Πέμπτη, 24 Αυγούστου 2017

Προς φασιστόμουτρα και λοιπούς συγγενείς (μέρος 3ο)

Νίκος Μπογιόπουλος


Με αφορμή το περίφημο αντικομμουνιστικό συνέδριο που διοργανώνεται στην Εσθονία, όλη η σαπίλα του ντουνιά, ό,τι κατακάθι κυκλοφορεί στον εγχώριο δημόσιο βίο, πλαισιωμένο από το περίφημο… «δημοκρατικό τόξο» – ή άλλως πως το κουκούλι εκτροφής του φασισμού – συνασπίστηκαν τις τελευταίες μέρες για να διατρανώσουν την πίστη τους στο «αξιακό» πλαίσιο της ΕΕ, η οποία ΕΕ είναι, λέει, κατά των ολοκληρωτισμών…  

Στόχος τους για μια ακόμα φορά να αναπαραγάγουν την άθλια θεωρία των «δυο άκρων», να ελεεινολογήσουν κατά των κομμουνιστών, να συσχετίσουν ό,τι ωραιότερο και ευγενέστερο γέννησε η ανθρώπινη σκέψη – την κατάργηση της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο – με τον μισανθρωπισμό, με τον ρατσισμό, με την κτηνωδία, με τον ναζισμό.

Έφτασαν να μιλούν για τα «εγκλήματα των κομμουνιστών», ποιοι; Αυτοί που λίγο να ξύσεις την επιφάνεια της σκοταδιστικής τους μπούρκας θα διαπιστώσεις ότι σαν το μεγαλύτερο «έγκλημα» των κομμουνιστών θεωρούν ακριβώς το γεγονός ότι οι κομμουνιστές τσάκισαν τον φασισμό!

Αλλά ποια είναι η ΕΕ, ποιο κομμάτι της ευρωπαϊκής κληρονομιάς κουβαλάει και εκπροσωπεί και ποια, τελικά, η σχέση της με τον φασισμό;  Είναι προφανές: Αν η ΕΕ εκπροσωπεί κάποια Ευρώπη, τότε σίγουρα αυτή δεν είναι η Ευρώπη του Διαφωτισμού, της Αναγέννησης και των κοινωνικών επαναστάσεων. Είναι η Ευρώπη της Ιεράς Συμμαχίας, της αποικιοκρατίας και του φασισμού.

Ο φασισμός γεννιέται μέσα στους υπονόμους του συστήματος της καπιταλιστικής αγριότητας, της εκμετάλλευσης, της σήψης, της διαφθοράς. Ειδικά, δε, σε συνθήκες κρίσης αυτού του συστήματος, του καπιταλιστικού συστήματος, ο φασισμός γιγαντώνεται και αξιοποιείται από τις κυρίαρχες οικονομικές ελίτ ώστε να διατηρήσουν την κυριαρχία τους με μοχλό τον αυταρχισμό και την τρομοκρατία.

Ανάλογα με το μέγεθος της κρίσης ορίζονται και οι ανάγκες της οικονομικής ολιγαρχίας. Για να τσακίσει τις αντιστάσεις ή για να ξεστρατίσει την οργή που προκαλεί η πολιτική της, με την οποία μετακυλύει τα βάρη της κρίσης στο λαό, ο φασισμός αξιοποιείται είτε ως επικουρικός παρακρατικός μηχανισμός της εξουσίας της, είτε ακόμα και ως επίσημη μορφή πολιτικής διαχείρισης των υποθέσεών της.

  • Αυτό συνέβη το 1919 στην Ιταλία όταν ο μεγιστάνας Ανιέλι έπαιρνε από το χεράκι τον Μουσολίνι και τον παρουσίαζε στους βιομηχάνους, στην έδρα του Συνδέσμου Βιομηχάνων της Ιταλίας, ως τον πιστότερο υπηρέτη της τάξης τους.
  • Αυτό συνέβη όταν συγκροτούνταν τάγματα εφόδου χρηματοδοτούμενα από εργοστασιάρχες και  χτυπούσαν εργάτες και απεργίες, όπως γινόταν το 1920 στην Ιταλία από τους μελανοχίτωνες.
  • Αυτό συνέβη όταν ο βασιλιάς Βιτόριο Εμμανουέλε έπαιρνε  υπό την αγκάλη του τον «Ντούτσε» και τον διόριζε πρωθυπουργό το 1922.
  • Αυτό συνέβη στη Γερμανία με τον Χίτλερ να κάνει πραξικόπημα το 1923 και δέκα χρόνια αργότερα οι τραπεζίτες και οι βιομήχανοι να τον διορίζουν καγκελάριο.

Ο φασισμός είναι – μεταξύ άλλων – η μορφή πολιτικής διαχείρισης των υποθέσεων της ολιγαρχίας που, πίσω από το «φιλολαϊκό» προσωπείο που χρησιμοποιεί για να αποκτήσει κοινωνική βάση, εκείνο που πραγματικά εγγυάται μέσα από την θηριωδία και την κτηνωδία των μεθόδων της είναι ότι τίθεται «το  κράτος στην υπηρεσία του ιδιωτικού κεφαλαίου», όπως ακριβώς το υποσχέθηκε ο Χίτλερ στη Λέσχη των Γερμανών Βιομηχάνων του Ντίσελντορφ το 1933.

Φυσικά όταν απειλείται η εξουσία της άρχουσας τάξης ή σε συνθήκες πολιτικής αστάθειας αυτής της εξουσίας, οι ελίτ δεν αναμένουν πότε ο φασισμός θα αποκτήσει κοινωνικό έρεισμα για να τον αξιοποιήσουν. Τον επιβάλλουν «από τα πάνω» με φωτιά και σίδερο: Αυτό συνέβη το 1973 στη Χιλή, το 1936 στην Ισπανία, το 1936 και το 1967 στην Ελλάδα.

Η ΕΕ που … απεχθάνεται τους «ολοκληρωτισμούς», που οι πολυεθνικές της είναι βουτηγμένες στο αίμα των λαών από την εποχή της αγαστής συνεργασίας τους με το ναζιστικό καθεστώς των Νταχάου και των Άουσβιτς (http://www.enikos.gr/mpogiopoulos/180010,Kati-leipei-apo-to-kadro.html), είναι αυτή που

α) μόνο από το 2014 και μετά έχει χρηματοδοτήσει με περισσότερα από 2 εκ. ευρώ φασίστες και νεοναζί σε όλη την Ευρώπη (http://expo.se/2016/over-two-million-euros-in-eu-subsidies-granted-to-fascists_7074.html),

β) έχει στηρίξει και στηρίζει τους νεοναζί της Ουκρανίας με τους οποίους έχει προωθήσει και συμφωνία σύνδεσης,

γ) παρακολουθεί τις κυβερνήσεις κρατών – μελών της (πχ Βαλτικές χώρες, της δε Εσθονίας προεξάρχουσας) να ηρωοποιούν τους ναζί και τους δοσίλογους συνεργάτες τους της περιόδου της Κατοχής,

δ) έχει στρώσει το έδαφος για την ενίσχυση της ακροδεξιάς από την Λεπέν στη Γαλλία μέχρι τους Ουρμπάν στην Ουγγαρία κι από Αυστρία μέχρι Ολλανδία, Σουηδία και Γερμανία.  

Μετά το αντικομμουνιστικό Μνημόνιο της ΕΕ στα μέσα της δεκαετίας του 2000, ήρθε το 2009 το αντικομμουνιστικό ψήφισμα του Ευρωκοινοβουλίου, όπου – χωρίς περιστροφές – ομολογείτο ο βαθύτερος λόγος της αντικομμουνιστικής υστερίας των «κεφαλών» της ΕΕ:

Ο κομμουνισμός, λέει η ΕΕ,  είναι «έγκλημα». Και τα «εγκλήματά του», εξηγούσε το Μνημόνιο στο εισηγητικό του μέρος, είναι απότοκο «της θεωρίας της πάλης των τάξεων»!

Η πάλη των τάξεων, λοιπόν… Αυτή είναι που πρέπει να «καταργηθεί». Που «δεν κολλάει» με την εποχή της «συναίνεσης», του «διαλόγου», της «κοινωνικής ειρήνης», του «δεν υπάρχει εναλλακτική» και της «συναδέλφωσης» μεταξύ κεφαλαιοκρατών και εργατών, με τους δεύτερους, τους εργάτες, να πληρώνουν, και όταν υπάρχει ανάκαμψη, και όταν υπάρχει κρίση.

Αφού, όμως, η πάλη των τάξεων δε γίνεται να «καταργηθεί» μέσω διαταγμάτων, θα πρέπει να συκοφαντηθεί, να ελεεινολογηθεί, να προβοκαριστεί, να στιγματιστεί και όπου είναι δυνατόν να ποινικοποιηθεί η δράση των κομμουνιστών. Εκείνων, δηλαδή,        

α) που δεν υποκλίνονται στο αμετάκλητο της αστικής κοινωνίας, καθώς «η ιστορία όλων των κοινωνιών που υπήρξαν μέχρι σήμερα είναι η ιστορία των ταξικών αγώνων», που πρωτοστατούν στην «οργάνωση των προλετάριων σε τάξη και συνακόλουθα σε πολιτικό κόμμα»,

β) που διακηρύσσουν ότι σκοπός τους είναι «η ανατροπή της αστικής κυριαρχίας, η κατάκτηση της πολιτικής εξουσίας από το προλεταριάτο», με στόχο την κατάργηση όλων των τάξεων και τη μετάβαση σε μια μη εκμεταλλευτική, αταξική κοινωνία, όπου «στη θέση της παλιάς αστικής κοινωνίας, με τις τάξεις και τις ταξικές της αντιθέσεις, θα έχουμε μια ένωση, μέσα στην οποία η ελεύθερη ανάπτυξη του καθενός θα είναι η προϋπόθεση για την ελεύθερη ανάπτυξη όλων» («Κομμουνιστικό Μανιφέστο»).

Είναι προφανές ότι αυτή η προοπτική, της απελευθέρωσης του ανθρώπου από τα δεσμά της εκμετάλλευσης, δεν …συμφέρει όσους κατέχουν τις αλυσίδες της εκμετάλλευσης. Κι αφού δεν μπορούν να αντιπαρατεθούν σε επίπεδο ιδεών με τους κομμουνιστές, κατασκευάζουν την «ιστορία» στα μέτρα τους, έτσι ώστε να φαίνεται πως πίσω από τις κομμουνιστικές ιδέες υπάρχει κάτι το «εγκληματογόνο» και η απόδειξη περί τούτου είναι οι «εγκληματικές» πράξεις του κομμουνιστικού «ολοκληρωτισμού» που είναι συνώνυμος του… ναζισμού.

Σύμφωνο Μολότοφ – Ρίμπεντροπ


Κάθε συκοφαντία που διεκδικεί να παρουσιάζεται αληθοφανής έχει ανάγκη την παραχάραξη. Έτσι φτάσαμε στο ψήφισμα του Ευρωκοινοβουλίου, όπου στο πλαίσιο αυτού του (αντι)ιστορικού «κόψε – ράψε», αποφασίστηκε «να καθιερωθεί η 23η Αυγούστου ως «Ευρωπαϊκή Ημέρα Μνήμης» κατά του κομμουνισμού και του ναζισμού.

Γιατί, όμως, η 23η Αυγούστου; Επειδή αυτήν την ημερομηνία, στις 23 Αυγούστου 1939, υπογράφτηκε το «σύμφωνο Μολότοφ – Ρίμπεντροπ». Να, επομένως, τα «ντοκουμέντα» της… «σύμπλευσης» κομμουνισμού – ναζισμού. Μέχρι και σύμφωνο μη επίθεσης υπέγραψαν! 

Έτσι κάθε χρόνο η 23η Αυγούστου αποτελεί ένα τρόπον τινά προσκλητήριο για κάθε φασίστα, κρυφοφασίστα, μισοφασίστα, για κάθε φιλαράκι του Παττακου που αναβαθμίστηκε στην «δημοκρατική» κολυμπήθρα, να λέει το μακρύ του και το κοντό του από κοινού με εκείνους τους «δημοκράτες» που η πολιτική τους γεννάει και θρέφει τους φασίστες

(σσ: Τώρα στο οξύμωρο που θέλει στο αντικομμουνιστικό ντελίριο κάθε 23η Αυγούστου να συμμετέχουν και οι φασίστες, εδώ, πια, η επιστήμη σηκώνει τα χέρια ψηλά. Η βλακεία – πόσω μάλλον του φασίστα – είναι αθεράπευτη).   

Συνεχίζουμε ξεκαθαρίζοντας ότι οι παρατηρήσεις που ακολουθούν δεν απευθύνονται στους κάθε λογής απογόνους του Γκαίμπελς καθώς με τους ενσυνείδητους παραχαράκτες της Ιστορίας δεν χωράει κανένας διάλογος. Οι βρωμερές ενέργειες, όμως, αποτελούν ενίοτε και ευκαιρία για να θυμηθούμε και να αξιολογήσουμε καταστάσεις και πράγματα:

Πρώτον: Η παγκόσμια ιστοριογραφία –την οποία φυσικά δεν έγραψαν Σοβιετικοί ή κομμουνιστές– έχει αποφανθεί: Το γερμανοσοβιετικό σύμφωνο μη επίθεσης (και όχι «φιλίας»), το σύμφωνο Μολότοφ – Ρίμπεντροπ της 23 Αυγούστου 1939 αποτέλεσε κίνηση της ΕΣΣΔ που έσωσε την Ευρώπη από τη χιτλερική χολέρα και προέκυψε μόνο μετά την άρνηση Αγγλίας – Γαλλίας για την από κοινού με την ΕΣΣΔ αντιμετώπιση της Γερμανίας. Ήταν μια κίνηση που επέτρεψε στη Σοβιετική Ενωση (σε μια στιγμή που ήδη είχε δεχτεί στο Ανατολικό της μέτωπο την επίθεση των Ιαπώνων) να αναδιοργανώσει τον Κόκκινο Στρατό και την οικονομία της, ώστε να καταφέρει – όπως και έγινε – να συντρίψει την επερχόμενη χιτλερική επίθεση.

Δεύτερον: Ήταν η συμφωνία του Μονάχου, ένα χρόνο πριν (30 Σεπτέμβρη 1938) μεταξύ των Χίτλερ, Μουσολίνι, Τσάμπερλεν και Νταλαντιέ, με την οποία Αγγλία και Γαλλία άνοιξαν το δρόμο για τη ναζιστική επιδρομή στην Ευρώπη. Εκεί ήταν που οι πρόγονοι των αντικομμουνιστών του «δημοκρατικού τόξου» προσέφεραν στρατηγικό πλεονέκτημα στον Χίτλερ, που, μέσω της κατάληψης της Τσεχοσλοβακίας δεν συνάντησε καμία άμυνα και κυρίως του προσέφεραν μια απομονωμένη ΕΣΣΔ έρμαιο – όπως ήλπιζαν – στις πολεμικές διαθέσεις του Γ’ Ράιχ.

Τρίτον: Είναι ενδεικτικό πως όταν η ΕΣΣΔ τάχθηκε κατά της Συμφωνίας του Μονάχου και προσέφερε στρατιωτική βοήθεια στη Γαλλία και στην Αγγλία έναντι της Γερμανίας, Λονδίνο και Παρίσι απέρριψαν τη σοβιετική βοήθεια. Έτσι, το Σύμφωνο «Μολότοφ – Ρίμπεντροπ» (που υπεγράφη έναν ολόκληρο χρόνο μετά τη συμφωνία του Μονάχου) ήταν το μοναδικό μέσο άμυνας που είχε απομείνει στη Σοβιετική Ένωση δεδομένων των συνθηκών. Εξασφάλισε στη χώρα 21 πολύτιμους μήνες προετοιμασίας, που κατόπιν αποδείχτηκαν ανεκτίμητοι στην πολεμική της προεργασία ενόψει της αναπόφευκτης γερμανικής επίθεσης.

Τέταρτον: Οι «ιστορικοί» και οι πολιτικοί του αντικομμουνισμού πολύ θα ήθελαν οι Σοβιετικοί να έμεναν άπραγοι. Να άφηναν ανοιχτά τα περάσματα στις χιτλερικές ορδές τόσο από την Πολωνία και Λευκορωσία όσο και από την Φινλανδία. Έτσι:

α) Μιλούν (ποιοι; Οι ιμπεριαλιστές!)  για την «ιμπεριαλιστική επέμβαση της Σοβιετικής Ένωσης κατά της Φινλανδίας» το 1939, αλλά:

  • «Ξεχνούν» την άρνηση των Φινλανδών να ενισχυθούν από την ΕΣΣΔ τα φινλανδικά σύνορα στον ισθμό της Καρελίας, τα οποία είναι σε μια απόσταση μόλις 32 χλμ. από το Λένινγκραντ, με την πόλη δηλαδή να βρίσκεται εντός του βεληνεκούς του ναζιστικού πυροβολικού.
  • Ξεχνούν» την πρόταση της ΕΣΣΔ για τη σύναψη μιας σοβιετο-φινλανδικής συνθήκης αμοιβαίας βοήθειας.
  • «Ξεχνούν»  την σοβιετική πρόταση η Φινλανδία να μισθώσει στη Σοβιετική Ένωση το λιμένα Hanko και το έδαφος που γειτονεύει με αυτό, να επιτρέψει να έχει μια σοβιετική φρουρά εκεί για την προστασία της ναυτικής βάσης με αντάλλαγμα από την ΕΣΣΔ την εκχώρηση στην Φινλανδία μιας έκτασης  5.529 τετραγωνικών χιλιομέτρων, δηλαδή πάνω από 2 φορές μεγαλύτερη περιοχή.
  • «Ξεχνούν» ότι η Φινλανδία υπήρχε ως κράτος από το 1918, μόνο επειδή αναγνώρισαν την ανεξαρτησία της οι Μπολσεβίκοι.  
  • «Ξεχνούν» ότι η αντιδραστική κυβέρνηση της Φινλανδίας υποκινούμενη από τους ιμπεριαλιστές όχι μόνο απέρριψε το σοβιετικό σύμφωνο φιλίας αλλά επιδόθηκε και σε συνοριακές επιθέσεις ενάντια στην ΕΣΣΔ με συνέπεια το ξέσπασμα του σοβιετοφινλανδικού πολέμου (30 Νοέμβρη 1939).Και φυσικά
  • «ξεχνούν» το ρόλο της Φινλανδίας με το μέρος των χιτλερικών στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο.

    β) Μιλούν για τον δήθεν «διαμελισμό» της Πολωνίας μεταξύ Γερμανίας και ΕΣΣΔ, αλλά:

  • «Ξεχνούν» πως όταν στις 17 Σεπτέμβρη 1939 πέρασε τα σοβιετοπολωνικά σύνορα ο Κόκκινος Στρατός για μπει φραγμός στις ορδές του Χίτλερ, η Πολωνία είχε ήδη συντριβεί από τους ναζί, πως ήδη ο Χίτλερ από την 1ηΣεπτέμβρη – χωρίς καμία έμπρακτη αντίδραση από Αγγλογάλλους –  είχε καταλάβει την Πολωνία και όπως δήλωσε ο Μολότοφ «η πολωνική κυβέρνηση έχει πάψει να δίνει οποιοδήποτε σημείο ζωής».
  • «Ξεχνούν» ότι ο Κόκκινος Στρατός μπήκε στα εδάφη που η σοβιετική εξουσία είχε αναγκαστεί να παραδώσει με τη ληστρική συνθήκη του Μπρεστ Λιτόφσκ το 1918.
  • «Ξεχνούν», φυσικά, ότι τα εδάφη στα οποία προωθήθηκε ο Κόκκινος Στρατός με στόχο την υπεράσπιση των σοβιετικών συνόρων ήταν εδάφη της Δυτικής Λευκορωσίας και της Δυτικής Ουκρανίας που είχαν ληστέψει οι αστοί και οι τσιφλικάδες της Πολωνίας το 1920 κατά τη διάρκεια της αντεπαναστατικής εκστρατείας της Αντάντ. Όπως
  • «ξεχνούν», φυσικά, ότι οι βαλτικές χώρες με τα φασιστικά τους καθεστώτα ήταν έτοιμες να τεθούν – όπως και έκαναν – στην υπηρεσία του Χίτλερ ενάντια στη Σοβιετική Ένωση.

γ) Όσοι κατηγορούν – σήμερα – την ΕΣΣΔ για το σύμφωνο μη επίθεσης με τη Γερμανία, είναι οι απόγονοι εκείνων που ήθελαν την καταστροφή της ΕΣΣΔ. Γι’ αυτό όταν με το σύμφωνο η ΕΣΣΔ απέτρεψε την άμεση εναντίον της επίθεση από τους ναζί, οι Αμερικανοί διαμαρτύρονταν ότι ο Χίτλερ «δεν κράτησε την υπόσχεσή του να είναι λιοντάρι προς ανατολάς και αρνάκι προς δυσμάς» («Νew York Herald Tribune», 7/10/1939) και ο Τσόρτσιλ κατηγορούσε τους ναζί ότι «πρόδωσαν το αντικομιντέρν σύμφωνο και τις αντιμπολσεβίκικες συμφωνίες» (Collier’s – ΗΠΑ 30/9/1939, http://www.902.gr/eidisi/apopseis-sholia/30279/symfono-molotof-rimpentrop-symfonoyn-stin-paraharaxi).

Τι δεν λένε, λοιπόν, οι «δημοκράτες» της ΕΕ, αυτοί οι τυφλοπόντικες της Ιστορίας που αξιοποιούν προπαγανδιστικά το σύμφωνο εναντίον της ΕΣΣΔ και του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος;

  • Ότι εκείνο το σύμφωνο «Μολότοφ – Ρίμπεντροπ» (μη επίθεσης και όχι «φιλίας», όπως του Μονάχου) υπογράφτηκε μόνον αφότου οι ΗΠΑ σφύριζαν υπέρ «ουδετερότητας» και επί μήνες η Αγγλία και η Γαλλία αρνούνταν να υπογράψουν με την ΕΣΣΔ συμφωνία κοινής δράσης εναντίον του ναζισμού.
  • Ότι όλο αυτό το διάστημα ο ένας ιμπεριαλιστικός άξονας, των αστικών κοινοβουλευτικών δημοκρατιών της Ευρώπης, επιδίωκε να στραφεί μια ώρα αρχύτερα ο άλλος ιμπεριαλιστικός άξονας, της Γερμανίας, κατά της Σοβιετικής Ένωσης.
  • Ότι μέσα σε αυτές τις συνθήκες η ΕΣΣΔ χρειαζόταν ικανό διάστημα να οργανωθεί μπροστά στην επικείμενη και αναπόφευκτη πολεμική επίθεση από τη Γερμανία.
  • Και ότι κάθε αντικειμενικός και αμερόληπτος ιστορικός έχει αναγνωρίσει ότι εκείνο το σύμφωνο αποδείχτηκε μια ευφυής κίνηση της ΕΣΣΔ, που της έδωσε το χρόνο να προετοιμαστεί για να αντιμετωπίσει και, τελικά, να συντρίψει το ναζισμό.

Το σύμφωνο του Μονάχου



Τι δεν λένε οι τυφλοπόντικες: Ότι υπάρχει μια άλλη ημερομηνία που θα μπορούσε να αποτελέσει πραγματική επέτειο καταδίκης του ναζισμού και όσων τροφοδοτούν, συναλλάσσονται και ανοίγουν το δρόμο στους ολοκληρωτισμούς. Είναι η 30ή του Σεπτέμβρη.

 

Είναι η ημέρα (30 Σεπτέμβρη 1938 – ένα χρόνο πριν το σύμφωνο Μολότοφ – Ρίμπεντροπ), που στο Μόναχο, οι Χίτλερ και Μουσολίνι υπέγραψαν μαζί με τους αρχηγούς των κυβερνήσεων της Μεγάλης Βρετανίας και της Γαλλίας, το ομώνυμο «σύμφωνο του Μονάχου», με το οποίο οι «δημοκρατίες της Δύσης», στο πλαίσιο του «κατευνασμού» του φασισμού, έδιναν το πράσινο φως στο ναζισμό να εισβάλει στην Τσεχοσλοβακία, να την διαμελίσει, ανοίγοντας έτσι το δρόμο στον όλεθρο και οδηγώντας την ανθρωπότητα στην τραγωδία του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου.

Ήταν η 30η Σεπτέμβρη 1938 που η ιμπεριαλιστική συμφωνία του Μονάχου αποτέλεσε την κορύφωση της πολιτικής της ενθάρρυνσης των επιδρομέων. Οι κυβερνήσεις της Αγγλίας και της Γαλλίας, με την προτροπή της κυβέρνησης των ΗΠΑ, ικανοποίησαν όλες τις απαιτήσεις του Χίτλερ, πιστεύοντας ότι έτσι θα τον στρέψουν κατά της Σοβιετικής Ένωσης.

Αυτή, βέβαια, η ημερομηνία απουσιάζει από τα αντικομμουνιστικά ψηφίσματα του Ευρωκοινοβουλίου, από τις αποφάσεις της ΕΕ και από τα άρθρα των «Μένουμε Ευρώπη» – σμπίρων της. Πολύ λογικό για μια ΕΕ των «Χάιντερ», της Λεπέν και της ακροδεξιάς, για μια ΕΕ που – επί ελληνικής προεδρίας – υπέγραψε συμφωνία σύνδεσης με τους ναζί της Ουκρανίας. Πολύ λογικό, επίσης για τους ασπάλακες γραφιάδες της που δίνουν νόημα στους στίχους του Βάρναλη: «…της Αλήθειας εσχάτη τεφροδόχα, και συ, πρόστυχη Πένα και ψοφίμι, του βούρκου λιβανίζετε την μπόχα»!

Άλλωστε αν η ΕΕ, το Ευρωκοινοβούλιο και οι κάθε λογής «φιλελεύθεροι» και «σοσιαλιστές» γκαιμπελίσκοι που τους ξεσκονίζουν νοιάζονταν για τη «δημοκρατία», αν είχαν ή έχουν ειλικρινή επιδίωξη να καταγγείλουν το ναζισμό και όχι να συκοφαντούν τον κομμουνισμό (όπως πραγματικά τους ενδιαφέρει), τότε θα είχαν να δείξουν έστω και μία ανακοίνωση, έστω μία διαμαρτυρία ή έστω μία καταγγελία τους για το γεγονός ότι σε Εσθονία, Λετονία, Λιθουανία και μια σειρά ακόμα χώρες της ΕΕ στήνονται μνημεία υπέρ των Ες – Ες και «τιμούνται» συνεργάτες των Γερμανών, την ώρα που σε αυτές και άλλες χώρες (Τσεχία, Πολωνία, Ουγγαρία κλπ.) η μαρξιστική – λενινιστική ιδεολογία έχει κηρυχτεί «παράνομη» (!) από τα δικαστήρια και οι κομμουνιστές, αριστεροί και δημοκράτες τελούν σε καθεστώς παρανομίας.

Σημείωση 1η: Στην Ελλάδα της Κατοχής, οι συνεργάτες των Γερμανών, οι γερμανοντυμένοι, οι δοσίλογοι και οι μαυραγορίτες δεν ήταν κομμουνιστές. Οι κομμουνιστές, μαζί με τους άλλους αριστερούς και δημοκράτες ήταν στα βουνά και πολεμούσαν το ναζισμό. Τα θρασίμια του εγχώριου αντικομμουνισμού, τα κόμματα και οι κυβερνήσεις τους που κάνουν τεμενάδες στην ΕΕ, που ψηφίζουν υπέρ της ναζιστοκρατούμενης Ουκρανίας τις κυρώσεις της ΕΕ ενάντια στη Ρωσία, προφανώς γνωρίζουν ποιας ιδεολογίας και ποιας πολιτικής μήτρας εκτρώματα ήταν οι γερμανοτσολιάδες.

Σημείωση 2η: Για το τι συμβαίνει στην Εσθονία έχουμε αναφερθεί ήδη σε προηγούμενο άρθρο. Στην, δε, Ουκρανία,  ό,τι θυμίζει Μεγάλο Πατριωτικό Πόλεμο κατά των ναζί διώκεται. Στο Χάρκοβο, τη δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της χώρας, κάθε χρόνο, μια συγκεκριμένη μέρα, οι αστυνόμοι και οι παρακρατικοί έχουν πολλή δουλειά. Είναι η μέρα της επετείου της απελευθέρωσης της πόλης από τους ναζί. Κατά σατανική ειρωνεία της Ιστορίας ήταν 23 Αυγούστου του 1943 όταν ο Κόκκινος Στρατός απελευθέρωσε την πόλη από τους χιτλερικούς. Και ένα μεγάλο κομμάτι πληθυσμού της Ουκρανίας, που ξεχύνεται με κόκκινες σημαίες στους δρόμους για να τιμήσει την ημέρα, αυτό δεν το ξεχνά. Όμως τέτοιες «μνήμες» στην Ουκρανία των φασιστών, σήμερα δεν επιτρέπονται. Αυτή την Ουκρανία, την λατρεμένη στη ΕΕ, μετά τον υπουργό του Σαμαρά, τον Βενιζέλο, το 2014, την επισκέφθηκε και ο πρωθυπουργός Τσίπρας το 2017…      

Σημείωση 3η: Η 23η Αυγούστου είναι όντως σπουδαία ημερομηνία. Πρώτον: Ήταν 23 Αυγούστου του 1942 όταν η μάχη του Στάλινγκραντ πέρασε στην πιο αποφασιστική της φάση. Η 23η Αυγούστου 1942 θεωρείται ημερομηνία ορόσημο για τη μάχη του Στάλινγκραντ γιατί από τη μέρα εκείνη η μάχη μεταφέρθηκε ακόμα και στις συνοικίες της πόλης όταν το 14ο γερμανικό σώμα τεθωρακισμένων διέσπασε την αμυντική γραμμή του Στάλινγκραντ και έφτασε στο Βερτιάτσι. Από εκεί και πέρα ξεκίνησε ο τιτάνιος αγώνας των αμυνομένων σπίτι το σπίτι και δρόμο το δρόμο που οδήγησε στη συντριβή της ναζιστικής χολέρας. Δεύτερον: Ήταν 23 Αυγούστου 1943 όταν λήγει η τιτανομαχία του Κουρσκ. Ο Κόκκινος στρατός στη μεγαλύτερη  μάχη τεθωρακισμένων που έγινε ποτέ τσακίζει τους ναζί.

Ο Τσώρτσιλ, ο Μουσολίνι, ο Χίτλερ και ο… Στάλιν


Τον Γενάρη του 1927 ο υψηλός καλεσμένος της Ρώμης απευθυνόταν στον Μουσολίνι με τα παρακάτω λόγια:

«…Το κίνημά σας πρόσφερε υπηρεσία σ’ ολόκληρο τον κόσμο. Ο μεγάλος φόβος που διακατείχε τον δημοκρατικό ηγέτη ή ηγέτη της εργατικής τάξης ήταν η πιθανότητα να υπονομευτεί ή να υπερθεματιστεί από κάποιον πιο ακραίο από αυτόν. Φαίνεται ότι μια συνεχής μετακίνηση προς τα αριστερά, ένα είδος αναπόφευκτης διολίσθησης στην άβυσσο, ήταν το χαρακτηριστικό όλων των επαναστάσεων.
Η Ιταλία έδειξε ότι υπάρχει ένας τρόπος να παλέψεις τις ανατρεπτικές δυνάμεις, ένας τρόπος που μπορεί να κινητοποιήσει την πλειοψηφία του κόσμου, η οποία κατάλληλα καθοδηγούμενη, μπορεί να εκτιμήσει και να θελήσει να υπερασπίσει την τιμή και τη σταθερότητα των πολιτισμένων κοινωνιών.
Η Ιταλία παρείχε το απαραίτητο αντίδοτο στο ρώσικο δηλητήριο. Από δω και στο εξής, κανένα μεγάλο έθνος δεν θα μείνει χωρίς το έσχατο μέσο προστασίας απέναντι στην ανάπτυξη καρκινωμάτων…
Αν ήμουν Ιταλός θα ήμουν με όλη την καρδιά μαζί σας, από την αρχή μέχρι το τέλος, στη θριαμβευτική σας μάχη ενάντια στις βάρβαρες ορέξεις και τα πάθη του Λενινισμού.
Το κίνημα σας έχει προσφέρει μια υπηρεσία σε όλο τον κόσμο. Έχει δώσει σε όλο τον κόσμο το απαραίτητο αντίδοτο στο Ρωσικό δηλητήριο…» (Tom Behan, “Arditi del Popolo: Η ιστορία της πρώτης αντιφασιστικής οργάνωσης”, εκδόσεις Μαρξιστικό Βιβλιοπωλείο).

Ο ένθερμος οπαδός του Μουσολίνι, ο λάτρης του φασισμού, ο άνθρωπος που «με όλη του την καρδιά» τασσόταν στο πλευρό των μελανοχιτώνων έναντι των κομμουνιστών και της Σοβιετικής Ένωσης, δεν ήταν άλλος από τον Μέγα Θησαυροφύλακα. Ήταν ο υπουργός Οικονομικών εκείνη την εποχή της Βρετανίας, ο… Ουίνστον Τσώρτσιλ.
Τον Γενάρη του 1934, ένα χρόνο μετά την κατάληψη από τους Ναζί της εξουσίας στη Γερμανία, το ευυπόληπτο ακροατήριο χειροκροτούσε με άφατο θαυμασμό το άκουσμα των παρακάτω λόγων:

«Ο Εθνικοσοσιαλισμός απελευθέρωσε τον Γερμανό εργάτη από τη μέγγενη ενός δόγματος (σσ: του κομμουνισμού δόγματος) που ήταν βασικά εχθρικό τόσο για τον εργοδότη όσο και για τον εργαζόμενο.
Ο Αδόλφος Χίτλερ επέστρεψε τον εργάτη στο έθνος του. Τον μετέτρεψε σε πειθαρχημένο στρατιώτη της εργασίας και συνεπώς σε σύντροφό μας» (Πρακτικά Δικών Νυρεμβέργης, Ντοκουμέντο D-392).

Ο λάτρης του ναζισμού, εκείνος που στις 26 Γενάρη 1934 ενώπιον των ενθουσιασμένων συναδέλφων του εξυμνούσε τον Χίτλερ, που αναγόρευε τον ναζισμό σε προστάτη του έθνους γιατί μετέτρεψε τον εργάτη σε «σύντροφό μας», που επιδαψίλευε δάφνες στον Χίτλερ διότι «απελευθέρωσε» τον εργάτη από την «μέγγενη» του κομμουνιστικού δόγματος και τον μετέτρεψε σε «πειθαρχημένο στρατιώτη της εργασίας», δεν ήταν άλλος από τον μεγιστάνα Κρουπ. Τον πρόεδρο του Συνδέσμου της Γερμανικής Βιομηχανίας…

Κάπως έτσι, παρά τις εκκλήσεις της Σοβιετικής Ένωσης προς Άγγλους, Γάλλους και Αμερικάνους να πολεμηθεί ο ναζισμός, παρά τις προειδοποιήσεις της Κομμουνιστικής Διεθνούς για τον επερχόμενο ιμπεριαλιστικό πόλεμο και τον φασισμό, φτάσαμε στη συμφωνία του Μονάχου το 1938, όταν (έναν ολόκληρο χρόνο πριν από τη συμφωνία μη επίθεσης μεταξύ Ρίμπεντροπ – Μολότοφ) η Αγγλία και η Γαλλία τα έκαναν πραγματικά «πλακάκια» με τον Χίτλερ και τον Μουσολίνι.

Κι από εκεί σε εκείνον τον αποκαλούμενο ως «παράξενο πόλεμο» όπου οι δυτικοί «σύμμαχοι» – επιλέγοντας την τακτική της «συμμαχικής» υπονόμευσης της Σοβιετικής Ένωσης που προετοιμαζόταν ενάντια στην επερχόμενη ναζιστική εισβολή – δεν έριξαν μισή τουφεκιά ενάντια στον Άξονα για έξι ολόκληρους μήνες από την έναρξη του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου.

Σήμερα, τα πραγματικά γεγονότα και τα ουσιαστικά συμπεράσματα από την ανείπωτη τραγωδία του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, επιχειρούνται να συσκοτιστούν και να παραποιηθούν.

Φροντίζει το εργαστήριο της καπιταλιστικής παραχάραξης. Ένα εργαστήριο που παράγει:

  • Τους γυμνοσάλιαγκες της άθλιας θεωρίας των «δυο άκρων».
  • Τους εντεταλμένους της ελεεινής επιχείρησης «εξίσωσης» κομμουνισμού – φασισμού.
  • Τα βαποράκια που ψάχνουν μερικά δευτερόλεπτα δημόσιου βήματος αναμηρυκάζοντας τα γελοία σχήματα περί «Χίτλερ – Στάλιν».
  • Τους ευρω-φωστήρες περί «ολοκληρωτισμών».

Η εξουσία των κεφαλαιοκρατών έχει κάθε λόγο να αναποδογυρίζει την ιστορία και την πραγματικότητα. Και ο βασικός είναι αυτός:

«Ο φασισμός είναι μια ιστορική φάση όπου μπήκε τώρα ο καπιταλισμός, κι έτσι είναι κάτι το καινούργιο και παλιό μαζί.
Ο καπιταλισμός στις φασιστικές χώρες υπάρχει πια μονάχα σαν φασισμός κι ο φασισμός δεν μπορεί να πολεμηθεί παρά σαν καπιταλισμός στην πιο ωμή και καταπιεστική του μορφή, σαν ο πιο θρασύς κι ο πιο δόλιος καπιταλισμός» (Μπ.Μπρεχτ).

Η ΕΣΣΔ στον πόλεμο


Ο,τι και να κάνουν, όμως, η Ιστορία έχει γραφτεί με τρόπο που θα στοιχειώνει για πάντα. Και έχει γραφτεί με το κόκκινο του αίματος. Με το χρώμα του δίκιου και της αλήθειας. Η Ιστορία γράφτηκε από το κόκκινο της σημαίας με το σφυροδρέπανο. Με αυτό το «μελάνι» γράφτηκε η Ιστορία στην αναμέτρηση του ανθρώπου με το τέρας και με το έγκλημα. Με την απανθρωπιά και την κτηνωδία.

 

Ήταν 9η Μάη 1945. Ήταν η ημέρα που η σημαία που ήδη κυμάτιζε στο Ράιχσταγκ, η σημαία του στρατού των εργατών, των αγροτών, των κολασμένων της γης, επέφερε το οριστικό πλήγμα στο φίδι του ναζισμού.  

Ήταν 9 Μάη του 1945, ενώπιον του στρατάρχη Γκιόργκι Κονσταντίνοβιτς Ζούκοφ, που η ναζιστική Γερμανία υπέγραφε την άνευ όρων συνθηκολόγησή της.

Αυτό το πανανθρώπινο επίτευγμα σφραγίστηκε με το ίδιο εκείνο κόκκινο χρώμα που δέσποζε στα οδοφράγματα της Παρισινής Κομμούνας. Με το χρώμα το βγαλμένο από το ηφαίστειο της ελπίδας που εξερράγη τον Οκτώβρη του 1917 στην Πετρούπολη.

Σε αυτή η Νίκη – σταθμό, που κατορθώθηκε με τις ανείπωτες θυσίες εκατομμυρίων ανθρώπων σε όλα τα μήκη και πλάτη της Γης, χωρίς προηγούμενο υπήρξε η συμβολή της Σοβιετικής Ένωσης και του Κόκκινου Στρατού.

  • Σ’ ένα μέτωπο, το μήκος του οποίου κυμαινόταν από 3.000 έως 6.200 χιλιόμετρα, ο Κόκκινος Στρατός έδωσε ενάντια στον ναζισμό αδιάλειπτα μάχες για 1.418 μερόνυχτα.
  • Κάθε λεπτό του πολέμου, η Σοβιετική Ένωση θρηνούσε κατά μέσο όρο 9 νεκρούς. Κάθε ώρα 540 νεκρούς. Κάθε μέρα 13.000 νεκρούς.
  • Σε έναν πόλεμο που η Βρετανία θρήνησε 375.000 νεκρούς και οι ΗΠΑ περίπου 400.000, η ΕΣΣΔ προσέφερε πάνω από 20 εκατομμύρια παιδιά της.
  • Πάνω από 10 εκατομμύρια οι ανάπηροι και οι τραυματίες με τον ανθό του σοβιετικού λαού να φράζει με τα στήθια του το Στάλινγκραντ, το Λένινγκραντ, τη Μόσχα, το Κουρσκ, τη Σεβαστούπολη.
  • Ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος στοίχισε στην ΕΣΣΔ σε υλικές ζημιές το κολοσσιαίο ποσό των 485 δισεκατομμυρίων δολαρίων, μεγαλύτερο απ’ αυτό που κατέβαλαν ΗΠΑ, Αγγλία και Γαλλία μαζί.
  • Πάνω από 1.700 πόλεις, πάνω από 70.000 χωριά, πάνω από 30.000 βιομηχανικές επιχειρήσεις, πάνω από 100.000 συνεταιριστικές μονάδες, αμέτρητες χιλιάδες νοσοκομεία, σχολεία, βιβλιοθήκες έγιναν στάχτη στο έδαφος της ΕΣΣΔ από τους ναζί.

Έτσι γράφτηκε η Ιστορία. Αυτά πρόσφεραν οι κομμουνιστές στον πόλεμο κατά του φασισμού. Αυτή είναι η «σχέση» του σοσιαλισμού και των κομμουνιστών με το φασισμό: «Σχέσεις» που το έχουμε τονίσει και θα το επαναλάβουμε: Τις χωρίζει αίμα! Το περισσότερο αίμα που χύθηκε ποτέ στην ανθρωπότητα!

Η Ιστορία γράφτηκε:

Την πιο σκληρή, την πιο ανιδιοτελή, την πιο καθοριστική μάχη για τη νίκη κατά του φασισμού την έδωσε στην ανθρωπότητα το πρώτο εργατικό κράτος στην Ιστορία του ανθρώπινου πολιτισμού.

Όσοι μιλούν για το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο από τη σκοπιά του παραχαράκτη και του πλαστογράφου, είναι καταδικασμένοι να κουβαλάνε το «μπόι» που έχει το ψέμα τους.

