτες των κινημάτων»– θεωρεί ως πολυτέλεια να έχει κάτι να πει εκτός από το «όχι» και το «κάτω».

Από την άλλη πλευρά, μου προκαλεί γέλιο η στάση οργανώσεων της Αριστεράς που το αναπτυξιακό τους μοντέλο είναι στην πραγματικότητα η «βαριά βιομηχανία σοβιετικού τύπου» του 1930 (όπως οι ίδιες δηλώνουν στα σάιτ τους, ανακαλώντας μηχανιστικά τον Μπάτση, τον Μπελογιάννη, συγγραφείς μιας ριζικά άλλης εποχής) και που την ίδια στιγμή δεν σηκώνουν μύγα στο σπαθί τους για το περιβάλλον και την προστασία του. Εξόφθαλμες αντιφάσεις; Θα ήταν σίγουρα, αν η Αριστερά ήταν μια δύναμη πολιτικής και πολιτισμικής αφύπνισης στη χώρα. Όσο λειτουργεί ως σούπερ μάρκετ ψήφων για ριζικά διαφορετικά target groups, αυτές οι αντιφάσεις αποτελούν, δυστυχέστατα, μια καθημερινή πραγματικότητα.

Πηγή: e-dromos.gr



Δρόμος της Αριστεράς: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Ο Τσίπρας, ο Τραμπ και η πολιτική της κανονιοφόρου στη Ρόδο

Άρης Χατζηστεφάνου


Μια πολύ ενδιαφέρουσα στιχομυθία, που είχε ο ο περιφερειάρχης Νοτίου Αιγαίου Γιώργος Χατζημάρκος με τον Αμερικανό πρέσβη στην Αθήνα Τζέφρι Πάιατ, μεταφέρει ο αρθρογράφος των New York Times, Ρότζερ Κόεν. Οι δυο άνδρες συναντήθηκαν στη Ρόδο ενώ σε λιμάνι του νησιού είχε δέσει ένα αμερικανικό πλοίο με 300 πεζοναύτες. Ο Χατζημάρκου πήγε στο παράθυρο, έδειξε το πλοίο και είπε στον Πάιατ: «Πρέσβη, ο καλύτερος τρόπος να διασφαλίσουμε τον στρατηγικό σχεδιασμό της Ελλάδας, βρίσκεται μπροστά στα μάτια μας, στο λιμάνι».

Αν και δυσκολευόμαστε να θυμηθούμε παρόμοιο περιστατικό υποτέλειας στη σύγχρονη ιστορία της χώρας, αυτό δεν είναι το μοναδικό διαμάντι στο «γραφικό» άρθρο του Κοεν για την Ελλάδα.

Ο αρθρογράφος των New York Times χαρακτηρίζει χαρισματικό και κεραυνοβόλο τον Κυριάκο Μητσοτάκη (ΤΟΝ ΜΗΤΣΟΤΑΚΗ!) και μαρξιστή τον Τσίπρα (ΤΟΝ ΤΣΙΠΡΑ!) ενώ μιλά με απέχθεια για όσους εκφράζουν ενστάσεις στο ξεπούλημα του Ελληνικού ή όσους διαμαρτύρονται για την οικολογική καταστροφή που προκαλεί η El Dorado στην Χαλκιδική.

Με ύφος αποικιοκράτη περασμένου αιώνα ο Κοέν υποστηρίζει ότι η Ελλάδα οφείλει στο ΝΑΤΟ και την ΕΕ το γεγονός ότι δεν βυθίστηκε στο χάος καθώς η χώρα δεν έχει να επιδείξει και πολλά πέρα από τον ήλιο της, το θεσμό της οικογένειας, τα εμβάσματα που λαμβάνει(;) και τον αρχαίο πολιτισμό.

Το πιο ενδιαφέρον στοιχείο βέβαια του άρθρου είναι το κλείσιμο του ματιού στον Αλέξη Τσίπρα, που όπως σημειώνουν οι New York Times, επιδιώκει μια συνάντηση με τον Ντόναλντ Τραμπ και χαρακτηρίζει τις ΗΠΑ στρατηγικό εταίρο.

Ενδιαφέρον παρουσιάζει το γεγονός ότι λίγα 24ωρα μετά την επίσκεψη του Νίκου Παππά στο Λευκό Οίκο, όπου συναντήθηκε με τη σύμβουλο Εθνικής Ασφάλειας του Αντιπροέδρου των ΗΠΑ, Joan O’Hara (χωρίς ποτέ κανένας να μάθει τι πραγματικά συζήτησαν) βλέπουμε σειρά εγκωμιαστικών άρθρων για την πολιτική της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, σε αρκετά αμερικανικά μέσα ενημέρωσης.

Μετρήστε τα δάχτυλά σας και να κοιτάζετε καθημερινά αν ο Παρθενώνας είναι στη θέση του γιατί εδώ έχουμε έναν έρωτα μεγάλο.

Πηγή: info-war.gr



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Ανοιχτή εκδήλωση των φίλων του Μίκη Θεοδωράκη

Εκδηλώσεις


Δευτέρα 25 Σεπτεμβρίου, Αθήνα

Πολλές φορές στην ιστορία αυτού του τόπου, όταν η πατρίδα μας βρισκόταν κάτω από τον ξένο η το ντόπιο ζυγό αυτό πού έδινε κουράγιο και ένωνε το λαό ήταν τα τραγούδια του, πού με αυτά προσπαθούσε να πάρει κουράγιο και να εμψυχωθεί στον αγώνα ενάντια στους δυνάστες του.

Εμείς οι φίλοι του Μίκη αποφασίσαμε να αρχίσουμε να τραγουδάμε πάλι, για να ακουστούν ξανά τα λόγια και οι μελωδίες πού μας ανατριχιάζουν και μας ξεσηκώνουν, αλλά και μας θωρακίζουν για τις μάχες πού πρέπει να δοθούν με ασπίδα αλλά και δόρυ μας τον πολιτισμό και με σκοπό να ενώσουμε τις φωνές μας με όλο και περισσότερους και αυτοί να οργανώσουν δικά τους συναπαντήματα και κάποια στιγμή όλοι μαζί να ξανά-ορθώσουμε το μπόι μας εκεί πού του αρμόζει και τότε θα αντιληφθούμε πόσο μικροί και τιποτένιοι και ανάξιοι είναι όλοι τούτοι πού μας καταδυναστεύουν.

Οι μουσικοί που θα συνοδέψουν τους φίλους του Μίκη στο τραγούδι είναι: Τάκης Κωνσταντακόπουλος – κιθάρα – τραγούδι, Έλενα Κυριακίδου – πιάνο, Παναγιώτης Ρέβης – μπουζούκι, Άνετ Σαφαριάν – τραγούδι και οι συμμετοχές συνεχίζονται. Τηλέφωνα ταβέρνας: 2130331078 – 6976510554.

Η εκδήλωση θα γίνει στην ταβέρνα «Ο Μπαρμπαγιαννης» Εμμανουήλ Μπενάκη 94 και Δερβενίων (πεζόδρομος) – Εξάρχεια. Την Δευτέρα 25 Σεπτεμβρίου, στις:20.00.

Πηγή: e-dromos.gr



Δρόμος της Αριστεράς: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »