Σάββατο, 21 Ιουλίου 2018

Το στρώμα

Δημήτρης Χριστόπουλος


Πάρτε ό,τι θέλετε. Να, ανοίξτε εδώ –τους είπε– σ’ αυτό το συρτάρι έχω κάτι ψιλά.

Σκάσε, γέρο. Άχνα μην βγάλεις, τον απείλησε με τη γροθιά υψωμένη ο ψηλός, με πρόσωπο που έφερνε σε γαριασμένο καθρέφτη.

Ο άλλος, ο κοντός -με τη γρυπή, οστεώδη μύτη- με επιδέξιες κινήσεις και σβέλτα πόδια, έκανε άνω κάτω όλο το σπίτι.

Κατακαλόκαιρο και όλοι λείπανε. Μόνο τα τζιτζίκια τραγουδούσαν φορτικά ολημερίς. Ο γέρος κοιμόταν. Χαμπάρι δεν πήρε τους επισκέπτες.

Τα άλλα πού τα ’χεις κρυμμένα; Λέγε γρήγορα! επέμενε ο ψηλός όση ώρα τον έδενε πισθάγκωνα πάνω στην καρέκλα.

Τα βιβλία του γιου μου και τα μαχαιροπίρουνα. Αυτά είναι όλο μου το βιος.

Όχι αστεία μαζί μας, ακούς; είπε με ύφος που δεν σήκωνε αντιρρήσεις ο ψηλός.

Αυτά εδώ πού είναι; ούρλιαζε ο κοντός, με χέρια που τρέμανε από ανυπομονησία, και σάλια που εκτοξεύονταν από το στόμα.

Κάτι παλιές φωτογραφίες, δικαιολογήθηκε ο γέρος. Ο γιος μου και η συχωρεμένη η γυναίκα μου.

Μια βλαστήμια ακούστηκε και τζάμια που θρυμματίζονταν στο μωσαϊκό της κουζίνας.

Του έτριψε τις φωτογραφίες στο πρόσωπο. Οι σταυροί που φοράνε πιάνουν καλά λεφτά. Κάπου θα τα ’χεις κρυμμένα. Φέρ’ τα! τον διέταξε ο ψηλός και του ’σφιξε κι άλλο τα χέρια.

Πονάω! παραπονέθηκε ο ηλικιωμένος, πονάω πολύ, κι ένα ποταμάκι κυλούσε αθόρυβα κάτω από την καρέκλα.

Μίλα, ειδάλλως θα σου ξεριζώσω το χρυσό σου το δόντι.

Στο στρώμα θα είναι, φώναξε ο ψηλός, και χάρηκε με την ανακάλυψή του. Θα κάνουμε γερή κονόμα σήμερα, κι έτριψε τα χέρια του γεμάτος ικανοποίηση.

Ο γέρος χαμήλωσε το κεφάλι, έκλεισε τα μάτια, ανάσα δεν έπαιρνε.

Ο κοντός πέταξε τα σεντόνια, έπιασε τη φαλτσέτα και βάλθηκε να ξεκοιλιάσει το λερό στρώμα. Έβαλε όλη του τη δύναμη, ξανά και ξανά. Μούγκριζε, ίδρωνε, βλαστήμαγε θεούς και δαίμονες.

Όλα καλά; ρώτησε ο ψηλός που φύλαγε τον γέρο στην κουζίνα.

Εδώ μέσα είναι, άκου πώς κουδουνίζουν! Θα ’χει και λίρες, τις μυρίζω εγώ!

Ο γέρος ακίνητος. Τσιμουδιά. Είχε μια αλλόκοτη θλίψη τώρα το πρόσωπό του, λες και το μαχαίρι μπηγόταν στο δικό του το κορμί. Σήκωσε τα μάτια.

Μην παιδεύεστε. Λύστε με, και αν πεινάτε, κάντε μου παρέα. Μόνο αφήστε ήσυχη τη Μαρία. Μην την ταλαιπωρείτε άλλο. Με χρειάζεται.

Πού τα πουλάς αυτά, ακούστηκε αυστηρή η φωνή του ψηλού που άρχισε να χάνει την υπομονή του. Ποια γυναίκα σου ρε;

Στην πόρτα φάνηκε ο κοντός, καταπονημένος, με χέρια κατακόκκινα. Το μαχαίρωσα, είπε θριαμβευτικά, αλλά αυτό δεν ανοίγει. Βαρύ σαν πέτρα. Σίδερο θα ’χει από μέσα. Σίγουρα.

Χρηματοκιβώτιο θα ’χει κρύψει ο γέρος, συμπλήρωσε ο ψηλός, που στο μεταξύ είχε έρθει κι αυτός στην κρεβατοκάμαρα. Πάω στοίχημα πως μέσα βρίσκεται ολόκληρος θησαυρός. Και φούσκωνε το στήθος του.

Με δυσκολία το σηκώσανε στα χέρια τους. Και τότε ακούστηκε κάτι σαν λυγμός γυναίκας που γεννά. Το αφήσανε πάνω στο κρεβάτι. Σε λίγο, μια κραυγή λύτρωσης και ηδονής. Αμίλητος κοίταζε ο ένας τον άλλον σαν να μην πίστευαν στ’ αυτιά τους. Συνεννοήθηκαν με τα μάτια. Αποφάσισαν να προχωρήσουν.

Ο γέρος, είπε ο ψηλός, είναι που σκούζει σαν γατί γιατί του κλέβουνε τα μικρά. Γύρισε στην κουζίνα και του ’χωσε μια πετσέτα στο στόμα που έσταζε αίμα.

Σε λίγο δυο άντρες κουβάλαγαν καταμεσής του έρημου δρόμου ένα βαρύ –από τον χρόνο των σωμάτων- στρώμα. Απόκαμαν και το παράτησαν καταγής.

Πηγή: artinews.gr



Δημήτρης Χριστόπουλος: Σχετικά με τον Συντάκτη




Διαβάστε Περισσότερα »

Μακεδονική… ρουλέτα

Δημήτρης Μηλάκας


Και… ξαφνικά τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης «ξετρύπωσαν» την περασμένη εβδομάδα πληροφορίες για τη δράση Ρώσων κατασκόπων, οι οποίοι μαζί με φιλορώσους επιχειρηματίες οργανώνουν σε Αθήνα και Σκόπια σχέδια για τον τορπιλισμό της συμφωνίας των Πρεσπών που υπέγραψαν πριν από λίγο καιρό η Ελλάδα με την Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας.

Πριν ξεκινήσει η διασπορά των πληροφοριών και τα εκτενή δημοσιεύματα με λεπτομέρειες για τη δράση των «κατασκόπων», υπήρξε ακριβώς τη μέρα που ξεκινούσε η σύνοδος κορυφής του ΝΑΤΟ η διοχέτευση σε εφημερίδα («Καθημερινή») της πληροφορίας ότι η ελληνική κυβέρνηση προχώρησε στην απέλαση δύο Ρώσων διπλωματών και στην απαγόρευση εισόδου στην Ελλάδα σε δύο ακόμη.

Ήταν, όπως φάνηκε εκ των υστέρων, το σύνθημα για να αρχίσει η διοχέτευση του μπαράζ των πληροφοριών. Στην Αθήνα, οι σχετικές πληροφορίες μεταφέρθηκαν στον Τύπο από κυβερνητικές προφανώς πηγές. Στα Σκόπια ο ίδιος ο πρωθυπουργός Ζόραν Ζάεφ προχώρησε σε καταγγελίες για τη δράση Ελλήνων επιχειρηματιών, οι οποίοι επιχείρησαν να χρηματίσουν πολίτες της ΠΓΔΜ προκειμένου να ενισχύσουν το «όχι» στο επικείμενο δημοψήφισμα με το οποίο η γειτονική χώρα θα εγκρίνει ή θα απορρίψει τη συμφωνία με την Ελλάδα. Μετά την καταγγελία Ζάεφ, ΜΜΕ της ΠΓΔΜ ανέλαβαν να ονοματίσουν (τον Ιβάν Σαβίδη, ο οποίος διέψευσε και κινείται ήδη νομικά εναντίον αυτών που τον ενέπλεξαν) τους επιχειρηματίες τους οποίους εννοούσε στις δηλώσεις του ο πρωθυπουργός της χώρας.

Διπλωματικές «υπηρεσίες»


Όσοι δεν πέφτουν από τα σύννεφα μπορούν να κατανοήσουν ότι η δράση μυστικών υπηρεσιών είναι μια κοινή πρακτική ενίσχυσης των προσπαθειών επίτευξης μεγάλων (ή ακόμη και μικρών) στόχων. Και από τη στιγμή που στην περιοχή των Βαλκανίων βρίσκεται σε εξέλιξη ένα μεγάλο παιχνίδι σύγκρουσης ισχυρών συμφερόντων (κατά κύριο λόγο αμερικανικών και ρωσικών), η δράση υπηρεσιών και πρακτόρων είναι αναμενόμενη, όπως αναμενόμενες είναι και οι προσπάθειες αλληλοεξουδετέρωσης αυτών των δράσεων μέσω αποκαλύψεων στον Τύπο.

Μια συνοπτική εξιστόρηση όσων έχουν συμβεί τους προηγούμενους μήνες είναι απαραίτητη, ώστε να γίνει λίγο πιο καθαρό το τοπίο δράσης των μυστικών υπηρεσιών.

Σύμφωνα, λοιπόν, με τις πληροφορίες που έχει εδώ και μήνες στη διάθεσή της η ελληνική κυβέρνηση, το περασμένο καλοκαίρι ενεργοποιήθηκε με ένταση ο αμερικανικός παράγοντας με αποστολές κλιμακίων από «υπηρεσιακούς παράγοντες», συμπεριλαμβανομένων και διπλωματών (που χαρακτηρίζονται... «killer» υπό την έννοια της ικανότητάς τους να φέρνουν σε πέρας δύσκολες υποθέσεις) σε Σκόπια και Τίρανα. Στόχος των αποστολών αυτών ήταν η άσκηση πίεσης για να γίνει ό,τι είναι απαραίτητο ώστε οι χώρες αυτές να προχωρήσουν απρόσκοπτα σε ένταξη στις ευρωατλαντικές δομές.

Ειδικότερα στα Σκόπια, όπως εδώ και μήνες έχει περιγράψει σε δημοσιεύματά του (και) το «Ποντίκι», ο αμερικανικός παράγοντας φρόντισε την αναδιάταξη του πολιτικού σκηνικού με τρόπο που να είναι δεκτικός σε έναν συμβιβασμό με την Ελλάδα. Με αυτήν τη βοήθεια «ωρίμασε» και προετοιμάστηκε για να δεχτεί μερικούς μήνες αργότερα τη συμφωνία των Πρεσπών. Περιττό είναι να σημειώσουμε ότι αυτή η αμερικανική δραστηριότητα εξελίχθηκε «διά πυρός και σιδήρου», καθώς είχε να αντιμετωπίσει τη δράση ανάλογων ρωσικών «δυνάμεων», οι οποίες είχαν προσβάσεις στην ΠΓΔΜ.

Παράλληλα, εκείνη ακριβώς την εποχή οι Αμερικανοί είχαν αρχίσει έντονες διαβουλεύσεις με την ελληνική κυβέρνηση για την προετοιμασία της επίσκεψης του πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα στην Ουάσιγκτον. Πρωτοστάτης αυτών των προετοιμασιών υπήρξε ο υπερδραστήριος και έμπειρος σε τέτοιες «λεπτές» υποθέσεις (θητεία στην Ουκρανία) «ήσυχος Αμερικανός» πρεσβευτής στην Αθήνα.

Όταν ο Αλέξης Τσίπρας έφτασε στην Ουάσιγκτον, τον περασμένο Οκτώβριο, ήταν όλα έτοιμα, Εκεί, στην αμερικανική πρωτεύουσα, ανάμεσα σε άλλα, η ελληνική κυβέρνηση αποδέχτηκε τους αμερικανικούς σχεδιασμούς στην περιοχή και δεσμεύτηκε να επιδείξει τη μέγιστη δυνατή ευελιξία προκειμένου αυτοί οι σχεδιασμοί να υλοποιηθούν. Από το σημείο αυτό και έπειτα οι εξελίξεις επιταχύνθηκαν, καθώς η ελληνική πλευρά... επιβιβάστηκε στο αμερικανικό όχημα και εκτίμησε (ορθά όπως αποδείχθηκε) ότι η Ουάσιγκτον θα μπορέσει τελικά να υποχρεώσει το πολιτικό σύστημα στα Σκόπια να υιοθετήσει μια συμβιβαστική στάση στο πρόβλημα της ονομασίας.

Σκληρό «παιχνίδι»


Η επιτυχής αμερικανική διπλωματική (με την ευρεία έννοια του όρου) δραστηριότητα ήταν φυσικό και αναμενόμενο να εντείνει τις προσπάθειες αντίδρασης της άλλης (ρωσικής) πλευράς. Άλλωστε το παιχνίδι δεν αφορούσε μια προσπάθεια διευθέτησης της διαφοράς μεταξύ δύο «μικρών» -για τα αμερικανικά και ρωσικά δεδομένα- χωρών, της Ελλάδας και της ΠΓΔΜ. Το παιχνίδι αφορούσε την ένταξη της ΠΓΔΜ στο ΝΑΤΟ. Με αυτόν τον τρόπο οι ΗΠΑ θα καταφέρουν να ολοκληρώσουν την ένταξη ολόκληρης της χερσονήσου (πλην της Σερβίας) στη Συμμαχία. Ταυτόχρονα οι ΗΠΑ, έχοντας συμφωνήσει με την Ελλάδα για την αξιοποίηση της Αλεξανδρούπολης ως σταθμού μεταφοράς αμερικανικού σχιστολιθικού αερίου και ως στρατιωτικής βάσης, δημιουργούν θεόρατο τείχος ανάσχεσης στη ρωσική προσπάθεια δημιουργίας νότιου ενεργειακού δρόμου μεταφοράς φυσικού αερίου προς την Ευρώπη μέσω της Βαλκανικής.

