Κυριακή, 22 Απριλίου 2018

Η μέρα γενεθλίων του Β.Ι. Λένιν και οι κουτοπονηριές και οι «γκεμπελισμοί» κάποιων «ατέχνων»

Βασίλης Μακρίδης


► Μέρα γενεθλίων του Β.Ι. Λένιν σήμερα (22/04) και κάποιοι έχουν βαλθεί να με διαολίσουν...

► Η αφορμή δόθηκε από ένα κείμενο που δημοσιεύθηκε στην Iskra και αναφέρεται σε δύο διαφορετικά ψηφίσματα για το Συριακό που υπογράφτηκαν από Κομμουνιστικά Κόμματα της Ευρώπης (το ένα) και απ' όλο τον κόσμο (το άλλο). Το πρώτο, που ξεκίνησε με 29 υπογραφές κομμάτων και έφτασε, τελικά, τις 50, το συνυπέγραψε και το ΚΚΕ. Το δεύτερο, που έφτασε τις 47 υπογραφές κομμάτων (κάποιες κοινές και με το πρώτο ψήφισμα), ΔΕΝ το συνυπέγραψε το ΚΚΕ. Στον τίτλο του άρθρου της Iskra επισημαίνεται ακριβώς η ΑΠΟΥΣΙΑ της υπογραφής του ΚΚΕ από το συγκεκριμένο, δεύτερο ψήφισμα, το οποίο αφενός χρονικά ήταν μεταγενέστερο του πρώτου και βγήκε ΜΕΤΑ τον πυραυλικό βομβαρδισμό της 14/04, αφετέρου εξέφραζε την ΧΩΡΙΣ ΟΡΟΥΣ και ΑΜΕΡΙΣΤΗ συμπαράσταση των υπογραφόντων ΚΚ στον λαό της Συρίας και στον αγώνα του για εθνική ανεξαρτησία και εδαφική ακεραιότητα, ενάντια στην αμερικανοΝΑΤΟϊκή επέμβαση, χωρίς να πέφτει στην παγίδα των ιδεοληψιών περί δήθεν «ενδοϊμπεριαλιστικών αντιθέσεων» που «λύνονται», τάχα, στο έδαφος της Συρίας...

► Κάποιοι, φαίνεται, νιώθουν υπερβολική δυσφορία, όταν η ΛΑ.Ε και οι ιστοσελίδες (εν προκειμένω η iskra.gr) που την εκφράζουν πολιτικά ασκούν κριτική στο ΚΚΕ για κάποιο θέμα και προσπαθούν -ΑΤΕΧΝΩΣ- να αντιδράσουν με κείμενα στην οικοσελίδα τους, όπου επιδίδονται ακριβώς σε αυτά τα «σπορ» για τα οποία κατηγορούν την ΛΑ.Ε και την Iskra, δηλαδή σε «κουτοπονηριές» και «γκεμπελισμούς» του αισχίστου είδους. Πολλώ μάλλον, όταν έχει ήδη δημοσιευθεί στην Iskra η απάντηση που αποδεικνύει το ευσταθές των ισχυρισμών της και τους πραγματικούς λόγους άρνησης του ΚΚΕ να συνυπογράψει το δεύτερο κείμενο (τα κείμενα είναι όλα αναρτημένα στην ιστοσελίδα σε εμφανή θέση και όποιος/-α θέλει μπορεί να προστρέξει και να τα αναζητήσει, για του λόγου το αληθές).

► Κάποιοι, λοιπόν, δεν αντέχουν το δημόσιο «ξεβράκωμα» και αντιδρούν σπασμωδικά, ακριβώς επειδή συναισθάνονται την «πατάτα» στην οποία έχουν υποπέσει. Και βάζουν τη λάσπη στον ανεμιστήρα κι όποιον πάρει ο Χάρος...

► Θα γράψω δημόσια για πολλοστή φορά: Θεωρώ τα μέλη και τους φίλους του ΚΚΕ εν δυνάμει συντρόφους και συναγωνιστές για την κοινή υπόθεση του σοσιαλισμού/κομμουνισμού, αλλά και για πολλά άλλα πράγματα που προηγούνται αυτής. Αυτό δεν μου αφαιρεί το δικαίωμα να ασκώ την κριτική μου σε συγκεκριμένες πολιτικές επιλογές του κόμματός τους, κάτι που δεν κάνω, φυσικά, αποκλειστικά προς το ΚΚΕ, αλλά προς όλους τους πολιτικούς χώρους, συμπεριλαμβανομένης και της ΛΑ.Ε, της οποίας είμαι μέλος.

► Η πολιτική-ιδεολογική αντιπαράθεση και συζήτηση είναι ένας υγιέστατος τρόπος διεξαγωγής πολιτικού διαλόγου, όταν φυσικά δεν ξεπερνά κάποια στοιχειώδη όρια σεβασμού το συνομιλητή και δεν εξελίσσεται σε προσωποποιημένο καβγά χωρίς νόημα και ουσία, που εξαντλείται σε ανοίκειους χαρακτηρισμούς και υβρεολόγιο μεταξύ των συνομιλητών.

► Όποιος/-α αποδέχεται το παραπάνω πλαίσιο, για μένα θα αποτελεί πάντα άτομο άξιο σεβασμού, ανεξάρτητα από την όποια πολιτική-ιδεολογική διαφωνία. Όταν όμως ξεπερνάει τα όρια που περιέγραψα πιο πάνω, η κατάληξη είναι αυτή που μπορεί να φανταστεί κανείς, διαδικτυακά και στην πραγματική ζωή...

► Κατά τα λοιπά, υγιαίνετε!!!



Βασίλης Μακρίδης: Σχετικά με τον συντάκτη




Διαβάστε Περισσότερα »

Της επιστήμης και της κοινωνίας (φ.403)

Κόσμος


Πρόβα πλανητικής άμυνας


Η NASA έδωσε το πράσινο φως για την αποστολή DART – ένα σκάφος που θα πέσει πάνω σε έναν μικρό αστεροειδή που είναι απειλητικός για τη Γη, για να αλλάξει ελαφρώς την πορεία του…

«Το DART θα αποτελέσει κρίσιμο βήμα προκειμένου να δείξουμε ότι μπορούμε να προστατεύσουμε τον πλανήτη μας από μελλοντικές προσκρούσεις αστεροειδών» δήλωσε ο Άντι Τσενγκ του Πανεπιστημίου «Τζον Χόπκινς», το οποίο θα αναλάβει την υλοποίηση και διαχείριση της αποστολής εφόσον αυτή προχωρήσει.

Στόχος της αποστολής θα είναι ένας διπλός αστεροειδής που θα πλησιάσει τη Γη το 2022 και ξανά το 2024. Το σώμα ονομάζεται Δίδυμος επειδή αποτελείται από έναν μικρό βράχο, διαμέτρου περίπου 160 μέτρων, ο οποίος κινείται σε τροχιά γύρω από έναν μεγαλύτερο αστεροειδή με διάμετρο γύρω στα 780 μέτρα.

Μετά την εκτόξευσή του, το DART (Double Asteroid Redirection Test, Δοκιμή Ανακατεύθυνσης Διπλού Αστεροειδούς) θα πλησιάσει τον Δίδυμο και θα χρησιμοποιήσει σύστημα αυτόνομης στόχευσης για να θέσει τον εαυτό του σε πορεία πρόσκρουσης. Η πρόβλεψη είναι ότι το σκάφος θα χτυπήσει το μικρότερο από τα δύο σώματα με ταχύτητα 6 χιλιομέτρων το δευτερόλεπτο.

Επίγεια τηλεσκόπια θα εξετάσουν στη συνέχεια αν η πρόσκρουση άλλαξε την τροχιά του μικρού αστεροειδούς.

Μέχρι σήμερα, η NASA έχει εντοπίσει γύρω στο 93% των αστεροειδών διαμέτρου άνω του ενός χιλιομέτρου που μπορούν να πλησιάσουν τη Γη.

Ακραία φτώχεια



Όπως αναφέρουν Τα Νέα, σήμερα το 48% του πληθυσμού, δηλαδή 5,1 εκατομμύρια άτομα, ζει κάτω από το όριο της φτώχειας, που είναι 382 ευρώ τον μήνα. Και από αυτό το 48% υπάρχουν 1,5 εκατομμύρια άτομα που ζουν σε συνθήκες ακραίας φτώχειας, δηλαδή κάτω από 182 ευρώ τον μήνα.

Σύμφωνα με νέα μελέτη του ομότιμου καθηγητή της Παντείου Σάββα Ρομπόλη, με τις μειώσεις που έρχονται το 2019-2020 η μέση σύνταξη, που σήμερα είναι 722 ευρώ, θα πέσει στα 480 ευρώ και αν εφαρμοστεί το 2020 και η μείωση του αφορολόγητου, τότε η μέση καθαρή σύνταξη στην Ελλάδα θα διαμορφωθεί στα 450 ευρώ. Το 67% των Ελλήνων λένε ότι προς το παρόν «μόλις και μετά βίας τη βγάζουν», ενώ ένα 11% ισχυρίζεται ότι χρειάζεται να ζει από την προηγούμενη αποταμίευση… «Αυτά πρέπει να τα λάβει υπόψη η πολιτεία, αλλά και οι δανειστές, με τους οποίους πρέπει να γίνει διαπραγμάτευση, καθώς, εκτός από την οικονομική, πρέπει να κοιτάμε και την κοινωνική κανονικότητα», παρατηρεί ο κ. Ρομπόλης.

Μέρες του 2018


Εις τας Βρυξέλλας, εις τας Βρυξέλλας
Κείθε να τρώγομεν, με δέκα μασέλας
Υπό την καθοδήγηση κάποιου κυρίου Μάκη
Πολλά ταμεία θα πιούμε με το καλαμάκι

Κατά τα άλλα ριζοσπαστικώς κινούμεθα
Τας οικολογικάς μας δοξασίας δεν αποποιούμεθα
Περί υδάτων και ανέμων εκστρατεύομεν
Την εξουσίαν ουδαμώς παιδεύομεν

Επάγγελμά μας είναι ο ανθρωπισμός
Δεν μας φοβίζει ο λαϊκισμός
Είμαστε γενικώς καλά Ευρωλιγούρια
Δοθέντος ότι άλλοι τρώνε τ’ αγγούρια

Γιάγκος Ράπτης

Καλό το διάστημα, αλλά προσοχή στα πηγάδια…


Σύμφωνα με την αφήγηση του Πλάτωνα, ο φιλόσοφος και αστρονόμος Θαλής ο Μιλήσιος έπεσε σε ένα πηγάδι ενώ είχε την προσοχή του στραμμένη στον έναστρο ουρανό… Κι εμείς διακινδυνεύουμε να πέσουμε (παρά τη θέλησή μας) σε υφιστάμενες «λούμπες» (π.χ. τοπικοί πόλεμοι) όσο κι αν μας γαργαλίζει το διάστημα… Τη χρονιά αυτή απέχουμε 61 χρόνια από την πρώτη εκτόξευση Σοβιετικού δορυφόρου, 49 χρόνια από την προσσελήνωση των Αμερικανών, 32 χρόνια από την καταστροφή του Τσάλεντζερ, όμως διαθέτουμε πλέον τον επαναχρησιμοποιούμενο πύραυλο, που θα δώσει μια τεράστια ανατροπή στα κόστη εξερεύνησης του διαστήματος. Και που θα πάρει κυριολεκτικά το πιάτο από το στόμα της «επιστημονικής φαντασίας»: Η εποχή μας έχει πλέον τη δυνατότητα ρεαλιστικών αφηγήσεων της νέας ταξιδιωτικής εποποιίας, μακριά από τις αφηγήσεις του Ιουλίου Βερν, του Ισαάκ Ασίμωφ και του Ντένικεν…

Στην εποποιία αυτή περιλαμβάνονται εδώ και 30 χρόνια οι προβληματισμοί για τον «γεωσχηματισμό» (terraformation), που σημαίνει τη σύνθεση βιοτικών και αβιοτικών στοιχείων για τη δημιουργία ενός φιλικού προς τον άνθρωπο περιβάλλοντος. Στη στρατηγική του εποικισμού υπάρχει ένα βασικό εμπόδιο, που είναι τα θραύσματα ανενεργών διαστημικών συσκευών, που κινούνται με ταχύτητες που ξεπερνούν τα 30.000 χιλιόμετρα την ώρα, απειλώντας να διατρήσουν και να καταστρέψουν φρεσκοεκτοξευμένες συσκευές… Ο έλεγχος του «Εγγύς διαστήματος» για την αποτροπή τυχόν συγκρούσεων είναι απαραίτητος, αν μάλιστα λάβει κανείς υπόψη τον ντε φάκτο έλεγχο του «απώτερου διαστήματος» που ασκείται σήμερα για την αποτροπή πιθανών συγκρούσεων του πλανήτη με ουράνια σώματα.

Ρομπότ φύλακες αγριόχοιρων!



Είπαμε να χρησιμοποιούν τα ρομπότ σε «τεχνοκρατικά» μικροπεριβάλλοντα, σε εργασίες βιομηχανικές, προτυποποιημένες κατά κανόνα. Τώρα όμως φαίνεται ότι τα ρομπότ μπορεί να γίνουν χρήσιμα στην αγροτική παραγωγή και μάλιστα στη διαφύλαξη του αγροτικού προϊόντος από τους κινδύνους!

Έτσι οι αγρότες στην Ιαπωνία αποφάσισαν να αναθέσουν την προστασία των χωραφιών τους από τις «επιθέσεις» αγριόχοιρων, βάζοντας ως φύλακες λύκους-ρομπότ! Το Super Monster Wolf –Σούπερ Τέρας Λύκος– που μπορεί να καλύψει απόσταση έως και μισού μιλίου, έχει χρησιμοποιηθεί πιλοτικά για περιπολία σε χωράφια στην πόλη Κισαράζου (Τσίμπα, Ιαπωνία) και αποδείχθηκε ιδιαίτερα αποτελεσματικό ως κινούμενο σκιάχτρο.

Έχει ύψος 0,50 μ, μήκος 0,65 μ, λειτουργεί με επαναφορτιζόμενες μπαταρίες και διαθέτει αισθητήρες κίνησης για να ανιχνεύει πότε πλησιάζουν άλλα ζώα και να τα διώχνει με ένα προειδοποιητικό ουρλιαχτό. Για τις ανάγκες της προσομοίωσης το ρομπότ είναι καλυμμένο με τρίχωμα – το δε βλέμμα του έχει διασκευασθεί ώστε να είναι αρκούντως σατανικό. «Διαπιστώσαμε σημαντική μείωση των καλλιεργειών που καταστρέφονται από ζώα από τότε που περιπολεί το Super Monster Wolf», παρατηρεί ο C. Umezawa, του Γεωργικού Συνεταιρισμού Ιαπωνίας.

Πηγή: e-dromos.gr



Δρόμος της Αριστεράς: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Όταν ο άνθρωπος γίνεται εμπόρευμα

Νίκη Μπακούλη


Πριν λίγες ημέρες δημοσιεύτηκαν τα αποτελέσματα έρευνας που διενήργησε η Focus on Labour Exploitation, στη Μεγάλη Βρετανία. Αυτά ανέφεραν πως δεκάδες χιλιάδες εκ των προσφύγων που ζουν στη χώρα (υπολογίζονται στους 100.000 και είναι πολλών διαφορετικών εθνικοτήτων -π.χ. Ρουμάνοι), εργάζονται υπό επικίνδυνες συνθήκες στις οικοδομές, υποφέρουν λεκτική και σωματική κακοποίηση και δεν πληρώνονται.

Ο οικοδομικός τομέας προσφέρει, ετησίως, στην οικονομία του έθνους 114.742.314.000 ευρώ και σύμφωνα με τους ακτιβιστές “είναι ένας από τους κλάδους όπου πολύ δύσκολα θα εξαληφθεί η σύγχρονη δουλεία”. Πόσω μάλλον από τη στιγμή που για κάθε 10.000 εργάτες, υπάρχουν 0.4 ελεγκτές, διορισμένοι από την κυβέρνηση. Αυτή ήταν η αφορμή για να ασχοληθούμε με το θέμα. Όσα ανακαλύψαμε, τρομάζουν.

Κάποιες βασικές διευκρινίσεις


Ο όρος “δουλεία” υπάρχει, ενδεχομένως, από τότε που υπάρχει ζωή στον πλανήτη. Υπάρχουν δεδομένες αναφορές του Αριστοτέλη. Σε μια, γενική, είχε πει πως δούλος είναι ο άνθρωπος που δεν ανήκει στον εαυτό του. Σε άλλη αναφορά αναφορά είχε εξηγήσει ότι “τον ορίζει η φύση, αλλά και ο νόμος, γιατί τα πράγματα και οι άνθρωποι που κατακτώνται μετά από πόλεμο, ανήκουν στον νικητή”.

Ως δουλεία προσδιορίστηκε -εξ αρχής- το σύστημα, στο οποίο εφαρμόζονται οι αρχές της ιδιοκτησιακής νομοθεσίας, σε ανθρώπους. Επιτρέπει δηλαδή, σε άτομα να αγοράζουν και να πουλούν ανθρώπους -ακόμα και από τη γέννηση τους. Συνήθως, οι άνθρωποι αυτοί εργάζονται χωρίς αμοιβή και ενάντια στη δική τους βούληση. Όλο αυτό υπάρχει στον κόσμο πολύ πριν ανακαλυφθεί η γραφή.

Όπως κάθε άλλο σύστημα που υπήρξε προσοδοφόρο, εξελισσόταν μέσα στα χρόνια. Τη σήμερον ημέρα, οι πιο δημοφιλείς πρακτικές που ακολουθούνται αφορούν υιοθεσίες παιδιών που καταλήγουν να δουλεύουν ως σκλάβοι, παιδιά-στρατιώτες, αναγκαστικούς γάμους και τη δεσμευμένη εργασία -υπηρεσίες που παρέχονται ως εγγύηση, για εξόφληση χρέους, χωρίς να υπάρχει αυτή η προοπτική.

45.8 εκατομμύρια δούλοι ζουν στον πλανήτη


Βρισκόμαστε στο 2018 και όπως ενημερώνουν οργανισμοί που ασχολούνται επισταμένως με το ζήτημα της σύγχρονης δουλείας, υπάρχουν 45.8 εκατομμύρια άνθρωποι που ζουν υπό αυτό το καθεστώς, σε 167 χώρες του πλανήτη. Το 37% είναι παιδιά. Σχεδόν όλες οι κυβερνήσεις έχουν νόμους κατά της δουλείας. Ελάχιστες ασχολούνται πραγματικά με το θέμα. Και υπάρχουν πολλοί συγκεκριμένοι λόγοι.

Αναφέραμε πώς προέκυψε ο όρος “δουλεία”. Πάμε τώρα, να δούμε πώς προσδιορίζεται η σύγχρονη δουλεία: είναι η συνθήκη που απαιτεί από εργαζομένους να δουλεύουν παρά τη θέληση τους, για ελάχιστα χρήματα -που συνήθως δεν λαμβάνουν. Όλο αυτό το σύστημα έχει ονομαστεί ως human trafficking (σωματεμπορία), από το United Nations Office on Drugs and Crime.

Στο σχετικό άρθρο του νόμου αναφέρονται τα εξής: “Η σωματεμπορία είναι η στρατολόγηση, η μεταφορά, η μετακίνηση, η στέγαση ή η παραλαβή ατόμων: μέσω απειλής ή απαγωγής ή χρήσης βίας ή απάτης ή δόλου ή εξαναγκασμού ή με τη χορήγηση ή με την αποδοχή παράνομων πληρωμών ή παροχών, για την επίτευξη της συγκατάθεσης ενός προσώπου που έχει τον έλεγχο ενός άλλου και για σκοπούς σεξουαλικής εκμετάλλευσης ή καταναγκαστικής εργασίας”.

Κάποιες διευκρινίσεις



Η σωματεμπορία δεν περιορίζεται στη διακρατική μεταφορά ανθρώπων. Υπάρχουν πολλοί που τελούν υπό καθεστώς σκλαβιάς, στις ίδιες τους τις χώρες. Η απειλή των σωματέμπορων μπορεί να είναι πραγματική ή θεωρητική (να μένει στις απειλές). Για τους εγκληματίες είναι αρκετό να κάνουν τα θύματα τους να πιστέψουν πως κινδυνεύουν -οι ίδιοι ή αγαπημένα τους πρόσωπα-, αν τυχόν δεν υποκύψουν στα “θέλω” των διακινητών.

Οι τελευταίοι διαθέτουν πλήθος τεχνικών (προκαλούν ένα σοκ), ώστε να ελέγχουν τα θύματα τους. Ένα χαρακτηριστικό γνώρισμα είναι η εκλεπτυσμένη χρήση μηχανισμών ψυχολογικού και οικονομικού ελέγχου -μετά είναι η σωματική βία και ο περιορισμός. Στο επίπεδο πληρωμής, ο διακινητής μπορεί να ‘χει δώσει ένα ποσό σε ένα φτωχό γονιό, για να αγοράσει, στην ουσία ένα παιδί. Επιπροσθέτως, ένας λαθρέμπορος μπορεί να πουλήσει σε διακινητή άνθρωπο που έχει θυματοποιήσει.

Οι δουλέμποροι στοχεύουν σε ευάλωτες κατηγορίες ανθρώπων, συμπεριλαμβανομένων αυτών που έχουν μαθησιακές δυσκολίες, σε άστεγους, σε πρώην κατάδικους και σε εθισμένους σε αλκοόλ ή ναρκωτικές ουσίες. “Είναι αυτοί που δύσκολα θα σε κάνουν να τους συμπαθήσεις και εύκολα μπορείς να ελέγξεις” γράφει η Guardian, σε σχετική έρευνα που δημοσίευσε προσφάτως. “Το αντι-μεταναστευτικό κύμα που υπάρχει σε όλη την Ευρώπη ενθάρρυνε πολλούς να βλέπουν τους μετανάστες ως ξένους και όχι ως θύματα. Αλλιώς πώς μπορεί να εξηγηθεί πως οι γείτονες, οι συνάδελφοι και οι πελάτες δεν διακρίνουν τα φαινόμενα σύγχρονης δουλείας;”.

Ας μιλήσουμε με ονόματα



Αν το μυαλό σας πάει στην Αφρική και την Ασία, ως “όαση” των σωματέμπορων, θα ήταν χρήσιμο να επιστρέψουμε στη Μεγάλη Βρετανία, καθώς είναι η χώρα που βρίσκεται στη δεύτερη θέση της λίστας με τις ευρωπαϊκές πόλεις, στις οποίες υπάρχει έντονο το φαινόμενο της σκλαβιάς και του δουλεμπορίου -εντός των συνόρων του έθνους. Σκεφτείτε τις Μανωλάδες και θα καταλάβετε το κατ’ αρχάς πρόβλημα. Τον Απρίλιο το National Crime Agency ανέφερε αύξηση της τάξεως του 35% των φερόμενων ως θυμάτων δουλείας, στο Ηνωμένο Βασίλειο.

Η κυβέρνηση εκτιμά πως τουλάχιστον 13.000 άνθρωποι, σε όλη τη Μεγάλη Βρετανία, είναι θύματα καταναγκαστικής εργασίας, σεξουαλικής εκμετάλλευσης και ενδοοικογενειακής δουλείας.Αυτός ο αριθμός προέκυψε από τις αναφορές σε μια ειδική γραμμή που δημιούργησε η κυβέρνηση για καταγγελίες. Παρ’ όλα αυτά, η αστυνομία ξεκαθαρίζει πως ο πραγματικός αριθμός είναι πολύ μεγαλύτερος και αυξάνεται διαρκώς.

Το National Crime Agency πρόσθεσε και ότι “θύματα υπάρχουν σε κάθε πόλη και κέντρο της χώρας”, όπως και ότι “πολλά τα εκμεταλλεύονται σεξουαλικά, ενώ αρκετά εκβιάζονται σε ρόλους δούλων σε σπίτια. Σύνηθες είναι και το φαινόμενο της εκμετάλλευσης τους σε παραγωγή τροφίμων, στις οικοδομές, αλλά ακόμα και σε πλυντήρια αυτοκινήτων και καταστήματα παροχής υπηρεσιών καλλωπισμού”. Πάμε πίσω στη γενικότερη εικόνα, πριν κοιτάξουμε κάποιες συγκεκριμένες -χαρακτηριστικές- περιπτώσεις.

Σε πρόσφατο άρθρο της, με τίτλο “πώς αφήσαμε τη σύγχρονη δουλεία να γίνει μέρος της καθημερινότητας μας”, η Guardian εξήγησε ότι “η κοινωνία αποτρέπει την εκμετάλλευση, αλλά την ίδια ώρα γίνεται συνεργός της. Τα φθηνά καταναλωτικά προϊόντα και οι φθηνές υπηρεσίες την κάνουν αναπόφευκτη”.

Σημειωτέον, στη Μεγάλη Βρετανία υπάρχει νόμος από το 2015 (Modern Slavery Act), σύμφωνα με τον οποίον οι εταιρίες της χώρας είναι υποχρεωμένες να αναφέρουν σχετικές περιπτώσεις, εφόσον υπάρχουν στις αλυσίδες εφοδιασμούς τους. Οι έχοντες γνώση εξηγούν πως κατ’ αυτόν τον τρόπο επιβεβαιώνεται πως η δουλεία έχει μπει στην οικονομία και ότι μόνο με διαφάνεια θα αντιμετωπιστεί το φαινόμενο!

Στις μεγάλες περιοχές παραγωγής όλης της Ευρώπης, έχει καταγραφεί τεράστια εκμετάλλευση προσφύγων, για καταναγκαστική εργασία -σε επίπεδο δουλείας. Η ΕΕ έχει αποδείξεις, σύμφωνα με τις οποίες αυτή είναι η κατάσταση στο βρετανικό και τον ιρλανδικό αλιευτικό στόλο, τη βιομηχανία βρετανικού κρέατος και πουλερικών, τη βιοτεχνία ενδυμάτων στο Leicester, στην ιταλική βιομηχανία τομάτας, στον ισπανικό τομέα της κηπευτικής, στην αλυσίδα τσαγιών Assam και στον τουρκικό τομέα ένδυσης.

Προσθέστε και τους λαθρέμπορους που υποχρέωσαν πλήθος Λιθουανών σε εξοντωτικές ώρες και συνθήκες εργασίας, σε φάρμες με αβγά όλης της χώρας. Αυτοί οι άνθρωποι κρατούνταν ως όμηροι, με απειλές και σκύλους μάχης. Κοντά στις φάρμες υπήρχαν ουκ ολίγα σπίτια. Ουδείς κάτοικος είχε κάποια καταγγελία να κάνει.

Η Guardian τόνισε επ’ αυτού πως “είναι η ανησυχητική αντικοινωνική συμπεριφορά που τους έκαναν να κοιτάξουν από την άλλη μεριά ή η αλληλεγγύη προς συνανθρώπους υποφέρει μια ανυπόφορη κακοποίηση, τέτοια που μας έχει κάνει τόσο αναίσθητους;”.

Συνέχισε με την πλέον ουσιαστική παρατήρηση: “Πράγματα και υπηρεσίες που μέχρι πρότινος θεωρούνταν ως πολυτέλειες (από ρούχα έως διακοπές σε πεντάστερα ξενοδοχεία), πλέον προσφέρονται σε οικονομικά πακέτα. Αυτό έχει συμβεί χάρη σε ανθρώπους που είναι κακοπληρωμένοι ή είναι θύματα της σύγχρονης δουλείας.

Σε έναν κόσμο που τα κράτη αποφεύγουν να επιβάλουν τους νόμους εργασίας, οι άνθρωποι έχουν γίνει εμπορεύματα που χρησιμοποιούνται ή πωλούνται. Όταν ο ανταγωνισμός και η λιτότητα βασιλεύουν, ο καθένας κοιτά τον εαυτό του και την οικογένεια του. Πολύ συχνά κλείνουμε τα μάτια μας και επικεντρωνόμαστε στο να προστατέψουμε τους δικούς μας”.

Επιπροσθέτως, η σύγχρονη δουλεία είναι μια από τις πιο επικερδείς... επιχειρήσεις, όπως αποδεικνύουν τα στοιχεία.

Η πραγματικότητα της Αμερικής



Οι πρακτικές δουλείας και σωματεμπορίου είναι σε αυξημένο βαθμό και στις ΗΠΑ, με 17.500 αλλοδαπούς και 200.000 Αμερικανούς να διακινούνται κάθε χρόνο, εντός των συνόρων. Το 80% είναι γυναίκες και παιδιά. Για την ιστορία, από το τέλος του Εμφυλίου Πολέμου, το 1865 και τη Διακήρυξη Χειραφέτησης, ελευθερώθηκαν όλοι οι σκλάβοι. Στο τέλος του ίδιου έτους, έγινε η 13η τροπολογία που έκανε επισήμως, παράνομη τη δουλεία. Άφηνε κάποια “παραθυράκια” (για εργάτες σε μερική καλλιέργεια, για πειρατεία, για εργασία καταδικασμένων), κάποια από τα οποία υπάρχουν ακόμα και σήμερα.

Πριν προχωρήσουμε κρατήστε πως γενικά, οι σκλάβοι χωρίζονται σε τρεις γενικές κατηγορίες: α) Παιδιά που προορίζονται για σεξουαλικά ανταλλάγματα, β) Ενήλικες που προορίζονται για σεξουαλικά ανταλλάγματα και γ) Παιδιά και ενήλικες που προορίζονται για καταναγκαστική εργασία -σε ανθρακωρυχεία, εργοστάσια και γη. Οι δουλέμποροι κρατούν τα διαβατήρια τους, από την πρώτη στιγμή της επαφής με τους ανθρώπους που αναζητούν ένα καλύτερο αύριο και το συνεχίζουν από εκεί.

Ο κύριος της φωτογραφίας λέγεται Andrew Forrest. Είναι Αυστραλός δισεκατομμυριούχος επιχειρηματίας -στη μεταλλευτική βιομηχανία και στα βοοειδή- και φιλάνθρωπος. Tο 2013, μαζί με τη σύζυγο του, έγιναν η πρώτη περίπτωση Αυστραλών που έδωσαν το μεγαλύτερο μέρος του πλούτου τους, σε φιλανθρωπικούς σκοπούς. Είχε εγκαταλείψει την εταιρία του (Fortescue Metals, που ασχολείται με τα σιδηρομεταλλεύματα) το 2011, ώστε να αφοσιωθεί στις φιλανθρωπίες και δημιούργησε δυο ιδρύματα.

Το Walk Free Foundation που προέκυψε σε συνεργασία με τον Tony Blair και τη Hillary Clinton, με επίκεντρο το τέλος της δουλείας και ετήσια υποχρέωση την Global Slavery Index, έρευνα που αναφέρει την κατάσταση -σε επίπεδο σκλαβιάς- σε όλον τον πλανήτη. Το δεύτερο ίδρυμα που έφτιαξε είναι το Minderoo, που έχει στο επίκεντρο την εκπαίδευση αυτοχθόνων Αυστραλών.

Με τη σύγχρονη δουλεία ασχολήθηκε, μετά το ταξίδι της κόρης του Grace για εθελοντική εργασία, σε ορφανοτροφείο του Nepal, όπου είχαν βρει καταφύγιο παιδιά από τη Μέση Ανατολή, τα οποία είχαν χρησιμοποιηθεί ως σκλάβοι του σεξ. Το 2014 σύστησε στο Βατικανό το Global Free Network, το οποίο έτυχε της στήριξης του Πάπα Φραγκίσκου. Πρόκειται για εταιρία που έχει ως στόχο την άρση όλων των οργανώσεων θρησκευτικών πεποιθήσεων, στην αλυσίδα εφοδιασμού που χρησιμοποιείται στη δουλεία. Δεύτερος στόχος ήταν να κερδίσει την υποστήριξη 162 κυβερνήσεων και 50 πολυεθνικών εταιριών, όπως και να βοηθήσει τη G20 να υιοθετήσει νέες πρωτοβουλίες εναντίον της σκλαβιάς και του human trafficking.

Οι 10 χώρες με το μεγαλύτερο ποσοστό σύγχρονης δουλείας



Η τελευταία έρευνα της Global Slavery Index αποκάλυψε πώς έχει διαμορφωθεί η λίστα με τις χώρες, στις οποίες είναι πιο έντονο το πρόβλημα της σύγχρονης δουλείας, μαζί και τους λόγους. Πάμε να τις δούμε.

Νο10 ΙΝΔΟΝΗΣΙΑ 736.100 σκλάβοι (0.29% του πληθυσμού)

Στη συγκεκριμένη χώρα ανήκει το 35% της παγκόσμιας παραγωγής φοινικέλαιου. Οι πολύ μικρές φυτείες φοινίκων κάνει δύσκολο το έργο των επιθεωρητών να βρουν τα ακριβή στοιχεία της παιδικής καταναγκαστικής εργασίας. Τα πολλά νησιά της χώρας φιλοξενούν δεκάδες χιλιάδες ψαράδες, που είναι θύματα του trafficking από το Μιανμάρ, το Λάος και την Καμπότζη.

Νο9 ΛΑΪΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΚΟΝΓΚΟ: 873.100 σκλάβοι (1.1% του πληθυσμού)

Ζουν και δουλεύουν σε κάποια από τα πιο δύσκολα τοπία της γης, με πολλά ορυχεία που “βγάζουν” κοβάλτιο, χαλκό, διαμάντια, ταντάλιο, κασσίτερο και χρυσό. Αυτές είναι οι πηγές των μεγαλύτερων εσόδων της χώρας -καθώς τα εξάγουν. Το 2009 οι εκτιμήσεις ήθελαν το έθνος να ‘χει 24 τρισεκατομμύρια δολάρια σε ανεκμετάλλευτα κοιτάσματα ορυκτού -συμπεριλαμβανομένων των μεγαλύτερων αποθεμάτων κολτανίου (γνωστού ως “ματωμένο μέταλλο της Αφρικής”, καθώς χωρίς κολτάνιο δεν θα υπήρχαν κινητά τηλέφωνα ή άλλες ηλεκτρονικές συσκευές) στον κόσμο.

Νο8 ΝΙΓΗΡΙΑ: 875.500 σκλάβοι (0.5% του πληθυσμού)


H τρομοκρατική οργάνωση Boko Haram έχει επισκιαστεί μεν, από τον ISIS, αλλά η πραγματικότητα τη θέλει να σκοτώνει περισσότερους ανθρώπους από τον Ισλαμικό Στρατό. Μια από τις συνήθεις πρακτικές της είναι να δίνουν δάνεια σε εν δυνάμει επιχειρηματίες που αν δεν καταφέρουν να τα αποπληρώσουν, γίνονται σκλάβοι της.

Νο7 ΡΩΣΙΑ: 1.010.000 σκλάβοι (0.7% του πληθυσμού)

Οι σκλάβοι σε αυτήν τη χώρα χρησιμοποιούνται στις κατασκευαστικές εταιρίες και είναι κυρίως, μετανάστες από το Αζερμπαϊτζάν, την Ουκρανία, τη Βόρειο Κορέα, χάρη στα σύνορα στο πιο ανατολικό κομμάτι της χώρας.

Νο6 ΒΟΡΕΙΟΣ ΚΟΡΕΑ: 1.100.000 σκλάβοι (4.4% του πληθυσμού)

Είναι ο μεγαλύτερος δουλέμπορας, σε επίπεδο κράτους. Δεν αναγκάζει μόνο ένα εκατομμύριο κατοίκους να δουλεύουν σε camps, στις πλέον απελπιστικές συνθήκες, αλλά δανείζει και σκλάβους στις γειτονικές χώρες (Κίνα και Ρωσία), τα χρήματα των οποίων παίρνει εκείνη (μιλάμε για 2.3 δισεκατομμύρια δολάρια το χρόνο).

Νο5 ΟΥΖΜΠΕΚΙΣΤΑΝ: 1.240.000 σκλάβοι (4% του πληθυσμού)


Είναι η χώρα με την έκτη μεγαλύτερη παραγωγή βαμβακιού, στον κόσμο. Οι εργάτες εκβιάζονται σε απλήρωτη εργασία, με απειλές για θάνατο των ιδίων ή συγγενικών τους προσώπων, μεγάλα πρόστιμα, κατάσχεση περιουσιών και εκφοβισμό της αστυνομίας.

Νο4 ΜΠΑΓΚΛΑΝΤΕΣ: 1.530.000 σκλάβοι (1% του πληθυσμού)

Οι στρατολόγοι των σκλάβων υπόσχονται στις οικογένειες μικρών αγοριών, πως θα δοθεί στα παιδιά τους δουλειά. Τελικά, γίνονται σκλάβοι σε απομακρυσμένα νησιά, όπου γίνονται θύματα σωματικής βίας ώστε να δουλεύουν 24 ώρες το εικοσιτετράωρο ως ψαράδες. Συχνά τα προϊόντα που αλιεύουν γίνονται γατοτροφές στη Δύση. Συχνά παιδιά βρίσκουν φρικτό θάνατο, με επιθέσεις τίγρεων.

Νο3 ΠΑΚΙΣΤΑΝ: 2.130.000 σκλάβοι (1.1% του πληθυσμού)

Οι δεκαετίες που ζει με διαμάχες, τρομοκρατία και εκτόπιση πληθυσμού -ειδικά στα βορειοδυτικά σύνορα με το Αφγανιστάν. Στις επαρχίες δεν έχει αυξηθεί το όριο ηλικίας για το γάμο και άρα δεν υπάρχει η παραμικρή πρόοδος στον εξαναγκαστικό γάμο μικρών κοριτσιών.

Νο2 ΚΙΝΑ: 3.390.000 σκλάβοι (0.25% του πληθυσμού)

Περισσότεροι από 250.000.000 Κινέζοι έχουν μεταναστεύσει μέσα στη χώρα, για να βρουν μια ευκαιρία. Αυτή έγινε η ιδανική κατάσταση για τους δουλέμπορους. Κάθε χρόνο 58 εκατομμύρια παιδιά μένουν πίσω, από τους γονείς που φεύγουν για να βρουν δουλειές. Κάθε χρόνο περί τα 700.000 παιδιά γίνονται -καταναγκαστικά- επαίτες ή εμπλέκονται σε παράνομες υιοθεσίες ή γίνονται σκλάβοι του σεξ.

Νο1 ΙΝΔΙΑ: 18.400.000 σκλάβοι (1.4% του πληθυσμού)

Εκεί εντοπίζονται, μακράν της δεύτερης χώρας, τα περισσότερα θύματα σύγχρονης δουλείας. Η οικονομική ανάπτυξη έχει μειώσει το ποσό των πολιτών που ζει κάτω από τα όρια της φτώχειας, υπάρχουν τουλάχιστον 270.000.000 Ινδοί που ζουν με λιγότερα από ένα δολάριο, την ημέρα. Εκατομμύρια παιδιά ωθούνται στην επαιτεία, την πορνεία, γίνονται μέλη μη κρατικών οργανώσεων και τους γάμους. Η κυβέρνηση έχει δημιουργήσει νόμους για να σταματήσει αυτήν την πανδημία, αλλά έχει διαπιστωθεί πρόβλημα με την επιβολή τους.

H άλλη άκρη της λίστας



Όπως μπορείτε να διαπιστώσετε, δεν υπάρχει χώρα που να ‘χει λύσει το πρόβλημα. Και σίγουρα δεν βοηθά το γεγονός ότι ουδείς ηγέτης έχει απαγορεύσει την κατανάλωση προϊόντων που έχουν παραχθεί ολικά ή μερικά, σε έθνη με έντονο το πρόβλημα της δουλείας. Θα αναρωτιέστε τι μπορείτε να κάνετε εσείς;

Η απάντηση είναι σε αυτό που κάνουμε και εμείς: να ενημερώνετε για τα γεγονότα και να ενημερώνεστε για τις όποιες εξελίξεις, μέσω των αρκετών μη κερδοσκοπικών οργανισμών που ασχολούνται με τη σύγχρονη δουλεία.

Ας συνδυάσουμε ιστορίες με πρόσωπα


Μεξικό: Η γυναίκα που έζησε για πρώτη φορά ως ελεύθερη, στα 40


Ο Rafael Romo, του αμερικανικού CNN εντόπισε μια γυναίκα που ζούσε για 30 χρόνια, ως σκλάβα. Η ιστορία της Lupita άρχισε από όταν ήταν 10 χρόνων, στο De la Cruz του Mexico, σε φτωχή γειτονιά. Τότε ήταν που προσέγγισαν τη μητέρα της, μια γυναίκα με μια μεταφράστρια. Πρότειναν να δώσουν χρήματα στην οικογένεια, με αντάλλαγμα τη Lupita. Η γυναίκα δεσμεύτηκε να πάρει το μικρό κορίτσι μαζί της, να τη στείλει σχολείο και να στέλνει στη φαμίλια της ένα ποσό κάθε μήνα. Για να “κλείσει” η συμφωνία, η γυναίκα έβγαλε ένα πάκο δολάρια και τα έδωσε στη μητέρα της Lupita.

To deal έγινε, αλλά στο νέο σπίτι η Lupita δεν έζησε κάτι από όσα είχε ακούσει πως θα ζήσει. Τουναντίον, έγινε υπηρέτρια και νταντά των παιδιών της οικογένειας. Δεν πληρωνόταν για τις υπηρεσίες της και έτρωγε ό,τι περίσσευε από τα γεύματα των άλλων. “Μου έλεγαν πως οι αυτόχθονες γεννηθήκαμε με προορισμό να καθαρίζουμε πατώματα. Είχε έναν καναπέ, αλλά δεν με άφηνε να τον χρησιμοποιώ γιατί -όπως μου έλεγε- θα τον κατέστρεφα”. Προσπάθησε να δραπετεύσει. Πολλές φορές. Μόνο που οι άνθρωποι στη νέα της πόλη δεν καταλάβαιναν τι τους έλεγε. Δεν κατανοούσαν τη διάλεκτο. Όταν την έβρισκε η οικογένεια που... υποτίθεται πως την είχε υιοθετήσει, την τιμωρούσε για το θράσος της να θέλει να γλιτώσει. “Συνήθως με τραβούσαν από τα μαλλιά. Υπήρχαν και φορές που όταν έπρεπε να βγάλω το κρέας από την κατάψυξη για να το μαγειρέψω, με χτυπούσαν με αυτό”.

Στα 40 της δόθηκε η πρώτη μεγάλη ευκαιρία να ελευθερωθεί. “Ήταν το βράδυ που ο μικρότερος γιος της οικογενείας, αυτός που μεγάλωσα, είχε ένα ατύχημα. Έφυγαν όλοι για το νοσοκομείο και τότε ήταν που δραπέτευσα. Αυτός που την αιχμαλώτισε, καταδικάστηκε για τις κατηγορίες της σκλαβιάς και της εξαναγκαστικής οικιακής εργασίας. Η Lupita χρειάστηκε τρία χρόνια, για να κάνει τη μετάβαση από τη ζωή της ως αιχμάλωτης σε αυτή της ελεύθερης γυναίκας. Δεν ήξερε πώς ήταν να περπατά στους δρόμους, να τρώει ένα κανονικό πιάτο φαγητό, να συναναστρέφεται με άλλους. Κάθε φορά που πήγαινε σε εστιατόριο, ήθελε να πλύνει τα πιάτα.

Όταν ταξίδευε και έμενε σε ξενοδοχείο, ήθελε να φτιάξει τα κρεβάτια. Είχαν κλέψει 30 χρόνια από τη ζωή της. Τότε αναζήτησε τη βοήθεια ειδικού. Έκτοτε κάνει ψυχοθεραπεία, για να μάθει να παίρνει τις αποφάσεις για θέματα που αφορούν τη ζωή της. Από τις πιο απλές, μέχρι τις πιο σύνθετες. Κάνει θεραπεία για να μάθει να εκτιμά τον εαυτό της. Άνθρωποι που στάθηκαν δίπλα της, εξηγούν πως “αν τη ρωτήσεις ποια είναι η αγαπημένη γεύση παγωτού, απαντά “ποια θες εσύ να είναι;”. Στα 43 της έχει δουλειά (δουλεύει σε βιοτεχνία ρούχων, ως μοδίστρα) και ελπίζει να καλύψει το χαμένο έδαφος. “Το όνειρο μου είναι να γίνω νοσηλεύτρια. Αυτό ήταν από όταν ήμουν παιδί. Προσπαθώ πάρα πολύ να τα καταφέρω. Διαβάζω όλη μέρα. Είναι αυτό που πάντα ήθελα να κάνω. Θα προσπαθήσω με όλες μου τις δυνάμεις, ακόμα και αν δεν τα καταφέρω”.

Iνδία: Το κορίτσι που πούλησαν οι γονείς της



Από το 2012 έως το 2016, σύμφωνα με τον International Labour Organization, πως 152 εκατομμύρια παιδιά, ηλικίας από 5 έως 17 χρόνων έχουν γίνει θύματα παιδικής εργασίας.

To ΒΒC μίλησε με την Rani Hong, γυναίκα που γεννήθηκε στην Kerala της Ινδίας. “Ζούσα εκεί με τους γονείς μου και τα αδέλφια μου, ώσπου μια μέρα που ήμουν με τη μαμά μου, με απήγαγαν”. Εν συνεχεία, οι απαγωγείς την πούλησαν σε σκλαβοπάζαρο, όταν ήταν 7 χρόνων. “Ο ιδιοκτήτης μου με έβαλε σε ένα κλουβί, όπου δεν μπορούσα να κουνηθώ. Εκεί περνούσα τις περισσότερες ώρες της ημέρας μου, έως ότου υποταχθώ. Eίχα φάει τόσο ξύλο που κάποια στιγμή ήταν σαν να έσβησαν το σώμα και το μυαλό μου. Είχα γίνει δυσλειτουργική. Δεν μπορούσα να κάνω το παραμικρό. Τότε ο ιδιοκτήτης μου αποφάσισε να με ξεφορτωθεί, αφού δεν πρόσφερα κάτι. Οι δουλέμποροι επιχείρησαν να βγάλουν χρήματα από εμένα και για αυτό με πούλησαν.

Το ταξίδι που ακολούθησε, είχε ως ενδιάμεσο σταθμό τον Καναδά. Από εκεί μπήκα στις ΗΠΑ. Στις 8 γνώρισα τη γυναίκα που με είχε αγοράσει και με υιοθέτησε. Ήταν ένας απίστευτος άνθρωπος. Με βοήθησε να φτιάξω τη ζωή μου. Μου έδωσε νέα ζωή. Στην πραγματικότητα με έσωσε”. Στα 16 η γυναίκα που αποκαλούσε μητέρα διαγνώστηκε με καρκίνο. Σύντομα πέθανε. Η Rani τελείωσε το σχολείο και παντρεύτηκε. “Κάπου το 1999 ήθελα να μάθω πού είχα γεννηθεί, ποιο ήταν το πραγματικό μου όνομα -λεπτομέρειες που με αφορούσαν, αλλά τις αγνοούσα”. Οι διακινητές είχαν αλλάξει όλα τα στοιχεία. “Μετά 21 χρόνια, επέστρεψα στην Ινδία για πρώτη φορά μετά την πώληση μου, ως σκλάβας. Το ένα έφερε το άλλο και κάποια στιγμή συνάντησα τη βιολογική μου μητέρα. Ήθελα να μάθω γιατί με είχε δώσει για υιοθεσία. Δεν ήξερε καν, τι σημαίνει η λέξη. Της είχαν πει πως ήμουν νεκρή”. Όταν επέστρεψε στις ΗΠΑ έγινε η φωνή “αυτών που δεν μπορούν να μιλήσουν”. Τα τελευταία χρόνια εργάζεται, ως σύμβουλος, στα Ηνωμένα Έθνη, στην καταπολέμηση της δουλεμπορίας. Έχει κάνει και τη δική της δράση. Λέγεται “Rise to Freedom”. “Πιστεύω ειλικρινά πως μπορούμε να αλλάξουμε το σύστημα που επιτρέπει την παιδική εργασία και δουλεία, σε όλον τον κόσμο. Κάθε μέρα παίρνεις μια απόφαση: τι θέλεις να κάνεις στη ζωή σου. Εγώ κάθε μέρα επιλέγω να ορθώσω το ανάστημα μου για να σώσω τα παιδιά από τη δουλεία”.

Μεγάλη Βρετανία: Ο άνδρας που φοβόταν να ανοίξει την πόρτα και να φύγει



Οι αρμόδιες οργανώσεις επιμένουν πως μορφές σύγχρονης δουλείας υπάρχουν παντού, στη Μεγάλη Βρετανία. Σε κάθε πόλη. Σε κάθε χωριό. Σύμφωνα με τα στοιχεία των Ηνωμένων Εθνών, μόνο το 2016 είχαν ταυτοποιηθεί ως θύματα δουλείας 4.000 άνθρωποι που ζούσαν στη Μεγάλη Βρετανία. Αριθμός αυξημένος κατά 17% σε σύγκριση με το 2015.

Το BBC εντόπισε τον Aurel, ο οποίος εργαζόταν νυχθημερόν για τέσσερις μήνες -όχι γιατί ήθελε να μην κοιμάται, αλλά επειδή τον ανάγκασαν. Μετά έλαβε το ποσό των 150 ευρώ. “Ακόμα και τώρα που σκέφτομαι τι πέρασα, έχω ταχυκαρδία. Ζούσα υπό καθεστώς φόβου, κάθε μέρα. Δεν βρίσκω λέξεις να περιγράψω πώς ένιωθα”.

Ο δημοσιογράφος του είπε πως “δεν σε είχαν κλειδωμένο. Μπορούσες να ανοίξεις την πόρτα και να φύγεις. Γιατί δεν το έκανες;”. Ο Aurel βούρκωσε. Ψέλλισε ““δεν ξέρω. Μάλλον γιατί φοβόμουν πολύ το τι θα γίνει, αν με κυνηγήσει”. Οι αρχές δεν γνωρίζουν ποιοι είναι οι βασανιστές του, τη στιγμή που στη χώρα “τρέχουν” παράλληλα περισσότερες από 300 έρευνες της αστυνομίας για περιπτώσεις σκλαβιάς. Ποιες είναι οι σκέψεις του Aurel για αυτούς που τον κακοποίησαν; “Έχω την αίσθηση πως δεν μπορούμε να τους αποκαλούμε “ανθρώπους”. Δεν είναι άνθρωποι. Η οργάνωση που τον έσωσε, έχει απελευθερώσει 350 ανθρώπους σε τρία χρόνια. Ο Aurel έχει πια νέα ζωή, έχει δουλειά και ευχαριστεί για όλα αυτά την Palm Cove.

Λιβύη: Ο ενήλικας που έγινε αντικείμενο δημοπρασίας


Toν Αύγουστο του 2017 το CNN έλαβε πλάνα από δημοπρασία σκλάβων στη Λιβύη. Οι δουλέμποροι είχαν πάρει έναν Νιγηριανό, με δεμένα πισώπλατα, τα χέρια και μπροστά του ακούγονταν τα ποσά που ήταν έτοιμοι να διαθέσουν οι διακινητές. Τον “πούλησαν” ως δυνατό άνδρα που μπορούσε να σκάβει για ώρες. Τον αγόρασε κάποιος για 325 ευρώ.


Σε ρεπορτάζ που ακολούθησε, προέκυψε πως εννέα διαφορετικές τοποθεσίες της χώρας είναι γνωστές ως εκείνες που φιλοξενούν δημοπρασίες ανθρώπων. Αυτών που περνούν τα σύνορα, κάθε χρόνο. Προσφύγων που προσπαθούν να γλιτώσουν από όσα συμβαίνουν στις χώρες τους. Που θέλουν να ζήσουν. Από όταν η Ακτοφυλακή της χώρας ισχυροποίησε τις περιπόλους, μειώθηκαν οι βάρκες με ανθρώπους που είχαν πληρώσει για το ταξίδι και οι δουλέμποροι έμειναν με δεκάδες ψυχές στα χέρια τους, τις οποίες δεν ήξεραν τι να κάνουν. Έως ότου προέκυψε η ιδέα της σκλαβιάς. Οι πρόσφυγες γίνονται εμπορεύματα, ανθρώπων που ασκούν έντονη σωματική βία (έως ακρωτηριασμούς). Έκτοτε για να ελευθερωθούν πρέπει να πληρώνουν τους “ιδιοκτήτες” τους. Μετά, το συνηθέστερο που τους συμβαίνει είναι η απέλαση.

Συμπερασματικά, ό,τι σας φαίνεται πολύ φθηνό, δεν είναι απαραίτητα ευκαιρία, αλλά κατά 90% αποτέλεσμα μοντέρνας μορφής δουλείας. Επίσης, βοηθά πάντα το να κοιτάμε τι συμβαίνει γύρω μας και να μιλάμε. Τα υπόλοιπα άπτονται των διεθνών αρχών και των κυβερνήσεων. Ας κάνουμε όμως, τουλάχιστον εμείς ό,τι περνά από το χέρι μας. Καλή συνέχεια.

Πηγή: news247.gr



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Ζωολογικοί κήποι με ανθρώπους

Κόσμος


Συνέβη μόλις πριν από εξήντα χρόνια, στην παγκόσμια έκθεση του 1958, όταν το Βέλγιο παρουσίασε μεταξύ άλλων εκθεμάτων, ανθρώπους. Εν προκειμένω, Αφρικανούς. Πώς ήταν ο τελευταίος «ανθρώπινος ζωολογικός κήπος» στην καρδιά της Ευρώπης και για ποιούς λόγους οι Βέλγοι δεν τολμούν ακόμη να κοιτάξουν το εφιαλτικό αποικιακό παρελθόν τους στην Αφρική.

Η παγκόσμια έκθεση του 1958, ήταν μια λαμπρή γιορτή της μεταπολεμικής Ευρώπης με ό,τι αυτό συνεπάγεται όσον αφορά τα επιτεύγματα της τεχνολογικής κυρίως, προόδου.

Σύμφωνα με τον Guardian, το γεγονός αυτό, του «ανθρώπινου ζωολογικού κήπου» διατηρεί μέχρι σήμερα μια «σημαντική θέση στη συλλογική μνήμη του βελγικού λαού». Εξού και σε μία προσπάθεια επαναπροσέγγισης, επαναπροσδιορισμού του αποικιακού παρελθόντος του, το Βέλγιο οργανώνει σειρά εκδηλώσεων στο φουτουριστικό τοπόσημο των Βρυξελλών, το Atomium*.

Η έκθεση μαύρων ανδρών, γυναικών και παιδιών σε «φυσικές συνθήκες» για την «εκπαίδευση και διασκέδαση» των λευκών Ευρωπαίων, έμελε να είναι ο τελευταίος «ανθρώπινος ζωολογικός κήπος» στον κόσμο.

Το 1958, το Βέλγιο εξακολουθούσε να διαφεντεύει το Κονγκό** -μια χώρα περίπου 80 φορές μεγαλύτερη από το μέγεθος του και την ίδια στιγμή, πηγή μεγάλης εθνικής υπερηφάνειας. Το πλούσιο σε ορυκτά κράτος της Κεντρικής Αφρικής δεν ήταν «μόνο» εξαιρετικά προσοδοφόρο οικονομικά, αλλά το γεγονός ότι ήταν αποικία του Βελγίου, του μικρού ευρωπαϊκού κράτους που ζούσε στη σκιά της Βρετανίας και της Γαλλίας, προσέδιδε στη χώρα κύρος.

Ο πολιτικός κόσμος του Βελγίου έβλεπε την Expo ’58 σαν μία πρώτης τάξεως ευκαιρία να παρουσιάσει στον πλανήτη μια καλογυαλισμένη εικόνα του Βελγικού Κονγκό.

«Kongorama»


Στην είσοδο του Ατόμιουμ -που στήθηκε ως «απάντηση» στον γαλλικό Πύργο του Άιφελ- και βεβαίως, στο πιο κεντρικό σημείο της έκθεσης, οι Βέλγοι είχαν στήσει επτά περίπτερα αφιερωμένα στο Κονγκό -στις εξορύξεις, τις μεταφορές και τη γεωργία- γνωστό ως «Kongorama».

Κάπου εκεί, μέσα σε «τροπικούς κήπους», «τοποθετούσαν» καθημερινά άνδρες, γυναίκες και παιδιά, ντυμένους με παραδοσιακές φορεσιές, σαν σε βιτρίνα, η οποία χωριζόταν από τους επισκέπτες με μία περίφραξη από μπαμπού.

Δεν επρόκειτο για κάποια καινοτομία. Ανθρώπινοι ζωολογικοί κήποι παρουσιάζονταν σε τακτική βάση στη Δύση ήδη από τις αρχές του 20ού αιώνα, στο Λονδίνο, το Όσλο και το Αμβούργο. Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα, είναι ότι το 1906 στη Νέα Υόρκη, ένας νεαρός Κονγκολέζος με ακανόνιστα δόντια εκτέθηκε στον ζωολογικό κήπο του Μπρονξ, στο σημείο που ήταν οι πίθηκοι.

Το καλοκαίρι του 1897, ο βασιλιάς Λεοπόλδος ο ΙΙ, έφερε στις Βρυξέλλες 267 Κονγκολέζους. Τους έβαλε να κωπηλατούν με τα κανό τους στις βασιλικές λίμνες του αποικιακού Μουσείου Tervuren, ανατολικά των Βρυξελλών και οι Βέλγοι έσπευσαν: 1,3 εκατ. άτομα -από τα 4 εκατ. του συνολικού πληθυσμού- πήγαν να απολαύσουν το «σόου» περπατώντας πάνω σε μία γέφυρα από σχοινιά προκειμένου να εξασφαλίσουν την καλύτερη δυνατή θέα.


Το καλοκαίρι εκείνο ήταν ιδιαιτέρως ψυχρό. Επτά από τους Κονγκολέζους πέθαναν από πνευμονία και γρίπη. Οι Βέλγοι πέταξαν τα σώματα τους σε ένα μαζικό τάφο στο τοπικό νεκροταφείο, χωρίς καμία σήμανση.

Αλλά ήταν τόσο μεγάλη η δημοφιλία του «ζωολογικού κήπου» και άλλων παρόμοιων «εκθεμάτων» ώστε λίγο αργότερα δημιουργήθηκε στο ίδιο σημείο μόνιμη έκθεση. Αρχικά έλαβε το όνομα Μουσείο του Κονγκό, πλέον ονομάζεται Βασιλικό Μουσείο για την Κεντρική Αφρική.

Η έκθεση του 1958 ήταν μικρότερης κλίμακας, αλλά παρόμοιου περιεχομένου. Οι Βέλγοι έστησαν ένα «τυπικό» χωριό, στο οποίο υποτίθεται ότι οι Κονγκολέζοι περνούσαν τις μέρες τους φτιάχνοντας χειροποίητες κατασκευές στις αχυρένιες καλύβες τους, ενώ οι λευκοί άνδρες και γυναίκες περνούσαν, τούς χάζευαν και ως επί το πλείστον, τούς χλεύαζαν.

Όπως έγραφε ένας δημοσιογράφος της εποχής «στην περίπτωση κατά την οποία δεν υπήρχε αντίδραση, τους έριχναν νομίσματα ή περνούσαν από τα ανοίγματα της περίφραξης, μπανάνες». Σύμφωνα με άλλο δημοσίευμα «οι νέγροι στους ζωολογικούς κήπους» ήταν προσφιλές θέμα συζήτησης.

Για τις ανάγκες της έκθεσης έφεραν από την Αφρική 598 Κονγκολέζους: 273 άνδρες, 128 γυναίκες και 197 παιδιά (συνολικά 183 οικογένειες).

Η δρ Sarah Van Beurden, ιστορικός με πεδίο έρευνας την Κεντρική Αφρική, σημειώνει μάλιστα ότι, η αρμόδια υπηρεσία ήταν «ιδιαιτέρως ανήσυχη όσον αφορά την παραμονή ενός τόσο μεγάλου αριθμού Κονγκολέζων στο Βέλγιο». Στο απομονωμένο κτίριο που τους κρατούσαν -και από το οποίο τους πήγαιναν και τους έφερναν από την Έκθεση- οι Αφρικανοί διαμαρτυρήθηκαν τόσο για την καθημερινή κακοποίηση την οποία υφίσταντο, ως εκθέματα, όσο και για επιμέρους θέματα όπως η στέγαση τους στον περιορισμένο χώρο που τους είχαν στοιβάξει. Μέχρι τον Ιούλιο, οι περισσότεροι δεν άντεξαν και γύρισαν στην πατρίδα τους. Ο «ανθρώπινος ζωολογικός κήπος» έκλεισε και η έκθεση συνεχίστηκε. Έμελε να είναι ο τελευταίος, καθώς το 1960 το Κονγκό απέκτησε την ανεξαρτησία του.


Αλλά για τον Guido Gryseels, γενικό διευθυντή του Βασιλικού Μουσείου για την Κεντρική Αφρική (RMCA), η μάχη κατά των προκαταλήψεων που ήταν στον πυρήνα της ιδέας του «ζωολογικού κήπου» βρίσκεται στην κορυφή των προτεραιοτήτων του.

Θέλουν να ξεχάσουν το Ολοκαύτωμα στο Κονγκό


Την 1η Δεκεμβρίου, μετά από μια ανακαίνιση που κόστισε 75 εκατ. ευρώ, το RMCA θα ανοίξει ξανά τις πύλες του στο κοινό μετά από πέντε χρόνια. Το Μουσείο διαθέτει ένα νέο κέντρο επισκεπτών και ένα τεράστιο υπόγειο που διπλασίασε τον εκθεσιακό χώρο του σε 11.000 τετραγωνικά μέτρα. Αλλά πέρα από τον κτιριακό μετασχηματισμό, μια πολύ πιο σημαντική αλλαγή είναι προ των πυλών.

Όταν το 2001, ο Gryseels ανέλαβε τη διεύθυνση του Μουσείου, η μόνιμη έκθεση ελάχιστα είχε αλλάξει από τη δεκαετία του 1920. Που σημαίνει ότι επί της ουσίας, παρουσίαζε το αφήγημα μίας αποικιοκρατικής χώρας που «έφερε το φως εκεί που πριν υπήρχε σκοτάδι».

«Επί 100 χρόνια είμαστε ένα ίδρυμα για την αποικιοκρατία. Για τους περισσότερους Βέλγους η πρώτη γνωριμία τους με την Αφρική γίνεται στο μουσείο μας και η αρχική εικόνα είναι ότι ο λευκός άνθρωπος είναι ανώτερος από τον μαύρο άνθρωπο. Ότι δηλαδή, πήγαμε εκεί για να τους εκπολιτίσουμε. Οι Αφρικανοί παρουσιάζονται στο μουσείο γυμνοί με ένα δόρυ στο χέρι, χωρίς καμία αναφορά στον δικό τους πολιτισμό» λέει ο Gryseels.

Η αδράνεια του μουσείου οφείλεται, κατά τον διευθυντή της, στο γεγονός ότι οι Βέλγοι στην πραγματικότητα αρνούνται να κοιτάξουν στο αποικιακό παρελθόν τους.

«Πρόκειται για ένα πολύ ευαίσθητο θέμα. Κάθε βελγική οικογένεια έχει τουλάχιστον ένα μέλος της που έχει εργαστεί στο Κονγκό. Μπορεί να ήταν ιεραπόστολος, μπορεί δάσκαλος, μπορεί υπάλληλος της δημόσιας διοίκησης. Όποιον Βέλγο και να ρωτήσετε θα σας απαντήσει ότι κάποιος δικός του ήταν στο Κονγκό. Είναι μια συζήτηση έντονα συναισθηματικά φορτισμένη».


Ο Gryseels εξηγεί ότι ο δημόσιος διάλογος για το αποικιακό παρελθόν ξεκίνησε στο Βέλγιο πολύ αργά, με τη δημοσίευση του βιβλίου του καθηγητή Δημοσιογραφίας στο Μπέρκλεϊ, Adam Hochschild, με τίτλο «King Leopold’s Ghost» το 1998. Πρόκειται για το χρονικό ενός Ολοκαυτώματος, από τα μεγαλύτερα εγκλήματα των λευκών στην Αφρική, που ξεχάστηκε σκοπίμως.

«Η συζήτηση άνοιξε σιγά σιγά. Όμως ακόμα και το εκπαιδευτικό πρόγραμμα στα βελγικά σχολεία μέχρι πρόσφατα ήταν στη γραμμή ότι ‘εμείς πήγαμε τον πολιτισμό’» λέει ο Gryseels.

Υπάρχουν φωνές από τη διασπορά του Κονγκό που ζητούν τον «αποχαρακτηρισμό» του μουσείου, ακόμη και το κλείσιμό του. Αλλά ο Gryseels λέει ότι η δουλειά του τους επόμενους εννέα μήνες είναι να αφηγηθεί μια νέα ιστορία για τον ρόλο του Βελγίου στο Κονγκό.

Σύμφωνα με τον Guardian, την ημέρα των εγκαινίων ο υπουργός Εξωτερικών του Βελγίου θα αναφερθεί κατά την ομιλία του στο αποικιακό παρελθόν του Βελγίου παρουσία δε, της βασιλικής οικογένειας.

«Έχουμε ευθύνη να ασχοληθούμε με τη στάση που οι περισσότεροι Βέλγοι έχουν υιοθετήσει ότι, είναι ανώτεροι από τους μαύρους», δηλώνει ο Gryseels. «Αυτό αλλάζει. Αλλά θα πάρει λίγο χρόνο…» καταλήγει.

* Το Ατόμιουμ που κατασκευάστηκε το 1958 -σχεδιασμένο αρχικά για να διαρκέσει μόνο έξι μήνες, όσο η Εχpο 1958- είναι ένα μνημείο με ύψος 103 μ. που αναπαριστά την κυψελίδα ενός κρυστάλλου σιδήρου, μεγεθυμένη κατά 165 δισεκατομμύρια φορές, που τελικώς επέζησε και κατέστη δημοφιλές τουριστικό θέλγητρο, σε σημείο που κατά κάποιους συγκαταλέγεται στα εθνικά σύμβολα του Βελγίου. Στα τέλη του 1950, καθώς η υφήλιος εισερχόταν στην εποχή των διαστημικών ταξιδιών, το σχέδιο του αρχιτέκτονα Αντρέ Ουότερκιν αποτελούσε τον τέλειο αντικατοπτρισμό της νέας εποχής. Καθεμιά από τις εννέα σφαίρες που το αποτελούν είναι ένα μουσείο με διάμετρο 18 μέτρα. Όλες οι σφαίρες συνδέονται με ανελκυστήρες.

** Οι Βέλγοι άρχισαν να εξερευνούν το Κονγκό τη δεκαετία του 1870, αρχικά με τον Σερ Χένρι Μόρτον Στάνλεϊ, ο οποίος ανέλαβε το «εγχείρημα» με επιχορήγηση του βασιλιά Λεοπόλδου ΙΙ του Βελγίου. Ο Λεοπόλδος σχεδίαζε να γίνει το Κονγκό αποικία. Απέκτησε επισήμως τα δικαιώματα του Κονγκό στο Συνέδριο του Βερολίνου το 1885, το μετέτρεψε σε ιδιόκτητη έκταση -σήμερα θα το λέγαμε, προσωπική εταιρεία- και το ονόμασε Ελεύθερο Κράτος του Κονγκό. Το 1908, το Βελγικό Κοινοβούλιο, αν και δίστασε αρχικά, λύγισε από την διεθνή πίεση (ιδιαίτερα της Βρετανίας) και κατέλαβε το ελεύθερο κράτος από τον βασιλιά Λεοπόλδο. Τις 18 Οκτωβρίου, το Βελγικό Κοινοβούλιο υπερψήφισε την προσάρτηση του Κονγκό ως βελγική αποικία. Την περίοδο 1885-1908, πέντε έως οκτώ εκατομμύρια Αφρικανοί πέθαναν εξαιτίας της απάνθρωπης εκμετάλλευσής τους από τους αποικιοκράτες Βέλγους.

Πηγή: tvxs.gr



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Ανοιχτά παράθυρα

Αρχοντία Κάτσουρα


Η νύχτα ήταν δύσκολη, χωρίς ύπνο, γεμάτη σκέψεις. Ούτε και ήξερε τι της έφταιγε. Τίποτα δεν είχε αλλάξει δραματικά.

Αλλά ένιωθε ένα μπαλόνι με αέρα βαρύ να την πιέζει στο στήθος και να της λέει ότι κάτι λείπει. Τι ήταν αυτό; Ούτε που ήξερε. Μια απροσδιόριστη αίσθηση ανικανοποίητου, σαν το βάρος που αφήνει κάτι ανεκπλήρωτο, που όμως δεν «θυμόταν» τι ήταν.

Γύριζε, στριφογύριζε στο κρεβάτι, πέταγε τα σκεπάσματα, σκεπαζόταν ξανά γιατί κρύωναν τα πόδια της. Σηκωνόταν, καθόταν πάλι. Πήγαινε στην κουζίνα, έπινε λίγο νερό. Καθόταν λίγο πάλι στο κρεβάτι. Μετά πήγαινε ξανά στην κουζίνα. Στο τέλος ήπιε δυο γουλιές κρασί – για να χαλαρώσει, είπε. Τίποτα.

Το κεφάλι δεν καθάριζε, οι συνάψεις του εγκεφάλου έκαιγαν από την υπερπροσπάθεια. Ζεσταινόταν. Εβαλε το χέρι της στο μέτωπο, νόμιζε ότι είχε πυρετό. Μήπως ήταν άρρωστη; Εβαλε θερμόμετρο: 36,6. Αστεία πράγματα.

Εβγαλε το μάλλινο ζακετάκι της και έμεινε με την κοντομάνικη νυχτικιά μπας και δροσιστεί.

Πήγε στο μπάνιο, άνοιξε τη βρύση και έβρεξε τα χέρια της με το κρύο νερό. Υστερα έβρεξε τους κροτάφους, το μέτωπο, τα αυτιά και τον αυχένα της, όπως έκανε το καλοκαίρι, όταν ήθελε να ανακουφιστεί από τη μεγάλη ζέστη τις νύχτες του καύσωνα. Πίεζε με τα δάχτυλα το δροσερό νερό να μπει στους πόρους της. Κάλμαρε λίγο.

Κοιτάχτηκε στον καθρέφτη: τα μάτια της ήταν κουρασμένα από την αϋπνία, από τις πολλές ώρες στη δουλειά μπροστά στην οθόνη. Ξανάριξε νερό στο πρόσωπό της, έβαλε και λίγη κρέμα στο δέρμα της, έτσι, για την ψευδαίσθηση ότι μπορεί να κάνει καλό. Εβρεξε ελαφρά και τα μαλλιά της, ίσα που να νιώσει μερικές σταγόνες νερό να τρέξουν ώς τις ρίζες.

Ξημέρωμα πια περπατούσε ξυπόλυτη μέσα στο σπίτι γύρω από τα χαλιά, ψάχνοντας να πατήσει στα κρύα μάρμαρα. Πολύ της άρεσε αυτό, το έκανε από παιδί, ειδικά την άνοιξη, τους βασανιστικούς Απρίληδες και Μάηδες, που την ημέρα έκανε ζέστη και γύριζε σπίτι από το σχολείο ή το παιχνίδι με πόδια ξαναμμένα στα αθλητικά παπούτσια της.

Και έτσι, βήμα βήμα έφτασε στο παράθυρο του σαλονιού. Η κουρτίνα κλειστή, κλειστό και το τζάμι, το μόνο που έβλεπε ήταν το αχνό φως από τη λάμπα στη γωνία του δρόμου.

Μια παρόρμηση την έσπρωξε να τραβήξει την κουρτίνα και μετά να ανοίξει το παράθυρο. Ο γάτος, απαυδισμένος από την ανησυχία, άφησε ένα ράθυμο, υπόκωφο νιαούρισμα. Μπορεί να ήθελε και κανένα χάδι.

Εκείνη, από τις λίγες φορές, τον αγνόησε και στάθηκε εκεί όρθια, ακουμπώντας στο περβάζι. Ξυπόλυτη, πατώντας στα μάρμαρα και με τα χέρια γυμνά στη νυχτερινή ψύχρα. Τώρα είχε πραγματικά δροσίσει, σχεδόν έκανε κρύο, αλλά δεν την ένοιαζε. Της άρεσε μάλλον.

Ο αέρας μύριζε όμορφα: υγρασία και ανθισμένη ακακία. Ανοιξη. Κάπου μακριά, χάρη στην ησυχία, ακούγονταν πουλιά, ίσως κοτσύφια. Σαν να ήταν μια νύχτα στην εξοχή, σαν να μην υπήρχαν άσφαλτος και αυτοκίνητα και λάμπες της ΔΕΗ στους δρόμους.

Εμεινε εκεί, πόσο χρόνο δεν μέτρησε, να οσφραίνεται και να ακούει και να δροσίζει τα πόδια της στο κρύο πάτωμα.

Ξαφνικά πείνασε. Ηταν η μυρωδιά του ψωμιού, ίσως και κάποιου γλυκού -τσουρέκι; μύρισε μαστίχα και μαχλέπι- που έφτασε από τον φούρνο της γειτονιάς. Οι άνθρωποι αυτοί ξενυχτούσαν κάθε βράδυ, σκέφτηκε.

Κοίταξε ψηλά, προς τον ουρανό, καθαρός, ξάστερος, σκούρος. Υστερα έκλεισε τα μάτια, για να αφήσει τις άλλες αισθήσεις να κάνουν τη δουλειά τους. Ηχοι, μυρωδιές, υγρασία στο δέρμα. Σαν από θαύμα βρέθηκε μακριά, σ’ ένα νησί, σε μια εξοχή, σε μια άλλη νύχτα, σε μια ανοιξιάτικη εκδρομή.

Και τότε σιγά σιγά άρχισε να νυστάζει, γλυκά, σαν παιδί. Γύρισε ανάλαφρη στο κρεβάτι της και αποκοιμήθηκε.

Το πρωί δεν ξύπνησε πολύ αργά, αλλά ήταν ξεκούραστη. Και πριν πιει καφέ, άνοιξε όλα τα παράθυρα.

Πηγή: efsyn.gr



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Η ευτυχία του να γερνάς (αλώβητος;)

Γελωτοποιός


«Στην ηλικία μου, αν ξυπνήσεις και δεν πονάς πουθενά, έχεις πεθάνει.» Αρόν Βιγκούσιν

«Όπως τα ζώα δεν συνειδητοποιούν ότι θα πεθάνουν, έτσι και οι άνθρωποι δεν συνειδητοποιούν ότι γερνάνε.» Philip Roth

«Είμαι ευτυχής που βρίσκομαι εδώ. Για να είμαστε ειλικρινείς, στα 98 είμαι ευτυχής να βρίσκομαι οπουδήποτε.» George Burns, 1896-1996, Αμερικανός κωμικός (έπαιζε μέχρι 100 χρονών)

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Οι μέρες περνούν, οι μήνες-εποχές-γιορτές περνούν, τα χρόνια περνάνε, γίνονται είκοσι, γίνονται -άντα, γίνονται -ήντα, γίνονται -όντα, ίσως και -ήντα ξανά.

Δεν το καταλαβαίνεις γιατί ξυπνάς κάθε πρωί και κοιτιέσαι στον καθρέφτη. Και δεν έχεις αλλάξει πολύ απ’ την προηγούμενη μέρα. Νομίζεις ότι συνεχίζεις να είσαι ο ίδιος.

Αν όμως έβλεπες τον εαυτό σου μια φορά κάθε ένα χρόνο, κι ακόμα περισσότερο, αν έβλεπες τον εαυτό σου μια φορά κάθε δεκαετία, τότε θα καταλάβαινες ότι δεν είσαι καθόλου ο ίδιος.

Το σκέφτεσαι κάποιες φορές σαν βρεις, καθώς ξεκαθαρίζεις τα πράγματα σου, κάποιες παλιές φωτογραφίες. Και κοιτάς εκείνον τον κατά δέκα χρόνια νεώτερο, που σίγουρα σου μοιάζει, που σίγουρα είναι εσύ, αλλά…

Η ελλιπής απόδειξη της φωτογραφίας ίσως και να βοηθάει στην αυταπάτη: «Δεν άλλαξα πολύ». Και την αφήνεις γρήγορα στην άκρη.

Όμως δέκα χρόνια είναι πολλά κι αφήνουν σημάδια, που δεν θες να προσέξεις.

~~{}~~

Δεν υπάρχει καλύτερος δείκτης, για τις δεκαετίες που περνούν και τη φθορά, απ’ τα παιδιά σου.

Γιατί ζεις μαζί τους, τα βλέπεις κάθε μέρα, και νομίζεις ότι ο χρόνος δεν περνάει και γι’ αυτά. Μέχρι που, σαν να κοιτάς παλιές φωτογραφίες, αντιλαμβάνεσαι ότι εκείνο το μωρό που έπρεπε να του αλλάζεις πάνες, αρχίζει να μπαίνει στην εφηβεία πια, μόλις μια δεκαετία μετά.

~~

Υπάρχει μια σειρά φωτογραφιών, ένα project, του φωτογράφου Zed Nelson. (βλέπε εδώ).

Εκείνος φωτογράφιζε κάθε χρόνο, από το 1991 ως το 2014, ένα ζευγάρι με το παιδί τους, από το πρώτο έτος του παιδιού μέχρι τα 23 του χρόνια.

Στις πρώτες φωτογραφίες οι γονείς δεν αλλάζουν, μόνο το παιδί μεγαλώνει. Κι αν δεις τη μια φωτογραφία μετά την άλλη, το ένα έτος και το επόμενο, οι γονείς μοιάζουν σχετικά ίδιοι.

Αν όμως κοιτάξεις τις φωτογραφίες ανά δεκαετία, τότε θα εκπλαγείς απ’ τη διαφορά. Το παιδί μεγαλώνει (μεταφορικά και κυριολεκτικά), οι γονείς γερνάνε («ωριμάζουν» έγραφε ο Έσσε για να καλοπιάσει τον χρόνο).

~~{}~~

Δεν το σκεφτόμαστε συχνά. Ως παιδιά-νέοι έχουμε πολλά να ανακαλύψουμε, ως γονείς-ενήλικες έχουμε πολλά να διεκπεραιώσουμε.

Συνήθως έρχεται σαν μια μικρή αποκάλυψη, ένα epiphany που έλεγε ο Τζόις.

Epiphany που μου συνέβη σήμερα, στις έξι το πρωί, καθώς ο εντεκάχρονος Τηλέμαχος ετοιμαζόταν για την πρώτη του πολυήμερη εκδρομή. Αγουροξυπνημένος καθώς ήμουν, σχεδόν αμνησιακός, παρατήρησα ότι στεκόταν δίπλα μου κάποιος που σίγουρα δεν ήταν το μωρό που πήγαινα βόλτες με το καροτσάκι ούτε το παιδί που περπατούσαμε πιασμένοι χέρι-χέρι.

Σχεδόν δεν αναγνώρισα τον νεολαίο με την κουκούλα και τ’ ακουστικά στ’ αυτιά, περίπου στο ίδιο ύψος με τη μητέρα του και μόλις ένα (μισό;) κεφάλι πιο κοντός από μένα.

Ήταν σαν να γέρασα ξαφνικά 11 χρόνια. Αλλά λίγες ώρες μετά χάρηκα γι’ αυτό. (Γιατί η τέχνη σε βοηθάει να ζεις τις ζωές που δεν έζησες -και να πεθαίνεις τους θανάτους που δεν πέθανες.)

~~{}~~

Την ώρα που ο Τηλέμαχος βρισκόταν 500 χιλιόμετρα μακριά έβαλα να δω μια ταινία -ίσως την καλύτερη που έχω δει τα τελευταία χρόνια- το «Τρεις πινακίδες στο Έμπινγκ του Μιζούρι».

Εκεί ο εξαιρετικός Γούντι Χάρελσον παίζει τον ρόλο ενός πατέρα στα 40+ που έχει λίγους μήνες ζωής.

Μια μέρα παίρνει τα μικρά παιδιά του και τη γυναίκα του στην εξοχή. Περνάνε μια υπέροχη Κυριακή, παίζουν, γελάνε, κάνει σεξ με την αγαπημένη του. Όταν γυρνάνε σπίτι τους βάζει όλους για ύπνο, γράφει ένα γράμμα και αυτοκτονεί.


Κι όπως γράφει στο γράμμα ήθελε το τελευταίο πράγμα που θα έχει ζήσει, το τελευταίο που θα θυμάται η οικογένεια του, να είναι μια υπέροχη μέρα, όχι τόσους μήνες νοσοκομείου και πόνου.

~~{}~~

Στις σκηνές που ο Χάρελσον αποχαιρετούσε τα παιδιά του και τη γυναίκα του, τόσο νωρίς για την ηλικία του, κατάλαβα πόσο σπουδαία τύχη είναι να γεράσεις.

Τυχαίο και υπέροχο είναι έστω να ζήσεις. Και ποτέ δεν μπορείς να δεχτείς εύκολα ότι ήρθε η ώρα να σταματήσεις να υπάρχεις. Όμως είναι εγκληματικό να πεθαίνουν τα παιδιά, είναι απαράδεκτο να πεθαίνουν οι νέοι, είναι λάθος να πεθαίνουν οι μεσήλικες.

Όπως μου είχε πει ο γηραιός Καμπανέλλης, το να πεθαίνει ένας γέρος είναι κάτι φυσικό.

Τον βλέπεις τόσες ώρες στη σκηνή, έχει πει τα καλύτερα αστεία του, έχει παίξει κάθε ρόλο, κάποια στιγμή κι εκείνος καταλαβαίνει ότι ήρθε η ώρα ν’ αποχαιρετήσει το κοινό, που υποδέχεται το κατέβασμα της αυλαίας με παρατεταμένο χειροκρότημα.

Όμως ένα παιδί που μόλις ανέβηκε στη σκηνή, ένας πατέρας που έχει δυο ανήλικα παιδιά, μια γιαγιά που λέει παραμύθια και βαστιέται να φτιάχνει κουλουράκια για τα εγγόνια της.

Τότε η παράσταση σου φαίνεται αποτυχημένη, και πας για να ζητήσεις τα λεφτά σου πίσω. Αλλά στο γκισέ δεν κάθεται κάποιος καλοκάγαθος θεός, κάθεται ο τύπος με την κουκούλα και το δρεπάνι. Κι εκείνος δεν νοιάζεται καθόλου αν σου άρεσε η παράσταση.

«Επιστροφές δεν γίνονται», σου λέει κοφτά -και σίγουρα δεν θες να τσακωθείς μαζί του.

Γιατί θες κι εσύ να προλάβεις να γεράσεις.

~~

Δεν ξέρω αν υπάρχει άλλο ζώο πέρα απ’ τον άνθρωπο που να φροντίζει τους γέρους της ομάδας του. Εμείς το κάνουμε, όχι μόνο από οίκτο ή για ανταπόδοση, αλλά γιατί οι παλιοί είναι πολύτιμοι, ως βιβλιοθήκες ζωντανής μνήμης. Ήταν -τουλάχιστον- κάποτε, πριν να ασπαστούμε τη wikipedia.

Ίσως να το κάνουμε και μεροληπτικά. Προκειμένου να δείξουμε το καλό παράδειγμα στα δικά μας παιδια, ώστε να μας φροντίσουν κι εκείνα με τη σειρά τους, όταν έρθει η σειρά μας.

~~{}~~

Ίσως να φαίνεται αστείο, παράξενο, να γράφει για τα γηρατειά ένας άνθρωπος της ηλικίας μου, λίγο μετά τα σαράντα.

Όμως έχω καταλάβει ότι οι μέρες, οι εποχές, τα χρόνια, περνάνε τόσο γρήγορα, που σύντομα, αν είμαι τυχερός, θα τρώω με μασέλα. Πριν να το καταλάβω δεν θα μπορώ να κατουρήσω όρθιος -όπως κάνουν τα αρσενικά του είδους μας.

Κι η ερωτική πράξη θα είναι κάτι που θα θυμάμαι εν μέσω νεφών.

Κι όμως, εύχομαι να μου συμβούν όλα αυτά. Εύχομαι να είμαι τόσο τυχερός ώστε να γεράσω τόσο πολύ που να ξεχάσω και τ’ όνομα μου. Και να πεθάνω ανάλαφρα μασουλώντας ένα μπισκότο. Σαν μωρό που δεν έχει γνωρίσει τη βιαιότητα της ανθρωπότητας, σαν ζώο που δεν ξέρει τι είναι ο θάνατος κι η ζωή, σαν δέντρο που δεν καταλαβαίνει ότι έζησε.

~~

Είναι μεγάλη τύχη να γεράσεις προτού πεθάνεις.

Κι όσον αφορά τον τίτλο αυτού του κειμένου, να γεράσεις αλώβητος, αυτό είναι ένα ψέμα, να το ξέρεις. Πολλά θα πάθεις, πολλά θα χάσεις και σίγουρα δεν θα χαρείς όταν ο τύπος με την κουκούλα και το δρεπάνι έρθει στο προσκεφάλι σου.

Να γεράσεις αλώβητος δεν γίνεται, γιατί τότε θα είναι μια ζωή χαμένη, άνοστη.

Αλλά μπορείς να γεράσεις απτόητος, αν είσαι τυχερός κι έχεις τα κότσια. Και να συνεχίζεις να γελάς με τα χάλια σου (να γελάς, αυτό είναι το μυστικό), λέγοντας ατάκες όπως ο George Burns, που έφτασε τα εκατό:

«Όταν ήμουν νέος η Νεκρά Θάλασσα ήταν απλώς άρρωστη.»

Το γαμήδι, λοχαγέ, είναι ωραία να ζεις, όσων χρονών κι αν είσαι. Ποια είναι η εναλλακτική πρόταση;

~~~~~~~~~~~~~

ΥΓ: «Είμαι ευτυχής που βρίσκομαι εδώ. Για να είμαστε ειλικρινείς, στα 98 είμαι ευτυχής να βρίσκομαι οπουδήποτε.» George Burns

Πηγή: sanejoker.info



Γελωτοποιός: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Η πανδημία πανικού ως βιοπολιτική στρατηγική

Σπύρος Μανουσέλης


Οπως είδαμε στο προηγούμενο άρθρο οι τρομοκρατικές ειδήσεις και οι εικόνες ανείπωτης βίας που προβάλλονται καθημερινά από τα ΜΜΕ εγκαθίστανται στο μυαλό μας και επηρεάζουν παραλυτικά τη σκέψη μας.

Πρόκειται για προσεκτικά επιλεγμένες εικόνες και επιμελώς διογκωμένες ειδήσεις που απώτερος στόχος τους δεν είναι τόσο να μας ενημερώσουν αλλά, ενισχύοντας τα εγγενή συναισθήματά μας φόβου και ανασφάλειας, να μας παγιδεύσουν σε μια κατάσταση μόνιμης και χωρίς διέξοδο απειλής.

Η αρχή λειτουργίας του βιοψυχολογικού μηχανισμού μετατροπής του φόβου σε πανικόβλητη ανασφάλεια είναι αρκετά απλή: όσο λιγότερα γνωρίζουμε για την απειλή που ελλοχεύει τόσο περισσότερο απειλητική τη θεωρούμε.

Στο σημερινό ζοφερό πλανητικό τοπίο, αυτές οι φοβικές, αγχώδεις και πανικόβλητες αντιδράσεις υπαγορεύονται κυρίως από την προσωπική και κοινωνική ανασφάλεια.

Στο αφιέρωμά μας για τη μεταμόρφωση του ιδιωτικού φόβου σε μαζικό κοινωνικό πανικό προσπαθούμε να συνοψίσουμε μισό και πλέον αιώνα επιστημονικής διερεύνησης αλλά και δόλιας πολιτικής διαχείρισης αυτών των δύο πανανθρώπινων αντιδράσεων σε κάθε απειλή, πραγματική ή φανταστική.

Η μετανεωτερική διαχείριση των ανθρώπινων φοβικών συμπεριφορών



Τα συναισθήματά μας, όπως ο φόβος, η απέχθεια, η χαρά, η λύπη και η οργή επηρεάζουν περισσότερο απ’ όσο πιστεύουμε την καθημερινή συμπεριφορά και τις πολιτικές μας επιλογές.

Από όλα τα αρνητικά συναισθήματα, ο φόβος τραβά πρωτίστως και σχεδόν αυτομάτως την προσοχή μας και επενεργεί ταχύτερα και βαθύτερα επηρεάζοντας ακόμη και τις πιο «ψυχρές» επιλογές μας.

Μάλιστα πολυετείς στατιστικές μελέτες και επιτόπιες εκλογικές έρευνες έχουν δείξει ότι ανάμεσα στον φόβο-άγχος, το μίσος-οργή και την ελπίδα-ενθουσιασμό, συνήθως ο φόβος είναι ο αποφασιστικός παράγοντας για την επιλογή τού τι ή ποιον θα ψηφίσουμε, κάτι που γνωρίζουν πολύ καλά τα πολιτικά κόμματα και προσαρμόζουν ανάλογα την εκλογική τους στρατηγική.

Η εντυπωσιακή επιρροή του φόβου στα ανθρώπινα πράγματα εξηγείται επαρκώς εξελικτικά: είναι μια πανάρχαια επιβιωτική στρατηγική που ευνοήθηκε από τη φυσική επιλογή επειδή μας ωθεί να αντιδρούμε άμεσα και ενεργητικά απέναντι σε μια δυνητική απειλή.

Ακόμη κι αν πρόκειται για έναν εντελώς φανταστικό κίνδυνο, είναι πολύ καλύτερη η άμεση αντίδραση απέναντι σε μια κατάσταση ψευδούς συναγερμού, παρά να θέσουμε σε κίνδυνο τη ζωή μας κωλυσιεργώντας στην προσπάθειά μας να αποφασίσουμε αν πρόκειται ή όχι για πραγματικό κίνδυνο.

Εμφοβοι εγκέφαλοι... 



Οι νευροεπιστήμονες γνωρίζουν από καιρό ότι σε αυτές τις αυτόματες φοβικές αντιδράσεις εμπλέκεται πάντα η αμυγδαλή, ομάδα πυρήνων που συναποτελεί μαζί με τον ιππόκαμπο το στεφανιαίο ή μεταιχμιακό σύστημα του εγκεφάλου.

Γι’ αυτό η αμυγδαλή περιγράφεται συνήθως –και όπως θα δούμε εσφαλμένα– ως το εγκεφαλικό «κέντρο του φόβου», μολονότι συνδέεται στενά και επικοινωνεί με διάφορες περιοχές του εγκεφαλικού φλοιού, που είναι η έδρα των «ανώτερων» και πιο ψύχραιμων νοητικών λειτουργιών.

Πάντως, το γεγονός ότι οι προβολές της αμυγδαλής, δηλαδή τα κανάλια επικοινωνίας με τις ανώτερες φλοιικές δομές, είναι αριθμητικά πολύ περισσότερες απ’ ό,τι το αντίστροφο (δηλαδή οι προβολές από τον νεοφλοιό στην αμυγδαλή), ίσως εξηγεί το γιατί ο φόβος και οι σωματικές αντιδράσεις συναγερμού πυροδοτούνται άμεσα και πολύ πριν οι ανώτερες φλοιικές δομές αποφασίσουν «νηφάλια» για την κρισιμότητα της κατάστασης.

Επίσης, έτσι εξηγείται το γιατί αποδεικνύεται συχνά εξαιρετικά δύσκολο για την έλλογη σκέψη να επιβληθεί ή, έστω, να ελέγξει πλήρως τους παράλογους φόβους και τον πανικό μας.

Μια άλλη ενδιαφέρουσα και επαρκώς επιβεβαιωμένη πτυχή των έντονων φοβικών εμπειριών μας είναι ότι αυτές καταγράφονται μόνιμα στη μνήμη μας: ακόμη κι όταν ο κίνδυνος έχει παρέλθει οριστικά, η μνημονική εγγραφή του παραμένει, έτοιμη να ανακληθεί όποτε αντιμετωπίζουμε ή νομίζουμε ότι αντιμετωπίζουμε μια παρόμοια απειλή.

Παρ’ όλα αυτά, οι πιο πρόσφατες κατακτήσεις των επιστημών του εγκεφάλου και του νου έχουν αποκαλύψει πόσο απλοϊκή είναι αυτή η εικόνα της αμυγδαλής ως του εγκεφαλικού «κέντρου του φόβου».

Ακόμη και ο Joseph Le Doux, ο κορυφαίος Αμερικανός νευροεπιστήμονας που πρώτος ανέδειξε με τις πρωτοποριακές έρευνές του τον ρόλο της αμυγδαλής στα συναισθήματα του φόβου, θεωρεί την αναζήτηση ενός μοναδικού «κέντρου» των φοβικών μας αντιδράσεων εντελώς εσφαλμένη: η αμυγδαλή δεν είναι ούτε ανατομικά ούτε λειτουργικά απομονωμένη και επιπλέον είναι μια υπερβολικά απλή δομή για να μπορεί, από μόνη της, να παράγει ή έστω να ελέγχει τόσο σύνθετες νοητικές αντιδράσεις όπως ο φόβος, το άγχος και ο πανικός.

Ωστόσο, όπως εύστοχα επισημαίνει ο κορυφαίος Γερμανός νευροβιολόγος Gerald Hüther στο βιβλίο του «Βιολογία του φόβου» (εκδ. Πολύτροπο, σελ. 101): «Μόνο τα κοινωνικά θηλαστικά με τη μεγαλύτερη ικανότητα μάθησης, όπως οι πίθηκοι και οι άνθρωποι, μπορούν να νιώθουν επί μακρό χρονικό διάστημα αμφιβολίες ως προς τη σκοπιμότητα του δρόμου που πρέπει να πάρουν, μακρόχρονη συναισθηματική ανασφάλεια, καθώς και μια ανεξέλεγκτη νευροενδοκρινική αντίδραση στρες».

Μια αντίδραση που, όπως τονίζει ο Hüther, προκαλείται κατά κύριο λόγο από έντονες κοινωνικές φορτίσεις και ανεξέλεγκτες βιοψυχολογικές πιέσεις.

Αυτά ακριβώς τα ιδιαίτερα ανθρώπινα νευροψυχολογικά χαρακτηριστικά εκμεταλλεύονται, προς ίδιον όφελος, τα διαφορά διεθνή και τοπικά κέντρα εξουσίας (πολιτικά, οικονομικά, ενημερωτικά) για να επιβάλουν πλανητικά τις νέες βιοπολιτικές φόβου και τρόμου που συντηρούνται από το μετανεωτερικό καθεστώς της διαρκούς ανασφάλειας.

...πανικόβλητοι πολίτες


Πρέπει λοιπόν να είναι απολύτως σαφές ότι κάθε λεπτομερώς σχεδιασμένη πολιτική προπαγάνδα και οι σκοπίμως παραπλανητικές ή λαϊκιστικές εξαγγελίες των περισσότερων πολιτικών κομμάτων στοχεύουν πρωτίστως -άλλοτε συνειδητά και άλλοτε ανεπίγνωστα- στην επιλεκτική ενεργοποίηση και συντήρηση αυτών ακριβώς των εγκεφαλικών μηχανισμών του φόβου.

Αν κατά το παρελθόν, τέτοιες στρατηγικές επιλογές χειραγώγησης της κοινής γνώμης από τα ΜΜΕ και των πολιτών-ψηφοφόρων από τα κόμματα ήταν μόνο εμπειρικές, σήμερα σχεδιάζονται επακριβώς από ειδικές επιτροπές, που λαμβάνουν υπόψη τα νέα βιοψυχολογικά δεδομένα σχετικά με τη «φυσική προδιάθεση» του ανθρώπινου εγκεφάλου για φοβικές και πανικόβλητες αντιδράσεις.

Πολιτικές στρατηγικές που ο διάσημος ψυχολόγος και συγγραφέας Ντάνιελ Κόλεμαν (Daniel Coleman) τις έχει περιγράψει ως πολιτικές χειραγώγησης ή, ακριβέστερα, «επιστράτευσης της αμυγδαλής».

Πρόκειται για τη χρήση της μαζικής προπαγάνδας όχι μέσω κάποιων εύλογων και τεκμηριωμένων πολιτικών επιχειρημάτων αλλά αποκλειστικά μέσω της επίκλησης των φοβικών-συναισθηματικών αντιδράσεων των πολιτών που στόχο της έχει την επίτευξη της «αυθόρμητης» συναίνεσης και της δήθεν οικειοθελούς συμμετοχής σε μια εμφανώς αντιλαϊκή πολιτική ή, σε πιο ακραίες ιστορικές συγκυρίες, σε μια εθνοεξοντωτική ή ρατσιστική «ιερή κάθαρση»!

Τα ιστορικά παραδείγματα του πώς ο μαζικός συναισθηματικός προσηλυτισμός μπορεί κάλλιστα να μετατραπεί σε ανθρωποκτόνες πολιτικές πρακτικές είναι κυριολεκτικά ατελείωτα: από την απανθρωποποίηση των δούλων στην Ευρώπη και στις ΗΠΑ μέχρι τις σημερινές στρατηγικές διαχείρισης των κυμάτων προσφύγων ή μεταναστών, και από τη μαζική εξόντωση των «εχθρών του λαού» στην ΕΣΣΔ και των «υπανθρώπων» στη ναζιστική Γερμανία μέχρι τις τρέχουσες και σχεδόν καθολικά επιβεβλημένες βιοπολιτικές απαξίωσης της ανθρώπινης ζωής, όπως τη γνωρίζαμε μέχρι σήμερα.

Πράγματι, πολύ δύσκολα θα μπορούσε να αμφισβητήσει κάποιος το ότι, στις σημερινές δυτικές κοινωνίες της αφθονίας, οι περισσότεροι πολίτες ζουν σε και βιώνουν ένα πρωτόγνωρο καθεστώς γενικευμένης ανασφάλειας όχι μόνο για το μέλλον αλλά και για το παρόν.

Πλήθος μελετών επιβεβαιώνουν το φαινομενικά παράδοξο γεγονός ότι στις σημερινές κοινωνίες οι άνθρωποι είναι πολύ πιο φοβισμένοι και ανασφαλείς απ’ ό,τι κατά το παρελθόν.

Μια καθημερινή τρομοκρατική-τρομολαγνική ειδησεογραφία συντηρεί και ανατροφοδοτεί μάλιστα το καθημερινό άγχος και τον άλογο τρόμο μας για τις επερχόμενες καταστροφές ή για τις σκοτεινές δυνάμεις, που, επειδή τις αγνοούμε και δεν τις ελέγχουμε, πιστεύουμε ακράδαντα ότι είναι σε θέση να μας καταστρέψουν.

Συντηρητικοί λόγω φόβου;



Υπάρχει, άραγε, μια μονόδρομη αιτιακή και βιοψυχολογικά προκαθορισμένη σχέση ανάμεσα στον μαζικό φόβο και τη γενικευμένη κοινωνική ανασφάλεια με τη σημερινή επικράτηση των συντηρητικών και σκοταδιστικών πολιτικών; Η άμεση και συνήθης απάντηση είναι ένα ανεπιφύλακτο «ναι».

Δυστυχώς, ή μάλλον ευτυχώς, τα ανθρώπινα πράγματα είναι πολύ πιο περίπλοκα, εξίσου περίπλοκα με την εν πολλοίς άγνωστη και ανεπαρκώς κατανοητή μηχανή που τα παράγει, δηλαδή τον ανθρώπινο εγκέφαλο - νου.

Το γεγονός ότι, όπως αναφέραμε παραπάνω, ο φόβος δεν εξαρτάται -ούτε καν ρυθμίζεται- από ένα και μόνο εγκεφαλικό κέντρο σε συνδυασμό με το ότι οι πανικόβλητες και αγχώδεις συμπεριφορές μας διαμορφώνονται σε εγκεφαλικές δομές που είναι διαφορετικές από αυτές του φόβου, καθιστά την, κατά τα άλλα, προφανή σχέση του φόβου με τον πανικό λιγότερο γραμμική, κάτι που ισχύει τόσο για τον εγκέφαλο όσο και για την πολιτική!

Πράγματι, πολλές πρόσφατες επιστημονικές έρευνες επιβεβαιώνουν το μάλλον απρόσμενο γεγονός ότι το άγχος και ο πανικός, σε αντίθεση με τις άμεσες φοβικές αντιδράσεις μας, αποτελούν πολύ πιο σύνθετες αντιδράσεις του οργανισμού μας σε κάποια πραγματική ή επικείμενη απειλή. Αυτή η διαφοροποίηση των αρνητικών συναισθημάτων είναι αποφασιστικής σημασίας για την τρέχουσα βιοπολιτική.

Στην πλειονότητά τους οι άνθρωποι φοβούνται, αγχώνονται και πανικοβάλλονται από δυνητικές απειλές, που δεν έχουν ποτέ υποστεί οι ίδιοι.

Για παράδειγμα, η πλειονότητα των πολιτών της Ε.Ε. βιώνει καθημερινά την απειλή της ανεργίας, της τρομοκρατίας, της χρεοκοπίας, της εγκληματικότητας των πόλεων ή τον τρόμο για τα νέα κύματα μεταναστών που υποτίθεται ότι θα καταστρέψουν την «παραδείσια» συνοχή των κοινωνιών μας ή την εθνική μας ταυτότητα.

Απειλές και καταστροφές που, στην πλειονότητα των περιπτώσεων δεν επιβεβαιώνονται από τις προσωπικές εμπειρίες των, κατά τα άλλα, κυριολεκτικά τρομοκρατημένων Ευρωπαίων πολιτών.

Είναι γεγονός, όμως, ότι η πολιτική του γενικευμένου φόβου και της ανασφάλειας επηρεάζει κυρίως τα άτομα που έχουν αυταρχικές ιδέες και συντηρητικές πολιτικές απόψεις.

Πρόκειται για ανασφαλείς, ανελαστικές προσωπικότητες που στρέφονται σε ακραία συντηρητικά κόμματα, από αδυναμία να διαχειριστούν την εγγενή ανασφάλεια, αβεβαιότητα και πολυμορφία της ανθρώπινης κοινωνικής ζωής.

Μια πολύ ενδιαφέρουσα εκτενής έρευνα πολιτικής ψυχολογίας, που πραγματοποιήθηκε το 2017 στην Ολλανδία από τον Mathe van der Bles και τους συνεργάτες του, αποκάλυψε ότι η συλλογική έλλειψη ικανοποίησης για την τρέχουσα κοινωνική κατάσταση, ακόμα και μεταξύ αρκετά ευκατάστατων πολιτών, τους οδηγεί στην επιλογή των πιο ακραίων πολιτικών προτάσεων επειδή αυτές αμφισβητούν το κυρίαρχο κοινωνικοπολιτικό πρότυπο.

Η ολλανδική έρευνα, που δημοσιεύτηκε στο επιστημονικό περιοδικό «Political Psychology», ανέδειξε επίσης επαρκώς ότι η προσωπική δυσφορία δεν έχει ανάλογες πολιτικές συνέπειες.

«Οι συλλογικές και αφηρημένες κοινωνικές πεποιθήσεις ασκούν μεγαλύτερη επιρροή από τις επιμέρους προσωπικές εμπειρίες», υποστηρίζει ο Mathe van der Bles.

Διόλου περίεργο λοιπόν που η κυρίαρχη βιοπολιτική είναι να αποσυνδέεται συστηματικά το καθεστώς του κοινωνικού φόβου και πανικού από τις προσωπικές εμπειρίες και τα βιώματα των ανθρώπων.

Η τρέχουσα πλανητική κυριαρχία του φόβου και του πανικού οφείλεται στην τεχνο-επιστημονική δυνατότητα των προπαγανδιστών της νέας βιοεξουσίας να διαμορφώνουν «πολίτες» με διχασμένη κοινωνική και ιδιωτική ταυτότητα, οι οποίοι υπό το κράτος του φόβου μπορούν να λειτουργούν μόνο ως τρομοκρατημένες και άρα άβουλες... κοινωνικές μαριονέτες.

Στο επόμενο άρθρο θα εξετάσουμε κάποιες επιπρόσθετες πτυχές αυτού του «καυτού» θέματος, όπως αυτό αναλύεται από μερικά ιδιαιτέρως διαφωτιστικά βιβλία.

Πηγή: efsyn.gr



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Ποιος θα μας σώσει από τους συμμάχους μας;

Στέλιος Ελληνιάδη

«Η άλλη όψη» του Άγγελου Αντωνόπουλου, στην έκθεση «Θεωρήματα» της Ένωσης Ελλήνων Τεχνοκριτών, Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης (φωτό Στ. Ελληνιάδης)

Σπάνια ο εθνικισμός εμπεριείχε αντιαμερικανικά, αντιγερμανικά, αντιιταλικά ή αντιαγγλικά αισθήματα και συνθήματα. Κι όταν αυτό συνέβαινε, γρήγορα ο εκ Δυσμών επιβήτορας έπαιρνε συγχωροχάρτι και μεταμορφωνόταν σε πρότυπο, σύμμαχο και προστάτη. Ανέκαθεν, η βάση του εντόπιου εθνικισμού ήταν ο αντιτουρκισμός. Και ο σύγχρονος αντιαλβανισμός έχει τη ρίζα του στους Τουρκαλβανούς του 1821. Ακόμα και ο αντιαγγλισμός στην Κύπρο στη δεκαετία του 1950 υπέκρυπτε έναν αντιτουρκισμό που εκδηλώθηκε πιο απροκάλυπτα μετά τη δημιουργία του κυπριακού κράτους.

Αυτή η διαπίστωση δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχει κίνδυνος από την Τουρκία. Πέρα από τις ελληνοτουρκικές σχέσεις και τον τουρκικό εθνικισμό, έχουμε να κάνουμε με μία χώρα καπιταλιστική που διεκδικεί μερίδιο στην ανακατανομή που συντελείται στον περίγυρό της. Είναι, όμως, πολύ χαρακτηριστικό ότι μετά από τόσα δεινά που έχει υποστεί ο τόπος μας από Γερμανούς, Άγγλους, Γάλλους, Ιταλούς και Αμερικάνους και τους εκάστοτε δορυφόρους τους (οι Κεντρικές Δυνάμεις με τους Γερμανούς επικεφαλής έταξαν τη Δυτική Θράκη στους Βούλγαρους στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και με τη γερμανοϊταλική κατοχή στον Β΄ ΠΠ εγκαταστάθηκαν ξανά οι Βούλγαροι στη Βόρεια Ελλάδα), η ευθύνη των Δυτικών μετριάστηκε δυσανάλογα ευνοϊκά υπέρ τους. Η βαρβαρότητά τους απωθήθηκε σε δεύτερη μοίρα αν και τα δεινά που μας προκάλεσαν είναι τρομακτικά και ασύλληπτα. Ακόμα και για τη μικρασιατική καταστροφή, οι «σύμμαχοι» έχουν βαρύτατες ευθύνες για όσα πάθαμε.

Η μονόπλευρη περί υπεράσπισης της πατρίδας κουλτούρα αποτέλεσε το υπόστρωμα για την εύκολη παγίδευση της Ελλάδας στα δυτικά δόκανα. Κι αυτό εντάθηκε από τότε που η Ελλάδα εντάχθηκε στο ΝΑΤΟ συντροφιά με τους υπαίτιους των τεράστιων καταστροφών που είχε υποστεί πολύ πρόσφατα και, μάλιστα, σε υποδεέστερη θέση απ’ αυτούς. Κι από τότε που με τη διάλυση του ανατολικού μπλοκ εξέλειπε ο κομμουνιστικός κίνδυνος που αποτελούσε το κεντρικό αμυντικό δόγμα του κράτους, μόνο μια μερίδα του λαού αρνήθηκε να υμνήσει τους Δυτικούς.

Γεγονός είναι ότι και μετά από την ένταξη στο ΝΑΤΟ, οι σύμμαχοι όχι μόνο δεν προστάτευσαν την ελληνική μειονότητα στην Κωνσταντινούπολη, αλλά είναι και αποδεδειγμένο ότι υποκίνησαν την ελληνοτουρκική σύγκρουση και κάλυψαν το πογκρόμ του 1955 και τις μαζικές απελάσεις του ’64-’65. Αποδεδειγμένο είναι επίσης ότι οι σύμμαχοι υπέθαλψαν το πραξικόπημα εναντίον του Μακαρίου και με τη σκόπιμη ανοχή τους, διαθέτοντας τη μεγαλύτερη στρατιωτική βάση στη μεγαλόνησο και τα πλοία του έκτου στόλου τριγύρω, καταλήφθηκε η μισή Κύπρος από την άλλη «σύμμαχό» μας, την Τουρκία.

Ριζωμένη ξενοδουλεία


Δυστυχώς, είναι τόσο βαθιά ριζωμένη η ξενοδουλεία που όλα τα εγκλήματα των Δυτικών σε βάρος της Ελλάδας πέφτουν στα μαλακά, αμβλύνονται, ξεπλένονται και υποβαθμίζονται στην εθνική πολιτική συνείδηση.

Μάλιστα, από τη δεκαετία του 1990, η ξενοδουλεία γνωρίζει νέα έξαρση. Η διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης, η δυτική μονοκρατορία και η άγρια καθυπόταξη των απείθαρχων κρατών (Γιουγκοσλαβία, Ιράκ, Αφγανιστάν, Λιβύη κ.λπ.) δημιουργούν νέα δεδομένα στους δορυφόρους των μητροπόλεων. Τα στοιχεία του Διαφωτισμού και οι δημοκρατικές κατακτήσεις είναι υπό διαπραγμάτευση και υπόκεινται στους περιορισμούς που επιβάλλουν οι ολιγαρχίες του χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου. Το «Έξω από το στρατιωτικό σκέλος του ΝΑΤΟ» του Κωνσταντίνου Καραμανλή και το «ΕΟΚ και ΝΑΤΟ» του Αντρέα Παπανδρέου στο δεύτερο μισό της δεκαετίας του 1970, έστω με τη συμβολική τους μορφή, εγκαταλείπονται από την κυρίαρχη νομενκλατούρα και αντικαθίστανται από την πλήρη υπακοή και ποδηγέτησή της από την ΕΟΚ και το ΝΑΤΟ. Η εθνική ανεξαρτησία και κυριαρχία σχετικοποιείται και τα δικαιώματα (πολιτικά, εργασιακά, ασφαλιστικά κ.λπ.) «εκσυγχρονίζονται» προς το δυσμενέστερο.

Το κομμάτι της αστικής τάξης που συνηθίσαμε να αποκαλούμε «φωτισμένη Δεξιά», προσαρμόζεται ή εξαφανίζεται. Η ταχύρρυθμη αποβιομηχάνιση, η μαζική συρρίκνωση της αγροτικής παραγωγής και η πολιτιστική υποβάθμιση είναι γνωρίσματα αυτής της μετάλλαξης. Είναι σημαδιακό ότι πρώην εργοστάσια επί της οδού Πειραιώς μετασκευάστηκαν σε πελώρια διασκεδαστήρια.

Διανοούμενοι μετρίου αναστήματος έχουν αναλάβει μέσα από τον αστικό Τύπο το λουστράρισμα της νέας τάξης και τη συγκάλυψη της συντελούμενης καθολικής λεηλασίας. Δεν υπάρχει πια υπόβαθρο και χώρος στο αστικό πεδίο για ένα Χατζιδάκι, ένα Πατσιφά, ένα Τάκη Β. Λαμπρόπουλο ή μία Δώρα Στράτου. Οι εναπομείναντες αστοί, σαν την οικογένεια Σκλαβενίτη ή Καρέλια, είναι δακτυλοδεικτούμενοι και το μέλλον τους εξαιρετικά αβέβαιο. Από τον Λαμπράκη περάσαμε στον Μαρινάκη, τον Μελισσανίδη και τον Σαββίδη και από το Μέγαρο Μουσικής στην «Αγιασοφιά»!

Στις θέσεις του Καραμανλή του πρεσβύτερου, του Παναγιώτη Κανελλόπουλου, του Γεωργίου Ράλλη, του Ευάγγελου Αβέρωφ, του Αντρέα Παπανδρέου, του Γιώργου Γεννηματά και του Γεωργίου Μαύρου, τώρα κάθονται ο Κυριάκος Μητσοτάκης, ο Άδωνις Γεωργιάδης, ο Πάνος Καμμένος, η Φώφη Γεννηματά, ο Βασίλης Λεβέντης και ο Νίκος Μιχαλολιάκος. Ό,τι πάρετε ένα ευρώ!

Ανίερες συμμαχίες


Και σαν να μην έφτανε αυτός ο ξεπεσμός, με λύπη βλέπουμε πώς το κυρίαρχο κομμάτι της Αριστεράς που ήταν επιρρεπές στην εξάρτηση, αφομοιώθηκε και ενσωματώθηκε στο πολιτικό πλαίσιο της καθεστηκυίας τάξης. Πλέον συναλλάσσεται με άνεση με το πιο ευτελές και σάπιο κομμάτι της άρχουσας τάξης το οποίο με τις ευλογίες και εντολές των μητροπόλεων έριξε την Ελλάδα στο λάκκο των λεόντων για να υπηρετήσει αλλότριους προς τον τόπο σκοπούς και συμφέροντα.

Διεκδικώντας τα σκήπτρα του φιλοευρωπαϊσμού, άρα και την εύνοια των κηδεμόνων, οι προερχόμενοι από το χώρο της Αριστεράς κυβερνώντες κατασπατάλησαν το σφυρηλατημένο μέσα από ανυπολόγιστες θυσίες ηθικό πλεονέκτημα της κομμουνιστικής Αριστεράς και έγιναν collaborators με τους δανειστές-τοκογλύφους, τους νατοϊκούς στρατοκράτες και τους πολέμαρχους της Αιγύπτου, του Ισραήλ και της Σαουδικής Αραβίας. Για να συνεχίσει η χώρα να ξεκοκαλίζεται και να καταστρέφεται από τους συμμάχους της.

Με αυτά τα δεδομένα, η πατριωτική Αριστερά οφείλει να δει το εσωτερικό πρόβλημα ως αναπόσπαστα δεμένο με το εξωτερικό και το εξωτερικό πρόβλημα σε όλες του τις διαστάσεις. Σήμερα, υπό την επήρεια των διμερών αντιπαραθέσεων με την Τουρκία, δεν μπορεί κανείς να παραβλέπει ποιος έχει ήδη εξαρθρώσει τα μέλη της χώρας ισοπεδώνοντας τα πάντα στο πέρασμά του και προκαλώντας μία ολική καταστροφή, εθνική, πολιτική, οικονομική, κοινωνική και ψυχολογική, που υποσκάπτει οποιαδήποτε αμυντική θωράκιση απέναντι σε κάθε απειλή. Μια χώρα με εξαναγκαστική μείωση του ΑΕΠ της κατά 25% (επισήμως), με 700.000 νέους στο εξωτερικό και με πολιτική ηγεσία που έχει παραδώσει τη νομοθέτηση και παραχωρεί τις στρατηγικής σημασίας υποδομές στους ξένους, πώς θα αντιμετωπίσει μια χώρα με 80 εκατομμύρια κατοίκους, καλύτερα εξοπλισμένη και με ετήσιο ρυθμό ανάπτυξης 7,4%;

Η πατριωτική Αριστερά, όπως αυτοπροσδιορίζεται, πρέπει η ίδια να αποκαθάρει την πολιτική της και να «δει» καθαρά ολόκληρη την γεωπολιτική εικόνα.

Όλες οι πατριωτικές δυνάμεις της χώρας είναι αναγκαίο να αντιληφθούν ότι η μονοδιάστατη άμυνα είναι ανεπαρκής και σαθρή. Όταν η χώρα υπονομεύεται και παραπαίει από την επίθεση των Ευρωπαίων και των Αμερικάνων, χωρίς να αντιτάσσει καμία σθεναρή και συγκροτημένη αμυντική γραμμή απέναντί τους, είναι πολύ ευάλωτη στην όποια επίθεση από τη μεριά της Τουρκίας. Η διμέτωπη άμυνα είναι η μόνη επιλογή. Κι αυτή η άμυνα δεν μπορεί να στηρίζεται αποκλειστικά στα όπλα. Χρειάζεται να είναι πολύμορφη και πολυεπίπεδη, γιατί σπάνια χάνονται οι πόλεμοι μόνο εξ αιτίας ανεπαρκών πολεμοφοδίων. Όταν το ανοσοποιητικό σύστημα της χώρας έχει μπει σε καταστολή, με τι δυνάμεις θα αποκρούσει τις έξωθεν επιθέσεις;

Σήμερα, το πολιτικό προσωπικό στα κόμματα εξουσίας όσο κι αν εθελοτυφλεί αντιλαμβάνεται την ανεπάρκειά του και τρέχει πίσω από τους Αμερικάνους ελπίζοντας ότι ο μεγάλος αδελφός θα βάλει το χέρι του. Μάλιστα, κρίνοντας από τις δηλώσεις τους, μερικοί εύχονται να μείνουνε και τίποτα πέτσες για την Ελλάδα από το ιμπεριαλιστικό σφαγείο! Αυτοί έτσι κι αλλιώς δεν κινδυνεύουν. Ο λαός πληρώνει το λογαριασμό, όπως πάντα.

Πηγή: e-dromos.gr



Στέλιος Ελληνιάδης: Σχετικά με τον Συντάκτη




Διαβάστε Περισσότερα »

Σάββατο, 21 Απριλίου 2018

Εκατό χιλιετίες ΜΟΝΑΞΙΑ…

Ευαγγελία Τυμπλαλέξη


{Ο Νίκος Καββαδίας σε ένα από τα ταξίδια του, όταν το πλοίο έπιασε λιμάνι στην Αργεντινή, θέλησε να επισκεφτεί ένα από τα «σπίτια» της περιοχής για να απολαύσει τη γυναικεία συντροφιά. Εκεί συνάντησε μια κοπέλα, που αν και δεν ήταν πολύ όμορφη, του τράβηξε το ενδιαφέρον, γιατί πάνω στο τραπέζι του δωματίου της είχε ελληνικές εφημερίδες.

Όταν ο ποιητής της μίλησε στα ελληνικά και τη ρώτησε αν είναι «πατριώτες», η κοπέλα έπεσε πάνω του και άρχισε να τον παρακαλεί να τη σώσει. Όπως του εξομολογήθηκε, όταν ήταν φοιτήτρια στη Γαλλία γνώρισε και ερωτεύτηκε ένα νεαρό. Εκείνος την έπεισε ότι την αγαπάει και κατάφερε να την κάνει να τον ακολουθήσει στην Αργεντινή. Τελικά, ο νεαρός δεν ήταν ερωτευμένος, αλλά απατεώνας, αφού μόλις έφτασαν στην Αργεντινή την πούλησε σε οίκο ανοχής. Εκεί, ήταν υποχρεωμένη να δέχεται τους «γελαδάρηδες» της περιοχής για πελάτες. Η κοπέλα έμπλεξε χωρίς να το καταλάβει και δεν μπορούσε με τίποτα να ξεφύγει από τον προαγωγό της.

Η ιστορία της Ελληνίδας συγκίνησε τον ευαίσθητο Καββαδία, που της υποσχέθηκε ότι θα επέστρεφε την επόμενη μέρα, μαζί με συναδέλφους του ναυτικούς για να την πάρει. Πράγματι, την επόμενη μέρα ο ποιητής ξαναπήγε στον οίκο ανοχής, μαζί με άλλους ναυτικούς. Με τη βοήθειά τους, ακινητοποίησε τον φρουρό, κατάφερε να «κλέψει» την κοπέλα και να την πάρει μαζί του στο καράβι. Εκεί, αν και ήταν μόνη της ανάμεσα σε δεκάδες άντρες, δεν την πείραξε κανείς.

Όταν το πλοίο έφτασε σε λιμάνι της Ευρώπης, ο Καββαδίας κατάφερε να εξασφαλίσει στην κοπέλα εισιτήρια για την Ελλάδα.......

Όταν μετά από χρόνια συναντήθηκαν ξανά στο σπίτι του Καραγάτση ο Καββαδίας την γνώρισε. Όμως εκείνη του γύρισε την πλάτη. Είπε μάλιστα στον οικοδεσπότη: «Πως κάλεσες εδώ αυτόν τον αλήτη;»

Το κορίτσι είχε τακτοποιηθεί στα ανώτερα κοινωνικά στρώματα των Αθηνών.}

Η δυναστεία της άκριτης αποδοχής…


Η ρομαντική ιστοριούλα, που αναρτήθηκε προ ημερών στα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης, έγινε viralμε δεκάδες κοινοποιήσεις να αναπαράγουν τα «χλιαρά» διδάγματά της, που υποστυλώνουν απαρχαιωμένες προσεγγίσεις και αποδεικνύουν πως στο λυκαυγές του 21ου αιώνα η Πατριαρχία ζει και βασιλεύει και διαιωνίζει πρακτικές-τακτικές υποβιβασμού του γυναικείου φύλλου, όπως η χρήση λεκτικών σχημάτων:

- διθυρραμβικών μεν για τον Καββαδία, του οποίου το έργο εκτιμώ αλλά ως χαρακτήρα δεν δύναμαι να γνωρίζω, κι αναρωτιέμαι ο λόγος για τον οποίο συντάσσονται άνδρες-γυναίκες είναι το φύλο του=άρρεν ή η ταυτότητα του Λογοτέχνη;;;
- δηκτικών ή ονειδιστικών για την κοπέλα, κι αναρωτιέμαι αν ο λόγος της αποστροφής είναι το φύλο της=θήλυ ή η αντίδρασή της;;; για την οποία υπάρχουν πολλά ανεξήγητα σημεία.

1)Χωρίς αμετροέπεια αλλά μετά οξύνοιας επιχειρώντας ν’ αναλύσουμε το γεγονός σαν γεγονός και μόνο ακόπως τεκμαίρεται η αναγωγή στα εξής απλά ενός τεράστιου κοινωνικού προβλήματος:

- Η ζωή του Ναυτικού μπορεί να έχει τις δυσκολίες της. Το να θέλουμε να βρίσκουμε την «χαλάρωση-απόλαυση» εις βάρος άλλων ανθρώπων, επειδή απλώς έχουμε το χρήμα και το επιδεικνύουμε, δεν προσδίδει καμία ελάφρυνση ή τιμή στην κίνηση, αφού σε τέτοια άσυλα δεν βρίσκεται ΚΑΝΕΙΣ με τη θέληση ή την ευχαρίστησή του.Η εξαθλίωση-η φτώχεια δεν αφορούν πάντα σε απλές επιλογές αλλά κυρίως σε συγκυρίες. Υπάρχουν άνθρωποι, τους οποίους βοηθά η τύχη ενώ άλλους όχι. Όλα αντικατοπτρίζουν κοινωνική σήψη και καλό είναι να αντιλαμβανόμαστε τις διαστάσεις της.

- Η ζωή του Ναυτικού μπορεί να έχει τις δυσκολίες της. Εδώ ωστόσο ενέχεται ρατσιστική συμπεριφορά. Αν δεν «έπεφτε μούρη με μούρη με Ελληνίδα» ο «ευαίσθητος» Λογοτέχνης είχε το άλλοθι της Συνείδησης να εκμεταλλευτεί τον πόνο ενός αλλοεθνή δυστυχή εσωτερικεύοντας ευτυχισμένους συνειρμούς ή δημιουργώντας απόθεμα τρυφερών-βίαιων, δεν γνωρίζουμε, αναμνήσεων με το οποίο θα δύναται εκ των υστέρων ν’ αντιμετωπίσει την καθημερινότητα ή τους στίχους του;;;

- Η ζωή του Ναυτικού και για να το γενικεύσω του εργαζομένου μακριά απ’ το έτερόν του ήμισυ, κι εδώ χωρίς να κάνω διακρίσεις στα φύλα, μπορεί να έχει τις δυσκολίες της. Ανάλογες κινήσεις ωστόσο δηλώνουν ατομικιστική κτητικότητα με την έννοια της σώρευσης εμπειριών στον βωμό της νοσταλγίας του «αγοραίου». Καμία «εγκράτεια» επιπροσθέτως, τουναντίον θα μπορούσα να πω μία διεκδίκηση ασαφούς εύνοιας, που επιδαψιλεύει στους ακροατές-αναγνώστες έναν παγιωμένο πατερναλισμό.

2)Χωρίς αμετροέπεια αλλά μετά οξύνοιας επιχειρώντας ν’ αναλύσουμε το γεγονός σαν απήχηση στο κοινό του σήμερα διαπιστώνεται ο χλευασμός του συρμού, ο οποίος ακολουθεί αγεληδόν μία ανάρτηση αφ’ ενός προς αυτό-επιβεβαίωσή του, αφού αφορά σε σημαίνον πρόσωπο και αφ’ ετέρου προς διαφύλαξη πουριτανικών στάσεων:

- Πως μπορούμε λοιπόν να γνωρίζουμε τη μεταξύ τους σχέση και πως αυτή εξελίχθηκε μετά την επιστροφή και των δύο στην Ελλάδα;;

- Για ποιον λόγο ο κύριος Καββαδίας θέλησε να επικοινωνήσει την πράξη του και σε ποιους και με ποιον τρόπο, ώστε να προσβάλλει την κοπέλα, η οποία ενδεχομένως να ήθελε να ξεχάσει εντελώς τη συγκεκριμένη περιπέτειά της;;

- Η ανάρρησή της στα «υψηλά κοινωνικά στρώματα» δεν τη διαχώριζε απ’ τους Καραγάτση και Καββαδία, οι οποίοι βρίσκονταν στα ίδια σαλόνια κι άσχετα με τον πρότερο βίο τους, άγνωστο ή γνωστό. Και τι ακριβώς σημαίνει «υψηλά κοινωνικά στρώματα»;;;

- Ένα πρόσωπο που γίνεται γνωστό τυγχάνει διαφορετικής μεταχείρισης, επειδή το κοινό επηρεάζεται απ’ το έργο του. Δεν είμαστε ποτέ σίγουροι για τον τρόπο ζωής του καθενός. Και συνήθως αποδεικνύεται πως το έργο δεν συνάδει παρά στο ελάχιστο με την στάση της ζωής που κρατούν οι άνθρωποι. Τις περισσότερες φορές το έργο του καθενός δεν μπορεί να στηριχτεί πλήρως απ’ την στάση της ζωής του. Συνακόλουθα: άλλο καλός Λογοτέχνης κι άλλο καλός άνθρωπος.

Η περιπλοκότητα των αντιδράσεων...


Πολλά τα κινήματα ανέκαθεν. Πολλά τα δόγματα, θρησκευτικά ή πολιτικά. Πολλές οι συλλογικότητες ή τα δίκτυα. Εν μέσω συνεχιζόμενων πατριαρχικών δομών πολλοί «πιστοί» εμφανίζονται προστάτες υποστηριχτές του γυναικείου φύλου με προτάγματα διάφορα προς όφελός της. Αρκεί μία γυναίκα να χρειαστεί να διαβεί Μόνη της τα Κοινωνικά σοκάκια χωρίς στηρίγματα-υποστηρίγματα για να έλθει αντιμέτωπη με τον εκχυδαϊσμό των θεσμών, παρόλη την έπαρσή τους, ως Θεσμοί, προς εξισωτική διαβάθμιση. Για να αντιμετωπίσει τον «γυναικοφαγικό» χαρακτήρα στον επαγγελματικό τομέα, στην πολιτική, στα δικαιώματά της, στις σχέσεις της. Και δεν μιλάμε μόνο για τις χώρες του ανατολικού ημισφαιρίου, όπου σαφώς οι συνθήκες είναι χειρότερες, αλλά και για τη Δύση.

Έχω πολλάκις ασχοληθεί με τη θεματική, διότι ως Γυναίκα νιώθω την Ηθική υποχρέωση και θα υπενθυμίσω εδάφια από παλαιότερα άρθρα μου:

Η Φωτιά ερημώνει. Η Θάλασσα καταπίνει!

Πως γίνεται να συγκαταλέγεται ανάμεσα στα τρία «θεριά» της Φύσης η Γυναίκα, η οποία συνιστά ανέκαθεν το μεγαλύτερο θύμα όλων των εποχών;

Στην Αρχαία Ελλάδα, στο λίκνο της Δημοκρατίας η Γυναίκα όχι απλώς θεωρείται αλλά είναι κατ’ ουσίαν έκπτωτη, αφού η πρώτη κύρια δυσκολία που καλείται ν’ αντιμετωπίσει ένα νεογέννητο κορίτσι ήταν να του επιτραπεί να ζήσει. Κάτι που εξαρτιόταν άμεσα απ’ την απόφαση του Πατέρα, σ’ ένα κατ’ εξοχήν πατριαρχικό σύστημα κληρονομιάς δεν είχε τη δυνατότητα να διατηρήσει το οικογενειακό όνομα και κατ’ εφαπτομένη τα οικογενειακά περιουσιακά στοιχεία. Στο Βυζάντιο ομιλούμε για εγκλεισμό της στην οικία με εξαίρεση κάποιες εξόδους υπό περιορισμό και συνοδεία. Όλες οι δραστηριότητές της υπαγορεύονταν και τελούνταν σε κλειστές αίθουσες.

Η θεσπισμένη νοοτροπία δεν αδειοδοτούσε πρόσβαση στη γνώση εκτός από ελάχιστο βάπτισμα σε δεξιότητες γραφής κι αναγνώσεως. Την εξύψωνε η απόκτηση παιδιών. Τα πρώτα δικαιώματα παραχωρούνται κατά την βιομηχανική επανάσταση, όχι δια μέσω άδολης εκχώρησης. Η αστική τάξη είχε επιβάλλει τον καλπασμό του καπιταλισμού, τα εργοστάσια φύτρωναν ανεξέλεγκτα και χρειάζονταν εργατικά χέρια, δεδομένου ότι τα ανδρικά αφ’ ενός δεν επαρκούσαν με βάση πληθυσμιακές στατιστικές αφ’ ετέρου απασχολούνταν σε εμπόλεμες συρράξεις, κάτι το οποίο επέτεινε την έλλειψη. Μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο πολλές οργανώσεις συστήθηκαν υψώνοντας στη φαρέτρα τους τη θέση της Γυναίκας.

Εύκολα θα μπορούσαμε να αντιπαραβάλλουμε την κατάσταση του εργάτη. Δεν είχε ποτέ, όπως μαρτυρεί ο Λένιν, τη θεωρητική ικανότητα ιδεολογικού σχεδιασμού, απλά γνωρίζει την αδικία μέσα απ’ τις εργασιακές σχέσεις. Με τον σοσιαλισμό βρέθηκε ν’ αποκτά ηγέτη τους σοσιαλιστές διανοούμενους, εκ των οποίων ξεπήδησαν αρχηγοί της εργατιάς συμμεριζόμενοι τα δικαιώματά της χωρίς να ανήκουν ωστόσο ταξικά στους κόλπους της. Η ίδια αντίφαση και οφθαλμοφανής κατάσταση διαπιστώνεται στα «φεμινιστικού τύπου» κινήματα, τα οποία ανοίγουν διαύλους επαναστάσεων στο όνομα της Γυναίκας, με την ίδια ταυτοχρόνως να βρίσκεται στη θέση του αχθοφόρου ιδεολογιών ή συμφερόντων άλλων.

Η Γυναίκα συνεχίζει ν’ αποτελεί το μεγαλύτερο θύμα όλων των εποχών. Σε καιρούς κρίσης και πολέμων κατηγορείται πως είναι στα μετόπισθεν, αλλά είναι αυτή η οποία καλείται ν’ ανταποκριθεί εν τέλει στη σκληρή πραγματικότητα. Στα νεότευκτα στρατόπεδα συγκεντρώσεως στης «Προοδευτική Ευρώπη», δες Ειδομένη, η Γυναίκα πέφτει θύμα αποτρόπαιων εκβιασμών-κακοποίησης. Οι σεξιστικοί σχολιασμοί σε κάθε βήμα της. Αρκεί να δούμε τις αντιδράσεις αρθρογράφων σχετικά με την σύζυγο Μακρόν.

Θα εστιάζουμε στην πολιτική Μακρόν ή στο τι φοράει και ποιας ηλικίας είναι η σύζυγος του εκάστοτε αργυρώνητου ομολογουμένως υπαλληλίσκου της πολιτικής σκηνής οικονομικών συμφερόντων;;; Αρκεί να θυμηθούμε τα υπαινικτικά σχόλια, τα οποία έλαβε η Καϊλή και άσχετα με την πολιτική-κομματική συμπεριφορά της, η οποία είναι σαφώς κατακριτέα. Ας ανατρέξουμε σε δικογραφίες κατά γυναικών, οι οποίες ενώ δέχθηκαν επιθέσεις δεν τους αναγνωρίζεται το δικαίωμα της άμυνας κι εκ των υστέρων κατηγορούνται για «εγκληματική πρόθεση».

Η ιδιότητα της γυναίκας συνεχίζει να τίθεται υπό το μικροσκόπιο, όχι ως χαρακτηρισμός πρωτογενούς και μη επιδεχόμενης «διορθώσεων», αλλά ως μεταβλητή, η οποία συνιστά κρηπίδα για οιοδήποτε θρησκευτικό-πολιτικό δόγμα στην πολυδιάστατη πορεία του ιστορικού «γίγνεσθαι». Παραδόξως εγκολπώνεται και η ίδια την αναγκαιότητα της επιβολής περιθωρίων, μέσα στα οποία της επιτρέπεται να ενεργεί, ανάλογα με την εποχή και το πολιτικό σύστημα, το οποίο ορίζει τη σεξουαλικότητα και την συμπεριφορά της. Στο λυκαυγές του 21ου αιώνα, δυστυχώς ομιλούμε για προστασία de jure και όχι de facto.

Πως να σκιαγραφήσει η Γυναίκα τη νέα της φιγούρα σε κλοιό ενδοστρεφή, ο οποίος αρνείται σαφή επανορισμό; Απ’ την Αντιγόνη του Σοφοκλή και την Ιουλιέττα του Σαίξπηρ, σύμβολα ανυπακοής και απείθειας, ως την Άννα Καρένινα του Τολστόι και την Μαντάμ Μποβαρύ του Φλωμπέρ, σύμβολα αυτοκαταστροφικού πάθους και αυτοκτονικής κυκλοθυμίας, η Γυναίκα, που εναντιώνεται στα κελεύσματα της εποχής της, αναδύεται σαν μέγιστη ηρωίδα στο παγκόσμιο λογοτεχνικό πάνθεον.

Μετά το 2009 η έμφυλη βία συνεχίζει να υφίσταται κι εκτινάσσεται στο ανησυχητικό ποσοστό του 34%, με την σεξουαλική παρενόχληση-τη λεκτική βία- τη χειροδικία να συνιστούν ψυχολογικούς εξαναγκασμούς υποβιβασμού της. Επιπρόσθετα τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης προωθούν την αναπαραγωγή έμφυλων στερεοτύπων κι ενός διάχυτου σεξισμού. «Έχουμε να βαδίσουμε πολύ δρόμο, πριν οι γυναίκες μπορέσουν να συνδεθούν σε πραγματική βάση ισότητας με τους άνδρες», ισχυρίζεται ο Ντέιβιντ Ρήσμαν, έγκριτος κοινωνιολόγος. Στο ίδιο μήκος κύματος κινείται η ρήση της κυρίας Πετράκη, διδάκτωρ στο τμήμα Κοινωνικής Πολιτικής στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, όταν υποστηρίζει πως «πρόκειται για ολόκληρο μηχανισμό διαταξικής βίας, ο οποίος ενεργοποιείται σε διαφορετικές περιστάσεις και ανεξαρτήτου μορφωτικού επιπέδου.»

Γυναίκες βιάζονται ή δέχονται προσβλητικές-σεξιστικές επιθέσεις και το νομικό πλαίσιο τις τοποθετεί στη θέση του «θύτη». Πρόσφατα μία κοπέλα στο Ναύπλιο καταδικάστηκε για ανθρωποκτονία εκ προμελέτης, τη στιγμή που υπάρχει οπτικό υλικό από βίντεο ασφαλείας παρακείμενου καταστήματος, το οποίο επιβεβαιώνει το γεγονός ότι η κατηγορουμένη βρισκόταν εν αμύνη, αφού δεχόταν ξεκάθαρη επίθεση. Κατ’ αρχάς να διευκρινιστεί η διαφορά ανάμεσα στις έννοιες σεξισμός-ρομαντισμός. Άλλο η ευχάριστη απόπειρα προσέγγισης με ρομαντική-σεξουαλική διάθεση ανάμεσα σε δύο ανθρώπους. Άλλο η επιθετικός εμβολισμός με καταναγκαστική διάθεση υποβιβασμού. Και μόνο η διατύπωση ερωτημάτων: «Που τριγυρνούσε τέτοια ώρα;» ή «Τι ρούχα φορούσε;» παρεμφαίνει διαχωρισμό ανάμεσα στην αντιμετώπιση των δύο φύλων. Ουδέποτε τίθεται ανάλογο ερώτημα για εκπρόσωπο του ανδρικού πληθυσμού. Εν προκειμένω κι ενώ το συμβάν λαμβάνει χώρα στις τρεις το ξημέρωμα, κανένας Δικαστής δεν αναρωτιέται για ποιους λόγους «τριγυρνά ο άνδρας=το θύμα τέτοια ώρα».

Εύλογα διερωτάται κάποιος σχετικά με τον όρο διττής ερμηνείας «ισότητα»: Χρησιμοποιείται για να δικαιολογήσει μία ψευδαίσθηση της αυθορμησίας, καθοδηγούμενη τεχνηέντως δυστυχώς μέσα στο περίκλειστο πλαίσιο των πατριαρχικών δομών; Χρησιμοποιείται για να διερευνήσει θεωρητικά την συγκαλυμμένη προβολή της έμφυλης βίας, της οποίας ο ταξικός χαρακτήρας συνεχίζει να υφίσταται; Όσο το Νομικό-Θεσμικό Πλαίσιο αρματώνεται τίνι τρόπω, τόσο προσκρούει στην πολυπλοκότητα του πραγματικού, τόσο δυσχεραίνει η εφαρμογή του. Ενώ η κάθε οντότητα συνιστά τον προφανή φορέα δικαιώματος, τείνουμε να θέτουμε υπό αμφισβήτηση τα αυτονόητα.

Τα θεμέλια της σημερινής εποχής κρέμονται σ’ ένα κενό παραγεμισμένο, το οποίο δεν δύναται να υποβαστάξει ούτε καλά ούτε άσχημα τη μέλλουσα οργάνωση, που προεκτείνει το παρόν. Μητριαρχία και Πατριαρχία απεδείχθησαν αποτυχημένα συστήματα διακυβέρνησης, αφού αφ’ ενός εμπεριέχουν την έννοια του «άρχω» και αφ’ ετέρου οι βάναυσες πρακτικές τους μας έχουν οδηγήσει σε εγκληματικό αδιέξοδο. Συνακόλουθα η διαδρομή της σκέψης του σύγχρονου ανθρώπου κατευθύνεται υπό προϋποθέσεις αμφίρροπες. Πρόκειται για μία χάραξη μυητική, απ’ την οποία εκκινεί το αρθρωμένο ξετύλιγμα της περιπλάνησης μέσα στο «γίγνεσθαι» της απομόνωσης.

Το ζητούμενο δεν είναι η επικυριαρχία του ενός φύλου έναντι του άλλου αλλά ο προσανατολισμός στο Μητρογραμμικό σύστημα, όρος που ορίζει ο Κος Παναγής Λεκατσάς, μελετητής αρχαίων φιλοσοφιών και κοινωνικών δομών, όπου άνδρας και γυναίκα είναι πραγματικά ισότιμοι. «Η γυναίκα δεν χρειάζεται να επιτηδεύεται την παραγωγική της αξία σαν Μητέρα, ούτε την ηδονιστική της αξία σαν ερωμένη», γράφει ο ίδιος σε μία πραγματεία του. Κι εδώ σ’ αυτό το σημείο θα μπορούσα να προσθέσω πως ούτε ο άνδρας χρειάζεται να αποδεικνύει την παραγωγική του αξία σαν Πατέρας, ούτε την ηδονιστική του αξία σαν εραστής.

Απ’ το «παιδοποιητικό ζευγάρι» της βικτωριανής σεμνοτυφίας και μέσα από αλλεπάλληλες κοινωνικό-πολιτικό-οικονομικές ζυμώσεις φτάσαμε αισίως στα «παιδιά των λουλουδιών». Ο Μάιος του ’68 συνιστά μία χρονική στιγμή αναπροσαρμογών. Φοιτητές κι εργάτες ενώνουν τις δυνάμεις τους με σκοπό την αποκαθήλωση του συντηρητισμού. Ο De Gaulle σε προσπάθεια ανάσχεσης της έκρυθμης κατάστασης ανακοινώνει δημοψήφισμα, το οποίο ποτέ δεν διενεργήθη, αφού η διεθνιστική αλληλεγγύη διαχύθηκε με πρωτόγνωρη αφομοίωση ανά τους Κλάδους. Κάπως έτσι εισερχόμαστε σε τροχιά «νομιμότητας-ομαλότητας», η ελευθερία έκφρασης -η ενίσχυση εργασιακών δικαιωμάτων-άνοδος βιοτικού επιπέδου κληροδοτείται έκτοτε από γενιά σε γενιά. Γιατί μετά από 49 έτη συνεχίζουν οι άνθρωποι να προτάσσουν διακύβευμα περί σεξουαλικής ελευθερίας, τη στιγμή που στη Δύση όλα είναι αναγνωρισμένα;;

Δεν διανύουμε μεσαιωνική περίοδο, αντιμεταρρυθμίσεις ποδηγέτησης του σεξουαλικού ενστίκτου δεν υφίστανται, η εξομολόγηση δεν είναι επιβεβλημένη για τους θρήσκους, μετάνοιες για αμαρτίες δεν κάνουμε, εκτός κι αν τόσο πια μας πήρε το μαράζι για τους σεξουαλικά καταπιεσμένους των ισλαμικών χωρών, οι οποίοι να τονίσουμε συνιστούν στατιστικά τα μεγαλύτερα θύματα αγοραπωλησίας. Και γιατί δεν μας προβληματίζει η πασιφανής κι εύγλωττη διαφορά: όσο η πλάστιγγα γέρνει υπέρ της σεξουαλικής αυτοτέλειας ο αντίστοιχος στατήρας, που αφορά σε ενίσχυση εργασιακών δικαιωμάτων-άνοδος βιοτικού επιπέδου λυγίζει;; Τα ευαίσθητα βαρόμετρα των ταξικών τάσεων έχουν υποπέσει εκούσια -ενσυνείδητα ή ακούσια-υποσυνείδητα σε υποστύλωση του κατεστημένου. Όταν το σεξ απαγορευόταν, το άτομο αποκτούσε μία μορφή εξουσίας δια της λεκτικής-πραγματικής ενασχόλησής του με την καυτή πατάτα. Στις ημέρες μας, όπου η διατύπωση της σεξουαλικότητας έχει αναχθεί σε αδιαμφισβήτητο δικαίωμα ποιες ανατροπές προοιωνίζεται;;

Η σεξουαλικότητα αποτελεί ένα άκρως προσωπικό και ταυτοχρόνως πολυπρισματικό δεδομένο και ο προσανατολισμός στην επίλυση μιας ανύπαρκτης προβληματικής γίνεται τεχνηέντως για να συνομαδώσει καταπίεση-κήρυγμα, οι οποίες παραπέμπουν σε άλλες οπτικές γωνίες και σε απόκρυψη ψευδών προορισμένων δυσδιάκριτων μεν-εργαλειακών δε ως προς την εντατικοποίηση παγίωσης νέων θεμελίων. Σίγουρα οι άνθρωποι στο λυκαυγές του 21ου αιώνα δυσκολεύονται να σχετιστούν αλλά όχι λόγω χαλιναγωγημένης σάρκας. Το άτομο έχει περιέλθει σε κατάσταση ομφαλοσκοπικού avatar, η συμπεριφορά του οποίου παρεμφαίνει προσωρινή καταναλωτική απόλαυση, η οποία με τη σειρά της ενέχει ξεκάθαρη τελετουργική ευθυνοφοβία και συναισθηματική ανωριμότητα. Ενώ βρισκόμαστε σε ιστορικό-κοινωνικό κολοφώνα έξαρσης των ενορμήσεων-κραδασμών του αισθησιασμού, παρατηρούμε να επιτυγχάνεται η συμμόρφωση επί των μαζών με προνοητικότητα θα λέγαμε.

Άξιον απορίας γιατί δεν μας παραξενεύει όταν ο ανδρικός πληθυσμός «απαιτεί» σεξουαλική ελευθερία, κάτι το οποίο υπήρχε από αρχαιοτάτων χρόνων ως αποδεκτή παροχή: Τη στιγμή που το φαινόμενο παράνομης διακίνησης γυναικών-εμπόριο λευκής σαρκός λαμβάνει τεράστιες διαστάσεις. Τη στιγμή που χιλιάδες γυναίκες στιγματίζονται κοινωνικά και υπόκεινται σε έμφυλη βία. Τη στιγμή που το φαινόμενο της παιδοφιλίας εκρήγνυται κι έχουμε καταγεγραμμένα πάνω από ένα εκατομμύριο παιδιά να δέχονται διαδικτυακή παρενόχληση-εκφοβισμό. Πρόκειται για τρόπους μετάθεσης ευθυνών ενός σαθρού συστήματος στους αδύναμους κρίκους, γυναίκες-παιδιά. Η εμμονή σε απερίφραστες αναφορές-απεριόριστες λεπτομέρειες εντάσσεται σε προμελετημένα χυδαίο εγχείρημα-έγκλημα καθοδηγητικού χαρακτήρα.

Όταν πλέον οι σχέσεις δεν είναι κεντροθετημένες σε προσχηματικούς πυλώνες και τα Δικαστήρια ενδιατρίβουν σε ανατομικές δομές διαφορετικότητας των προτιμήσεων, για τους ανθρώπους οι οποίοι επιμένουν να κήδονται του δικαιώματος της σεξουαλικής τους ελευθερίας. Όταν σε πολλές χώρες της Ανατολής επιτρέπεται ο σεξοτουρισμός και ο ίδιος ο Παγκόσμιος Οργανισμός Τουρισμού τον καθορίζει ως ταξιδιωτική μορφή, η οποία υπόκειται σε εμπορική συναλλαγή και σαν ερμηνεία σαφώς εμπίπτει σε πλαίσιο ανεκτό. Αυτό που θα όφειλε να ενοχλεί είναι όταν συστηματικά αναγορεύουμε το παιδί σε «υπεύθυνο ομιλητή» και τη γυναίκα σε «απελευθερωμένο υποκείμενο» για να μπορούμε να τα καταστήσουμε νομότυπα εργαλεία ηδονής -ψυχωφελή αναγνώσματα. Αυτό που θα όφειλε να ενοχλεί είναι όταν η κάθε σοδομία μετατρέπεται σε μυστηριώδη φυσιολογία για να διεκδικήσει δικαιώματα.

Όταν οι ΗΠΑ είναι υπεύθυνες για τη δημιουργία του συστήματος Tor, το οποίο προσφέρει πρόσβαση με πληρωμένους κωδικούς στο Deep Web=μηχανή αναζήτησης για παράνομη διακίνηση ναρκωτικών - πλαστών εγγράφων - όπλων - πορνογραφικού υλικού, η φλυαρία σαν μέριμνα γύρω απ’ τη σεξουαλικότητα μόνο ανησυχία μπορεί να προκαλεί για μία οργάνωση οικονομικής χρησιμότητας στην πραγματικότητα ενός ενστίκτου. Μία αμερικανίδα ερευνήτρια που κατάφερε να φτιάξει κωδικούς, ώστε να εισέλθει στα άδυτα του μηχανισμού αναφέρει: «Κάθε φορά που χτυπούσε το κουδούνι, φοβόμουν ότι ήταν το FBI που με εντόπισε και ότι πρέπει να αποδείξω ότι είμαι ερευνήτρια. Ξέρετε ποιο είναι το πιο τρομακτικό; Ότι το FBI δεν χτύπησε το κουδούνι ποτέ.»

Απ’ τον πουριτανισμό περάσαμε στη μαστροπεία, όροι στη βάση τους άκρως καθοδηγητικοί στην εξέταση συνειδήσεως. Όταν το σεξ εμφανιζόταν «σαν χώρος παθολογικής ευπάθειας αντανακλώντας μία εστία ιδιαίτερης νοσογραφίας» σύμφωνα με τον Michel Paul Foucault, τώρα που απενοχοποιείται συγκροτεί ένα καθεστώς γνώσης όχι απλώς για ατομική χρήση αλλά για εξοικονόμηση συλλογικών συμβάσεων περιστολής αντιδράσεων σε μείζονα θέματα. Το ανθρώπινο σώμα μεταλλάσσεται σε στρεπτό άξονα, πάνω στον οποίο χαράζονται μεθοδεύσεις. Μετεξελίσσεται σε προμαχώνα συμπαιγνίας, αφού Ηδονή κι Εξουσία δεν αλληλο-αναιρούνται αλλά συμπορεύονται εμφυτεύοντας πολλαπλές διαστροφές. Επιστήμες όπως Ψυχιατρική - Ιατρική - Νομική - Παιδαγωγική δυστυχώς συμβάλλουν προς αυτή την κατεύθυνση δια μέσω κατάρτισης ολοκληρωμένων φακέλων παρορμήσεων - τάσεων. Μονάδες νοσοκομείων-σχολείων λειτουργούν σα στρατόπεδα συγκεντρώσεως, των οποίων οι θαμώνες προσφέρουν εν αγνοία τους στοιχεία ικανά προς προσδιορισμό αμφιλεγόμενων συναρτήσεων.

Η Δύση καπηλεύτηκε με ειδεχθή τρόπο την arserotica της Ανατολής για να την ιδιωτευτεί ως scienta sexualis…

Χαράματα στην Κόλαση των ζωντανών

Ύστερα από εκατό χιλιετίες ΜΟΝΑΞΙΑ…

Τι να διαχωρίζει τον άνθρωπο, καθώς καυχιέται, απ’ τις υπόλοιπες ανθρωπίδες…

Η σωστή στολή του.

Τα εμφανώς ή επιμελώς φθαρμένα ή άτριφτα ρούχα του.

Ποτέ η πολυμάθεια δεν ευνόησε την κατανόηση του Κόσμου.

Μια χούφτα οικονομικά Ισχυρών και μια παρεούλα πολιτικών ανδρείκελων καθιστούν την ψευτό-προοδευτικὴ Κοινωνία, επιφανειακά εύθυμη κι αισιόδοξη να παρεμφαίνει σε κάθε βήμα την εύγλωττη χρεοκοπία της. Αλλά κι ορδές ομάδων ή ατόμων ακολουθούν με τη συνενοχή τους. Μην παλεύοντας πάνω απ’ όλα να καταλάβουν τον διπλανό, απλώς να καταλήξουν στα συμπεράσματά τους και ν’ αποχωρίσουν θριαμβευτικά.

Ο homoeconomicus παρέδωσε τη σκυτάλη στον ψυχολογικά προσανατολισμένο homo, ο οποίος με άδειο θησαυροφυλάκιο αξιών και ηθικής δεν έχει από πουθενά ν’ αντλήσει εφεδρείες και η μόνη του λύση προς επιβίωση παρουσιάζεται είτε η επιτρεπτική νομιμοφροσύνη είτε η αδειοδοτική αμφισβήτηση, ακροθιγώς αποκλίνουσες αλλά εν τέλει πλήρως συγκλίνουσες συνιστώσες. Και ύστατο δεκανίκι του η αποφυγή: των ενοχών-των συναισθημάτων-των ανθρώπων.

Και θα κλείσω την παράγραφο με κάποιους στίχους απ’ την Ποιητική μου Σύνθεση «Στις Ακρώρειες της Μοναξιάς», η οποία κυκλοφόρησε απ’ τις εκδόσεις Ωρίωνας τον Μάρτιο του 2017.

«…Οι Μητριάρχες μ’ ήθελαν Πόρνη,

Με τη χαρά μου σε κοινοκτημοσύνη.

Οι Πατριάρχες μ’ έχριζαν Αγία, Με την ευδία μου σ’ εμμονή ενδοοικογενειακή…»



Ευαγγελία Τυμπλαλέξη: Σχετικά με τον συντάκτη




Διαβάστε Περισσότερα »