Η Ιστορία γράφτηκε: Παρόντες, πρωτομάρτυρες, αιμοδότες, στρατιώτες στην πιο σκληρή, την πιο ανιδιοτελή, την πιο καθοριστική μάχη για τη νίκη κατά του φασισμού, από τον Ατλαντικό μέχρι τα Ουράλια, από τις ερήμους της Μέσης Ανατολής μέχρι τις γραμμές των οριζόντων σε Βορρά και Νότο, από την Κρήτη μέχρι τον Έβρο, ήταν οι κομμουνιστές.

Πόσο γελοίοι είναι οι πλαστογράφοι, αν νομίζουν ότι αυτή η εποποιία μπορεί να λασπολογηθεί ή να λησμονηθεί…

Είναι εδώ, στην Ελλάδα των 700.000 θυμάτων της ναζιστικής θηριωδίας, που αυτή η αλήθεια δεν θα πάψει ποτέ να περνάει μέσα:

  • Από την αθάνατη ψυχή των 200 της Καισαριανής, της Ηλέκτρας, του Μπελογιάννη, του Πλουμπίδη, του Χαρίλαου, του Άρη, του αντάρτη που έστειλε περήφανο χαιρετισμό από τον Γοργοπόταμο στην Αλαμάνα.
  • Από την αδούλωτη Κοκκινιά και την Καλογρέζα, από τη Βιάννο, τον Χορτιάτη και το Κούρνοβο που έγιναν ένα με το Μανιάκι και το Μεσολόγγι.
  • Από τα άπαρτα βουνά που οι Αρματολοί και οι Κλέφτες στήσανε χορό με τους μαχητές του ΕΛΑΣ, με τους αδούλωτους της εθνικής και κοινωνικής απελευθέρωσης της δεκαετίας του ‘40.
  • Από τα θυσιαστήρια του πατριωτισμού και της λευτεριάς που η Γκουέρνικα και το Δίστομο, τα Καλάβρυτα και η Ακροναυπλία, η Μακρόνησος, το Στάλινγκραντ και η Αθήνα του Μεγάλου Δεκέμβρη, γίνανε κραυγή στα χέρια του Πικάσο, του Φαρσακίδη και του Λουντέμη, γίνανε τραγούδι στα χείλη του Ρίτσου και του Μπρεχτ, του Νερούδα και του Λειβαδίτη, του Μίκη και του Σοστακόβιτς.

Όταν ο στρατιώτης του Κόκκινου Στρατού κάρφωνε τη σημαία της Επανάστασης στην καρδιά του ναζισμού, στο Ράιχσταγκ, σφράγιζε για πάντα και με τον πιο αντιπροσωπευτικό τρόπο την Ιστορία.

Η σημαία η βαμμένη με το αίμα των εκατομμυρίων που έδωσαν τη ζωή τους και έχτισαν με τα κορμιά τους το μέτωπο που συνέτριψε τις ορδές του Χίτλερ και τους κάθε λογής «κουίσλινγκ», δε λασπώνεται. Και δεν υποστέλλεται.

Αυτή την αλήθεια δεν θα καταφέρουν ποτέ να τη «σβήσουν» από την Ιστορία εκείνοι που βουτάνε την «πένα» τους στην «κοιλιά» του Γκαίμπελς για να ξαναγράψουν και να ξεγράψουν την Ιστορία.

Για τους «δεξιούς» και τους «αριστερούς», για τους φιλελεύθερους και τους σοσιαλδημοκράτες υπηρέτες των «Κρουπ» και των «Ροκφέλερ», για τους «δημοκράτες» της άθλιας θεωρίας των «δυο άκρων» που με όχημα την ΕΕ προσπαθούν να συσχετίσουν (!) το ναζισμό και το φασισμό με τον κομμουνισμό, που θέλουν να εμφανίζουν τους 200 της Καισαριανής «ίδιους» με τους εκτελεστές τους (!), η ιστορική αλήθεια είναι αμείλικτη.

Απέναντι στη φρίκη του ολοκαυτώματος, στην απανθρωπιά του ρατσισμού, στο ναζιστικό εσμό που γεννιέται και εκτρέφεται στα ταξικά χαμαιτυπεία των μονοπωλίων, θα υπάρχει αυτή η ημερομηνία, η 9η Μάη, θα υπάρχει πάντα αυτή η φωτογραφία – παράσημο της Ανθρωπότητας, με τον στρατιώτη του Κόκκινου Στρατού να ανεμίζει στην κόκκινη σημαία στο Ράιχσταγκ, για να θυμίζει στους αιώνες: Οι κομμουνιστές δεν συνθηκολόγησαν ποτέ με τα φίδια.

Ας μην έχουν, λοιπόν, καμία αμφιβολία: Οι κουκουλοφόροι του δοσιλογισμού, οι «κράτα Ρόμελ» του μαυραγοριτισμού, οι «Χίτες» του χτες και οι εγκληματικές συμμορίες του σήμερα, ο υπόκοσμος, οι ταγματασφαλίτες, οι Μεταξάδες και οι Ρουφογάληδες του συστήματος που γέννησε το ναζισμό, θα επιστρέφουν πάντα εκεί που ανήκουν: Στα καταγώγια των (…αρίων) υπανθρώπων.

Στο ψέμα, στην πλαστογραφία και την παραχάραξη, θα ορθώνεται πάντα το σύμβολο της νίκης των λαών απέναντι στο κτήνος του φασισμού.

Απέναντι στη φρίκη του ολοκαυτώματος, στην απανθρωπιά του ρατσισμού, στο ναζιστικό εσμό που γεννιέται και εκτρέφεται στα χαμαιτυπεία της ταξικής βαρβαρότητας των «Ζήμενς», των «Φορντ» και των «Ντόιτσε Μπανκ», θα υπάρχει αυτή η ημερομηνία, θα υπάρχει αυτή η φωτογραφία – παράσημο της Ανθρωπότητας στον αγώνα ενάντια στην κτηνωδία. Που σφράγισε για πάντα, με τον πιο αντιπροσωπευτικό τρόπο την Ιστορία. Και που θα το θυμίζει στους αιώνες:

Η Ιστορία γράφεται κάθε μέρα. Και γράφεται χωρίς «ρεαλιστικές» ανακυβιστήσεις. Χωρίς απαράδεκτους συμβιβασμούς. Χωρίς υπόκλιση στις αυταπάτες. Χωρίς «διαπραγματεύσεις», χωρίς «επαναδιαπραγματεύσεις» και χωρίς «αξιολογήσεις» από όσους υπηρετούν το σύστημα που επωάζει τα φίδια στον κόρφο του.

Σημείωση: Τί νόημα έχει να γυρνάμε τόσο πίσω στην Ιστορία; Είναι απλό: Όταν μιλάμε για την Ιστορία μιλάμε για το σήμερα, για το τώρα. Γιατί η Ιστορία είναι η πολιτική του παρελθόντος. Που σημαίνει ότι η σημερινή πολιτική δεν είναι τίποτα λιγότερο από την Ιστορία του μέλλοντος. Και, συνεπώς, αναλογεί στον καθένα μας το δικό του μερίδιο ευθύνης για το πως θα γραφτεί, και για το αν θα επιτραπεί στα θρασίμια της φαιάς προπαγάνδας να ξαναγράψουν την ιστορία παραποιημένη  πάνω στην πλάτη τη δική μας και των παιδιών μας.

Πηγή:imerodromos.gr



Νίκος Μπογιόπουλος: Σχετικά με τον συντάκτη




Διαβάστε Περισσότερα »

Τετάρτη, 23 Αυγούστου 2017

Φιλιά από την κόλαση

Γιάννης Αθανασιάδης


Χθες είχα αναρτήσει σχόλιο με τον προβληματισμό μου για τις απίθανες συγκρούσεις αμερικανικών πολεμικών πλοίων στις Νότιες θάλασσες με νεκρούς και αγνοούμενους ναύτες του Αμερικάνικου Π.Ν.

Πάμε να δούμε πως εξελίσσονται τα πράγματα στον μεγαλύτερο και υπερσύγχρονο στόλο του πλανήτη.

Αντιγράφω την είδηση


1. Δύτες βρήκαν σορούς στα πλημμυρισμένα τμήματα του αντιτορπιλικού του ΠΝ των ΗΠΑ που συγκρούστηκε με δεξαμενόπλοιο ελληνικών συμφερόντων κοντά στα στενά της Μάλακα* στη Σιγκαπούρη.

*("Μαλάκα στρέιτ" λέγονται τα στενά (τρόπος του λέγειν στενά) της Σιγκαπούρης με την Σουμάτρα ο αρθρογράφος κομπλάρει να βάλει κανονικά τον τόνο)

2. Αποπέμφθηκε σήμερα από το Πολεμικό Ναυτικό των ΗΠΑ ο διοικητής του Έβδομου Στόλου αντιναύαρχος Τζόζεφ Οκόιν, έπειτα από δύο φονικές συγκρούσεις στις οποίες ενεπλάκησαν πολεμικά πλοία στην Ασία σε διάστημα μικρότερο των τριών μηνών. Ήταν το τέταρτο σοβαρό περιστατικό φέτος για τον αμερικανικό Στόλο του Ειρηνικού!!!

Η απόφαση για την απομάκρυνση του Οκόιν ελήφθη «λόγω απώλειας της εμπιστοσύνης στην ικανότητά του να διοικεί» δήλωσε ο εκπρόσωπος.

(Καλά διαβάσατε το τέταρτο περιστατικό φέτος)!!!

3. Ο ναύαρχος Τζον Ρίτσαρντσον είπε ότι έχει ζητήσει από τους κυβερνήτες στόλων απανταχού να κάνουν μια "επιχειρησιακή παύση" μιας ή δύο ημερών για να συζητήσουν τη δράση που θα ακολουθήσουν ώστε να εξασφαλίσουν ασφαλείς και αποτελεσματικές επιχειρήσεις. Είπε ότι "δεν υπάρχουν ενδείξεις προς το παρόν ότι η σύγκρουση ήταν εσκεμμένη ή αποτέλεσμα κυβερνοεπίθεσης ή σαμποτάζ.Η διερεύνηση όμως θα εξετάσει όλες τις πιθανότητες"

(Εδώ συμβαίνει κάτι πρωτοφανές για τον Αμερικάνικο στόλο προσέξτε "έχει ζητήσει από τους κυβερνήτες στόλων απανταχού να κάνουν μια "επιχειρησιακή παύση" μιας ή δύο ημερών...") Τρεις ερμηνείες υπάρχουν για αυτά που συμβαίνουν και το βάζω σαν προβληματισμό.

1. Το "χόρτο" πάει σύννεφο στις γέφυρες των πολεμικών πλοίων των ΗΠΑ κι έτσι δεν βλέπουν ούτε ακούν τα προειδοποιητικά μηνύματα των υπερσύγχρονων μέσων παρατήρησης και αποφυγής σύγκρουσης.

2. Είναι αποτυχημένες πειραματικές δοκιμές νέων τεχνολογικών μέσων των Αμερικάνων (κάτι που θεωρώ πιο απίθανο από το "χόρτο")

3. Έχει ξεκινήσει ένας σιωπηλός πόλεμος με νέα ηλεκτρονικά όπλα. Και οι Αμερικάνοι όπως είναι λογικό το καλύπτουν μέχρι να καταλάβουν τι τους συμβαίνει και από πού προέρχεται, κάνοντας το παπί (έχουμε κι ένα γόητρο)!

Όπως και να έχουν τα πράγματα η κατάσταση είναι πολύ σοβαρότερη απ ΄ ότι την αντιμετωπίζουν τα ΜΜΕ, αλλά και οι κυβερνήσεις.

Εύχομαι ολόψυχα να είναι η ειρηνική και απλά άτυχη η πρώτη περίπτωση.

Αν συμβαίνει η δεύτερη έχουμε μια παράταση στον χρόνο.

Αν συμβαίνει όμως η τρίτη, τότε αδέρφια όσοι θέλετε να θαφτείτε μετά θάνατον αρχίστε από τώρα να σκάβετε! Όσοι θέλουμε αποτέφρωση δεν θα έχουμε.... "κανένα πρόβλημα".

Φιλιά από την κόλαση.



Γιάννης Αθανασιάδης: Σχετικά με τον Συντάκτη




Διαβάστε Περισσότερα »

Κατά τα άλλα οι Κομμουνιστές είμαστε «ακραίοι» ...

mitsos175


17 Αυγούστου 1982: Ο Ανδρέας Παπανδρέου αναγνωρίζει το αυτονόητο: Την Εθνική Αντίσταση. Ο περίφημος λόγος του είχε κάποιες «ελλείψεις»: Δεν μίλησε πχ για το ρόλο των δοσίλογων, των συνεργατών των Γερμανών, αφήνοντας να εννοηθεί πως Αντίσταση έγινε από όλους… Δεν είναι το θέμα μας όμως αυτό. Ποια ήταν η αντίδραση της ΝΔ; Ο τότε αρχηγός της, Ευάγγελος Αβέρωφ, αποκάλεσε την κίνηση αυτή «συγχωροχάρτι στο ΚΚΕ», ενώ ο ίδιος έβγαλε ένα «φιλιππικό» κατά των Κομμουνιστών.

Από την ίδρυση της η ΝΔ είχε υιοθετήσει όχι μόνο την ακροδεξιά ρητορική μαζί με τα διχαστικά συνθήματα, όπως το «Πασόκια και Κομμούνια θα γίνετε σαπούνια» (!) που φώναζαν στις συγκεντρώσεις τους, αλλά και τις πρακτικές των προηγούμενων κυβερνήσεων που ήταν άλλωστε συνέχεια τους.

Έτσι στις 30/4/1976 ο 16χρονος μαθητής Σιδερής Ισιδωρόπουλος, πέφτει νεκρός στην προσπάθειά του να ξεφύγει της σύλληψης επειδή κόλλαγε αφίσες!

Λιγότερο από ένα μήνα μετά, στις 25/5/1976, Μια Αύρα της Αστυνομίας, ενώ καταδίωκε διαδηλωτές, σκότωσε μια 67χρονη εργαζόμενη την Αναστασία Τσιβίκα κατά τη διάρκεια ενός Συλλαλητηρίου εναντίον των αυταρχικών - αντεργατικών νόμων του Καραμανλή.

Στις 28 Οκτωβρίου 1980, η ΠΕΑΕΑ Νεάπολης Θεσσαλονίκης θα παραστεί στις εκδηλώσεις για τον εορτασμό της εθνικής επετείου. Σύμφωνα όμως με απόφαση δεν επιτρεπόταν οι σύλλογοι που πρόσκεινταν στο ΚΚΕ ή οργανώσεις των αντιστασιακών του ΕΑΜ, να καταθέτουν στεφάνια. Την ώρα της παρέλασης μια ομάδα χωροφυλάκων χτύπησε άγρια τα μέλη του παραρτήματος. Ο Εαμίτης Τάσος Μαγλαρίδης, 76ετών, δέχτηκε ένα ισχυρό χτύπημα στο κεφάλι και πέθανε στις 30 Νοεμβρίου στο νοσοκομείο, όπου είχε διακομιστεί.

Με την κυβέρνηση του Μητσοτάκη έρχεται η «χρυσή εποχή των τραμπούκων»: Μέλη της ΟΝΝΕΔ ξεσαλώνουν: Τρομοκρατούν, υβρίζουν, καταστρέφουν, χτυπούν.

8/1/1991: Ο αγωνιστής καθηγητής μαθηματικών Νίκος Τεμπονέρας δολοφονείται από δημοτικό σύμβουλο της ΝΔ. Στις 10 του ίδιου μήνα, υπήρξαν πολύωρες συγκρούσεις με τα ΜΑΤ σε διαδήλωση διαμαρτυρίας για το φονικό, στην Αθήνα. Από τα αμέτρητα δακρυγόνα που ρίχτηκαν προκλήθηκε πυρκαγιά στο βιβλιοχαρτοπωλείο Λίβα και στο κτίριο του «Κάπα Μαρούση». Νεκροί από ασφυξία ανασύρθηκαν ο 32χρονος Περικλής Ρεπάκης, ο 57χρονος Μανόλης Κοντόπουλος, ο 59χρονος Ιωάννης Νεμετζίδης και ένα νεαρό άτομο αγνώστων στοιχείων.

Είναι λίγα ενδεικτικά παραδείγματα για το πώς αστικές δεξιές κυβερνήσεις (ή δήθεν σοσιαλιστικές) εννοούν τη «συναίνεση», τη «δημοκρατία», την «ειρήνη». Η ΝΔ δεν άλλαξε. Ο Κούλης ακολουθεί την παράδοση της: Καταστολή - βία - νοθεία - ψέματα - εξαπάτηση - τρομοκρατία κλπ….

Κατά τα άλλα οι Κομμουνιστές είμαστε «ακραίοι», τα θύματα είναι ίδια με τους θύτες και το παραμύθι της δεξιάς με τον κόκκινο δράκο πάει σύννεφο….

Πηγή: tsak-giorgis.blogspot.gr



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Βενεζουέλα: Οι εκτιμήσεις του Κομμουνιστικού Κόμματος για τη Συντακτική Συνέλευση

Κόσμος


ΚΚ Βενεζουέλας: Εκτιμήσεις της 4ης Ολομέλειας της ΚΕ για τις εκλογές για τη Συντακτική Συνέλευση και τα καθήκοντα του κόμματος.

Καράκας, 8 Αυγούστου. 2017, Tribuna Popular – Το Πολιτικό Γραφείο του Κομμουνιστικού Κόμματος της Βενεζουέλας (PCV), έδωσε στη δημοσιότητα τις εκτιμήσεις της 4ης Ολομέλειας της Κεντρικής Επιτροπής του κόμματος, που πραγματοποιήθηκε την Κυριακή 6 Αυγούστου, για τα αποτελέσματα των εκλογών για την σύσταση της Εθνικής Συντακτικής Συνέλευσης (ANC), καθώς και τις προοπτικές και προειδοποιήσεις που πρέπει να εκτιμήσει ο εργαζόμενος λαός, οι λαϊκές και επαναστατικές οργανώσεις, με αφορμή αυτόν τον σημαντικό σταθμό.

Για την εθνική ηγεσία του PCV, η εκλογική διαδικασία, η εγκαθίδρυση και η έναρξη λειτουργίας της Συντακτικής Συνέλευσης,αποτελούν μια «νίκη του λαού μας ενάντια στην ιμπεριαλιστική πολιτική που υλοποίησε τη γραμμή της αντιδραστικής βίας προσπαθώντας να εμποδίσει τις εκλογές της 30η Ιουλίου», δήλωσε ο Όσκαρ Φιγκέρα,Γενικός Γραμματέας του PCV.

Οι κομμουνιστές της Βενεζουέλας επαναλαμβάνουν ότι αυτή η αντιιμπεριαλιστική νίκη του λαού της Βενεζουέλας –και όχι μόνο του Τσαβισμού- μπορεί να είναι εφήμερη αν η Συντακτική Συνέλευση περιοριστεί μόνο στην προσπάθεια να επιφέρει αλλαγές στο πολιτικό εποικοδόμημα της χώρας, αν η Συντακτική Συνέλευση δεν είναι ικανή να πάρει αμέσως ένα σύνολο μέτρων και ενεργειών που στοχεύουν στα βασικά προβλήματα του λαού μας.

«Αν μείνει εκεί, σε αυτό το επίπεδο επιφανειακής δράσης, αυτό θα σήμαινε ένα σημαντικό άλμα (πίσω) στην απάντηση του λαού μας ενάντια στην αντιδραστική βία και θα διαλυθεί στο παιχνίδι της γραφειοκρατίας, η οποία επίσης θα επιβληθεί στη Συντακτική Συνέλευση», σημείωσε ο κομμουνιστής ηγέτης. Προειδοποίησε επίσης: «Στη Συντακτική Συνέλευση, προειδοποιούμε τους βουλευτές να διατηρήσουν τους δεσμούς με τις μάζες, με τον λαό, να κινητοποιούνται από τις θέσεις και τις προτάσεις του λαού μας, τόσο σε εδαφικό όσο και σε κλαδικό επίπεδο, που φτάνουν στη Συντακτική Συνέλευση».

Λαϊκή πίεση στις Λαϊκές Συντακτικές Συνελεύσεις


Ο Φιγκέρα επεσήμανε ότι τέθηκαν πολλά καθήκοντα στους κομμουνιστές, από τα οποία το σημαντικότερο είναι «να εντείνουν τις προσπάθειες στο λαϊκό επαναστατικό κίνημα, στο πλαίσιο της επαναστατικής εργατικής, αγροτικής, λαϊκής και κοινοτικής συμμαχίας, να προωθήσουν την πραγματοποίηση των Συντακτικών Συνελεύσεων σε εδαφικό και παραγωγικό επίπεδο αλλά και την λαϊκή πίεση στην Εθνική Συντακτική Συνέλευση, για να ληφθούν άμεσα μέτρα και συντακτικές πράξεις που θα χτυπούν το υψηλό κόστος ζωής, την κερδοσκοπία, την διαφθορά, την ανασφάλεια και θα προστατεύουν τα εργατικά δικαιώματα που καταπατούνται, όπως αυτό της εργασιακής σταθερότητας».

Για το PCV, ένα από τα μέτρα που πρέπει να πάρει η Συντακτική Συνέλευση είναι να διατάξει την αποκατάσταση όλων των εργαζομένων που έχουν εντολή επαναφοράς και οι εργοδότες (ιδιώτες και δημόσιο) δεν έχουν συμμορφωθεί με αυτές τις αποφάσεις, να εγκαθιδρύσει μηχανισμούς για το χτύπημα των αποθησαυριστών και των κερδοσκόπων, με λαϊκή και εργατική συμμετοχή, να πάρει μέτρα απαλλοτρίωσης των μονοπωλίων, τα οποία είναι οι βασικοί υπεύθυνη για την κερδοσκοπία.

Υποστήριξη της Ταξικής Συνδικαλιστικής Εθνοσυνέλευσης


Τέλος, ο Φιγκέρα δήλωσε ότι οι δυνάμεις των κομμουνιστών θα ενταχθούν ενεργά στην Ταξική Συνδικαλιστική Εθνοσυνέλευση, που πραγματοποιεί το Εθνικό Μέτωπο Αγώνα της Εργατικής Τάξης (FNLCT) το Σάββατο 12 Αυγούστου,όπου θα συζητηθούν πρωτοβουλίες που αποσκοπούν στην ενίσχυση του ρόλου του εργατικού και ταξικού συνδικαλιστικού κινήματος για την υπεράσπιση των κατακτήσεών του και για να απαιτήσει από την Συντακτική Συνέλευση να διασφαλίσει τα δικαιώματα των εργαζομένων και του λαού της Βενεζουέλας, να γίνουν σεβαστά και να αποτελέσουν απτή πραγματικότητα στην καθημερινή ζωή των εργαζομένων.

Πλατιά λαϊκή συμμαχία για την νίκη στις περιφερειακές εκλογές


Η 4η Ολομέλεια της Κεντρικής Επιτροπής του PCV επικύρωσε την απόφαση να συμμετάσχει στις περιφερειακές εκλογές που έχουν προγραμματιστεί για τις 10 Δεκέμβρη και ταυτόχρονα οι κομμουνιστές θα εργαστούν για την οικοδόμηση μιας ενωτικής, λαϊκής και επαναστατικής πλατφόρμας που θα εξασφαλίσει την νίκη του εργαζόμενου λαού σε αυτές τις εκλογές, απέναντι στον φασισμό, το ρεφορμισμό και την διαφθορά.

Ο Όσκαρ Φιγκέρα, γενικός γραμματέας του PCV, δήλωσε ότι η εθνική ηγεσία του PCV έθεσε το καθήκον της ενίσχυσης της εργατοαγροτικής, λαϊκής και επαναστατικής συμμαχίας με τις οργανώσεις που απαρτίζουν τον Μεγάλο Πατριωτικό Πόλο Σιμόν Μπολίβαρ (GPPSB) και το Λαϊκό Αντιιμπεριαλιστικό Αντιφασιστικό Μέτωπο (FPAA), καθώς και με κάθε επαναστατική οργάνωση, με στόχο την διαμόρφωση μιας ενωτικής εκλογικής πλατφόρμας για τις 10ης Δεκέμβρη, όπου θα εκλεγούν οι περιφερειακοί κυβερνήτες και Περιφερειακά Νομοθετικά Συμβούλια.

Το PCV καταδικάζει τις νέες φασιστικές ενέργειες


Το PCV εκφράζει με τον πιο έντονο τρόπο την καταδίκη του για τις πρόσφατες πράξεις βίας στο Fuerte Paramaca στην περιφέρεια Βαλένσια καθώς και τις νέες κυρώσεις που ενέκρινε το βορειοαμερικανικό κράτος ενάντια σε Βενεζουελάνικους οργανισμούς, ως μια νέα βρώμικη ενέργεια ιμπεριαλιστικής επέμβασης.

Οι εκτιμήσεις αυτές προέρχονται από την 4η Ολομέλεια της Κεντρικής Επιτροπής του PCV, που πραγματοποιήθηκε την Κυριακή 6 Αυγούστου, όταν έλαβε γνώση για την δράση μιας ομάδας μισθοφόρων κομάντος ενάντια στην προαναφερόμενη στρατιωτική εγκατάσταση. Οι ενέργειες αυτές «επιδιώκουν να επαναφέρουν την πραγματικότητα της χώρας μας στην πριν την 30η Ιουλίου κατάσταση», ανέφερε ο Όσκαρ Φιγκέρα, Γενικός Γραμματέας του PCV.

Πηγή: prensa-rebelde.blogspot.gr (μετάφραση από prensapcv.wordpress.com)



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Έδειξαν στον Τραμπ εικόνες με μίνι φούστες για να στείλει στρατό στο Αφγανιστάν

Κόσμος


Ορισμένες από τις διασημότερες εικόνες του Αφγανιστάν της δεκαετίας του ’70, όταν οι γυναίκες μπορούσαν ακόμη να κυκλοφορούν με μίνι φούστες, έδειξε ο σύμβουλος εθνικής ασφαλείας των ΗΠΑ, αντιστράτηγος Χέρμπερτ Ρέιμοντ Μακ Μάστερ, στον πρόεδρο Τραμπ προκειμένου να τον πείσει να διατηρήσει και να ενισχύσει τα αμερικανικά στρατεύματα κατοχής στην περιοχή.

Το μήνυμα του Μακ Μάστερ, ήταν ότι η ελπίδα δεν έχει χαθεί και πως η χώρα μπορεί να επιστρέψει στα δυτικά πρότυπα που ακολουθούσε πριν από δεκαετίες.

Η συγκεκριμένη σκέψη βέβαια παρουσιάζει δυο μικρές αδυναμίες.

Καταρχήν κανένας δεν ζήτησε από τις ΗΠΑ να δολοφονήσουν μερικά ακόμη εκατομμύρια αθώων ανθρώπων για να επιβάλλουν τα δυτικά πρότυπα συμπεριφοράς.

Το βασικό πρόβλημα όμως είναι ότι οι φωτογραφίες που έδειξαν στον ένοικο του Λευκού Οίκου, παρουσιάζουν τις συνθήκες ζωής που επικρατούσαν σε μια χώρα πριν οι ΗΠΑ αρχίσουν να εξοπλίζουν και να χρηματοδοτούν ομάδες εξτρεμιστών ισλαμιστών, όπως οι Μουτζαχεντίν και αργότερα οι Ταλιμπάν.

Οι συγκεκριμένες ομάδες εκπαιδεύονταν από τις μυστικές υπηρεσίες του Πακιστάν με τη βοήθεια της CIA ενώ τη χρηματοδότησή τους αναλάμβανε, ως επί το πλείστον, η Σαουδική Αραβία για λογαριασμό της Ουάσινγκτον.

Οι φιλελεύθεροι της εποχής βέβαια, όπως η Μάργκαρετ Θάτσερ, εξυμνούσαν το έργο των ισλαμιστών τρομοκρατών και τα δυτικά μέσα ενημέρωσης παρουσίαζαν ακόμη και τον Οσάμα Μπιν Λάντεν σαν πρότυπο ισλαμιστή επιχειρηματία.


Όπως συμβαίνει βέβαια πάντα σε αυτές τις περιπτώσεις το κτήνος που γεννούν οι αμερικανικές υπηρεσίες πληροφοριών και το Πεντάγωνο στρέφεται εναντίον τους. Και τότε το χρησιμοποιούν σαν άλλοθι για νέες στρατιωτικές επεμβάσεις.

Το να παρουσιάζουν όμως την εικόνα που κατέστρεψαν σαν την εικόνα που θέλουν να δημιουργήσουν, ξεπερνά κάθε όριο θράσους.

Πηγή: info-war.gr



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Υπάρχουν στην Ευρωπαϊκή Ένωση φιλοναζιστικές χώρες;

Αντώνης Αναστασόπουλος


Η απόρριψη εκ μέρους της κυβέρνησης, της συμμετοχής του υπουργού Δικαιοσύνης, στο Διεθνές Συνέδριο με θέμα: «Η κληρονομιά στον 21ο αιώνα των εγκλημάτων που διαπράχθηκαν από τα κομμουνιστικά καθεστώτα» που διοργανώνεται στις 23 Αυγούστου, στο Ταλίν, στο πλαίσιο της Εσθονικής Προεδρίας του Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, άνοιξε το θέμα.

Ακολούθησε η γγ Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, Μαρία Γιαννακάκη, η οποία ούτε λίγο, ούτε πολύ χαρακτήριζε τους Εσθονούς συμπαθούντες τους Ναζί. Η Νέα Δημοκρατία, κάποια από τα πιο θορυβώδη στελέχη της και τα φίλα προσκείμενα σε εκείνη ΜΜΕ σήκωσαν το θέμα, αντιδρώντας έντονα σε αυτό που χαρακτηρίζουν “άρνηση της κυβέρνησης να παραδεχτεί τα “κομμουνιστικά εγκλήματα”.

Εμφανίστηκε μάλιστα ακόμα και hashtag στο twitter, στο οποίο δημοσίευσαν στελέχη της Νέας Δημοκρατίας. #ΕΓΚΛΗΜΑΤΑ_ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΩΝ. Μάλιστα, ακόμα και ένα μέλος της συμπολίτευσης, ο αντιπρόεδρος πλέον της Βουλής, Δημήτρης Καμμένος στράφηκε κατά της κυβέρνησης και με ανάρτησή του στο Facebook, αναρωτήθηκε “Γνωρίζετε τι πέρασαν οι Εσθονοί, κάτω από τη Σοβιετική κομμουνιστική μπότα;”.




Η 23η του Αυγούστου

Υπάρχει κάποιος συμβολισμός στην ημερομηνία έναρξης του Συνεδρίου; Ναι, υπάρχει. Η 23η Αυγούστου είναι η ημερομηνία σύναψης του Γερμανοσοβιετικού συμφώνου μη επίθεσης, γνωστού και ως συμφώνου Ρίμπεντροπ-Μολότοφ.

Σύμφωνα με ιστορικούς και αναλυτές, η προσπάθεια που γίνεται για το ξαναγράψιμο της ιστορίας του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, προσπαθεί να αναγάγει σε μεγαλύτερο έγκλημα του αιώνα που μας πέρασε, το συγκεκριμένο σύμφωνο, αντί του ίδιου του Ολοκαυτώματος.

Ο πρώην καθηγητής Ιουδαϊκών σπουδών του Πανεπιστημίου του Βίλνιους και επικεφαλής ερευνητής του Ινστιτούτου Γίντις του Βίλνιους, Dovid Katz, γράφει το 2010 στον Guardian: “Το στρατόπεδο των εθνικιστών, έχει βρει ένα σχέδιο να πείσει όλη την Ευρωπαϊκή Ένωση, να αποδεχτεί το μοντέλο της “διπλής γενοκτονίας” που εφηύραν. Ξεκίνησε στα σοβαρά, με ένα συνέδριο στο Ταλίν της Εσθονίας, τον Ιανουάριο του 2008, που λεγόταν “Ενωμένη Ευρώπη, Ενιαία Ιστορία” που προπαγάνδιζε την ανοησία πως η ενότητα της ηπείρου εξαρτάται από την αποδοχή αυτής της αναθεωρημένης ιστορίας του Β' ΠΠ και του Ολοκαυτώματος απ' όλους.Τον Ιούνιο του ίδιου έτους, μια πολύ μεγαλύτερη εκδήλωση, παρήγαγε την “Διακήρυξη της Πράγας”, η οποία επιμένει πως όλη η Ευρώπη πρέπει να συμφωνήσει ότι Ναζισμός και Κομμουνισμός έχουν “κοινή κληρονομιά”.

Οι αναθεωρητές θέλουν όλη η Ευρώπη να καθιερώσει μια κοινή ημέρα μνήμης για τα θύματα των ναζιστικών και των σοβιετικών εγκλημάτων. Στην πραγματικότητα, αυτό θα μετατρέψει σε κομβικό σημείο του Β' ΠΠ το σύμφωνο Μολότοφ-Ρίμπεντροπ και μάλιστα με νόμο ώστε να υποβιβάσει το Ολοκαύτωμα, που σταδιακά θα ξεθωριάσει. Η διακήρυξη απαιτεί ακόμα “μια εναρμόνιση των ευρωπαϊκών βιβλίων ιστορίας” ώστε να απεικονίζουν την αναθεωρημένη ιστορία που εξισώνει ναζί και κομμουνιστές. Ήμαρτον!”

Η 23η Αυγούστου είναι αυτή η ημέρα. Και είναι η ημέρα που υπεγράφη το σύμφωνο Ρίμπεντροπ-Μολότοφ. Ο καθηγητής μοιάζει να έχει δίκιο.

Υπάρχουν λοιπόν δυο προβλήματα με αυτό.

1. Το συγκεκριμένο σύμφωνο, υπεγράφη το 1939. Έναν χρόνο νωρίτερα, υπάρχει η συμφωνία του Μονάχου μεταξύ Αγγλίας-Γαλλίας και ναζιστικής Γερμανίας, στην οποία Αγγλία και Γαλλία, δέχονται την προσάρτηση της Σουδητίας (τσεχικής επαρχείας) στη Γερμανία.

Αν το Γερμανοσοβιετικό σύμφωνο μη επίθεσης, πέρα από κίνηση τακτικής για την προετοιμασία του Κόκκινου Στρατού, μπροστά στην αναμενόμενη γερμανική εισβολή στη Σοβιετική Ένωση είναι «έγκλημα» για την ΕΣΣΔ, για ποιον λόγο τελικά οι χώρες του “Ελεύθερου Κόσμου”, ΗΠΑ και Μεγάλη Βρετανία συμμάχησαν μαζί της; Αφού το να συνάπτεις συμφωνία με ένα “ολοκληρωτικό καθεστώς” σε καθιστά κι εσένα ένα τέτοιο, τότε ΗΠΑ και Βρετανία είχαν κι αυτές ολοκληρωτικά καθεστώτα;

2. Ακόμα κι αν δεχθούμε για λόγους οικονομίας χώρου, πως πράγματι φασισμός και κομμουνισμός είναι το ίδιο και το αυτό και η 23η του Αυγούστου, καλώς καθιερώθηκε ως ημέρα μνήμης για τα εγκλήματά τους, το Συνέδριο αυτό στο Ταλίν, δεν μοιάζει εξαιρετικά μονομερές; Μήπως δικαιώνει και τον Εβραίο καθηγητή που σημειώνει πως η εξίσωση, θα φέρει σταδιακό ξεθώριασμα του πραγματικού εγκλήματος, που δεν είναι άλλο από το Ολοκαύτωμα;

Μερικές λεπτομέρειες για την Εσθονία

Στις 22 του Σεπτέμβρη του 1944, το Ταλίν, η πρωτεύουσα της Εσθονίας απελευθερώνεται από τον επελαύνοντα Κόκκινο Στρατό, που διώχνει τα ναζιστικά στρατεύματα. Το 2007, η συγκεκριμένη ημέρα καθιερώθηκε ως ημέρα πένθους στην Εσθονία. Σύμφωνα με την κυβέρνηση, αυτό συνέβη γιατί η συγκεκριμένη μέρα συμβολίζει τη “νέα κατοχή” της Εσθονίας.

Και ας υποθέσουμε, όπως μας καλεί ο Δημήτρης Καμμένος, ότι οι Σοβιετικοί έκαναν τεράστια εγκλήματα εις βάρος των Εσθονών, που υποδέχθηκαν τους Ναζί ως απελευθερωτές. Η τόση προθυμία τους στην εξόντωση της μικρής Εβραϊκής κοινότητας της χώρας, πως δικαιολογείται

Σύμφωνα με τα στοιχεία, το 75% των Εβραίων της Εσθονίας, σώθηκε γιατί κατάφερε να περάσει στη Σοβιετική Ένωση, πριν την εισβολή των Ναζί. Όσοι όμως δεν τα κατάφεραν περίπου 950 – 1000 άνδρες, γυναίκες και παιδιά, σφαγιάστηκαν από τους Ναζί και τους ντόπιους συνεργάτες τους.

Όπως αναφέρει ο Εφραίμ Ζουρόφ, γνωστός ως “τελευταίος κυνηγός των Ναζί” και επικεφαλής του Ιδρύματος Σιμόν Βίζενταλ, με αφορμή την επίσκεψη του Εσθονού πρωθυπουργού στο Ισραήλ το 2012 “...ο Εσθονός ηγέτης, επικεφαλής μιας χώρας που υποφέρει από το σύνδρομο των Βαλτικών χωρών της μετασοβιετικής ανατολικοευρωπαϊκής αμνησίας για το Ολοκαύτωμα. Αυτή είναι μια ασθένεια λογικής της οποίας τα τέσσερα χαρακτηριστικά, είναι τα εξής: συστηματική υποτίμηση των εγκλημάτων που διέπραξαν οι ντόπιοι συνεργάτες των Ναζί, απουσία πολιτικής βούλησης για δίωξη ατόμων που συμμετείχαν σ' αυτά τα εγκλήματα, τάση ηρωοποίησης ντόπιων που πολέμησαν στο πλευρό των ναζί -στην περίπτωση της Εσθονίας σε μονάδες των Waffen-SS- και προώθηση της πλαστογράφησης της ιστορίας εξισώνοντας ναζιστικά και κομμουνιστικά εγκλήματα.

Μόνο τα δύο τελευταία χρόνια, κατά τη διάρκεια της πρωθυπουργίας του Άνσιπ, αρκετά γεγονότα που έλαβαν χώρα στην Εσθονία αντανακλούν αυτή την ανησυχητική μόδα της αναθεώρησης του Ολοκαυτώματος. Η ετήσια μάζωξη βετεράνων των εσθονικών μονάδων Waffen-SS στο Sinimae, το τελευταίο σαββατοκύριακο του Ιουλίου, που μαζεύει βετεράνους των SS απ' όλη την Ευρώπη, αρκετούς από χώρες που τέτοιες μαζώξεις είναι απαγορευμένες. Δεν χρειάζεται να αναφέρω, ότι τέτοιες συναντήσεις δεν γίνονται για να πραγματοποιηθούν μαζικές ομολογίες ενοχής ή έκφραση βαθιάς μεταμέλειας για τη συμμετοχή τους στο πιο γενοκτονικό καθεστώς της ανθρώπινης ιστορίας.

Αντίθετα, αυτές οι συναντήσεις είναι μέρος μιας εκστρατείας ηρωοποίησης των μαχητών των Waffen-SS που δήθεν πολέμησαν για την ελευθερία της Εσθονίας, ακόμα βέβαια και αν οι Γερμανοί αφέντες τους δεν είχαν καμία απολύτως διάθεση να τους αναγνωρίσουν οποιαδήποτε ανεξαρτησία. Ακόμα χειρότερα, την 14η Φεβρουαρίου του περασμένου έτους, το Εσθονικό Κοινοβούλιο πέρασε το “νόμο του Αγίου Βαλεντίνου” που έδωσε καθεστώς “μαχητών της ελευθερίας” σ' αυτούς τους άνδρες που “καταπιέστηκαν από τους Σοβιετικούς”, ένα καθεστώς που τους δίνει κάθε είδους χρηματικά προνόμια, σε αυτήν την περίπτωση σε εκείνους που πολέμησαν για τη νίκη του Τρίτου Ράιχ.

Τον Οκτώβριο του 2011, οι εσθονικές αρχές ανακοίνωσαν ότι σταματούν την έρευνα για τον Μιχαίλ Γκόρτσκοβ, έναν Εσθονό πολίτη που υπηρέτησε στην Γκεστάπο στη Λευκορωσία και έχει συμμετοχή στη μαζική δολοφονία περίπου 3.000 Εβραίων στην διάλυση του Γκέτο του Σλούτζκ. Μετά τον πόλεμο ο Γκόρτσκοβ διέφυγε στις ΗΠΑ, όπου όμως η υπηκοότητά του ανακλήθηκε μετά την ομολογία του πως υπήρξε συνεργάτης των Ναζί. Με την επιστροφή του στην Εσθονία και με την πίεση από το εξωτερικό, η έρευνα ξεκίνησε από τους Εσθονούς, όμως έκλεισε λόγω αμφιβολιών για την ταυτότητά του, ένα αποτέλεσμα που μοιάζει αρκετά παράξενο δεδομένων των μέτρων που πήραν εναντίον του οι Αμερικανοί που επιβεβαιώσαν στη συνέχεια την ταυτότητά του.

Δεδομένης της απόλυτης αποτυχίας της εσθονικής Δικαιοσύνης, να καθίσει έστω και έναν συνεργάτη των Ναζί στα εγκλήματα πολέμου στο εδώλιο, το αποτέλεσμα αυτής της υπόθεσης, δεν ήταν έκπληξη. Άλλωστε, πολύ πιο τεκμηριωμένες υποθέσεις όπως αυτές των λειτουργών της Εσθονικής Πολιτικής Αστυνομίας, Έβαλντ Μίκσον και Χάρι Μανίλ για τη συμμετοχή των οποίων σε εγκλήματα, υπήρξαν αδιάσειστα στοιχεία, οι Εσθονοί αξιωματούχοι εξέδωσαν μια ανακοίνωση που αρνούνταν πως ο Μίκσον ήταν ένοχος για τέτοια εγκλήματα, ιδιαίτερα κατά των Εβραίων.

Ενδεικτικό ακόμα της αντιμετώπισης της χώρας προς τα γεγονότα του Β' Παγκοσμίου Πολέμου στην Εσθονία είναι μια εκδήλωση που έλαβε χώρα στο Βιλχάντι τον Ιούνιο του 2011 για τη μνήμη της γερμανικής εισβολής τον Ιούνιο του 1941, που σηματοδότησε και τη συστηματική εφαρμογή της “Τελικής Λύσης”. Με τα λόγια μιας εκ των διοργανωτών, της Γιανίκα Κρέσα “Η άφιξη των Γερμανών, θεωρείται η απελευθέρωση της Εσθονίας... Η κατάσταση των Εσθονών επέστρεψε στο φυσιολογικό”. Αν η μαζική δολοφονία των Εβραίων συμπολιτών τους είναι με τη δική τους οπτική “φυσιολογική”, προφανώς κάτι πάει στραβά με την Εσθονία.