Δεν μπορεί κανείς να γνωρίζει όλο το εύρος των ρωσικών προσπαθειών προκειμένου να ανατραπεί ο αμερικανικός σχεδιασμός. Αυτό το γνωρίζουν οι μυστικές υπηρεσίες –κατά κύριο λόγο των ΗΠΑ–, οι οποίες εφοδίασαν την ελληνική κυβέρνηση με πληροφορίες και στοιχεία, κάποια από τα οποία είδαν το φως της δημοσιότητας, προκειμένου να δικαιολογηθεί η απόφαση για την απέλαση των Ρώσων διπλωματών.

Πού σταματά και πότε αυτό το παιχνίδι; Σ’ αυτό το ερώτημα δεν υπάρχει απάντηση, παρά μόνο μια κοινή και ταυτόχρονα ανησυχητική διαπίστωση: Δεν είναι φρόνιμο για τα βατράχια να βρίσκονται εκεί που παλεύουν τα βουβάλια. Δυστυχώς, στην προκειμένη περίπτωση τα βουβάλια παλεύουν εκεί απ’ όπου δεν είναι δυνατό να φύγουμε. Στη γειτονιά μας…

Πηγή: topontiki.gr



Δημήτρης Μηλάκας: Σχετικά με το Συντάκτη




Διαβάστε Περισσότερα »

Το Περιβάλλον και ο Άνθρακας

Κώστας Κάππας


Το κάρβουνο, πιο σωστά ο άνθρακας ή γαιάνθρακας (ανθρακίτης, λιθάνθρακας, λιγνίτης, κ.α.), διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στην επιβίωση του Ανθρώπου στην Γη. Κατά την περίοδο της βιομηχανικής επανάστασης (δεύτερο μισό του 18ου αιώνα με κορύφωση τον 19ο) ήταν καθοριστική η συμβολή του, λόγω της ικανοποιητικής θερμογόνου δύναμης την οποία διαθέτει ως καύσιμη ύλη.

Χρησιμοποιήθηκε εντατικά για περισσότερο από έναν αιώνα, τροφοδοτώντας με ενέργεια τόσο την βιομηχανία/βιοτεχνία όσο και τις μεταφορές, συμβάλλοντας στην οικονομική ανάπτυξη των βιομηχανικών χωρών. Σήμερα, η θερμότητα από την καύση γαιανθράκων χρησιμοποιείται κυρίως για την παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας. Παρόλο που η συγκεκριμένη διεργασία χαρακτηρίζεται από χαμηλή απόδοση, οι γαιάνθρακες χρησιμοποιούνται ευρέως στην ηλεκτροπαραγωγή σε παγκόσμια κλίμακα (41% της παγκόσμιας ηλεκτρικής ενέργειας), καθώς πρόκειται για αρκετά φθηνή πηγή ενέργειας.

Προέλευση:


Τα φυτικά υπολείμματα (δένδρα, φυτά, θάμνοι, φύκια) στο έδαφος και στο υπέδαφος του πλανήτη μας, μετά από φυσικές καταστροφές (επιχωματώσεις, καθιζήσεις, σεισμούς, κατακρημνίσεις), μέσω μιας σειράς διεργασιών, μετατρέπονται σε οργανικά ιζήματα τα οποία χαρακτηρίζονται με την γενική ονομασία "γαιάνθρακες". Η μετατροπή των φυτών σε τύρφη (αρχικό στάδιο ανθρακοποίησης) και η μετάβαση από την τύρφη στον ανθρακίτη (τελικό στάδιο) είναι συνάρτηση της επίδρασης του χρόνου, της θερμοκρασίας, της πίεσης και βακτηριδίων σε απουσία αέρα. Στην συνέχεια, η αντίδραση με την νεκρή ύλη δημιουργεί τελικά το κάρβουνο.

Οι επιστήμονες εκτιμούν ότι απαιτείται στρώμα 2,5 μέτρων φυτικής ύλης για την δημιουργία άνθρακα στρώματος 30 cm. Η ηλιακή ενέργεια την οποία είχαν αρχικά δεσμεύσει οι φυτικοί οργανισμοί κατά την ανάπτυξή τους, αποδίδεται μέσω της καύσης των γαιανθράκων ως θερμική ενέργεια. Υπολογίζεται ότι η μετατροπή της φυτικής ύλης σε άνθρακα άρχισε πριν από 300-500 εκατομμύρια χρόνια και ολοκληρώθηκε εντός χρονικής περιόδου 85 εκατομμυρίων ετών, δηλαδή πριν από 250 εκατομμύρια χρόνια περίπου.

Προβλήματα και ατυχήματα σχετιζόμενα με τον άνθρακα


Οι γαιάνθρακες είναι μια εξαντλήσιμη πηγή ενέργειας και η χρήση τους σχετίζεται με περιβαλλοντικά προβλήματα τα οποία δημιουργούνται κατά την εξόρυξη και την καύση τους. Σοβαρό πρόβλημα αποτελεί επίσης η ανάγκη χρήσης μεγάλων ποσοτήτων νερού για τον καθαρισμό τους, οδηγώντας στην δημιουργία τεράστιων ποσοτήτων υγρών αποβλήτων.

Ο άνθρακας έχει 3 βασικά μειονεκτήματα:

  • Η εξόρυξη του είναι δύσκολη, κουραστική και επικίνδυνη. Κατά την επιφανειακή εξόρυξη, δημιουργούνται υπερμεγέθεις τρύπες στο έδαφος και συσσωρεύονται εκατομμύρια τόννοι χώματος υπό μορφή λόφων, καταστρέφοντας το τοπίο. Προκαλείται όχι μόνο αισθητική άλλα και σωματιδιακή ρύπανση, με τον τεράστιο αριθμό μικροσωματιδίων τα οποία αιωρούνται στην ατμόσφαιρα. Είναι χαρακτηριστικό το γεγονός, ότι μόνο η απειλή της ανεργίας στις δυτικές χώρες εξασφαλίζει την προσφορά εργασίας στα ανθρακωρυχεία. Κάτω από άλλες συνθήκες, κανείς δεν θα δεχόταν να εργάζεται σε αυτά. Παρ’ όλα αυτά, τα ορυχεία στις δυτικές ανεπτυγμένες χώρες εξαντλούν τα αποθέματά τους και κλείνουν μαζικά.
  • Η καύση του προκαλεί ανυπέρβλητα προβλήματα μόλυνσης, με ιδιαίτερα χαρακτηριστικά τον μεγάλο όγκο των καταλοίπων και τον έντονα τοξικό καπνό, ο οποίος περιέχει τέφρα και αιθάλη. Ο καπνός περιέχει επίσης οξείδια θείου και αζώτου τα οποία ευθύνονται για το σχηματισμό της όξινης βροχής, διοξείδιο του άνθρακα(θέρμανση της ατμόσφαιρας λόγω “φαινομένου του θερμοκηπίου”), καρκινογόνους υδρογονάνθρακες και ραδιενεργό σκόνη. Ο κίνδυνος από τα σταθερά οξείδια (όπως το διοξείδιο του θείου) τα οποία ευρίσκονται στα αέρια απόβλητα της καύσης του άνθρακα είναι ιδιαίτερα σημαντικός, διότι αυτά έχουν πολύ μεγάλο χρόνο ζωής (πάνω από 50 χρόνια), διαχέονται στην ατμόσφαιρα και απειλούν το λεπτό και ευαίσθητο στρώμα του όζοντος (το όζον προστατεύει την Γη από την υπεριώδη ακτινοβολία του Ηλίου).
  • Πολύ μεγάλα αποθέματα υπάρχουν πρακτικά μόνο σε 4 χώρες (ΗΠΑ, πρώην ΕΣΣΔ, Κίνα και Νότια Αφρική), γεγονός το οποίο δυσκολεύει την χρήση του στις άλλες χώρες, λόγω του κόστους μεταφοράς.

Το οικονομικό κόστος του άνθρακα παγκοσμίως το έτος 2007 ανήλθε σε τουλάχιστον 360 δισεκατομμύρια €, σύμφωνα με την έκθεση “Το πραγματικό κόστος του άνθρακα” της Greenpeace και του Ολλανδικού Ινστιτούτου CE Delft. Η έκθεση αποτιμά αρκετά συντηρητικά το κόστος της αλλαγής του κλίματος, τα προβλήματα υγείας από την ατμοσφαιρική ρύπανση και τους θανάτους από εργατικά ατυχήματα. Ο άνθρακας θεωρείται, κακώς, πολύ φθηνό καύσιμο αν και είναι το πλέον ρυπογόνο. Κλιματική κρίση, αποψίλωση των δασών, ατμοσφαιρική ρύπανση, όξινη βροχή, πρόωροι θάνατοι, εργατικά ατυχήματα και εξαθλίωση ολόκληρων κοινωνιών είναι μόνο μερικές από τις καταστροφές οι οποίες δεν συνυπολογίζονται στην αγοραστική τιμή του άνθρακα.

Σύμφωνα με επανηλλειμένες εκδόσεις και ανακοινώσεις της ΙΕΑ (International Energy Agency) οι μονάδες χρήσης άνθρακα εκπέμπουν στην ατμόσφαιρα 11 δισεκατομμύρια τόννους διοξειδίου του άνθρακα ετησίως, ενώ για το έτος 2005 ήταν υπεύθυνες για το 42% των παγκόσμιων εκπομπών. Εάν τελικά υλοποιηθούν τα σχέδια για την κατασκευή νέων μονάδων σε ολόκληρο τον πλανήτη, οι εκπομπές των αερίων του θερμοκηπίου (μόνο από τις ανθρακικές μονάδες) θα αυξηθούν κατά 60% έως το 2030 με καταστροφικές επιπτώσεις για το κλίμα και την υγεία. Σύμφωνα με την Διακυβερνητική Επιτροπή για τις Κλιματικές Αλλαγές του ΟΗΕ (IPCC), προκειμένου να αποτραπούν οι χειρότερες επιπτώσεις των κλιματικών αλλαγών, οι εκπομπές αερίων του θερμοκηπίου θα πρέπει να μειωθούν σχεδόν στο μηδέν έως το 2050.

Εκτός από τα προβλήματα στον χώρο κατανάλωσης της ενέργειας, σημαντικά και οδυνηρά είναι τα ατυχήματα στον χώρο εξόρυξης του γαιάνθρακα. Τα ατυχήματα στα ανθρακωρυχεία είναι τόσα πολλά και εμφανίζονται με τόσο κανονική περιοδικότητα, με αποτέλεσμα η κοινή γνώμη από καιρό να έχει σταματήσει να τους δίνει περισσότερη σημασία απ’ ότι στα ατυχήματα της ασφάλτου. Θεωρούνται ως το απαραίτητο τίμημα για την εξασφάλιση της ενέργειας. Σε απόλυτους αριθμούς, από το 1941 έως σήμερα, περισσότεροι από 5.000 ανθρακωρύχοι έχουν χάσει τη ζωή τους και περίπου 400.000 τραυματίστηκαν.

Εκτός από την πολιτική βούληση και την γενικότερη αλλαγή ενεργειακής νοοτροπίας του παγκόσμιου πληθυσμού, τα προβλήματα και τα μειονεκτήματα του άνθρακα, είναι δυνατόν να μειωθούν ως ένα βαθμό, με δύο τρόπους:

  • Μετατρέποντας τον άνθρακα επιτόπου (εκεί όπου εξάγεται) σε υγρή ή αέρια καύσιμη ύλη και μεταφέροντάς τον όπως το φυσικό αέριο ή το πετρέλαιο, στους τόπους κατανάλωσής του.
  • Φιλτράροντας τον καπνό κατά την καύση, ώστε να μην διαχυθεί στην ατμόσφαιρα το περισσότερο επικίνδυνο συστατικό του, το θείο.

Είναι προφανές όμως ότι στο σημείο όπου ευρίσκεται σήμερα το ενεργειακό πρόβλημα, ο άνθρακας, παρ’ όλα τα μειονεκτήματά του, θα συνεχίσει δυστυχώς να χρησιμοποιείται σε ευρεία κλίμακα για πολλά ακόμα χρόνια. Προτάσεις; Σε επόμενα σημειώματα…

Πηγή: artinews.gr



Κώστας Κάππας: Σχετικά με τον Συντάκτη




Διαβάστε Περισσότερα »

«Κάντε κάνα μπάνιο, είστε πολύ άσπροι»

Το editorial του Δρόμου της Αριστεράς που κυκλοφορεί σήμερα Σάββατο 21 / 07 / 2018 στα περίπτερα


Αυτή τη δήλωση έκανε ο πρωθυπουργός των «επιτυχιών» Α. Τσίπρας προσερχόμενος στη συνεδρίαση του πολιτικού συμβουλίου του ΣΥΡΙΖΑ στην Κουμουνδούρου.

Η ταλαιπωρημένη Ελλάδα, όπως και όσο μπορεί, με όποιο μέσο και με κάθε οικονομία, μετρώντας και το τελευταίο ευρώ, θα προσπαθήσει να βρεθεί σε κάποια παραλία, να κάνει κάποιο μπάνιο, να κάνει ολιγοήμερες διακοπές, να στείλει τα παιδιά στο χωριό. Η Ελλάδα του κυρίου Τσίπρα μπορεί στα διαλείμματά της, στη χαλάρωσή της, να παίρνει χρώμα στις βίλες που παραχωρούν διάφοροι εφοπλιστές – όπως συμβαίνει με τον ίδιο τον Τσίπρα και την οικογένειά του στο Σούνιο.

Πίσω από τα ευφυολογήματα, τύπου «κάντε κάνα μπάνιο» (άρα δεν έχουμε εκλογές…) κρύβονται υπολογισμοί, μεθοδεύσεις, σχέδια αιφνιδιασμού, ίντριγκες και φυσικά θελήματα προς τους ισχυρούς. Η καλοκαιρινή ανάπαυλα πάντα χρησίμευε ως προθάλαμος των κυοφορούμενων εξελίξεων.

Ο κυβερνητικός σχεδιασμός περιλαμβάνει, πέρα από τις φιέστες και τα ρεγάλα, την αντιμετώπιση των τριών εκλογικών αναμετρήσεων. Στο πολιτικό συμβούλιο ο Τσίπρας έκανε λόγο για εκλογές τον Μάιο, θέτοντας στην ουσία το όποιο κόμμα σε εκλογική ετοιμότητα. Στο πίσω μέρος του μυαλού είναι πάντα ο αιφνιδιασμός, και δεν αποκλείεται να στηθούν κάλπες εντός του 2018, δηλαδή μετά τα μπάνια. Πόσο μετά; Τέλη Αυγούστου φιέστες για «έξοδο από μνημόνια» σε Καστελόριζο και Πνύκα, αρχές Σεπτέμβρη έκθεση Θεσσαλονίκης, όπου θα μοιραστούν υποσχέσεις. Τέλη Σεπτέμβρη μαντάτα από Σκόπια για το πώς πάει η συμφωνία… Τον Δεκέμβρη πρέπει να ανακοινωθούν οι περικοπές στις συντάξεις. Ίσως στο θέμα αυτό να παρουσιαστεί μια τεχνητή εμπλοκή (υποσχεσιολογία ή διαπραγμάτευση για κάποιες εξαιρέσεις κ.λπ., τις οποίες η Ε.Ε. φυσικά θα απορρίψει) κι έτσι να υπάρξει ένα κλίμα που να συνδυάζει και εθνικό θέμα (μακεδονικό) και ένα αγκάθι κοινωνικό (συντάξεις) – ώστε πάνω σε αυτόν τον καμβά να στηθεί ο διπολικός καυγάς ανάμεσα σε ΣΥΡΙΖΑ και Ν.Δ., που θα συμπεριλαμβάνει μπόλικη σκανδαλολογία και δικαστικές παρεμβάσεις.

Δεν αποκλείεται καθόλου τα κάστανα από τη φωτιά να κληθεί να τα βγάλει η Ν.Δ. και ο Μητσοτάκης…

Τα ευφυολογήματα όμως δεν μπορούν να κρύψουν και μια άλλη έγνοια που έχει ο πολιτικός κόσμος. Ο ΣΥΡΙΖΑ πρόσφερε για 3 χρόνια μνημόνια χωρίς πεζοδρόμιο, και στο τέλος γεύεται γιουχαΐσματα και συλλαλητήρια για το μακεδονικό. Το μείγμα οικονομικής αφαίμαξης και εθνικών απειλών μπορεί να οδηγήσει σε τραντάγματα και απότομες αλλαγές συσχετισμών πέρα από τους κομματικούς σχεδιασμούς. Η συστηματική καταγγελία του «εθνολαϊκισμού», όπως και η ανακάλυψη πρόσφατα του ρώσικου δακτύλου πίσω από τα συλλαλητήρια, δείχνουν έναν φόβο για ένα τεράστιο μαύρισμα – όχι αυτό του καλοκαιρινού ήλιου, αλλά της θαυματουργής κάλπης που λατρεύουν.

Έτσι θα μπορούσαμε να αντιγυρίσουμε στο ευφυολόγημα του πρωθυπουργού: Κάντε κάνα μπάνιο, σας περιμένει μεγάλο μαύρισμα!

Πηγή: e-dromos.gr



Δρόμος της Αριστεράς: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Παρασκευή, 20 Ιουλίου 2018

Κύπρος: Το προοίμιο μιας τραγωδίας

Ελλάδα


Η κυπριακή τραγωδία δεν ξεκίνησε με την τουρκική εισβολή στις 2ο Ιουλίου του 1974, προκύπτοντας εκ του μηδενός. Αυτά είναι τα γεγονότα που οδήγησαν στην τραγωδία...

Στις 15 Ιουλίου του 1974, γύρω στις 8.15, από το στρατόπεδο της Κοκκινοτριμιθιάς, τανκς έκαναν την εμφάνισή τους, με κατευθύνσεις το Προεδρικό Μέγαρο, το κτίριο Τηλεπικοινωνιών και το κτίριο της Αρχιεπισκοπής. Τα τανκς συνήθιζαν να βγαίνουν καθημερινά στους δρόμους για να πραγματοποιήσουν ασκήσεις, όμως αυτή τη φορά τα πράγματα θα έπαιρναν ήταν τελείως διαφορετική τροπή. Δεν πέρασε πολύ ώρα από την εμφάνιση των τεθωρακισμένων και οι πυροβολισμοί που ακούγονταν από διάφορα σημεία προκάλεσαν αναταραχή σε ολόκληρη την κυπριακή πρωτεύουσα.

Εκείνη την ώρα, ο Μακάριος υποδεχόταν στο Προεδρικό Μέγαρο Έλληνες μαθητές από σχολεία της Αλεξάνδρειας και προτού αρχίσει η τελετή υποδοχής, τα άρματα μάχης, που είχαν φτάσει απέξω, άρχισαν να βάλλουν κατά του Προεδρικού Μεγάρου. Στόχος εκτός από το Μέγαρο της Αρχιεπισκοπής, ήταν το κτίριο των Τηλεπικοινωνιών, το Αρχηγείο της αστυνομίας, το στρατόπεδο του εφεδρικού σώματος και το Ραδιοφωνικό Ίδρυμα Κύπρου (ΡΙΚ), ενώ άνδρες της ΕΛΔΥΚ επιτέθηκαν στον Αερολιμένα της Λευκωσίας. Η αντίσταση που εκδηλώθηκε ήταν έντονη αλλά όχι τόση ώστε να υπερισχύσει των πραξικοπηματιών.

Έτσι, μετά από δύο ώρες περίπου, η Λευκωσία ανήκε πια στη Χούντα και η θέση του προέδρου στο Νίκο Σαμψών. Το γεγονός αυτό επιβεβαιώθηκε αργότερα εκείνο το πρωί με τη μετάδοση της παρακάτω ανακοίνωσης: «Σήμερον την πρωίαν, η Εθνική Φρουρά επενέβη διά να σταματήση τον αδελφοκτόνον πόλεμον. Η Εθνική Φρουρά είναι την στιγμήν αυτήν κυρία της καταστάσεως. Ο Μακάριος είναι νεκρός». Βέβαια, ο Μακάριος είχε προλάβει να διαφύγει στην Πάφο απ' όπου, σ' έναν τοπικό ραδιοσταθμό που, ενώ λειτουργούσε ως λήψεως, τον έκαναν και αναμεταδόσεως, απηύθυνε διάγγελμα προς τον κυπριακό λαό:

«Ελληνικέ Κυπριακέ Λαέ! Γνώριμη είναι η φωνή που ακούεις. Γνωρίζεις, ποιος σου ομιλεί. Είμαι ο Μακάριος. Είμαι εκείνος, τον οποίο συ εξέλεξες διά να είναι ο ηγέτης σου. Δεν είμαι νεκρός. Είμαι ζωντανός. Και είμαι μαζί σου, συναγωνιστής και σημαιοφόρος εις τον κοινόν αγώνα. Το πραξικόπημα της Χούντας απέτυχε. Εγώ ήμουν ο στόχος της και εγώ, εφόσον ζω, η Χούντα εις την Κύπρον δεν θα περάσει. Η Χούντα απεφάσισε να καταστρέψει την Κύπρο. Να την διχοτομήσει. Αλλά δεν θα το κατορθώσει. Πρόβαλε παντοιοτρόπως αντίστασιν εις την Χούντα. Μη φοβηθείς. Ενταχθήτε όλοι εις τα νομίμους δυνάμεις του κράτους. Η Χούντα δεν πρέπει να περάσει και δεν θα περάσει. Νυν υπέρ πάντων ο αγών!»

Εν τω μεταξύ, μεγάλη στρατιωτική δύναμη από τη χούντα στη Λευκωσία, διατεταγμένη από την Αθήνα, ξεκίνησε για την Πάφο. Την άλλη μέρα ελικόπτερο της Ειρηνευτικής Δυνάμεως των Ηνωμένων Εθνών στην Κύπρο μετέφερε τον Μακάριο στη βρετανική στρατιωτική βάση της Επισκοπής, κοντά στη Λεμεσό, και από εκεί ένα στρατιωτικό αεροπλάνο τον πήγε στη Μάλτα. Από εκεί, στην Αγγλία και στην Αμερική. Ο Μακάριος επέστρεψε στην Κύπρο στις 7 Δεκεμβρίου 1974, χωρίς αντιπραξικόπημα, χωρίς καμιά βίαιη αντενέργεια, και ανέλαβε τα καθήκοντά του.

Οι καταθέσεις των πρωταγωνιστών του πραξικοπήματος στην επιτροπή της Βουλής, αποκάλυψαν ότι η χούντα των Αθηνών είχε αποφασίσει, τουλάχιστον, από τις αρχές του 1974 την πραξικοπηματική ανατροπή του Μακαρίου με πρωτοβουλία του αόρατου δικτάτορα Δ. Ιωαννίδη. Σκοπός των δικτατόρων Σαμψών και Ιωαννίδη ήταν η απαλοιφή του τουρκοκυπριακού στοιχείου και η άμεση προσάρτηση της Κύπρου στην Ελλάδα. Το πραξικόπημα πυροδοτεί ταυτόχρονα εξελίξεις στην Άγκυρα που εμφανίζεται αποφασισμένη να αναλάβει στρατιωτική δράση εις βάρος της Κύπρου.

Παρά τις παραινέσεις του Βρετανού ομολόγου του, Χάρολντ Ουίλσον, και του υπουργού Εξωτερικών, Τζέιμς Κάλαχαν, ο τούρκος πρωθυπουργός Μπουλέντ Ετζεβίτ βλέπει ως μόνη λύση την εισβολή στην Κύπρο. Ο έκτακτος απεσταλμένος του αμερικανού υπουργού εξωτερικών, Κίσινγκερ, υφυπουργός εξωτερικών, Τζο Σίσκο, προσπαθεί με συνεχείς διαβουλεύσεις μεταξύ Λονδίνου - Άγκυρας και Αθηνών, να αποτρέψει τα χειρότερα, αλλά αποτυγχάνει.

Έτσι φτάνουμε στο πρωί της 20ης Ιουλίου του 1974.Ο κυπριακός ουρανός σκοτεινιάζει από τα στρατιωτικά αεροσκάφη της Τουρκίας και τους αλεξιπτωτιστές που πέφτουν μαζικά. Παράλληλα, δυνάμεις πεζικού της Τουρκίας αποβιβάζονται στις παραλίες της Κερύνειας. Ο «Αττίλας» βρισκόταν στην Κύπρο για να γράψει το τέλος του προοιμίου μιας τραγωδίας που συνεχίζεται μέχρι σήμερα...

Πηγή: tvxs.gr



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Παγκοσμιοδικτύωση, η Συμφωνία των Πρεσπών και το προσφυγικό

Του Στράτου Γεωργούλα*


Προσπαθώ να κατανοήσω στον δημόσιο πολιτικό λόγο, όσους εκφέρουν επιχειρήματα κριτικής (ή μη) στήριξης της συμφωνίας των Πρεσπών και καλύπτονται πίσω από έναν δήθεν «διεθνισμό», «κοσμοπολιτισμό» ή και αντιπαλότητα σε όποιον καταδικάζει αυτή τη συμφωνία ως «εθνικιστή», «εθνικόφρονα» και εν δυνάμει φασίστα.

Μου φαίνεται παράξενο να μην έχουν διαβάσει αυτή τη συμφωνία, να μην γνωρίζουν το ιστορικό και κοινωνικό πλαίσιό της και απλώς να οδηγούνται από ένα ιδεολόγημα ή από ένα απλό συμφέρον (υπαρκτό ή ενδεχόμενο).

Καταθέτω εδώ κάποια αντεπιχειρήματα, όχι τόσο με την ελπίδα να γίνει ένας συμβολικός διάλογος μαζί τους, όσο με την ανάγκη ενός νέου επανακαθορισμού πλαισίων, εννοιολογήσεων, δράσεων, για το μέλλον και την αριστερά.

  • Ο ετεροκαθορισμός: «Είμαι υπέρ της συμφωνίας γιατί αυτοί που είναι κατά είναι ακροδεξιοί εθνικιστές». Μα καλά, δεν έχουν διαβάσει ποτέ ελληνική ιστορία για να δουν ότι οι μεταπράτες του Δημόσιου και της πατρίδας ήταν αυτοί που υπερέβαλλαν στη χρησιμοποίηση των «εθνικών συμβόλων», τελικά ως προϊόντα με μόνο ανταλλακτική αξία; Το ίδιο και στο σήμερα. Αρχηγικό στέλεχος πατριωτικής κίνησης, με ταυτόχρονες σχέσεις λειτουργίας σε ΝΔ και Χρυσή Αυγή, από αυτούς που πετάνε πέτρες στους πρόσφυγες και φωνάζουν το «Μακεδονία Ξακουστή», ήταν ο πρώτος που αντέδρασε στο δελτίο τύπου που είχα βγάλει ενάντια στην πώληση του αεροδρομίου της Μυτιλήνης στην Fraport. Δεν φοβούνται οι «ετεροκαθοριζόμενοι», ότι τελικά μαζί με «εθνικόφρονες» πωλούν λιμάνια, αεροδρόμια, δρόμους και δάση της Μακεδονίας στα πολυεθνικά συμφέροντα και σε λίγο καιρό μαζί θα καλωσορίζουν τα πολυεθνικά στρατιωτικά αγήματα του ΝΑΤΟ στην περιοχή τους;
  • «Τα έθνη είναι κακά»: Φυσικά δεν υπάρχει πουθενά μια αυτοκρατορία, ναι εκείνο «το στάδιο ανάπτυξης του καπιταλισμού με κυριαρχία των μονοπωλίων και του χρηματιστικού κεφαλαίου όπου αρχίζει το μοίρασμα του κόσμου ανάμεσα στα διεθνή τραστ». Καλά, δεν χρειάζεται να έχουν διαβάσει τον Λένιν (αν και πολλοί τον επικαλούνται), αλλά τουλάχιστον το συγκεκριμένο άρθρο της συμφωνίας και το ερώτημα που θα βάλει ο Ζάεφ στο δημοψήφισμα το γνωρίζουν ή επιθυμούν να το αποκρύπτουν γιατί δεν ταιριάζει με το ιδεολόγημά τους; Τελικά, απλά και πάλι, συμφωνούν με αυτό που αντιπαθούν και αναπαράγουν το κυρίαρχο επιχείρημά του όταν λένε ότι το σημαντικό είναι το όνομα και όχι οι υπόλοιπες σελίδες της συμφωνίας και τα υλικά της αποτελέσματα υπέρ της σύγχρονης ηγεμονικής αυτοκρατορίας.
  • «Με ένα κοσμοπόλιταν ξεχνιέμαι»: Είναι μια λάιτ έκδοση του προηγούμενου για να φανεί ότι ακουμπάμε και τον μεταμοντέρνο σοσιαλφιλελευθερισμό. Ξαναγυρνάμε στους στωικούς φιλόσοφους που το αναπαρήγαν από τους κυνικούς (πολίτης του κόσμου), με τρόπο ευνουχισμένο όμως για να ταιριάζει ως φιλοσοφία στήριξης της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας και για την συμβολική καταδίκη κάθε αντίστασης. Σήμερα αυτός ο κοσμοπολιτισμός είναι μορφή αποικιοκρατίας με συναίνεση. Κάτι το οποίο κατανοείς όταν έχεις βιώσει το προσφυγικό, όπως εμείς στην Λέσβο.

    Ας γίνω όμως πιο κατανοητός. Σε έναν κοσμοπολίτικο κόσμο, τα κράτη κερδίζουν όταν είναι «ανοικτά» στη συναίνεση, δηλαδή, στην ηγεμονία. Τα «όπλα» που χρησιμοποιούν σε αυτόν τον ανταγωνισμό είναι τα «όπλα» της μη πολιτικής κοινωνίας των πολιτών (ΜΚΟ), ώστε να αυξήσουν τη νομιμοποίηση τους και να «εγγραφούν» στη λίστα «διεθνών επενδυτών». Οι καταστροφές είναι τελικά «ευπρόσδεκτες», γιατί φέρνουν πλούτο (σε λίγους και φτώχεια σε πολλούς, αλλά και πάλι αυτός είναι ο καπιταλισμός). Ο άνθρωπος οφείλει να συναινέσει σε αυτό και γι’ αυτό πρέπει να αισθανθεί μέλος του κινήματος του «παγκόσμιου πολίτη» ή του πολίτη του κόσμου. Ποιος θυμάται το σύνθημα των εκσυγχρονιστών στα τέλη του προηγούμενου αιώνα: «σκέψου παγκόσμια, δράσε τοπικά»;.

    Ποιες κοινωνικές τάξεις, ποιες κοινωνικές συγκρούσεις, ποια δημοκρατία… Τώρα μόνο «γίνε εσύ καλύτερος και έτσι θα γίνει καλύτερος ο κόσμος». Είναι τελικά χειρότερο από τον Κοέλιο, γιατί η συγκεκριμένη ιδεολογία προϋποθέτει δράση (και κατάπνιξη κάθε αντίδρασης). Από τη στιγμή που αμφισβητείς, σκέπτεσαι έλεγε ο Καρτέσιος. Οι νεοκοσμοπολίτες λένε μην αμφισβητείς, νιώσε απλά άνθρωπος και αγάπα τον συνάνθρωπό σου. Έτσι, ο κόσμος γίνεται μια παγκόσμια δικτύωση, ένα δικτυακό κοινωνικό φόρουμ, όπου αυτός που έχει τη μεγαλύτερη δύναμη, δηλαδή την πρόσβαση σε ΜΚΟ, έχει την πιο γρήγορη «ταχύτητα» να μετακινήσει ιδέες, ανθρώπους, προϊόντα. Και γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο για αυτούς τους «κοσμοπόλιταν» το φετίχ δεν είναι το ευρώ αλλά ο «ανθρωπισμός» τους, ένας κατάλληλα ακίνδυνος ανθρωπισμός, ΜΚΟποιημένος, που κυβερνήσεις, υπερεθνικές, εθνικές και τοπικές, τον κάνουν να παρουσιάζεται ως η μοναδική επιλογή στην καταστροφή που έχει έρθει ή θα έρθει.

Τελικά, η κρυφή μου ελπίδα είναι μέσω της παρουσίασης των παραπάνω επιχειρημάτων να σπάσει ο παραμορφωτικός καθρέπτης των εντός των τειχών «άλλων», κυρίως με υπογράμμιση ότι η θέση τους είναι η αντεστραμμένη εικόνα των αντιπάλων τους, ότι είναι η άλλη όψη του ίδιου νομίσματος. Συνεχίζω να την διατηρώ (την ελπίδα) κι ας ξέρω ότι έτσι όπως δικτυώνονται τα δύο αυτά στοιχεία με το τρίτο, η σύνδεση αυτή συνοδεύεται με υλικά συμφέροντα, εργασία σε εποχή ανεργίας, μισθό σε εποχή φτώχειας, εξουσία σε εποχή ήττας, νόημα σε εποχή κενού.

* Ο Στράτος Γεωργούλας είναι καθηγητής Πανεπιστημίου Αιγαίου, επικεφαλής της δημοτικής παράταξης Λέσβου «ο Άλλος δρόμος»

Πηγή: e-dromos.gr



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Ότι αυτές κληρονομήσουσι την γην

Γελωτοποιός


«I love the smell of napalm in the morning.» Ο Ρόμπερτ Ντιβάλ στο Αποκάλυψη, Τώρα

~~~

Οι άνθρωποι φοβούνται τις κατσαρίδες πιο πολύ απ’ τις πρίζες, τα αυτοκίνητα και τα τσιγάρα. Σίγουρα όμως πιο πολλοί πεθαίνουν από ηλεκτροπληξία παρά από κατσαρίδα.

Γιατί τις φοβόμαστε τόσο; Μάλλον επειδή ξέρουμε, βαθιά μέσα μας, μια γνώση προαιώνια από τότε που τρώγαμε ωμά κρέατα και ρίζες, ότι αυτές θα κληρονομήσουν τη Γη.

~~

Ήμουν 18 μήνες άνεργος, μπορεί και περισσότερο -κάποια στιγμή σταματάς να μετράς.

Ο Παύλος, ο μπακάλης της γειτονιάς, μου είπε ότι πριν δούλευε σε μια απεντομωτική, κι ότι πάντα χρειάζονταν άτομα εκεί.

«Να ξέρεις όμως», μου είπε καθώς μου έδινε τη διεύθυνση, «έχει πολλά χημικά.»

«Κανένα πρόβλημα. Μ’ αρέσει η μυρωδιά των χημικών το πρωί.»

«Σοβαρολογώ», έκανε ο Παύλος.

Όταν είσαι άφραγκος και χρεωμένος δέχεσαι να δουλέψεις και στο Τσερνομπίλ, έτσι δεν είναι;

~~

Ο ιδιοκτήτης της εταιρείας ήταν ένας βαψομαλλιάς με καουμπόικες μπότες. Μάλλον τα χημικά πειράζουν πρώτα την αίσθηση του γούστου.

Εκείνος δεν έκανε πλέον απεντομώσεις. Είχε πέντε υπαλλήλους. Δύο νέους, ούτε είκοσι πέντε χρονών, την Αγάπη, Ρωσοπόντια 50+, με τρία παιδιά κι άνεργο άντρα, έναν στην ηλικία μου κι έναν εξηντάρη -που έμοιαζε για εβδομήντα άνετα. Δέχτηκα κι έγινα ο έκτος.

Στην πρώτη μου αποστολή βγήκα με την Αγάπη, που σύντομα θα καταλάβαινα ότι ήταν πολύ σκληρό καρύδι. Βετεράνος, δέκα χρόνια στο πεδίο της μάχης, είχε εξοντώσει μερικές χιλιάδες.

Κάναμε απεντόμωση στο υπόγειο ενός μεγάλου βιβλιοπωλείου στη Μαρτίου, όπου υπήρχαν περισσότερες κατσαρίδες από βιβλία.

Η Αγάπη ήταν τόσο ψύχραιμη που πάγωνε τον χώρο. Τα έντομα έτρεχαν γύρω της, ανέβαιναν πάνω της, κι ούτε μια στιγμή δεν στρίγγλισε σαν γυναικούλα. Το ‘κανα εγώ, όταν μια απάτσι πέταξε μες στα μούτρα μου.

«Θα συνηθίσεις», μου είπε η Αγάπη όταν τελειώσαμε και βγήκαμε στον πάνω κόσμο. Με κέρασε τσιγάρο. Της είπα ότι το είχα κόψει. Εκείνη γέλασε.

«Μόνο να θυμάσαι», μου είπε, «ότι αυτά που ψεκάζουμε είναι πολύ πιο επικίνδυνα απ’ τα ζωύφια.»

Μου έδειξε τη μέσα μεριά απ’ τα χέρια της. Ήταν σημαδεμένα με κόκκινα εκζέματα, που σίγουρα δεν ήταν απλή αλλεργία.

Μείναμε να κοιτάμε απέναντι, ενώ κάθε τόσο τιναζόμουν, γιατί ένιωθα ότι κάτι περπατούσε πάνω μου. Λίγο μετά πήρε στο τηλέφωνο της Αγάπης το boss.

«Τέρμα το διάλειμμα, στραβάδι», μου είπε και σηκώθηκε. «Εργοστάσιο στη Σίνδο. Ήρθε η ώρα να συναντήσεις μερικές κινέζες.»

Την πρώτη μέρα το boss μου είχε δώσει ένα φυλλάδιο που είχε τις πιο γνωστές κατσαρίδες με τα λατινικά τους ονόματα. Όμως σύντομα έμαθα τα πολεμικά ονόματα: Γερμανίδες (ή ξανθιές), απάτσι, μαύρες, αμερικάνες, σουπέλες (αυτές ήταν οι πιο μικρές κι εύκολες), κινέζες, αιγυπτιακές, λιμανίσιες.

Οι κινέζες δεν ήταν καλή περίπτωση για δεύτερη αποστολή.

Τρεις εβδομάδες μετά είχα συνηθίσει τον θάνατο. Όλα τα είδη μου φαίνονταν τόσο θνητά, τόσο συνηθισμένα. Αλλά δεν είχε ξεκινήσει ακόμα ο μεγάλος πόλεμος.

~~

Ήταν μια Παρασκευή, που πολύ θα ήθελα να την ξεχάσω. Ετοιμαζόμασταν να κλείσουμε όταν ήρθε στο γραφείο η διαχειρίστρια μιας πολυκατοικίας. Έμοιαζε πανικόβλητη.

«Έχουμε πρόβλημα, μεγάλο πρόβλημα», είπε στο boss.

«Μην ανησυχείτε, για μας δεν είναι πρόβλημα. Δώστε μου διεύθυνση, στοιχεία διαχείρισης και από πού θα πληρωθούμε. Τη Δευτέρα…»

«Ποια Δευτέρα; Δεν θ’ αντέξουμε μέχρι τη Δευτέρα. Τώρα πρέπει να ‘ρθειτε.»

«Ξέρετε», έκανε το boss, «οι υπάλληλοι σχολάσανε. Για να έρθουν τώρα θα πρέπει να πληρωθούν υπερωρίες.»

«Δεν με νοιάζει, η πολυκατοικία θα πληρώσει. Αλλά πρέπει, πρέπει να ‘ρθειτε τώρα.»

Υπερωρίες δεν μας είχε πληρώσει ποτέ, πέντε ευρώ την ώρα ήταν η συμφωνία, όσες ώρες και να πολεμούσαμε. Αλλά σίγουρα θα τη χρέωνε κάτι παραπάνω γι’ αυτά τα πρέπει πρέπει.

Πήγα εγώ με την Αγάπη και τον Μπίλι, έναν απ’ τους πιτσιρικάδες.

~~

Η πολυκατοικία ήταν στον Άγιο Ιωάννη, στην Καλαμαριά, σε καλή περιοχή. Νεόδμητη, ούτε πέντε χρονών. Κι αυτό ήταν παράξενο, αφού οι κατσαρίδες προτιμούν να συχνάζουν σε πιο vintage μέρη. Νομίζω ότι η δεκαετία του εβδομήντα είναι η αγαπημένη τους.

Πήραμε τα ζελέ μας, τις παγίδες και τα ψεκαστικά μας κι αρχίσαμε απ’ τον έκτο όροφο, όπως συνηθίζαμε. «Ξεκινάς από ψηλά τον βομβαρδισμό», αυτό έλεγε το boss, «και μετά πας στους αποκάτω.»

Μας άνοιξε μια τύπισσα τρομοκρατημένη, που πάσχιζε να συνεχίσει να είναι στυλάτη, με νύχι μπουζούκι και το iphone κολλημένο στ’ αυτί.

Όταν δουλεύεις σ’ απεντομωτική μπορείς να μπαίνεις στα πιο κρυφά δωμάτια των σπιτιών. Σ’ εκείνο του έκτου κόντεψε να μου βγει το μάτι. Πολύ χρήμα. Μόνο η τηλεόραση πρέπει να έκανε 6-7 χιλιάρικα.

Η κουζίνα, το μπάνιο, το παιδικό, όλα στημένα από διακοσμητή, λες και γινόταν φωτογράφηση για περιοδικό.

Ζήλευα, το παραδέχομαι, μέχρι που τράβηξα το πλυντήριο-στεγνωτήριο (δεκάκιλο Miele) για να βάλω παγίδα. Εκεί πίσω είχαν κάνει τη φωλιά τους μια δεκάδα αιγυπτιακές. Έτσι έμοιαζαν, αλλά ήταν διπλάσιες σε μέγεθος απ’ τις κανονικές.

Πάγωσα. Πήγα να βγάλω το ψεκαστικό για απευθείας εκτέλεση. Τότε εκείνες, όλες μαζί, έκαναν κάτι που δεν συνηθίζουν να κάνουν οι αιγυπτιακές: Όρμησαν πάνω μου. Πετώντας!

Ούρλιαξα σαν μικρό κορίτσι.

Βγήκα απ’ το δωμάτιο κι έκλεισα την πόρτα. Νόμιζα ότι θα ερχόταν η Αγάπη να με κοροϊδέψει. Αλλά την είδα να έρχεται ξαφνιασμένη κι εκείνη.

«Είναι δέκα τέρατα στο μπάνιο», της είπα. «Αιγυπτιακές μοιάζουν. Αλλά οι γαμημένες πετάνε. Κι είναι…»

«Τι σκατά γίνεται εδώ», έκανε η Αγάπη. «Στην κουζίνα υπάρχουν τέσσερις, μπορεί και παραπάνω φωλιές.»

Ο Μπίλης επιβεβαίωσε. Στο υπνοδωμάτιο είχαν κάνει φωλιές μέχρι και μέσα στην ντουλάπα. Δοκίμαζαν παπούτσια και φορέματα πολυτελείας.

Βάλαμε παγίδες και τζελ. Έπειτα είπαμε στην τύπισσα ότι έπρεπε να φύγει απ’ το σπίτι για λίγες ώρες. Άλλο που δεν ήθελε.

Ψεκάσαμε παντού και κλείσαμε πίσω μας την πόρτα.

«Deal with it, fuckers!»

Στο πέμπτο και στον τέταρτο τα ίδια. Παντού φωλιές. Μπαίναμε, διώχναμε τους ένοικους, και ρίχναμε τα χημικά μας. Αλλά κάτι με έκανε να νιώθω σαν Αμερικάνος στρατιώτης του 60 που προσπαθεί να εξοντώσει τους Βιετκόνγκ. Όχι τύψεις, όπως δείχνουν στις ταινίες. Μόνο αισθανόμουν πως ό,τι έκανα ήταν μάταιο.

Απ’ τον τρίτο και κάτω οι ένοικοι είχαν ήδη εγκαταλείψει. Μας άνοιξε η διαχειρίστρια. Εκεί ήταν πόλεμος σώμα με σώμα.

Οι κατσαρίδες είχαν μέγεθος μαγαδασκάρης. Το χειρότερο ήταν ότι τσιρίζανε σαν εκείνες. Δεν το ξέρατε ότι υπάρχουν κατσαρίδες που τσιρίζουν; Ψάξτε για Gromphadorhina portentosa και θα με πιστέψετε.

Δεν έτρεχαν να κρυφτούν. Μας ορμούσαν μόλις μπαίναμε. Δεν υπήρχε περίπτωση να βάλουμε παγίδες. Μπουκάραμε μέσα ψεκάζοντας κι εκείνες έπεφταν κάτω κάνοντας θόρυβο. Όχι όλες.

Κάπου εκεί, νομίζω στο δεύτερο όροφο, ήταν που έφυγε ο Μπίλης.

«Α γαμηθείτε», είπε, «δεν θα παίρνω πέντε ευρώ γι’ αυτή τη μαλακία.»

Καθώς έφευγε είχε δύο κατσαρίδες μέσα στα μακριά μαλλιά του. Το κατάλαβε κι άρχισε να χοροπηδά, να τινάζεται και να βλαστημά.

Εγώ κι η Αγάπη έπρεπε να μείνουμε, για να ολοκληρώσουμε τη δουλειά. Είχαμε οικογένεια.

~~

Ψεκάσαμε και τον πρώτο, ρίξαμε και ποντικοφάρμακο, γιατί εκείνες δεν έμοιαζαν με ζωύφια, αλλά με τρωκτικά.

Η διαχειρίστρια μας περίμενε στο ισόγειο.

«Καταλάβατε τώρα γιατί ήταν ανάγκη;» μας είπε.

«Τον στρατό έπρεπε να καλέσετε», της είπα. «Αλλά εντάξει, νομίζω ότι τα καταφέραμε.»

«Θα σας στείλουμε το τιμολόγιο τη Δευτέρα, για να το δώσετε στο γραφείο που διαχειρίζεται…», ξεκίνησε να λέει η Αγάπη.

«Είναι και το υπόγειο», τη διέκοψε η Μάρι.

«Σκατά!» έκανε η Αγάπη. «Υπάρχει και υπόγειο;»

«Σ’ όλες τις ταινίες τρόμου υπάρχει υπόγειο», της είπα.

«Δεν είμαστε σε ταινία.»

«Αυτό είναι το χειρότερο απ’ όλα.»

Η Αγάπη έπιασε πάλι το ψεκαστικό και φόρεσε τη μάσκα.

«Τι έχει εκεί;» ρώτησε τη Μάρι, που δεν κατάλαβε τι της είπε. Έβγαλε τη μάσκα και έκανε την ίδια ερώτηση.

«Μένει ένας γέρος. Ρώσος. Νομίζω.»

«Νομίζεις;»

«Δεν τον βλέπουμε και πολύ συχνά. Είναι κάπως… παράξενος. Αντικοινωνικός.»

«Ρώσος είναι, τι περιμένεις;» είπε η Αγάπη. «Κλειδιά έχεις;»

Άνοιξε μια ξύλινη πόρτα που βρισκόταν απέναντι απ’ το ασανσέρ. Κατεβήκαμε τη σκάλα. Η υγρασία έκανε να μου πονάνε τα κόκαλα. Κι αυτό δεν είναι καλό σημάδι. Οι κατσαρίδες λατρεύουν την υγρασία.

Σταθήκαμε μπρος σε μια πόρτα ασφαλείας, κάπως παράταιρη για ‘κείνο τον χώρο. Κουδούνι δεν υπήρχε. Η Μάρι χτύπησε με το χέρι, ευγενικά.

«Κύριε Ντιμίτρι… Κύριε Ντιμίτρι είστε μέσα; Είμαι η Μάρι, η διαχειρίστρια. Έχουν έρθει άνθρωποι για απεντόμωση. Κύριε Ντιμίτρι;»

Μείναμε για λίγα δευτερόλεπτα να περιμένουμε και να κοιτιόμαστε αμήχανα, σαν ξένοι σε μικρό ασανσέρ. Έπειτα η Αγάπη ανέλαβε πρωτοβουλία.

Ξεκίνησε να κοπανάει την πόρτα και να φωνάζει στα ρώσικα να μας ανοίξει. Τίποτα πάλι.

«Μήπως να καλέσουμε την αστυνομία;» είπε η Μάρι.

Η Αγάπη εξαγριώθηκε. Εννοείται ότι όλοι ήμασταν ανασφάλιστοι, δουλεύαμε μαύρα. Αν ερχόταν η αστυνομία και μας έβρισκε, το boss θα έτρωγε δυο πρόστιμα των 10.000 ευρώ, και ‘μεις θα μέναμε άνεργοι.

«Έχεις κλειδιά, δεν έχεις; Ναι. Ωραία. Άσε τις ευγένειες και τις αστυνομίες και άνοιξε τη γαμημένη την πόρτα.»

Δεν μπορούσε να φέρει αντιρρήσεις. Η Αγάπη ήταν και Ρωσίδα και Πόντια και εργαζόμενη μητέρα -με σύζυγο που δεν έκανε τίποτα άλλο απ’ το να παίζει Στοίχημα και Κίνο. Αυτός είναι πολύ εκρηκτικός συνδυασμός για να τον αντέξει μια διαχειρίστρια καλής περιοχής.

Άνοιξε με χέρια που έτρεμαν.

~~

Το υπόγειο ήταν εντελώς σκοτεινό. Έπρεπε ν’ ανάψουμε φακούς για να βλέπουμε. Υγρασία και σκοτάδι, ο παράδεισος της κατσαρίδας.

Περπατούσαμε αργά, σαν αμερικάνοι κομάντο στη σπηλιά του Μπιν Λάντεν. Ήταν ένας πολύ μεγάλος χώρος (μετά θα βλέπαμε ότι ήταν τουλάχιστον 180 τετραγωνικά).

Δεν ακουγόταν τίποτα, πέρα από ένα διαρκές σύρσιμο, μασούλημα και σφυρίγματα, όπως εκείνες που είχα ακούσει όταν μας όρμησαν στο δεύτερο όροφο οι παράξενες μαγαδασκάρης.

Η Αγάπη πήγαινε μπροστά, εγώ ακριβώς πίσω της. Η Μάρι είχε μείνει στην πόρτα.

Κάποια στιγμή η Αγάπη φώτισε στα δεξιά της. Ήταν ένα τεράριουμ. Μια τετράγωνη γυάλα -σαν ενυδρείο χωρίς νερό. Αλλά μέσα δεν είχε σαύρες ή χελωνίτσες ή -πόσο θα τα αγαπούσα τότε- μυρμήγκια. Ήταν γεμάτο κατσαρίδες.

«Τι σκατά;» είπε η Αγάπη και πλησίασε.

Μέσα σε χώμα, φύλλα και σκουπίδια, που ήταν επιμελώς τοποθετημένα στο τεράριουμ, είχαν φτιάξει τη φωλιά τους. Ήταν τουλάχιστον μισή χιλιάδα, έτρεχαν ακατάπαυστα -κι έμοιαζαν να μας παρατηρούν κι αυτές με την ίδια απέχθεια.

Το χειρότερο απ’ όλα ήταν ότι δεν μπορούσαμε να τις αναγνωρίσουμε. Υπάρχουν πάνω από 3.500 είδη κατσαρίδας στον κόσμο. Αλλά στην Ελλάδα ζουν μόλις 20. Αυτές μέσα στο τεράριουμ σίγουρα ήταν αλλοδαπές.

Είχαν το μέγεθος των μεξικάνικων, όπως τις ξέραμε απ’ τις φωτογραφίες. Αλλά οι περισσότερες (οι θηλυκές;) δεν είχαν φτερά, σαν τις κατσαρίδες της Μαγαδασκάρης. Μέσα στο τεράριουμ υπήρχαν κι άλλες, φτερωτές (αυτές ήταν οι αρσενικές;).

Συνήθως οι κατσαρίδες δεν είναι πολύ κοινωνικά έντομα. Μαζεύονται σε δεκάδες για να κρυφτούν, αλλά δεν τους αρέσει να πηγαίνουν σε συναυλίες και σε διαδηλώσεις.

Εκείνες στο τεράριουμ ήταν διαφορετικές. Συμπεριφέρονταν με τρόπο που θύμιζε τα πιο κοινωνικά έντομα, μυρμήγκια, τερμίτες και μέλισσες.

Και κυριολεκτικά κόντεψα να χεστώ πάνω μου όταν η Αγάπη μου έκανε νόημα και μου έδειξε κάτι τερατώδες στο πιο χαμηλό σημείο του τεράριουμ.

Εκεί βρισκόταν μια κατσαρίδα σε μέγεθος αρουραίου -ή μικρής γάτας. Το μπροστινό μέρος ήταν κανονικό -παρότι τεράστιο. Αλλά πίσω, η κοιλιά της, ήταν κάτι που ο θεός δεν θα ‘φτιαχνε ποτέ, κι η φυσική εξέλιξη θα είχε αποτρέψει.

Η κοιλιά της ήταν λευκή, υπόλευκη μάλλον, παλλόταν και… Και γεννούσε. Γεννούσε αυγά ασταμάτητα, που τα έπαιρναν εκείνες που δεν είχαν φτερά και τα πήγαιναν κάπου μέσα στη φωλιά τους.

Οι κανονικές κατσαρίδες μπορούν να γεννήσουν μέχρι και 450 αυγά τη φορά. Κάποιες μπορούν να κάνουν παρθενογένεση. Να γεννήσουν χωρίς να χρειαστεί να γονιμοποιηθούν από αρσενικά. Κι όλοι το ξέρουν ότι το μόνο ζώο που έχει γεννήσει σε μηδενική βαρύτητα -στον διαστημικό σταθμό MIR- ήταν μια κατσαρίδα.

Αυτά τα είχα διαβάσει στο ενημερωτικό φυλλάδιο που μας είχε δώσει το boss. Αλλά ποτέ δεν μας είχε προειδοποιήσει ότι μπορεί να γίνει και κάτι σαν αυτό που βλέπαμε.

Η μεγάλη κατσαρίδα ήταν η βασίλισσα. Μόνος σκοπός ύπαρξης ήταν να γεννάει, ασταμάτητα. Όπως συμβαίνει στα μυρμήγκια και στις μέλισσες. Είχε κι αυτή φτερά. Που σημαίνει ότι κάποια στιγμή του χρόνου έπρεπε να πετάει και να την κυνηγούν τα φτερωτά αρσενικά για τη γονιμοποιήσουν. Εκτός κι αν έκανε παρθενογένεση.

Ήταν ένα τεράριουμ γεμάτο κατσαρίδες, κάποιο άγνωστο είδος, που συμπεριφερόταν κοινωνικά όπως τα μυρμήγκια. Κι όσο ήταν εκεί μέσα περιορισμένα αισθανόσουν -σχεδόν- ασφαλής. Τι θα συνέβαινε αν έβγαιναν έξω; Ανεξέλεκτες;

~~

Θα μπορούσε να είναι ένα φιλοσοφικό-βιολογικό ερώτημα, και να τέλειωνε εκεί. Όμως στα υπόγεια σπάνια κρύβονται φιλόσοφοι.

Η Αγάπη, φρικαρισμένη κι εκείνη, αλλά σίγουρα πιο ψύχραιμη, φώτισε τριγύρω. Δύο μέτρα παρακάτω υπήρχε άλλο ένα τεράριουμ, με τον ίδιο αριθμό κατσαρίδων, αλλά διαφοροποιημένο είδος. Εκείνες θύμιζαν περισσότερο τερμίτες, με ημιδιάφανο εξωσκελετό και διογκωμένα κεφάλια -και σαγόνια. Απλώς ήταν δέκα φορές μεγαλύτερες από τους τερμίτες.

Φώτισα κι εγώ, τρέμοντας πρέπει να παραδεχτώ.

Όλο το υπόγειο ήταν γεμάτο τεράριουμ. Τουλάχιστον σαράντα. Και το αστείο, που δεν ήταν καθόλου αστείο, ούτε γέλασα, το είδα μόλις πλησίασα περισσότερο ένα απ’ αυτά.

Δεν είχαν σκέπασμα. Δεν ήταν κλειστά. Κάποιες απ’ τις κατσαρίδες μπαινόβγαιναν στην κοινωνία τους, κουβαλώντας υλικά και τρόφιμα.

Ενστικτωδώς φώτισα κάτω. Και μου έφυγε λίγο κάτουρο όταν είδα ότι ανάμεσα στα πόδια μας έτρεχαν χιλιάδες απ’ αυτές, κάνοντας το πάτωμα να μοιάζει σαν να κουνιέται.

Πριν προλάβω να καταλάβω ότι απέφευγαν επιδέξια τις doc martens μπότες μου χωρίς να χτυπάνε πάνω τους, όπως θα έκαναν τα χαζά μυρμήγκια, άνοιξε το φως.

~~

«Что это?» άκουσα και κοίταξα προς τα ‘κει απ’ όπου ακούστηκαν τα ρώσικα.

Δεν ήταν δύσκολο να καταλάβω ότι αυτός που μίλησε ήταν Ρώσος και γέρος. Αλλά αμέσως κατάλαβα ότι ήταν και τρελός.

Δεν έφταιγαν τα ρούχα του, ήταν ντυμένος σαν κανονικός άνθρωπος. Ούτε είχε παράξενα μαλλιά, σαν του Αϊνστάιν ή σαν του Τζακ Νανς στο Erasehead του Λιντς.

Τα μάτια του ήταν, αυτά με έκαναν να καταλάβω ότι δεν είχα μπροστά μου έναν συνηθισμένο γερο-Ρώσο. Γιατί μας κοιτούσε σαν να έβλεπε για πρώτη φορά ανθρώπους, σαν να έβλεπε… δίποδες κατσαρίδες.

~~

Μόλις άνοιξε τα φώτα αντιλήφθηκα το μέγεθος του υπογείου, το μέγεθος της τρέλας του. Υπήρχαν παντού τεράριουμ, το ίδιο γεμάτα με κοινωνικές κατσαρίδες. Κι όπου έλειπαν αυτές υπήρχαν δοκιμαστικοί σωλήνες και μικροσκόπια.

Όλοι οι τοίχοι -κι είναι πολλοί οι τοίχοι στα 180 τετραγωνικά- ήταν καλυμμένοι με φωτογραφίες από κατσαρίδες και σημειώσεις -όπως αυτές που συνήθως οι κανονικοί άνθρωποι αφήνουν στο ψυγείο: «Να πάω αύριο στον ΟΑΕΔ. Να πάρω τροφή για τον σκύλο. Να δημιουργήσω ένα νέο είδος κατσαρίδας.»

~~

Что это? Αυτό ακούγεται σαν «στο έτα;» και σημαίνει «τι ‘ν’ αυτό;»

Ξέρω λίγα ρώσικα, αλλά ούτως ή άλλως η συζήτηση που ακολούθησε ήταν μπερδεμένα ρώσικα και ελληνικά, ίσως και λίγα ποντιακά. Οπότε τη γράφω όλη στα ελληνικά.

«Τι ‘ν’ αυτό;» είπε ο Ντιμίτρι μόλις άνοιξε τα φώτα.

«Απεντόμωση», είπε ξερά η Αγάπη. «Εξοντώνουμε κατσαρίδες.»

Δεν υπήρξε ούτε ένα φευγαλέο ίχνος μίσους στα μάτια του Ντιμίτρι. Μόνο συγκαταβατικότητα, στα όρια του σαρκασμού.

«Δεν μπορείς να εξοντώσεις τις κατσαρίδες», είπε ήρεμα.

«Τότε κάνω λάθος δουλειά», είπε η Αγάπη.

«Δεν με νοιάζει τι δουλειά κάνεις. Αλλά δεν μπορείς να εξοντώσεις τις κατσαρίδες. Ίσως να σκοτώσεις μερικές για να πληρωθείς. Αλλά είναι αδύνατον να τις εξοντώσεις. Δεν είναι ρινόκεροι ούτε αλεπούδες.»

«Δεν έχω σκοτώσει ποτέ αλεπού», είπε η Αγάπη.

«Εγώ σκότωσα χιλιάδες», είπε ο Ντιμίτρι. «Αλλά για καλό σκοπό.»

~~

Εκείνη τη στιγμή δεν ήξερα τι έλεγε, πόσο αληθινά ή παρανοϊκά ήταν αυτά που έλεγε. Αλλά αργότερα, σαν επιβίωσα απ’ το μακελειό, έψαξα κι έμαθα ότι ο τρελo-γερο-Ρώσος δεν ήταν τόσο τρελός όσο μου φάνηκε -ή μπορεί να ήταν περισσότερο τρελός απ’ όσο μπορούσα ν’ αντέξω.

Ο Dmitry K Belyayev ήταν βιολόγος. Όταν ήταν νέος, στη Σοβιετική Ένωση τότε, του ήρθε η ιδέα να δημιουργήσει ένα νέο είδος αλεπούδων, που θα ήταν υπάκουες σαν σκυλάκια.

Πήγε στη Σιβηρία και ξεκίνησε ένα πείραμα βιολογίας που διήρκεσε 30 χρόνια. Με τη μέθοδο της επιλεκτικής διασταύρωσης προσπάθησε να τιθασεύσει τις εντελώς ατίθασες αλεπούδες.

Ξεκίνησε με 130 αλεπούδες, 100 θηλυκές και 30 αρσενικές. Απ’ τα κουτάβια τους άφηνε τα πιο φιλικά να ζήσουν -και σκότωνε τα πιο άγρια.

Χρειάστηκαν 30-35 γενιές αλεπούδων, πάνω από 45.000 ζώα για να φτιάξει ένα νέο είδος. Αλεπούδες που φέρονταν σαν σκύλοι. Αλεπούδες κατοικίδια.

Όμως επί Σοβιετικής Ένωσης το Κόμμα σταμάτησε να χρηματοδοτεί το πείραμα του. Ο Belyayev προσπάθησε να πουλήσει φιλικές αλεπούδες. Αλλά τότε δεν υπήρχαν αρκετοί πλούσιοι που θ’ αγόραζαν ένα τέτοιο κατοικίδιο για το παιδί τους. Αν το είχε κάνει επί Πούτιν-Αμπράμοβιτς ίσως να ήταν διαφορετικά.

Το πείραμα έκλεισε. Ο Belyayev άφησε τις αλεπούδες ελεύθερες στη Σιβηρία, όπου τις εξόντωσαν τα άγρια ζώα και το κρύο. Δεν αφήνεις ένα πεκινουά στη σαβάνα.

Γύρισε στη Μόσχα. Αλλά ήταν ανεπιθύμητος.

Μόλις κατέρρευσε ο κομμουνισμός ήρθε στην Ευρώπη. Πέρασε από πολλές χώρες. Κατέληξε στην Ελλάδα, και από υπόγειο σε υπόγειο βρέθηκε στην Καλαμαριά.

Ήξερε ότι το μέλλον δεν ήταν οι αλεπούδες. Έπρεπε ν’ αλλάξει τη φύση των κατσαρίδων.

~~

«Νομίζω ότι είναι τρελός», είπα σιγά στην Αγάπη.

«Ρώσος είναι. Τι περιμένεις;» έκανε εκείνη. «Πώς νομίζεις ότι νίκησαν τους Ναζί; Δυο χρόνια στο Λένινγκραντ έτρωγαν σκυλιά, ποντίκια και… κατσαρίδες.»

Η Αγάπη αντιπαθούσε τους Ρώσους σε βαθμό λατρείας. Σε κάποια συζήτηση, μετά από έναν βομβαρδισμό εντόμων, μου είχε πει ότι μόλις η ρωσική αρκούδα θα ξυπνούσε πάλι τίποτα δεν θα μπορούσε να τη σταματήσει. Το έλεγε και τα μάτια της έλαμπαν.

«Τζιέντουσκα», είπε η Αγάπη στον γέρο, «ωραία η τρέλα σου, αλλά δεν νομίζω ότι επιτρέπεται να εκτρέφεις κατσαρίδες σε πολυκατοικίες.»

«Πόντια είσαι;» της είπε αυτός.

«Ακριβώς. Ξέρεις τι σημαίνει αυτό;»

«Ξεροκέφαλοι», είπε ο Ντιμίτρι.

«Το βρήκες. Είμαι εδώ για να ψεκάσω τα τερατάκια σου. Κι αυτό θα κάνω.»

Ο Ντιμίτρι ξεκίνησε να γελάει. Καθώς πήγαινε προς το διπλανό δωμάτιο μας εξήγησε τον λόγο της ευθυμίας του.

Οι κατσαρίδες αναπαράγονται γρήγορα -πολύ πιο γρήγορα απ’ τις αλεπούδες. Ακόμα και χωρίς γενετικές τροποποιήσεις αποκτούν, γενιά με τη γενιά, ανοσία στα χημικά.

Εκείνος είχε επισπεύσει τη διαδικασία. Ψέκαζε με κάθε εντομοκτόνο μια ολόκληρη αποικία. Όσες επιβίωναν, που ήταν οι πιο ισχυρές, τις διασταύρωνε με άλλες, που επίσης είχαν επιβιώσει.

Καυχήθηκε, με ρώσικη περηφάνια, ότι είχε βρει έναν τρόπο για να γεννιούνται γόνιμοι απόγονοι από διαφορετικά είδη -κάτι που εξαιρετικά σπάνια συμβαίνει στη φύση. Τα μουλάρια είναι στείρα.

«Έτσι τα ανθρώπινα δηλητήρια δεν μπορούν να τις πειράξουν», είπε ο Ντιμίτρι γυρνώντας μ’ ένα μπουκάλι Baigon (το έξτρα δυνατό).

Πήγε πάνω από ένα τεράριουμ και το άδειασε όλο. Μέχρι κι εμείς πνιγήκαμε απ’ το αέριο. Οι κατσαρίδες έμειναν για λίγο ακίνητες. Και μετά συνέχισαν να νταντεύουν τα παιδιά της βασίλισσας, λες και τις είχε ψεκάσει με νερό.

«Δεν μπορείτε να νικήσετε τα παιδιά μου», είπε ο Ντιμίτρι. «Ήταν εδώ πριν από μας, πριν κι απ’ τους δεινόσαυρους. Και θα συνεχίσουν να είναι, όταν κανένα ανθρώπινο αυτί δεν θ’ ακούει Σοστακόβιτς.»

Για λίγο τρόμαξα. Ο τρελός ακουγόταν τόσο λογικός. Πώς μπορούσαμε να τα βάλουμε μ’ έναν τόσο αρχαίο οργανισμό, που όταν εκείνες ανέβαιναν στα δέντρα για να φάνε βελανίδια, εμείς δεν υπήρχαμε ούτε σαν ομοταξία;

Δεν υπήρχαν καν θηλαστικά όταν εκείνες βασίλευαν. Κι οι άνθρωποι ήταν ένα σενάριο επιστημονικής φαντασίας που διηγούνταν τα έντομα στα παιδιά τους.

«Αρχίδια!» είπε η Αγάπη.

Έβγαλε απ’ το τσεπάκι της στολής ένα κουτί με μαστίχες Χίου. Έβαλε τρεις μαζί στο στόμα της και ξεκίνησε να μασάει άφοβα. Ήταν πενήντα κάτι χρονών και δεν είχε ούτε ένα σφράγισμα. Σκληροκόκαλη.

«Βγάλε τα πυρηνικά», μου είπε.

«Πλάκα κάνεις;»

«Ποτέ δεν ήμουν πιο σοβαρή.»

Τα «πυρηνικά» ήταν ένα φάρμακο που είχαμε πάντα μαζί, αλλά ποτέ δεν είχαμε χρησιμοποιήσει. Πιο γνωστό είναι ως Πορτοκαλί Παράγοντας (Agent Orange). Το δημιούργησε η Μονσάντο με χρηματοδότηση από το Υπουργείο Άμυνας των ΗΠΑ. Υποτίθεται ότι ήταν φυτοκτόνο. Μ’ αυτό ψέκαζαν οι Αμερικάνοι το Βιετνάμ για δέκα χρόνια.

Οι δύο ατομικές βόμβες σκότωσαν 200.000 Ιάπωνες -μαζί με τα θύματα της ραδιενέργειας. Ο Πορτοκαλί Παράγοντας τουλάχιστον 500.000 ανθρώπους -Βιετναμέζους για την ακρίβεια. Κανείς δεν ξέρει πόσες κατσαρίδες.

Το boss μας το είχε πάρει δώρο απ’ τη Μονσάντο, μετά από μια μεγάλη παραγγελία, με τη γραπτή προειδοποίηση: «Μόνο για ακραίες περιπτώσεις -Δεν φέρουμε καμία ευθύνη ως εταιρεία για αλόγιστη χρήση του».

Το κουβαλούσαμε σε κάθε αποστολή, αλλά η συμβουλή του boss ήταν: «Αν χρειαστεί να το ρίξετε, που εύχομαι να μην σας τύχει, θυμηθείτε: Τρέξτε όσο πιο γρήγορα μπορείτε και μην κοιτάτε πίσω σας. Κι ακόμα κάτι. Δεν σας ξέρω, δεν σας είδα, θα αρνηθώ ότι είχα οποιαδήποτε σχέση μαζί σας, επαγγελματική ή φιλική ή οτιδήποτε.»

~~

Η Αγάπη φόρτωσε τα πυρηνικά στο ψεκαστικό της και με κοίταξε άγρια. Έκανα το ίδιο.

«Что это?» είπε ξανά ο Ντιμίτρι.

«Это смерть», είπε η Αγάπη.

Τι ‘ν’ αυτό;

Ο Θάνατος.

~~

«Δεν υπάρχει προθεσμία», είπε η Αγάπη στον Ντιμίτρι. «Μόνο τώρα μπορείς να φύγεις. Τώρα!»

«Δεν πάω πουθενά», είπε ο Ρώσος.

«Thats your problem», είπε η Αγάπη με τόσο αμερικάνικη προφορά που θα έκανε τον Ρόναλντ Ρήγκαν να της ζητήσει αυτόγραφο.

«Nuke them all!» μου φώναξε και πάτησε το κουμπί.

Έκανα το ίδιο και την ακολούθησα τρέχοντας προς την πόρτα. Δεν κοίταξα πίσω, αλλά ήξερα ότι ένας Ρώσος έκλαιγε για τα παιδιά του.

Πέσαμε πάνω στη Μάρι, που τόση ώρα περίμενε στην πόρτα. Της είπαμε να την κλείσει και να βγει μια βόλτα στη γειτονιά, να δει αν λάμπει ο ήλιος.

~~

Σαν βρεθήκαμε έξω η Αγάπη άναψε τσιγάρο. Μου πρόσφερε κι εμένα. Το πήρα κι είχε γεύση σαν σκατά με νικοτίνη. Αλλά μου άρεσε.

Καπνίσαμε τα τσιγάρα μας ως το φίλτρο. Μετά η Αγάπη είπε: «Θα φτιάξω μπάμιες σήμερα.»

Απεχθάνομαι τις μπάμιες, αλλά εκείνη τη στιγμή ακούστηκαν τόσο όμορφες, σχεδόν ποιητικές. Σαν να ζούσαμε σ’ έναν κανονικό κόσμο, όπου τίποτα άσχημο ή παράξενο δεν συμβαίνει.

«Με φέτα στο πλάι», της είπα και συμφώνησε.

~~

Το πτώμα του Ντιμίτρι δεν βρέθηκε ποτέ. Αλλά, θα το ξέρετε μάλλον, οι κατσαρίδες είναι παμφάγες.

Λίγο καιρό μετά άλλαξα δουλειά. Το συνηθίζω. Όταν είπα στην Αγάπη ότι θα φύγω ήρθε και με αγκάλιασε.

«Φύγε μακριά. Και μην κοιτάς πίσω», μου είπε στο αυτί.

Το boss μου άφησε απλήρωτους δυο μισθούς. Ένα βράδυ του έκανα μια ωραία ζωγραφιά στο αυτοκίνητο του. Με κλειδί. Θα του κοστίσει πολύ παραπάνω να το ξαναβάψει.

Και τώρα, καθώς θυμάμαι εκείνες τις παράξενες μέρες της απεντόμωσης, σκέφτομαι ότι ήταν όμορφες κι εκείνες, με τον δικό τους τρόπο. Κομμάτι της ζωής μου.

~~

ΥΓ: Στην περιοχή του Αι Γιάννη, στην Καλαμαριά, αλλά και σε άλλες περιοχές της Θεσσαλονίκης, παραπονιούνται οι κάτοικοι τώρα τελευταία για επιδρομές κατσαρίδων, ιδιαίτερα μεγάλων, φτερωτών -και κάνουν και φωνές.

Το μόνο που μπορώ να σας συμβουλέψω, αν τύχει να τραβήξετε τον καναπέ και βρείτε μια φωλιά πίσω του είναι: Πάρτε τηλέφωνο την Αγάπη.

Αν δεν απαντάει, τότε καλύτερα να μάθετε να συμβιώνετε μαζί τους. Για όσο καιρό θα ζήσετε.

Ούτως ή άλλως αυτές θα κληρονομήσουν τη Γη.

~~~~~~~~~~~~~~~~~

Η ιστορία του Dmitry Konstantinovich Belyayev και των αλεπούδων του είναι αληθινή

Πηγή: sanejoker.info



Γελωτοποιός: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Το αμερικανικό ΝΑΤΟ και η Ευρώπη

Δημήτρης Μηλάκας


Το ΝΑΤΟ είναι ο μηχανισμός που δημιουργήθηκε για να διασφαλίσει τα αμερικανικά κεκτημένα μετά τη νίκη στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Ο στόχος αυτού του μηχανισμού, επιγραμματικά, έχει οριστεί ως εξής: Το ΝΑΤΟ είναι αμερικανικό εργαλείο που κρατά τη Γερμανία κάτω, τη Ρωσία έξω και τις ΗΠΑ μέσα στην Ευρώπη.

Παρά τις δραματικές αλλαγές στην παγκόσμια σκηνή μετά το τέλος του ψυχρού πολέμου, την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης, την επανένωση της Γερμανίας και την επανεμφάνισή της στο διεθνές στερέωμα ως οικονομική ατμομηχανή και ηγέτιδα δύναμη στην Ευρώπη, τα αμερικανικά συμφέροντα στη γηραιά ήπειρο δεν έχουν αλλάξει.

Οι Αμερικανοί γνωρίζουν ότι, για να ελέγχουν τον κόσμο, πρέπει να ελέγχουν (οικονομικά, πολιτικά / στρατιωτικά, ιδεολογικά) την Ευρώπη. Και, για να ελέγχουν την Ευρώπη, θα πρέπει να κρατούν στο τσεπάκι τους τη Γερμανία, εμποδίζοντας με κάθε τρόπο την εμβάθυνση των γερμανο-ρωσικών σχέσεων. Αν και έχει περάσει περισσότερο από μισός αιώνας από το τέλος του πολέμου και τις απαρχές της οικοδόμησης της αμερικανικής αυτοκρατορίας, οι στόχοι της Ουάσιγκτον παραμένουν αναλλοίωτοι: η Γερμανία κάτω, η Ρωσία έξω και οι ΗΠΑ μέσα στην Ευρώπη.

Αν κάτι, ωστόσο, έχει αλλάξει σ’ αυτό το παιχνίδι στην ευρωπαϊκή σκακιέρα, είναι ο βαθμός δυσκολίας επίτευξης των στόχων που η αμερικανική αυτοκρατορία έχει θέσει. Είναι προφανές ότι, τις δύο τελευταίες δεκαετίες, η προσπάθεια της Ουάσιγκτον να κρατήσει τη Γερμανία «κάτω» γίνεται ολοένα πιο δύσκολη και δαπανηρή (οικονομικά και πολιτικά) μια που η γερμανική οικονομία «πετάει» ως μοντέλο στο νεοφιλελεύθερο παγκοσμιοποιημένο σύστημα. Ανάλογη δυσκολία και κόστη συνεπάγονται για την Ουάσιγκτον οι προσπάθειες ανάσχεσης της αναγεννημένης Ρωσίας του Πούτιν.

Οι αμερικανικές δυσκολίες αποτυπώνονται σήμερα περισσότερο ξεκάθαρα από τη διάρρηξη της συνοχής εντός του αμερικανικού πολιτικού συστήματος, όπως αυτά εκφράζονται στην πρωτοφανή πολεμική που δέχεται ο Πρόεδρος Τραμπ και οι επιλογές του. Η εξίσωση που θα επιτρέψει στις ΗΠΑ να διαιωνίσουν την κυριαρχία τους, κατ’ αρχήν στην Ευρώπη, μοιάζει προς το παρόν χωρίς λύση, καθώς η Γερμανία έχει δραπετεύσει από την αμερικανική οικονομική ηγεμονία και η Ρωσία επανήλθε ως «παίκτης» παγκόσμιου βεληνεκούς. Για να διατηρηθεί το αμερικανικό σύστημα ελέγχου, είναι προφανές ότι, όσο περνά ο χρόνος, η πειθώ των λόγων ολοένα και περισσότερο θα δίνει τη θέση της στην υποταγή της ισχύος (ΝΑΤΟ).

Η διεύρυνση του ΝΑΤΟ στα δυτικά Βαλκάνια (με την ένταξη της Βόρειας Μακεδονίας) είναι άλλωστε ένα πρόσφατο και καλό παράδειγμα για τους τρόπους ρυμούλκησης των Ευρωπαίων συμμάχων που διαθέτουν ακόμη οι Αμερικανοί…

Πηγή: topontiki.gr



Δημήτρης Μηλάκας: Σχετικά με το Συντάκτη




Διαβάστε Περισσότερα »

Το ξέπλυμα της ιστορίας

Γιώργος X. Παπασωτηρίου


Οικειοποιούνται τα πάντα, ακόμα και τα θύματά τους. Σε όλη του τη ζωή τον είχαν στη «μαύρη λίστα» των τρομοκρατών και το 2008, στα 90 του χρόνια, το Αμερικανικό Κογκρέσο με απόφασή του τον έβγαλε απ’ αυτή. Ναι, χρειάστηκε απόφαση του Κογκρέσου! Μιλώ για τον Νέλσονα Μαντέλα. Και σκέφτομαι τη δυνατότητα που έχει το καπιταλιστικό σύστημα να ενσωματώνει ακόμα και τα εγκλήματά του, καθώς βλέπω έναν πρώην πρόεδρο των ΗΠΑ, του ιδίου χρώματος, να τιμάει τη μνήμη του μεγάλου αγωνιστή. Αυτό θα μπορούσε να λέγεται και «ξέπλυμα» ή blanchiment της ιστορίας. Ναι, ακριβώς όπως ξεπλένουν το μαύρο χρήμα τους.

Δεν θα αργήσει ο καιρός που θα κατασκευάσουν μνημεία για τους χιλιάδες ανθρώπους που έπνιξαν στη Μεσόγειο, για τον Αϊλάν, τον Ιμπραήμ, την Αϊσέ. Αλλά για να μπορέσουν να πετύχουν αυτό το «άσπρισμα» της μαύρης τους δράσης χρειάζονται κι εμάς, ένα επίπεδο συνειδήσεως που εξέπεσε στη χαμηλή γραμμή της αισθαντικότητας, χρειάζονται μία νηπιακή βαθμίδα του έλλογου, που καταντάει μια απλή λογιστική-στατιστική των πραγμάτων και των πραγμοποιημένων ανθρώπων, έχουν ανάγκη δηλαδή από έναν άνθρωπο που τυφλά και ανερώτητα ακολουθεί ό,τι «λέγεται», που σκέφτεται ό,τι σκέφτονται, και πράττει ό,τι «συνηθίζεται». Και τον δημιουργούν. Μας δημιουργούν με τελετουργίες και μαγγανείες, με ανακατασκευή της ιστορίας στα δικά τους μέτρα. Έτσι που να μην ξέρουμε ποιοι είμαστε.

Παρόλα αυτά, στην εποχή της Μέδουσας, των σπαραγμάτων και της φτηνής αναπαραγωγής η επινόηση διοδεύσεων δεν έχει εκλείψει. Κι ας είναι η ανάγκη και η δυσανεξία κυρίαρχες, κι ας έχει πάθει το συκώτι βλάβη μη αναστρέψιμη, ο κόσμος μοιάζει καλύτερος όταν βλέπεις τη θάλασσα, όταν αγναντεύεις το Ιόνιο, ακόμα και τον Αμβρακικό με τα δελφίνια αλλά και τα κοράκια του Καρυωτάκη.

Και είναι περίεργο που αυτή η θάλασσα μου ανακαλεί τον Καμύ παρά τον Καρυωτάκη. Γιατί τον Καμύ ακούω κάθε καλοκαίρι να μου αφηγείται την αντίφαση του κόσμου και των ανθρώπων: «Ένας άνθρωπος παρατηρεί με θαυμασμό τον κόσμο κι ένας άλλος σκάβει τον τάφο του: πώς να τους ξεχωρίσω; Τους ανθρώπους και τον παραλογισμό τους; Αλλά να το μειδίαμα του ουρανού. Το φως δυναμώνει και μήπως έρχεται το καλοκαίρι;».

Πηγή: artinews.gr



Γιώργος X. Παπασωτηρίου: Σχετικά με τον συντάκτη




Διαβάστε Περισσότερα »

Ακούστε, κ. Πρόεδρε!

Του Κώστα Γιαννιώτη


κ. Παυλόπουλε!

Πολλοί από σας τους μεγαλοσχήμονες και «ταγούς» αυτού του τόπου, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, παραδεχθήκατε ότι παραβιάσατε τη ρητή εντολή του ΟΧΙ του ελληνικού λαού!

Κι όχι μόνο αυτό.

Παραδεχτήκατε ότι παραβιάσατε το σύνταγμα για να εξασφαλιστεί η παραμονή της Ελλάδας στην Ευρωπαϊκή ΣΑΣ Ένωση!

Το παραδεχτήκατε και το διατυμπανίσατε, χωρίς αιδώ!

Σήμερα όμως τα πράγματα αρχίζουν να παίρνουν επικίνδυνη τροπή!

Μια τροπή που έχει να κάνει με τη συνέχιση της ύπαρξης -ή όχι- της πατρίδας μου, σαν κρατικής οντότητας!

Κάθε καινούρια μέρα που ξημερώνει, δείχνει να φέρνει πιο κοντά τον κίνδυνο της εδαφικής συρρίκνωσης της πατρίδας μου!

Εσείς προσωπικά παρακολουθήσατε την όλη διαδικασία των... «διαπραγματεύσεων» με τα Σκόπια, που κατέληξαν στην υπογραφή της προδοτικής «συμφωνίας», παρά τις συνεχείς «πατριωτικές» κορόνες σας!

Εσείς προσωπικά παρακολουθήσατε να παραβιάζεται ακόμα κι αυτή η κατάπτυστη «συμφωνία»!

Διότι, πριν ακόμα στεγνώσει το μελάνι από την υπογραφή τού Ν. Κοτζιά, ο Γενς Στόλτενμπεργκ έδειξε το... «σεβασμό» του στη «συμφωνία» και έσπευσε να στείλει στα Σκόπια πρόσκληση ένταξης στο ΝΑΤΟ, παρά το γεγονός ότι δεν έχει εκπληρωθεί ακόμα καμιά από τις προϋποθέσεις που προβλέπει ακόμα κι αυτή η προκρούστια συμφωνία, ώστε να αρχίσουν οι διαδικασίες ένταξης της ΠΓΔΜ στο ΝΑΤΟ!

Παραβιάζοντας για μια ακόμα φορά το σύνταγμα, επιτρέπετε με την κραυγαλέα σιωπή σας να θεωρείται έγκυρη η... «συμφωνία» και να παράγει τετελεσμένα χωρίς την υπογρφή σας, την οποία απαιτεί το σύνταγμα!

