Σάββατο, 21 Οκτωβρίου 2017

Η φυσική ιστορία της ανθρώπινης ηθικής

Σπύρος Μανουσέλης


Οπως όλα δείχνουν, η εντυπωσιακή πρόοδος στην κατανόηση των βιολογικών προϋποθέσεων της ανθρώπινης συμπεριφοράς μάς επιβάλλει πλέον να αναθεωρήσουμε πολλές ιδεοληπτικές βεβαιότητες του παρελθόντος, όπως την αποκλειστικά πολιτισμική προέλευση των ηθικών προτύπων μας.

Μέχρι πρόσφατα, ο όρος «φυσική ιστορία» συνδεόταν μόνο με τις φυσικές εξελικτικές διεργασίες που διαμορφώνουν τα βιολογικά φαινόμενα, τα οποία θεωρούσαμε (εσφαλμένα) ότι καμία σχέση δεν έχουν με τα ανθρώπινα κοινωνικά-πολιτισμικά φαινόμενα.

Πώς αλλάζουν τη ναρκισσιστική αυτοεικόνα μας οι προσπάθειες κατανόησης- με επιστημονικούς και όχι με μεταφυσικούς όρους- της βιολογικής καταγωγής και των ορίων της ανθρώπινης ηθικής συμπεριφοράς;

Οπως είδαμε, η επιστημονική έρευνα της αλτρουιστικής και της ιδιοτελούς συμπεριφοράς των ανθρώπων μάς αποκαλύπτει την ύπαρξη εντυπωσιακών ομολογιών με τις αντίστοιχες συμπεριφορές των άλλων κοινωνικών ζώων. Συμπεριφορές που επιλέχθηκαν και διατηρούνται από την εξέλιξη επειδή συμβάλλουν στην επιβίωση των κοινωνικών ζώων και του ανθρώπου.

Συνεπώς, η ιδέα της βιολογικής προέλευσης των ηθικών μας προδιαθέσεων δεν θα έπρεπε να στιγματίζεται ως αναγωγιστική ή ως φυσιοκρατική πλάνη.


Αναζητώντας την «ανθρώπινη φύση» μεταξύ επιστήμης και ιδεολογίας (V)



Από εξελικτική σκοπιά η ανθρώπινη ηθική είναι μια μορφή διευθέτησης και κωδίκευσης των συνεργατικών σχέσεων μεταξύ των ανθρώπων.

Πρόκειται για μια ειδική έκφραση της έμφυτης ανθρώπινης κοινωνικότητας και συνεργασίας, η οποία συνοδεύεται από ρητούς κανόνες καθώς και από ένα αίσθημα υποχρέωσης απέναντι στον εαυτό μας στους άλλους.

Συνήθως ταυτίζουμε την ηθικότητα με την ηθική, όμως η «ηθικότητα» (morality, αγγλιστί) είναι μια λατινογενής έννοια που αναφέρεται στις πράξεις των ανθρώπων που θεωρούνται ηθικά ορθές ή εσφαλμένες, ενώ η αρχαιοελληνική έννοια της «ηθικής» σχετίζεται με το «ήθος», δηλαδή με το πώς και με το αν ο ιδιαίτερος χαρακτήρας ενός ανθρώπου ανταποκρίνεται στα κοινωνικά επιβεβλημένα πρότυπα συμπεριφοράς.

Οι μεγαλύτεροι στοχαστές του είδους μας επιχείρησαν μάταια να διαμορφώσουν ένα ισχυρό -φιλοσοφικό, θεολογικό, πολιτειακό- ηθικό σύστημα σκέψης που θα διασφάλιζε την εύρυθμη λειτουργία των ανθρώπινων σχέσεων.

Η αποτυχία αυτών των μεγαλειωδών πνευματικών προσπαθειών οφείλεται στη μεταφυσική, υπερφυσική και τελικά αφύσικη σύλληψη ενός άυλου προκοινωνικού ηθικού υποκειμένου.

Οφείλεται δηλαδή στην εμφανή ιστορική και γνωσιακή αδυναμία των στοχαστών του παρελθόντος να προσδιορίσουν τις φυσικές-βιολογικές προϋποθέσεις που μας επιτρέπουν να είμαστε τα υποκείμενα κάθε ηθικής δράσης-αντίδρασης.

Εχει λοιπόν όχι μόνο επιστημονικό αλλά και πολιτικό ενδιαφέρον η προσπάθεια κατανόησης της ανθρώπινης ηθικής όχι μέσω της ιστορικής-πολιτισμικής γενεαλογίας της αλλά και μέσω της βιολογικής εξέλιξης των ηθικών δραστών: πώς δηλαδή εξελίχθηκαν και εκδηλώθηκαν οι προ-ανθρώπινες ηθικές προδιαγραφές του είδους μας.

Το προπατορικό αμάρτημα του «ανθρωποκεντρισμού»


Παρ' όλα αυτά, οι περισσότεροι μελετητές των ανθρωπιστικών επιστημών θεωρούν ότι κάθε προσπάθεια να ανασυγκροτήσουμε τη βιολογική και δήθεν «προ-κοινωνική» εξέλιξη του ηθικού αισθήματος των ανθρώπων είναι προκαταβολικά καταδικασμένη σε αποτυχία.

Γιατί, όπως πιστεύουν, η βιολογική φύση μας δεν έχει καμία απολύτως σχέση με την ιδιαίτερη κοινωνική συμπεριφορά μας, η οποία, σαν την πλαστελίνη, διαπλάθεται αποκλειστικά από τις εκάστοτε ιστορικές, πολιτιστικές και κοινωνικές συνθήκες.

Ομως, η αυθαίρετη διαφοροποίηση της φυσικής-βιολογικής από την κοινωνική-πολιτισμική πραγματικότητα των ανθρώπων γεννά μια σχιζοειδή συνείδηση, η οποία εξυπηρετεί εμφανώς τη βιοπολιτική διαχείριση της ζωής μας.

Το επιχείρημα της «ασυνέχειας» μεταξύ της βιολογικής και της πολιτισμικής «φύσης» των ανθρώπων έχει μια μακρά προϊστορία και ανάγεται στη δυϊστική μεταφυσική παράδοση που επέβαλε στη δυτική σκέψη το οριστικό διαζύγιο του σώματος από την ψυχή ή, πιο πρόσφατα, του νου από τον εγκέφαλο.

Μια κρυπτοθεολογική φιλοσοφική παράδοση που διαφοροποιεί τη δήθεν θεόπλαστη ανθρώπινη ηθική συμπεριφορά από τη ζωική κτηνωδία και το είδος μας από το υπόλοιπο ζωικό βασίλειο.

Πρόκειται για τον αυτοεπιβεβαιωτικό μύθο της αποκρουστικής Φύσης με «ματωμένα δόντια και νύχια», σύμφωνα με την ιδιαίτερα υποβλητική εικόνα του Βρετανού ποιητή Αλφρεντ Τένισον, η οποία αναπαριστά την αντιπαράθεση της ζωικής με την ανθρώπινη «ειδυλλιακή» ύπαρξη.

Ομως, οι αδυναμίες του δυϊστικού ιδεολογήματος Φύση-Πολιτισμός αναπαράγονται εξίσου και στις απόψεις των αντιπάλων του, τους εξελικτικούς βιολόγους που πιστεύουν εσφαλμένα ότι μπορούν να εξηγήσουν μέσω των γονιδίων και του αδυσώπητου ανταγωνισμού όλα τα εξελικτικά φαινόμενα.

Διάσημοι επιστήμονες οι οποίοι θεωρούν όχι μόνο εφικτή τη βιολογικοποίηση της ηθικής αλλά και επιχειρούν να την υλοποιήσουν καταφεύγοντας σε υπεραπλουστευτικές εκδοχές της δαρβινικής θεωρίας. Ομως για τις παρανοήσεις των εξελικτικών ιδεών θα πούμε περισσότερα στο επόμενο άρθρο.

Από τον ζωικό αμοραλισμό στην ανθρώπινη ηθικότητα



Ο πρώτος που τόλμησε να αντιμετωπίσει ως επιστημονικό πρόβλημα την παρουσία των ηθικών αισθημάτων και συμπεριφορών στον άνθρωπο ως συνέχεια της εξέλιξης των κοινωνικών ενστίκτων στα ανώτερα πρωτεύοντα ήταν ο Κάρολος Δαρβίνος.

Παρά τα ανεπαρκή επιστημονικά εργαλεία και δεδομένα της εποχής, ο πατέρας της σύγχρονης εξελικτικής θεωρίας γνώριζε καλά ότι η φυσική επιλογή ως ο βασικός εξελικτικός μηχανισμός δεν λειτουργούσε ποτέ τελεολογικά ή σχεδιαστικά αλλά, αντίθετα, ήταν μια τυφλή φυσική διεργασία που βασιζόταν στη διαφορική ικανότητα επιβίωσης και αναπαραγωγής ενός ζωικού πληθυσμού.

Στο ερώτημα πώς λοιπόν μπορεί η ιδιοτελής επιβίωση και αναπαραγωγή να παράγει τις αλτρουιστικές και συνεργατικές συμπεριφορές που παρατηρούμε σε όλα τα πρωτεύοντα θηλαστικά, ο Δαρβίνος επιχείρησε να απαντήσει, το 1871, με το δεύτερο σημαντικό βιβλίο του «Η καταγωγή του ανθρώπου», στο οποίο βρίσκουμε κάποιες ενδιαφέρουσες ιδέες για τον εξελικτικό μηχανισμό των συλλογικών συνεργατικών συμπεριφορών.

Περιγράφοντας το «κοινωνικό ένστικτο» στον άνθρωπο διαπιστώνει ότι αυτό το ένστικτο συνδέεται στενά και προάγει άλλες κοινωνικές ικανότητες, όπως η αλληλεγγύη, η συνεργασία και η συμπόνια.

Κοινωνικά «ένστικτα», δηλαδή έμφυτες συμπεριφορές που, μολονότι δεν είναι ιδιοτελείς και ανταγωνιστικές, ενισχύονται από τη φυσική επιλογή επειδή είναι επωφελείς για την οικογενειακή ή την κοινωνική ομάδα, και ευρύτερα για τη φυλή και τον πληθυσμό που ανήκουν οι μεμονωμένοι οργανισμοί! Μια πολυεπίπεδη, ευέλικτη και αντιδογματική περιγραφή των εξελικτικών μονάδων πάνω στις οποίες ασκείται η φυσική επιλογή.

Δυστυχώς, οι περισσότεροι σύγχρονοι και επίγονοι του Δαρβίνου δεν διδάχτηκαν πολλά από την επιστημολογική ευελιξία του δασκάλου τους.

Για παράδειγμα, ο Αλφρεντ Ράσελ Ουάλας (A. R. Wallace), που μαζί με τον Δαρβίνο ανακάλυψε τον μηχανισμό της φυσικής επιλογής, μέχρι το τέλος της ζωής του ήταν πεπεισμένος ότι η διεργασία της εξέλιξης δεν θα καταφέρει ποτέ να εξηγήσει το μυστήριο του ανθρώπινου πνεύματος.

Ομως, ακόμη και ο Τ. Χ. Χάξλεϊ, ο επονομαζόμενος και «μπουλντόγκ» του Δαρβίνου, δεν πίστευε ότι υπάρχει κάποιο πρόβλημα ερμηνείας των αλτρουιστικών συμπεριφορών στον άνθρωπο ή στα ζώα, επειδή θεωρούσε τη συνεργατικότητα και την αλληλεγγύη υποκριτικές συμπεριφορές που κρύβουν βαθύτερες ιδιοτελείς σκοπιμότητες.

Μια τυπική ιδεολογική εμμονή της βικτοριανής Αγγλίας αλλά και ευρύτερα της δυτικής σκέψης τον 18ο-19ο αιώνα, με την ανταγωνιστικότητα και την απάνθρωπη βιαιότητα της Φύσης, που όπως θα δούμε στο επόμενο άρθρο, οδήγησε σε εσφαλμένες κοινωνικές αντιλήψεις για την ανθρώπινη φύση, όπως ο κοινωνικός δαρβινισμός και ο ρατσισμός.

Λευτέρης Ζούρος: Η βιολογική εξέλιξη είναι ηθοπλαστική



Ομότιμος καθηγητής του Πανεπιστημίου Κρήτης, ιδρυτικό μέλος του προγράμματος μεταπτυχιακών σπουδών «Βιοηθική» του ιδίου Πανεπιστημίου και αντεπιστέλλον μέλος της Ακαδημίας Αθηνών, ο Λευτέρης Ζούρος είναι κορυφαίος Ελληνας εξελικτικός βιολόγος και συγγραφέας δύο αξιόλογων βιβλίων: του «Ας συμφιλιωθούμε με τον Δαρβίνο» και του «Σε αναζήτηση σκοπού σε έναν κόσμο χωρίς σκοπό», που κυκλοφορούν από τις Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης.

Ως ένα έγκυρο σχόλιο στα όσα υποστηρίξαμε στα τελευταία μας άρθρα σχετικά με το βιολογικό ρίζωμα της ανθρώπινης ηθικής, προτείνουμε ένα μέρος της συνέντευξης που μας είχε παραχωρήσει ο Λ. Ζούρος με αφορμή την έκδοση του τελευταίου βιβλίου του.


● Γιατί στο βιβλίο σας «Σε αναζήτηση σκοπού σε έναν κόσμο χωρίς σκοπό» υποστηρίζετε ότι είναι όχι μόνο εφικτή αλλά και απαραίτητη η διεύρυνση της βιολογικής έρευνας ώστε να συμπεριλάβει τη διαχρονική ανάγκη του είδους μας για ηθική και ποιες συνέπειες θα έχει για τα ανθρώπινα ήθη η συνειδητοποίηση ότι αποτελούν το προϊόν μιας, εξ ορισμού, τυφλής και άσκοπης εξελικτικής διεργασίας;

Στο βιβλίο με τη λέξη «ηθική» εννοώ ένα σύνολο κανόνων συμπεριφοράς. Για άλλους η λέξη σημαίνει πολύ περισσότερα. Θεωρώ ότι η συμπεριφορά είναι εκ του κόσμου τούτου για τον κόσμο τούτον, αποτελεί δηλαδή φυσικό χαρακτηριστικό για κάθε μορφή ζωής, συμπεριλαμβανομένου του ανθρώπου.

Αν δεν τη θεωρήσω φυσικό προϊόν, τότε αυτομάτως την τοποθετώ έξω από τον χώρο της επιστήμης και το βιβλίο μου είναι «εκτός θέματος», αφού από την αρχή ξεκαθαρίζω ότι θα καταπιαστώ με την ηθική που επιδέχεται επιστημονική προσέγγιση.

Θα μπορούσε βέβαια κάποιος να ισχυριστεί ότι αυτό αποτελεί μια αξιωματική θέση. Για να συμφωνήσω θα πρέπει να με πείσει ότι υπάρχει και άλλος, μη επιστημονικά ανιχνεύσιμος, δρόμος προς την ηθική.