Ένας από τους λόγους που δίνεται τόσο μικρή σημασία στη σχέση της Εσθονίας με το Ολοκαύτωμα είναι η πολύ μικρή προπολεμική Εβραϊκή κοινότητα της χώρας, που αριθμούσε μόλις 4.500, οι περισσότεροι εκ των οποίων είτε απελάθηκαν από τους Σοβιετικούς ή κατάφεραν να αποδράσουν από τη χώρα πριν φτάσουν οι Ναζί. Όμως αυτή είναι μόνο η μια πλευρά της ιστορίας. Η συντριπτική πλειοψηφία όσων έμειναν στη χώρα όταν αυτή κατελήφθη από τους Ναζί, δολοφονήθηκαν από τους Γερμανούς με την ιδιαίτερα ενεργό συμμετοχή των Εσθονών συνεργατών τους. Επιπρόσθετα, αρκετές χιλιάδες Εβραίων στάλθηκαν από τους Ναζί σε στρατόπεδα συγκέντρωσης εντός της Εσθονίας, που φυλάσσονταν από Εσθονούς και τοπικές μονάδες της Αστυνομίας, που συμμετείχαν στη σύλληψη και τη δολοφονία Εβραίων της Λευκορωσίας και της Πολωνίας.

Μέχρι τώρα, το κράτος του Ισραήλ δεν έχει δείξει ιδιαίτερη διάθεση να παίξει ρόλο στη μάχη ενάντια στη λήθη του Ολοκαυτώματος και της αναθεώρησης της ιστορίας του στην Ανατολική Ευρώπη και ιδιαίτερα στις χώρες της Βαλτικής. Η επίσκεψη του πρωθυπουργού Ανσίπ στο Ισραήλ, είναι μια πολύ καλή ευκαιρία αυτή η πολιτική να αλλάξει.”

Η έκθεση που έκανε χιούμορ με το Ολοκαύτωμα

Η εσθονική ανοχή σχετικά με τους Ναζί και το Ολοκαύτωμα, δεν σταματά βέβαια σ' αυτά που καταγράφει ο Εφραίμ Ζουρόφ. To 2015 στο Ταρτού της Εσθονίας εγκαινιάζεται μια έκθεση τέχνης σχετικά με το Ολοκαύτωμα, που θεωρήθηκε από πολλούς όπως το Ισραήλ, η Ρωσία και άλλοι ότι κάνει... πλάκα με την εξόντωση των Εβραίων.


Ένα από τα εκθέματα, ήταν ένας πίνακας ζωγραφικής όπου τα γράμματα της επιγραφής “Hollywood” έχουν αντικατασταθεί από εκείνα της λέξης “Holocaust”. Ένα άλλο, ήταν το δωμάτιο που αναπαραριστούσε τους θαλάμους αερίων και μέσα γυμνοί ηθοποιοί που έπαιζαν... κυνηγητό. Η έκθεση, κατέβηκε άρον-άρον λόγω των αντιδράσεων.

Η έκθεση αυτή, δεν είναι το μοναδικό γεγονός που δείχνει πως η Εσθονία έχει μια τάση να ευτελίζει το Ολοκαύτωμα. Χαρακτηριστικά παραδείγματα, μια εταιρεία φυσικού αερίου, που χρησιμοποίησε στο διαφημιστικό της, φωτογραφία από την είσοδο του Άουσβιτς ή το σατυρικό σκίτσο μιας εφημερίδας, που απεικόνιζε κρατούμενους σε στρατόπεδο συγκέντρωσης με τη συνοδεία της φράσης «Ένας, δύο, τρεις. Τα χάπια του δρ. Μένγκελε κάνουν θαύματα – Δεν υπήρχαν παχουλοί στο Μπούχενβαλντ».

Ο “Δήμιος της Ρίγα” ήρωας μιούζικαλ

Στα βήματα του Κλάους Μπάρμπι, του “Χασάπη της Λιόν”, υπήρξαν κι άλλοι που ήθελαν να μοιραστούν τη δόξα του και ένα τόσο πομπώδες παρατσούκλι. Έτσι και ο Λετονός Χέρμπερτ Σούκουρς.

Στο βιβλίο του κατά καιρούς διευθυντή πολλών παραρτημάτων του Newsweek, Άντριου Ναγκόρσκι “οι κυνηγοί των Ναζί”, περιγράφεται η ιστορία του Λετονού σφαγέα και της δολοφονίας του. Μέλος της ομάδας που έφερε σε πέρας την αποστολή δολοφονίας του, εξέδωσε μάλιστα και σχετικό βιβλίο το 2004, με τίτλο “H εκτέλεση του Δημίου της Ρίγα: Η μοναδική εκτέλεση Ναζί εγκληματία από τη Μοσάντ”. Ο Ναγκόρσκι, αναφέρει: «Όμως το υστερόγραφο της ιστορίας αυτής γράφτηκε πρόσφατα. Το 2014 ανέβηκε στη Λετονία ένα μιούζικαλ για τον Σούκουρς. Αν και στο τέλος υπάρχει μια σύντομη σκηνή στην οποία είναι περικυκλωμένος από ανθρώπους που φωνάζουν “Φονιά”, το έργο επικεντρωνόταν στη ζωή του ως διάσημου αεροπόρου πριν από τον πόλεμο. Ο Γιούρις Μίλερς, ο παραγωγός του μιούζικαλ, υποστηρίζει ότι αφού ο Σούκουρς δεν δικάστηκε ποτέ “είναι ακόμη αθώος, αν το δεις από νομική άποψη. Υπάρχουν κάποιοι που μαρτυρούν ότι ήταν φονιάς και κάποιοι άλλοι που λένε ότι ήταν ήρωας».

Ο Σούκουρς θεωρείται υπεύθυνος για τη εξόντωση 30.000 Εβραίων της Λετονίας, ενώ στην πιο εντυπωσιακά απάνθρωπη ενέργειά του, όταν οι Ναζί εισέβαλαν στην πατρίδα του εκείνος τάχθηκε στο πλευρό τους και στο σώμα ακροδεξιών εθελοντών Κομάντο Αράις. Τις πρώτες μέρες του Ιουλίου του 1941, εκείνος και οι άντρες του συγκέντρωσαν τριακόσιους Λετονούς Εβραίους στη Μεγάλη Συναγωγή και έπειτα έβαλαν φωτιά στο κτήριο.

Αναθεώρηση της ιστορίας, "πως" και "γιατί"

Ο καθηγητής Dovid Katz, στο ίδιο κείμενό του, στον Guardian εξηγεί τα βήματα που ακολουθήθηκαν, σ' αυτό το σχέδιο αναθεώρησης της ιστορίας, στη Λιθουανία. «Ο όρος “γενοκτονία” επανακαθορίστηκε με νόμο ώστε να συμπεριλαμβάνει την απέλαση, την φυλάκιση, την στέρηση της ελευθερίας και πολλά ακόμα. Αυτό, τότε, έκανε δυνατό (σε τοπικούς όρους – επιβεβλημένο), να ισχυριστούν, με το νέο ορισμό “στο παιχνίδι”, ότι τα εγκλήματα των Ναζί και των Σοβιετικών ήταν προφανώς “ίσα”.

Το Ολοκαύτωμα κάπως έτσι ξεθωριάζει φυσικά μέσα στο νέο αφήγημα της διπλής γενοκτονίας, στην οποία όλοι σκότωναν όλους, σε μια μεγάλη μεταμοντέρνα... σαλάτα. Οι χώρες που φοβούνται τη Ρωσία και βρίσκονταν υπό τον ζυγό των Σοβιετικών για τόσο καιρό, θέλουν να ρίξουν στα μάτια των δυτικών τη Ρωσία στο επίπεδο μιας χώρας που έχει διαπράξει γενοκτονία, όπως και οι Ναζί. Με άλλα λόγια, η συγκεκριμένη πολιτική, δεν καθοδηγείται μόνο από τους υπερεθνικιστές, τον αντισημητισμό και τον αντι-Ρωσισμό αλλά και από κάποιες τρέχουσες γεωπολιτικές ανησυχίες που δεν θα έπρεπε να αλλάζουν την ιστορία.

Εδώ στη Λιθουανία, οι κυρίαρχοι έφτασαν με αυτό, στον παραλογισμό. Από το 2006 και έπειτα, εισαγγελείς, οι οποίοι ποτέ δεν κατάφεραν να καταλογίσουν ευθύνες σε συνεργάτες των Ναζί, με κάποιο τρόπο κατάφεραν να βρουν την ενέργεια να διώκουν Εβραίους επιζώντες των γκέτο, οι οποίοι κατευθύνθηκαν προς τα δάση ώστε να πάρουν μέρος στην αντίσταση κατά των Ναζί.

Εκεί δεν υπήρχαν βρετανικά ή αμερικανικά στρατεύματα, και ναι, οι Σοβιετικοί ήταν η μοναδική ελπίδα για τους ελάχιστους που κατάφεραν να αποδράσουν από την ναζιστική μηχανή θανάτου στα χρόνια 1941-1945, όταν οι ΗΠΑ, η Βρετανία και η ΕΣΣΔ ηγούνταν των συμμαχικών δυνάμεων εναντίον του Χίτλερ. Κανείς από αυτούς τους επιζήσαντες του Ολοκαυτώματος δεν κατηγορήθηκε για κάτι συγκεκριμένο – γιατί δεν υπάρχει τίποτα για να τους κατηγορήσει κανείς. Ήταν περισσότερο γεγονότα για να ξαναγραφτεί η ιστορία, μέρος μιας ακριβής, εκτεταμένης προσπάθειας για να αλλάξει η ιστορία, ώστε να ταιριάζει σε αυτό που θέλουν οι ντόπιοι υπερεθνικιστές.

Τον Ιούνιο του 2010, το Λιθουανικό κοινοβούλιο πέρασε ένα νόμο που συνυπέγραψε και ο πρόεδρος της χώρας, για ποινές ως και δυο ετών φυλάκισης για όποιον αρνηθεί ή υποτιμήσει τη ναζιστική ή την... σοβιετική γενοκτονία.

Με άλλα λόγια, αν ένας ιστορικός πει “Τα σοβετικά εγκλήματα στη Λιθουανία είναι φρικιαστικά όμως δεν φτάνουν ως τη γενοκτονία, υπήρξε μόνο μια γενοκτονία εκεί, αυτοί που έκαναν οι ναζί και οι συνεργάτες τους” αυτός ή εκείνη μπορεί να διωχθεί.

Στην πραγματικότητα ίσως να μην διωχθεί κάποιος ιστορικός. Αυτό όμως που πέτυχε αυτός ο νόμος είναι να κάνει τους πάντες να σιωπήσουν και να αφήσουν την κρατική εκδοχή της ιστορίας, χωρίς αμφισβήτηση. Μια ιδιαίτερα λυπητερή κατάσταση για μια χώρα μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του ΝΑΤΟ».

Είναι όμως πρόβλημα μόνο της Βαλτικής;

Σ' αυτήν την τελευταία πρόταση του καθηγητή, υπάρχει ένα βασικό πρόβλημα. Η αναθεώρηση της ιστορίας, η ταύτιση Ναζισμού και Κομμουνισμού, αν είναι πρόβλημα, δεν είναι μόνο των χωρών της Βαλτικής, αλλά ολόκληρης της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Από τον Ιανουάριο του 2006 κιόλας, η Ολομέλεια της Κοινοβουλευτικής Συνέλευσης του Συμβουλίου της Ευρώπης, έχει ψηφίσει την αμφιλεγόμενη έκθεση “καταδίκης των εγκλημάτων των ολοκληρωτικών κομμουνιστικών καθεστώτων”, που εισηγήθηκε ο Σουηδός βουλευτής του Λαϊκού Κόμματος, Γκέραν Λίντμπλαντ.

Το μνημόνιο εγκρίθηκε με 99 ψήφους υπέρ, 42 κατά και 12 αποχές (απαιτείτο απλή πλειψηφία). Αντίθετα, η Ολομέλεια απέρριψε συνοδευτικό σχέδιο σύστασης (απαιτείτο πλειοψηφία δύο τρίτων), με το οποίο υποστηρίζετο ότι υπάρχει «επείγουσα ανάγκη για την οργάνωση μίας διεθνούς συζήτησης σε βάθος για τα εγκλήματα των ολοκληρωτικών κομμουνιστικών καθεστώτων».

Ακόμα και αν αυτό το τελευταίο απορρίφθηκε επανήλθε σε κατοπινά συνέδρια, στα οποία αναφερθήκαμε νωρίτερα. Τόσο αυτή όσο και οι μεταγενέστερες αποφάσεις, προέβλεπαν χρηματοδοτούμενες καμπάνιες για “εγκλήματα του κομμουνισμού”. Ισχυρό κίνητρο για ξαναγράψιμο της ιστορίας.

Η στάση των Ελλήνων Ευρωβουλευτών τότε

Η Νέα Δημοκρατία, σε ανακοίνωσή της για την άρνηση του Σταύρου Κοντονή, αναφέρει «Η απόφαση της Κυβέρνησης να μη συμμετάσχει στο "Διεθνές Συνέδριο για την Ευρωπαϊκή ημέρα μνήμης των θυμάτων του ναζισμού και του κομμουνισμού”, που διοργανώνει η Εσθονία στο πλαίσιο της Προεδρίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης, προσβάλλει τους Έλληνες και Ευρωπαίους πολίτες που διαχρονικά προασπίζονται τα δημοκρατικά ιδεώδη και την πανανθρώπινη αξία της ελευθερίας. 

Μια απόφαση που για άλλη μια φορά τονίζει την ελληνική ιδιαιτερότητα και μας οδηγεί σε μια ιδιότυπη ευρωπαϊκή και διεθνή απομόνωση. Απομόνωση που δεν αξίζει στους Έλληνες πολίτες. Υπάρχουν ιστορικές αλήθειες που πρέπει να λέγονται. Ο Ναζισμός και ο Σταλινισμός είναι σκοτεινές περίοδοι της ευρωπαϊκής ιστορίας ασφαλώς καταδικαστέες από όλους τους δημοκρατικούς πολίτες.  Η διαφορετική ιδεολογική τους αφετηρία και η μεταξύ τους σύγκρουση, ούτε εξισώνει, αλλά ούτε και εξαγνίζει, κανέναν από τους δύο.  Η συζήτηση σήμερα στην Ευρώπη πρέπει να αφορά κυρίως το μέλλον της. 

Ωστόσο, ο σεβασμός στην ιστορική μνήμη και τις ευαισθησίες του κάθε Κράτους - Μέλους είναι επιβεβλημένος. Η Κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ και σε αυτό το θέμα επιχειρεί να "ψαρέψει" ψήφους στο χώρο της παραδοσιακής Αριστεράς, ενώ είναι προφανές ότι πλέον δεν έχει καμία σταθερή ιδεολογική και πολιτική βάση. Άλλωστε αυτό έχει αποδειχθεί από αυτήν την Κυβέρνηση που αυξάνει τους φόρους, κόβει τις συντάξεις και ψηφίζει δύο - δυο τα μνημόνια».

Φτάνοντας λοιπόν στα μνημόνια, ας επιστρέψουμε σ' αυτό που αναφερθήκαμε νωρίτερα. Το “αντικομμουνιστικό μνημόνιο”, όπως το είχαν ονομάσει οι δυνάμεις που θεωρούσαν ότι θίγονται (οι ίδιες, ή η ιστορική μνήμη), και το οποίο είχε προκαλέσει σφοδρές αντιδράσεις σε όλη την Ευρώπη αλλά και την Ελλάδα.

Το Κομμουνιστικό Κόμμα πραγματοποίησε δεκάδες κινητοποιήσεις εναντίον του, ενώ με δική του πρωτοβουλία συγκεντρώθηκαν σε πανευρωπαϊκό επίπεδο υπογραφές ενάντια στο σχετικό ψήφισμα.

Αξίζει μάλιστα να σημειωθεί πως παρά το γεγονός, πως τα στελέχη της Νέας Δημοκρατίας, εμφανίζονται οργισμένα, για την απόρριψη της πρόσκλησης από τον Σταύρο Κοντονή, εγκαλώντας τον για ανοχή στα “σταλινικά εγκλήματα”, θα γνωρίζουν πιθανότατα πως οι Ευρωβουλευτές της Νέας Δημοκρατίας, υπέγραφαν εκείνη την εποχή κείμενο καταδίκης του συγκεκριμένου “μνημονίου” που ανέφερε χαρακτηριστικά: «Ανεξάρτητα από τις ιδεολογικές απόψεις, την πολιτική πεποίθηση και τη γνώμη που μπορεί να έχει ο καθένας για την κομμουνιστική ιδεολογία και το σοσιαλισμό, θεωρούμε ότι το μνημόνιο είναι απαράδεκτο, γιατί προσβάλλει τους αγωνιστές αντιφασίστες, τους κομμουνιστές, τα θύματα του ναζισμού - φασισμού και γενικότερα τους προοδευτικούς ανθρώπους, ανοίγοντας το δρόμο για κατάργηση θεμελιωδών δημοκρατικών δικαιωμάτων και ελευθεριών. Γι' αυτό, οι υπογράφοντες ευρωβουλευτές ζητούμε την άμεση καταδίκη του, και καλούμε την κοινοβουλευτική Συνέλευση του Συμβουλίου της Ευρώπης να το καταψηφίσει».

Το σχετικό κείμενο, υπογράφουν εκ μέρους της Νέας Δημοκρατίας οι ευρωβουλευτές: Γιάννης Βαρβιτσιώτης, Γιώργος Δημητρακόπουλος, Μανώλης Μαυρομάτης, Μαρία Παναγιωτοπούλου-Κασιώτου, Γιώργος Παπαστάμκος, Αντώνης Τρακατέλλης και... Αντώνης Σαμαράς. Άδωνις Γεωργιάδης και Μάκης Βορίδης, δεν έχουν μάλιστα το ελαφρυντικό πως δεν ήταν τότε στελέχη της Νέας Δημοκρατίας καθώς το σχετικό κείμενο υπογράφει και ο τότε πρόεδρος του κόμματος στο οποίο ανήκαν, Γιώργος Καρατζαφέρης.

Κατά του «αντικομμουνιστικού μνημονίου» είχε ταχθεί και ο Ευάγγελος Μεϊμαράκης. Εκ μέρους του ΠΑΣΟΚ, το σχετικό κείμενο του ΚΚΕ, υπέγραφαν οι Σταύρος Αρναουτάκης, Σταύρος Λαμπρινίδης, Μαρία Ματσούκα, Κατερίνα Μπατζελή, Πάνος Μπεγλίτης, Μαριλίζα Ξενογιαννακοπούλου, Νίκος Σηφουνάκης και Ευαγγελία Τζαμπάζη. Στο δημοσίευμα του in.gr εκείνη την εποχή, διαβάζουμε την τοποθέτηση του Θεόδωρου Πάγκαλου στη σχετική συζήτηση στο Συμβούλιο της Ευρώπης: «Γιατί αυτό το έγγραφο να εμφανισθεί εδώ σήμερα; Γιατί αν κάποιος πιστεύει σήμερα ότι μπορεί να επανέλθει το κομμουνιστικό καθεστώς τότε βέβαια πρέπει να μιλήσουμε. Αυτά όμως τα καθεστώτα είναι πεθαμένα, τα έχουμε ενταφιάσει. [...] Δεν έχουμε πρόβλημα λοιπόν σήμερα, ούτε κίνδυνο από τον κομμουνισμό. Έχουμε πρόβλημα και απειλή από μέρους των ακροδεξιών, αυτών που θέλουν να ξαναγράψουν την Ιστορία του Β Παγκοσμίου Πολέμου. Αυτών που προσπαθούν να εκμεταλλευθούν προβλήματα, όπως η μετανάστευση για να αφήσουν την ξενοφοβία και την εχθρότητα στη ζωή μας. Αυτά πρέπει να σκεφτούμε και αυτά πρέπει να μας απασχολήσουν σήμερα».

Ο κ. Πάγκαλος τόνισε ότι «εδώ λοιπόν έχουμε ένα κείμενο το οποίο δεν είναι ισχυρό ως προς τα επιχειρήματά του και προσπαθούμε να αξιολογήσουμε σωστά και να καταδικάσουμε μια δυστυχή, κακή εμπειρία που έχει καταδικασθεί από τους ίδιους τους λαούς. Πρόκειται για ένα έγγραφο το οποίο δεν είναι ισχυρό, το οποίο δεν είναι επίκαιρο».

Πηγή: reader.gr



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Τα γένια

Ευσταθία Ματζαρίδου


Είμαι από τις γυναίκες που λάτρεψαν τα γένια.

Τα γένια των αναρχικών, των αριστερών, των διανοουμένων. Τα γένια του αγαπημένου μου, ναι, υπήρξε κι αυτός.

Αν πάω λίγο πιο μακριά, μπορώ να πω ότι λάτρεψα και τα γένια του πάτερ Απόστολου, ενός σεβάσμιου δυναμικού παπά, που μας μάζευε στην εκκλησία για κατηχητικό και μας μάθαινε να αγαπούμε τη ζωή.

Κι αν χρειαστεί, μπορώ τέλος πάντων να γράψω και ολόκληρη πραγματεία γι' αυτή μου τη λατρεία.

Αλλά χθες μπαίνω στο μετρό και παντού γένια. Μπαίνω στο Γερμανό για μπαταρία, όλοι με γένια. Στη Vodafon για το λογαριασμό, όλοι με γένια. Βγαίνω έξω μπουχτισμένη και λέω, ας ρίξω μια ματιά στις βιτρίνες να δω κι ένα αντρικό πρόσωπο χωρίς γένια.

Και οι κούκλες με γένια, ΟΛΕΣ!(α, ναι, και κάποιες με μουστάκι) Μου την έχουν στημένη, λέω, τέρμα.

Πηγή: artinews.gr



Ευσταθία Ματζαρίδου: Σχετικά με τον συντάκτη




Διαβάστε Περισσότερα »

Ο χορός των βρυκολάκων

Νίνα Γεωργιάδου


Μια ξεφρενη αντικομμουνιστικη υστερια σαρωνει την Ευρωπη του νεοναζισμου και την Αμερικη του νεομακαρθισμου. Επιγονοι των αποικιοκρατων, λιγούρια του Φρηντμαν, νοσταλγοι των κρεματοριων και μια σειρα αποβρασματα της Ιστοριας, παρεα με εθελοντες αμορφωτους , ανιστορητους, λουμπεν ναζιστακια και ανυποφορα εφησυχασμενους, εχουν συστρατευτει για να ξαναγραψουν την Ιστορια.

Στοχος να ταιριαζει με τη συγχρονη εξαθλιωση της δουλειας, να δινει αλλοθι στο εργασιακο κολαστηριο της ανεργιας, του δεκαωρου και της απληρωσιας και να βαζει φωτοστεφανο στους νεοφιλελεδες που ονειρευονται – εκτος από τις διακοπες στη Μυκονο – νεα ολοκαυτωματα, μιαν απεραντη φυλακη , πολλες Μανωλαδες κι ένα κοσμο γενικευμενης φαβελας.

Τα σταφυλια της οργης τα καβροχθισαν οι σφηκες, ο Στάινμπεκ είναι δυστυχως νεκρος κι επιτελους σκασμος οι ρητορες, πολύ μιλησανε, στο εξης θα παιζουνε σ αυτό το θιασο μονο φαντασματα.

Αναδευεται στο πολυτελες μνημουρι του ο Λεοπολδος του Βελγιου. « Ο διοικητης μας διεταξε να κοψουμε και να παλουκωσουμε τα κεφαλια οσων αντισταθηκαν στο Κογκο και να κρεμασουμε σε σχημα σταυρου τις μαναδες με τα παιδια τους». Μαρτυρια μελους του μισθοφορικου αποσπασματος, με την επωνυμια, «Φιλανθρωπικη Διεθνης Ενωση της Αφρικης». Δεκα εκατομμυρια Αφρικανοι σφαγιαστηκαν από τη φιλανθρωπικη, ιεραποστολικη ενωση, ενώ στην αποκομιδη καουτσουκ εκοβαν τα χερια των λιγοτερο αποδοτικων της αφρικανικης Μανωλαδας.

Σαλευει μεσα στο φερετρο του ο Τσωρτσιλ. «Τους μισω τους Ινδους. Είναι ζωα κι εχουν ζωωδη θρησκεια. Αναπαραγονται σαν κουνελια».1943, δηλωση για το λιμο της Βεγγαλης. 29 εκατομμυρια Ινδοι πεθαναν από πεινα. Οι Βρετανοι αποικιοκρατες εξηγαγαν ολο το σιταρι και το ρυζι στη Μ, Βρετανια.

Σηκωνονται αργα από το μνημα τους οι προγονοι του Μεγκελε και του Αδολφου. Αυτοι που στις αρχες του 20ου αιωνα εκαναν προβα τζενεραλε στο ολοκαυτωμα σε Γκανα, Τογκο, Καμερουν και Τανζανια, δολοφονωντας το 80% των φυλων, Χερερο και Ναμα γιατι αντισταθηκαν στη Γερμανικη αποκιοκρατια

Στη σημερινη Γαλλια ο Ολαντ διατηρει γαλλικα στρατευματα κι επιχειρει στρατιωτικα σε 10 χωρες της Αφρικης, που θεωρουνται πια «ανεξαρτητες» αλλα συντηρουν αδιαλλειπτως τους χορους των βρυκολακων. Κι ενώ το 1947 εμεις ματωναμε από τον εμφυλιο, τον πυροδοτημενο από τον Σκομπυ του Τσωρτσιλ, η Αλγερια θρηνουσε 100.000 σφαγιασθεντες από τους Γαλλους μισθοφορους, της Λεγεωνας της Τιμης (ειναι παλιος ο ανασκολοπισμος της γλωσσας και κατι φερνει απο αιμα, τιμη κλπ) Ξανα στο τωρα του Ολαντ. Το 10% του γαλλικου πληθυσμου είναι Αλγερινοι, γκετοποιημενοι δουλοπαροικοι, ενώ το 70% των φυλακισμενων σε ολη τη Γαλλια είναι παλι Αλγερινοι. Το σκοταδι πεφτει γρηγορα πανω απ την πολη του φωτος πριν καν ολοκληρωθει καλα-καλα μισος αιωνας από το Γαλλικο Μαη.

Γι αυτο, οταν ακουω το Αιγαιο να γινεται ποιηση, εγω παντα σωπαινω αλλα οταν ακουω για την Ευρωπη του διαφωτισμου και των λαων, μου ανεβαινει το αιμα στο κεφαλι. Πολλα, πολλα εμετικα και αιματοβαμμενα από τη γενοκτονια των Ινδιανων και τις ιαχες των κονκισταδορων ως το μαζικο σεξουαλικο βιασμο και τη μαζικη δολοφονια των Μαου Μαου από τους Βρετανους τζεντλεμεν, από τον εκτοπισμο 10 εκατομμυριων Ινδων επειδη στραβοκαταπιε σ ένα γευμα ο Κυριλλος Ραντκλιφ, μεχρι την αποστολη ζαχαρης με αρσενικο στις φυλες του Αμαζονιου, το βομβαρδισμο των καταφυγιων στη Ραμαλα, απο τους προκατοχους του Τραμπ και τη συνοδοιπορια του ιδιου στις σφαγες της Γαζας και της Υεμενης.

Ηπιαν πολύ αιμα οι βρυκολακες αλλα διψανε ακομα. Σ αυτο το ιδιο αιμα βουτανε το δαχτυλο για να ξαναγραψουν την Ιστορια των "ισων αποστασεων" , χωρις αιδω γιατι ξερουν οτι εχουν καταφερει να φτιαξουν μια τηλεχειριζομενη κοινωνια πιυ καταπινει αμασητες χλαπατσες.

Βρετανος εκπολιτιστης

Κογκο, αμοιβη για το μαζεμα καουτσουκ

Ο λιμος της Βεγγαλης

Γερμανος εκπολιτιστης

Πηγή: alfavita.gr



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »