Σάββατο, 17 Νοεμβρίου 2018

17 Νοέμβρη

Δημήτρης Μηλάκας


Οι επέτειοι, έτσι κι αλλιώς, κρύβουν μια πίκρα που έχει να κάνει με τον χρόνο και τη «σκουριά» που εναποθέτει στο πέρασμά του. Μια σκουριά που μας «βοηθά» να ξεχνάμε το παρελθόν και μας εμποδίζει να δούμε το παρόν και το μέλλον.

Στο παρόν λοιπόν, 17 Νοέμβρη του 2018: Ο «διαβολικά καλός» σημερινός Πρόεδρος των ΗΠΑ εμφανίζεται στρατηγικός εταίρος της χώρας και υμνολογείται από την ελληνική αριστερή κυβέρνηση με προσφορές σε γη και ύδωρ (στρατιωτικές βάσεις) οι οποίες συναγωνίζονται σε γενναιοδωρία αυτές των πρώτων μετεμφυλιακών ελληνικών κυβερνήσεων.

Για να εμφανιστεί αυτή η νέα οπτική γωνία (της αριστερής κυβέρνησης) για τις ελληνοαμερικανικές σχέσεις έπρεπε να μεσολαβήσει ο χρόνος που ήταν απαραίτητος για να ολοκληρωθεί η εκποίηση της ηθικής κληρονομιάς της γενιάς του Πολυτεχνείου. Αυτή κατασπαταλήθηκε σε θέσεις, αξιώματα, μπίζνες και μίζες, αφήνοντας την αλήθεια γυμνή και αποκρουστική: μια χρεοκοπημένη χώρα σε οικονομικό, πολιτικό και κοινωνικό επίπεδο.

Σε μια τέτοια κατάσταση παρατεταμένης χρεοκοπίας σε κάθε επίπεδο, γίνεται ολοένα και πιο δύσκολο, ειδικά για τη νέα γενιά, να δει τι ακριβώς έγινε στις 17 Νοέμβρη του 1973. Τι ήταν η χούντα; Ποιοι ήταν αυτοί που τη στήριξαν στο εσωτερικό; Ποιοι ήταν εκείνοι που την επέβαλαν από το εξωτερικό; Ποιο ήταν τελικά το κόστος που πλήρωσε η χώρα για χάρη των αμερικανικών σχεδιασμών που υλοποίησαν οι συνταγματάρχες - μαριονέτες των ΗΠΑ; Ποιοι αντιστάθηκαν, βασανίστηκαν, προσφέρανε τη ζωή τους για τη Δημοκρατία; Από πού κρατούσε η πολιτική σκούφια των συνταγματαρχών δικτατόρων; Ποιοι είναι οι σημερινοί φασίστες κληρονόμοι τους;

Ποιος άραγε τα θυμάται όλα αυτά σήμερα και πόσοι τα έχουν κατά νου ως ανησυχητικές υπομνήσεις από την Ιστορία, βλέποντας τη σημερινή οικοδόμηση της ελληνοαμερικανικής στρατηγικής σχέσης;

…Οι επέτειοι έτσι κι αλλιώς κρύβουν μια πίκρα που, εκτός από τη σκουριά του χρόνου, έχει να κάνει και με τα ανεκπλήρωτα όνειρα, τους προδομένους αγώνες και τις ήττες. Μαζί με την πίκρα, ωστόσο, οι επέτειοι προσφέρουν μια ευκαιρία να ξαναθυμηθούμε την Ιστορία, η οποία έχει τη δυνατότητα να βρίσκει πολλούς τρόπους για να επαναλαμβάνεται και όχι μόνο ως φάρσα…

Με μια τέτοια ματιά στην Ιστορία είναι προφανές ότι η γιορτή για τη 17η Νοέμβρη και η πορεία στην αμερικανική πρεσβεία δεν είναι μια εκδήλωση που αφορά στο παρελθόν, αλλά έχει να κάνει με το παρόν και το μέλλον αυτού του τόπου.

Πηγή: topontiki.gr



Δημήτρης Μηλάκας: Σχετικά με το Συντάκτη




Διαβάστε Περισσότερα »

Ο τελευταίος υπερασπιστής

Στάθης


Με τον καιρό πέρασαν πολλά χρόνια από τότε που υπερασπίστηκε για τελευταία φορά τη γιορτή. Όταν προσπαθείς να μετρήσεις τα χρόνια, τα χρόνια γίνονται αμέτρητα.

Τότε, την τελευταία χρονιά που υπερασπίσθηκε τη γιορτή που πια γιορτή δεν ήταν, λίγοι από τους τελευταίους συντρόφους είχαν συγκινηθεί, ο ασύρματος τερέτισε πολεμικός και τα νέα έφθασαν στις λίγες καρδιές που γρηγορούσαν ακόμα.

Ύστερα κι εκείνη η νύχτα πέρασε, τα γεγονότα φόρεσαν τις στολές της εργασίας τους και ο κόσμος, πρωινός μέσα στ’ αγιάζι έφθανε στις δουλειές του και χτύπαγε κάρτα το είναι του, τύπος και υπογραμμός.

Όμως για τον τελευταίο υπερασπιστή της γιορτής η νύχτα διήρκησε παράδοξη και η μέρα ξημέρωσε παράξενη. Μεσάνυχτα ο Αηγιώργης κατέβηκε απ’ τ’ άλογο και πήρε αγκαλιά το κεφάλι του δράκου, γλυκά να ξεψυχήσει. Κι από κοντά ήρθε ο Ηλίας από τον κάτω κόσμο και ζήτησε να ακούσει τα λαϊκά.

- Δεν ακούτε λαϊκά στον κάτω κόσμο, Ηλία μου.

- Ακούμε, αλλά ο ένας απ’ τον άλλον απέχουμε πολλά χιλιόμετρα, ή μίλια, ή λεύγες θαρρώ.

Ακούσαμε τα λαϊκά.

Μετά ήρθαν τα σκυλιά. «Ώρα να πηγαίνω» είπε ο Ηλίας.

Από ’κείνη την παράξενη βραδιά πέρασαν πάλι χρόνια πολλά. Αλλού έτη φωτός, εδώ χρονολογίες, άλλες σημαδιακές κι άλλες ασήμαντες. Οι σύντροφοι λιγόστεψαν ακόμα πιο πολύ, άλλοι έκαναν την ασπίδα τους χαρταετό κι ένιωσαν πάλι λίγη απ’ τη χαρά της πλανεύτρας ζωής κι άλλοι έκαμναν την ασπίδα τους δίσκο – «ό,τι έχετε ευχαρίστηση» – και πρόκοψαν: λοχαγοί και γιάπηδες, στρατοδίκες για δύο δολάρια το κεφάλι και άλλες ταραντούλες.

Η σημαία όλον αυτόν τον καιρό παρέμενε αγέρωχη. Κυμάτιζε μέσα στην ντουλάπα της σαν να ήταν υψωμένη σε άπληκτο οχυρό.

Ο τελευταίος υπερασπιστής της γιορτής ζωγράφιζε κατά καιρούς πάνω στη σημαία θάλασσες κι ύστερα την έδινε στα παιδιά να ζωγραφίσουν καραβάκια, τη Νήσο των Θησαυρών, τον Άνθρωπο Χωρίς Πατρίδα, τη γοργόνα και άλλες ιστορίες.

***

Φόρεσε τη μεγάλη σου στολή με τα ασημένια επίσημα και μη χαμπαριάζεις. Έβγα στον δρόμο με τη στολή σου να κυματίζει αγέρωχη, κανείς δεν θα τη δει, μην το φοβάσαι. Περπάτα σαν να χορεύεις μέσα σου ζεϊμπέκικο. Κι αν σου μυρίζουν λιβανιές, ο Καραϊσκάκης καταθέτει στεφάνι στο Πολυτεχνείο.

***

Και καθώς θεριεύει η σημαία και βγάζει φωτιές, τα ζούδια που εκδίδονται στην Τσιμισκή και κυβερνάνε τα λόγια και τα δεκάρικα, σπάνε μπροστά της απ’ τον τρόμο. Μεγάλος ο χρόνος τους, λίγες οι ώρες τους. Περπάτησαν και περπατούν σ’ αυτήν την πλάση με τον φόνο αγκαλιά, άλουστοι κι αχτένιστοι, άκλαυτοι πεθαίνουν μπροστά στις ζωγραφιές των παιδιών. Πεθαίνουν κάθε μέρα. Ανεόρταστοι.

Κι όμως, αυτό είναι που θλίβει το πιο πολύ τον τελευταίο υπερασπιστή της γιορτής. Και είναι αυτή η θλίψη που τον σπρώχνει να κάνει το πένθος, πόλεμο. Δεν τελείωσε ακόμα ο καιρός, έρχεται κι άλλος. Το λένε τ’ αγάλματα που πετρώνουν τις στιγμές των ανθρώπων. Το νέκταρ που σου απομένει είναι αυτά που έχεις κάνει.

Υπερήφανος ο τελευταίος υπερασπιστής της γιορτής που γιορτή δεν είναι πια, στρώνει το τραπέζι για την επόμενη γιορτή κι αφήνει τον εαυτό του σεμνά να θυμηθεί τη δόξα των συντρόφων του όταν εβάδισαν…

Πηγή: topontiki.gr



Στάθης: Σχετικά με τον συντάκτη




Διαβάστε Περισσότερα »

Εδώ πολυτεχνείο!!! εδώ Ελλάδα!!! ακούει κανείς;;;

Λίλα Μήτσουρα


Μεσήλικη πλέον κοιτάζω πίσω το εξάχρονο κοριτσάκι που ζούσε στις μέρες του πολυτεχνείου

Πώς το έβλεπε μέσα από τις κουβέντες των μεγάλων.

Το καρδιοχτύπι είναι ακριβώς το ίδιο.

Τι μνήμες να έχω; Τον φόβο θυμάμαι, τον φόβο ξανανιώθω

Πέρασαν τα χρόνια, έπαψα εδώ και χρόνια να είμαι παιδί στο σώμα, παρά μονάχα στη ψυχή παραμένω.

Έχω μεγάλα παιδιά πλέον, παιδιά σαν και κείνα τότε.

Τα παρατηρώ προσεκτικά, κοιτώ το βλέμμα τους, ακούω όσο μπορώ τις σκέψεις τους και τα όνειρά τους.

Για να νιώσω έστω και στο ελάχιστο αυτό που έκανε εκείνα τα παιδιά να πράξουν όπως έπραξαν.

Καταλήγω σε ένα συμπέρασμα μόνο.

Πρέπει να αγαπάς πολύ τη ζωή, τη ζωή όλων και όχι μόνο τη δική σου για να μπορέσεις να αγνοήσεις ότι μπορεί να τελειώσει ξαφνικά αλλά αγωνιζόμενος .

Πρέπει να είναι τα όνειρα γιγαντωμένα και να μη χωρούν πλέον στη ψυχή σου για να ορμίσεις μπροστά και να παλέψεις να τα κάνεις πράξη.

Πρέπει να είσαι ερωτευμένος με τις ιδέες τις ανθρώπινες ώστε να ξεπεράσεις το φόβο.

Στέκομαι ευλαβικά σε αυτή τη μέρα, προσπαθώντας να τιμήσω τις ψυχές εκείνες που πάλεψαν για τα ιδανικά τους.

Στέκομαι ευλαβικά σε αυτή τη μέρα, προσπαθώντας να τιμήσω το καρδιοχτύπι των μανάδων των παιδιών αυτών και όλων όσων είχαν δικούς τους ανθρώπους εκεί.

Στέκομαι προσοχή σε αυτή τη μέρα νιώθοντας ντροπή για τα ιδανικά που σβήστηκαν στο πέρασμα του χρόνου.

Να παλεύεις με τόσο πάθος για μια ιδέα που εκφράστηκε σε τρεις λεξούλες μικρές με ασήκωτο βάρος, εγώ το λέω ηρωισμό.

ΨΩΜΊ ΠΑΙΔΕΊΑ ΕΛΕΥΘΕΡΙΆ.

Μια ιδέα, ένα όνειρο, ένας έρωτας .

Αξιοπρεπής ζωή.

Τίποτα άλλο.

Αναζητούνται ήρωες σήμερα.

Υπάρχει άμεση ανάγκη ηρωοποίησης έτσι ώστε να ξεφύγουμε από τη μιζέρια και τη βαλτωμένη επιβίωση. Για αυτό κάνουμε ήρωα όποιον βγει μπροστά, ακόμα και αν δεν είναι.

Αναζητούνται ιδανικά.

Αναζητείται το πάθος των παιδιών εκείνων.

Κάθε χρόνος που θα περνάει το πολυτεχνείο θα είναι πιο ζωντανό από πέρσι.

Θα πονάει πιότερο .

Από ντροπή, από έλλειψη πάθους και ιδανικών. Από περίσσιο φόβο……

ΨΩΜΊ ΠΑΙΔΕΊΑ ΕΛΕΥΘΕΡΙΆ

Ας ενώσουμε τις φωνές μας νοητά με τις φωνές εκείνων των ανθρώπων μήπως και μας μεταδώσουν λίγο από το πολύ τους.

Άκου ξανά το «ΕΔΏ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΊΟ»

Και φώναξε δυνατά και συ μαζί τους 45 χρόνια μετά Εδώ Ελλάδα!!!! Λαέ της Ελλάδας το πολυτεχνείο είναι σημαιοφόρος του αγώνα μας, του αγώνα σας, του κοινού αγώνα μας ενάντια στη δικτατορία και για την Δημοκρατία

Εδώ Ελλάδα!!! Το πολυτεχνείο ας είναι σημαιοφόρος σε ένα αγώνα, στον κοινό μας αγώνα για μια ζωή όπως την ονειρεύτηκαν εκείνα τα παιδιά.



Λίλα Μήτσουρα: Σχετικά με τον συντάκτη




Διαβάστε Περισσότερα »

Δεν υπήρξαν νεκροί στο Πολυτεχνείο....

Κώστας Γκιώνης


Τις τελευταίες χρονιές γινόμαστε μάρτυρες μιας επαναλαμβανόμενης γελοιότητας, με το αν υπήρξαν νεκροί στο Πολυτεχνείο η όχι, εννοώντας αν υπήρχαν νεκροί εντός του Πολυτεχνείου, λες και ο νεκρός είναι διαφορετικός εντός του αυλόγυρου και διαφορετικός στην Μάρνης, στην Ομόνοια η την Πατησίων, αλλά τι μπορεί να πει κανείς, άβυσσος το μυαλό του μαλάκα!

Μιλάνε για το πόρισμα Τσεβά, παρακάμπτοντας τους 24 καταγεγραμμένους νεκρούς και τους 1103 πιστοποιημένους τραυματίες από νοσοκομειακές πηγές, λες και δεν πιάνονται, βέβαια, είναι οι ίδιοι οι οποίοι αμφισβητούν τα στρατόπεδα συγκέντρωσης των ναζί, τα εκατομμύρια των εκτελεσθέντων Εβραίων, των ομοφυλοφίλων, των Αμέα, των κομμουνιστών, των Ρομά και οποιουδήποτε εξασθενημένου από τους ομήρους εργάτες πού δεν ήταν ικανός να αντέξει τους εξουθενωτικούς ρυθμούς εργασίας στις εταιρείες τους-κολαστήρια!

Είναι αυτοί οι αντισυστημικοί νεάτερνταλ, το παρακράτος, πού διαιώνισε τόσα χρόνια το συντηρητισμό, είτε ως συνέταιρος, είτε ως δεκανίκι, είτε δρώντας μέσα από τις σκουληκότρυπες τους, έκαναν πάντα τη βρώμικη δουλειά του συστήματος.

Οι νεκροί του Πολυτεχνείου, δεν περιμένουν καμία δικαίωση από αυτούς πού έχουν τα χέρια τους βαμμένα με το αίμα τους, ούτε φυσικά από τους νοσταλγούς τους, δεν θέλουν καν δικαίωση από κανένα, δεν θυσιάστηκαν για να τους κάνουν μαρμάρινες προτομές, ούτε να τους εναποθέτουν λουλούδια, το έκαναν γιατί δεν άντεχαν να ζουν γονατιστοί, δεν άντεχαν να νοιώθουν ότι κάποιο γουρλωμένο μάτι παρακολουθεί και τον ήχο της ανάσας τους, δεν άντεχαν ότι κάποιοι αμόρφωτοι ελληνίζοντες γάιδαροι θα τους καθόριζαν, τι μουσική θα ακούσουν, τι βιβλία θα διαβάσουν, ακόμα και το τι θα έχουν μέσα στο κεφάλι τους.

Είναι αυτοί πού βαυκαλίζονται τα εθνικοπατριωτικά τους αισθήματα, και ταυτοχρόνως τονίζουν ότι ήταν οι ηττημένοι του πολέμου, δηλαδή μέ τους Γερμανούς, εκτοξεύοντας απειλές στον οποιοδήποτε δεν είναι σαν αυτούς, μιλούν με άναρθρες κραυγές, επιδεικνύουν τα μπράτσα τους ως συμπλήρωμα της απουσίας εγκεφαλικών κυττάρων.

Βέβαια αυτοί είναι αυτό πού δείχνουν, λένε τη δικιά τους «αλήθεια», αυτοί πού ενστερνίζονται, όμως αυτή την «αλήθεια», δεν μπορεί πλέον να λέμε ότι παραπλανήθηκαν, είναι ίδιοι, ταυτίζονται μαζί τους, οι απόγονοι αυτών μερικά χρόνια αργότερα θα λένε ότι κανένα τανκς δεν έπεσε στη πύλη, ο Μάλιος, ο Μπάμπαλης, ο Πέτρου, ο Χατζηζήσης, ο Θεοφιλογιαννάκος, ήταν ιερομάρτυρες, πού κάποια καθάρματα τους κακολογούσαν κατ' εντολή των μπολσεβίκων, για να ρίξουν την εθνοσωτήρια επανάσταση και να χαθεί η μισή Κύπρος.

Πως μπορείς να αντιπαρατεθείς με αυτούς, αφού στο τέλος θα ηττηθείς, είναι γνωστό άλλωστε ότι η βλακεία είναι αήττητη!



Κώστας Γκιώνης: Σχετικά με τον συντάκτη




Διαβάστε Περισσότερα »

Εδώ πολυτεχνείο

Προκόπης Μπίχτας


Το Πολυτεχνείο δεν είναι τα 20-30 άτομα που εξαργύρωσαν την συμμετοχή τους για χρήματα και αξιώματα. Δεν είναι ούτε οι «300 προβοκάτορες του Ρουφογάλη» ούτε οι πράκτορες που είχαν γεμίσει την Αθήνα τότε ούτε οι σημερινοί «αριστεροί» και «επαναστάτες» κάθε απόχρωσης και εκδοχής που παπαγαλίζουν δοτά και πληρωμένα συνθήματα, εντελώς άσχετα με τα συνθήματα του Πολυτεχνείου. Δεν είναι ούτε οι καναπεδάκηδες που «φιλοσοφούν» και κριτικάρουν σε μόνιμη βάση τους πάντες και τα πάντα για να δικαιολογήσουν την αδράνεια και την αποχή τους από κάθε κοινωνικό αγώνα.

Το Πολυτεχνείο είναι ο πόθος του λαού για ελευθερία, δημοκρατία και ευημερία για όλους.

  • Είναι εκείνοι που κλείστηκαν μέσα στο κτίριο και το προαύλιο και δεν ζήτησαν προβολή και ανταλλάγματα.
  • Είναι εκείνοι που πετούσαν φαγητό και φάρμακα επάνω από τα κάγκελα.
  • Είναι εκείνοι που δολοφονήθηκαν κι εκείνοι που βασανίστηκαν στα μπουντρούμια της ΕΑΤ-ΕΣΑ και της Ασφάλειας.
  • Είναι εκείνα τα εκατομμύρια που άκουγαν το ραδιόφωνο κι έτρεχαν τα ξημερώματα για να διαβάσουν τις πρωϊνές εφημερίδες και βούρκωναν.
  • Είναι τα εκατομμύρια που γέμισαν αγωνία και ελπίδα.
  • Είναι αυτοί που έτρεχαν στους δρόμους και χτυπούσαν τις πόρτες ζητώντας να μάθουν «κάτι παραπάνω».

Σήμερα είναι αυτοί που ακολουθούν το σύνθημα Ψωμί-Παιδεία - Ελευθερία χωρίς να χρειάζονται αναλύσεις και του δίνουν νόημα με την δράση τους όπου και όπως μπορούν, όπου υπάρχουν φτωχοί, πεινασμένοι, ξεχασμένα παιδιά, παρατημένα ορφανά και ξεσπιτωμένοι.

Είναι αυτοί οι λίγοι που δεν παραδίδονται, επειδή ξέρουν ότι θα γίνουν πολλοί και το Ψωμί-Παιδεία-Ελευθερία θα αντηχήσει πάλι έτσι που θα κάνει πάλι να χαρούν οι καρδιές των βασανισμένων και να βουλιάξουν πάλι από τρόμο οι καρδιές των λυσσασμένων.

Όποιος μπορεί και θέλει να το κάνει. Όποιος δεν θέλει, να το βουλώσει επιτέλους.



Προκόπης Μπίχτας: Σχετικά με τον συντάκτη




Διαβάστε Περισσότερα »

Μα παντού φασίστες;

Το editorial του Δρόμου της Αριστεράς που κυκλοφορεί σήμερα Σάββατο 17 / 11 / 2018 στα περίπτερα


Ενοχλήθηκε σφόδρα η μικρή τούτι-φρούτι (κόμμα, κοινοβούλιο, κυβέρνηση) αντιπροσωπεία του ΣΥΡΙΖΑ που την εμπόδισαν να καταθέσει στεφάνι στο Πολυτεχνείο το πρωί της Παρασκευής.

Αμέσως όρμησαν στα κανάλια οι πιο επιφανείς να διαμαρτυρηθούν. «Οι περισσότεροι από εμάς είχαμε συμμετάσχει στο Πολυτεχνείο» (Θ. Δρίτσας). «Πολλοί από αυτούς που μας εμπόδισαν είναι αυριανοί φασίστες» (Ν. Μανιός). «Ο ΣΥΡΙΖΑ θα συνεχίσει τον αγώνα του ενάντια σε κάθε είδος φασισμού» (κομματική ανακοίνωση) κ.λπ.

Πολλές φορές στην ιστορία του Πολυτεχνείου, έχουν εκδιωχθεί κυβερνητικοί παράγοντες. Άλλες φορές, έπρεπε να γίνει μεγάλη κινητοποίηση μηχανισμών για να μπορέσουν οι επίσημοι να καταθέσουν στεφάνι. Αυτά βέβαια τα γνωρίζουν τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ και δεν τα είχαν καταγγείλει ποτέ. Συνεπώς, πού είναι ξαφνικά το παράξενο, όταν η πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ είναι άκρως φιλοαμερικανική και αντιλαϊκή, να εμποδίζονται να καταθέσουν στεφάνι στο Πολυτεχνείο; Μοιάζει φυσιολογικό.

(Η ποιότητα του κλίματος που επικρατεί στον χώρο τέτοιες μέρες κάθε χρόνο και η εικόνα και στάση των οργανωμένων δυνάμεων που το περιφρουρούν είναι ένα άλλο θέμα, υπαρκτό αλλά και εντελώς διαφορετικό από αυτό του παρόντος σημειώματος. Εκτός κι αν νομίζουν ότι θα τύγχαναν αποθεωτικής αποδοχής αν μέσα στο Πολυτεχνείο ήταν «ο λαός» και όχι «οι αριστεριστές»…)

Η αντίδραση του ΣΥΡΙΖΑ είναι, βέβαια, στερεοτυπική και αδιέξοδη. Όποιος εναντιώνεται ή διαφωνεί με την πολιτική που εφαρμόζει, χαρακτηρίζεται με τον πιο εύκολο τρόπο «φασίστας» ή «ακροδεξιός». Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ο αυτόκλητος υπερασπιστής της δημοκρατίας, του δημοκρατισμού, της ελευθερίας. Όλοι, μα όλοι οι άλλοι, είναι υπηρέτες του σκότους και της ακροδεξιάς που σηκώνουν κεφάλι. Όποιος δεν υποκύπτει στην πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ, εξ ορισμού είναι ύποπτος φορέας φασιστικών και ακροδεξιών ιών που μολύνουν την ατμόσφαιρα…

Αυτή η κατηγόρια αποδίδεται με τεράστια ευκολία. Όσοι διαφωνούν με τη συμφωνία των Πρεσπών, η πλειοψηφία του κόσμου δηλαδή, ή ολόκληρος σχεδόν ο κατώτατος κλήρος που διαφωνεί με τη συμφωνία Τσίπρα-Ιερώνυμου, με την πιο μεγάλη ευκολία μπορούν να χαρακτηριστούν ακροδεξιοί και φασίστες. Αλλά και όσοι έμπρακτα διαμαρτύρονται και δεν συντάσσονται με τον ΣΥΡΙΖΑ, βοηθούν τον ερχομό του «Κούλη» και της Ακροδεξιάς.

Ο χαμαιλεοντισμός του ΣΥΡΙΖΑ δεν μπορεί να ξεγελάσει παρά μόνο αυτούς που θέλουν πλέον να ξεγελαστούν. «Τα στερνά τιμούν τα πρώτα» και αυτό το ξέχασαν όσοι πήγαν να καταθέσουν στεφάνια στο Πολυτεχνείο εκ μέρους του κυβερνώντος κόμματος. Τα «γαλόνια» του παρελθόντος δεν μπορούν να σβήσουν το παρόν και τα αντιλαϊκά έργα μιας κυβέρνησης που έβγαλε τεράστια δουλειά για την ευρωκρατία και τους Αμερικάνους.

Ας βγαίνουν στα κανάλια να κλαίγονται για τα εύσημά τους που δεν αναγνωρίζονται από «τσογλανοπαρέες που κάνουν κριτική». Πρόσφατα είναι άλλωστε και τα γιουχαΐσματα που άκουσαν στις προηγούμενες δύο πορείες του Πολυτεχνείου.

Το Πολυτεχνείο δεν είναι ούτε το Χίλτον, ούτε η πρεσβεία των ΗΠΑ… Τα κατατόπια αυτά τα ξέρουν τόσο καλά πλέον. Θα μπορούσαν, εκτός από τα διαπιστευτήριά τους, να καταθέσουν εκεί και τα στεφάνια τους.

Πηγή: e-dromos.gr



Δρόμος της Αριστεράς: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Παρασκευή, 16 Νοεμβρίου 2018

Να μπει ή να μην μπει ο ΣΥΡΙΖΑ στο Πολυτεχνείο;

Άρης Χατζηστεφάνου 


Εδώ και δεκαετίες το φοιτητικό κίνημα αντιδρά και απαγορεύει την είσοδο στο Πολυτεχνείο αντιπροσωπειών της ΝΔ, τις ημέρες μνήμης της εξέγερσης του 1973. Η συγκεκριμένη πρακτική επεκτάθηκε και για τις ομάδες του ΠΑΣΟΚ, ειδικά στα χρόνια των μνημονίων, όταν οι αντιπροσωπείες του κόμματος είχαν λιγότερους συμμετέχοντες ακόμη και από τις δυνάμεις των ΜΑΤ που τις περιφρουρούσαν.

Η συγκεκριμένη πρακτική ήταν σιωπηρά ή ρητά αποδεκτή από τον κόσμο της αριστεράς όλα αυτά τα χρόνια.

Όπως μαθαίνουμε, όμως, τώρα που ήρθε η σειρά των στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ να δοκιμάσουν τις αντιδράσεις φοιτητών ο Νίκος Μανιός δήλωσε ότι «αυτό είναι το πρόσωπο του φασισμού, είναι οι αυριανοί φασίστες».

Πιστεύουν πραγματικά τα σημερινά στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ ότι προσφέρουν μια πιο αριστερή και προοδευτική διακυβέρνηση σε σχέση, παραδείγματος χάριν, με την κυβέρνηση Καραμανλή; Ή μήπως είναι πιο φιλοαμερικανικά και φιλονατοϊκά (για να μην συζητήσουμε για πόσο αντιλαϊκά είναι στην οικονομική του πολιτική); Μήπως δηλαδή υπηρετούν πιο πιστά από κάθε δεξιά κυβέρνηση τους ανθρώπους που ευθύνονται για το πραξικόπημα – και χιλιάδες άλλα εγκλήματα που ακολούθησαν;

Προφανώς υπάρχει μια τεράστια ειδοποιός διαφορά ανάμεσα στα στελέχη της ΝΔ και του ΣΥΡΙΖΑ: Τα πρώτα προέρχονται από ένα χώρο ο οποίος, αν δεν στήριξε, τουλάχιστον ανέχτηκε τη δικτατορία, ενώ τα δεύτερα συχνά συμμετείχαν στην εξέγερση του Πολυτεχνείου και πλήρωσαν τις συνέπειες.

Μια τέτοια παραδοχή όμως θα σήμαινε ότι κάθε γενναία εξεγερτική ή επαναστατική πράξη του παρελθόντος μπορεί να αποτελεί αιώνιο συγχωροχάρτι για το υπόλοιπο της ζωής του ανθρώπου. Και αυτό θα ήταν τραγικό.

Οι άνθρωποι που επιχείρησαν να μπουν σήμερα στο Πολυτεχνείο δεν είναι οι ίδιοι που στήριξαν την εξέγερση, γιατί πολύ απλά δεν ζούμε σε ένα ψυχρό βιβλίο ιστορίας που δεν ανανεώνεται αλλά σε ένα ζωντανό κόσμο που μεταβάλλεται.

Αξίζει να διαβάσει κανείς το παρακάτω μικρό σχόλιο του Γιώργου Αλεξάτου για το «βιογραφικό» όσων θέλησαν να τιμήσουν τα θύματα του Πολυτεχνείου και αποδοκιμάστηκαν από φοιτητές.

«…οι Πάνος Σκουρλέτης και Νίκος Τόσκας (υπεύθυνοι και υπόδικοι για το μαζικό έγκλημα στο Μάτι και για την επιβολή αστυνομικής κατοχής στη Λευκίμμη), ο υπεύθυνος για το ξεπούλημα του λιμανιού Πειραιά Θοδωρής Δρίτσας, ο Παναγιώτης Ρήγας που ειρωνευόταν χυδαία τους αγωνιστές της Μακρονήσου, προκαλώντας τα γέλια στους συνοδούς του, ο υπάλληλος του Λάτση Κώστας Γαβρόγλου και ο αλαζονικός υμνητής των μνημονίων το καλοκαίρι του 2015 Νίκος Φίλης, εμφανίστηκαν το πρωί στην πύλη της οδού Πατησίων, επιχειρώντας να αμαυρώσουν την ιστορική επέτειο της εξέγερσης με την κατάθεση στεφάνου».

Αν ο ΣΥΡΙΖΑ καταφέρει να μετατρέψει το Πολυτεχνείο σε μουσείο, ευχαρίστως να δώσουμε ένα εισιτήριο διαρκείας στα στελέχη του να μπαινοβγαίνουν δωρεάν (όπως οι ένστολοι στα μέσα μεταφοράς). Θα τα παρακολουθούμε με σεβασμό να παρελαύνουν στην ετήσια πομπή τους, όπως οι απόμαχοι του ελληνοϊταλικού πολέμου στις στρατιωτικές παρελάσεις.

Επίσης αν η πορεία του Πολυτεχνείου σταματήσει να καταλήγει στην Αμερικανική πρεσβεία για να καταγγείλει το ρόλο της Ουάσινγκτον στο πραξικόπημα, μπορούν και αυτοί να ξανακατέβουν στους δρόμους. Μπορούν μάλιστα να καταλήγουν στην ισραηλινή πρεσβεία και να δοξάζουν το στρατηγικό τους σύμμαχο (ειδικά όσοι παλαιότερα κατέβαιναν σαν ακτιβιστές στη Γάζα και στη συνέχεια επισκέπτονταν το Ισραήλ σαν υπουργοί για μπίζνες).

Για όσο διάστημα όμως το Πολυτεχνείο είναι ένα ζωντανό σύμβολο αγώνα, ο λόγος ανήκει στους φοιτητές.

Πηγή: info-war



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Κυρώσεις κατά του Ιράν ή κατά των ΗΠΑ;

Λεωνίδας Βατικιώτης


Σε (νέα) κρίση οδηγούν τις σχέσεις των Ηνωμένων Πολιτειών με την Ευρώπη οι οικονομικές κυρώσεις εναντίον του Ιράν που ενεργοποίησε ο Τραμπ τη Δευτέρα 5 Νοεμβρίου. Πρόκειται για το δεύτερο πακέτο οικονομικών κυρώσεων που ως στόχο έχει τον ενεργειακό τομέα της χώρας και το χρηματοπιστωτικό σύστημα και τελικό αποδέκτη τον ίδιο το λαό του Ιράν, μιας κι αυτός είναι που θα νιώσει στο βιοτικό του επίπεδο και την καθημερινότητά του τις επιπτώσεις από μέτρα οικονομικού αποκλεισμού του Ιράν. Η ελπίδα των ΗΠΑ είναι έστω και τώρα, σχεδόν τέσσερις δεκαετίες μετά την επανάσταση του 1979, να στρέψουν τους Ιρανούς εναντίον του καθεστώτος κι έτσι να διευκολυνθούν σχέδια εκ των έσω ανατροπής. Το πρώτο πακέτο οικονομικών κυρώσεων επιβλήθηκε τον Αύγουστο και στόχευε σε βιομηχανικούς κλάδους αιχμής του Ιράν, που αποτελεί τον μεγαλύτερο ανταγωνιστή της Σαουδικής Αραβίας στη Μέση Ανατολή.

Το Σεπτέμβριο του 2018 οι πωλήσεις ιρανικού αργού πετρελαίου είχαν φτάσει τα 1,7-1,9 εκ. βαρέλια τη ημέρα, σύμφωνα με το CNBC, μειωμένες κατά 800.000 περίπου βαρέλια από τον Μάιο όταν ανακοινώθηκαν οι κυρώσεις. Στόχος της Ουάσινγκτον είναι οι εξαγωγές του Ιράν να μηδενιστούν και φυσικά τα έσοδα από το πετρέλαιο.

Το επιχείρημα της Ουάσινγκτον, ότι το Ιράν παραβιάζει τη συμφωνία του 2015 που υπογράφτηκε από πέντε ακόμη δυνάμεις (ΕΕ, Αγγλία, Γερμανία, Γαλλία, Κίνα και ΗΠΑ), εξακολουθεί να διαψεύδεται από τους επιθεωρητές του ΟΗΕ που μέχρι τώρα συνεχίζουν να πιστοποιούν ότι το Ιράν σέβεται τη συμφωνία και τηρεί τις δεσμεύσεις που ανέλαβε. Τα πυρηνικά ωστόσο του Ιράν για τις ΗΠΑ δεν είναι παρά η αφορμή. Οι βαθύτερες επιδιώξεις της Ουάσινγκτον φαίνονται από τα 12 αιτήματα που υπέβαλε ο αμερικανός υπουργός Εξωτερικών Μάικ Πομπέο στο Ιράν, στα οποία περιλαμβάνεται η αναθεώρηση της εξωτερικής του πολιτικής και αλλαγές στην εσωτερική του πολιτική. Στην πράξη η αναίρεση του ίδιου του καθεστώτος…

Σε αντίθεση ωστόσο με άλλες φορές, οι τελευταίες κυρώσεις των ΗΠΑ δεν υιοθετήθηκαν ούτε από τους πιο στενούς τους συμμάχους. Μια σειρά χώρες, στις οποίες συμπεριλαμβάνεται κι η Ελλάδα (όπως Κίνα, Ταϊβάν, Ινδία, Ιαπωνία, Νότια Κορέα, Τουρκία και Ιταλία) θα συνεχίσουν να εισάγουν ιρανικό πετρέλαιο για αδιευκρίνιστο χρονικό διάστημα. Η Τουρκία κατήγγειλε τις ΗΠΑ ότι πίσω από το εμπάργκο κρύβονται ιμπεριαλιστικά σχέδια, ενώ η ΕΕ διαφώνησε δημοσίως και, το χειρότερο για τις ΗΠΑ, έλαβε και πρακτικά μέτρα για να συνεχιστούν απρόσκοπτα οι εισαγωγές ιρανικών υδρογονανθράκων. Με άλλα λόγια, να διασφαλιστεί η ενεργειακή αυτονομία της γηραιάς ηπείρου. Όπως αποκάλυψε το δίκτυο Al Jazeera η ΕΕ από κοινού με την Τεχεράνη επιστρατεύοντας εργαλεία χρηματοοικονομικής μηχανικής θα δημιουργήσουν ένα Όχημα Εδικού Σκοπού στο οποίο θα κατατίθενται οι ευρωπαϊκές πληρωμές προς το Ιράν για τις εξαγωγές πετρελαίου που πραγματοποιεί. Το Όχημα αυτό θα ομοιάζει με γραφείο εκκαθαρίσεων ή συμψηφισμού, καθώς το Ιράν δε θα εισάγει αυτά τα ποσά στη χώρα, αλλά θα τα χρησιμοποιεί για τη χρηματοδότηση δικών του εισαγωγών από ευρωπαϊκές αγορές εμπορευμάτων και υπηρεσιών. Με αυτό τον τρόπο και τα ιρανικά ενεργειακά προϊόντα θα συνεχίσουν να ρέουν ανεμπόδιστα στην Ευρώπη και το πλαίσιο του αμερικανικού εμπάργκο (απαγόρευση άμεσων πληρωμών στο ιρανικό καθεστώς, μέσω του κανονικού συστήματος πληρωμών) να γίνεται σεβαστό.

Αυτό που κατάφεραν επομένως οι ΗΠΑ, γι μια ακόμη φορά είναι να διχάσουν τη διεθνή κοινότητα και οι ίδιες να απομονωθούν. Για το Ιράν μένει να δούμε…

Εφιάλτης χωρίς τέλος στην Υεμένη


Και να μην ξέραμε πώς πίσω από την καθημερινή φρίκη που ζουν εκατομμύρια κάτοικοι της Υεμένης εδώ και τρία χρόνια βρίσκεται η Σαουδική Αραβία, και πιο πίσω φυσικά οι ίδιες οι ΗΠΑ, εύκολα θα μπορούσαμε να το υποθέσουμε μετά τη δολοφονία του Κασόγκι στις 2 Οκτωβρίου από πράκτορες του Μοχάμεντ Μπιν Σαλμάν (δες εδώ). Η τακτική που ακολούθησε ο πρίγκηπας του σκότους όταν αποκαλύφθηκε το έγκλημά του είναι ίδια και απαράλλαχτη. Ας συγκρίνουμε τι συνέβη μόλις τον Αύγουστο όταν σαουδαραβικά βομβαρδιστικά δολοφόνησαν περισσότερους από 40 μαθητές μέσα στο σχολικό λεωφορείο τους. Στην αρχή οι Σαουδάραβες είπαν ψέματα, όπως και στην περίπτωση του Κασόγκι που επιχείρησαν να δικαιολογήσουν το θάνατό του επικαλούμενοι κάποιον τσακωμό του. Για το σχολικό λεωφορείο είπαν ότι επέβαιναν αντάρτες Χούτι. Στη συνέχεια, όταν κατέκλυσαν το διαδίκτυο φωτογραφίες διαμελισμένων παιδιών είπαν πώς ήταν επρόκειτο για παράπλευρη απώλεια. Όπως ακριβώς με τον Κασόγκι που απέδωσαν την στυγνή του δολοφονία στους πράκτορες που υποτίθεται ότι δρούσαν ανεξάρτητα από τις διαταγές του Ριάντ. Κι όταν οι αντιδράσεις σε όλες τις γωνιές του κόσμου κορυφώθηκαν τότε και μόνο τότε ο πρίγκηπας Μοχάμεντ Μπιν Σαλμάν αποδέχθηκε την ευθύνη των πράξεων του. Και τότε όμως και στις δύο περιπτώσεις η Ουάσιγκτον κάλυψε τον εκλεκτό της με ένα πέπλο προστασίας. Στην μεν σφαγή του σχολικού λεωφορείου απορρίπτοντας την πρόταση διεξαγωγής διεθνούς έρευνας κι αναθέτοντας την ευθύνη στο ίδιο το Ριάντ να διερευνήσει τις λεπτομέρειες της σφαγής και στη δε φριχτή και βασανιστική εκτέλεση του Κασόγκι απορρίπτοντας κάθε πρόταση για επιβολή κυρώσεων στο βασικό τους σύμμαχο στη Μέση Ανατολή που, εντελώς …τυχαία, είναι ο πιο καλός πελάτης της αμερικανικής βιομηχανίας όπλων.

Με την ανοιχτή ενθάρρυνση των ΗΠΑ τα εγκλήματα της Σαουδικής Αραβίας στην Υεμένη συνεχίζονται αμείωτα. Προ των θυρών είναι μάλιστα ένα ακόμη αποτρόπαιο έγκλημα για το οποίο η UNICEF έχει προειδοποιήσει εγκαίρως. Αφορά συγκεκριμένα τις μάχες που διεξάγονται για την κατάληψη του στρατηγικής σημασίας λιμανιού Χοντέιντα, εκ μέρους των Σαουδαράβων και των συμμάχων της. Πλησίον του λιμανιού βρίσκεται ένα νοσοκομείο παίδων με 59 ανήλικα, εκ των οποίων μάλιστα τα 25 νοσηλεύονται στην μονάδα εντατικής θεραπείας.

Υπηρεσίες των Ηνωμένων Εθνών εκτιμούν ότι από το 2015 που ξεκίνησαν οι Σαουδάραβες τις επιθέσεις έχουν χάσει τη ζωή τους ή τραυματιστεί περισσότεροι από 16.000 άμαχοι. Ωστόσο, ανεξάρτητοι οργανισμοί ανεβάζουν τον αριθμό σε πάνω από 50.000 άτομα. Κοινή όμως είναι η εκτίμηση ότι πάνω από 3 εκ. έχουν φύγει από τα σπίτια τους κι είναι άμεσα εκτεθειμένοι σε λιμό, λόγω του ότι το 90% των τροφίμων στην Υεμένη εισάγονται από λιμάνια που κρατάει αποκλεισμένα η Σαουδική Αραβία

Πηγή: Λεωνίδας Βατικιώτης



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Μεγάλο παιχνίδι στην Ανατολική Μεσόγειο

Δημήτρης Μηλάκας


Κάτω από αμερικανική στρατιωτική και πολιτική ομπρέλα ξεκινά η ExxonMobil τη γεώτρηση στο οικόπεδο που έχει εξασφαλίσει στην κυπριακή ΑΟΖ.

Η παρουσία της αμερικανικής αρμάδας στην περιοχή εξασφαλίζει την προστασία της επένδυσης του αμερικανικού πετρελαϊκού κολοσσού.

Ταυτόχρονα, το αμερικανικό υπουργείο Εξωτερικών περιγράφει το πολιτικό πλαίσιο μέσα στο οποίο οι Αμερικανοί προωθούν την εκμετάλλευση των ενεργειακών πόρων στην Ανατολική Μεσόγειο.

Σ’ αυτό το (αμερικανικό) πλαίσιο, η Ουάσιγκτον επιβεβαιώνει πως σε ό,τι αφορά τον πλούτο της κυπριακής ΑΟΖ, αυτός θα πρέπει να μοιραστεί μεταξύ των δύο κοινοτήτων του νησιού.

Την επανάληψη των αμερικανικών θέσεων προκάλεσε ερώτηση του ιστότοπου Hellas Journal σχετικά με τις απειλές που εκτόξευσε ο Πρόεδρος της Τουρκίας Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν εν όψει της έναρξης γεωτρήσεων από την ExxonMobil.

Ο εκπρόσωπος του αμερικανικού υπουργείου Εξωτερικών ξεκαθάρισε ότι «η πολιτική των ΗΠΑ για την ΑΟΖ της Κύπρου είναι μακροχρόνια και δεν έχει αλλάξει: οι ΗΠΑ αναγνωρίζουν το δικαίωμα της Κυπριακής Δημοκρατίας να αναπτύξει τους πόρους εντός της Αποκλειστικής Οικονομικής της Ζώνης.

Συνεχίζουμε να πιστεύουμε ότι οι πόροι πετρελαίου και φυσικού αερίου του νησιού, όπως και όλοι οι πόροι του, πρέπει να μοιραστούν ισομερώς ανάμεσα στις δύο κοινότητες στο πλαίσιο μιας συνολικής διευθέτησης.

Αποθαρρύνουμε κάθε ενέργεια ή ρητορική που αυξάνει τις εντάσεις στην περιοχή».

Με τον τρόπο αυτόν το αμερικανικό υπουργείο Εξωτερικών σκιαγραφεί το «ιδανικό» σχέδιο που προωθεί, στη βάση του οποίου βρίσκεται η «συνεκμετάλλευση» των ενεργειακών πόρων από τις δύο κοινότητες, η οποία θα επισφραγιστεί από τη συμφωνία μιας οριστικής διευθέτησης του κυπριακού προβλήματος.

Πώς, πότε και κάτω από ποιες περιστάσεις και δεδομένα θα επιβληθεί η αμερικανική τάξη στην περιοχή κανείς δεν μπορεί να γνωρίζει, καθώς το παιχνίδι είναι ακόμη ανοιχτό και σε πλήρη εξέλιξη και το τελικό του αποτέλεσμα σε μεγάλο βαθμό θα εξαρτηθεί από την κατάληξη του μεγάλου παζαριού μεταξύ Ουάσιγκτον και Άγκυρας.

Πολιτική ισχύος


Από την πλευρά της Άγκυρας, όπως συνάγεται τουλάχιστον από τις δημόσιες τοποθετήσεις της πολιτικής και στρατιωτικής ηγεσίας της χώρας, η διανομή εξ ημισείας (μεταξύ ελληνοκυπριακής και τουρκοκυπριακής κοινότητας) των πόρων της κυπριακής ΑΟΖ δεν είναι αρκετή. Η Τουρκία σ’ αυτό το μεγάλο παιχνίδι της Ανατολικής Μεσογείου διεκδικεί πολλά περισσότερα: την εξαφάνιση της ελληνικής ΑΟΖ…

Λίγες μέρες πριν, ο Τούρκος υπουργός άμυνας Χουλουσί Ακάρ σε συνέντευξη που έδωσε στο τουρκικό πρακτορείο Anadolu παρουσίασε χάρτη όπου καταγράφονται οι τουρκικές επιδιώξεις και διεκδικήσεις στην περιοχή, οι οποίες στρέφονται κατά της Ελλάδας και της Κύπρου.

Το βασικό τουρκικό «επιχείρημα» είναι ότι τα νησιά δεν έχουν δικαίωμα σε ΑΟΖ!

Οι απαντήσεις της Αθήνας στις τοποθετήσεις του ανώτατου στρατιωτικού αξιωματούχου της Τουρκίας ήταν οι συνηθισμένες αναμενόμενες, με την υπενθύμιση της σημασίας του διεθνούς δικαίου και την ανάγκη συμπεριφοράς της Τουρκίας σύμφωνα με αυτό.

Η Τουρκία, ωστόσο, γνωρίζει ότι το Διεθνές Δίκαιο πάνω απ’ όλα διαμορφώνεται από τους συσχετισμούς ισχύος και έχοντας εμπιστοσύνη στις δυνάμεις της επιχειρεί να προωθήσει τα συμφέροντά της.

Έτσι, στην επίσκεψη που πραγματοποίησε ο Τούρκος υπουργός Άμυνας Χουλουσί Ακάρ στη Λιβύη παρουσίασε χάρτες στους οποίους «εξαφανίζεται» ολόκληρη η ελληνική υφαλοκρηπίδα στη ΝΑ. Μεσόγειο.

Με αυτήν την τουρκική αντίληψη περί Διεθνούς Δικαίου, η Τουρκία αποκτά θαλάσσια σύνορα με τη Λιβύη εξαφανίζοντας τα δικαιώματα της Ελλάδας σε ΑΟΖ, μη λαμβάνοντας υπόψη τα Δωδεκάνησα, το Καστελόριζο, την Κάρπαθο και την Κρήτη!

Η εμφάνιση της Τουρκίας στη Λιβύη έχει τη σημασία της, καθώς το τρέχον τοπίο σ’ αυτή τη χώρα είναι ιδιαίτερα θερμό και εύθραυστο.

Μετά τον Καντάφι η χώρα έχει χωριστεί στη μέση με δύο κύριους πόλους εξουσίας. Την Ανατολική Λιβύη (Κυρηναϊκή) ελέγχει ο Λιβυκός Εθνικός Στρατός με επικεφαλής τον στρατηγό Χαλίφα Χαφτάρ, ο οποίος έχει τη στήριξη της Αιγύπτου.

Η Τουρκία «παίζει» με την κυβέρνηση του Σαράτζ, που βρίσκεται στην Τρίπολη.

Η Τουρκία, με την προσέγγιση που επιχειρεί με την κυβέρνηση Σαράτζ στη Λιβύη και τις διευρυμένες αμφισβητήσεις στην περιοχή της ΝΑ. Μεσογείου, έχει σκοπό την ανατροπή των ενεργειακών σχεδιασμών Ελλάδας - Κύπρου αλλά και της ίδιας της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η οποία προωθεί την υλοποίηση κατασκευής του αγωγού Εast Μed, που θα μεταφέρει το φυσικό αέριο από την περιοχή της ΝΑ. Μεσογείου προς την Ευρώπη.

Το αέριο, σύμφωνα με τους σχεδιασμούς, θα κατευθύνεται υποθαλάσσια από την κυπριακή ΑΟΖ προς τις ακτές της Κρήτης και ακολούθως μέσω της Πελοποννήσου και της Δυτικής Ελλάδας στην Ιταλία.

Οι εταιρείες πιέζουν…


Τα παραπάνω, που έχουν να κάνουν κατά κύριο λόγο με τις τουρκικές κινήσεις, δίνουν μια άλλη, πιο απτή διάσταση στο ρεπορτάζ που είχε δημοσιεύσει στις 3 Οκτωβρίου το «Ποντίκι».

Σύμφωνα, λοιπόν, με το ρεπορτάζ του «Π», η ελληνική κυβέρνηση έχει εδώ και τουλάχιστον έναν χρόνο δεχτεί την ισχυρή προτροπή μεγάλων διεθνών χρηματοοικονομικών κύκλων για να προχωρήσει σε μια αποφασιστική κίνηση (επέκταση των χωρικών υδάτων, κατά κύριο λόγο νότια της Κρήτης), προκειμένου να ξεκλειδώσουν και να επιταχυνθούν οι διαδικασίες για τη δραστηριοποίηση των πετρελαϊκών εταιρειών και να κινηθούν τα τεράστια τραπεζικά κεφάλαια που απαιτούνται.

Οι προτροπές των χρηματοοικονομικών κύκλων προς την Αθήνα για γενναίες κινήσεις και την επέκταση των ελληνικών χωρικών υδάτων φαίνεται ότι έχουν «ανοίξει το παιχνίδι», καθώς από τη μια πλευρά η ελληνική κυβέρνηση σκέφτεται να το επιχειρήσει και από την άλλη η Τουρκία εκδηλώνει ήδη τις αντιδράσεις της…

Πηγή: topontiki.gr



Δημήτρης Μηλάκας: Σχετικά με το Συντάκτη




Διαβάστε Περισσότερα »

Η μάχη του διαδικτύου: Ελεύθερος διαμοιρασμός ή ολιγοπώλιο;

Μαριάνθη Πελεβάνη


Τέλος στη διαδικτυακή εκπομπή για 38 ιστοσελίδες που διανέμουν online οπτικοακουστικό περιεχόμενο, κυρίως ταινίες και σειρές, έβαλε η Επιτροπή για τη Διαδικτυακή Προσβολή Δικαιωμάτων Πνευματικής Ιδιοκτησίας (ΕΔΠΠΙ), ύστερα από αίτηση της Εταιρίας Προστασίας Οπτικοακουστικών Έργων (ΕΠΟΕ) για προσβολή δικαιωμάτων πνευματικής Ιδιοκτησίας μεγάλης κλίμακας μέσω διαδικτύου.

Με την απόφασή της αυτή η ΕΔΠΠΙ διατάσσει τους ελληνικούς παρόχους υπηρεσιών διαδικτύου να διακόψουν την πρόσβαση σε 38 συνολικά ονόματα χώρου (domain names), σε δημοφιλείς δηλαδή ιστοσελίδες με ταινίες, σειρές, υπότιτλους και συναφές περιεχόμενο.

Η απόφαση αυτή εντάσσεται στο πλαίσιο καταπολέμησης της «πειρατείας», με την ΕΔΠΠΙ να ζητάει μέσα σε διάστημα 48 ωρών (σ.σ.: η απόφαση εκδόθηκε στις 6 Νοεμβρίου) από τους ελληνικούς παρόχους υπηρεσιών διαδικτύου να διακόψουν την πρόσβαση σε 38 domain names. Μάλιστα, σε περίπτωση μη συμμόρφωσης το πρόστιμο φτάνει τα 850 ευρώ ημερησίως, ενώ η διάρκεια της διακοπής της πρόσβασης ορίστηκε στα τρία χρόνια.

Σύμφωνα με την Επιτροπή, με τη λειτουργία των εν λόγω ιστότοπων παραβιάζονται δικαιώματα πνευματικής ιδιοκτησίας σε μεγάλη κλίμακα, καθώς η προσβολή αφορά πληθώρα έργων ενώ συντελείται επί σειρά ετών, μέσω των ίδιων ιστότοπων.

Είναι τεράστιο το μέγεθος της οικονομικής ζημιάς από την «πειρατεία» στη χώρα μας, υποστηρίζει ο πρόεδρος του Οργανισμού Πνευματικής Ιδιοκτησίας, Γιάννης Αντωνιάδης, με αφορμή την απόφαση της Επιτροπής να πέσει «μαύρο» σε μια σειρά σάιτ με ταινίες, σειρές, υπότιτλους και σχετικό περιεχόμενο.

«Υπάρχουν μελέτες από ιδιωτικούς φορείς που εκπροσωπούν τα στούντιο, τους παραγωγούς ή τους σκηνοθέτες. Δεν είναι μόνο η ζημιά στους σκηνοθέτες, τους παραγωγούς και τα έσοδα που χάνονται. Όλα αυτά έχουν και διαφημίσεις και το ερώτημα που τίθεται είναι πώς μπαίνουν διαφημίσεις σε παράνομα σάιτ; Δίνονται οι διαφημίσεις στην Ιρλανδία και όπου αλλού βρίσκεται το κάθε σάιτ και δεν δίνονται στις νόμιμες προβολές στην Ελλάδα», επισημαίνει ο Γ. Αντωνιάδης.

«Ήταν ένα σημαντικό βήμα και κάτι που έπρεπε να γίνει. Επί δέκα χρόνια γινόταν προσπάθεια να υλοποιηθεί. Μόλις το 2017 πέρασε η διάταξη και ξεκινήσαμε στις 3 Σεπτέμβρη του 2018», είπε χαρακτηριστικά ο Γ. Αντωνιάδης, διευκρινίζοντας ότι «η πρώτη καταγγελία ήταν για σάιτ με οπτικοακουστικά έργα, ταινίες κυρίως. Στο μέλλον, αν θα υπάρξουν και άλλοι ενδιαφερόμενοι, σίγουρα θα υπάρχει και συνέχεια».

Στην Επιτροπή, όπως εξήγησε ο Γ. Αντωνιάδης, «μπορεί να προσφύγει όποιος θεωρεί ότι προσβάλλεται το έργο του, είτε είναι δικαιούχος καλλιτέχνης, είτε δημιουργός ή οργανισμός που προστατεύει δημιουργούς» και «εφόσον διαπιστωθεί ότι όντως προσβάλλεται, η επιτροπή έχει το δικαίωμα να ζητήσει από παρόχους ίντερνετ να διακόψουν την πρόσβαση σε συγκεκριμένα σάιτς».

Ο πρόεδρος του Οργανισμού Πνευματικής Ιδιοκτησίας διευκρινίζει πως «κατόπιν πάντα προσφυγής ενδιαφερομένων, η επιτροπή έχει αρμοδιότητα να απευθυνθεί στους παρόχους ίντερνετ και όχι στον τελικό χρήστη, δεν μπορεί, δηλαδή, να βγάλει μια απόφαση για κάποιον που το βράδυ στο σπίτι του "κατεβάζει" μια ταινία ή ακούει μουσική». Αντίθετα, τονίζει, στη Γερμανία, για παράδειγμα,«έρχεται χαρτάκι στο σπίτι με πρόστιμο σε όποιον κατεβάζει παράνομα ταινίες ή μουσική».

«Η αρμοδιότητά μας ενεργοποιείται μονάχα μετά από καταγγελίες και συγκεκριμένες προσφυγές. Δεν κινούμαστε αυτοβούλως γιατί μπορεί κάποιος καλλιτέχνης να θέλει το έργο του να μοιράζεται ελεύθερα. Δεν μπορούμε εμείς ως Επιτροπή με πρωτοβουλία μας να παρέμβουμε. Πρέπει να γίνει καταγγελία, να ακολουθηθεί μια συγκεκριμένη διαδικασία, να αποδειχθεί ότι είναι δικαιούχος και να αποδειχθεί ότι υπάρχει προσβολή», υπογράμμισε ο Γ. Αντωνιάδης, επισημαίνοντας ότι η Επιτροπή για τη Διαδικτυακή Προσβολή της Πνευματικής Ιδιοκτησίας είναι διοικητική επιτροπή και δεν έχει δικαστική εξουσία.

Ανοιχτή Γνώση, δωρεάν διαμοιρασμός: Το αίτημα του ψηφιακού κόσμου κόντρα στο ολιγοπώλιο του διαδικτύου


Το 2005 το Ίδρυμα Ανοιχτής Γνώσης (Open Knowledge Foundation) έδωσε έναν ορισμό για το τι είναι Ανοιχτά Δεδομένα (Open Data) και εισήγαγε ουσιαστικά την έννοια της Ανοιχτότητας: «Ανοιχτά Δεδομένα είναι τα Δεδομένα που μπορούν να χρησιμοποιηθούν ελεύθερα, να διαμοιραστούν και να επεξεργαστούν από οποιονδήποτε, οπουδήποτε, για οποιονδήποτε σκοπό». Εξάλλου, αυτή ήταν η μεγάλη προσδοκία, η επανάσταση που δημιούργησε η νέα ψηφιακή εποχή, η υπόσχεση ενός δημοκρατικού, συμμετοχικού και ελεύθερου μέσου, του διαδικτύου. Στο πλαίσιο αυτό αναπτύχθηκε κι ένα ολόκληρο κίνημα διεθνώς για την ψηφιακή απελευθέρωση. Μέρος του είναι και τα Creative Commons, ένας μη κερδοσκοπικός οργανισμός, με εθελοντές σε 70 χώρες, που έχει ως βασικό στόχο την υποστήριξη του ανοικτού και προσβάσιμου διαδικτύου, καθώς και τη χρήση, διανομή και αξιοποίηση της γνώσης και της δημιουργικότητας, μέσω ελεύθερων αδειών. Η ιδέα πίσω από τα Creative Commons είναι ότι ορισμένοι δημιουργοί μπορεί να μη θέλουν να εξασκήσουν όλα τα δικαιώματα πνευματικής ιδιοκτησίας που αυτοδικαίως αποκτούν από τον νόμο. Για την ακρίβεια μπορεί να μην τους απασχολεί το έργο τους ως εμπόρευμα, όπως το βλέπει ο καπιταλισμός, αλλά ως δημιουργία που θέλει να απευθυνθεί σε ένα όσο το δυνατόν μεγαλύτερο κοινό, έτσι μπορεί να αισθάνονται δικαιούχοι αλλά όχι ιδιοκτήτες.

Τα πράγματα όμως δεν καθορίζονται ούτε από τα δέοντα, ούτε από τις προθέσεις, αλλά από συστήματα. Έτσι, σύντομα και η διαδικτυακή οικονομία ελέγχθηκε από τους νόμους της σύγχρονης λεγόμενης ελεύθερης αγοράς και το διαδίκτυο αποδείχθηκε ότι λειτουργεί ως ένα εξαιρετικά ανταγωνιστικό περιβάλλον, με σκληρούς και ανυποχώρητους κανόνες.

Τον Μάιο του 2019, ο μισός παγκόσμιος πληθυσμός εκτιμάται ότι θα έχει πλέον συνδεθεί στο διαδίκτυο. «Η ανθρωπότητα που διασυνδέεται από την τεχνολογία στον Ιστό, λειτουργεί με δυστοπικό τρόπο. Έχουμε online καταχρήσεις, προκαταλήψεις, πόλωση, fake news, υπάρχουν τόσα πράγματα που πάνε στραβά. Χρειαζόμαστε ένα συμβόλαιο που θα κάνει τον Ιστό να υπηρετεί την ανθρωπότητα, την επιστήμη, τη γνώση και τη δημοκρατία», όπως πρότεινε ο δημιουργός του Ιστού, ο Βρετανός Τιμ Μπέρνερς Λι, μιλώντας στο πρόσφατο διεθνές συνέδριο «Web Summit» στη Λισσαβόνα.

Η «Μάγκνα Κάρτα» που προωθεί ο ίδιος μέσω του Ιδρύματός του, μεταξύ άλλων, δεσμεύει τις κυβερνήσεις να διασφαλίσουν ότι όλοι οι πολίτες τους θα έχουν συνεχή πρόσβαση στο διαδίκτυο (κάτι που δεν συμβαίνει σε πολλές χώρες) και να σέβονται την ιδιωτικότητα και ελευθερία των χρηστών (κάτι που επίσης δεν συμβαίνει παντού). Οι τεχνολογικές εταιρείες θα δεσμευθούν ότι θα κάνουν το δίκτυο φθηνό και προσβάσιμο στους πάντες, ότι θα σέβονται την ιδιωτικότητα και τα προσωπικά δεδομένα των χρηστών-καταναλωτών και ότι θα αναπτύξουν κατάλληλες τεχνολογίες έτσι ώστε το Ίντερνετ «να είναι ένα δημόσιο αγαθό που βάζει πρώτους τους ανθρώπους».

Ακόμη όμως και ο ίδιος ο Τιμ Μπέρνερς Λι, παραδέχεται ότι θα είναι δύσκολο να αξιολογηθεί η επιτυχία ενός τέτοιου συμβολαίου, ελπίζει όμως ότι θα επηρεάσει την πορεία των πραγμάτων διεθνώς.

Τα δεδομένα αυτήν τη στιγμή είναι ότι εταιρείες όπως η Google, η Facebook, η Apple, η Amazon κι η Microsoft, μεταξύ άλλων, αποτελούν πλέον ένα διαδικτυακό ολιγοπώλιο, δηλαδή μια μορφή αγοράς συγκεντρωμένη στα χέρια λίγων παντοδύναμων παικτών, που κυριαρχεί σε κάθε πτυχή των ψηφιακών δραστηριοτήτων μας.

Σε αυτό το ολιγοπώλιο προστίθεται παραλλήλως και σε ό,τι αφορά ειδικότερα τα πολιτιστικά προϊόντα κι αυτό των συνδρομητικών πλατφορμών (Netflix, Amazon Prime, Disney+). Έτσι, τίποτα δεν μένει εκτός ελέγχου και εμπορευματοποίησης.

Όπως εξηγεί ο Νίκος Σμυρναίος, καθηγητής στο τμήμα ψηφιακών μέσων του πανεπιστημίου της Τουλούζης, με αντικείμενο την κριτική προσέγγιση των ΜΜΕ και του διαδικτύου μέσα από το πρίσμα της πολιτικής οικονομίας και της κοινωνιολογίας και συγγραφέας του κατατοπιστικού βιβλίου «Το ολιγοπώλιο του διαδικτύου»: «Τα χαρακτηριστικά της ψηφιακής τεχνολογίας εξηγούν επίσης τη μονοπωλιακή φύση της διαδικτυακής οικονομίας. Για παράδειγμα, ενώ η αρχική αγορά της Apple ήταν οι υπολογιστές και το λειτουργικό σύστημα OS, πλέον η εταιρεία παράγει κάθε τύπου λογισμικό (Final Cut, Pages, iMovie, iPhoto, GarageBand, iWork κλπ.), φορητές συσκευές με ιδιόκτητο λειτουργικό (iPhone, iPad, iOS) αλλά και παντοδύναμες πλατφόρμες διανομής περιεχομένου (AppStore, iTunes). Η Amazon έκανε την αντίθετη διαδρομή, αφού από τις διαδικτυακές υπηρεσίες και τη διανομή βιβλίων έφτασε σήμερα να παράγει την πιο δημοφιλή συσκευή ανάγνωσης ηλεκτρονικών βιβλίων στον πλανήτη, το Kindle, καθώς και το κλειστό, λειτουργικό του σύστημα. Επίσης η Amazon είναι ο μεγαλύτερος πάροχος υπηρεσιών επιγραμμικής αποθήκευσης (cloud services, hosting) στον κόσμο. Η Microsoft εκτός από τα Windows προσφέρει κάθε είδους λογισμικό, μερικά εκ των οποίων τείνουν να γίνουν μονοπώλια (πχ. Microsoft Office), διαδικτυακές υπηρεσίες (Hotmail, Skype) ακόμη και κινητές συσκευές (Nokia). Η Google εκτός από την απόλυτη κυριαρχία της σε διαδικτυακές υπηρεσίες όπως η μηχανή αναζήτησης (πάνω από 80% μερίδιο αγοράς παγκόσμια), το ηλεκτρονικό ταχυδρομείο (Gmail), οι χάρτες (Google Maps), η επιγραμμική αποθήκευση (Drive), τα κοινωνικά δίκτυα (Google+) κλπ. ελέγχει επίσης το πιο διαδεδομένο λειτουργικό για κινητά (Android) αλλά ακόμη και την κατασκευή συσκευών (Motorola)».

Επομένως, όλοι αυτοί συνωμοτούν με στόχο την παγκόσμια κυριαρχία και κάθε άλλο αίτημα ελεύθερης πρόσβασης είναι μάταιο; «Πίσω από τη συμπαθητική φιγούρα των νέων και και ταλαντούχων ιδρυτών τους, κάτω από τα αστραφτερά περιβλήματα των πανάκριβων συσκευών που παράγουν, μέσα στον κώδικα του λογισμικού που δημιουργούν, οι τεχνολογικοί γίγαντες της Silicon Valley κρύβουν ένα πολύ διαφορετικό πρόσωπο: αυτό ενός παγκόσμιας κλίμακας ολιγοπωλίου που ελέγχει την υλική και λογισμική βάση μέσω της οποίας λειτουργεί σήμερα η οικονομία και η κοινωνία» επισημαίνει ο Ν. Σμυρναίος και τονίζει ότι «Παρόλα αυτά, οι υπηρεσίες και τα εργαλεία που προσφέρουν έχουν χειραφετικές δυνατότητες προσωπικής ολοκλήρωσης και εκδημοκρατισμού. Το διαδικτυακό ολιγοπώλιο εκπροσωπεί την αβαντ γκαρντ του σύγχρονου, γνωσιακού καπιταλισμού. Ως τέτοιο λοιπόν εκπροσωπεί τα συμφέροντα των κυρίαρχων τάξεων και επιδιώκει τη συνέχιση, με άλλα μέσα, της συσσώρευσης κεφαλαίου από αυτές. Όσο πιο γρήγορα αυτό γίνει κατανοητό από όλους μας, τόσο πιο εύκολα θα μπορέσουμε να επιβάλλουμε τη δημοκρατική ρύθμιση του διαδικτύου και την ανάδυση εναλλακτικών τεχνολογικών και κατ’ επέκταση πολιτικών μοντέλων».

Η πειρατεία σκοτώνει…;



Η Ευρωπαϊκή Ένωση το 2014, έδωσε 360.000 ευρώ για να τεκμηριωθεί η απώλεια εσόδων από την πειρατεία προστατευμένου με πνευματικά δικαιώματα υλικού. Και η έκθεση των 300 σελίδων παραδόθηκε τελικά τον Μάιο του 2015. Αλλά οι Ευρωπαίοι πολίτες δεν έμαθαν ποτέ το περιεχόμενό της μιας και δεν δημοσιεύτηκε ποτέ. Την έκθεση ανακάλυψε η ευρωβουλευτής Julia Reda του κόμματος των πειρατών και την δημοσίευσε στο blog της. Το συμπέρασμα είναι συμβατό με πολλές άλλες μελέτες που έχουν γίνει, και δεν έχουν καταφέρει να τεκμηριώσουν τη σύνδεση πειρατείας και απώλειας εσόδων.

Ωστόσο, σύμφωνα με τον Νίκο Σμυρναίο «οι αντιπρόσωποι της πολιτισμικής βιομηχανίας σε παγκόσμιο επίπεδο και οι τοπικοί τους αντιπρόσωποι έχουν πλέον εμπεδώσει ότι οι συλλήψεις και οι μηνύσεις ενάντια σε απλούς χρήστες δεν αποδίδουν. Η νέα στρατηγική που εφαρμόζουν είναι η πίεση προς τους πάροχους υπηρεσιών (ιδιοκτήτες τηλεπικοινωνιακών δικτύων, μηχανών αναζήτησης, υπηρεσιών φιλοξενίας ιστοσελίδων κλπ.) ούτως ώστε οι τελευταίοι να αστυνομεύουν εκ των προτέρων τις πρακτικές των χρηστών. Στο ίδιο ακριβώς πλαίσιο εντάσσεται για παράδειγμα η συμφωνία ACTA».

Η αλήθεια είναι ότι υπάρχουν πολλοί τεχνικοί τρόποι που μπορούν να εφαρμοστούν είτε από τους διαχειριστές των σελίδων, είτε από τους χρήστες για να ξεπεραστεί το εμπόδιο. Για παράδειγμα ήδη οι ειδικοί λένε ότι μπορούμε να ανακτήσουμε την πρόσβαση στις μπλοκαρισμένες σελίδες με απλή αλλαγή των DNS (Domain Name System).

Γενικότερα πάντως, όπως υποστηρίζει και ο Ν. Σμυρναίος «η απόφαση αυτή εμπεριέχει τεχνικά, νομικά και πολιτικά προβλήματα. Για παράδειγμα, η απαγόρευση πρόσβασης σε συγκεκριμένες ιστοσελίδες μπορεί να προκαλέσει προβλήματα σε τρίτους ιστότοπους που δεν έχουν σχέση με παραβίαση της πνευματικής ιδιοκτησίας. παράλληλα, ελέγχεται η συμβατότητα της απόφασης με την Ευρωπαϊκή Σύμβαση για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου. Γενικότερα μια τέτοια προσέγγιση είναι επικίνδυνη γιατί δημιουργεί τις βάσεις ενός συστήματος μαζικού ελέγχου του διαδικτύου και μπορεί να εξελιχθεί σε λογοκρισία. Επίσης, μια σημαντική παράμετρος είναι το γεγονός ότι τέτοιου τύπου αποφάσεις δεν συνεισφέρουν τίποτα στις τρεις βασικές συνθήκες που πρέπει να διέπουν κάθε ρύθμιση σχετικά με την κυκλοφορία πολιτισμικών αγαθών στο διαδίκτυο: Ενίσχυση της πολιτισμικής ποικιλομορφίας, εγγύηση για τους δημιουργούς να ζουν από τη δουλειά τους σε καλές συνθήκες, διασφάλιση του δικαιώματος του κοινού για χρήση που θα καλύπτει τις πολιτιστικές και κοινωνικές ανάγκες του».

Το σίγουρο είναι ότι όπου υπάρχουν κλειδωμένα συρτάρια, θεωρητικά τουλάχιστον υπάρχουν και αντικλείδια…

Πηγή: tvxs.gr



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Τα… μαντάτα των Πρεσπών

Δημήτρης Μηλάκας


Αντιμέτωπη με τετελεσμένα που η Συμφωνία των Πρεσπών παράγει από τη στιγμή που υπογράφηκε (και πριν αυτή να επικυρωθεί από την ελληνική βουλή) βρίσκεται η Αθήνα.

Το βασικό (και ενοχλητικό) για την ελληνική κυβέρνηση αποτέλεσμα θα προκύψει αμέσως μετά την ολοκλήρωση των συνταγματικών αλλαγών που προωθούνται στο κοινοβούλιο της γειτονικής χώρας.

Όπως υπογραμμίζουν έμπειροι διπλωμάτες στην Αθήνα, από τη στιγμή που η κυβέρνηση της ΠΓΔΜ ολοκληρώσει τις υποχρεώσεις που έχει αναλάβει (στην προκειμένη περίπτωση τις αλλαγές στο Σύνταγμα) ανοίγει και τυπικά ο δρόμος να ξεκινήσει η διαδικασία για την ένταξή της στο ΝΑΤΟ.

Σύμφωνα με τις ίδιες πηγές, μετά την ψήφιση του νέου συντάγματος ο γ.γ. του ΝΑΤΟ έχει και τυπικά το δικαίωμα να αποστείλει άμεσα στα κράτη - μέλη επιστολές με τις οποίες θα ενημερώσει ότι η Δημοκρατία της Βόρειας Μακεδονίας προσκαλείται να ξεκινήσει συνομιλίες ένταξης στο ΝΑΤΟ. Η επικύρωση (ή η μη επικύρωση) της Συμφωνίας των Πρεσπών από την ελληνική Βουλή δεν μπορεί να επηρεάσει με κανέναν τρόπο τη διαδικασία των συζητήσεων ένταξης της Βόρειας Μακεδονίας στη συμμαχία. Εκτός κι αν η όποια ελληνική κυβέρνηση προβάλλει βέτο και βρεθεί αντιμέτωπη με ολόκληρο το ΝΑΤΟ και η χώρα, υπό την κατηγορία ότι δεν τηρεί τις δεσμεύσεις που έχει αναλάβει σε αντίθεση με τη Βόρεια Μακεδονία...

Το πρόβλημα, ωστόσο, που προκύπτει από τον τρόπο που έχει διατυπωθεί η Συμφωνία των Πρεσπών, είναι ότι η Αθήνα δεν έχει κανέναν τρόπο να εκφράσει τη διαφωνία της ή ακόμα και τις παρατηρήσεις της για τις αλλαγές οι οποίες υιοθετούνται στο σύνταγμα της γειτονικής χώρας. Με πιο απλά λόγια, η ελληνική κυβέρνηση απλώς παρακολουθεί μία διαδικασία η οποία, όταν ολοκληρωθεί, θα οδηγήσει αυτόματα τη χώρα αυτή με το νέο όνομά της στο ΝΑΤΟ, ακόμη κι αν οι αλλαγές που θα υιοθετηθούν στο σύνταγμά της δεν θα ικανοποιούν την Αθήνα.

Οι… αλύτρωτοι


Όπως ήδη παρατηρούν στην Αθήνα διπλωμάτες και καθηγητές διεθνών σχέσεων, οι αλλαγές που υιοθετούνται στο επίμαχο άρθρο 49 του Συντάγματος της ΠΓΔΜ κατοχυρώνουν την έννοια του «Μακεδονικού Έθνους». Σύμφωνα με τις εν λόγω αλλαγές:

  • Η πολιτεία προστατεύει, εγγυάται και καλλιεργεί την ιστορική και την πολιτιστική κληρονομιά του μακεδονικού λαού.
  • Η πολιτεία προστατεύει τα δικαιώματα και τα συμφέροντα των υπηκόων της που ζουν ή διαμένουν στο εξωτερικό και προωθεί τους δεσμούς τους με την πατρίδα.
  • Η πολιτεία μεριμνά για τους ανήκοντες στον μακεδονικό λαό που ζουν στο εξωτερικό.
  • Η πολιτεία δεν θα αναμειγνύεται στα κυριαρχικά δικαιώματα άλλων κρατών και στις εσωτερικές τους υποθέσεις.

Οι παραπάνω διατυπώσεις προφανώς, αφήνουν ανέπαφο το ζήτημα του αλυτρωτισμού (η πολιτεία μεριμνά για τους ανήκοντες στον μακεδονικό λαό που ζουν στο εξωτερικό) το οποίο προβάλλονταν ως το μείζον πρόβλημα που θα επίλυε η Συμφωνία των Πρεσπών ή το «διπλωματικό κομψοτέχνημα», σύμφωνα με τον χαρακτηρισμό που είχε δώσει στη Συμφωνία ο πρώην υπουργός εξωτερικών Νίκος Κοτζιάς.

Πηγή: topontiki.gr



Δημήτρης Μηλάκας: Σχετικά με το Συντάκτη




Διαβάστε Περισσότερα »

Ναζιστικό θρασίμι να τρέμεις τους νεκρούς του Πολυτεχνείου…

Παναγιώτης Θεοδωρόπουλος


Το ναζιστικό θρασίμι έδρασε. Ο ιδεολογικός απόγονος του δολοφόνου Ντερτιλή. Ο υμνητής της χούντας και του Παπαδόπουλου. Ο ναζιστής βουλευτής, απόγονος της «σποράς των ηττημένων του 1945». Αυτό το φασιστικό κατακάθι, ο Γιάννης Λαγός, ξέρασε. Το ναζιστικό σκουπίδι χαρακτήρισε την εξέγερση του Πολυτεχνείου «παραμύθι, γλέντι και πανηγύρι». Τόλμησε να αμφισβητήσει ακόμα και το αίμα των νεκρών. «Ούτε ένας νεκρός δεν υπήρξε στο πολυτεχνείο, ούτε ένας σοβαρά τραυματισμένος προκαλώ τους βουλευτές των άλλων κομμάτων να μου πουν τα ονόματα έστω και δύο νεκρών», υποστήριξε το χουντικό απόβρασμα μέσα στη Βουλή.

«Δεν υπήρξε ούτε ένας. Κι ευτυχώς που υπάρχουν ιδιωτικά σχολεία, τα οποία αύριο δεν θα γιορτάσουν αυτή την επέτειο. Έχει μια προτομή εκεί, ένα κεφάλι και πάνε και καταθέτουν στεφάνια. Και μάλιστα, η προτομή ανήκει σε κάποιον που είναι εν ζωή και κατέθεσε στεφάνι και ο ίδιος», ισχυρίστηκε με τον ίδιο στόμφο, με τον οποίο αυτός και τα υπόλοιπα ναζιστικά ερπετά, της εγκληματικής συμμορίας τους, αμφισβητούν το ολοκαύτωμα των Εβραίων και τα εγκλήματα των Ες – Ες.

Ο χρυσαυγίτης Λαγός συνέχισε σήμερα, αυτό που εδώ και μέρες τα ναζιστικά θρασίμια επιδιώκουν με κάθε τρόπο να περάσουν στην ελληνική κοινωνία.  Οι χουντο-ναζί χρυσαυγίτες προσπαθούν να αποθεώσουν τη δικτατορία Παπαδόπουλου. Να κρύψουν τα εγκλήματα της. Να την εμφανίσουν ακόμα και σαν «επιτομή» …δημοκρατικότητας. 

Οι ιδεολογικοί απόγονοι των Ναζί, των ταγματαλητών, της αμερικανοκίνητης Χούντας των συνταγματαρχών, με φαιά προπαγάνδα και ψέματα επιχειρούν να παραχαράξουν την ιστορία. Να την φέρουν στα «μέτρα» της δικής τους απάνθρωπης και δολοφονικής ιδεολογίας. Ωμά, κυνικά, γκεμπελικά προσπαθούν να κρύψουν τη φρίκη που προκάλεσαν στο λαό, οι υπάνθρωποι και τα καθεστώτα που οι ίδιοι υμνούν. Το πράττουν γιατί ακριβώς φοβούνται ότι ο ξεσηκωμός του λαού εναντίον της Χούντας εμπνέει και σήμερα. «Ποτίζει» συνειδήσεις που αντιστέκονται απέναντι στον φασισμό και τον τσακίζουν όπου τον βρουν…

Οι «ανύπαρκτοι» νεκροί…


Την ηρωική εξέγερση του Πολυτεχνείου. Τους νεκρούς μας. Δεν μπορεί να τους αμφισβητήσει κανένας Λαγός…

Τα στοιχεία που θα παρουσιάσουμε δεν είναι άγνωστα (είχε γίνει ανάλογη μνεία στον «Ριζοσπάστη» στις 15/11/2012), περιλαμβάνονται στο κομμάτι της ιστορικής έρευνας του «Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών» με τίτλο «Τεκμηριώνοντας τα γεγονότα του Νοεμβρίου 1973» που αφορά στους νεκρούς του Πολυτεχνείου κατά τη διάρκεια της εξέγερσης και αμέσως μετά την καταστολή της. Εκ τω προτέρων σημειώνουμε ότι δεν θα αναφερθούμε και στους 88 εκ των δολοφονημένων από τη χούντα που μνημονεύονται στην επέτειο του Πολυτεχνείου, ούτε σε προσωπικές μαρτυρίες, ούτε στους (πιστοποιημένα) 1.103 τραυματίες των γεγονότων του Πολυτεχνείου.

Μένουμε στην έρευνα του «Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών» και καταγράφουμε μερικές χαρακτηριστικές περιπτώσεις:

  • Διομήδης Κομνηνός του Ιωάννη, 17 ετών, μαθητής, κάτοικος Λευκάδος 7, Αθήνα. Στις 16/11/1973, μεταξύ 21.30 και 21.45, στη διασταύρωση των οδών Αβέρωφ και Μάρνη τραυματίστηκε θανάσιμα στην καρδιά από πυρά της φρουράς του υπουργείου Δημοσίας Τάξεως. Μεταφέρθηκε νεκρός στο «Ρυθμιστικό Κέντρο Αθηνών».
  • Toril Margrethe Engeland του Per Reidar, 22 ετών, φοιτήτρια από το Molde της Νορβηγίας. Στις 16/11/1973, γύρω στις 23.30, τραυματίστηκε θανάσιμα στο στήθος από πυρά της φρουράς του υπουργείου Δημοσίας Τάξεως. Μεταφέρθηκε από διαδηλωτές στο ξενοδοχείο «Ακροπόλ» και αργότερα, νεκρή ήδη, στο Σταθμό Πρώτων Βοηθειών του ΙΚΑ.
  • Βασίλειος Φάμελλος του Παναγιώτη, 26 ετών, ιδιωτικός υπάλληλος, από τον Πύργο Ηλείας, κάτοικος Κάσου 1, Κυψέλη, Αθήνα. Στις 16/11/1973, γύρω στις 23.30, τραυματίστηκε θανάσιμα στο κεφάλι από πυρά της φρουράς του υπουργείου Δημοσίας Τάξεως. Μεταφέρθηκε νεκρός στο «Ρυθμιστικό Κέντρο Αθηνών».
  • Γεώργιος Σαμούρης του Ανδρέα, 22 ετών, φοιτητής Παντείου, από την Πάτρα, κάτοικος πλατείας Κουντουριώτου 7, Κουκάκι. Στις 16.11.1973 γύρω στις 24.00, ενώ βρισκόταν στην ευρύτερη περιοχή του Πολυτεχνείου (Καλλιδρομίου και Ζωσιμάδων), τραυματίστηκε θανάσιμα στον τράχηλο από πυρά της αστυνομίας. Μεταφέρθηκε νεκρός στο Σταθμό Πρώτων Βοηθειών του ΙΚΑ.
  • Δημήτριος Κυριακόπουλος του Αντωνίου, 35 ετών, οικοδόμος, από τα Καλάβρυτα, κάτοικος Περιστερίου Αττικής. Κατά τις βραδινές ώρες της 16/11/1973, ενώ βρισκόταν στην περιοχή του Πολυτεχνείου, χτυπήθηκε από αστυνομικούς με συμπαγείς ράβδους, συνεπεία των οποίων πέθανε, από οξεία ρήξη αορτής, ενώ μεταφερόταν στο Σταθμό Πρώτων Βοηθειών του Ερυθρού Σταυρού.
  • Σπύρος Μαρίνος του Διονυσίου, 31 ετών, ιδιωτικός υπάλληλος, από την Εξωχώρα Ζακύνθου. Στις 16/11/1973, ενώ βρισκόταν στην περιοχή του Πολυτεχνείου, κτυπήθηκε από αστυνομικούς με συμπαγείς ράβδους και υπέστη κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις. Μεταφέρθηκε στο Θεραπευτήριο Πεντέλης, όπου πέθανε τη Δευτέρα 19/11/1973, από οξύ αγγειακό εγκεφαλικό επεισόδιο.
  • Νικόλαος Μαρκούλης του Πέτρου, 24 ετών, από το Παρθένι Θεσσαλονίκης, κάτοικος Χρηστομάνου 67, Σεπόλια, Αθήνα, εργάτης. Στις 17/11/1973, στην πλατεία Βάθη, τραυματίστηκε στην κοιλιά από ριπή στρατιωτικής περιπόλου. Μεταφέρθηκε στο «Ρυθμιστικό Κέντρο Αθηνών», όπου πέθανε τη Δευτέρα 19/11/1973.
  • Στυλιανός Καραγεώργης του Αγαμέμνονος, 19 ετών, οικοδόμος, κάτοικος Μιαούλη 38, Νέο Ηράκλειο Αττικής. Στις 10.15 το πρωί της 17/11/1973, ενώ βρισκόταν μαζί με άλλους διαδηλωτές στην οδό Πατησίων, μεταξύ των κινηματογράφων «ΑΕΛΩ» και «ΕΛΛΗΝΙΣ», τραυματίστηκε από ριπή πολυβόλου που έριξε εναντίον τους περίπολος πεζοναυτών που επέβαινε τεθωρακισμένου οχήματος. Μεταφέρθηκε στο ΚΑΤ, όπου εξέπνευσε στις 30/11/1973.
  • Μάρκος Καραμανής του Δημητρίου, 23 ετών, ηλεκτρολόγος, από τον Πειραιά, κάτοικος Χίου 35, Αιγάλεω. Στις 17/11/1973, επί της πλατείας Αιγύπτου, τραυματίστηκε θανάσιμα στο κεφάλι από πυρά της στρατιωτικής φρουράς που ενέδρευε στην ταράτσα του ΟΤΕ. Στην κλινική «Παντάνασσα» (πλατεία Βικτορίας) διαπιστώθηκε ο θάνατός του.
  • Αλέξανδρος Σπαρτίδης του Ευστρατίου, 16 ετών, μαθητής, από τον Πειραιά, κάτοικος Αγίας Λαύρας 80, Αθήνα. Στις 10.30 με 11.00 περίπου το πρωί της 17/11/1973, ενώ βάδιζε στη διασταύρωση των οδών Πατησίων και Κότσικα, τραυματίστηκε θανάσιμα στην κοιλιά από πυρά της στρατιωτικής φρουράς που ενέδρευε στην ταράτσα του ΟΤΕ. Με διαμπερές τραύμα μεταφέρθηκε στο Κ.Α.Τ., όπου τον βρήκε νεκρό ο πατέρας του.
  • Αλέξανδρος – Βασίλειος (Μπασρί) Καράκας, 43 ετών, Αφγανός τουρκικής υπηκοότητας, κάτοικος Μύρων 10, Αγιος Παντελεήμονας, Αθήνα. Στις 13.00, της 17/11/1973, ενώ βάδιζε με τον 13χρονο γιο του στη διασταύρωση των οδών Χέιδεν και Αχαρνών, τραυματίστηκε θανάσιμα στην κοιλιά από ριπή μυδραλίου τεθωρακισμένου στρατιωτικού οχήματος. Μεταφέρθηκε απευθείας στο νεκροτομείο, όπου πιστοποιήθηκε ο θάνατος του.
  • Ανδρέας Κούμπος του Στέργιου, 63 ετών, βιοτέχνης, από την Καρδίτσα, κάτοικος Αμαλιάδος 12, Κολωνός. Γύρω στις 11.00 με 12.00 της 18/11/1973, στη διασταύρωση των οδών Γ’ Σεπτεμβρίου και Καποδιστρίου, τραυματίστηκε στη λεκάνη από πυρά μυδραλίου τεθωρακισμένου στρατιωτικού οχήματος. Εξέπνευσε στο ΚΑΤ στις 30/1/1974.
  • Μιχαήλ Μυρογιάννης του Δημητρίου, 20 ετών, ηλεκτρολόγος, από τη Μυτιλήνη, κάτοικος Ασημάκη Φωτήλα 8, Αθήνα. Στις 12.00 το μεσημέρι της 18/11/1973, στη διασταύρωση των οδών Πατησίων και Στουρνάρη, τραυματίστηκε θανάσιμα στο κεφάλι από πυρά περιστρόφου αξιωματικού του Στρατού (αυτουργός ο συνταγματάρχης Νικόλαος Ντερτιλής). Μεταφέρθηκε στο Σταθμό Πρώτων Βοηθειών του Ε.Ε.Σ. σε κωματώδη κατάσταση και κατόπιν στο «Ρυθμιστικό Κέντρο Αθηνών», όπου πέθανε αυθημερόν.

Ο κατάλογος που προηγήθηκε είναι ενδεικτικός. Στα θύματα που περιλαμβάνει πολλά από αυτά δολοφονήθηκαν στην ευρύτερη περιοχή της Αθήνας, την πέραν του Πολυτεχνείου, κατά τη διάρκεια του γενικευμένου πογκρόμ καταστολής που είχε εξαπολύσει η χούντα.

Τέτοιες ήταν, για παράδειγμα, οι δολοφονίες:

  • του Κυριάκου Παντελεάκη, εκτελεσμένου στις 18/11/1973 από πυρά άρματος μάχης στην Πατησίων,
  • του Ευστάθιου Κολινιάτη που κτυπήθηκε στις 18/11/1973 από αστυνομικούς,
  • του Σπυρίδωνα Κοντομάρη (πρώην βουλευτής Κερκύρας) που χτυπήθηκε από την Αστυνομία,
  • του Σωκράτη Μιχαήλ που τον χτύπησαν στην οδό Μπουμπουλίνας στις 16/11/1973,
  • του Δημήτρη Θεοδώρα που γαζώθηκε στις 17/11/1973 από πυρά στρατιωτικής περιπόλου,
  • του Αλέξανδρου Παπαθανασίου που εκτελέστηκε από τα πυρά των αστυνομικών του ΙΣΤ’ Αστυνομικού Τμήματος Αθήνας…

Αυτοί είναι οι «ανύπαρκτοι» νεκροί του Πολυτεχνείου. Αυτή ήταν η χούντα των «Ντερτιλήδων» και των «Παπαδόπουλων». Τα ναζιστοειδή της Χρυσής Αυγής που την εκπροσωπούν σήμερα, δεν μπορούν να παραχαράξουν την ιστορία για λογαριασμό τους, όσο εμετικά και αν προσπαθούν… Τρέμουν τους νεκρούς του Πολυτεχνείου. Τρέμουν την εξέγερση του Πολυτεχνείου. Τρέμουν την ώρα που ο λαός, στα ίδια βήματα, συνεχιστής των αγώνων, θα τους «θάψει» για πάντα στο χώμα της Ιστορίας…

Πηγή: imerodromos.gr



Παναγιώτης Θεοδωρόπουλος: Σχετικά με τον Συντάκτη




Διαβάστε Περισσότερα »