Νομίζω όμως ότι αυτή η θέση είναι περισσότερο «αξιωματική» από τη δική μου.

Για παράδειγμα, κάποιες ράτσες σκυλιών είναι πιο υποτακτικές, πιο πιστές, πιο φιλικές από κάποιες άλλες. Και δεν αμφιβάλλουμε ότι αυτά αποτελούν φυσικά χαρακτηριστικά της συμπεριφοράς των σκύλων, γιατί κληρονομούνται με την ίδια πιστότητα όπως και το χρώμα των μαλλιών τους.

Ισως κάποιοι να διαμαρτυρηθούν ότι βάζω τον άνθρωπο στην ίδια «μοίρα» με τον σκύλο! Θα κρατήσω τη «σκληρή» γραμμή και θα τους αντιτείνω: Γιατί όχι; Στο ερώτημα αυτό αναμένω μια απάντηση που δεν θα ερωτοτροπεί με υπερβατικές ανησυχίες.

Γιατί, άραγε, να επιμένουμε σ’ έναν κόσμο όπου επικρατεί ένα αγεφύρωτο χάσμα, από τη μια μεριά όλες οι μορφές της ζωής και από την άλλη μόνο ο άνθρωπος;

Τι έκανε ο Δαρβίνος; Κατέλυσε το χάσμα. Εμείς, αντίθετα, προσπαθούμε να το κρατήσουμε. Μολονότι ξέρουμε ότι αυτό δεν ισχύει για το πώς κυκλοφορεί το αίμα στις φλέβες μας, επιμένουμε ότι ισχύει για τον «πνευματικό μας κόσμο», οτιδήποτε κι αν αυτό σημαίνει.

Ποια από τις δύο θέσεις που ανέφερα προηγουμένως είναι πιο συνεπής με την πορεία της βιολογικής μας ιστορίας;

Μήπως, εν τέλει, αυτή που εγώ πρεσβεύω δεν είναι καν αξιωματική, αλλά η μόνη δυνατή;

Οσο για το δεύτερο σκέλος της ερώτησής σας, ας πάμε πίσω στο 1859 όταν δημοσιεύτηκε το καταλυτικό βιβλίο του Δαρβίνου «Περί της καταγωγής των ειδών». Και τότε τέθηκε ακριβώς η ίδια εναγώνια ερώτηση με αυτήν που θέτετε.

Ρωτώ: Είμαστε χειρότεροι ως κοινωνία τώρα που γνωρίζουμε ότι ο άνθρωπος και ο χιμπατζής είχαν έναν κοινό πρόγονο που έζησε πριν από περίπου 6 εκατομμύρια χρόνια; Η απάντησή μου είναι ότι είμαστε καλύτεροι.

● Ως βιολόγος καταφεύγετε στην εξελικτική θεωρία για να εξηγήσετε την προέλευση και την παρουσία όλων των βιολογικών φαινομένων, άρα και των ανθρώπινων. Υπάρχουν άραγε κάποιες ιδιαίτερες ανθρώπινες συμπεριφορές -ατομικές ή συλλογικές- που είτε εξαιρούνται από αυτή την εξηγητική αρχή είτε δεν επιδέχονται (ακόμη;) μια εξελικτική ερμηνεία;

Η σύντομη απάντηση είναι όχι. Θα πρέπει όμως να κάνω μια διευκρίνιση. Στην ερώτησή σας αντικαθιστώ το «εξελικτική ερμηνεία» με το «επιστημονική ερμηνεία».

Αυτή τη στιγμή δεν υπάρχει άλλος επιστημονικός δρόμος να ερμηνεύσουμε οποιαδήποτε ιδιότητα της ζωής παρά μόνο μέσα από την εξέλιξη.

Για να εξαιρέσω κάποιες ανθρώπινες δραστηριότητες θα πρέπει να δεχθώ ότι δεν εμπίπτουν στο φαινόμενο της ζωής. Αυτό μας οδηγεί στην προηγούμενη ερώτηση.

Φυσικά δεν μπορώ να αποκλείσω ότι κάποια στιγμή θα προκύψει ένα εντελώς διαφορετικό επεξηγηματικό μοντέλο. Στην επιστήμη δεν μιλούμε με βεβαιότητες.

Πάντως, μέχρι σήμερα το εξελικτικό μοντέλο έχει αποδειχτεί τόσο ισχυρό όσο πολύ λίγες άλλες θεωρίες στο σύνολο των επιστημών.

Πηγή: efsyn.gr



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

«Δεν υπάρχει κοινωνία παρά μόνο το άτομο!» MargaretThatcher

Κώστας Κάππας


Αγαπητοί φίλοι,

Είναι σουρεαλιστικό, αλλά για να διατηρήσουμε την συλλογική ισχύ και την κυριαρχία της αστικής τάξης, της τάξης μας, στην κοινωνία, πρέπει να διαγράψουμε από το DNA των πολιτών την φιλοσοφία και την δυναμική της έννοιας “συλλογικότητα”. Θα πρέπει με άλλα λόγια, να ενδυναμώνουμε στο μέγιστο δυνατό τα στοιχεία που διαφοροποιούν και υπερτονίζουν το ΕΓΩ του κάθε ατόμου, από το ΕΜΕΙΣ. Η πολιτική αυτή θα εξειδικευθεί σε τρία πεδία:

Οικονομικό πεδίο.


Κατάργηση συλλογικών συμβάσεων και αντικατάσταση από ατομικές. Σε κάθε ατομική σύμβαση θα πρέπει να υπερτονίζεται η οποιαδήποτε λεπτομέρεια (προσόντα, καθηκοντολόγιο, προϋπηρεσία, και συγκεκαλυμμένα να λαμβάνεται υπ' όψιν, χρώμα δέρματος, φύλο, φυλή, ηλικία, πολιτικές, θρησκευτικές, σεξουαλικές και κοινωνικές αντιλήψεις και προτιμήσεις) η οποία θα επιβεβαιώνει, θα εκλογικεύει και θα επιβραβεύει την διαφορά, άρα και την αποτίμηση. Για παράδειγμα, ο σχετικά ηλικιωμένος προσλαμβανόμενος εργαζόμενος, θα πρέπει να νοιώθει ευγνώμων που βρήκε δουλειά, θα πιστεύει ότι είναι καλύτερος από τον μελαψό συνάδελφο του (που του ανατέθηκαν και καθήκοντα καθαριότητας του χώρου μετά την βάρδια), θα κινδυνεύει λιγότερο να απολυθεί από εκείνους που κινούνται για δημιουργία συνδικάτου και προφανώς δεν θα μπορεί να έχει τις ίδιες οικονομικές απαιτήσεις με έναν νέο υγιή άνδρα.

Οι μισθοί θα πρέπει να είναι πάντοτε χαμηλοί ώστε, πέραν του προφανούς κέρδους για εμάς, να “εγκλωβίζουν” συνεχώς τον εργαζόμενο σε ένα “αέναο κυνηγητό της επιβίωσης”, όποιο και να είναι το μορφωτικό επίπεδό του. Ας μην ξεχνάμε το ρητό του Μαρξ τους, “όταν το στομάχι είναι άδειο, το μυαλό δεν μπορεί να σκεφθεί”. Εμείς θα συμπληρώσουμε ότι, η ανάγκη της προσωπικής και άμεσης επιβίωσης του ατόμου, προστατεύει την τάξη μας και την κοινωνία που φτιάξαμε, από επικίνδυνα προσωπικά όνειρα ανέλιξης, μόρφωσης, πλουτισμού και μελλοντικού ανταγωνισμού. Επίσης σε τεχνητές συνθήκες κρίσης και μνημονίων, “ο σώζων εαυτόν σωθήτω”, μαζί με ένα μόνιμο “back-up” ανέργων, μπορούμε να πνίγουμε εν τη γενέσει, κάθε συναίσθημα αλληλεγγύης προς διάφορες “αναξιοπαθούσες” κοινωνικές ομάδες.

Κοινωνικό πεδίο


Είναι δύσκολο να επιτευχθεί ο οικονομικός στόχος, εάν δεν συνοδεύεται από ένα δίχτυ ασφαλείας. Προσοχή όμως! Αυτό το δίχτυ θα πρέπει να αποτελείται από εκατοντάδες εύθραυστες κλωστές, ώστε καμία να μην είναι ικανή να αποτελέσει αύριο γερή βάση και εφαλτήριο για ανατροπή του βασικού στόχου. Το δίχτυ θα έχει την φιλοσοφία της χύτρας ταχύτητος: Ο (κοινωνικός) βρασμός των εργαζομένων σε συνθήκες υψηλής πίεσης και θερμοκρασίας (αναγκαίες δυστυχώς συνθήκες για τους εργαζόμενους, ώστε να επιβιώσει η δική μας τάξη) δημιουργεί φυγόκεντρες δυνάμεις, ανατρεπτικές σκέψεις κ.α. Απαιτείται συνεπώς (ακριβώς όπως στις χύτρες ταχύτητος) η ύπαρξη πολλών “ρυθμιστών διαφυγής ατμού”: Ανάλογα με την κλίση τους και ελεγχόμενα, τους αφήνουμε τα σαββατοκύριακα να χρωματίζουν με TV την άχρωμη ζωή τους, να δέρνονται στα γήπεδα, να γίνονται λιώμα στις pubs, να κάνουν one night stand, να ξεσπούν σε μετανάστες, σε μελαψούς, σε ομοφυλόφιλους και στην γυναίκα τους, αρκεί την Δευτέρα να είναι ψυχικά χορτασμένοι, ήρεμοι και πρόθυμοι όταν μπαίνουν στους χώρους μας, στην εργασία τους δηλαδή.

Φαντασιακό και εναλλακτικό πεδίο


Το πλέον σύνθετο και κρίσιμο πεδίο. Στόχος μας είναι η δημιουργία ενός ‘Υπερεγώ’ για τον καθένα, είτε σε έναν παράλληλο κόσμο, είτε σε ακίνδυνες δραστηριότητες του πραγματικού κόσμου, είτε και στα δύο.

Ως παράλληλο κόσμο μάς συνέφερε να υιοθετήσουμε τον ψηφιακό κόσμο και αυτό πράξαμε. Το τρίπτυχο ‘κινητό τηλέφωνο – Facebook - Playstation’ δημιουργεί την απόλυτη υγειονομική ζώνη για την αποφυγή φυσικής επαφής ενηλίκων και παιδιών με το περιβάλλον τους. Ο απολογισμός είναι ικανοποιητικός καθώς τα ‘like’, τα Greeklish, οι καρδούλες, το τρολλάρισμα, τα τηλεπαιχνίδια, οι διαδικτυακοί φίλοι και ο καναπές έχουν υποκαταστήσει σε μεγάλο βαθμό την δημοσιογραφία, την ελληνική γλώσσα, την διαδήλωση, την απεργία, τον αθλητισμό, την μαζική κουλτούρα.

Το σημαντικότερο όμως επίτευγμα στο πεδίο αυτό είναι η “Αριστεία”. Με εφαλτήριο την καταγωγή, την ιδιωτική υγεία και παιδεία, την καλή διατροφή, τις εξαιρετικές συνθήκες διαβίωσης και τις σχέσεις αλληλοστήριξης της τάξης μας, καλύψαμε και διατηρήσαμε στον πραγματικό κόσμο την μεγάλη πλειοψηφία των θέσεων εξουσίας (επιστήμη, οικονομία, πολιτική). Σε αυτούς (τους εργαζόμενους) δώσαμε την δυνατότητα να κατασκευάσουν το προφίλ που ονειρεύονται στον ψηφιακό κόσμο, στο Facebook.

Η επιτυχία μας έγκειται στο γεγονός ότι στην πραγματική ζωή ελάχιστοι από αυτούς τους ανθρώπους έχουν την δυνατότητα να αποκτήσουν αναγνωρισιμότητα, να εκφράσουν την γνώμη τους, να καταγγείλουν ή να στηρίξουν και να φιλοσοφήσουν. Στον ψηφιακό κόσμο, δημιουργούμε την ψευδαίσθηση σε όλους ότι είναι μικροί stars, φιλόσοφοι, πολιτικοί, μικροί θεοί τελικά, ικανοί να ανατρέψουν στην οθόνη του υπολογιστή τους ό,τι μένει ακλόνητο και ανίκητο στην φυσική καθημερινότητά τους.

Στον πραγματικό κόσμο, την αμφισβήτηση προς εμάς και την εξουσία μας, οφείλουμε να την διοχετεύουμε προς την εναλλακτικότητα και τον ατομισμό. Να τα κάνουμε μόδα:

Πρέπει να αποθαρρύνουμε την ψήφο στις βουλευτικές εκλογές (θυμηθείτε ότι στις ΗΠΑ κυρίως οι φτωχοί απέχουν) ή να την ευτελίσουμε (τα παραδείγματα, με διαφορετικές αφετηρίες, της Χρυσής Αυγής και του Λεβέντη είναι χαρακτηριστικά, καθώς και το πολύ επιτυχημένο σύνθημά μας “να καεί, να καεί το μπ…λο η Βουλή”). Παράλληλα παρέχουμε αφειδώς εναλλακτικές λύσεις για το Κράτος – Πρόνοια (ΜΚΟ, δωρεές Μαικηνών, ‘όλοι μαζί μπορούμε’), για τον Συνδικαλισμό (‘eventday’ διεύθυνση και εργαζόμενοι μαζί στην χαρά, γυμναστήρια και μπαλόνια για τα παιδιά, …), για την Δημόσια Τάξη (ιδιωτική αστυνομία παντού, ακόμη και στα μικρά μαγαζιά αλλά και σε ολόκληρες κοινότητες), γενικώς για όπου μπορούμε, να καταφεύγουμε στην τσέπη του πολίτη και όχι στα κέρδη μας.

Το κυριότερο σας το άφησα για το τέλος. Θα πρέπει να αναδεικνύουμε ή να εφευρίσκουμε συνεχώς ‘ατομικά δικαιώματα’ (αλλαγή φύλου από τα 15, απελευθέρωση χρήσης ναρκωτικών, μη-ετερόφυλοι γάμοι, κ.α.) με τρεις προϋποθέσεις όμως:

  • α) θα αποφεύγουμε οποιαδήποτε επιστημονική τεκμηρίωση (καθώς αυτή ή θα ακυρώνει το ‘ατομικό δικαίωμα’ ή θα βάζει ανεπιθύμητους για εμάς κανόνες, για την υλοποίησή του)
  • β) θα φροντίζουμε να μην εντάσσουν οι ενδιαφερόμενοι το αίτημά τους στα γενικότερα κοινωνικά αιτήματα (π.χ. η LGBT κοινότητα καταγγέλλοντας τον εξοστρακισμό της από τους χώρους εργασίας, να μην αισθανθεί ποτέ αλληλέγγυα με τους υπόλοιπους πολίτες, οι οποίοι επίσης δεν προσλαμβάνονται ή απολύονται)
  • γ) θα ευνοούμε, ακόμα και στο εσωτερικό της ίδιας ομάδας, τις ατομικές λύσεις, ακόμη και σε ομαδικά προβλήματα.

Τα ατομικά δικαιώματα σε ψυχοφάρμακα, sex και ναρκωτικά, το profile επιτυχημένου στο Facebook, η έγχρωμη TV και το κινητό, θα τους προσφέρει το αναγκαίο συμπλήρωμα στον μισθό των 400 ευρώ, ώστε η συνολική μηνιαία αμοιβή τους να είναι σε αξιοπρεπή επίπεδα, μη-επικίνδυνα για το αστικό καθεστώς και τα κέρδη μας.…

(Ο υποθετικός λόγος είναι της μακαρίτισας Μάργκαρετ Θάτσερ, ο οποίος εφαρμόζεται πλέον παντού από τους νεοφιλελεύθερους οπαδούς της)

Πηγή: artinews.gr



Κώστας Κάππας: Σχετικά με τον Συντάκτη




Διαβάστε Περισσότερα »

Το Τελευταίο Καρφί στο Φέρετρο

Kώστας Λουλουδάκης (Ιουλιανός)



«Ένα πράγμα ωστόσο είναι ξεκάθαρο. Η φύση δεν παράγει από τη μία μεριά κατόχους χρήματος ή εμπορευμάτων και από την άλλη ανθρώπους που κατέχουν μόνο τις εργατικές τους δυνάμεις. […]»

ΚΑΡΟΛΟΣ ΜΑΡΞ


Αποτελεί νομοτέλεια το γεγονός πως το οικονομικό και πολιτικό σύστημα κυριαρχείται από τις κεφαλαιοκρατικές σχέσεις παραγωγής και διανομής πλούτου. Επομένως, οι συνθήκες ζωής που βιώνουν οι εργαζόμενοι εξαρτώνται από τις ανάγκες συσσώρευσης κεφαλαίου και από τις στρατηγικές που εκπονούν οι εκπρόσωποί του. Η κεφαλαιοκρατική ανασυγκρότηση των τελευταίων χρόνων και η υπερσυσσώρευση του κεφαλαίου επέτεινε την πλήρη κυριαρχία των ευέλικτων και χαμηλά αμειβόμενων μορφών εργασίας, εκτίναξε την ανεργία και συνακόλουθα, παρατηρήθηκαν φαινόμενα κοινωνικού αποκλεισμού και αδυναμίας αυτοσυντήρησης μεγάλων κοινωνικών μερίδων.


Ωστόσο, ο οικονομικός φιλελεύθερος ορθολογισμός επέβαλε ολοένα και μεγαλύτερος αριθμός εργαζομένων να αμείβεται με ποσά κοντά ή και κάτω από τον κατώτατο μισθό και συμπληρωματικά με «διατακτικές γευμάτων». Κουπόνια, δηλαδή, τα οποία μπορεί ο εργάτης να τα ανταλλάξει με εμπόρευμα από σούπερ μάρκετ ή άλλες, συνεργαζόμενες με τον εργοδότη, επιχειρήσεις. Σύμφωνα με την «Καθημερινή»: «[…]άνω των 200.000 εργαζομένων αμείβονται με κουπόνια, αυτό μεταφράζεται σε ετήσιο τζίρο της τάξεως των 300 εκατομμυρίων, ο οποίος βαίνει αυξανόμενος όσο περισσότερο διευρύνεται η χρήση αυτής της πρακτικής[…]Τουλάχιστον δύο μεγάλες ξένες πολυεθνικές δραστηριοποιούνται στη διαχείριση αυτής της δραστηριότητας στην Ελλάδα (δηλαδή εκδίδουν τα κουπόνια, πραγματοποιούν την εκκαθάριση κ.λπ.)» («Προσλήψεις ναι, αλλά η αμοιβή με… κουπόνια» 02.01.2017). Εκεί φτάσαμε μετά από μια εικοσαετία, σχεδόν, διθυραμβικών αλαλαγμών για την ταχύρρυθμη πορεία της ελληνικής οικονομίας, λόγω ένταξης της χώρας στη ζώνη του ευρώ…

Ας αφήσουμε, όμως, να εμφιλοχωρήσει στους προβληματισμούς μας ο επιστημονικός λόγος ενός εξαιρετικού θεωρητικού της ελευθερίας των αγορών, καθηγητή Αριστείδη Χατζή, ο οποίος, καθώς διαθέτει ένα πλήρες αναλυτικό και μεθοδολογικό οπλοστάσιο, μας επισημαίνει πως από τον σύγχρονο φιλελευθερισμό τροφοδοτείται η «πολιτική ελευθερία, οι θεσμοί και το κράτος δικαίου (που) επιτρέπουν στην οικονομική ελευθερία να ανθήσει, αλλά και η τελευταία ενισχύει με τη σειρά της την πολιτική ελευθερία·[…]».Έπειτα, ο Αριστείδης Χατζής «εξάρει, περαιτέρω, τη σημασία της αρχής της βλάβης του J.S. Mill, σύμφωνα με την οποία οι κρατικές επεμβάσεις στην ελευθερία του κάθε ατόμου είναι δικαιολογημένες μόνον όταν μ’ αυτές εμποδίζεται η βλάβη τρίτων προσώπων· κατά τα λοιπά, το κράτος οφείλει κατ’ αρχάς να απέχει από επεμβάσεις». (ΑΡΙΣΤΕΙΔΗΣ ΧΑΤΖΗΣ Φιλελευθερισμός εκδ. Παπαδόπουλος και «Καθημερινή»: Η αποδαιμονοποίηση του φιλελευθερισμού, οι ανισότητες και η κοινωνία).

Ελευθερία στον φιλελευθερισμό δεν νοείται χωρίς μεταμόρφωση της κοινωνίας σε ανώνυμη εταιρεία, και τη δογματική πίστη στην εντελώς άνευ περιορισμών αγορά υπό συνθήκες ανθρωποφάγου ανταγωνισμού, που αναγκάζει κάθε ατομικό κάτοχο κεφαλαίου να αυξάνει διαρκώς το κεφάλαιό του ώστε να το διατηρήσει.

Το ερώτημα είναι αναπόφευκτο: υπό συνθήκες οικονομικού φιλελευθερισμού τα δικαιώματα του εργάτη: σταθερή εργασία, οκτάωρο, αξιοπρεπής μισθός συνδεδεμένος με το κόστος ζωής, είναι κι αυτά ανθρώπινα δικαιώματα που προστατεύονται από τους θεσμούς ενός κράτους δικαίου ή φθίνουν και εξαφανίζονται χάρη στο θεό της ελεύθερης ανταγωνιστικότητας, που επιτρέπει να μπορεί να αντικατασταθεί ένας μη ελαστικός από ένα άλλον πιο πρόθυμο και πιο ορθολογικό εργάτη ο οποίος θα αμείβεται με κουπόνια σίτισης;

Το ερώτημα το απαντά ο ιεροφάντης των αγορών Friedrich Hayek, «Το αίτημα για μια νέα ελευθερία, στην ουσία δεν ήταν παρά ένα νέο όνομα για το παλιό αίτημα της ίσης κατανομής του πλούτου. Όμως δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η υπόσχεση μιας διευρυμένης ελευθερίας υπήρξε το ισχυρότερο όπλο της σοσιαλιστικής προπαγάνδας[…]»(enet.gr: «Τι εστί «κοινωνικός φιλελευθερισμός»)

Η πραγματικότητα, το μυστικό, αν προτιμάτε, του καπιταλισμού είναι ότι ουδέποτε οργανώθηκε γύρω από καμία ελευθερία. Η επιβολή του στηρίχτηκε αρχικά στην μαζική υποδούλωση ανθρώπων και εδαφών και ορθοπόδησε με νόμους που επέβαλαν ποικίλες μορφές δουλοπαροικίας και δουλείας. Επίσημα, δηλαδή στο νομικό του οπλοστάσιο και στα νομικά έγγραφα της καπιταλιστικής παράδοσης, η υποδούλωση και οι δουλοπαροικίες δεν θεωρήθηκαν ως κάτι μεμπτό, αντίθετα, εξυμνήθηκαν ως «πολιτιστική προσφορά» σε αμόρφωτους και κατώτερους ανθρώπους και οι δούλοι χαρακτηρίστηκαν «ως επί σύμβαση εργάτες».

Αργότερα, τον καιρό της μισθωτής εργασίας επινοήθηκαν σύγχρονα εργαλεία επιβολής των νόμων της αγοράς, που στην ουσία τους, εκτός του ότι περιγράφουν ξεκάθαρα την συνάφεια μεταξύ της δουλείας και της μισθωτής εργασίας, εντυπωσιάζουν, λόγω του εύρους των αναφορών τους, στις ταξικές και φασιστικές δομές της καπιταλιστικής κοινωνίας.

Ας δώσουμε ένα παράδειγμα: Στις ΗΠΑ η «ελευθερία» των σκλάβων, παρά την νομική κατοχύρωση από την «Διακήρυξη της Χειραφέτησης» που προέκυψε τον Απρίλιο του 1864, δεν τους έδωσε κανένα δικαίωμα στην ιδιοκτησία γης ούτε καν στην ενοικίασή της. Από δούλοι μετατράπηκαν σε δουλοπάροικοι και το μαστίγιο του αφέντη σε μεροκάματο της πείνας. Τότε είναι που ψηφίστηκε και ο περίφημος «νόμος της μαθητείας», που έδωσε το δικαίωμα στα δικαστήρια να στέλνουν μαύρους κάτω των 18 ετών σε απλήρωτη εργασία χωρίς δικαίωμα πληρωμής έως ότου εξειδικευτούν. Εάν ο ανήλικος αρνιόταν, τον περίμενε η φυλακή.

Τα μεροκάματα δε των μαύρων ήταν θεσμοθετημένα τρεις φορές κάτω από το ήδη άθλιο μεροκάματο του λευκού εργάτη. Αν βέβαια τους πλήρωναν, λευκούς και μαύρους εργάτες, γιατί συνήθως τους δίνανε μια «εντολή σίτισης» που εξαργυρωνόταν μόνο σε κατάστημα που ανήκε στον ιδιοκτήτη της φυτείας, της φάρμας ή της βιοτεχνίας που εργαζόταν ο «ελεύθερος» σκλάβος.

Σήμερα την «μαθητεία» την ονομάζουν «επαγγελματική κατάρτιση» και υπάρχει για να υποκαταστήσει μόνιμες θέσεις εργασίας από μαθητές εργάτες που θα αμείβονται με το 75% του κατώτατου μεροκάματου ενός ανειδίκευτου εργάτη, και με ανύπαρκτα εργατικά δικαιώματα.

Ενώ η πλειοψηφία του εργατικού δυναμικού μπορεί να μην παραμένει μέσα στη σχέση αφέντη- δουλοπάροικου, αλλά να έχει εξελιχθεί σε μισθωτή σχέση μεταξύ εργοδότη- εργαζόμενου. Όμως, επί της αρχής και οι δυο σχέσεις είναι απρόσωπες:«Είτε κάποιος πουλιέται είτε εκμισθώνει οικιοθελώς τον εαυτό του, τη στιγμή που το χρήμα αλλάζει χέρια το ποιος είναι θεωρείται αδιάφορο, το μόνο που έχει σημασία είναι ότι μπορεί να ακολουθεί εντολές και να κάνει ότι του λένε.» (David Graeber «ΧΡΕΟΣ» Εκδόσεις ΣΤΑΣΕΙ ΕΚΠΙΠΤΟΝΤΕΣ)

Το μόνο που άλλαξε σήμερα, είναι πως η παραδοσιακή πληρωμή του εργάτη με «κουπόνια σίτισης» δεν εξαργυρώνεται σε μαγαζιά ιδιοκτησίας του εργοδότη, αλλά μέσα από την διαχείριση ενδιάμεσων εταιρειών ο εργάτης θα αγοράσει το λάχανο του από έναν μεγαλομπακάλη της γειτονιάς του.


Η πληρωμή των εργατών με κουπόνια είναι «σύννομη», και μάλιστα σύμφωνα με σχετική εγκύκλιο του υπουργείου Οικονομικών (ΠΟΛ 1219/06-10-2014), εξαιρούνται από τον υπολογισμό του εισοδήματος από μισθωτή εργασία οι διατακτικές σίτισης έως και 6 ευρώ ανά εργάσιμη ημέρα.

Υπάρχουν, όμως, και καλά νέα καθώς δεν προβλέπεται μαστίγωμα και φυλάκιση σε όσους εργάτες δεν συμμορφωθούν.

Αυτές οι πρακτικές των «ελεύθερων αγορών» θα μεταλλάξουν περαιτέρω προς το χειρότερο τις εργασιακές σχέσεις, που σε συνδυασμό με ιστορικά υψηλά επίπεδα ανεργίας, την εργασιακή εφεδρεία των εξαθλιωμένων δηλαδή, θα δημιουργήσουν έναν αλληλοσυμπλεκόμενο αυτόματο μηχανισμό φόβου, ανασφάλειας και μοιρολατρίας, αποβλέποντας στην ενεργοποίηση των συντηρητικών-αντιδραστικών αντανακλαστικών της κοινωνίας, άρα και στη συντριβή του λαϊκού κινήματος ή στην εθελοντική σκλαβιά.

Όμως, με θάρρος και σε πείσμα όλων πρέπει να αποβάλουμε την μοιρολατρία. Δεν έχει νόημα μόνο να στηλιτεύουμε. Απαιτείται βούληση για ανυπακοή. Βούληση για ρήξη με το υπάρχων οικονομικό σύστημα του καπιταλισμού, αλλιώς το τελευταίο καρφί στο φέρετρό μας, θα το έχουμε βάλει εμείς οι ίδιοι.

Το άρθρο δημοσιεύθηκε στο ένθετο «Νόστιμον Ήμαρ», εντός της εφημερίδας «Δρόμος της Αριστεράς»

Πηγή: imerodromos.gr



Kώστας Λουλουδάκης (Ιουλιανός): Σχετικά με τον Συντάκτη




Διαβάστε Περισσότερα »

Τα σκιάχτρα των ερημόσπιτων

Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης


Θυμάμαι τις παλιές γριές. Καδρωμένες στα παράθυρα των σπιτιών. Σαν κρεμασμένοι νατουραλιστικοί πίνακες του 19ου αιώνα. Πάνω σε στραβές, ψάθινες καρέκλες καφενείου. Ένα περβάζι απόσταση από τον δρόμο, κι ένα θολό τζάμι. Με τις φαρδιές τους ρόμπες και τα μαύρα τους τσεμπέρια, ισόβιες νύφες του πένθους. Για έναν αδελφό σε ορυχείο του Βελγίου ή για έναν πατέρα από εκτέλεση στον εμφύλιο ή για μια μάνα στην έβδομή της γέννα ή για έναν σύζυγο από κακιά αρρώστια ή για έναν γιο κατά λάθος στο κυνήγι.

Ανακαλώ τη μορφή τους. Για να τη βρω ταιριασμένη με τη σιωπή του δωματίου. Και το σκωροφαγωμένο κούφωμα του παραθύρου. Μια απλή απόχρωση της σκιάς σε μαύρο φόντο. Δίχως πηγούνι, μάγουλα, μύτη, βλέφαρα, αυτιά. Ούτε καν στόμα. Τίποτα απολύτως εκτός από δύο παγωμένα μάτια, που ακινητούν στον δρόμο. Κοιτάζοντας χωρίς να βλέπουν. Σαν τα άκλειστα μάτια των πεθαμένων. Μαζί και ένα μυαλό, που κλωθογυρίζει συνέχεια ιστορίες.

Ότι θα το πουλήσει το παλιόσπιτο ο γιος τους. Αργά ή γρήγορα θα το πουλήσει. Κάτι ξετσίπωτες έχει ξανά στην τηλεόραση. Με την πρώτη καμπάνα μην παραλείψουν να ανάψουν το καντήλι. Πλιτς-πλιτς στάζει συνέχεια η βρύση της κουζίνας. Η κερασιά δεν έβγαλε μπουμπούκια φέτος. Μια βδομάδα τώρα χωρίς ούτε ένα ξύλο για τη σόμπα. Το αλεύρι και το λάδι κοντεύουν επίσης να σωθούν. Δυο κεραμίδια της σκεπής έχουνε σπάσει. Θα το πουλήσει το παλιόσπιτο ο γιος τους. Αργά ή γρήγορα θα το πουλήσει. Το μόνο εμπόδιο είναι οι ίδιες. Έτσι όπως κάθονται από πείσμα και περνάνε την ώρα τους μπρος στο παράθυρο. Κλωθογυρίζοντας με το μυαλό τους ιστορίες.

Ότι είναι Ιούνης μήνας. Κι είναι στις τσάπες. Γιατί αν ήτανε Ιούλιος θα ήταν στα καπνά. Τον Αύγουστο θα ήταν στην ντομάτα. Και όλο σχεδόν το φθινόπωρο θα ήταν στα βαμβάκια. Μ’ ένα χαρέρι στη μέση να μουλιάζουν από την υγρασία του Σεπτέμβρη ή να ανασαίνουν φέτες από τις πρωινές ομίχλες του Οκτώβρη. Αλλά είναι Ιούνης τώρα. Ντάλα ήλιος, 39 βαθμοί κελσίου και δώδεκα στρέμματα γεμάτα αγριάδα. Στέκονται λίγο για να πάρουν μια ανάσα, να σκουπίσουν τον ιδρώτα με το τσεμπέρι τους και να ξεπιαστούν από το σκύψιμο, μπας και ξεχαστούν λιγάκι. Κλωθογυρίζοντας με το μυαλό τους ιστορίες.

Ότι ο γείτονας διέθετε μπακάλικο. Κι έκανε πού και πού σκόντο. Στο τυρί. Ή στη μορταδέλα. Ή στο λάδι. Η δε μητέρα τους ενθάρρυνε. Ο πατέρας τους σιγάνευε. Και οι ίδιες δεν είχαν ποτέ γνώμη. Για να βρεθούν στο τέλος μπακάλισσες. Με δυο παιδιά και τέσσερα κορίτσια. Πίσω από το ψυγείο με τις πορτοκαλάδες, τις λεμονάδες και το γλυκό βανίλια. Να επιστρέφουν μια ολόκληρη ζωή τα ρέστα στους πελάτες. Και να μετράνε αργά το βράδυ τα χοντρά και τα ψιλά που μαζεύτηκαν στο ταμείο. Ενόσω κλωθογυρίζουνε με το μυαλό τους ιστορίες.

Ότι ήτανε όμορφος ο Μανόλης. Κι αυτές νεαρές κοπέλες. Με τα κοριτσίστικα χασκόγελα. Την αφέλεια της εφηβείας τους. Μαζί με την αμφιβολία για τα μωρά του πελεκάνου και το ολάνθιστο κρίνο του αγγέλου. Αλλά ήτανε κομουνιστής ο πατέρας του Μανόλη. Ο δε δικός τους ήτανε από την εθνικόφρονα πλευρά. Κι οι ίδιες που δεν ήταν με κανέναν έπρεπε να μείνουν σε ολόκληρη τη ζωή τους με τη νοσταλγία και με τη λαχτάρα του Μανόλη. Έτσι όπως κάθονται μονάχες τους ογδόντα χρονών γυναίκες και κλωθογυρίζουνε με το μυαλό τους ιστορίες.

Θυμάμαι τις παλιές γριές. Πεθαμένες πια από χρόνια. Χωρίς να έχουν αφήσει πίσω τους τίποτα άλλο εκτός από τη μνήμη ενός σκιάχτρου που στοιχειώνει ακόμη τα παράθυρα των ερημόσπιτών τους – όσων τουλάχιστον δεν πουλήθηκαν. Κοιτώντας χωρίς να βλέπουν. Κάτι σαββατόβραδα που βγαίνουνε οι οικογένειες στις επαρχιακές πόλεις για σουβλάκι ή τις καθημερινές που πηγαίνουν οι άντρες στα καφενεία ή τα Χριστούγεννα και το Πάσχα που φοράνε όλοι τα καλά τους.

Αλλά στο μεταξύ οι Μανόληδες σβηστήκαν, οι κερασιές ξεραθήκαν, τα ρέστα του μπακάλικου τελειώσαν και αν κάτι βρίσκω να έχει αξία σε όλα αυτά είναι η κληρονομιά της μνήμης. Που κλωθογυρίζει συνέχεια ιστορίες σαν το κουκούλι με τις κάμπιες που περιμένουνε να γίνουν πεταλούδες ή σαν τα ασυνάρτητα μεταμοντέρνα μουρμουρητά που αρέσκονται να ακούνε τον ήχο της φωνής τους. Άλλοτε για να ξορκίσει την ανία, άλλοτε για να οργανώσει νέα οχυρά, άλλοτε για να εκφράσει το παράπονο και τις πιο πολλές φορές από πείσμα.

Πηγή: artinews.gr



Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης: Σχετικά με τον συντάκτη




Διαβάστε Περισσότερα »

Οι ουρές των πειραματόζωων

Του Γεράσιμου Δεληβοριά


Πριν από τριάντα πέντε περίπου χρόνια, αυξήθηκαν οι τιμές του βοδινού κρέατος στις Ηνωμένες Πολιτείες. Η αύξηση δεν ήταν μεγάλη, μερικά σεντς όλα κι όλα σε κάθε λίβρα (περίπου μισό κιλό), όμως η αντίδραση των καταναλωτών, κυρίως γυναικών, ήταν άμεση, αυθόρμητη και καταλυτική.

Καθολική  αποχή από την αγορά μοσχαρίσιου κρέατος. Ήταν μάλιστα τόσο μεγάλη η συμμετοχή στο μποϋκοτάζ, που οι τιμές όλων των κρεάτων κατρακύλησαν αμέσως και μάλιστα κάτω από τις προηγούμενες, παρασέρνοντας και πολλά άλλα είδη.

Την ίδια πάνω κάτω εποχή, πιθανότατα και την ίδια χρονιά, στις Λαϊκές Αγορές της πατρίδας μας, μανάδες και γιαγιάδες παρακαλούσαν γονατιστές αγέρωχους και ακατάδεχτους μανάβηδες για «λίγες πατάτες σας παρακαλώ, για τα παιδιά!». Κάποια αιφνίδια κακοκαιρία ή κάτι τέτοιο, προκάλεσε αυτό που οι καθώς πρέπει δημοσιογράφοι αποκαλούν «τεχνητή έλλειψη», της πατάτας στην προκειμένη περίπτωση (στην Κατοχή ο κόσμος το έλεγε μαύρη αγορά). Πανικοβάλλοντας με τη σειρά της τα  ανερχόμενα (μέσω των πελατειακών σχέσεων, της διαπλοκής και της φοροδιαφυγής) μεσοστρώματα που αδυνατούσαν να φανταστούν τη ζωή τους χωρίς ένα πιάτο τηγανητές πατάτες στο καθημερινό τους διαιτολόγιο.

Σήμερα, τριάντα πέντε χρόνια από τότε, ακούσαμε από τους εκφωνητές των τηλεοπτικών ειδήσεων, ότι στα γκισέ του Αττικού Μετρό σχηματίστηκαν οι πρώτες «ουρές» επιβατών για την απόκτηση του ηλεκτρονικού εισιτηρίου.

Με το «ηλεκτρονικό εισιτήριο» ασχοληθήκαμε πριν από πέντε μήνες  γράφοντας σχετικά:
«Πριν από λίγους μήνες, κυκλοφόρησε ξαφνικά στο Διαδίκτυο η είδηση, πως τα Μέσα Μαζικής Συγκοινωνίας, τα λεωφορεία, το μετρό, ο ηλεκτρικός και τα τραμ, χάνουν τεράστια έσοδα, καθώς  μονάχα το ένα τρίτο των επιβατών αγοράζουν και επικυρώνουν εισιτήριο.

Η είδηση δημοσιεύτηκε σε όλες τις «αγωνιστικές» και αντιμνημονιακές εφημερίδες και ιστοσελίδες, πιθανότατα και στις έντυπες. Κανείς από όσους διευθύνουν και γράφουν αυτά τα έντυπα, δεν θεώρησε υποχρέωση του να τεστάρει την είδηση, κάνοντας τον κόπο να μπει σε ένα λεωφορείο, έτσι για να δει πως κυκλοφορεί ο απλός κόσμος.

Και ω, του θαύματος! Λίγες μόνον μέρες μετά, μάθαμε πως κάποιοι «επιτήδειοι» τύπωναν και κυκλοφορούσαν πλαστά εισιτήρια για το μετρό και τα λεωφορεία.

Και πάλι κανείς από τους αγωνιστές εκδότες και δημοσιογράφους δεν θεώρησε σκόπιμο να συγκρίνει τα δύο γεγονότα.

Επειδή όμως τα θαύματα πηγαίνουν πάντα πακέτο, ανακοινώθηκε και εφαρμόστηκε στα γρήγορα το ηλεκτρονικό εισιτήριο με την ανάλογη προμήθεια νέων μηχανημάτων, λογισμικού και φυσικά νέων προσλήψεων  για την υλοποίηση του νέου συστήματος. Και φυσικά, ο μύθος για τους λαθρεπιβάτες στα λεωφορεία και το μετρό ξεχάστηκε αφού ο σκοπός του είχε επιτευχθεί.» (1)

Η όλη διαδικασία είναι ενδεικτική του πως διαμορφώνεται η «κοινή γνώμη» και πως κυβερνιούνται οι μάζες στις σύγχρονες «αντιπροσωπευτικές» δημοκρατίες. Ο Νόαμ Τσόμσκι έχει γράψει ένα καταπληκτικό σχετικό άρθρο. (2)

Ο σκοπός του κειμένου που προαναφέραμε (1), ήταν αυτός που λέει ο τίτλος του κι έτσι παραλείφθηκαν δύο βασικές παράμετροι, για τις οποίες δεν υπάρχουν στοιχεία, ακόμη τουλάχιστον.

Η πρώτη αφορά την «προμήθεια» (νεοελληνιστί μίζα) που θα πρέπει να καταβλήθηκε για την εγκατάσταση του νέου συστήματος. Κανείς δεν θα παραξενευτεί αν κάποτε βγουν κάποια «άπλυτα» στη φόρα, καθώς είναι γνωστό πως στην Ελλάδα τίποτε δεν κινείται χωρίς το απαραίτητο «λάδι».

Η δεύτερη είναι πιο σημαντική, καθώς η χώρα μας πρέπει να κατέχει την παγκόσμια πρωτιά στην εφαρμογή του ηλεκτρονικού εισιτηρίου. Και οι πρωτιές πάντα πληρώνονται ακριβά.

Έτσι, η Ελλάδα γίνεται πεδίο εφαρμογής ενός καινούργιου πειράματος. Καθώς το ηλεκτρονικό εισιτήριο υλοποιείται μέσω μιας «έξυπνης» αλλά προσωπικής κάρτας, η εταιρία που θα διαχειρίζεται το σύστημα, θα γνωρίζει τις προσωπικές μετακινήσεις του καθενός. Το πώς και αν θα χρησιμοποιήσει αυτά τα στοιχεία είναι ακόμη άγνωστο.

Εκείνο όμως που μπορούμε να πούμε με σιγουριά είναι πως σύντομα θα ακολουθήσουν και άλλες ηλεκτρονικές καταγραφές και «εξυπηρετήσεις», που θα «αγκαλιάζουν» και θα καταγράφουν όλο και περισσότερες πλευρές της καθημερινής μας ζωής. Ήταν να μην γίνει η αρχή.

Το κρίμα και το δυστυχώς είναι πως ένα έθνος Ακριτών, Κλεφτών, Αρματωλών, Ανταρτών και ανυπότακτων ρεμπέτηδων, δεν αντιστέκεται, αλλά αντιθέτως, δείχνει να μετατρέπεται σιγά- σιγά σε έθνος πειθαρχημένων πειραματόζωων.


Πηγή: dromosanoixtos Από το blog του Βύρωνα



ΔρόμοςΑνοιχτός: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Αναρριχώμενος στο παγκάκι

Φίλιππος Γαλιάσος


Μου έπεσε από το χέρι εκείνο το βιβλίο που δεν έλεγα να τελειώσω. Το πάλευα εβδομάδες τώρα αλλά ο ύπνος με προλάβαινε πριν το γύρισμα της σελίδας. Με αυτόν τον τρόπο μπορούσα να παραμείνω στην ίδια ακριβώς σελίδα για μέρες, ξαναρχίζοντας να τη διαβάζω από την αρχή. Εκείνη έσκυψε να πιάσει το βιβλίο που ήταν δίπλα στα πόδια μου και μου το έδωσε, ανοιγμένο στην σελίδα που είχα μείνει. Δεν ήταν τόσο δύσκολο γιατί πάντα τσάκιζα τη σελίδα, ξεχνώντας να την ξετσακίσω όταν προχωρούσα την ανάγνωση. Βρήκε την τελευταία τσακισμένη σελίδα και το ακούμπησε ανοιχτό στα χέρια μου. Ήταν καστανή σαραντάρα και δεν είχα ιδέα πως βρέθηκε στο ίδιο παγκάκι με μένα.

«Σας ευχαριστώ πολύ», της είπα και χαμογέλασε.

Ο καιρός εκεί έξω ήταν τυπικά ανοιξιάτικος. Πλέον δε θα με πείραζε να ήταν και χειμώνας. Η καλή κυρία δίπλα μου ήταν χάρμα οφθαλμών. Φορούσε κάτι από εκείνα τα πολύπλοκα-απλά φορέματα που μόνο οι γυναίκες μπορούν να βάλουν και να βγάλουν, έχοντας γνώση κατά που πέφτει το σύστημα απεμπλοκής του ραμμένου υφάσματος. Κόπιτσες, φερμουάρ, κρυφά κουμπιά, και ένας θεός ξέρει τι άλλο. Θα μπορούσα να περιγράψω κάλλιστα το μαλλί της που κυμάτιζε με το ίδιο, απαλό αεράκι που πριν μου έφερε ύπνο, ρίχνοντας από το χέρι μου το βιβλίο, αλλά για κάποιον περίεργο λόγο είχα απομείνει να κοιτάζω τα μάτια της και πότε, πότε τα χείλη της. Έκλεισα το βιβλίο και το άφησα στο πλάι, ανάμεσα μας.

«Πως σου φαίνεται το βιβλίο λοιπόν;». Η κυρία ήταν άνετη. Μου μιλούσε στον ενικό χωρίς καν να συστηθούμε. Μου άρεσαν αυτοί οι άνθρωποι. Έμοιαζαν ειλικρινείς. Ο πληθυντικός πολλές φορές έκρυβε παγίδες. Ο ενικός είναι σα μια παρτίδα πόκερ με κλειστά μόνο μερικά φύλλα. Όχι όλα.

«Ποιο βιβλίο;» έπιασα τον εαυτό μου να της απαντά.

Εκείνη ίσα που χαμογέλασε. Ήταν ένα δειλό, πονεμένο χαμόγελο και σα να μου θύμισε κάτι. Κάτι από τα παλιά. Δε σταματούσα να την κοιτάζω και μόνο η ντροπή ήταν αυτή που με έκανε να σκύψω το βλέμμα μου, πέφτοντας στα πόδια της που διπλωμένα όπως ήταν, το ένα πάνω στο άλλο είχαν τη δική τους ιστορία να πουν. Μια καλοφτιαγμένη ιστορία αν κρίνω από το εξώφυλλο. Είχε τον τρόπο της η κυρία. Από τη μια δεν ήθελε να θίξει την κακή μου μνήμη με ένα τρανταχτό γέλιο και από την άλλη έβγαζε μια ζέση που μόνο ένα τέτοιο μειδίαμα θα μπορούσε να καταφέρει. Άγγιξε στο πλάι το βιβλίο, που πριν λίγο είχα αφήσει στο παγκάκι, και τράβηξα το βλέμμα μου από τα κανιά της, κοιτάζοντας με με ένα λοξό αυτή τη φορά χαμόγελο.

«Μα αυτό το βιβλίο φυσικά!» και το σήκωσε σα να ήθελε να μου το δείξει για πρώτη φορά.

Το βιβλίο λεγόταν «ο αναρριχώμενος βαρώνος» και αφορούσε την ιστορία ενός μικρού παιδιού που σε κάποια στιγμή απόγνωσης έφυγε από το σπίτι του και αποφάσισε να ζήσει όλη του τη ζωή πάνω στα δέντρα. Κάνοντας μια σύντομη βόλτα από το εξώφυλλο, τα μάτια της, τα πόδια της και ξανά τα μάτια της απάντησα χωρίς να καταφέρω να κρύψω την αμηχανία μου.

«Είναι ακόμα πάνω στα δέντρα, δε κατέβηκε.»

«Αυτό το ξέρω. Το έχω διαβάσει και γω» μου είπε αφήνοντας ένα γελάκι να της ξεφύγει και όσο μίλαγε τόσο η φωνή παλλόταν στις αποχρώσεις του μελιού.

«Σου αρέσει; Αυτό μόνο σε ρωτάω»

«Καλό είναι αλλά τον τελευταίο καιρό όλο με παίρνει ο ύπνος και δεν έχω καταφέρει να το προχωρήσω. Η ιστορία είναι ενδιαφέρουσα αλλά θέλω να δω που θα το πάει.»

«Είναι περίεργο κάποιος να αποφασίζει να ζήσει τη ζωή του πάνω στα δέντρα! Έχεις δίκιο. Κάποιες φορές όμως είναι μια καλή επιλογή αν ξέρεις τι κάνεις. Αν έχεις ένα σκοπό και ένα νόημα». Ήταν σα να μου τραγουδούσε. Δε ξέρω αν είχα ακούσει τόσο γλυκιά φωνή σε κάποια μου προηγούμενη ζωή αλλά τούτη εδώ μου έμοιαζε σα να κολυμπούσε μέσα στους λαβυρίνθους των αυτιών μου μια ολόκληρη ζωή.

«Ναι μοιάζει λίγο τρελό να ανεβεί κανείς στα δέντρα μη θέλοντας να κατεβεί ποτέ από αυτά.» είπα με εκείνον τον τρόπο που ξεχωρίζει κανείς τους ανθρώπους σε ερωτευμένους, αδιάφορους και συμφεροντολόγους. Οι ερωτευμένοι συνήθως λένε τα λιγότερα. Ακόμα πιο λίγα και από τους αδιάφορους που όλο και κάποια δικαιολογία της προκοπής θα πετάξουν για να ξεμπερδέψουν. Λένε τόσο λίγα που στο τέλος αισθάνονται παντελώς ηλίθιοι. Έτσι αισθανόμουν και εγώ, μη μπορώντας να προχωρήσω λίγο πιο πέρα την κουβέντα αυτή.

«Όμορφη μέρα δεν είναι σήμερα;» Με ρώτησε για άλλη μια φορά,. Πετυχαίνοντας με να κοιτάζω τα πόδια της που τώρα είχαν αλλάξει πόζα και είχαν διπλωθεί ανακούρκουδα πάνω στο παγκάκι, τραβώντας λίγο ακόμα πιο πάνω εκείνο το φουστανάκι. Τσούλησα το βλέμμα μου μακριά τους, βλέπονταν τα δέντρα τριγύρω και τον ήλιο να τρυπώνει από τα κενά τους. Φυσούσε μια δροσιά που ήθελες να ανοίξεις το στόμα σου και να την καταπιείς. Τα πουλάκια κελαηδούσαν στα δέντρα και κάπου εδώ λέω να σταματήσω τις περιγραφές γιατί το λιγότερο που θα με χαρακτηρίσετε είναι ένα αφόρητα βαρετό τύπο. Αφόρητος δεν υπήρξα ποτέ μου.

«Είναι υπέροχη μέρα. Θα μου πείτε το όνομα σας;» Ο πληθυντικός δεν έλεγε να ξεκολλήσει από τα σκουριασμένα μου γρανάζια. Εκείνη δεν έδωσε σημασία και μου απάντησε. Το όνομα της ήταν κάτι μεταξύ Χριστίνας και Ιωάννας. Δε θυμόμουν όμως, όλη η υπόλοιπη έκλεβε την παράσταση από το όνομα που κάθε πολίτης αυτού το κόσμου ήταν υποχρεωμένος να έχει.

Μετά ξαφνικά σωπάσαμε και οι δύο. Εκείνη άνοιξε το βιβλίο μου και έψαχνε μέσα στις σελίδες του σα κάτι να έχασε εκεί πέρα. Εγώ κοίταζα πότε εκείνη, πότε τα πόδια της και πότε τα δάχτυλα της να κινούνται με ρυθμό ποδιών μπαλαρίνας. Το μετά είχε και άλλο μετά και που και που αυτό κλονιζόταν από κάποια ερώτηση της και κάποια απάντηση μου. Το μετά προχωρούσε κανονικά παρόλα αυτά. Ένας κύριος μας πλησίασε και απευθύνθηκε στη κυρία με τα υπέροχα πόδια στο πλάι μου.

«Κυρία Δαουλάκου, θα πρέπει να αποχωρήσετε τώρα. Ο γιατρός περιμένει στο γραφείο του για να σας ενημερώσει»

Δε κατάλαβα το γιατί αλλά εκείνη σηκώθηκε, με κοίταξε σχεδόν λυπημένα, σχεδόν ερωτευμένα, μου παράχωσε το βιβλίο στα χέρια μου και μου έδωσε ένα φιλί στο στόμα. Ειδικά το φιλί είχε πολλά να μου πει και ας ήταν φευγαλέο. Ήταν τόσο όμορφο που δεν μπήκα καν στον κόπο να μάθω τις προθέσεις της και τους λόγους που την οδήγησαν σε μια τέτοια κίνηση. Ονειροπόλησα για λίγο, τριγύρω στη φύση με κέντρο το παγκάκι μου που πλέον είχε χάσει τη θέρμη των ποδιών της και μετά από κάμποση ώρα ήρθε ξανά ο ίδιος κύριος για να σταθεί απέναντι μου.

«Η κυρία που ψάχνετε μόλις έφυγε» του είπα σε μια προσπάθεια να του αποδείξω ότι είμαι μέσα στο μυαλό του.

«Το ξέρω κύριε Δαουλάκο, η γυναίκα σας είναι στο γραφείο του γιατρού. Ελάτε τώρα μαζί μου. Είναι η ώρα για το γεύμα σας.»

Τον ακολούθησα, σφίγγοντας το βιβλίο στα χέρια μου. Εκείνο το φιλί που μου είχε δώσει δεν έλεγε να ξεκολλήσει από τα χείλη μου. Πώς να την λέγανε άραγε; Χριστίνα ή Ιωάννα; Ποιος δίνει σημασία; Το ήξερα πως θα την ξανάβλεπα. Θα την ρωτούσα και θα το έγραφα κάπου να μη το ξεχάσω ποτέ ξανά.

Πηγή: philipposgaliasos



Φίλιππος Γαλιάσος: Σχετικά με τον συντάκτη




Διαβάστε Περισσότερα »

Παρασκευή, 20 Οκτωβρίου 2017

Ο βλάκας παιδοβούβαλος

Του Προκόπη Μπίχτα


Οι ΗΠΑ είναι μια κλασσική περίπτωση μιας ανόητης, μεγάλης δύναμης που φοβίζει τους γέρους, τα μικρά παιδιά και την ελληνική κυβέρνηση.

Οι ΗΠΑ, από την λήξη του Β’ Π.Π. μέχρι σήμερα, έχουν χάσει περισσότερο από το 60% της παγκόσμιας επιρροής τους.

Με την κατάρρευση του Ανατολικού Μπλοκ εξέλειπε η απειλή της Σοβιετικής Ένωσης στον ευρωπαϊκό χώρο και δημιουργήθηκαν οι προϋποθέσεις αποδέσμευσης των ευρωπαϊκών κρατών από την κυριαρχία των ΗΠΑ. Ταυτόχρονα η ένωση της Γερμανίας έδωσε την δυνατότητα σ’ αυτή τη χώρα να αμφισβητήσει τον ηγεμονικό ρόλο των ΗΠΑ στην Ευρώπη στον οικονομικό και τον πολιτικό τομέα.

Η δημιουργία του ευρώ και της ευρωζώνης έδωσε την ικανότητα στην Γερμανία να απομυζά χρήματα και πόρους από μια σειρά ευρωπαϊκές χώρες και να ισχυροποιεί την θέση της ακόμα περισσότερο στον διεθνή οικονομικό ανταγωνισμό. Ταυτόχρονα δημιούργησε σοβαρότατη απειλή στην κυριαρχία τού, μέχρι τότε ανενόχλητου, δολλαρίου.

Το αίσθημα θριάμβου που είχε καταλάβει τα επιτελεία των ΗΠΑ από την κατάρρευση της ΕΣΣΔ δείχνει την ανικανότητά τους στην εκτίμηση καταστάσεων, στρατηγικού σχεδιασμού και την νηπιακή αντίληψή τους για τα διεθνή πράγματα.

Από τότε οι ΗΠΑ έχουν αναλάβει δράση σε μια σειρά μέτωπα, στα οποία πέτυχαν ελάχιστες στρατιωτικές νίκες, ενώ ηττήθηκαν στρατηγικά σε όλα.

  • Αφέθηκαν να συρθούν από την Γερμανία και βομβάρδισαν την Γιουγκοσλαβία. Η χώρα καταστράφηκε και διαμελίστηκε, ανοίγοντας τον δρόμο στις Γερμανικές εταιρίες που την κατέκλυσαν κι αφήνοντας τις αμερικανικές περίπου απ’ έξω. Οι ΗΠΑ «κέρδισαν» μερικές στρατιωτικές βάσεις αμφίβολης στρατηγικής αξίας αφού, παρά τον μεγάλο τους όγκο, δεν εξυπηρετούν τον σχεδιασμό τους για την Μέση Ανατολή και την Ρωσία.
  • Κατέστρεψαν το Ιράκ, με αποτέλεσμα να ελέγχουν μόνο την σημερινή κυβέρνησή του και μια μικρή περιοχή, ενώ έβγαλαν από την μέση μια χώρα που ήταν ορκισμένος εχθρός του Ιράν, το οποίο οι ΗΠΑ επίσης απεχθάνονται!
  • Στην Συρία και την Μέση Ανατολή, τα σχέδιά τους έχουν αποτύχει παταγωδώς.
  • Τα σχέδιά τους στην Ουκρανία έχουν βαλτώσει.
  • Έχασαν την Τουρκία, τον «μεγάλο» σύμμαχό τους στην περιοχή των Βαλκανίων και της Μέσης Ανατολής.
  • Τα σχέδιά τους στην Λατινική Αμερική, για την ανατροπή του Μαδούρο και του Μοράλες, απέτυχαν.
  • Το εμπάργκο κατά της Ρωσίας δεν έχει αποτέλεσμα, ενώ αποφέρει την γκρίνια της ΕΕ που, επίσης, πλήττεται από αυτό.
  • Το δημόσιο χρέος των ΗΠΑ είναι 20 τρισ. δολλάρια.
  • Τα ελλείμματα των ΗΠΑ και οι μελλοντικές τους υποχρεώσεις καλύπτονται από το «πετροδόλλαρο», το οποίο απειλείται να πληγεί από σχεδιαζόμενες συμφωνίες πετρελαιοπαραγωγών χωρών με αγοραστές σε άλλα νομίσματα. Αν υπάρξουν τέτοιες συμφωνίες, οι ΗΠΑ θα καταρρεύσουν αστραπιαία και καθολικά.
  • Η στρατιωτική υπεροπλία απέναντι στους μεγάλους αντιπάλους τους δεν υπάρχει πια. Η μέχρι πρότινος υπεροχή τους απέναντι στην Ρωσία σε συμβατικά όπλα χάνεται γρήγορα, ενώ στα πυρηνικά έχει χαθεί εδώ και πολύ καιρό.
  • Οι σπασμωδικές προσπάθειες των ΗΠΑ να ανοίξουν ένα καινούργιο μέτωπο στην Νοτιοανατολική Ασία σκοντάφτουν στην στάση της Κίνας, της Ρωσίας και την αποφασιστικότητα της Β. Κορέας.

Ο πρώην “Master of the Universe” είναι στριμωγμένος στην γωνία και το μόνο που μπορεί να κάνει είναι να εκμεταλλευτεί την στρατιωτική του δύναμη είτε σαν επίδειξη είτε σαν χρήση, προσπαθώντας να ελαχιστοποιήσει τις απώλειές του. Δεδομένης της ανοησίας και του τυχοδιωκτισμού του, είναι εύκολο να καταφύγει σε σπασμωδικές, στρατιωτικές κινήσεις που μπορούν να επιφέρουν την καταστροφή των αντιπάλων του ΚΑΙ την δική του.

Οι πιθανότητες καταστροφής ασύλληπτων διαστάσεων για τον ελληνικό λαό και τους γειτονικούς λαούς, αυξάνονται δραματικά με τις συμφωνίες του Τσίπρα και της αυλής του με τις ΗΠΑ, την επέκταση της χρήσης της βάσης της Σούδας και, μάλλον, την δημιουργία και άλλων. Η Ελλάδα ταυτίζει την εξωτερική της πολιτική με την πολιτική ενός πληγωμένου κράτους απελπισμένων τυχοδιωκτών και βλακών, που κρατούν πυρηνικά όπλα. Εμπλέκεται όλο και περισσότερο σε σενάρια πολέμου μεγάλης κλίμακας στα οποία παίζει τον ρόλο του πρόθυμου θύματος.

Για να παίξει ένα τέτοιον ρόλο μια κυβέρνηση, δεν αρκεί μόνο να είναι πουλημένη. Για να μην αντιδράσει σ’ αυτόν τον ρόλο μια αντιπολίτευση, δεν αρκεί μόνο να είναι διεφθαρμένη. Πρέπει να αποτελούνται και από εκ γενετής ηλίθιους τόσο οι μεν, όσο και οι δε.

Πηγή: dromosanoixtos.gr



Προκόπης Μπίχτας: Σχετικά με τον συντάκτη




Διαβάστε Περισσότερα »

«Realpolitik» δεν σημαίνει υποταγή

Δημήτρης Μηλάκας


Όψιμοι «αριστεροί» εραστές της κρατικής εξουσίας (και των καρεκλών που συνεπάγεται η άσκησή της) επιχειρηματολογούν υπέρ του ρεαλισμού που επιδεικνύει η κυβέρνηση στη διαμόρφωση των Διεθνών Σχέσεων της χώρας. Η αξιολόγηση του συσχετισμού της δύναμης, προκειμένου να αναλυθούν οι βέλτιστες επιλογές με βάση τις πραγματικές δυνάμεις της (κάθε) χώρας, αποτελεί βασικό χαρακτηριστικό της αποκαλούμενης realpolitik.

Για να συμβεί αυτό οι κυβερνώντες των (σοβαρών) χωρών μελετούν και επεξεργάζονται σενάρια επί σεναρίων, δοκιμάζουν τις αντοχές και τα ανακλαστικά τους καθώς και αυτά των αντιπάλων ή εχθρών τους. Πάνω απ’ όλα, σχεδιάζουν με μακρό χρονικό ορίζοντα, ο οποίος υπερβαίνει κατά πολύ τον στενό κύκλο της πολιτικής τους, ενδεχομένως και της βιολογικής τους ύπαρξης.
Σε έναν κόσμο πολύπλοκο και ταραγμένο στον βαθμό που είναι ο σημερινός, πράγματι δεν υπάρχει η πολυτέλεια της αυτόνομης και αδέσμευτης ύπαρξης στο διεθνές στερέωμα. Χρειάζονται συμμαχίες και τοποθετήσεις οι οποίες πραγματικά θα πρέπει να γίνουν με όρους ρεαλισμού.

Αν συμφωνήσουμε στα πιο πάνω (αυτονόητα) οι αυτοαποκαλούμενοι ρεαλιστές της κυβέρνησης μαζί με τους «παπαγάλους» χειροκροτητές τους θα πρέπει να παρουσιάσουν εμπεριστατωμένα και μετρήσιμα στοιχεία που θα αποδεικνύουν ότι:

  • Η διακήρυξη της ανάληψης της αμερικανικής προστασίας δεν ενοχλεί την ήδη «προστάτιδα» σε οικονομικό επίπεδο Γερμανία. Και πως, αν την ενοχλεί, θα αναγκαστεί να συμβιβαστεί με την αμερικανική πραγματικότητα.
  • Η διακήρυξη της ενεργειακής συνεργασίας με τις ΗΠΑ είναι επωφελής για τα ελληνικά συμφέροντα και σε κάθε περίπτωση περισσότερο επωφελής από την υποσχόμενη ελληνορωσική ενεργειακή συνεργασία.
  • Η διακήρυξη των «κοινών» ελληνοαμερικανικών συμφερόντων δεν αντιβαίνει ή προσφέρει πολλαπλάσια οφέλη από την πολλά υποσχόμενη σε οικονομικό επίπεδο ανάπτυξη των ελληνοϊρανικών σχέσεων.
  • Παρομοίως, σε ποιο βαθμό η χώρα θα υποστεί ζημιά από την κλιμακούμενη ένταση των σχέσεων των ΗΠΑ με την Κίνα και με ποιον τρόπο θα αποκατασταθεί αυτή η ζημιά.
  • Τέλος, πόσο είναι διατεθειμένη να πληρώσει η Ελλάδα τις συνεπαγόμενες τριβές στις ελληνοτουρκικές σχέσεις ως αποτέλεσμα της πιθανής κατάρρευσης των αμερικανοτουρκικών.

Αν η ελληνική κυβέρνηση έχει πράγματι «μετρήσει» λεπτομερώς όλα αυτά (και πολλά ακόμη περισσότερα) και έχει αποφανθεί ότι το ισοζύγιο για τα συμφέροντα της χώρας είναι θετικό, τότε στο όνομα της realpolitik χαλάλι η εξόφθαλμη παράδοση του Τσίπρα στον πλανητάρχη Τραμπ. Δυστυχώς, ωστόσο, δεν υπάρχει καμία ένδειξη ότι οι κυβερνώντες – οι σημερινοί, όπως και οι προηγούμενοι – μπορούν να δουν πέρα από τον ορίζοντα της κυβερνητικής τους θητείας και τον αποκλειστικό στόχο να την ανανεώσουν…

Πηγή: topontiki.gr



Δημήτρης Μηλάκας: Σχετικά με το Συντάκτη




Διαβάστε Περισσότερα »

Χώρα καζίνο

Το editorial του Δρόμου που κυκλοφορεί


Όταν η δουλοπρέπεια, ο αμοραλισμός και ο κυνισμός, –ο νεοραγιαδισμός με μια λέξη– βαφτίζονται «πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική», όταν ο μέσος Έλληνας πολίτης εκπλήσσεται δυσάρεστα από την «ευλυγισία» της κυβέρνησής του, όταν ο μέχρι χθες αρλεκίνος Τράμπ διανθίζεται από τον Έλληνα πρωθυπουργό με φωτοστέφανο αξιών που δεν έχει, όταν τέλος τα περίφημα ίσα ανταλλάγματα που απαίτησε εξαρχής ο αμερικανός πρόεδρος, μετατοπίζονται μονομερώς –και, ευφυώς θα λέγαμε– σε βάρος των συμφερόντων της Ελλάδας, τότε πρέπει να ανησυχούμε βαθιά τόσο για την ανικανότητα της παρέας που μας κυβερνά, όσο και για το κοινωνικό μοντέλο που αυτή οικοδομεί με απίστευτη προχειρότητα και τυχοδιωκτισμούς στον τόπο μας.

Εξηγούμαστε: Ουδείς ανέμενε ότι το ταξίδι στις ΗΠΑ το «πάρε – δώσε» δηλαδή, θα έγερνε θετικά προς τη φτωχή μεριά μας. Όμως εν προκειμένω έγινε μια απίστευτη μεταστροφή, πρωτόγνωρη εντελώς στα μεταπολιτευτικά χρονικά.

Η περίφημη «αμερικάνικη βοήθεια» που πάντοτε στις δύσκολες στιγμές επικαλείτο το εγχώριο πολιτικό σύστημα, αυτή τη φορά αντεστράφη σε «ελληνική βοήθεια» προς τις ΗΠΑ και τον …άνεργο αμερικάνικο λαό. Πώς αλλιώς μπορεί να ερμηνεύσει κάποιος τα 2,5 δις δολάρια που θα ανακαινίσουν το στόλο της πολεμικής αεροπορίας, την άνευ ορίων και όρων παράδοση της Σούδας στις πολεμικές ορέξεις των επιτελών των ΗΠΑ, την παραχώρηση του λιμανιού της Αλεξανδρούπολης και όσων άλλων δώρων δεν περιελήφθησαν στις δημόσιες δηλώσεις των δύο ανδρών;

Τι άλλο να υποθέσει κάποιος για μια κυβέρνηση που ενώ δεν παίρνει κανένα αντάλλαγμα που να αφορά το δημόσιο συμφέρον της, υμνεί, υποτάσσεται και εκλιπαρεί την άλλη πλευρά;

Ακούγεται σκληρό αλλά είναι η αλήθεια: Η κυβέρνηση Τσίπρα χωρίς να το ομολογεί τα παίζει όλα για όλα: ενδιαφέρεται μονάχα, αποκλειστικά σχεδόν, για την αμερικάνικη εύνοια, για τη χάρη του επικυρίαρχου ηγεμόνα που θα επιτρέψει στην «πρώτη φορά αριστερά» μια δεύτερη εκλογική ευκαιρία. Όλα τα υπόλοιπα είναι στάχτη στα μάτια του κόσμου. Το έργο το έχουμε άλλωστε εμπεδώσει πριν από την επίσκεψη στο Λευκό Οίκο με την αντίστοιχη και κραυγαλέα υποτέλεια στους εκβιασμούς των κάθε λογής επιτελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου.

Ας μη αγωνιούμε λοιπόν. Ας αφήσουμε την κυβέρνηση Τσίπρα να «θριαμβολογεί» για τις διεθνείς φωτογραφήσεις της και την κοινωνία να παίζει τη ζωή της σε «λοταρίες», σε επιχειρήσεις «αλληλεγγύης» και πρωτοβουλίες ενίσχυσης των αδυνάμων.

Ας αφεθούμε στη θαλπωρή της σκέψης ότι το πρώτο γιγάντιο έργο που θα γίνει στο παραλιακό μέτωπο είναι το αμερικανικών συμφερόντων καζίνο του Ελληνικό, μια αχανής γειτονιά (και ερημιά συνάμα) σε στυλ Λας Βέγκας…

Η χώρα –όπως μας υπόσχονται– βρίσκεται σε τροχιά εκτόξευσης, σε ένα ευτυχές «come back». Μια επιστροφή που απαιτεί μια κοινωνία ζελέ, χωρίς πυξίδα και λαϊκή πρωτοβουλία. Με θύλακες σύμφυσης υποκόσμου και μαφιών με το κράτος και τον πολιτικό κόσμο υποτελείς στις ορέξεις τους. Κι όλα αυτά από «παιδαρέλια» που έτυχε να βρεθούν στην εξουσία; Γιατί όχι; Το σύστημα έχει πολλά πρόσωπα, πολλές μεταμορφώσεις, και μεγάλη αφομοιωτική ικανότητα.

Η «παρέα» Τσίπρα δεν θέλησε να αντισταθεί στο δέλεαρ. Με εκπληκτική ταχύτητα μετατρέπει την χώρα σε καζίνο. Ο όρος μπορεί να διαβαστεί και με την ιταλική του εκδοχή…

Πηγή: e-dromos.gr



Δρόμος της Αριστεράς: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Ένας βόθρος στο Υπουργικό Συμβούλιο

Στάθης


«Φονιάδες των λαών, τσαλαπετεινοί». Πρόκειται για μία γενναία (κάπως) προσπάθεια των 53+ του ΣΥΡΙΖΑ προκειμένου να διαφοροποιηθούν από τη realpolitik του Τσιπράκου. Επικροτώ.

(Επικροτώ, αν και αναρωτιέμαι τι λένε μεταξύ τους στα μπαράκια που συχνάζουν αυτά τα αριστερόπαιδα τα ατίθασα, ώστε να μπορέσουν καταπιούν όσα πρέπει να κάνουν γαργάρα. Φαντάζομαι, στον φτηνιάρικο κυνισμό θα το ’χουν ρίξει και στις μπόμπες με μοχίτο)…

***

Θεός ο Κυριάκος – τι Θεός; Δαρβίνος! Αποφάνθηκε ότι η ισότητα δεν συνάδει με την ανθρώπινη φύση – και τη φύση γενικότερα, όπου ο γορίλας κατραπακώνει τον makaka (είδος πολύ εξελιγμένου πιθήκου) και το λιοντάρι τρώει τον λαγό (όσες μαλακίες κι αν του πει ο καημένος).

Βεβαίως, όλη η ιστορία του ανθρώπινου πολιτισμού είναι ακριβώς η προσπάθεια να μην είναι η ανθρώπινη κοινωνία ζούγκλα, να μην τρώει ο (υπερ)άνθρωπος τον άνθρωπο και ο «νόμος του ισχυρότερου» να αμβλύνεται από την ισονομία, την ισηγορία και τη δικαιοσύνη.

Τώρα, αν οι κοινωνίες κινούνται αργά προς τα ιδανικά της ισότητας και της ελευθερίας, αν συχνά οπισθοδρομούν (κυρίως για λόγους ανωτέρας βίας – της εξουσίας), αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να γίνουμε makakes και να μας γλεντάνε οι γορίλες.

Η κινητήριος ουτοπία (ώσπου να γίνει πραγματικότητα) ισότητα, προϋποθέτει παιδεία και παιδεία και παιδεία. Για αυτό και η εξουσία κρατά την εκπαίδευση στα μέτρα που την ωφελούν.

Όμως, ακόμα κι αυτή η χειραγωγημένη παιδεία δύσκολα παράγει φωστήρες σαν τον κ. Μητσοτάκη, οίτινες πιστεύουν ότι η φύση των ανθρώπων είναι πιο κοντά στον makaka παρά (έστω) στον Θεό, που έλεγε ο Πλάτων, ή στο αγαθό, όπως διέκρινε ο Αριστοτέλης.

Αλλά, θα μου πείτε, θέλει και ο Αριστοτέλης τον επενδυτή του! Σωστόν! Το ίδιο θα έλεγε και ο Αδώνιδας που παίζει την αρχαία γραμματεία στα δάκτυλα…

***

Ένας βόθρος στο Υπουργικό Συμβούλιο. Πολάκης. Tweet (για πιθανότητα χολέρας στο νερό νοσηλευτικού ιδρύματος): «Χολέρα, πανούκλα, σφαή και τραμουντάνα σ έχει πιάσει Γιαννάκο που χάνεις την πλειοψηφεία. Ψάξε στους υπονόμους κάτω Απ το βοθροκάναλο του Φαλήρου να δεις μικρόβια και σαπρόφυτα που θα βρεις… …λοιμωξιολόγε της παπαρολογίας» (σ.σ.: διατηρείται η ορθογραφία, η σύνταξη και η στίξη, προς μελέτη των ειδικών – του ιατρικού κλάδου).

Όμως το πρόβλημα δεν είναι η βαθιά αγραμματοσύνη αυτού του προσώπου, ούτε καν το περιεχόμενο του tweet, έχει γράψει πολύ χειρότερα. Το πρόβλημα είναι ότι ο άνθρωπος αυτός είναι υπουργός και απευθύνεται στους έλληνες πολίτες σαν μεθυσμένος μαχαιροβγάλτης.

Μπορεί ο κ. Πολάκης να θεωρεί τους πολίτες μουζίκους και να τους απευθύνεται με την αγένεια που έμαθε στο σπίτι του, αλλά είναι αδιανόητο και συνάμα ανεπίτρεπτο ένας υπουργός (μιας έστω υποτελούς κυβέρνησης) να ομιλεί με τέτοιον αήθη – πρώτη φορά τόσον αήθη – τρόπο, που έως τώρα μόνον Χρυσαυγίτες και οι αρουραίοι στους υπονόμους μετέρχονται. Είναι αξιοδάκρυτο οι υπόλοιποι υπουργοί να κάνουν την πάπια με αυτό το βοθρόστομα, αν και είναι κατανοητό να κάνει τα στραβά μάτια (και τα κουφά αυτιά) ο Τσίπρας – όμοιος ομοίω αεί πελάζει. (Αλλιώς θα τον είχε διώξει απ’ το Υπουργικό Συμβούλιο με τις κλωτσιές)…

***

Η πιθανότητα να σοβαρευτούμε είναι δύσκολη, αλλά, όχι ακόμα απίθανη – ελπίζω. Το πρόβλημα με τον εκσυγχρονισμό των F-16 δεν είναι πόσο κοστίζει, σε ποιο βάθος χρόνου θα επισυμβεί και πώς θα εγγραφεί στον προϋπολογισμό, αλλά το ότι είναι σαν να εκσυγχρονίζεις Σπίτφαϊρ για να αντιμετωπίσουν Φάντομ.

Θα μου πείτε «και τα Σπίτφαϊρ έχουν ψυχή», βεβαίως! Αλλά δεν μπορούν να μετακινήσουν βουνά. Τι να κάνει, όσο και αν αναβαθμιστεί, ένα F-16 μπροστά στα αεροσκάφη πέμπτης γενεάς; (Μάλιστα μια εφημερίδα έγραφε χθες ότι αυτή η αναβάθμιση προκαλεί «εκνευρισμό στην Άγκυρα») – ομηρικούς γέλωτες προκαλεί, αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία, όμως καθόλου διαφορετική από την υποχρέωσή μας να χρηματοδοτούμε (F-16) τις ΗΠΑ για να μας παίρνουν τη Σούδα τζάμπα

Πηγή: topontiki.gr



Στάθης: Σχετικά με τον συντάκτη




Διαβάστε Περισσότερα »

Σκυλί, που γαυγίζει, δεν δαγκώνει…

Ευαγγελία Τυμπλαλέξη


Κοιτώ στον ουρανό αποσβολωμένη. Χιλιάδες αλεξίπτωτα καμαρώνουν τον ιδιωτικό τους βίο. Κι είναι τόσο ευδιάκριτη η προσγείωσή τους στην ψυχό-αρπαχτική οντότητα του Δημόσιου βίου. Χαμηλά ημερομίσθια - Βία - Φόβος. Και τα δικαιώματα με την υπογραφή ενός Logo…

Brandsnames γενικά…


Η Διεθνοποίηση και οι οικονομικές πρακτικές συνιστούν παρεπόμενα αποφάσεων προς θεμελίωση των συμφερόντων πολυεθνικών-θυγατρικών τους, οι οποίες συγκεντρώνουν επενδυτικά «χαρίσματα»-κατέχουν τεχνολογική κυριαρχία, ώστε να αναδιαρθρώνουν δείκτες - να αναθεωρούν νομοθεσίες - να επιβάλλουν συμπεριφορές. Κι οξύμωρο σχήμα συνιστά το γεγονός πως όσο απαξιώνονται οι πολιτικοί σαν προσωπικότητες τόσο επιτυγχάνεται η ανάδυση-κραταίωση μιας επιβλητικής αλλά αόρατης Δύναμης. Όσο τα άτομα «απελευθερώνουν» την ατομικότητά τους, τόσο εξισώνονται δια μέσω της σύνδεσής τους με τη φίρμα. Όσο τα «δικαιώματα» αποκτούν ευρυζωνικότητα, τόσο οι πολιτισμικές συνιστώσες συρρικνώνονται. Δεν υπάρχει χώρος, του οποίου το δημόσιο ύφος να μην καταστρατηγείται από διαφημιστικούς πίνακες. Δεν υπάρχει εκπαιδευτήριο, του οποίου η θεσμική προτεραιότητα να μην προσανατολίζεται σε συνεργασία με εταιρείες του ιδιωτικού τομέα. Οι αναλυτές μετά τον Β’ παγκόσμιο Πόλεμο εστίαζαν στο εξής απλό: «Δεν μπορεί να υπάρξει εισοδηματική αύξηση, αν δεν δημιουργηθούν αμετάκλητα βιομηχανικά αντικείμενα». Στην είσοδό μας στον 21ο αιώνα έχει επιτευχθεί ανεπιστρεπτί ενδεχομένως ο στόχος.

Οι Μεγάλες Εταιρείες βασίζουν την επιτυχία τους στα «επωνύμια», τα οποία κατασκευάζουν τα Τμήματα του Marketing. Τα «επωνύμια»=brandsnames συνομαδώνουν όλες τις μεταβολές συνειδήσεως ετερόκλητων πληθυσμών επιβάλλοντας την ισχύ τους παγκοσμίως, αφού νοηματοδοτούν μια ανωνυμία - Ανώνυμη Εταιρεία. Η Διαφήμιση έπεται προς επίρρωση του λογότυπου δια μέσω ψυχαναγκαστικών διατάξεων-ρυθμίσεων-πρακτικών, αφού οφείλει πρώτα να διαμορφώσει το νέο πλαίσιο διαβίωσης, στο οποίο οι ανάγκες επιβάλλονται πυροδοτώντας οικειότητα - φιλικότητα εξουδετερώνοντας ταυτοχρόνως τις αντιστάσεις της κριτικής οξύνοιας. Σχήμα ακλόνητης επιτυχίας κι αποδεδειγμένης επιρροής, αφού ο καταναλωτής αγοράζει «επωνύμιο» κι όχι προϊόν.


Συνακόλουθα εισέρχονται σε διαδικασία «επωνυμιοποίησης» όλοι οι Κλάδοι. Η Nike αλώνει τον Αθλητισμό με τον Jordan να περιγράφεται σαν το δυναμικότερο «υπερεπωνύμιο» όλων των εποχών. Τα διαφημιστικά πλάνα μορφοποιήθηκαν δίνοντας το προβάδισμα στη γρήγορη εναλλαγή και κατ’ επέκταση αποδίδοντας μυθικές διαστάσεις στον πρωταγωνιστή. Όταν δε το πλάνο ενδύεται με ροκ μουσική υπόκρουση, απογειώνεται η ψευδαίσθηση του παγκόσμιου θεατή, ο οποίος ευφράνθηκε βλέποντας Κενιάτες να κάνουν αγώνα δρόμου σε παγωμένες βουνοκορφές-Τζαμαϊκανούς να οδηγούν έλκηθρο με πηδάλιο, κάτι που στόχευε σε ξεκάθαρη εταιρειοποίηση του «ευ αγωνίζεσθαι». Οι εμπλεκόμενοι αστέρες γενικότερα μετατρέπονται σε γρανάζια διαπλοκής είτε επιτρέποντας στην εκάστοτε Εταιρεία να διευθύνει το «χαρτοφυλάκιο προσυπογραφής τους», είτε χτίζοντας μακρόπνοες συνέργειες με τους διάφορους χορηγούς τους.

Στο πλαίσιο του ανταγωνισμού και μη ανεχόμενες πιθανή υπερτέρηση ή έστω συμπόρευση των υπολοίπων Κολοσσών, οι Πολυεθνικές προβαίνουν σε δωροδοκίες - μετατρέπουν τις αποπολιτικοποιημένες μάζες σε γκέτο διερεύνησης - βρίσκουν κοινό σημείο αναφοράς των πολιτισμών. Στοχεύοντας στην αστική φαντασίωση αλλοτριώνουν το κοινωνικό-φυλετικό υπόστρωμα και κατ’ εφαπτομένη φτάνουν σε εμπορική εκμετάλλευση των χειραγωγημένων πλέον ατόμων. Το γόητρο των «επωνυμίων» αναπαύεται πάνω στη νιρβάνα της κριτικής οξύνοιας. «Οι άνθρωποι έχουν την τάση να δημιουργούν κλίκες και να εφευρίσκουν ανάλογα λογοπαίγνια, που αποδεικνύουν την ένταξή τους» ισχυρίζεται η Σούζαν Σόνταγκ σ’ ένα δοκίμιό της. Η μαζική κουλτούρα εμβολίζει με χυδαιότητα τον μηχανισμό άμυνας…

Brandsnames στα σχολεία…



Στην ηλεκτρονική εποχή τα «επωνύμια» μας συντροφεύουν παντού ανά πάσα ώρα και στιγμή. Μια τεράστια εκστρατεία ενσωμάτωσής τους στα σχολικά συγκροτήματα έγινε δια μέσω του τεχνολογικού τους εξοπλισμού. Ο εκσυγχρονισμός άνοιξε διαύλους επικοινωνίας ανάμεσα στις χρηματοδοτικές συμφωνίες και στο δημόσιο κορβανά, ώστε τα λογότυπα να «βολτάρουν» ανενόχλητα στους διαδρόμους των εκπαιδευτηρίων, των οποίων οι ανήλικοι θαμώνες λογχίζονται ευκολότερα και συνιστούν εκπαιδευμένους ενήλικες. Σαν να μην έφτανε ο εξοπλισμός όμως έχουμε εξελιχθεί στο επόμενο βήμα. Στα κυλικεία σχολείων - νοσοκομείων - υπηρεσιών διανέμονται συγκεκριμένα προϊόντα διατροφής και οι αυτόματοι πωλητές τροφίμων-αναψυκτικών φιγουράρουν σε παντός είδους χώρους.

Οι πανεπιστημιουπόλεις κατακλύζονται απ’ τα λογότυπα, των οποίων τα πλοκάμια απλώνουν την «προστασία» απ’ τη διακίνηση εγχειριδίων ως τη σίτιση. Πολλές Εταιρίες μπορούν να θέτουν βέτο τίνι τρόπω στην εκπόνηση διπλωματικών, όπως η Reebok, η οποία είχε καταφέρει κάποια περίοδο να αποκλείεται το όνομά της από κείμενα αναλυτικά-δυσφημιστικά σχετικά με τις πρακτικές εισβολής των Πολυεθνικών στους Πανεπιστημιακούς χώρους. Η διοργάνωση ημερίδων-εκδηλώσεων υποστυλώνεται από χορηγίες συγκεκριμένων συμφερόντων, οι οποίες επισύρουν φίμωση εάν κι εφόσον κριθεί απαραίτητο. Οι πανεπιστημιακές εγκαταστάσεις γίνονται ταγοί στα «επωνύμια» προσπορίζοντας την ακαδημαϊκή τους αξιοπιστία προς εξόρυξη πετρελαίου για λογαριασμό της Shell - εκτίμηση σταθερότητας για λογαριασμό της Disney - υπολογισμό αξίας πώλησης σκευασμάτων Φαρμακοβιομηχανιών μεγάλου βεληνεκούς. Οι ίδιοι οι ερευνητές αποκαλύπτουν πως συχνότατα τα αποτελέσματα της αποστολής έρχεται αντιμέτωπη με τις προσταγές των Κολοσσών. Η κυρία Μπέτι Ντογκ, ιατρική ερευνήτρια σε Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια, καταγγέλλει ανάλογο περιστατικό, όταν κατά τη διάρκεια της έρευνάς της συνέκρινε την αποτελεσματικότητα του φαρμάκου Synthroid με το ανώνυμο φάρμακο κάποιου ανταγωνιστή. Με σαφήνεια τα αποτελέσματα προσανατόλιζαν στην ισοδυναμία από βιολογικής πλευράς, γεγονός ωστόσο που ποδηγετούσε την απρόσκοπτη κυκλοφορία του ακριβότερου, προερχόμενο απ’ την Επώνυμη Εταιρεία, η οποία παρενέβη με σκοπό την παρακώλυση δημοσίευσης των αποτελεσμάτων, το συμβόλαιο της παρείχε την εν λόγω αδειοδότηση.

Τα πανεπιστήμια στην προσπάθειά τους να θηρεύσουν κονδύλια επιβίωσής τους υποκύπτουν σε ανάλογες ενέργειες, αφού η κρατικές παρεμβάσεις εκλείπουν προς ενδυνάμωση των διαδικασιών διαφάνειας. Πρόσφατα καθαιρέθηκε ο πρύτανης στο Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης Καραμπίνης, ο οποίος απασχόλησε επί πολλά έτη με σκανδαλώδη δραστηριότητα τις φοιτητικές κοινότητες. Διετέλεσε Πρόεδρος σε πάμπολλα Τμήματα, κάτι που του έδινε το βήμα σε αναθέσεις εργολαβιών. Με το έργο σίτισης επιφορτίστηκε ο Α. Χούτος, συνέταιρος της συζύγου Πρυτάνεως. Τεκμηριωμένες έρευνες ανέσυραν στην επιφάνεια την εμπλοκή πολλών Ακαδημαϊκών σε διάφορες εταιρικές ατασθαλίες, οι περισσότερες από αυτές υπεγράφησαν χωρίς να προσέλθουν στην ημερήσια διάταξη της Συγκλήτου. «Μελετώντας προσεκτικά τις δύο προκηρύξεις (Ρέμελη και Καραμπίνη) διαπιστώνουμε ότι ο μόνος διαφορετικός όρος είναι το κριτήριο της εμπειρίας, το οποίο ουσιαστικά φωτογραφίζει «συγκεκριμένο» υποψήφιο. Με τα νέα κριτήρια στον καινούργιο διαγωνισμό που προκήρυξε ο νυν πρύτανης, οι υποψήφιοι θα πρέπει «να έχουν αναλάβει μέσα στην τελευταία τριετία υπηρεσίες μαζικής σίτισης 2.000 ατόμων ημερησίως, 1,5 εκατ. γευμάτων με τουλάχιστον 500.000 γεύματα ανά έτος». Στην προηγούμενη προκήρυξη ο αριθμός των γευμάτων στην τριετία ήταν 10 φορές μικρότερος, για να μπορούν να συμμετέχουν περισσότερες εταιρείες.» ανέφερε σε άρθρο του στην Εφημερίδα των Συντακτών ο κύριος Ζαφειρόπουλος…

Brandsnames στην εργασία…



Η εργασία διολισθαίνει όταν η παραγωγή ανατίθεται στη βάση όχι σαν βιοποριστικό έργο αλλά σαν επίτευξη δομημένων στόχων.

Με την «μετανάστευση» της εργασίας, αφού οι μετεγκαταστάσεις σε χώρες με χαμηλό κόστος παραγωγής προωθούνται ανελλιπώς τα τελευταία χρόνια, η κερδοφορία εκτοξεύεται σε δυσθεώρητα ύψη. Εργολήπτες - υπέρεργολάβοι - εργολάβοι συνιστούν τους διαμεσολαβητές ιδιοκτησίας αλλά κι επαχθών λογιστικών υπολογισμών. Οι βιομηχανικές - εταιρικές ζώνες στον τρίτο Κόσμο αποτελούν οικονομικές περιοχές απαλλαγμένες από φόρους. Η τακτική συναντάται στο παρελθόν στις προ-ρωμαϊκές πόλεις-κράτη, οι οποίες ανακήρυσσαν τα λιμάνια τους «ελεύθερα», ώστε να διαφεύγουν ελέγχων. Στους αφορολόγητους θύλακες στις μέρες μας συμπεριλαμβάνονται: το κλειστό κύκλωμα αφορολογήτων ειδών σε αερολιμένες, περιοχές ελεύθερων τραπεζικών συναλλαγών, τελωνειακές αποθήκες υπό άρση αδασμολογήτου. Η Διεθνής Οργάνωση Εργασίας υπολογίζει πως σε ολόκληρο τον πλανήτη υπάρχουν 850 - 1000 ανάλογες ζώνες, στα κάτεργα των οποίων απασχολούνται 27 εκατομμύρια εργάτες. Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Εμπορίου συμπληρώνει πως απ’ τη δράση στις εν λόγω ζώνες διαπιστώνεται ροή εμπορικής αξίας της τάξης 250 δις δολαρίων. Οι συνθήκες εργασίας αντικατοπτρίζουν πλαίσιο σκλαβιάς: 14 ώρες στη Σρι Λάνκα - 16 ώρες στην Κίνα - 12 σε Ινδονησία και Φιλιππίνες, με τη συντριπτική πλειονότητα των εργατών να αφορά σε γυναίκες.

Στην ουσία πρόκειται για στρατιωτικού χαρακτήρα συγκεντρώσεις εργαζομένων, αφού οι αμοιβές είναι χαμηλότερες από κάθε επίπεδο διαβίωσης - η εργασία αμιγώς ιεραρχημένη - η επιτήρηση με προσβλητική συμπεριφορά, μοντέλο το οποίο εξαπλώνεται σιγά-σιγά και στην ελληνική επικράτεια, μετά την υπαγωγή της στη «Βαλκανιοποίηση των Μεσογειακών Χωρών». Ο εργαζόμενος αντιμετωπίζεται σαν φοιτητής, κι ας μην θεωρηθεί υποτιμητικό, που αναζητά απλώς το χαρτζιλίκι του κι όχι σαν ενήλικας με υποχρεώσεις. Η χλαίνη προσωρινότητας, αφού οι συμβάσεις υπογράφονται διμερώς αλλά ακυρώνονται μονομερώς, ενέχει αγχωτική ανασφάλεια και διαιώνιση της αστάθειας. Η πληρωμή με κουπόνια υποκρύπτει συνάψεις μεταξύ συγκεκριμένων εταιρικών συμφερόντων, διαδικασία η οποία αφ’ ενός ελέγχει πλήρως την καταναλωτική δράση του απλού πολίτη κι αφ’ ετέρου στραγγαλίζει τους μικρο-επιχειρηματίες. «Ελεύθερος και ανόθευτος είναι ο ανταγωνισμός, όταν όλοι οι συμμετέχοντες στην οικονομική ζωή υπάγονται κατ’ αρχήν στους ίδιους κανόνες. Ο ανταγωνισμός αυτός θα θιγόταν, αν χορηγούνταν στους φορείς του ιδιαίτερα προνόμια ή αποκλειστικά δικαιώματα ή δημιουργούνταν - διατηρούνταν (de facto ανοχή) μονοπώλια.» αναφέρουν σε πτυχιακή τους εργασία οι κύριοι: Αλεξοπούλου Ευτυχία - Μαρία, Ευσταθίου Αναστάσιος. Δια μέσω μίας ανάλογης ωστόσο πρακτικής υπονομεύεται ο ανταγωνισμός εις βάρος πάντα των μικροπωλητών, μετατρέποντας την εμπορική διαδικασία αν όχι σε μονοπωλιακή σίγουρα σε ολιγοπωλιακή.

«Οι άνθρωποι τείνουν να γίνονται αντικείμενα μισθολογικών παζαριών» διατείνεται η Naomi Klein στο βιβλίο της «No Logo». Οι θέσεις προσωρινής εργασίας αυξάνονται βυθίζοντας σε απελπιστική εξαθλίωση τεράστιες πληθυσμιακές ομάδες, οι οποίες δυσφορούν στη διελκυστίνδα αφ’ ενός του φόβου περί μετεγκατάστασης του εργοστασίου εργοδοσίας κι αφ’ ετέρου του άγχους αναδιαρθρώσεως των πλάνων αναδόμησης ιεραρχίας στο εσωτερικό της επιχείρησης. Στον αντίποδα σύμφωνα με την Αμερικανική Εργατική Οργάνωση AFL-CIO «τα εκτελεστικά στελέχη 30 Εταιρειών, που πραγματοποίησαν τις μαζικότερες απολύσεις, είδαν μισθούς-μπόνους-αποζημιώσεις ν’ αυξάνονται κατά 67, 3%». Η Klein αναφέρει πως «ο Φίσερ της Eastman Kodak, ο οποίος περιέκοψε 20.100 θέσεις εργασίας, έλαβε την ίδια χρονιά το δικαίωμα προαίρεσης αγοράς μετοχών της εταιρείας του αξίας περίπου 20 εκατομμυρίων δολαρίων». Τα bonus τελευταία έχουν μετακυλιστεί στη βάση της πυραμίδας εργαζομένων, με αποτέλεσμα να καλλιεργείται ο κακός ανταγωνισμός ανάμεσα στους εργαζομένους, οι οποίοι παλεύουν να αυξήσουν την επίδοσή τους με γνώμονα λίγα ψωροευρώ, τα οποία ωστόσο είναι απαραίτητα για τη επιβίωσή τους. Περιττό να εστιάσουμε στο γεγονός του κατακερματισμού του συνδικαλιστικού-εργατικού ιστού, αφού οι μεμονωμένες αντιδράσεις οδηγούν σε στιγματισμό - απόλυση του κριτικά οξύνους - θαρραλέου εργαζομένου.

Οικονομική μεγέθυνση…


Απολύσεις - συγχωνεύσεις - ενοποιήσεις, οι οποίες απολήγουν σε απώλεια θέσεων εργασίας αλλά σε άνοδο των δεικτών της Οικονομίας: οξύμωρο το σχήμα!!

Οι Πολυεθνικές - Ανώνυμες Εταιρείες - Όμιλοι Εταιρειών έχουν προσδέσει στο άρμα του ελέγχου τους πάνω απ’ το 35% του παγκόσμιου παραγωγικού κεφαλαίου. Τα τελευταία χρόνια το ενεργητικό τους εκτοξεύτηκε κατά περίπου 290% τη στιγμή που η εργασία συρρικνώθηκε σε απασχόληση - υποαπασχόληση. Τα διάφορα κυβερνητικά σχήματα ίασης της ανεργίας που προτάθηκαν αφορούν σε μειωμένο ωράριο-ωρομίσθια εργασία, τουτέστιν έστω και μία ώρα να δηλώνεται ένας άνθρωπος εβδομαδιαίως θεωρείται ενεργός. Μ’ ένα σμπάρο δύο τρυγόνια: οι δείκτες ανεργίας ποδηγετούνται τίνι τρόπω για να συμπαρασύρουν τους δείκτες «ανάπτυξης», λέμε τώρα. σε ανοδική πορεία, λέμε τώρα! Οι Πολιτικοί «υπερασπίζονται» στα λογίδριά τους τις θέσεις εργασίας αλλά το Χρηματιστήριο «αναπνέει» με την ανακοίνωση μαζικών απολύσεων. Οι θέσεις εργασίας συνιστούσαν πάντα την προστασία των Εταιρειών απ’ την μήνιν των χαμηλών στρωμάτων, το modus operandi διαιρεί τον εργατικό ιστό, όταν ο άνεργος υποκύπτει ένεκα του βιοπορισμού. Ο βιοπορισμός είναι μία έννοια, η οποία ενέχει ούτως ή άλλως την προδοσία, αφού οι εργατικές κοινότητες συνυφαίνονται δια της διαίρεσής τους. Ο Τζον Τζόρνταν, Αναρχικός Βρετανός Περιβαλλοντολόγος, αποφαίνεται: «Οι Υπερεθνικές πλήττουν τη Δημοκρατία - την εργασία - τις κοινότητες - την κουλτούρα - τη βιόσφαιρα οδηγώντας μας να βλέπουμε τα ξεχωριστά προβλήματα σαν ένα ενιαίο.»

Οι άνεργοι συνιστούν μία κρηπίδα εφεδρικών εργαζομένων, οι οποίοι δύνανται ερήμην τους να προστατεύσουν το αφετηριακό σημείο της μονιμότητας απ’ τη διαβρωτική ισχύ της αγοράς - της μείωσης προϊόντων - της ανάκαμψης συνειδησιακής απαίτησης δικαιωμάτων. Συνήθως ομιλούμε για προσλήψεις καταρτισμένων σε άλλο αντικείμενο, με αποτέλεσμα να αντιμετωπίζονται σαν ανειδίκευτο προσωπικό και τη στιγμή μάλιστα που τους παρέχεται εξειδικευτική εκπαίδευση στους κόλπους της ίδιας της Εταιρείας. Πρόκειται για καθαρή συστηματοποιημένη εκγύμναση νεοσύλλεκτων, οι οποίοι εμπλέκονται στον πειραματισμό με στόχο τους μισθούς πείνας. Επιπρόσθετα η ομογενοποίηση των ατόμων εν είδει διαφημιστικής παρωδίας αναιρεί κάθε πολιτισμικό αυτοσχεδιασμό. Πρώτο εργαλείο, το οποίο χρησιμοποιείται ενάντια στην πολιτισμική ταυτότητα αποτελεί η γλώσσα. Τα προγράμματα απαντούν στην αγγλική κυρίως γλώσσα περιθωριοποιώντας τις γλώσσες των αυτοχθόνων πληθυσμών. Κατ’ εφαπτομένη ο εργαζόμενος αφομοιώνεται στην εταιρική κουλτούρα, η οποία δεν έχει να προτάξει παρά καπιταλιστική κακοφωνία.

Μιαν αθλιότητα χωρίς τέλος…



Μία πλοήγηση στα social media αρκεί για να θεωρήσουμε πως έχουμε ήδη φορέσει τη φουστανέλα και τα τσαρούχια και το ν’ αρπάξουμε το γιαταγάνι είναι απλώς θέμα χρόνου. Εμβαθύνοντας ωστόσο διαπιστώνουμε πως το κάθε άτομο κατατρύχεται από άγχος όχι εξεύρεσης δόκιμης επίλυσης των μύριων προβλημάτων που απασχολούν την ανθρωπότητα κι ενδεχόμενης ενεργής συμμετοχής του στη διαδικασία, αλλά μεταλλαγής του «φαίνεσθαι» σε αγοραίο εμπόρευμα. Ο καθένας έχει καταλάβει κάτι, όταν οι απέναντι τρώνε κουτόχορτο. Ο καθένας εξωτερικεύει διαφορετικούς, λέμε τώρα, συνειρμούς, τη στιγμή που οι υπόλοιποι αποτελούν τη δεξαμενή εφεδρικής αποφλοίωσης. Κι αυτό είναι διάχυτο σε όλα τα προφίλ. Όλοι εγκωμιάζουν την ομαδικότητα, η οποία θα στείλει στο πυρ το εξώτερον τους «έξω από ‘δω», τη στιγμή που η αντικοινωνική τάση ανυψώνεται ως η πλέον νικήτρια. Κι αυτό δεν έχει να κάνει με κομματικά ιδεολογήματα αλλά με ψευτο-προοδευτική κοινωνικότητα και ψευδεπίγραφο υποβόσκοντα ναρκισσισμό.

Ενώ οι πλούσιες συνοικίες οχυρώνονται, τα προάστια φλέγονται ανά την υφήλιο. Ενώ οι στρόφιγγες του χρήματος ανοίγουν προς συγκεκριμένη κατεύθυνση και ερμητικά παραμένουν κλειστές για την ευρεία βάση, οι επενδυτικές προοπτικές προτάσσουν νομικά επιχειρήματα τόσο προς διασφάλιση του εργατικού δυναμικού όσο και του περιβαλλοντικού ιστού. Στην ουσία άνθρακας ο θησαυρός περί ηθικής υψηλών προδιαγραφών. Συντάσσονται κώδικες συμπεριφοράς - νομικού πλαισίου - διατροφικών πληροφοριών - ψυχικής υγείας - περιβαλλοντικά καταστατικά με αξιοσημείωτα ρομαντικό ιδεαλισμό. Δεν πρόκειται επ ουδενί για ανιστόρητη αθωότητα αλλά για παγίωση περιπλοκότερων εξουσιαστικών μηχανισμών με τρόπο που επηρεάζει πρωτίστως τον ατομικό αυτοκαθορισμό κι εν συνεχεία την κοινωνική αυτοτέλεια.

Ριζοσπαστικοποίηση δεν είναι μία βελτιωμένη ποινική μεταρρύθμιση, η οποία στοχεύει στην εικονική αναβάθμιση απ’ τη μια των ιδρυματικών εγκαταστάσεων=φυλακές-ψυχιατρεία τη στιγμή που η κοινωνική δομή βάλλει τα μέλη της με απεχθή τρόπο ωθώντας τα στην τρέλα ή στο έγκλημα, διότι συνακόλουθο της βίας θα είναι η Βία. «H φτώχεια είναι ο γονιός της επανάστασης και του εγκλήματος» διατείνεται ο Αριστοτέλης για να συμπληρώσει ο Ernst Bloch πως «Η επανάσταση αφαιρεί τους δούλους απ’ το σωρευμένο χρήμα στις βίλες» με σκοπό να κατεδαφίσει τις παραγκουπόλεις, στις οποίες κυοφορείται το έγκλημα.

Η αδράνεια των ανθρώπων σε πανελλαδικό και κατ’ επέκταση παγκόσμιο επίπεδο μεγεθύνεται ή καλύτερα ειπείν η αντίδραση περιορίζεται στο κλειστό κύκλωμα της οθόνης. Οι διεφθαρμένοι βάλτοι της διαφθοράς έχουν πολύ δρόμο ακόμη για ν’ αποξηρανθούν.

Εν είδει επιλόγου… Τελευταία οι Θεοί ξόδευαν παραπάνω μπλε απ’ ότι έπρεπε για να μην τους βλέπουμε…



Ευαγγελία Τυμπλαλέξη: Σχετικά με τον συντάκτη




Διαβάστε Περισσότερα »