Σας έχουν καταργήσει ή έχετε αυτοκαταργηθεί;

Δεν με απασχολεί και τόσο αυτό, γιατί ο ίδιος δείχνετε με τη στάση σας ότι το έχετε αποδεχτεί!

Εκείνο που θεωρώ ότι ξεφεύγει πλέον από τα όρια του «λάθους» και των εσφαλμένων διπλωματικών χειρισμών, είναι το γεγονός ότι η κυβέρνηση, με προεξάρχοντα το Ν. Κοτζιά, αποφάσισε να τα βάλει με την, παραδοσιακά, φίλη χώρα της Ρωσίας, κάτι που δεν αποτόλμησαν ούτε οι πιο συντηρητικές κυβερνήσεις που πέρασαν απ` αυτόν τον τόπο, σε περιόδους ψυχρού πολέμου!

Με κατηγορίες του τύπου... «σύμφωνα με πληροφορίες των υπηρεσιών μας...», «επιχείρησαν να δωροδοκήσουν...», «εξώθησαν σε διοργάνωση συλλαλητηρίων...» και πολλές άλλες μπαρούφες, προσπάθησαν να στήσουν το σκηνικό της σύγκρουσης με τη Ρωσία, για να ικανοποιήσουν το ΝΑΤΟ και να συμπληρώσουν το σκηνικό που στήνει στην περιοχή μας!

Όλα δείχνουν πως ο... πολύπειρος κ. Πάιατ έκανε καλά τη δουλειά του!

Και δεν έφτανε αυτό!

Ο κ. Κοτζιάς «ύψωσε» το λιλιπούτειο ανάστημά του, για να δώσει στη Ρωσία μαθήματα... εθνικής αξιοπρέπειας!!

Με περίσιο θράσος μηνύει προς τη Ρωσία ... «η συνεχής ασέβεια προς την Ελλάδα πρέπει να σταματήσει» γιατί... «τα κράτη, ανεξαρτήτως μεγέθους, έχουν αυτοτέλεια και μπορούν να ασκήσουν ανεξάρτητη, πολυδιάστατη και δημοκρατική εξωτερική πολιτική»!!

Ξέχασε βέβαια να επισυνάψει στην επιστολή- διαμαρτυρία του προς τη Ρωσία και το ντοκουμέντο που δείχνει την «αυτοτέλεια» της χώρας και την «ανεξάρτητη» πολιτική (εσωτερική και εξωτερική) που ασκεί!

Προς βοήθειά σας, σας το στέλνω να του το παραδώσετε να το επισυνάψει στην επιθετική του επιστολή προς τους Ρώσους!




Το γεγονός ότι ένας υπουργός μιας χώρας, που έχει παραχωρήσει επισήμως την Εθνική Κυριαρχία της σε ξένα κέντρα, γελοιοποιείται διεθνώς, δεν είναι απλώς... «δικός του λογαριασμός»!

Υποτίθεται ότι ΜΕ αντιπροσωπεύει και ΣΑΣ αντιπροσωπεύει!

Εγώ δεν δέχομαι να με αντιπροσωπεύει ένας υποταγμένος υπάλληλος ξένων δυνάμεων!
Εσείς;

Το πιο επικίνδυνο όμως είναι το γεγονός ότι ενέργειες τέτοιου είδους, μόνο δεινά, δάκρυα και αίμα μπορούν να προμηνύουν για τον τόπο μου!

Η Ουκρανία και η Συρία, κάπως έτσι ξεκίνησαν! Κι αν δεν το θυμάστε, ρωτήστε τον κ. Πάιατ να σας εξηγήσει!

Για τους λόγους αυτούς, κ. Παυλόπουλε, θα ήθελα να σας ρωτήσω ευθέως...

Θα εξακολουθήσετε να παριστάνετε τον πρόεδρο, παραμένοντας παρατηρητής και στηρίζοντας με τη σιωπή σας τους ανθρώπους που ετοιμάζονται να παραδώσουν την Ελλάδα στο διαμελισμό και τον αφανισμό ή θα παραιτηθείτε, αποποιούμενος –έστω και την τελευταία στιγμή- τη συμμετοχή σας στο έγκλημα που προγραμματίζουν;

Θα καθίσετε στο ίδιο εδώλιο της ιστορίας με αυτούς ή θα διαχωρίσετε τη θέση σας, όσο είναι ακόμα καιρός;

κ. Παυλόπουλε!

Δεν είμαι ούτε ανόητος ούτε περπατώ αμέριμνος στο συννεφάκι μου!

Ξέρω ότι δεν θα ιδρώσει το αυτί σας από την οργή μου και τις ανησυχίες μου!

Κρατήστε όμως αυτό το σημείωμα!

Γιατί η οργή η δική μου είναι απειροελάχιστη μπροστά στον ωκεανό της οργής, της μεγάλης πλειοψηφίας του ελληνικού λαού, που τον ακούω να βρυχάται από μακριά!

Όταν φτάσει το τσουνάμι, φροντίστε να μην είστε ακόμα... Πρόεδρος!

Πηγή: dromosanoixtos.gr



Κώστας Γιαννιώτης: Σχετικά με τον συντάκτη




Διαβάστε Περισσότερα »

Αντιρωσική υστερία…

Βασίλης Μακρίδης


► Άρχισαν τα «μαζέματα» και οι «αναδιπλώσεις» σε Αθήνα και Σκόπια, αφού πρώτα, βεβαίως, αμφότερες οι πλευρές τα έκαναν επιεικώς... «σκατά» στις σχέσεις τους με τη Ρωσία...

► Η αναβολή της επίσκεψης Λαβρόφ στην Αθήνα ξεσήκωσε, για κάποιον λόγο, «πανικό και ομίχλη» στην ηγεσία του ελληνικού Υπ.Εξ. και ο Κοτζιάς ζήτησε έκτακτη συνάντηση με τον Τσίπρα. Από την άλλη πλευρά ο Ζάεφ προσπάθησε να μαζέψει, όπως-όπως, τις παπάντζες περί «δωροδοκίας» πολιτών της ΠΓΔΜ από Έλληνες επιχειρηματίες «υποστηρικτές των ρωσικών συμφερόντων»...

► Αμφότερες οι πλευρές δεν πείθουν, ως προς τις προθέσεις τους, ωστόσο γίνεται φανερό, ότι τόσο η βεβιασμένη απέλαση των Ρώσων διπλωματών από την Αθήνα, όσο και οι «άκυρες» δηλώσεις του Ζάεφ έγιναν υπό το καθεστώς επιβολής έξωθεν. Και όταν λέμε «έξωθεν», στη δεδομένη κατάσταση εννοούμε ΠΟΛΥ συγκεκριμένα τις ΗΠΑ...

► Φάνηκε, ωστόσο, ότι και η πλευρά της Ρωσίας δεν είναι διατεθειμένη να δεχθεί «παιχνιδάκια» στις πλάτες της και μάλιστα από χώρες-παρίες του δυτικού ιμπεριαλισμού. Και, συμπεραίνοντας από τον πανικό των «καθ' ημάς» πολιτικών υπαλλήλων του ΝΑΤΟ και της ΕΕ που θέλουν να ονομάζονται «κυβέρνηση», οι απειλές που μπορούν να εκτοξευθούν από την πλευρά της Ρωσίας, εάν και εφόσον αυτό κριθεί απαραίτητο από την πολιτική και στρατιωτική της ηγεσία για την υπεράσπιση των εθνικών της συμφερόντων, είναι ΠΟΛΥ ΙΣΧΥΡΕΣ... Όπερ έδει δείξαι, βεβαίως...

► Στο μεταξύ, βλέπουμε την αντιρωσική υστερία να εξαπλώνεται, κατά κύριο λόγο, στις μητροπόλεις του καπιταλισμού ως βασική στρατηγική επιλογή και όχι απλώς ως μια συγκυριακή τακτική κίνηση, καταδεικνύοντας, ωστόσο και τις βαθιές διαφορές που υπάρχουν και ανάμεσα σε διάφορα «λόμπι» του δυτικού ιμπεριαλιστικού στρατοπέδου.

► Έτσι, την ίδια ώρα που ο πρόεδρος Τραμπ προσπαθεί να βρει δίαυλο επικοινωνίας με τον ομόλογό του Πούτιν και να θέσουν, αμφότεροι, επί τάπητος τόσο τα διμερή, όσο και τα διεθνή ζητήματα που απασχολούν από κοινού τις ΗΠΑ με την Ρωσία, κάποιοι πίσω στην Ουάσιγκτον απεργάζονται και υλοποιούν τα δικά τους σχέδια, ωσάν να ήταν αυτοί που κυβερνούν τη χώρα τους (και τον κόσμο ολόκληρο)... Έτσι, παρά την κοινή παραδοχή των δύο προέδρων κατά τη συνάντησή τους στο Ελσίνκι, ότι ΔΕΝ ΥΠΗΡΞΕ καμία ανάμιξη του ρωσικού κράτους στις αμερικανικές προεδρικές εκλογές του 2016, πίσω στις ΗΠΑ διατάχθηκε η σύλληψη 12 «Ρώσων πρακτόρων» και, λίγο αργότερα, η σύλληψη της 29χρονης Ρωσίδας Μαρίας Μπούτινα (προσέξτε το «Μ» στην αρχή: Δεν τη λένε... Πούτινα!!!), με παρόμοιες, φανερά χαλκευμένες κατηγορίες...

► Στη Βρετανία, πάλι, όπου η υπόθεση Σκριπάλ πήρε τραγικές διαστάσεις σε επικοινωνιακό επίπεδο για την κυβέρνηση της χώρας, λόγω της προφανούς έλλειψης στοιχείων που να ενοχοποιούν την πλευρά της Ρωσίας, η Αστυνομία της χώρας πήγε να πάρει την πρωτοβουλία να «σηκώσει τον χορό» της αντιρωσικής υστερίας, βγάζοντας ανακοίνωση ότι δήθεν ταυτοποιήθηκαν ως ένοχοι για την δηλητηρίαση ( ; ) πατέρα και κόρης Σκριπάλ άτομα ρωσικής καταγωγής.

► Ευτυχώς για την βρετανική κυβέρνηση, βρέθηκε ΕΣΤΩ ένας σώφρων άνθρωπος σε αυτήν, ο υπουργός Ασφάλειας Μπεν Ουάλας, ο οποίος δήλωσε ότι «η ιστορία αυτή ανήκει στην κατηγορία της παραπληροφόρησης και της άγριας σπέκουλας». Πάλι καλά...

► Το παραπάνω συμβάν, ωστόσο, δεν αλλάζει την συνολική στρατηγική που έχει χαραχτεί και υλοποιείται από τα παράκεντρα εξουσίας που προαναφέραμε και η οποία επιδιώκει την και «εφόλης της ύλης» αντιπαράθεση με τη Ρωσία, για λόγους που εξυπηρετούν, ασφαλώς, μόνο τα συγκεκριμένα κέντρα και θέτουν σε κίνδυνο την ειρήνη και την ασφάλεια όχι μόνο των πολιτών των δικών τους κρατών, αλλά και ολόκληρου του κόσμου, σε περίπτωση μιας -απευκταίας- γενικής σύρραξης στον πλανήτη...



Βασίλης Μακρίδης: Σχετικά με τον συντάκτη




Διαβάστε Περισσότερα »

Πέμπτη, 19 Ιουλίου 2018

Το θεριό

Κυριακή Μπεϊόγλου


Είναι έτοιμη να περάσει το κατώφλι της μπαλκονόπορτας. Την κοιτώ και ιδρώνω. Δεν είναι μια κατσαριδούλα, είναι ένα σκληροτράχηλο πλάσμα των υπονόμων, ο Κινγκ Κονγκ του είδους της, ο τεράστιος Χουλκ όταν πρασινίζει. Και έχει και φτερά.

Μη, της φωνάζω, και η σαγιονάρα είναι έτοιμη να εκτοξευτεί με τέτοια δύναμη που είναι σίγουρο πως θα παρασύρει στην πτήση της ό,τι βρεθεί μπροστά, θα φύγει έξω από το μπαλκόνι· πιθανότατα θα τη χάσω για πάντα.

Σηκώνει προς το μέρος μου τις αηδιαστικές κεραίες της, σαν να μου λέει «δεν σε φοβάμαι». Παίρνει θέση μάχης πίσω από τη γλάστρα με την τριανταφυλλιά.

Την πλησιάζω γενναία, ανοίγει τα φτερά της, οπισθοχωρώ. Φοβάται ο Γιάννης το θεριό και το θεριό τον Γιάννη. Γιατί πού να ξέρει το θεριό πως αποκλείεται να το πατήσω, καθώς εκείνο το «κκκρρρατςς» του πατήματος είναι για μένα ακόμα πιο φοβερό κι από τον ίδιο τον φόνο; Δεν κουνιέται, δεν κουνιέμαι.

Ωστόσο είμαι πρόθυμη αν κάνει το απονενοημένο και μπει μέσα να κρατήσω τις Θερμοπύλες. «Πώς ανέβηκες πέντε ορόφους; Αποκλείεται να πέταξες από το πεζοδρόμιο ώς το ρετιρέ. Το πιθανότερο επισκέφθηκες κάθε όροφο, μπαλκόνι μπαλκόνι. Αρα, δεν έχουμε να κάνουμε με ό,τι κι ό,τι, αλλά με μια Ζήνα πολεμίστρια».

Μπαίνει στο σπίτι το μεγάλο μου παιδί. Εκτιμά την κατάσταση -είμαι σίγουρη ότι αργότερα θα τη διηγηθεί στους φίλους του- και σκάει στα γέλια. Πλησιάζει γενναία την κατσαρίδα, αυτή καταλαβαίνει ότι δεν την παίρνει εδώ και τρέχει στα κάγκελα.

Πριν φύγει θαρρώ πως γύρισε τις κεραίες της προς το μέρος μου, σαν να μου 'λεγε: εμείς οι δυο θα τα ξαναπούμε.

Ανοίγει τα φτερά της και πετά άγνωστο για πού, ηρωίδα μιας καλοκαιρινής νύχτας.

Πηγή: efsyn.gr



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »