Κυριακή, 20 Οκτωβρίου 2019

Πλανήτης Γη: Η ανάγκη για μια διαφορετική αντίληψη

Γεωργία Νικολοπούλου


Το φετινό καλοκαίρι σημαδεύτηκε από οικολογικές καταστροφές και την προσπάθεια ευαισθητοποίησης του κοινού απέναντι σ’ αυτές. Οι φωτιές στον Αμαζόνιο έμειναν για αρκετό καιρό στο προσκήνιο των ειδήσεων μέχρι τα μέσα περίπου του Αυγούστου, αν και κατά την περίοδο του Ιουλίου χάθηκαν πολλές περισσότερες εκτάσεις. Η αποψίλωση των δασών σε σχέση με πέρσι έχει διπλασιαστεί.

Το ένα μεγάλο ζήτημα που αναδεικνύεται από τις πυρκαγιές στον Αμαζόνιο είναι το ζήτημα της περιβαλλοντικής πολιτικής. Το δεύτερο είναι το κατά πόσο προστασία του περιβάλλοντος σημαίνει άλλες κοινωνικές δομές και άλλο οικονομικό σύστημα. Ειδικά στην περίπτωση του Αμαζονίου, η αποψίλωση των δασών έχει στον πυρήνα της οικονομικές αιτίες. Η πυρκαγιά είναι η φθηνότερη μέθοδος αποψίλωσης και, συνήθως, συνδέεται με γεωργικές και κτηνοτροφικές δραστηριότητες. Η εμπορική γεωργία μετατοπίζει τη γεωργία επιβίωσης από τις καλλιεργήσιμες εκτάσεις στις δασικές περιοχές. Η πενία των γεωργικών πόρων αναγκάζει σε αποψίλωση μεγάλων εκτάσεων. Η κτηνοτροφία, με τη συνεχή αυξανόμενη ζήτηση βοδινού κρέατος, μετατρέπει τα εδάφη σε τόπους βόσκησης. Καθώς στους τροπικούς κύκλους το χόρτο βόσκησης είναι κακής ποιότητας, απαιτεί περισσότερους βοσκοτόπους. Ιδιαίτερα στη Βραζιλία, η καλλιέργεια της σόγιας έχει μετατοπίσει άλλες καλλιέργειες. Όταν ο Πρόεδρος της Βραζιλίας Ζ. Μπολσονάρου εξέδωσε Προεδρικό Διάταγμα σύμφωνα με το οποίο πλέον αρμόδιος φορέας για τη διαχείριση της γης των αυτοχθόνων θα είναι το υπουργείο Γεωργίας, καθόρισε την περιβαλλοντική πολιτική με βάση τα συμφέροντα των μεγαλοϊδιοκτητών και των επιχειρήσεων και στην ουσία υπέγραψε την αλόγιστη αποψίλωση των δασικών εκτάσεων με παγκόσμιες συνέπειες.

Στην προσπάθεια να αναδειχθεί το ζήτημα της φωτιάς στον Αμαζόνιο αναπαράχθηκε η είδηση πως παράγει το 20% του οξυγόνου στον πλανήτη. Σχεδόν όλα τα ρεπορτάζ αναφέρονταν στο τροπικό δάσος ως “πνεύμονα της Γης”. Οι συγκεκριμένες αναφορές οδήγησαν σε αρθρογραφία που έκρινε τις δηλώσεις αυτές ως αντιεπιστημονικές και εστίαζαν στον ρόλο που έχει το φυτοπλαγκτόν στην παραγωγή οξυγόνου και μια αρκετά ενδιαφέρουσα αντιπαράθεση για το ποιος έχει τον πιο σημαντικό ρόλο, δίνοντας την εσφαλμένη εικόνα δύο πλήρως διακριτών συστημάτων.

Πέρα από τα ζητήματα επιστημονικής ακρίβειας στην ειδησεογραφία που αναδύονται από τα παραπάνω ή της άγνοιας του ευρύτερου κοινού για τις λειτουργίες του πλανήτη, φαίνεται και η διαιώνιση μιας κουλτούρας και από τις δύο πλευρές πως η αξία του φυσικού περιβάλλοντος υπολογίζεται με βάση τα όσα παράγει για τον άνθρωπο. Ο Ντελέζ χρησιμοποιεί την πολύ εύστοχη έκφραση “Εργοστάσιο Φύση και Παραγωγή” και αναφέρεται σ’ αυτή ακριβώς την αδυναμία του ανθρώπου να αντιληφθεί τη φύση ως ένα ξεχωριστό σύστημα, την τάση του να την υποβαθμίζει σε μια διαδικασία παραγωγής, σε ένα μέσο παραγωγής του οποίου πρέπει να έχει τον έλεγχο και να αξιολογεί ανάλογα με το πόσα προσφέρει μόνο σε αυτόν, όχι στο σύνολο. Ο άνθρωπος φαίνεται να αδυνατεί να αντιληφθεί το σύστημα της Γαίας ως ένα σύνολο του οποίου είναι μέρος, όχι κέντρο.

Η περιβαλλοντική επιστήμη, όταν αναφέρεται στην πολιτισμική αλλαγή που πρέπει να συντελεστεί, θέτει το ερώτημα και το ζητούμενο της ωριμότητας του ανθρώπινου είδους. Αυτό απαιτεί όχι μόνο να αλλάξουμε τον τρόπο που βλέπουμε και αντιμετωπίζουμε τη Γη, αλλά και τους ίδιους μας τους εαυτούς. Κατά πόσο μπορούμε να κατανοήσουμε και να διδαχτούμε από τον τρόπο που μετασχηματίζεται το γήινο σύστημα όχι με ανταγωνιστικές, αλλά με συνεργατικές διαδικασίες. Και για να καταφέρουμε να διδαχτούμε από τα γήινα συστήματα, απαιτείται να τα γνωρίζουμε. Αξίζει λοιπόν μια εκτενής αναφορά στη σημασία των τροπικών δασών και, πιο συγκεκριμένα, των τροπικών δασών βροχής (στα οποία ο Αμαζόνιος ανήκει και καλύπτει τη μεγαλύτερη έκταση παγκοσμίως) εξετάζοντας ορισμένα χαρακτηριστικά τους, καθώς και στην αλληλεπίδραση των συστημάτων.

Αρχικά, είναι πολύ σημαντικοί βιότοποι, καθώς φιλοξενούν περισσότερο από το 50% ειδών χλωρίδας και πανίδας του πλανήτη, συμπεριλαμβανομένων και πολλών ειδών που απειλούνται από εξαφάνιση. Ορισμένα από αυτά τα είδη είναι αδύνατο να επιβιώσουν σε οποιοδήποτε άλλο περιβάλλον. Αυτή η βιοποικιλότητα ευνοείται από τις κλιματικές συνθήκες που επικρατούν. Καθώς βρίσκονται στους τροπικούς, δέχονται μεγάλη ποσότητα ηλιακού φωτός, την οποία μετατρέπουν σε ενέργεια για τα φυτά. Η αποθηκευμένη αυτή ενέργεια στα φυτά με τη σειρά της τρέφει τα ζώα. Η μείωση της βιομάζας, πέρα από τις ευνοϊκές συνθήκες που δημιουργεί για μελλοντικές πυρκαγιές, εκθέτει την περιοχή σε συχνότερα και εντονότερα φαινόμενα σαν το Ελ Νίνιο. Εδώ αξίζει να σημειωθεί ότι τα ενεργά συστατικά για το 25% των φαρμάκων παγκοσμίως προέρχονται από φυτά που αναπτύσσονται στα δάση βροχής. Μάλιστα, από τα 3.000 φυτά που έχουν αναγνωριστεί από το Διεθνές Αντικαρκινικό Ινστιτούτο ως πηγές που καταπολεμούν τον καρκίνο, περίπου το 70% προέρχεται από τα τροπικά δάση.

Οι ρίζες των δέντρων στα δάση βροχής σταθεροποιούν το έδαφος. Όταν αποψιλώνονται, το χώμα απομακρύνεται ευκολότερα με τη βροχή, με αποτέλεσμα τη διάβρωσή του. Το δε χωμάτινο νερό που καταλήγει προς τα ποτάμια προκαλεί προβλήματα στους πληθυσμούς των ψαριών. Μόνο η λεκάνη του Αμαζονίου φιλοξενεί πάνω από 3.000 είδη γνωστών ψαριών γλυκού νερού. Η επόμενη μεγάλη διεργασία που λαμβάνει χώρα στα δάση βροχής αφορά τη διατήρηση του κύκλου του νερού. Το δάσος μέσω της διαδικασίας της διαπνοής προσθέτει νερό στην ατμόσφαιρα. Η υγρασία αυτή μετατρέπεται σε σύννεφα βροχής τα οποία επιστρέφουν το νερό στο δάσος. Η καταστροφή των δασών συνεπάγεται μείωση της ποσότητας υγρασίας στην ατμόσφαιρα και, κατά συνέπεια, των βροχοπτώσεων που μπορεί να οδηγήσει σε συνθήκες ξηρασίας. Η γη που έρχεται να αντικαταστήσει τα δάση δεν έχει μηχανισμούς ψύχρανσης, με αποτέλεσμα τη σαβανοποίηση της περιοχής.

Εκτός από το τοπικό κλίμα, τα δάση βροχής βοηθούν στη σταθεροποίηση του παγκόσμιου κλίματος με τη συμβολή τους στον κύκλο του άνθρακα. Ο Αμαζόνιος χαρακτηρίζεται ως μια δεξαμενή άνθρακα, καθώς η πυκνή βλάστηση δεσμεύει και χρησιμοποιεί διοξείδιο του άνθρακα, διατηρώντας χαμηλά τα επίπεδα του ατμοσφαιρικού διοξειδίου του άνθρακα. Γι’ αυτό και η μείωση ή ακόμα και η απώλεια αυτών των δασών έρχεται να προστεθεί σε μία από τις θετικές αναδράσεις για την παγκόσμια αύξηση της θερμοκρασίας. Και εδώ βρίσκεται το σημείο κλειδί του πώς συνδέονται και αλληλεπιδρούν τα οικοσυστήματα. Γνωρίζουμε σίγουρα ότι οι ωκεανοί και το φυτοπλαγκτόν είναι υπεύθυνα για την παραγωγή οξυγόνου. Δεν γίνεται όμως καμία αναφορά στις συνθήκες που επιτρέπουν αυτές τις διεργασίες στους ωκεανούς, ούτε για τις επιπτώσεις της υπερθέρμανσης στο θαλάσσιο σύστημα.

Οι ωκεανοί επίσης απορροφούν περίπου το 30% του ατμοσφαιρικού διοξειδίου του άνθρακα. Τα θαλάσσια ρεύματα έχουν τη λειτουργία μεταφοράς θερμότητας και αποθήκευσης διοξειδίου του άνθρακα και καθορίζονται τόσο από τους ανέμους όσο και από τις διαφορές πυκνότητας του νερού. Τα νερά υψηλής πυκνότητας του βορείου Ατλαντικού καταβυθίζονται και αναδύονται στον Ειρηνικό Ωκεανό. Έτσι δημιουργείται ένα αβαθές ρεύμα από τους ανέμους το οποίο μεταφέρεται στον Ατλαντικό. Πρόκειται για θερμότερο νερό χαμηλής αλατότητας που στη συνέχεια ψύχεται και βυθίζεται ξανά, διατηρώντας έτσι τον κύκλο.

Το παραπάνω είναι μια πολύ απλοποιημένη παρουσίαση μίας από τις σημαντικότερες θαλάσσιες διεργασίες. Η αύξηση της θερμοκρασίας διαταράσσει αυτόν τον κύκλο, καθώς η σχέση της με την πυκνότητα είναι αντιστρόφως ανάλογη. Όταν οι ωκεανοί θερμαίνονται, το φτωχό σε θρεπτικές ουσίες στρώμα νερού καταλαμβάνει περισσότερη επιφάνεια, με αποτέλεσμα να μην είναι πλέον φιλικό περιβάλλον για την ανάπτυξη φυκών. Αυτό έρχεται να επηρεάσει αρνητικά τον ρυθμό μείωσης διοξειδίου του άνθρακα. Επίσης, ο θάνατος και η αποσύνθεση αυτών των οικοσυστημάτων απελευθερώνει διοξείδιο του άνθρακα και μεθάνιο. Οι αυξημένες αυτές συγκεντρώσεις επηρεάζουν τη σύνθεση και κατανομή των φυτοπλαγκτονικών ειδών.

Οι πυρκαγιές, τόσο στον Αμαζόνιο όσο και στον Αρκτικό Κύκλο, νωρίτερα το καλοκαίρι, δεν θα αφήσουν τις παραπάνω λειτουργίες ανεπηρέαστες. Ειδικά στο σιβηρικό στρώμα πάγου και στα ιζήματα του βυθού των ωκεανών υπάρχουν μεγάλες αποθέσεις μεθανίου, των οποίων η δομή διατηρείται σταθερή μόνο με την παρουσία πολύ χαμηλών θερμοκρασιών. Αν σπάσουν οι κρύσταλλοι αυτοί, θα απελευθερωθούν μεγάλες ποσότητες μεθανίου στην ατμόσφαιρα, το οποίο είναι 24 φορές πιο ισχυρό αέριο του θερμοκηπίου από το διοξείδιο του άνθρακα.

Τα συστήματα δεν είναι ανταγωνιστικά, συνεργάζονται. Η απορρύθμιση του ενός μπορεί να οδηγήσει στην απορρύθμιση του άλλου. Για αυτόν τον λόγο, στο ερώτημα ποιος παράγει το οξυγόνο ή τι είναι πιο σημαντικό, η απάντηση είναι το γήινο σύστημα. Οποιαδήποτε άλλη προσέγγιση, είτε αποσκοπεί στην ευαισθητοποίηση του κοινού είτε στον εφησυχασμό του, είναι ελλιπής. Δεν χρειάζονται εκφράσεις εντυπωσιασμού ή πρόκληση φόβου. Μια απλή γνωριμία με τα συστήματα που διατηρούν τη ζωή σε αυτόν τον πλανήτη δείχνει ότι δεν υπάρχει ανάθεση εργασίας, δεν υπάρχει καταμερισμός, υπάρχει η έννοια του συνόλου. Η φιλόσοφος Μαίρη Μίντγκλεϊ χαρακτήρισε τον 20ό αιώνα ως εποχή θριάμβου της καρτεσιανής επιστήμης και θεώρησε ως μία από τις μεγαλύτερες ύβρεις τη βεβαιότητα που τον χαρακτήριζε, καθώς η ατομικιστική και αναγωγική συλλογιστική της επιστήμης οδήγησε σε μια τόσο περιορισμένη αντίληψη για τη Γη. Προφανώς και ο Καρτέσιος ανήκει σε έναν από τους μεγαλύτερους στοχαστές και πάνω στις ιδέες του βασίστηκε ένα μεγάλο μέρος της προόδου. Ο διαχωρισμός νου και σώματος, η μηχανιστική ερμηνεία όλων των μορφών ζωής ήταν αναγκαία στοιχεία για την εποχή του. Η αναγωγή, δηλαδή η διαίρεση ενός αντικειμένου ή όντος στα πιο στοιχειώδη μέρη του, αποτέλεσε μια πολύ σημαντική μέθοδο για την ανάπτυξη της επιστήμης της Βιολογίας. Όμως βρισκόμαστε στην εποχή που αυτό πρέπει να ξεπεραστεί, να μην διέπει το σύνολο της επιστήμης και της αντίληψης, αλλά ένα μέρος της. Να αναγνωρίσουμε τη χρησιμότητα της απαγωγικής αντίληψης ενός συνόλου, το οποίο λειτουργεί τόσο για τους ζωντανούς οργανισμούς όσο και για τα μεγάλα συστήματα όπως αυτό της Γαίας.

*Γεωργία Νικολοπούλου, απόφοιτος Τμήματος Ωκεανογραφίας και Θαλασσίων Βιοεπιστημών, μεταπτυχιακή φοιτήτρια Ιστορίας και Φιλοσοφίας της Επιστήμης

Πηγή: avgi.gr



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Από τους ναζί του Κομμένου στους νεοναζί κυνηγούς προσφύγων

Κώστας Κάππας


* O Hermann, o Jörg και ο Kurt ήταν 17 χρονών το 1937 όταν στο σχολείο ως υπερήφανοι Άριοι, έδερναν τους εβραίους συμμαθητές τους, έβριζαν τους κομμουνιστές και ανησυχούσαν παράλληλα για την καθαρότητα του γερμανικού αίματος, λόγω των υπανθρώπων που κατάκλυζαν την Γερμανία.

* Κατατάχθηκαν και τοποθετήθηκαν στον ίδιο λόχο. Μετά από χρόνια χαμένων και κερδισμένων μαχών, βρέθηκαν στο Κομμένο της Άρτας για "ειδική αποστολή".

* Δεν περίμεναν ποτέ ότι τα πογκρόμ στο Βερολίνο του 39 και η αποκτηθείσα "τεχνογνωσία" θα τους χρησίμευαν στο ελληνικό χωριό που είχε την ατυχία να βρεθεί μπροστά τους.

* Έσφαξαν γυναίκες, έκοψαν στήθη, έκαψαν ζωντανούς, βίασαν αλλά η καλύτερη έμπνευση ήταν η "απολύμανση" (όλοι παραδέχθηκαν ότι η ιδέα ήταν του Kurt): μπαμπάκια ποτισμένα με οινόπνευμα, σφήνωμα στον πρωκτό και στο στόμα του μωρού και άναμμα! Άγρια απόλαυση!

* ...Σήμερα, βλέπω, διαβάζω, ακούω για μαγκάκια που ορμάνε ξαφνικά σε μοναχικούς πακιστανούς που πάνε στην δουλειά τους και τους κάνουν μαύρους στο ξύλο. Μαχαιρώματα. Αποστροφές του στυλ "Μαγαρίζουν τον πολιτισμό μας" ή "Πνίχτε τους στο Αιγαίο πριν μπουν στη χώρα".

* Φοβάμαι ότι το αναμμένο μπαμπάκι δεν είναι μακριά. Ένα τσιγάρο δρόμος...

Πηγή: artinews.gr



Κώστας Κάππας: Σχετικά με τον Συντάκτη




Διαβάστε Περισσότερα »

Βαριές ποινές στους Καταλανούς

Του Ερρίκου Φινάλη


Η καταδίκη των Καταλανών «στασιαστών» (πολλοί από τους οποίους είχαν επανεκλεγεί, αλλά παρέμεναν φυλακισμένοι ή εξόριστοι) από το Ειδικό Δικαστήριο της Μαδρίτης σε βαρύτατες ποινές φυλάκισης και σε πολύχρονη στέρηση πολιτικών δικαιωμάτων προκαλεί μαζικές αντιδράσεις. Στη Βαρκελώνη και δεκάδες ακόμη καταλανικές πόλεις συνεχίζονται για πέμπτη μέρα οι μεγάλες διαδηλώσεις υπό το τρίπτυχο «Αμνηστία-Αυτοδιάθεση-Ανυπακοή». Το νέο στοιχείο είναι ότι χιλιάδες άνθρωποι αντιμετωπίζουν για πρώτη φορά δυναμικά τις επιθέσεις της ισπανικής στρατοχωροφυλακής, η οποία επιχειρεί μάταια να εκφοβίσει τους διαδηλωτές. Οι συγκρούσεις των τελευταίων ημερών δεν θα έκαναν τόση εντύπωση στη Χώρα των Βάσκων, αλλά ξαφνιάζουν όταν γίνονται στην Καταλονία, όπου η πιο «ακραία» μορφή άμυνας ήταν ως τώρα η λεγόμενη παθητική αντίσταση.

Το γεγονός, σε συνδυασμό με την επίμονη μαζικότητα των κινητοποιήσεων, δείχνει ότι έχει οριστικοποιηθεί το ψυχικό ρήγμα εκατομμυρίων Καταλανών με το ισπανικό κράτος. Επιπλέον, λόγω του αδιεξόδου που επιβάλλεται βίαια από μια Μαδρίτη η οποία απαιτεί υποταγή άνευ όρων, πληθαίνει ιδίως στους κόλπους της νεολαίας το στρατόπεδο των «απελπισμένων»: αυτοί δεν υπακούουν πια τις εκκλήσεις των καταλανικών κομμάτων για ειρηνική διαμαρτυρία. Δεν είναι το μοναδικό πρόβλημα το οποίο αντιμετωπίζουν οι ηγεσίες της Ρεπουμπλικανικής Αριστεράς της Καταλονίας και των άλλων πολιτικών σχηματισμών που αποτελούν τον κορμό του ανεξαρτησιακού μπλοκ: μία δεύτερη περιπλοκή, πιο σοβαρή, είναι ότι η οργή που διακατέχει τη βάση τους έχει αυξηθεί τόσο ώστε καθιστά σχεδόν απαγορευτική τη σκέψη παροχής ανοχής σε μια συγκυβέρνηση του σοσιαλιστή Σάντσεθ με τους Podemos του Ιγκλέσιας.

Το βαθύ κράτος εν δράσει



Επιπλέον η απόφαση, όσον αφορά την επίδρασή της στις «ισπανικές» πολιτικές εξελίξεις, στέλνει πολλά μηνύματα. Ενώ μπαίνουμε στην τελική ευθεία για τις πρόωρες εκλογές της 10ης Νοεμβρίου (τις τέταρτες μέσα σε τέσσερα χρόνια!), οι σκληροπυρηνικοί επίγονοι του φρανκισμού, που παραμένουν κράτος εν κράτει, μηνύουν στον Σάντσεθ να κυνηγήσει το όνειρο της κυβερνητικής σταθερότητας όχι σε μια συμμαχία με τους Podemos που θα συνοδεύεται από την (έτσι κι αλλιώς πολύ αμφίβολη πια) ανοχή Καταλανών και Βάσκων, αλλά σε άλλη κατεύθυνση. Για πολλοστή φορά, οι πυλώνες του βαθέος κράτους του δείχνουν τον «ορθό» δρόμο: συγκυβέρνηση με τους ακραίους νεοφιλελεύθερους Ciudadanos κι όποια ακόμη δεκανίκια προσφερθούν να τη στηρίξουν. Εδώ θα μπορούσε να βοηθήσει και ο φέρελπις νέος Ινίγο Ερεχόν, πρώην νο 2 των Podemos, που επιτέλους έφτιαξε το δικό του κόμμα ώστε να διαπραγματεύεται μόνος του τυχόν υπουργική καρέκλα… Υποστηρικτικά λειτουργεί εδώ και η μούγκα των «προοδευτικών» Ευρωπαίων μπροστά στην καταδίκη εκλεγμένων εκπροσώπων του καταλανικού λαού…

Όμως οι αιτίες της διαχρονικής πολιτικής αστάθειας που ταλανίζει το ισπανικό κράτος κάθε άλλο παρά έχουν εκλείψει, όσο κι αν το ισπανικό λαϊκό στρατόπεδο μοιάζει πάλι ακέφαλο, οι δε αυτονομιστές χωρίς νέα στρατηγική μετά τη βίαιη κατάρρευση των ψευδαισθήσεων για «εύκολη» ανεξαρτησία. Έτσι, είναι πιθανό να αναπαραχθεί το εφιαλτικό για τη Μαδρίτη σενάριο μιας διατήρησης των υψηλών ποσοστών που απέσπασαν οι αυτονομιστές στις τελευταίες εκλογές, αποτρέποντας το σχηματισμό οιασδήποτε «ισπανικής» κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας. Πράγματι, οι τελευταίες δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι μόνο μια απίθανη συνεργασία μεταξύ του PSOE του Σάντσεθ και του δεξιού Λαϊκού Κόμματος του Κασάδο θα είχε άνετη κοινοβουλευτική πλειοψηφία. «Πιο εύκολο είναι να δούμε τους Καταλανούς να φιλούν το χέρι του Ισπανού βασιλιά», έγραψε σχετικά ένας αναλυτής. Από την άλλη, κανείς δεν ξέρει πόσο ισχυρό είναι το αίσθημα… αυτοθυσίας των πολιτικών υπαλλήλων του ισπανικού Στέμματος και των τραπεζιτών!

Πηγή: e-dromos.gr



Ερρίκος Φινάλης: Σχετικά με τον Συντάκτη




Διαβάστε Περισσότερα »

Ο πλανήτης σε κρίση

Κώστας Γκιώνης


Η γη όλη ένα καζάνι πού βράζει, πόλεμοι, αιματηρές διαδηλώσεις, τρομοκρατικές επιθέσεις, πείνα, τεράστιες μεταναστευτικές ροές, ακροβατεί σαν σχοινοβάτης σε τεντωμένο σχοινί, έτοιμο να σπάσει προ πολλού.

Βόρεια Συρία, Αφγανιστάν, Υεμένη, Υποσαχάρια Αφρική, η γη αναβλύζει φρέσκο αίμα, το μόνο πού ενδιαφέρει τους μεγάλους είναι το πόσα θα βγάλουν από την υπόθεση, κροκοδείλια δάκρυα χαρακώνουν τα παραφουσκωμένα μάγουλα τους, μπουκωμένα με τόνους ψευτιάς.

Οι λαοί έχουν φτάσει στα όρια τους, από την μία άκρη ως την άλλη, αιματηρές διαδηλώσεις, ένας κόσμος πού δεν κάνει πίσω παρ' όλη την ακραία αστυνομική η και στρατιωτική βία.

Χιλή: Χιλιάδες διαδηλωτές έχουν βγει στους δρόμους διαμαρτυρόμενοι για την αύξηση στο 1,04 € της τιμής στα μέσα μαζικής μεταφοράς, σκληρές συγκρούσεις με την αστυνομία, ο πρόεδρος της χώρας Σεμπάστιαν Πινιέρα κήρυξε τη χώρα σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης και ανέθεσε την ασφάλεια σε ένα υποστράτηγο, με λίγα λόγια κήρυξε στρατιωτικό νόμο.

Εκουαδόρ: Η κατάργηση της επιδότησης των καυσίμων σε συνδυασμό με πακέτο μέτρων λιτότητας πού εξήγγειλε ο πρόεδρος Λένιν Μορένο με σκοπό της υπαγωγή της χώρας στο ΔΝΤ, ήταν η φωτιά πού άναψε το φιτίλι της οργής, οδομαχίες, επιθέσεις σε κυβερνητικά κτίρια, ανάγκασαν την κυβέρνηση να εγκαταλείψει την πρωτεύουσα Κίτο και να καταφύγει στη παραλιακή πόλη Γουαγιακίλ, οι διαδηλωτές κατέλαβαν το κοινοβούλιο και δω στρατιωτικός νόμος.

Καταλονία: Εκτός ελέγχου η κατάσταση, η κυβέρνηση της Μαδρίτης στέλνει πολιτοφυλακή για την καταστολή των κινητοποιήσεων, μετά από την απόφαση του ανώτατου δικαστηρίου να καταδικάσει σε 13 χρόνια, 9 πολιτικούς και ακτιβιστές της Καταλονίας.

Λίβανος: Χιλιάδες οργισμένοι πολίτες στους δρόμους κατά της πολιτικής ελίτ, λόγω παρατεταμένης πολιτικής κρίσης. Ο πρόεδρος Μισέλ Αούν προσπαθεί να ηρεμήσει την κατάσταση διαβεβαιώνοντας το λαό για μια καθησυχαστική λύση στην οικονομική κρίση πού βρίσκετε η χώρα. Χονγκ-Κόνγκ: Τεράστιες διαδηλώσεις κατά του νομοσχεδίου για την έκδοση υπόπτων στην ηπειρωτική Κίνα, πού ενώ αποσύρθηκε κάτω από το βάρος της λαϊκής οργής, οι διαδηλώσεις αντί να σταματήσουν, συνεχίστηκαν και μετατράπηκαν σε κίνημα υπέρ της δημοκρατίας.

Όλη αυτή η κατάσταση πού έχει περιέλθει ο κόσμος είναι αποτέλεσμα των ακραίων αντιλαϊκών πολιτικών και των ξεδιάντροπων εξουσιών οι οποίες γράφουν στα παλιά τους τα παπούτσια τους λαούς, εξυπηρετώντας τα συμφέροντα των λίγων και δυνατών.

Μέσα σ' αυτή τη κόλαση το παρήγορο είναι ότι λαοί αντιδρούν, πετυχαίνοντας μάλιστα νίκες και δίνοντας το παράδειγμα ανυπακοής πού τόσο έχουμε ανάγκη στις μέρες μας, φωτεινή εξαίρεση παραμένει η επί 10 χρόνια μαστιζόμενη από τα μνημόνια Ελλάδα, βλέπεις έχουμε πολύ σοβαρότερες δουλειές να ασχοληθούμε, όπως το να παρακολουθούμε τηλεσκουπίδια, να κατηγορούμε τους μετανάστες, να βασανίζουμε ανυπεράσπιστα ζωάκια, να βρίζουμε και να λοιδορούμε τα πάντα, να προσκυνάμε σωβρακοφανέλες και να περιμένουμε την βοήθεια του ξανθού γένους... Περαστικά μας!



Κώστας Γκιώνης: Σχετικά με τον συντάκτη




Διαβάστε Περισσότερα »

Η ανθρώπινη νοημοσύνη σε... πτώση

Σπύρος Μανουσέλης


Μια σειρά από στατιστικές μετρήσεις δείχνουν ότι από τον Μεσοπόλεμο μέχρι τα τέλη του εικοστού αιώνα εμφανίζεται μια εντυπωσιακά σταθερή άνοδος του δείκτη νοημοσύνης των νεότερων γενεών, που υπολογίζεται μέσω των IQ τεστ. Αυτό είναι το περίφημο «φαινόμενο Φλιν», που πλέον αμφισβητείται από πλήθος πιο πρόσφατων ερευνών. Το περίεργο είναι ότι τόσο οι νέες όσο και παλιότερες έρευνες βασίζονται αποκλειστικά στην τυφλή αποδοχή των IQ τεστ.

Στο προηγούμενο άρθρο είδαμε πώς από τη μέτρηση των μαθησιακών ανεπαρκειών -μέσω των IQ τεστ- περάσαμε σταδιακά στους παντοδύναμους «δείκτες» της ανθρώπινης νοημοσύνης (βλ. «Μηχανές του Νου», 12-10-2019). Ετσι αυτά τα τεστ, από δείκτες εκπαιδευτικής αμάθειας και μαθησιακής δυσχέρειας, κατάφεραν τελικά να επιβληθούν ως μια καθολική κλίμακα αξιολόγησης των νοητικών ικανοτήτων μας συνολικά.

Αραγε καταφεύγοντας σε αυτά τα τεστ νομιμοποιείται κανείς να μιλά για συνολική αύξηση ή, εναλλακτικά, για εμφανή μείωση της ανθρώπινης νοημοσύνης;

Μήπως η ανθρώπινη νοημοσύνη παρουσιάζει όντως την πτώση που καταγράφουν ορισμένες διεθνείς στατιστικές έρευνες, οι οποίες βασίζονται σε τέτοια τεστ; Ερώτημα που με τη σειρά του μας επιβάλλει να εξετάσουμε αν υπάρχουν κάποια εγγενή και ανυπέρβλητα βιολογικά όρια στην ανάπτυξη και στις επιδόσεις της νοημοσύνης μας. Ή αν, αντίθετα, πρόκειται για πρόσκαιρα ιστορικά φαινόμενα, που οφείλονται σε επιμεριστικές μεθόδους αξιολόγησης των δυνατοτήτων του ανθρώπινου νου.

Μαζική αποβλάκωση λόγω του αντίστροφου «φαινομένου Φλιν»;



Η σταθερή τάση αύξησης των επιδόσεων της ανθρώπινης νοημοσύνης, όπως αυτή καταγράφεται από διάφορες νοητικές δοκιμασίες (κυρίως από τα IQ τεστ), αποτελεί το περιβόητο «φαινόμενο Flynn». Πρόκειται για την εντυπωσιακή ανακάλυψη που έκανε, τη δεκαετία του 1980, ο Τζέιμς Φλιν (James R. Flynn) συγκρίνοντας και αναλύοντας τα μέχρι τότε διαθέσιμα αποτελέσματα στα τεστ νοημοσύνης.

Από τη συγκριτική ανάλυση αυτών των στατιστικών δεδομένων προέκυψε ότι τα τεστ νοημοσύνης των τελευταίων 50 χρόνων σε τουλάχιστον 20 διαφορετικές χώρες για τις οποίες υπάρχουν έγκυρα και ελέγξιμα στατιστικά δεδομένα δείχνουν σαφώς ότι τον εικοστό αιώνα ο δείκτης νοημοσύνης των μαθητών αυξάνεται σταθερά από γενιά σε γενιά κατά 3 μονάδες κάθε 10 χρόνια!

Η ευφυΐα του είδους μας δείχνει να «αυξάνεται περισσότερο από χθες και λιγότερο από αύριο»: κάπως έτσι θα μπορούσε να συνοψίσει κανείς το «φαινόμενο Φλιν» (Flynn effect), τα συμπεράσματα του οποίου προέκυψαν από τη συγκριτική ανάλυση των αποτελεσμάτων στα τεστ νοημοσύνης. Ενας αναμφίβολα κολακευτικός «κανόνας» για την πορεία της ανθρώπινης νοημοσύνης, που εντούτοις προκάλεσε και εξακολουθεί να προκαλεί εντονότατες διενέξεις μεταξύ των ειδικών για το αν ισχύει.

Πάντως ο ίδιος ο Φλιν φρόντισε εγκαίρως να διευκρινίσει ότι στην πραγματικότητα δεν πρόκειται για μια γενική τάση αύξησης της ανθρώπινης ευφυΐας, αλλά μάλλον για την προοδευτική αύξηση της ικανότητάς μας να επιλύουμε, ταχύτερα και ευκολότερα απ’ ό,τι στο παρελθόν, αφηρημένα προβλήματα.

Η αντιστροφή του «φαινομένου Flynn»


Δυστυχώς, πιο πρόσφατες ευρωπαϊκές έρευνες έδειξαν ότι τις τρεις τελευταίες δεκαετίες υπάρχει αντιστροφή της τάσης για αύξηση του IQ. Για παράδειγμα, τα αποτελέσματα των μετρήσεων σε αναπτυγμένες χώρες όπως η Φινλανδία, η Αγγλία και η Δανία, καταγράφουν στις νεότερες γενιές μια σαφή πτώση του IQ. Ετσι, αντίθετα με ό,τι προβλέπει το «φαινόμενο Φλιν», ο δείκτης νοημοσύνης (IQ) φαίνεται να μειώνεται στις γενιές των Ευρωπαίων που έχουν γεννηθεί μετά το 1975!

Σε αυτό το απαισιόδοξο και ιδιαίτερα ανησυχητικό συμπέρασμα κατέληξαν πρώτοι δύο Νορβηγοί ερευνητές, οι οικονομολόγοι Μπερντ Μπράτσμπεργκ και Ολε Ρόγκεμπεργκ που εργάζονταν στο Κέντρο Οικονομικής Έρευνας Frisch Centre του Οσλο. Η μελέτη τους αφορούσε νεαρούς Νορβηγούς που έκαναν τη στρατιωτική τους θητεία και είχαν γεννηθεί από το 1962 έως το 1991. Εκτός ότι ανέλυσε περίπου 730.000 αποτελέσματα από IQ τεστ, ένα επιπλέον στοιχείο της νορβηγικής έρευνας είναι ότι συνέκρινε τα αποτελέσματα IQ μεταξύ αδελφών, προσώπων δηλαδή που μεγάλωσαν στο ίδιο ακριβώς κοινωνικό περιβάλλον και μοιράζονται αρκετά συγγενικά γονίδια.

Ετσι προέκυψε ότι μεταξύ αδελφών το IQ αυξανόταν κατά 0,20 μονάδες στα άτομα που είχαν γεννηθεί από το 1962 μέχρι το 1975, ενώ μειωνόταν κατά 0,33 μονάδες στα άτομα που είχαν γεννηθεί κατόπιν, από το 1975 έως το 1991. Η νορβηγική μελέτη δημοσιεύτηκε το 2018 στο περιοδικό «PNAS», εγκυρότατη επιθεώρηση της αμερικανικής ακαδημίας επιστημών, προκαλώντας πανικό για ορατή πλέον και καταγεγραμμένη απειλή δραματικής μείωσης της ανθρώπινης νοημοσύνης στις νεότερες γενεές.

Κατά τη γνώμη των Νορβηγών ερευνητών, η παρατηρούμενη μείωση της «ευφυΐας» που καταγράφεται από τα τεστ νοημοσύνης δεν οφείλεται ούτε σε μεταλλάξεις των γονιδίων ούτε και σε κοινωνικά αίτια: «Μολονότι τέτοιοι παράγοντες μπορεί να εμπλέκονται, η επίδρασή τους είναι αμελητέα σε σύγκριση με άλλους περιβαλλοντικούς παράγοντες», όπως υποστηρίζουν.

Ως πολύ πιθανότερα αίτια αυτού του φαινομένου οι δύο Νορβηγοί οικονομολόγοι θεωρούν την «επιδείνωση των εκπαιδευτικών και σχολικών προγραμμάτων», την «απαξίωση των εκπαιδευτικών αξιών», την «τηλεόραση και τα νέα διαδικτυακά μέσα», την «επιδείνωση της αγωγής και των σχέσεων στους κόλπους των οικογενειών» και επίσης την «επιδείνωση της διατροφής και της υγείας».

Η μαζική αποβλάκωση είναι αναπόφευκτη;


Ανάλογες έρευνες, που έγιναν σε μερικές ευρωπαϊκές χώρες ακόμα, διαπίστωσαν μια ανάλογη πτώση στα IQ τεστ των νεότερων γενεών. Με αποτέλεσμα ολοένα και συχνότερα επιφανείς επιστήμονες να διερωτώνται γιατί ο δείκτης νοημοσύνης των ανθρώπων φαίνεται πως μειώνεται αντί να αυξάνει, όπως προβλέπει το «φαινόμενο Φλιν». Μάλιστα ορισμένοι ειδικοί, όπως ο ανθρωπολόγος E. Dutton και ο ψυχολόγος R. Lynn, υποστηρίζουν ότι η νοημοσύνη των ανθρώπων έχει ήδη αρχίσει να φθίνει ανεπανόρθωτα και αυτή η καταστροφική πορεία θα επιδεινωθεί με τον χρόνο!

Οσο για τα αίτια της συντελούμενης καταστροφής του ανθρώπινου νου, αυτά παραμένουν άγνωστα και (σκοπίμως;) ασαφή: από την πλανητική οικολογική και διατροφική υποβάθμιση, μέχρι την παιδαγωγική-κοινωνική καταστροφή που δήθεν επιφέρει η μετανάστευση «κατώτερων» πληθυσμών στις πιο αναπτυγμένες οικονομικά χώρες. Εντελώς αυθαίρετες εικασίες που λόγω της συστηματικής προβολής τους από τα ΜΜΕ δημιουργούν κυριολεκτικά υστερία για την δήθεν επικείμενη μαζική αποβλάκωση του ανθρώπινου είδους.

Γιατί άραγε τα ίδια αίτια που ευθύνονται για την νοητική μας κατάπτωση δεν προκαλούν τα ίδια συμπτώματα σε όλες τις χώρες; Γιατί δεν παρατηρούνται τα ίδια συμπτώματα π.χ. στις ΗΠΑ ή στις περισσότερες χώρες της Ευρώπης, αφού τα παραπάνω «αίτια» υπάρχουν επίσης σε αυτές και άρα θα έπρεπε να τις επηρεάζουν εξίσου ή και χειρότερα; Κάτι που ωστόσο δεν αποτυπώνεται από τα IQ τεστ, δεδομένου ότι ο δείκτης νοημοσύνης που καταγράφεται από τις σχετικές μετρήσεις παραμένει σταθερός στις περισσότερες χώρες, ενώ σε μερικές άλλες αναβαίνει, π.χ. στις ΗΠΑ!

Το περίεργο με αυτές τις έρευνες -παλιότερες αλλά και πιο πρόσφατες-, που υποτίθεται ότι μετρούν την άνοδο ή την πτώση της ανθρώπινης νοημοσύνης, είναι η άκριτη αποδοχή από όλες τους της δοκιμασίας και της κλίμακας ευφυΐας των IQ τεστ, τα οποία θεωρούνται -κατά τη γνώμη μας εσφαλμένα- ως η πιο ασφαλής μέθοδος και το πιο επαρκές κριτήριο για την αξιολόγηση της ανθρώπινης νοημοσύνης.

Αν θα έπρεπε να εξαγάγουμε κάποιο πρακτικό συμπέρασμα από αυτές τις πρόσφατες εξελίξεις είναι ότι, αντί να πέφτουμε θύματα της εκάστοτε επιστημονικοφανούς προπαγάνδας σχετικά με τη μαγική αύξηση ή εναλλακτικά την ατεκμηρίωτη καταστροφή των νοητικών ικανοτήτων μας, θα έπρεπε μάλλον να επενδύουμε περισσότερο στην έγκυρη επιστημονική ενημέρωση και όχι στις ναρκισσιστικές ή τρομολαγνικές προφητείες της μόδας.

Γονίδια και ευφυΐα: μια ιδιαιτέρως περίπλοκη σχέση



Η ανθρώπινη νοημοσύνη είναι γενετικά προκαθορισμένη ή, αντίθετα, πρόκειται για μια πολύ σύνθετη εγκεφαλική λειτουργία που προκύπτει και εξαρτάται από τη σύμπλεξη ενδογενών (βιολογικών-γενετικών) και εξωγενών (περιβαλλοντικών-κοινωνικών) παραγόντων;

Σύμφωνα με τα διαθέσιμα νευροβιολογικά δεδομένα, η επιρροή των γενετικών παραγόντων στην ανάπτυξη των νοητικών ικανοτήτων μας υπολογίζεται περίπου στο 52%. Και όπως αποκαλύπτει πλήθος ερευνών, αυτή η διόλου ευκαταφρόνητη γενετική επιρροή δεν εξαρτάται από λίγα μεμονωμένα γονίδια αλλά είναι διάχυτη στο ανθρώπινο γονιδίωμα: εμπλέκει ακόμα έναν απροσδιόριστο αλλά σίγουρα μεγάλο αριθμό γονιδίων, τα οποία όχι μόνο δρουν από κοινού, αλλά και η έκφρασή τους επηρεάζεται σημαντικά από διάφορους «εξωτερικούς», δηλαδή περιβαλλοντικούς, παράγοντες!

Η επιγένεση του νου


Ο ανθρώπινος εγκέφαλος και οι λειτουργίες του περιγράφονταν μέχρι πρόσφατα ως ένα ιδιαίτερα πολύπλοκο βιολογικό όργανο, που αναπτύσσεται ταχύτατα μέχρι το τέλος της εφηβείας, γνωρίζει το ζενίθ της ανάπτυξης των δυνατοτήτων του κατά την ενηλικίωση, ενώ είναι καταδικασμένο σε σταδιακή παρακμή κατά τη γήρανση.

Η σύγχρονη νευροεπιστημονική έρευνα, αντίθετα, έχει δείξει ότι ο εγκέφαλός μας είναι ένα απίστευτα εύπλαστο και δυναμικό όργανο, το οποίο διατηρεί σχεδόν σε όλη τη διάρκεια της ζωής του τη δυνατότητα να ανανεώνει τις βασικές δομές και τις λειτουργίες των νευρωνικών δικτύων του ανάλογα με τον πλούτο των ερεθισμάτων που δέχεται από το περιβάλλον του.

Κάτι που επιβεβαιώνεται από πολλές έρευνες σχετικά με τους γενετικούς παράγοντες των νοητικών λειτουργιών του εγκεφάλου μας, τα γονίδια που εμπλέκονται είναι πολυλειτουργικά: εκτός από τις καθαρά νοητικές συμπεριφορές μας, συμμετέχουν και σε πολλές άλλες λειτουργίες του σώματός μας. Για παράδειγμα, επεμβαίνουν ρυθμιστικά σε κάποιες μεταβολικές και αναπτυξιακές λειτουργίες των νευρών του εγκεφάλου μας, ακόμη και στους μηχανισμούς κυτταρικής «απόπτωσης», δηλαδή στον γενετικά προγραμματισμένο θάνατο ορισμένων εγκεφαλικών κυττάρων, τα οποία κυριολεκτικά «αυτοκτονούν» όταν υποστούν σοβαρή βλάβη ή μετάλλαξη από διάφορους βλαπτικούς παράγοντες.

Ενα άλλο πολύ ενδιαφέρον εύρημα είναι ότι τα περισσότερα από αυτά τα γονίδια αποδεικνύονται ιδιαίτερα ευαίσθητα σε «εξωγενείς» επιγενετικούς παράγοντες, οι οποίοι άλλοτε ενισχύουν και άλλοτε καταστέλλουν την έκφραση ενός γονιδίου. Με άλλα λόγια, τα κύτταρα της εγκεφαλικής μηχανής φαίνεται πως είναι «εκ γενετής» ανοιχτά σε επιρροές του περιβάλλοντος. Στην πραγματικότητα η δυνατότητα «αναπρογραμματισμού» μέρους της γενετικής πληροφορίας που βρίσκεται κωδικευμένη στο DNA μας αποτελεί την πιο εύλογη επιστημονική εξήγηση τόσο για τη διατήρηση για μεγάλα χρονικά διαστήματα όσο και για την εντυπωσιακή ταχύτητα μεταβίβασης κάποιων επίκτητων χαρακτηριστικών στους απογόνους.

Και η επιστήμη της επιγενετικής (epigenetics) μελετά ακριβώς τις επίκτητες -και άρα επιγενετικές- μεταβολές όχι τόσο στη δομή όσο στην έκφραση των γονιδίων. Αυτές οι πολύ συχνές λειτουργικές μεταβολές στην έκφραση των γονιδίων δεν προκύπτουν από αλλαγές στην αλληλουχία του DNA, δηλαδή του χημικού υποστρώματος της πληροφορίας των γονιδίων.

Επομένως είναι όχι μόνο ανακριβές, αλλά και παραπλανητικό το να μιλά κανείς για «γονίδια ευφυΐας». Αντίθετα, όπως επιβεβαιώνεται από ολοένα και περισσότερες έρευνες, η νοημοσύνη μας είναι μια πολύπλοκη εγκεφαλική ικανότητα, η ανάδυση της οποίας εξαρτάται από την αλληλεπίδραση πολλών ενδογενών βιολογικών και εξωγενών περιβαλλοντικών παραγόντων.

Πηγή: efsyn.gr



Σπύρος Μανουσέλης: Σχετικά με τον Συντάκτη




Διαβάστε Περισσότερα »

Σάββατο, 19 Οκτωβρίου 2019

«Όσοι δεν έχουν να πληρώσουν, δεν θα πλησιάζουν καν τα νοσοκομεία»

Αλέξανδρος Ζέρβας


Αίσθηση αλλά και έντονες αντιδράσεις προκάλεσε η πρόταση της «γαλάζιας» ηγεσίας του Πανελληνίου Ιατρικού Συλλόγου να μετατραπούν τα δημόσια νοσοκομεία από Νομικά Πρόσωπα Δημοσίου Δικαίου (ΝΠΔΔ) σε Νομικά Πρόσωπα Ιδιωτικού Δικαίου (ΝΠΙΔ) Μη Κερδοσκοπικού Χαρακτήρα. Όχι τόσο γιατί σε κάποιους φαντάζει ως «ξεπατίκωμα» των προτάσεων που είχε παρουσιάσει προεκλογικά ο Κυριάκος Μητσοτάκης για είσοδο ιδιωτών στα δημόσια νοσοκομεία και ιδιωτικοποίηση της Δημόσιας Υγείας, αλλά γιατί στην πραγματικότητα πηγαίνουν πολύ πιο πέρα από αυτές.

Σε κάθε περίπτωση, η ηγεσία του ΠΙΣ μοιάζει να προχωράει ακάθεκτη, αφού μετά την παρουσίαση των εν λόγω προτάσεων, έγινε δεκτή «μετά Βαϊων και κλάδων δεκτή από τον υπουργό Υγείας, Βασίλη Κικίλια. Ο δε πρόεδρός του Αθανάσιος Εξαδάκτυλος κατά τη συνέντευξη τύπου που παραχώρησε για το ζήτημα έκανε ιδιαίτερη αναφορά στο νοσοκομείο Παπαγεωργίου της Θεσσαλονίκης ως υποδειγματικό παράδειγμα λειτουργίας ενός τέτοιου μοντέλου. Είναι όμως έτσι τα πράγματα; Και ποιες είναι οι πραγματικές σκοπιμότητες της παρουσίασης μια τέτοιας πρότασης σε αυτή τη συγκυρία;

Η «αμαρτωλή» ανάδειξη της ηγεσίας του ΠΙΣ


Μιλώντας στο tvxs.gr ο Δημήτρης Βαρνάβας, μέλος του Μετώπου Νοσοκομειακών Γιατρών στο Δ.Σ. του ΠΙΣ και πρώην πρόεδρος της ΟΕΝΓΕ, εκτιμά ότι «αναμένονται ραγδαίες το επόμενο διάστημα, με επίκεντρο τη απόπειρα ιδιωτικοποίησης, ένα θέμα το οποίο θα επιχειρήσουν να ανοίξουν με διάφορους τρόπους και διάφορα προσχήματα. Κυρίως -όπως βλέπουμε τώρα- βάζουν τα δουλικά τους, του υπηρέτες τους να κάνουν τη βρόμικη δουλειά. Θέλουν δηλαδή να εμφανίσουν πως κατόπιν απαίτησης του κοινού μας το κάνουμε. Μας το ζήτησαν οι γιατροί, άρα τι να κάναμε; Το υλοποιούμε».

Αναφορικά με τα πραγματικά αίτια της εν λόγω πρότασης εκ μέρους της ηγεσίας του ΠΙΣ αναφέρει ότι σε καμιά περίπτωση ο ίδιος αλλά και όσοι παρακολουθούσαν τα τεκταινόμενα δε βρέθηκαν προ εκπλήξεως: «Αυτή η ομάδα, η οποία σήμερα βρίσκεται στη διοίκηση το ΠΙΣ τα είχε πει από το Φλεβάρη αυτά τα πράγματα. Το Φλεβάρη έγινε η γενική συνέλευση του Συλλόγου. Στη συνέχεια τον Μάρτιο έγιναν εκλογές. Τότε η ομάδα Εξαδάκτυλου (σ.σ. του προέδρου του ΠΙΣ) είχε πει όλες αυτές τις προτάσεις κι εμείς τις είχαμε σημειώσει διότι πήγαιναν τότε για νέα ηγεσία του ΠΙΣ» σημειώνει χαρακτηριστικά.

Υπενθυμίζει δε το «ύποπτο» χρονικό ανάδειξης της εν λόγω ηγεσίας του Συλλόγου, επισημαίνοντας: «Αυτή η ομάδα λοιπόν, όταν έγιναν οι εκλογές του Μαρτίου, ήταν εκείνη που έκανε τη νοθεία στις κάλπες του Συλλόγου. Μιλάμε για διαπιστωμένη νοθεία πλέον. Στη συνέχεια όταν ο τότε υπουργός Υγείας, ο Ξανθός, λόγω του γεγονότος ότι υπήρξαν καταγγελίες μέσα από το ίδιο το ψηφοδέλτιο του Εξαδάκτυλου, ακύρωσε τις εκλογές κι έδωσε εντολή για επανάληψή τους -καθώς ο υπουργός εποπτεύει τη διαδικασία, καθώς ο ΠΙΣ είναι Νομικό Πρόσωπο Δημοσίου Δικαίου, δεν είναι απλό συνδικαλιστικό Σωματείο τότε αυτοί υπεξαίρεσαν την κάλπη προκειμένου να μην υπάρχουν αποδεικτικά στοιχεία».

«Με άλλα λόγια πρόκειται για μια ομάδα (σσ Εξαδάκτυλου) που δε διστάζει μπροστά σε τίποτα. Προφανώς λοιπόν δε δίσταζε να πει ό,τι θα τους υπαγόρευαν, ό,τι πιο ακραίο έχουν στο μυαλό τους. Και να σκεφτεί κανείς πως πρόκειται για μια ομάδα ελευθεροεπαγγελματιών γιατρών, οι οποίοι το μόνο που έχουν στο νου τους είναι πώς θα εξυπηρετήσουν τα συμφέροντα της αντίστοιχης ομάδας νεοφιλελεύθερων, προκειμένου να βάλουν πόδι στα νοσοκομείο ούτως ώστε να αυξήσουν την πελατεία και τα έσοδά τους» επισημαίνει ο κ. Βαρνάβας.

Είσοδος ιδιωτών στα νοσοκομεία και έξοδος νοσοκομειακών γιατρών στον ιδιωτικό τομέα


Αναφορικά με την ουσία των προτάσεων τονίζει: «Ουσιαστικά τα νοσοκομεία χάνουν τον δημόσιο χαρακτήρα τους, οι γιατροί και οι εργαζόμενοι παύουν να έχουν μονιμότητα και πλέον μπαίνουν οι ιδιώτες στα νοσοκομεία -κάτι που προέβλεπε η πρόταση Μητσοτάκη. Μόνο που δεν μπαίνουν απλά με βάση τις προβλέψεις της πρότασης Μητσοτάκη -δηλαδή να μπει ένας ιδιώτης με έναν αξονικό και να τον δουλεύει- αλλά αυτό που προτείνει ο ΠΙΣ είναι να μπουν οι ελευθεροεπαγγελματίες και να δουλεύουν κανονικά, δηλαδή να φέρνουν την πελατεία τους μέσα στα δημόσια νοσοκομεία».

«Κάτι τέτοιο θα αλλοιώσει προφανώς ολοσχερώς το νόημα ενός δημόσιου νοσοκομείου, διότι όταν άλλος φέρνει τον πελάτη του από τον οποίο έχει αμειφθεί, προφανώς και θα ενδιαφέρεται μόνο για αυτόν, δε θα ενδιαφέρεται για το σύνολο των ανθρώπων που νοσηλεύονται εκεί» υπογραμμίζει ο κ. Βαρνάβας και προσθέτει: «Αντίστοιχα, ένας γιατρός του ΕΣΥ δε θα έχει κανένα ενδιαφέρον να νοσηλέψει τον πελάτη του ελευθεροεπαγγελματία, ή αν το έχει θα το έχει γατί έκανε deal μαζί του, ούτως ώστε να κάνει τη δουλειά αυτή»

Ταυτόχρονα, όπως λέει υπάρχουν τα παρεπόμενα και από τη σκοπιά όσων γιατρών εργάζονται σήμερα στα δημόσια νοσοκομεία. «Από την άλλη, μια μερίδα των νοσοκομειακών γιατρών θα διεκδικήσουν να δραστηριοποιηθούν κι αυτοί στον ιδιωτικό τομέα. Να σταματήσει δηλαδή η πλήρης κι αποκλειστική απασχόλησή τους στα δημόσια νοσοκομεία και να ανοίξουν και αυτοί ιδιωτικά ιατρεία. Αυτό θα το κάνουν και για να έχουν πρόσθετα έσοδα αλλά και για έναν επιπλέον λόγο: όταν μπαίνεις σε μια διαδικασία ιδιωτικοποίησης καμιά κυβέρνηση δε συζητάει για βελτίωση μισθών ή οτιδήποτε άλλο. Σου λέει: κύριε, μπορείς να βγεις στην πιάτσα και να βγάλεις τα λεφτά που ζητάς. Βρες λοιπόν κι όσα αρπάξεις άρπαξες» σημειώνει.

«Συνεπώς έχουμε είσοδο ιδιωτών στα νοσοκομεία κι έξοδο των νοσοκομειακών γιατρών στον ιδιωτικό τομέα. Ποιοι θα βγουν ζημιωμένοι; Θα βγουν οι ασθενείς προφανέστατα, θα βγουν όμως και οι ελευθεροεπαγγελματίες γιατροί, τους οποίους υποτίθεται ότι εκπροσωπεί. Κι αυτό γιατί ο γιατρός του ΕΣΥ που θα βγει στον ιδιωτικό τομέα θα έχει πίσω του ένα νοσοκομείο στο οποίο εργάζεται κι όπου ο ίδιος έχει προνομιακή θέση, την οποία δε θα έχει ο ελευθεροεπαγγελματίας που μπήκε να νοσηλέψει κάποιους ασθενείς του» τονίζει ο κ. Βαρνάβας.

«Θολώνουν την εικόνα με το παράδειγμα του Παπαγεωργίου»


Σε ό,τι έχει να κάνει με το παράδειγμα του νοσοκομείου Παπαγεωργίου, το οποίο ανάφεραν, υπογραμμίζει πως «Εδώ προσπαθούν να θολώσουν την εικόνα. Φέρνουν δηλαδή ως παράδειγμα το νοσοκομείο Παπαγεωργίου στη Θεσσαλονίκη, το οποίο όντως είναι Νομικό Πρόσωπο ιδιωτικού Δικαία, καθώς ήταν δωρεά. Το εμφανίζουν λοιπόν ως προπέτασμα καπνού, διότι αυτό που δε λένε είναι πως -όπως προκύπτει κι από τη Διαύγεια- το συγκεκριμένο νοσοκομείο επιχορηγείται κάθε μήνα με ένα ποσό τριών εκατομμυρίων ευρώ για τη μισθοδοσία αλλά και τις λειτουργικές του δαπάνες».

«Αυτό που προτείνουν οι Εξαδάκτυλοι είναι τελείως διαφορετικό, αφού ζητάνε τα νοσοκομεία να είναι αυτοσυντηρούμενα» συνεχίζει ο κ. Βαρνάβας και προσθέτει: «Δηλαδή να μην επιχορηγούνται πλέον από τον κρατικό προϋπολογισμό, να φροντίζουν να τα βγάζουν πλέον μόνα τους. Και πως μπορούν να τα βγάζουν πέρα μόνα τους;Από τη μια, κάνοντας συμβάσεις με ασφαλιστικές εταιρίες, οι οποίες βέβαια θα βάλουν πόδι χοντρά μέσα στα νοσοκομεία. Άλλωστε, καμιά ασφαλιστική εταιρία -κι ιδιαίτερα οι μεγάλες- δεν δίνει πόρους χωρίς να επιβάλλει τους δικούς της όρους. Κι αφετέρου, παίρνοντάς τα από τους ίδιους του ασθενείς και τους ασφαλιστικούς τους φορείς».

«Αυτό σημαίνει παύει η κρατική επιχορήγηση παύει η κρατική εποπτεία πάνω στα δημόσια νοσοκομεία, τα οποία μπαίνουν σε ένα κυνήγι επιβίωσης. Και τα μένουν μεγάλα νοσοκομεία θα μπορέσουν να επιβιώσουν, τα μικρά νοσοκομεία όμως όπως για παράδειγμα τα ακριτικά, όπως της Φλώρινας και του Διδυμοτείχου, ή ενός νησιού, όπως της Λήμνου -το οποίο αντιμετωπίζει τεράστια προβλήματα- πώς θα επιβιώσουν; Το πιθανότερο είναι να μην επιβιώσουν. Εκείνο που μένει λοιπόν είναι, όπως έχουμε δει στο παρελθόν με τα μεγάλα funds του εξωτερικού που έρχονται κι αγοράζουν τα ιδιωτικά νοσηλευτήρια στην Ελλάδα, να δούμε κάτι ανάλογο να συμβαίνει με την αγορά κι εκμετάλλευση από τα ίδια funds των πρώην δημόσιων νοσοκομείων, προκειμένου να μεγιστοποιήσουν τα κέρδη τους με πολύ χαμηλές αμοιβές αλλά κι εξαγορά των νοσοκομείων σε εξευτελιστικές τιμές» σημειώνει παράλληλα.

Ταξικός διαχωρισμός των υπηρεσιών Υγείας


Όσον αφορά στις επιπτώσεις των προτάσεων στους ασθενείς τονίζει: «Είναι σαφές πως δε θα έχουν όλοι την ίδια πρόσβαση στα νοσοκομεία. Κατ’ αρχάς, όπως συμβαίνει και τώρα με τις ασφαλιστικές εταιρίες, θα δημιουργηθούν πακέτα υγείας. Με άλλα λόγια, ένα σύστημα αντίστοιχο του Obamacare στις ΗΠΑ. Άλλωστε προς τα εκεί πάει το πράγμα, στο αμερικάνικο μοντέλο, δεν πάει σε κάτι ευρωπαϊκό αυτή η πρόταση. Μόνο που εκεί δημιουργήθηκε μετά από πολύ συζήτηση, προκειμένου να καλύψει εκεί ο Ομπάμα τους πολύ φτωχούς που πέθαιναν στις εισόδους των νοσοκομείων, καθώς δεν μπορούσαν να μπουν μέσα».

Όπως διευκρινίζει ο κ. Βαρνάβας: «Θα δημιουργήσουν λοιπόν ένα μικρό, φτηνό πακέτο για τους πολύ φτωχούς, θα έχεις ένα δεύτερο πακέτο για αυτούς που είναι ασφαλισμένοι με μια μέτρια εισφορά και θα έχεις κι ένα τρίτο πακέτο για τους εύπορούς, οπότε θα έχεις κι αντίστοιχους θαλάμους κι αντίστοιχες υπηρεσίες κλπ». «Με άλλα λόγια λοιπόν παύει να υπάρχει μια ισοτιμία των πολιτών που θα μπαίνουν στα νοσοκομεία -ακόμη κι αν αυτή η ισονομία είναι θεωρητική, ξέρουμε ότι υπάρχουν φακελάκια κι ό,τι άλλο συμβαίνει. Τώρα πλέον αυτό το πράγμα θέλουν να του δώσουν θεσμική υπόσταση, δηλαδή το φακελάκι και η αμοιβή του γιατρού θα είναι μέσα στις θεσμοθετημένες υποχρεώσεις των ασθενών. Δε θα υπάρχει λοιπόν κανένας δημόσιος χαρακτήρας των νοσοκομείων» λέει ο πρώην πρόεδρος των νοσοκομειακών γιατρών.

Ο κ. Βαρνάβας καταλήγει δε ανασύροντας μια ανάλογη πρόταση από το μακρινό παρελθόν: «Το 2001 ο Αλέκος Παπαδόπουλος, ο οποίος είναι ο προπάτορας των νεοφιλελεύθερων αλλαγών στο Εθνικό Σύστημα Υγείας, είχε προτείνει τα νοσοκομεία να δημιουργήσουν ιδιαίτερους θαλάμους για να νοσηλεύουν ασθενείς, οι οποίοι θα πληρώνουν από την τσέπη τους. Αυτό τότε δεν προχώρησε, καθώς οι νοσοκομειακοί γιατροί αντιδράσαμε σθεναρά και είπαμε πως εμείς δεν διαχωρίζουμε τους ασθενείς σε κατηγορίες και τονίσαμε ότι θα νοσηλεύουμε στους θαλάμους πολυτελείας όσους ασθενείς το έχουν ανάγκη, κι ας έρθει ο Παπαδόπουλος να κάνει τον διαχωρισμό. δεν περπάτησε λοιπόν τότε το σχέδιο. Τώρα επανέρχεται το ίδιο νεοφιλελεύθερο μοντέλο, που λέει πως τα νοσοκομεία -κατά το πρότυπο των ιδιωτικών κλινικών- θα χωρίζουν τους ασθενείς σε Α, Β και Γ θέση . Αν πληρώνεις δηλαδή λίγα θα νοσηλεύεσαι σε τετράκλινο κι αν θες να μπεις σε μονόκλινο θα πρέπει να βάλεις πιο βαθια το χέρι στην τσέπη. Σε τέτοιο μοντέλο θα πάμε, δηλαδή οι ασθενείς θα διαχωρίζονται, όσοι δεν έχουν να πληρώσουν τα περαιτέρω -τα φακελάκια, τις εισφορές κλπ- δε θα μπορούν να πλησιάσουν στα νοσοκομεία».

Πηγή: tvxs.gr



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Κάντο όπως η Κόστα Ρίκα!

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου


Ο παράδεισος των oικολόγων και ένα παγκόσμιας σημασίας παράδειγμα


Το μερίδιο ανανεώσιμων πηγών στο σύστημα παραγωγής ενέργειας της Κόστα Ρίκα στην Κεντρική Αμερική έφτασε φέτος το 98,84%, ανακοίνωσε προ ημερών η κρατική επιχείρηση παραγωγής ενέργειας Instituto Costarricense de Electricidad (ICE). (Σημειωτέον ότι αυτό συμβαίνει παρότι η κατανάλωση ηλεκτρισμού στη χώρα αυξήθηκε κατά 4,2 φορές μεταξύ 1980 και 2009, λόγω των υψηλών ρυθμού εξηλεκτρισμού και ενώ η Κόστα Ρίκα είναι και εξαγωγέας ηλεκτρικής ενέργειας).

Δεν είναι όμως μόνο στην παραγωγή ηλεκτρισμού από μη ρυπογόνες πηγές που η μικρή χώρα της Λατινικής Αμερικής διεκδικεί την παγκόσμια πρωτοπορία στο θέμα της προστασίας του περιβάλλοντος, αλλά και δίνει ένα πολύ μεγάλης, παγκόσμιας σημασίας παράδειγμα για το τι μπορεί να κάνουν μια ηγεσία με σαφές όραμα και στρατηγική και μια κοινωνία που το ασπάζεται ενεργά, ακόμα και αντιμέτωπες με τις συνήθεις ισχυρές πιέσεις των βιομηχανιών ορυκτών καυσίμων και άλλων ρυπογόνων βιομηχανικών λόμπι.

Αναγνωρίζοντας τα επιτεύγματα της χώρας, ο ΟΗΕ της απένειμε φέτος το βραβείο «Champions of the Earth», τη σημαντικότερη διάκριση του διεθνούς οργανισμού για τα θέματα του περιβάλλοντος, για το ρόλο της στην προστασία της φύσης και τις φιλόδοξες πολιτικές της για την καταπολέμηση της κλιματικής αλλαγής, που την έχουν καταστήσει «παγκόσμιο ηγέτη» στο θέμα της βιωσιμότητας.

H Κόστα Ρίκα επιδιώκει να γίνει το 2021, ταυτόχρονα με τον εορτασμό των 200 χρόνων από την ανεξαρτησία της από τους Ισπανούς, η δεύτερη χώρα στον κόσμο με «ουδετερότητα άνθρακα» (μετά το Μπουτάν). Ουδετερότητα άνθρακα σημαίνει να απορροφάς από την ατμόσφαιρα όσον άνθρακα εκπέμπεις.

Αλλά δεν είναι μόνο οι εκπομπές άνθρακα. Η Κόστα Ρίκα έχει επίσης κάνει μεγάλες προόδους στο θέμα της αναδάσωσης, της προστασίας της βιοποικιλότητας (η ίδια διαθέτει το 6% της παγκόσμιας βιοποικιλότητας), ενώ έχει ένα πρόγραμμα σταδιακής αντικατάστασης των υπαρχόντων αυτοκινήτων με υβριδικά και ηλεκτρικά. Μετά την αντικατάσταση των ορυκτών καυσίμων από ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, τα αυτοκίνητα είναι ο βασικός εναπομένων παράγων εκπομπής αερίων θερμοκηπίου.

Η Κόστα Ρίκα είναι επίσης από τους πρωταγωνιστές στην αντιμετώπιση της ρύπανσης των θαλασσών από πλαστικά, ιδίως πλαστικές συσκευασίες μιας χρήσης. Το πρόβλημα αυτό είναι μείζον γιατί, έτσι που πάμε, λένε οι επιστήμονες, μισο-αστεία, μισο-σοβαρά, μέχρι τα μέσα του αιώνα θα υπάρχουν στους ωκεανούς περισσότερες πλαστικές σακούλες παρά ψάρια!

Η Κόστα Ρίκα είναι διεθνώς πρωτοπόρα και στην έρευνα για νέες μορφές ενέργειας και εκεί θα οργανωθεί το 2020 ένα συνέδριο επιστημόνων από τη Βόρεια και τη Νότια Αμερική με θέμα νέους τρόπους εκμετάλλευσης της ενέργειας των θαλασσών.

Προς στιγμήν, η μικρή κεντροαμερικανική χώρα είχε ενδιαφερθεί, από κοινού με μια εταιρεία του αεροδιαστημικού τομέα των ΗΠΑ, και για την παραγωγή ενέργειας από υδρογόνο, που ορισμένοι αναλυτές διεθνώς θεωρούν ως την «ενέργεια του μέλλοντος», η έρευνα όμως στον τομέα αυτό σταμάτησε και τα συμβόλαια ακυρώθηκαν, προκαλώντας μεγάλες διαμαρτυρίες της κοινής γνώμης και επικρίσεις προς την κυβέρνηση.

Από όλα αυτά, σημειωτέον, η Κόστα Ρίκα είχε οικονομικό όφελος και όχι κόστος. Μη χρησιμοποιώντας επί 20 χρόνια ορυκτά καύσιμα για την παραγωγή ηλεκτρισμού υπολογίζεται ότι κέρδισε 482,4 εκατομμύρια δολάρια. Τα οικονομικά οφέλη δεν περιορίζονται εκεί, γιατί η χώρα έχει επίσης οργανώσει μια προσοδοφόρα «βιομηχανία» οικο-τουρισμού.

Άλλωστε τα ίδια τα επιτεύγματά της στην οικολογία και οι διεθνείς δραστηριότητές της στον τομέα αυτό, έχοντας μια διεθνή ακτινοβολία αυξάνουν την «ήπια (πολιτική) ισχύ» της χώρας και την καθιστούν ακόμα πιο ελκυστική ως τουριστικό προορισμό.

Φέτος και μέχρι τώρα η υδροηλεκτρική ενέργεια παρήγαγε το 67,5% της συνολικής ηλεκτρικής ενέργειας, παρά τις ξηρασίες που έπληξαν την περιοχή, η αιολική ενέργεια το 17%, η γεωθερμική το 13,5%. Η ηλιακή ενέργεια και η βιομάζα είναι κάτω του 1%, το μερίδιο όμως της πρώτης αναμένεται να αυξηθεί λόγω της εισαγωγής και εγκατάστασης μεγάλου αριθμού κινεζικών φωτοβολταϊκών. Η παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας γίνεται από 100 εγκαταστάσεις, κρατικές, αγροτοσυνεταιριστικές και ιδιωτικές.

Να προσθέσουμε τέλος ότι η Κόστα Ρίκα διακρίνεται και από μία άλλη πρωτοτυπία. Η επανάσταση των στρατιωτικών της(!) το 1948, οδήγησε στην κατάργηση των ενόπλων δυνάμεων, αφού η ηγεσία που ανέδειξε, κατέληξε στο συμπέρασμα ότι δεν υφίσταται εξωτερική απειλή κατά της χώρας. Έκτοτε η χώρα διαθέτει μόνο αστυνομική δύναμη και μια ειδική δύναμη που υπάγεται στην Προεδρία της. Οι μεγάλες πιστώσεις που πήγαιναν παλαιότερα στις ένοπλες δυνάμεις διατίθενται έκτοτε και για πολλές δεκαετίες στην αντιμετώπιση κοινωνικών και οικονομικών προβλημάτων.

Δημοσιεύτηκε στο ΑΠΕ-ΜΠΕ

Πηγή: konstantakopoulos.gr



Δημήτρης Κωνσταντακόπουλος: Σχετικά με τον συντάκτη




Διαβάστε Περισσότερα »

Μια (προσπάθεια) πολιτικής ανάλυσης του Sin Boy

Άρης Χατζηστεφάνου


«Δηλαδή, το κάναμε μπάτε σκύλοι αλέστε», έλεγε, με έκφραση αηδίας, η παρουσιάστρια κεντρικού δελτίο ειδήσεων, όταν πληροφορήθηκε ότι πολίτες με καταγωγή από την Αλβανία ζητούσαν την έκδοση AMKA.

Λίγες ημέρες αργότερα, ανάλογα ρατσιστικά συναισθήματα κυριάρχησαν σε αρκετά μέσα ενημέρωσης, όταν άνοιξε η συζήτηση για το δικαίωμα ψήφου των ομογενών και κατ’ επέκταση των μεταναστών που γεννήθηκαν και μεγάλωσαν στην Ελλάδα.

Αυτή τη φορά, ο ρατσισμός δεν στρεφόταν εναντίων προσφύγων ή μεταναστών που βρέθηκαν εδώ και μερικούς μήνες στην Ελλάδα. Αφορούσε κατοίκους της χώρας μας, που έφτασαν στην Ελλάδα πριν από δεκαετίες, με απόφαση της ελληνικής κυβέρνησης (συμπτωματικά, με πρωθυπουργό και τότε έναν Μητσοτάκη) και συνεισφέρουν με την εργασία τους στην εθνική παραγωγή.

Η αναζωπύρωση του ρατσισμού, ακόμη και απέναντι σε ανθρώπους που έχουν ενσωματωθεί πλήρως στην ελληνική κοινωνία, γίνεται εμφανής σε όλους τους τομείς της καθημερινότητας και φυσικά δεν θα μπορούσε να αφήσει ανεπηρέαστο το καλλιτεχνικό στερέωμα. Όταν ο αλβανικής καταγωγής ράπερ Sin Boy τίναξε στον αέρα τα κοντέρ του YouTube με το τραγούδι του «Mama?» ο ρατσισμός ήταν διάχυτος σε αρκετά κείμενα που δημοσιεύθηκαν σε εφημερίδες και ηλεκτρονικά μέσα ενημέρωσης. Κάποιοι παρουσίαζαν τον κατά κόσμο Agustin Gega ή Θοδωρή Γκέκα σαν τον «Αλβανό fake ραπερ» και έκρυβαν τα ρατσιστικά τους σχόλια πίσω από μια δήθεν καλλιτεχνική κριτική.

Ομολογουμένως οι στίχοι των τραγουδιών του, η περσόνα που παρουσίαζε και ο θόρυβος που ξεσήκωσε με ορισμένες δηλώσεις του, βοηθούσαν του επίδοξους «μουσικοκριτικούς» να ρίξουν την χολή τους.

Ο Sin Boy παρουσιάστηκε ως ο «καλλιτέχνης του τίποτα», ένας «αποτυχημένος ράπερ» που αγνοεί τους βασικούς κανόνες στιχουργικής της hip hop σκηνής και εντυπωσιάζει μόνο τα 12χρονα.

Αυτό που ελάχιστοι παρατήρησαν είναι, ότι, η κριτική που δέχεται, είναι σχεδόν πανομοιότυπη με τα σχόλια που αντιμετώπιζαν οι μαύροι καλλιτέχνες στις ΗΠΑ, που εκπροσωπούν το ίδιο μουσικό είδος. Όλοι παρουσιάζονται σαν εκπρόσωποι μιας «νωχελικής» γενιάς, που βαριέται ακόμη και να ανοίξει το στόμα της και αντί για αιτήματα έχει μόνο καταναλωτικές ανάγκες.


Το μωρό μου θέλει να πάρει καινούρια τσάντα
Louis V και Gucci, δεν παίζουμε με Prada


Tο μουρμουρητό της mumble rap


Αν και ο Sin Boy αρνείται σχεδόν κάθε κατηγοριοποίηση, το είδος της ραπ που ακολουθεί τα τελευταία χρόνια προσομοιάζει περισσότερο στην λεγόμενη mumble (μουρμουρητό) rap - μια υποκατηγορία της hip hop σκηνής που άρχισε να διαδίδεται από τη δεκαετία του 2010 στη διαδικτυακή πλατφόρμα του Soundcloud. Για την ιστορία, ο όρος mumble rap, τον οποίο δημιούργησε ο ράπερ Wiz Khalifa, θεωρείται υποτιμητικός από ορισμένους καλλιτέχνες, που προτιμούν να την ονομάζουν SoundCloud rap ή την συνδέουν με την Emo rap.

Αν και τον τίτλο του πρώτου mumble ράπερ διεκδικεί με αξιώσεις ο Chief Keef από το Σικάγο (ο οποίος από το 2012 αλλοίωνε το τέλος κάθε στίχου με ένα μουρμουρητό), η mumble rap θα ενηλικιωθεί στην Ατλάντα της Τζόρτζια. Μακριά από τις παραδοσιακές μητροπόλεις της hip hop, το νέο είδος θα πατήσει πάνω στο κύμα της λεγόμενης «δημοκρατικοποίησης της Hip Hop», όταν οι νέες τεχνολογίες επέτρεψαν σε νέους καλλιτέχνες να δημιουργούν και να διανέμουν τα δικά τους κομμάτια με μοναδικά εργαλεία ένα υπολογιστή, ένα μικρόφωνο και μια σύνδεση στο ίντερνετ.

Σε αυτή τη φάση, πρωτοπόροι της mumble rap όπως ο Thug, o Future και ο Migos αμφισβήτησαν του άγραφους κανόνες της στιχουργικής τής hip hop και παρουσίασαν τραγούδια, τα οποία ήταν σχεδόν ολοκληρωτικά ακατάληπτα – είτε λόγω της ταχύτητας ή λόγω της εκφοράς.

Η mumble rap θα εκφράσει από την πρώτη στιγμή την κουλτούρα της μικροπαραβατικότητας και των ναρκωτικών που συναντά κανείς και στην trap, μια ακόμη κατηγορία της hip hop που πήρε το όνομά της από το εμπόριο του κρακ - της «κοκαΐνης των φτωχών».

Ενώ, όμως, οι περισσότεροι επικριτές συνέδεσαν το μουρμουρητό και τους αργόσυρτους ρυθμούς μόνο με τη χρήση ναρκωτικών από τους mumble ράπερς, αρκετοί γλωσσολόγοι και ανθρωπολόγοι άρχισαν να διακρίνουν βαθύτερα χαρακτηριστικά στη νέα μουσική σκηνή. Ερευνητές, όπως ο Ντέλον Άλεν Όμροου, από το πανεπιστήμιο του Γιορκ, επιχείρησαν να αναλύσουν το φαινόμενο καταφεύγοντας στις θεωρίες του μεγάλου σοβιετικού γλωσσολόγου, Βαλεντίν Βολόσινοφ, και συγκεκριμένα στο βιβλίο του Μαρξισμός και Φιλοσοφία της Γλώσσας (Εκδόσεις Παπαζήσης). Για τον Βολόσινοφ, η γλώσσα είναι το πεδίο της συμβολικής σύγκρουσης διαφορετικών κοινωνικών ομάδων – υπό μια έννοια είναι ένα ακόμη όπλο αλλά και ένα πεδίο μάχης στον πόλεμο των τάξεων.


Μες στο σπίτι δε βγάζω τα chains
Για να θυμάμαι πως κάποτε δεν ήμασταν okay
Απ' τον πάτο περάσαμε τη μεσαία τάξη


Για τον Όμρου, το μουρμουρητό της mumble rap και η παραβίαση όλων των κανόνων που καθόριζαν την «ορθόδοξη» ραπ προηγούμενων δεκαετιών είναι ένας νέος τρόπος αντίστασης στον θεσμικό ρατσισμό της αμερικανικής κοινωνίας. Ο ίδιος, μάλιστα, ανατρέχει και στις θεωρίες μεγάλων πολιτικών φιλοσόφων, όπως ο Φραντς Φανόν και ο Σαπίρ Γουρφ, που υποστήριζαν ότι όποιος αντιστέκεται στην καταπίεση, χρησιμοποιεί πάντα διαφορετικά σύμβολα από αυτά του καταπιεστή, προσελκύει την προσοχή χρησιμοποιώντας διαφορετική γλώσσα και διαφορετικούς ήχους.

Για να συνδέσει τις θεωρίες του Βολόσινοφ με τη mumble rap, ο Όμροου περιγράφει την αντιπαράθεση ανάμεσα σε δυο διαφορετικές «γλώσσες» ή για την ακρίβεια ανάμεσα σε αυτό που οι γλωσσολόγοι αποκαλούν κοινωνιόλεκτους: από τη μια έχουμε την Καθομιλουμένη Αγγλική των Αφροαμερικανών (African American vernacular English - AAVE), δηλαδή τα αγγλικά που συναντάμε κυρίως στα γκέτο των μαύρων της Αμερικής και από την άλλη τα «επίσημα» αγγλικά των λευκών κυρίαρχων τάξεων (Mainstream American English - MAE).

Χωρίς συχνά να το καταλαβαίνουν, οι λευκοί αντιμετωπίζουν υποτιμητικά τη γλώσσα των μαύρων. Ο ρατσισμός που εκφράζουν οι ομιλητές της ΜΑΕ απέναντι στην AAVE είναι μια αντανάκλαση της ιδεολογίας της λευκής ανωτερότητας που έχει τις ρίζες της στα χρόνια του δουλοκτητικού συστήματος των ΗΠΑ.

Η ραπ εξέφραζε πάντα μια προσπάθεια διαφοροποίησης από τη γλώσσα των κυρίαρχων τάξεων με χαρακτηριστικό παράδειγμα το άλμπουμ Country Grammar του Αμερικανού ράπερ Nelly, o οποίος έφτασε να πλάθει δικές του λέξεις. Και η Mumble rap, σύμφωνα πάντα με τον Όμροου, είναι μια από τις πολλές μορφές αντίστασης της γλώσσας των μαύρων.


Θέλουν να σε βλέπουν να πεινάς
Δε θέλουν να σε βλέπουν να νικάς
Η μάνα μου μού είπε «γιε μου μη σταματάς
Τους κάνεις ευτυχισμένους άμα πονάς»


To ερώτημα, λοιπόν, που προκύπτει, είναι εάν ο Sin Boy εκφράζει, έστω και ασυνείδητα, κάποια από αυτά τα χαρακτηριστικά της αμερικανικής mumble rap ή εάν απλώς «παπαγαλίζει» (για την ακρίβεια μουρμουρίζει) ένα μουσικό ρεύμα που δημιουργήθηκε για να εκφράσει εντελώς διαφορετικές συνθήκες.

Φαινομενικά, η γλώσσα που χρησιμοποιεί στα τραγούδια του δεν παραπέμπουν στις διαφορές μεταξύ της AAVE και της ΜΑΜ. Η «μαμά» (τα αυτοκίνητα που δεν είναι «πειραγμένα» αλλά στην εργοστασιακή του έκδοση) και οι «τσέοι» (αστυνομικοί) δεν εκφράζουν μια φυλετική, αλλά μια ταξική διαφοροποίηση. Η γλώσσα του δεν είναι αυτή των μαύρων (ή των Αλβανών μεταναστών στη συγκεκριμένη περίπτωση), αλλά μια κοινωνιόλεκτος των φτωχογειτονιών της Αθήνας και άλλων μεγάλων πόλεων.

Υπό αυτή την έννοια όμως, θα μπορούσε κάποιος να ισχυριστεί ότι ο Sin Boy είναι πολύ καλύτερα ενταγμένος στην ελληνική κοινωνία σε σχέση με τους μαύρους πολίτες των ΗΠΑ, που ζουν και πεθαίνουν σε κάποιο γκέτο. Η ελληνική κοινωνία όμως αρνείται συστηματικά να του αναγνωρίσει αυτή την ένταξη. Τα γκέτο, είναι εδώ ακόμη και αν οι κάτοικοί τους δεν έχουν αναγκαστικά διαφορετικό χρώμα δέρματος.

Σε συνεντεύξεις του, ο Sin Boy έχει καταγγείλει τον υφέρποντα ή εξόφθαλμο ρατσισμό, τον οποίο βίωνε στα μαθητικά του χρόνια αλλά και στις επαφές του με την αστυνομία, πριν γνωρίσει την επιτυχία. Παρεμπιπτόντως, και αυτή η μετάλλαξη, από το περιθώριο στην κορυφή των social media, ακολουθεί τα βήματα των καλλιτεχνών της σύγχρονης Hip Hop. Οι αστέρες της Mumble Rap δεν αμφισβητούν συνήθως του σύστημα που τους καταπίεζε, αλλά, αντίθετα, υιοθετούν τα πιο ακραία σύμβολά του (πολυτελή αυτοκίνητα, χρυσές αλυσίδες, επίδειξη πλούτου κτλ).

Πού βρίσκεται, λοιπόν, ο Sin Boy σε όλη αυτή την ιστορία;


Μπορεί να μην ανήκει σε κάποια φυλετική μειονότητα, όπως οι πρώτοι δημιουργοί της Mumble Rap στις ΗΠΑ, αλλά μεγάλωσε σαν μετανάστης και βίωσε τον ίδιο αποκλεισμό με τους Αμερικανούς καλλιτέχνες που αποτέλεσαν το πρότυπό του. Μετά την επιτυχία, άρχισε να δέχεται ταυτόχρονα μια διπλή κριτική: το συντηρητικό ακροατήριο τον αντιμετωπίζει σαν απόδειξη κοινωνικής παρακμής και ενοχλείται από την ακατάληπτη εκφορά του λόγου του. Παράλληλα, ένα πιο προοδευτικό (ας το ονομάσουμε αριστερό) ακροατήριο τον απορρίπτει σαν απολίτικο καλλιτέχνη που δεν κατακρίνει στα τραγούδια του την κοινωνική αδικία και τον ρατσισμό που έζησε στις γειτονιές που μεγάλωσε.

Και οι δυο κριτικές όμως είναι άδικες. Στην πρώτη περίπτωση πρέπει να τονίσουμε ότι κανείς δεν παραπονέθηκε ότι δεν ακούει καθαρά τους στίχους ορισμένων κομματιών της Χέβι Μέταλ ή της Πανκ (θα τολμήσω να πω ακόμη και της όπερας), όπου η φωνή συχνά μετατρέπεται σε ένα ακόμη μουσικό όργανο.

Στη δεύτερη περίπτωση, είμαστε μάρτυρες μιας αριστερής αυθάδειας. Απαιτούμε από έναν καλλιτέχνη που ξεκίνησε από το υπόγειο της ελληνικής κοινωνίας να κατακρίνει συνεχώς και σε κάθε του στίχο τις συνθήκες που βίωσε – και τις οποίες παρεμπιπτόντως οι περισσότεροι δεν μπορούμε ούτε να φανταστούμε.

Κι όμως, τα τραγούδια του Sin Boy, αποκαλύπτουν πολύ περισσότερα για την ελληνική κοινωνία από όσα οι δημιουργίες μιας καραβιάς καλλιτεχνών του «έντεχνου» οι οποίοι αποκτούν «αξιωματικά» τον τίτλο του προοδευτικού και αντικομφορμιστή απλώς επειδή βρίσκονται τη σωστή στιγμή στο κατάλληλο φεστιβάλ.

Τα κάνει όλα αυτά ο Sin Boy συνειδητά με τους στίχους των τραγουδιών του;

Ποιος ξέρει; Σάμπως καταλαβαίνουμε και τι λέει;

Πηγή: sputniknews.gr



Άρης Χατζηστεφάνου: Σχετικά με τον Συντάκτη




Διαβάστε Περισσότερα »

Είμαστε ή δεν είμαστε έτοιμοι;

Το editorial του Δρόμου της Αριστεράς που κυκλοφορεί σήμερα Σάββατο 19 / 10 / 2019 στα περίπτερα


Αρκετή συζήτηση γίνεται τελευταία για την απουσία προετοιμασίας του ΣΥΡΙΖΑ να κυβερνήσει το 2015, κάτι που αναδεικνύεται ως σοβαρός λόγος για τις παλινωδίες της περιόδου. Από την άλλη μεριά, η διαφημιστική καμπάνια της Ν.Δ. για τις 100 πρώτες μέρες διακυβέρνησης, φιλοτεχνεί ένα άλλο πρόσωπο, αυτό ενός πολύ καλά προετοιμασμένου κυβερνητικού σχήματος και ενός ικανού και αποτελεσματικού πρωθυπουργού. Σε αντίθεση, υποτίθεται, με τον «λαϊκισμό» και τον τυχοδιωκτισμό των Τσίπρα, Βαρουφάκη, ιδιαίτερα το πρώτο εξάμηνο του 2015. Γιατί, από το δεύτερο εξάμηνο εκείνης της χρονιάς, όλοι μαζί έβαλαν πλάτη ψηφίζοντας το τρίτο μνημόνιο που οδήγησε στη σημερινή «κανονικότητα».

Η επιφανειακή και βολική αντιπαράθεση των δύο παρατάξεων, λειτουργεί αποπροσανατολιστικά από τα κεντρικά ζητήματα. Δεν φωτίζει βέβαια καθόλου τις παρεμβάσεις και τα πραξικοπήματα της Τρόικας, την εποχή του Χίλτον, τα 99 χρόνια ΤΑΙΠΕΔ, τη Συμφωνία των Πρεσπών, τα hotspots και τη γκριζοποίηση των νησιών του Αιγαίου δια του Προσφυγικού, και τόσα άλλα.

Οι υπογραφές έχουν μπει από τους υπουργούς του ΣΥΡΙΖΑ και η «συνέχεια του κράτους» έρχεται μέσω της αυτοδύναμης Ν.Δ. Τότε, οι του ΣΥΡΙΖΑ με πρώτο τον Τσίπρα, δήλωναν ότι δεν ήθελαν το Μνημόνιο αλλά ήταν υποχρεωμένοι να το τηρούν κατά γράμμα, αφού το υπέγραψαν. Τώρα, ο Μητσοτάκης αναγκάζεται να ακολουθήσει την μέθοδο Τσίπρα. Στο Προσφυγικό, για παράδειγμα, εμφανίζεται κι αυτός «αναγκασμένος» να ανοίξει πολλά hotspots σε όλη την Ελλάδα.

Κι από τους δύο πυλώνες του πολιτικού συστήματος, γίνεται αποδεκτό το γενικό πλαίσιο που επιβάλλουν οι επικυρίαρχοι. Εντός αυτού του πλαισίου αντιμάχονται για το ποιος θα κυβερνά και ποιος θα «αντιπολιτεύεται». Με το αζημίωτο και οι δύο, αδιαφορώντας για τη χώρα.

Το ερώτημα όμως επανέρχεται, και είναι καίριο: Είμαστε αλήθεια έτοιμοι, και για ποιο πράγμα; Έχουμε συναίσθηση των όσων έρχονται ή κυριαρχεί η αφασία;

Για παράδειγμα, ο νέος γύρος του Προσφυγικού αντιμετωπίζεται ως δυσκολία που ίσως πρόκυψε από μια τυχαία συγκυρία ή ένα φυσικό φαινόμενο. Καθόλου ως συνέπεια ενός εν εξελίξει πολέμου που διεξάγεται, ούτε ως άμεση επίπτωση των επεκτατικών ορέξεων της Τουρκίας επί της Ελλάδας. Ούτε καν βγαίνουν συμπεράσματα από το πώς διεξάγονται οι επιχειρήσεις και οι αναμετρήσεις σε όλα τα μέτωπα.

Καμαρώνουν ως ο καλύτερος φίλος μιας μεγάλης δύναμης, των ΗΠΑ, που όμως μαστίζεται από μια βαθιά κρίση. Ή ως «πλήρες και ισότιμο» μέλος της ευρωπαϊκής συμμαχίας, που κι αυτή σπαράσσεται και υποβαθμίζεται. Και μάλιστα, όταν πολλαπλά παραδείγματα δείχνουν ότι όλοι υπολογίζουν πολύ την Τουρκία και ελάχιστα την Ελλάδα.

Όλα δείχνουν ότι πρέπει να πρυτανεύσει ο «ρεαλισμός», δηλαδή η συνθηκολόγηση. Ο συμβιβασμός στο τιμόνι. Πολιτικά, δηλαδή, η υποτέλεια ως όρος ύπαρξης. Με εθελοντική παράδοση όσων βαθμών κυριαρχίας έχουν απομείνει. Η Γιουγκοσλαβία από καιρό δεν υπάρχει. Η Σερβία δεν έχει πλέον πρόσβαση στη θάλασσα. Τώρα, Ελλάδα και Κύπρος τείνουν να μετατραπούν σε κάτι διαφορετικό από «πλήρη και ισότιμα μέλη της Ε.Ε.». Πεδία βολής στα οποία «ασκούνται βρίζοντας ξένοι φαντάροι». Κι όχι μόνο μεταφορικά.

Πηγή: e-dromos.gr



Δρόμος της Αριστεράς: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Ειδικό ταμείο ελευθερίας

Γελωτοποιός


(φτηνές ιστορίες)

Ο Ζήτα πήρε τον αριθμό 132. Ακούστηκε ο ήχος αλλαγής. Κοίταξε. Το 41. Πιθανός χρόνος αναμονής 212 λεπτά. Δούλευαν μόνο δύο ταμίες.

Σκέφτηκε να φύγει, αλλά χρειαζόταν τα λεφτά για να πληρώσει τη δόση του διακανονισμού. Τελευταία μέρα.

Την κάρτα του ΑΤΜ την είχε κόψει κομματάκια πριν μήνες. Νόμιζε ότι έφταιγε η κάρτα που τέλειωναν τόσο γρήγορα τα λεφτά. Τελικά έφταιγαν τα λεφτά. Ο βασικός μισθός δεν φτάνει, με κάρτα ή χωρίς.

Παρατήρησε τον κόσμο γύρω του. Οι περισσότεροι ήταν γέροι και σκυθρωποί. Αλλά και οι νέοι ήταν γέροι και σκυθρωποί. Ποιος χαμογελάει στην τράπεζα;

Κοίταξε έξω. Μια εντυπωσιακή γυναίκα περνούσε. Πάνω από σαράντα σίγουρα, αλλά έβαζε κάτω πολλές εικοσάχρονες.

Λίγο νωρίτερα είχε μιλήσει με τη γυναίκα του. Την πρώην γυναίκα του. Του είπε ότι θα το πήγαινε δικαστικά. Τα λεφτά που της έδινε δεν έφταναν.

«Εξακόσια ευρώ παίρνω», της είπε. «Το ξέρεις. Μείον το νοίκι μου, μείον…»

«Δεν με νοιάζει. Να βρεις καλύτερη δουλειά.»

«Ναι, θα πάω να δουλέψω στην Google. Σίγουρα ζητάνε άτομα άνω των πενήντα που να ξέρουν από ταπετσαρία επίπλων.»

«Δεν με νοιάζει.»

Δεν την ένοιαζε. Ούτε κι εκείνον τον ένοιαζε. Πάει καιρός που είχε σταματήσει να τον νοιάζει οτιδήποτε.

Έκατσε δίπλα σε μια κοπέλα. Μύριζε όμορφα.

Ένας τρίτος ταμίας πήρε θέση. Αλλά δεν πάτησε για νούμερο. Έβαλε ένα ταμπελάκι που έγραφε Ειδικό Ταμείο. Πήγε μπροστά του ένας μικροκαμωμένος τύπος. Είχε μια πλαστική σακούλα, απλή, απ’ αυτές που τα σούπερ χρεώνουν εννιά λεπτά. Την ακούμπησε στο Ειδικό Ταμείο. Έβγαλε από μέσα έναν φάκελο. Άνοιξε τον φάκελο. Ήταν γεμάτος πενηντάρικα. Πενηντάευρα, όχι κέρματα. Τα έδωσε στον ταμία που τα πέρασε απ’ τη μηχανή. Μετά άνοιξε κι άλλο φάκελο. Πάλι πενηντάρικα.

Όλοι είχαν γυρίσει και τους κοιτούσαν. Ενενήντα ένα πελάτες σε αναμονή τους κοιτούσαν.

Ο Ζήτα σκέφτηκε να ορμήσει. Να του δώσει μία στο κεφάλι, να πάρει τη σακούλα του σούπερ μάρκετ και να το σκάσει. Μάλλον αυτό σκέφτονταν όλοι. Αλλά κανείς δεν το ‘κανε. Παρακολουθούσαν ν’ αδειάζει τη σακούλα, φάκελο-φάκελο, σαν να έβλεπαν παράσταση. Και μετά να φεύγει, σαν να μην είχε συμβεί τίποτα. Άλλη μια Παρασκευή στην τράπεζα.

Ακούστηκε ο ήχος αλλαγής. Το 42 νούμερο. Ο Ζήτα ξανακοίταξε το χαρτάκι του. Συνέχισε να είναι το 132. Το έδωσε σε μια γρια και βγήκε έξω.

Ήθελε να δει πού πηγαίνει ο τύπος με τα πενηντάρικα. Από περιέργεια λιγάκι, αλλά το σκεφτόταν να του επιτεθεί. Τουλάχιστον να δει το αυτοκίνητο του ή πού μένει. Να τον περιμένει και την επόμενη φορά που θα τον δει… Για πόσα λεφτά θα τον σκότωνε; Το σκέφτηκε. Για δέκα χιλιάρικα δεν θα το ‘κανε. Αλλά για εκατό; Σίγουρα της νύχτας ήταν ο τύπος, δεν θα ήταν μεγάλη απώλεια για την ανθρωπότητα. Για ένα εκατομμύριο; Για ένα εκατομμύριο θα σκότωνε και τη γυναίκα του. Την πρώην.

Τότε άκουσε να τον φωνάζουν. Κοίταξε πίσω του. Τον πλησίασε χαρωπός και ενθουσιασμένος ένας άγνωστος. Αλλά ήξερε το όνομα του.

«Ζήτα! Ρε φίλε, δεν το πιστεύω!»

Ο άγνωστος τον αγκάλιασε. Χρειάστηκε να τον ακούσει λίγο να μιλάει για να καταλάβει. Ήταν ο Γάμμα, ένας συμμαθητής του απ’ το λύκειο. Είχαν να βρεθούν πάνω από τριάντα χρόνια.

«Δεν το πιστεύω», είπε ο Γάμμα. «Συναντάω τον θρύλο της τάξης του ’91».

«Τον θρύλο;»

«Ο Ελεύθερος.»

Αυτό το είπε με τρελό ενθουσιασμό. Η ανάσα του μύριζε σκόρδο. Ο Ελεύθερος; Ο Ζήτα το ‘χε ξεχάσει. Αυτό ήταν το ψευδώνυμο που του είχαν δώσει την τελευταία χρονιά. Όταν όλοι ετοιμάζονταν για τις πανελλήνιες εκείνος είχε υπογράψει ότι δεν θα πάρει μέρος.

«Και τι θα κάνεις;» τον είχε ρωτήσει ο διευθυντής.

«Θα ζήσω ελεύθερος», απάντησε ο Ζήτα.

Η απάντηση του διαδόθηκε από στόμα σε στόμα. Όλοι περίμεναν να δουν τι θα κάνει. Εκείνος ένιωσε πιεσμένος. Δεν ήξερε τι να κάνει. Τελικά, μόλις έγινε δεκαοκτώ έφυγε για το Λονδίνο. Πανηγυρικά.

«Σε ζηλεύαμε όλοι», του είπε ο Γάμμα. «Εσύ θα γυρνούσες τον κόσμο, θα έκανες ό,τι ήθελες. Κι εμείς…»

Η εντυπωσιακή γυναίκα, η σαραντάρα που είχε δει πιο πριν, πλησίασε τον Γάμμα. Την έπιασε απ’ τη μέση και τη σύστησε στον Ζήτα.

«Έχω ακούσει πολλά για σένα», του είπε. «Σε είχαν για είδωλο. Ο Ελεύθερος.»

Ο Ζήτα προσπάθησε να εντοπίσει εκείνη τη στιγμή. Μια μόνο στιγμή που να ήταν ελεύθερος. Θυμήθηκε μια μέρα που περπατούσε στο δάσος.

Χαιρετήθηκαν κάπως αμήχανα, με υποσχέσεις να βρεθούν για καφέ ή ποτό. Ο Ζήτα περπάτησε τριγύρω για λίγο, μήπως βρει τον τύπο με τα πενηντάρικα.

Μετά σκέφτηκε να τα παρατήσει όλα. Να πάει να ζήσει σ’ ένα δάσος. Να κάνει μια νέα αρχή. Να είναι ελεύθερος. Ελεύθερος. Του ήρθαν γέλια, αλλά τα ‘πνιξε. Γιατί μπορεί και να ‘κλαιγε.

Μπήκε στην τράπεζα και πήρε καινούριο χαρτάκι. 186.

Πιθανός χρόνος αναμονής: Ισόβια.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Η φωτογραφία είναι του Robert Frank

Πηγή: sanejoker.info



Γελωτοποιός: Σχετικά με τον συντάκτη




Διαβάστε Περισσότερα »

Τσακίστε την αντισυνταγματική εκτροπή και τον σκοταδισμό στο χώρο της παιδείας και της εργασίας

Γιάννης Περάκης


«Επανάσταση» ετοιμάζεται να φέρει η ελληνική κυβέρνηση στα πανεπιστήμια. Το νομοσχέδιο που καταρτίζεται κάτω από την στενή παρακολούθηση του πρωθυπουργού κ. Μητσοτάκη αναμένεται να «εναρμονίσε»ι τα ελληνικά πανεπιστήμια τόσο με τα ευρωπαϊκά όσο και με τα αμερικάνικα.

Οι αλλαγές που επεξεργάζεται το υπουργείο Παιδείας, είναι οι παρακάτω:

α) Την νομοθετική ρύθμιση που έρχεται στη Βουλή από το υπουργείο Παιδείας και βρίσκει αντίθετους πανεπιστημιακούς, φοιτητές και επιστήμονες. Η διάταξη που επιχειρείται να μπει προς ψήφιση την ερχόμενη εβδομάδα και που αφορά την επαγγελματική ισοδυναμία των κολεγίων εξισώνει ακαδημαϊκά τους αποφοίτους των Κολεγίων με τους πτυχιούχους των Πανεπιστημίων, ενώ ενισχύει για άλλη μια φορά την επαγγελματική τους εξομοίωση. Πρόκειται για πράξη που ευθέως βάλλει εναντίον του δημόσιου χαρακτήρα των Πανεπιστημίων.

Με τη διάταξη αυτή καταργείται το Συμβούλιο Αναγνώρισης Επαγγελματικών Προσόντων (ΣΑΕΠ) και εκχωρούνται οι αρμοδιότητές του σε αυτοτελές τμήμα.

Με την έναρξη της ακαδημαϊκής χρονιάς, διαφημίσεις, πολυσέλιδα αφιερώματα και στρατευμένα άρθρα στον Τύπο «ενημερώνουν» για την «υψηλή» ποιότητα παροχής υπηρεσιών των κολλεγίων. Στόχος της συντονισμένης επίθεσης, τα Δημόσια Πανεπιστήμια.Την προσπάθεια αμαύρωσης της εικόνας των Ελληνικών Πανεπιστημίων διαψεύδει η πραγματικότητα, καθώς πλήθος αποφοίτων (και μελών μας) διαπρέπουν με ότι και αν καταπιάνονται (σε ακαδημαϊκό χώρο, σε δημόσιο ή ιδιωτικό τομέα, ως αυτοαπασχολούμενοι).Οι κόποι, οι θυσίες και ο αγώνας μας για γνώση, δεν μπορούν να «ισοτιμηθούν» με όσους έχουν τη δυνατότητα να αγοράσουν πτυχία και επαγγελματικά δικαιώματα.

Επιπλέον η διάταξη αυτή είναι ευθέως αντισυνταγματική:

Το άρθρο 16 όπως διατυπώνεται στο σημερινό Σύνταγμα:

1. Η τέχνη και η επιστήμη, η έρευνα και η διδασκαλία είναι ελεύθερες· η ανάπτυξη και η προαγωγή τους αποτελεί υποχρέωση του Κράτους. Η ακαδημαϊκή ελευθερία και η ελευθερία της διδασκαλίας δεν απαλλάσσουν από το καθήκον της υπακοής στο Σύνταγμα.

2. Η παιδεία αποτελεί βασική αποστολή του Κράτους και έχει σκοπό την ηθική, πνευματική, επαγγελματική και φυσική αγωγή των Ελλήνων, την ανάπτυξη της εθνικής και θρησκευτικής συνείδησης και τη διάπλασή τους σε ελεύθερους και υπεύθυνους πολίτες.

3. Τα έτη υποχρεωτικής φοίτησης δεν μπορεί να είναι λιγότερα από εννέα.

4. Όλοι οι Έλληνες έχουν δικαίωμα δωρεάν παιδείας, σε όλες τις βαθμίδες της, στα κρατικά εκπαιδευτήρια. Το Κράτος ενισχύει τους σπουδαστές που διακρίνονται, καθώς και αυτούς που έχουν ανάγκη από βοήθεια ή ειδική προστασία, ανάλογα με τις ικανότητές τους.

5. Η ανώτατη εκπαίδευση παρέχεται αποκλειστικά από ιδρύματα που αποτελούν νομικά πρόσωπα δημοσίου δικαίου με πλήρη αυτοδιοίκηση. Τα ιδρύματα αυτά τελούν υπό την εποπτεία του Κράτους, έχουν δικαίωμα να ενισχύονται οικονομικά από αυτό και λειτουργούν σύμφωνα με τους νόμους που αφορούν τους οργανισμούς τους. Συγχώνευση ή κατάτμηση ανώτατων εκπαιδευτικών ιδρυμάτων μπορεί να γίνει και κατά παρέκκλιση από κάθε αντίθετη διάταξη, όπως νόμος ορίζει.

6. Οι καθηγητές των ανώτατων εκπαιδευτικών ιδρυμάτων είναι δημόσιοι λειτουργοί. Το υπόλοιπο διδακτικό προσωπικό τους επιτελεί επίσης δημόσιο λειτούργημα, με τις προϋποθέσεις που νόμος ορίζει. Τα σχετικά με την κατάσταση όλων αυτών των προσώπων καθορίζονται από τους οργανισμούς των οικείων ιδρυμάτων...

7. Η επαγγελματική και κάθε άλλη ειδική εκπαίδευση παρέχεται από το Κράτος και με σχολές ανώτερης βαθμίδας για χρονικό διάστημα όχι μεγαλύτερο από τρία χρόνια, όπως προβλέπεται ειδικότερα από το νόμο, που ορίζει και τα επαγγελματικά δικαιώματα όσων αποφοιτούν από τις σχολές αυτές.

8. Νόμος ορίζει τις προϋποθέσεις και τους όρους χορήγησης άδειας για την ίδρυση και λειτουργία εκπαιδευτηρίων που δεν ανήκουν στο Κράτος, τα σχετικά με την εποπτεία που ασκείται πάνω σ’ αυτά, καθώς και την υπηρεσιακή κατάσταση του διδακτικού προσωπικού τους. H σύσταση ανώτατων σχολών από ιδιώτες απαγορεύεται.

9. Ο αθλητισμός τελεί υπό την προστασία και την ανώτατη εποπτεία του Κράτους. Το Κράτος επιχορηγεί και ελέγχει τις ενώσεις των αθλητικών σωματείων κάθε είδους, όπως νόμος ορίζει. Νόμος ορίζει επίσης τη διάθεση των ενισχύσεων που παρέχονται κάθε φορά στις επιχορηγούμενες ενώσεις σύμφωνα με τον προορισμό τους.

Αυτή η κυβέρνηση είναι κυβέρνηση μειοψηφίας. Διαθέτει το 39% του 58,02% (συμμετοχή)του εκλογικού σώματος δηλαδή κυβερνάει με το 23% του εκλογικού σώματος.

β) Η κατάργηση του Ασύλου

γ) Συγχωνεύσεις σχολείων και ελλείψεις καθηγητών

Εμείς θα υπερασπιστούμε τον δημόσιο χαρακτήρα των πανεπιστημίων και των σχολείων.

Άμεσα μέτρα:

1) Λόγω της απονέκρωσης της ΕΦΕΕ,δημιουργία συντονιστικού οργάνου όλων των τμημάτων των πανεπιστημίων, για τον συντονισμό του αγώνα τους

2) Δημιουργία συντονιστικού μαθητικού οργάνου

3) Επιστημονικοί και επαγγελματικοί φορείς που θίγονται άμεσα με την εξίσωση των πτυχίων (Τεχνικό Επιμελητήριο Ελλάδας, Οικονομικό Επιμελητήριο Ελλάδας, Δικηγορικοί Σύλλογοι,κλπ), να δημιουργήσουν δικό τους συντονιστικό.

4) Να υπάρξει αμφίδρομη σχέση των συντονιστικών των φοιτητών, μαθητών και επαγγελματιών.

Άλλωστε το θέμα αφορά όλους.

Άρθρο 120

1. Το Σύνταγμα αυτό, που ψηφίστηκε από την E΄ Αναθεωρητική Βουλή των Ελλήνων, υπογράφεται από τον Πρόεδρό της, δημοσιεύεται από τον προσωρινό Πρόεδρο της Δημοκρατίας στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως, με διάταγμα που προσυπογράφεται από το Υπουργικό Συμβούλιο και αρχίζει να ισχύει από τις ένδεκα Ιουνίου 1975.

2. Ο σεβασμός στο Σύνταγμα και τους νόμους που συμφωνούν με αυτό και η αφοσίωση στην Πατρίδα και τη Δημοκρατία αποτελούν θεμελιώδη υποχρέωση όλων των Ελλήνων.

3. Ο σφετερισμός, με οποιονδήποτε τρόπο, της λαϊκής κυριαρχίας και των εξουσιών που απορρέουν από αυτή διώκεται μόλις αποκατασταθεί η νόμιμη εξουσία, οπότε αρχίζει και η παραγραφή του εγκλήματος. 4.Η τήρηση του Συντάγματος επαφίεται στον πατριωτισμό των Ελλήνων, που δικαιούνται και υποχρεούνται να αντιστέκονται με κάθε μέσο εναντίον οποιουδήποτε επιχειρεί να το καταλύσει με τη βία.»



Γιάννης Περάκης: Σχετικά με το Συντάκτη




Διαβάστε Περισσότερα »

Παρασκευή, 18 Οκτωβρίου 2019

Είναι η κλωτσιά ποιοτική αναβάθμιση;

Του Τάσου Βαρούνη


Μια αρχική παρατήρηση. Δεν είναι καθόλου γόνιμος ένας τρόπος τοποθέτησης απέναντι στα γεγονότα με όρους στιγμιαίους, αισθητικούς και κατ’ αποκοπή. Στην πραγματικότητα, όσο το γεγονός –σκέτα– σκεπάζει το ευρύτερο φόντο του, τόσο οι προοπτικές δεσμεύονται σε έναν επαναλαμβανόμενο κύκλο. Ειδικά μάλιστα, όταν δεν πρόκειται για κοσμοϊστορικά γεγονότα αλλά για… ειδήσεις, αυτή η διεργασία είναι εκτός των άλλων και απολύτως μίζερη.

Πολλά πράγματα, άλλοτε σημαντικά, έχουν καταντήσει ειδήσεις. Για παράδειγμα, οι πρόσφατες οι απεργίες των ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ. Μια χαρά θα μπορούσαν να καταψηφιστούν από τους ανήσυχους ανθρώπους χωρίς καθόλου τύψεις. Ή –για να μπούμε και στο θέμα μας– μπορεί η είδηση να είναι «η κλωτσιά» αλλά η ουσία είναι οι άνευρες και δίχως κόσμο συγκεντρώσεις για τον Πομπέο. Όσο η ματιά μας περιορίζεται στα «δικά» μας, όσο οι αναφορές μας είναι οι διάφοροι μικρόκοσμοι, όσο αδιαφορούμε να κατανοήσουμε το «τι συμβαίνει» στις κοινωνίες, όσο ο θόρυβος και το βάθος δεν αγγίζει τα ουσιώδη, τόσο η λογική μας θα καθίσταται περιθωριακή και άρα αδύναμη να τροποποιήσει τις εξελίξεις.

Πολλή συζήτηση λοιπόν για την περίτεχνη κλωτσιά στην παρέμβαση του ΠΑΜΕ στο άγαλμα του Τρούμαν. Πολλά και αδικαιολόγητα τα «μπράβο» από τους όμορους χώρους. Μια κίνηση αποφασισμένη σε κάποια κομματική συνεδρίαση χαιρετίστηκε και αποτέλεσε ένδειξη τη μία αγωνιστικότητας, την άλλη συγκρουσιακής διάθεσης. Φταίει η σχετική ακινησία του τελευταίου διαστήματος που καθιστά τέτοιες γραφικές κινήσεις άξιες λόγου; Πιθανά. Το «ΤΙΝΑ κάνουμε, αυτό μπορούμε αυτό κάνουμε»; Ίσως. Όμως δεν γίνεται να καταργήσουμε κάθε κριτήριο και το χτύπημα στον ΜΑΤατζή δεν συνιστά τέτοιο. Ειδικά όταν αυτό προέρχεται από το ΚΚΕ.

Σήμερα, μετά την κατάντια του ΣΥΡΙΖΑ, το ΚΚΕ παρουσιάζεται δικαιωμένο. Τώρα βέβαια, πώς γίνεται να απέχεις από κάθε πραγματική και μαζική κίνηση της κοινωνίας, να καταγγέλλεις συνήθως ξεσπάσματα και σκιρτήματα, να παίρνεις συγχαρητήρια από τον αστικό πολιτικό κόσμο και να είσαι ο δικαιωμένος κομμουνιστής, είναι ένα ερώτημα. Όταν τα πράγματα είναι ανοιχτά, «παίζονται», όταν οι ισορροπίες κινδυνεύουν, όταν όντως ο «λαός είναι στους δρόμους», το ΚΚΕ κάνει μόνο του πορείες στα στενά, λυπάται για τα σπασμένα τζάμια, περιφρουρεί τη Βουλή. Δεν είναι τόσο μακρινός ο Δεκέμβρης του 2008, οι Πλατείες του 2011, το αντιμνημονιακό κίνημα που ανεβοκατέβαζε κυβερνήσεις. Ενώ πολύ πρόσφατη είναι η καταδίκη των συλλαλητηρίων για το Μακεδονικό ως εθνικιστικών και στην πραγματικότητα η σύμπλευση του ΚΚΕ με την καταγγελία του «ετερόκλητου όχλου».

Και δεν αναφερόμαστε εδώ, στην ακτιβίστική του πρακτική, στο εάν δηλαδή οι ΚΝίτες κρατούν ή όχι μαδέρια και φορούν αντιασφυξιογόνες μάσκες. Αλλά στη «εντός πλαισίου» συνολική πολιτική του συμπεριφορά, στην αδιαφορία του να δεθεί με μαζικές διαθέσεις και ερωτήματα, στο πόσο βολικό ήταν το να είναι «στον κόσμο του» και να ανεμίζει σφυροδρέπανα. Μπορούμε βέβαια να τα ξεχάσουμε όλα αυτά, αφού «είδαμε που κατέληξε και ο ΣΥΡΙΖΑ», λες και η κατεύθυνση του ΚΚΕ όλα αυτά τα χρόνια δημιουργούσε όρους για μια άλλη πορεία.

Τώρα λοιπόν το ΚΚΕ κάνει ντου στους πλειστηριασμούς και αρχίζει αγριάδες στην αστυνομία. Ο Κουτσούμπας θα τα λέει «έξω από τα δόντια», ενώ ενδέχεται να δούμε και μια πιο «εναλλακτική», λιγότερο ξύλινη, παρουσία της νεολαίας του, ώστε να ανταποκριθεί και στα αισθητικά αιτήματα της εποχής. Η κυνική σκέψη πίσω από αυτά; Ένας κόσμος θα τσιμπήσει, κάποιοι νέοι θα αναγνωρίσουν δυναμικότητα, ορισμένα μέλη του θα ανακουφιστούν ως «συγκρουόμενα». Πρακτικές μικρότερων οργανώσεων της Αριστεράς και φοιτητικών σχημάτων και στο βάθος πάντα η αναπαραγωγή ενός μηχανισμού και οι κάλπες.

Το πρόβλημα λοιπόν δεν είναι σκέτα το ΚΚΕ αλλά μια φιλοΚΚΕ αντίληψη που μοιάζει να κερδίζει χώρο και υποστηρικτές. Μετά από τις τόσο σημαντικές εμπειρίες αγώνων, δηλαδή εφόδων και ηττών, γυρνάμε σε καθιερωμένα που η ίδια η ζωή είχε ξεπεράσει: «Σπουδαίο πράγμα το κόμμα, τίποτα δε γίνεται χωρίς αυτό», «χρειαζόμαστε καθαρή γραμμή και όχι μισόλογα», «εμείς οι κομμουνιστές», «η κοινωνία είναι καθυστερημένη και συντηρητική» κ.ο.κ. Είναι όλα αυτά που συνιστούν στην πραγματικότητα τη θεμελιώδη ιδεολογία του ΚΚΕ που πρέπει να κριτικαριστεί και όχι κυρίως το τι αναφέρει στο πρόγραμμά του για τον σοσιαλισμό. Και σε αυτή την ιδεολογία, οι κλωτσιές του κάθε ΚΝίτη δεν είναι καθόλου παρέκκλιση μα εντελώς δομικές συνιστώσες της.

Υ.Γ.: Ο Μπογδάνος επιλέχτηκε για να στείλει το μήνυμα: «Μας ξέρετε, σας ξέρουμε, όμως δεν θα το παρατραβάτε». Υπάρχει λοιπόν μια σκλήρυνση. Η νομιμότητα δεν θα αμφισβητείται, ακόμα και με τέτοιο εικονικό τρόπο. Οτιδήποτε θα μοιάζει αγωνιστικό, θα στιγματίζεται και ενίοτε θα χτυπιέται. Σε αυτό το περιβάλλον, το κομβικό ζήτημα δεν είναι η αλληλεγγύη.

Πηγή: e-dromos.gr



Τάσος Βαρούνης: Σχετικά με τον Συντάκτη




Διαβάστε Περισσότερα »