Τρίτη, 26 Μαρτίου 2019

Κοκτέιλ επικαιρότητας: Αυταρχισμός, καταπάτηση του Διεθνούς Δικαίου, εκλογές-παρωδία

Βασίλης Μακρίδης


► Πολλά ήταν τα θέματα της τρέχουσας επικαιρότητας τις τελευταίες μέρες, αλλά ο χρόνος μου πολύ λίγος για να γράψω έστω και λίγες αράδες χτες... Ας τα πάρουμε με τη σειρά με όσο πιο συνοπτικό τρόπο γίνεται:

► Ζήτημα 1ο) Κυβερνητικός αυταρχισμός. Προχτές είδαμε την προσαγωγή του Παν. Μαντά και του Γ. Σπαθόπουλου στη ΓΑΔΑ, χτες πάλι είχαμε τα αντίστοιχα συμβάντα στην Καλλιθέα και τα Τρίκαλα. Ειδικά στην Καλλιθέα, τα ΜΑΤ και οι υπόλοιπες δυνάμεις της ΕΛΑΣ λειτούργησαν, ουσιαστικά, ως «ασπίδα» των νεοναζί, κάτι που δείχνει δύο πράγματα: Πρώτον, ότι η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ+ρεταλιών χρησιμοποιεί για τους δικούς της λόγους τον νεοναζιστικό «μπαμπούλα» ζωντανό, ενώ είχε 4 ολόκληρα χρόνια στη διάθεσή της για να τον «τελειώσει» πολιτικά και ποινικά. Δεύτερον, ότι μέσα στα Σώματα Ασφαλείας ο φασιστικός-νεοναζιστικός πυρήνας παραμένει ισχυρός και, ουσιαστικά, ανέπαφος, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για την πραγματική τήρηση της ασφάλειας των πολιτών...

► Ζήτημα 2ο) ΗΠΑ-ΚτΙσραήλ-Υψώματα του Γκολάν-Παλαιστίνη: Με την απόφαση του Τραμπ να «αναγνωριστεί» η «επικυριαρχία» του ΚτΙσραήλ στα ΠΑΡΑΝΟΜΑ καταληφθέντα στον «Πόλεμο των 6 Ημερών» το 1967 Υψώματα του Γκολάν, οι ΗΠΑ ουσιαστικά επιβεβαιώνουν την κυρίαρχη γραμμή τους στην εξωτερική πολιτική και διπλωματία τους ειδικά τα τελευταία χρόνια, η οποία συνίσταται στην περιφρόνηση, αν όχι στην ωμή καταπάτηση κάθε έννοιας Διεθνούς Δικαίου.

► Βεβαίως, η προνομιακή στήριξη της διοίκησης Τραμπ προς το ΚτΙσραήλ έχει διαφανεί ήδη από την απόφαση για αναγνώριση της Ιερουσαλήμ ως πρωτεύουσάς του, αλλά και τη μεταφορά της αμερικανικής πρεσβείας από το Τελ Αβίβ στην Ιερουσαλήμ.


► Χτες, με την ευκαιρία της επίσκεψης του χασάπη (και υπόδικου για διαφθορά) Νετανιάχου στην Ουάσιγκτον, ο Τραμπ υπέγραψε το σχετικό Διάταγμα για τα Υψώματα του Γκολάν. Την ίδια ώρα ο χασάπης (και υπόδικος για διαφθορά) Νετανιάχου καθοδηγούσε από την Ουάσιγκτον (!!!) επιχείρηση του ισραηλινού στρατού στη Λωρίδα της Γάζας, που ξεκίνησε χωρίς καμία ορατή αφορμή, κοινώς ήταν από αυτές που η σιωνιστική ηγεσία βαφτίζει ως «προληπτικές». Τα θύματα (νεκροί και τραυματίες) και αυτή τη φορά μετρώνται σε δεκάδες...

► Ζητήμα 3ο) Πόρισμα Mueller: «Άνθρακας ο θησαυρός» μιας σχεδόν τρίχρονης δικαστικής ταλαιπωρίας της κοινής γνώμης των ΗΠΑ (και όχι μόνο), αφού το επιθυμητό, από πολλούς, «λαυράκι» της δήθεν ανάμειξης της Ρωσίας στις προεδρικές εκλογές του 2016 στις ΗΠΑ δεν βρέθηκε. Όπως ανέφερε με γλαφυρό τρόπο και ο εκπρόσωπος Τύπου του προέδρου Πούτιν, ο Ντμίτρι Πεσκόβ, «είναι πολύ δύσκολο να βρεις μια μαύρη γάτα σ' ένα σκοτεινό δωμάτιο, ειδικά όταν αυτή... δεν υπάρχει»!...

► Ζήτημα 4ο) (Και τελευταίο, προς το παρόν) Προεδρικές «εκλογές» στην Ουκρανία: Μια σύντομη αναφορά εδώ, πριν το αναλυτικό άρθρο μου που θα ακολουθήσει τις επόμενες ημέρες (οι «εκλογές» είναι ορισμένες για την Κυριακή 31/3).

► Παρόλο που οι δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι προηγείται με μεγάλη διαφορά ο Σεργκέι «Μπέπε Γκρίλο» Ζελένσκι και ότι η γνωστή Γιούλια Τιμοσένκο υπερτερεί του νυν «Προέδρου» Πετρό Ποροσένκο κατά περίπου 3 εκατοστιαίες μονάδες στη μάχη για τη 2η θέση που οδηγεί στον Β' γύρο στις 21/4, σχεδόν άπαντες οι γνωρίζοντες τα τεκταινόμενα είναι βέβαιοι ότι ο Ποροσένκο θα χρησιμοποιήσει μέχρι και την τελευταία στιγμή όσα όπλα διαθέτει (η λέξη όπλα εδώ έχει ΚΑΙ κυριολεκτική, εκτός από μεταφορική έννοια), ακόμη και εκτεταμένη ΝΟΘΕΙΑ, προκειμένου να εξασφαλίσει την πολιτική του επιβίωση.

► Γιατί γνωρίζει ότι σε περίπτωση ήττας του, οι πολιτικοί και οικονομικοί του αντίπαλοι θα του βγάλουν όσα «άπλυτα» έχουν μαζέψει για πάρτη του εδώ και χρόνια, συμπεριλαμβανομένης και της ΔΟΛΟΦΟΝΙΑΣ του ίδιου του του αδελφού προ 20ετίας στη Μολδαβία.

► Η διαπλοκή του Ποροσένκο με τους εγκληματικούς κύκλους της Ουκρανίας (και όχι μόνο) που έκαναν κουμάντο στη χώρα από τα πρώτα χρόνια της ανακήρυξης της λεγόμενης «ανεξαρτησίας» της το 1991 είναι γνωστή εδώ και καιρό, ωστόσο τα πάντα «θάβονταν» επιμελώς μπροστά στην ανάγκη του δυτικού ιμπεριαλιστικού κατεστημένου να αποκοπεί οριστικά η Ουκρανία από την όποια επιρροή διέθετε επάνω της η Ρωσία και να μετατραπεί σε προτεκτοράτο της Δύσης. Και επειδή ο Ποροσένκο έκανε (και κάνει ακόμη, μέχρι νεοτέρας) τη «δουλειά» καλά, γι' αυτό και όλες αυτές οι υποθέσεις «θάβονταν» επιμελώς...

► Επειδή όμως επιθυμούντες να φάνε ένα κομμάτι εξουσίας είναι πολλοί και επειδή ο Ποροσένκο αποδείχθηκε, σε αυτό το σημείο, «μοναχοφαγάς», οι εσωτερικοί του αντίπαλοι, χωρίς να έχουν την παραμικρή διάθεση ν' αλλάξουν την πορεία της χώρας τους, επιθυμούν ωστόσο να γίνουν «χαλίφηδες στη θέση του χαλίφη». Εξ ου και η κινητοποίηση μιας σειράς νεοναζιστικών ταγμάτων που, πλέον, δουλεύουν για λογαριασμό των Σωμάτων Ασφαλείας και υπό τον έλεγχο του Υπουργού Εσωτερικών Αρσέν Αβάκοβ και οι συνεχείς προπηλακισμοί του Ποροσένκο σε όλες, σχεδόν, τις δημόσιες προεκλογικές εμφανίσεις του...

► Στο μεταξύ σήμερα το πρωί (26/3) η Ανώτατη Ράντα (Βουλή) της Ουκρανίας ψήφισε νομοσχέδιο, με το οποίο οι συνεργάτες των Ναζί κατά τον Β' ΠΠ μαχητές του UPA-UNSO (Ουκρανικός «Επαναστατικός» Στρατός - Ουκρανική Εθνική Συνέλευση) και τα μέλη της φιλοναζιστικής εθνικιστικής οργάνωσης OUN (Οργάνωση Ουκρανών Εθνικιστών), της οργάνωσης του διαβόητου Στεπάν Μπαντέρα, εξομοιώνονται με τους μαχητές του Κόκκινου Στρατού ως προς τα συνταξιοδοτικά δικαιώματα κοκ. Ετοιμάζεται επισης για ψήφιση ένα ακόμη νομοσχέδιο, με το οποίο θα απονεμηθεί μετά θάνατον στον Στεπάν Μπαντέρα ο τίτλος του «Ήρωα της Ουκρανίας». Τα συμπεράσματα δικά σας...



Βασίλης Μακρίδης: Σχετικά με τον συντάκτη




Διαβάστε Περισσότερα »

Συγγνώμη γιαγιά…

Δήμητρα Μυρίλλα


Είπαν, γιαγιά, ότι είσαι 90 ετών. Γεννήθηκες, λοιπόν, το 1929. Γεννήθηκες κάπου μέσα στη φτώχεια, μετά τη φωτιά ενός παγκόσμιου πολέμου και λίγο πριν την καταστροφή ενός ακόμη παγκόσμιου πολέμου που έμελε να έρθει, μα που ως παιδί ίσως δεν το φανταζόσουν. Αλλωστε, τα παιδιά κοιτάνε μόνο προς τη ζωή, ποτέ προς το θάνατο.

Μια παλιά κινέζικη ευχή λέει «να μην γεννηθείς σε ενδιαφέρουσες εποχές». Εσύ όμως γεννήθηκες και έζησες μέσα σε αυτές. Αυτές που είναι ενδιαφέρουσες για τους ιστορικούς, όμως για εκείνους που τις ζουν είναι φωτιά και σίδερο και απελπισία. Για να πουλάς μάλλινες παντόφλες στα γεράματά σου, είναι απίθανο ως παιδί να γεννήθηκες μέσα σε μεταξωτά σεντόνια. Και όταν παιδάκι κοίταζες τη ζωή και της χαμογελούσες δεν ήξερες ότι ως έφηβη θα κρύβεσαι τρομαγμένη και πεινασμένη από τη ναζιστική μπότα.

Υποθέτω, ότι φεύγοντας από τον Καύκασο για να έρθεις στην Ελλάδα κανείς δε θα σου είπε ότι θα έπρεπε τώρα, τώρα που έχεις σχεδόν έναν αιώνα στην πλάτη σου, θα έπρεπε αντί να σου εξασφαλίζουν μάλλινες παντόφλες και ζεστά ρούχα, να σεργιανάς εσύ στους δρόμους και να πουλάς τα παντοφλάκια που πλέκεις μόνη σου. Οι παράδεισοι που ίσως σε άφησαν να ονειρεύεσαι ήταν η κόλαση που σου ετοίμαζαν. Στο φευγιό του χειμώνα, γιαγιά, ποιος θα αγοράσει μάλλινες παντόφλες; Εσύ, όμως, πρέπει να ζήσεις… αφού τα 90 σου χρόνια, πόσο αξίζουν για εκείνους που κοστολογούν το βίο σου… 300 ευρώ, 400 ευρώ; Και πάλι καλά να λες… Αν ζούσες στο Βέλγιο θα σου έλεγαν ότι η «κοινή γνώμη» επιθυμεί οι γέροντες πάνω από 85 ετών να μην έχουν δικαίωμα στη δωρεάν υγεία. Μήπως, όμως, με τα 300 ευρώ έχεις δικαίωμα στην υγεία; Ναι, γιαγιά, ετούτο το σάπιο σύστημα, τέτοιες σάπιες κοινωνίες φτιάχνει. Και όποιος μπορέσει να κρατήσει το μυαλό του καθαρό και τη συνείδησή του ζωντανή μπορεί να κρατήσει τον κόσμο στους ώμους του. Μόνο, που, γιαγιά, χρειάζονται πολλοί.

Ασε που λίγο πιο πέρα από το δρομάκι που πουλούσες τις παντόφλες σου και σε τσουβάλιασαν σαν φοροφυγά, θα βρίσκεται οπωσδήποτε κάποιο πολυκατάστημα που θα πουλάει παντόφλες του κιλού με ένα ευρώ. Που να αντέξεις γιαγιά τον ανταγωνισμό; Βέβαια, επισήμως, για τη φιλελεύθερη αστική κοινωνία της ελεύθερης αγοράς είσαι ελεύθερη και ίση. Το λέει και το Σύνταγμα πανηγυρικά. Ελεύθερη να συμβάλλεσαι και ίση ανάμεσα σε ίσους. Τώρα κάθισε και μέτρα πόσο ίση είσαι με τον μεγαλοεπιχειρηματία που πουλάει τις παντόφλες ένα ευρώ ενώ πληρώνει τον υπάλληλο με 200 ευρώ για 12ωρη εργασία, ώστε ακόμα με το ένα ευρώ τα κέρδη του να αυγατίζουν. Αλλά, όχι, εκείνος είναι ευυπόληπτο και εκλεκτό μέλος της κοινωνίας και όχι σεσημασμένος μικροπωλητής. Εσύ, γιαγιά χρειάζεσαι «άδεια» για να ζήσεις!

Αλλά, ακόμα κι έτσι, να είσαι σίγουρη ότι το «μπόι» σου είναι μεγαλύτερο από εκείνου και των ομοίων του. Οσο για τα αποτυπώματά σου δεν είναι τίποτα άλλο από τα διαρκή τεκμήρια της δικής τους –εκείνων που σε συνέλαβαν και εκείνων που τους το επιτρέπουν– σεσημασμένης ξεδιαντροπιάς. Διότι, στην προκειμένη περίπτωση σεσημασμένο είναι αυτό το σύστημα που επιτρέπει στο ένα πεζοδρόμιο γερόντισσες να πουλάνε παντοφλάκια και στο άλλο πεζοδρόμιο φασίστες να σκοτώνουν παλικάρια και να κυκλοφορούν ελεύθεροι.

Κι αν πρέπει και οφείλουμε να σου πούμε κάτι γιαγιά είναι ένα μεγάλο συγγνώμη. Συγγνώμη, που ενώ έβλεπες γενιές να περνάνε από μπροστά σου καμία ως τώρα δεν μπόρεσε να ορθώσει τόσο το μπόι της, να ανοίξει τόσο την περπατησιά της ώστε να φτιάξει έναν κόσμο που να αξίζει στον Ανθρωπο.

Να σου υποσχεθούμε, ότι ακόμα κι αν εμείς δεν προλάβουμε να το κάνουμε, θα προσπαθήσουμε να μεγαλώσουμε παιδιά που θα γκρεμίσουν αυτό το σάπιο σύστημα. Αν κι εγώ, που τα γράφω όλα ετούτα, δεν πιστεύω ότι υπάρχει άλλη ζωή πέρα από αυτή που ζούμε τώρα, εσύ μάλλον πιστεύεις ότι υπάρχει. Ακόμα καλύτερα γιαγιά… Γιατί αν τελικά είναι έτσι, τότε ακόμα κι όταν φύγεις, θα μπορέσεις να δεις τα παιδιά που σήμερα μπουσουλάνε αύριο να ανθίζουν και όχι να πεινάνε. Και τότε θα χαρείς….

Υ.Γ. Για όλες τις γερόντισσες και τους καστανάδες που… «φοροδιαφεύγουν» και ζουν «χωρίς άδεια».

Πηγή: imerodromos.gr



Δήμητρα Μυρίλλα: Σχετικά με τον συντάκτη




Διαβάστε Περισσότερα »

Χώρα τράνζιτ για τζιχαντιστές η Ελλάδα

Νεφέλη Λυγερού


Ερωτήματα συνεχίζει να εγείρει η υπόθεση του φερόμενου ως Σύριου τζιχαντιστή που συνελήφθη στην Ουγγαρία. Και αυτό, διότι πέρασε με χαρακτηριστική ευκολία από την Ελλάδα, η οποία, μάλιστα, τον είχε αναγνωρίσει ως πρόσφυγα πολέμου. Ο Φ. Χασάν, όπως είναι το όνομά του, ταξίδευε σε διάφορες χώρες της Ευρώπης, επί μακρόν και χωρίς καμία δυσκολία.

Μέχρι που συνελήφθη στην Βουδαπέστη από την τοπική αστυνομία. Είναι γνωστό, εξάλλου, ότι η Ουγγαρία, σε αντίθεση με άλλες ευρωπαϊκές χώρες, εφαρμόζει μία ιδιαίτερα αυστηρή πολιτική έναντι των μεταναστών. Εντύπωση προκαλεί ότι μόλις την τελευταία στιγμή απετράπη η απέλασή του στην Ελλάδα. Οι αρχές ασφαλείας της Ουγγαρίας συνεργάστηκαν με την ευρωπαϊκή υπηρεσία συντονισμού Δικαιοσύνης Eurojust. Επιβεβαίωσαν την ταυτότητα του, ανταλλάσσοντας στοιχεία.

Ο συγκεκριμένος φέρεται να είναι ένας από τους πιο γνωστούς εκτελεστές των τζιχατζιστών στην Συρία. Οι κατηγορίες που τον βαραίνουν είναι διακίνηση ανθρώπων, κλοπές, υπόγειες διασυνδέσεις με τρομοθύλακες. Έχει, μάλιστα, δολοφονήσει 20 άτομα, επειδή ένας συγγενής τους αρνήθηκε να ενταχτεί στους κόλπους του Ισλαμικού κράτους.

Το συγκεκριμένο περιστατικό επαναφέρει δύο ζητήματα. Το πρώτο είναι ότι για μία ακόμα φορά η Ελλάδα βρίσκεται σε δύσκολη θέση. Κινδυνεύει να χαρακτηριστεί ως χώρα τράνζιτ τζιχαντιστών. Κατά τις χρονιές 2015 και 2016 αποτέλεσε ένα από τα βασικά περάσματα για τους Ευρωπαίους- και όχι μόνο- «μαχητές του Ισλαμικού Κράτους» που ταξίδεψαν από και προς τη Συρία και το Ιράκ, για να πολεμήσουν στο πλευρό των ισλαμιστών «μαχητών».

Το ζήτημα παίρνει νέες διαστάσεις όταν αποδεικνύεται ότι ένας γνωστός εκτελεστής όχι απλά πέρασε, αλλά και αναγνωρίστηκε ως πρόσφυγας πολέμου. Δεν είναι δυστυχώς το μοναδικό περιστατικό. Λίγους μήνες νωρίτερα, οικογένειες Κούρδων Γεζίντι κατήγγειλαν ότι απειλούνται από υποστηρικτές του Ισλαμικού Κράτους σε κέντρα φιλοξενίας προσφύγων της Ελλάδας. Ομάδα Σύριων που είχαν φθάσει στη Λέσβο από το Ντέιρ αλ Ζορ, ένα από τα τελευταία προπύργια του ISIS, χρησιμοποιούσε βία με λοστούς και μαχαίρια, επικαλούμενη το νόμο της Σαρίας.

Το δεύτερο ζήτημα είναι ότι μετά την πτώση του Ισλαμικού Χαλιφάτου και τον επανέλεγχο και του τελευταίου προπύργιού του, πολλοί από τους μαχητές του διασκορπίζονται. Μπορεί πολλοί να εξουδετερώθηκαν, αλλά άλλοι πρόλαβαν να ξεφύγουν. Δεν είναι, άλλωστε, μυστικό ότι μετά την απώλεια του «χαλιφάτου» του σε Ιράκ και Συρία το «Ισλαμικό Κράτος» θα επιδιώξει με θεαματικές τρομοκρατικές επιθέσεις να συγκεντρώσει πάνω του τα φώτα της δημοσιότητας για να συνεχίσει να κρατά τα ηνία του τζιχάντ.

Πηγή: slpress.gr



Νεφέλη Λυγερού: Σχετικά με τον Συντάκτη




Διαβάστε Περισσότερα »

Είμαστε όλοι παιδιά της μετανάστευσης

Κόσμος


Μια νέα μελέτη που αναβίωσε την πληθυσμιακή ιστορία της Ιβηρικής Χερσονήσου τα τελευταία 8.000 χρόνια δίνει μια εκπληκτικά πολύπλοκη εικόνα της καταγωγής του σύγχρονου ανθρώπου, που αποδομεί τους ισχυρισμούς περί ξεχωριστών γεωγραφικών πληθυσμών, Ευρωπαίων, Αφρικάνων και Ασιατών. Σύμφωνα με την έρευνα που δημοσιεύεται στην επιστημονική επιθεώρηση Science, από την αρχή της ανθρώπινης μετανάστευσης, η Ιβηρική χερσόνησος-σπίτι της σύγχρονης Ισπανίας και της Πορτογαλίας-ήταν ένας τόπος όπου οι πολιτισμοί της Αφρικής, της Ευρώπης και της Μεσογείου έχουν ανακατευτεί.

Η ομάδα 111 γενετιστών και αρχαιολόγων κατέγραψε 8.000 χρόνια γενετικής στην περιοχή. Εξήγαγε μάλιστα δείγματα DNA από σκελετούς 403 Ιβήρων, οι οποίοι έζησαν μεταξύ 6000 π.Χ. και 1600 μ.Χ. για ενδείξεις σχετικά με το πώς και πότε διάφοροι πληθυσμοί έγιναν μέρος του γονιδίου της Ιβηρικής Χερσονήσου. Η εικόνα που προέκυψε δείχνει άφθονη γενετική πολυπλοκότητα, αλλά αυτό το εύρημα υπονοεί ταυτόχρονα μια μοναδική μυστηριώδη μετανάστευση πριν από περίπου 4.500 χρόνια που αλλοίωσε εντελώς το DNA του αρχαίου Ιβηρικού.

Οι άνδρες από τις στέπες


Ξεκινώντας από την εποχή του Χαλκού, η γενετική σύνθεση της περιοχής άλλαξε δραματικά. Οι «μετανάστες» από την Κεντρική Ευρώπη πέρασαν τα Πυρηναία, αντικαθιστώντας την ανδρική γενεαλογία της Ιβηρικής σε διάστημα 400 ετών.

Οι μετανάστες της Εποχής του Χαλκού, που μετακινήθηκαν περίπου το 2.500 π.Χ., κατάγονταν εν μέρει από αγρότες της Νεολιθικής εποχής, ενώ τα υπόλοιπα γενετικά τους χαρακτηριστικά είναι ανάλογα με εκείνα των κατοίκων της ρωσικής στέπας. Γι αυτό και γονίδια που συνδέονται με ανθρώπους από τις στέπες κοντά στη Μαύρη και την Κασπία θάλασσα ανιχνεύονται στο γονίδιο των ανθρώπων της Ιβηρικής. Το συμπέρασμα της μελέτης είναι ότι η γενετική καταγωγή από τη στέπα «εισήχθη» στην Ευρώπη από νομάδες κτηνοτρόφους, οι οποίοι μετοίκησαν δυτικά από την Ασία.

Ποιοι ήταν αυτοί οι άνδρες και ήρθαν ειρηνικά;


Η «Υπόθεση Στέπα» θεωρεί ότι αυτή η ομάδα εξαπλώθηκε ανατολικά στην Ασία και δυτικά στην Ευρώπη περίπου την ίδια εποχή και έφτασε και στην Ιβηρική. Αν και το 60% του συνολικού DNA της περιοχής παρέμεινε το ίδιο, τα χρωμοσώματα Υ των κατοίκων αντικαταστάθηκαν σχεδόν εξ ολοκλήρου από το 2.000 π.Χ. Αυτό υποδηλώνει μαζική εισροή ανδρών από τις στέπες, δεδομένου ότι τα χρωμοσώματα Υ μεταφέρονται μόνο από τους άνδρες.

«Φαίνεται ότι η επιρροή ήταν πολύ ανδροκρατούμενη», λέει ο Miguel Vilar, γενετιστής ανθρωπολόγος που εργάζεται ως ανώτερος υπεύθυνος προγράμματος για την National Geographic Society.

Οι ερευνητές εξέτασαν το χρωμόσωμα Υ, που μεταδίδεται αναλλοίωτο από πατέρα σε γιο και επιτρέπει την καταγραφή της ανδρικής γενεαλογίας. Γύρω στο 2000 π.Χ, οι τοπικές γενεαλογίες χρωμοσώματος Υ είχαν εξαφανισθεί από την ιβηρική γενετική δεξαμενή, για να αντικατασταθούν από το γενετικό υλικό των νεοεισερχόμενων, όπως εξηγεί.

Η ανάλυση γενετικού υλικού έδειξε ότι οι Ιβηρες οφείλουν την καταγωγή τους σε ποσοστό 40% στον νέο πληθυσμό του Πολιτισμού του Λάγυνου. Ο συντάκτης της μελέτης Inigo Olalde, της Ιατρικής Σχολής του Χάρβαρντ, αναφέρει: «Οι Ιβηρες δεν σκοτώθηκαν ούτε εξορίστηκαν. Δεν υπάρχει αρχαιολογική ένδειξη για ξέσπασμα βίας την περίοδο εκείνη. Οι νεοφερμένοι επικράτησαν ειρηνικά, χάρη στην αυξημένη αναπαραγωγική τους ικανότητα και ευνοήθηκαν από την υπάρχουσα πατριαρχική δομή της κοινωνίας εκείνης».

Πολιτισμός του Λάγυνου


Στα τέλη της Νεολιθικής περιόδου, ένας καταστροφικός λοιμός οδήγησε σε δραματική συρρίκνωση του πληθυσμού της ασιατικής στέπας. Καθώς μέρος του πληθυσμού που επέζησε άρχισε να μετακινείται προς τα δυτικά, υιοθέτησε πολιτισμικά πρότυπα πληθυσμών που είχε συναντήσει στην πορεία του. Στην Κεντρική Ευρώπη, η ανθρώπινη αυτή μείξη οδήγησε στην εμφάνιση του Πολιτισμού του Λάγυνου, γύρω στην 3η χιλιετία π.Χ. Οι απόγονοι των εκπροσώπων αυτού του πολιτισμού δημιούργησαν πατριαρχικές κοινωνίες σε πολλά σημεία της Ευρώπης, συμπεριλαμβανομένης και της Ιβηρικής Χερσονήσου.

Ο Vilar θεωρεί ότι οι άντρες της στέπας θα ήρθαν σε άλογα, έχοντας χάλκινα όπλα και εισήγαγαν την εποχή του Χαλκού στην περιοχή και όπως υποστηρίζει: «αυτό δείχνει ότι θα μπορούσε να έχει συμβεί μια μετανάστευση σε ολόκληρη την ήπειρο της Ευρώπης και σίγουρα είναι μεγάλη η επιρροή στο Νότο».

Η μελέτη έδειξε ότι οι σύγχρονοι Βάσκοι, που μιλάνε τη μοναδική μη ινδοευρωπαϊκή γλώσσα της Δυτικής Ευρώπης, φέρουν γενετικούς δείκτες που σχετίζονται στενά με εκείνους των ανθρώπων της στέπας. Και σε αντίθεση με τους σύγχρονους Ισπανούς, οι σύγχρονοι Βάσκοι δεν δείχνουν την ίδια ποσότητα γενετικής ανάμειξης που συνέβη στη χερσόνησο κατά τη διάρκεια των αιώνων.

Η ομάδα βρήκε επίσης ένα μοναδικό άτομο με βορειοαφρικανικό DNΑ. Τα οστά του χρονολογούνται περίπου το 2.500 π.Χ. Η παρουσία αυτού του μοναχικού αφρικανού, σύμφωνα με τους μελετητές, υποδηλώνει πρόωρη, σποραδική ανταλλαγή μεταξύ της Ιβηρικής και της Βόρειας Αφρικής, επιβεβαιώνοντας και τις αρχαιολογικές ανακαλύψεις αφρικανικού ελεφαντόδοντου στην περιοχή. Ωστόσο η ομάδα των ερευνητών πιστεύει ότι η μετακίνηση ανθρώπων της Βορείου Αφρικής έγινε ευρέως στην Ιβηρική περίπου τα τελευταία 2.000 χρόνια.

Ανάμιξη από την εποχή των παγετώνων


Η μελέτη αποτελεί μια σύνθετη εικόνα της γενετικής ιστορίας της Ισπανίας - εικόνα που ενισχύεται από μια άλλη μελέτη που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Current Biology. Στη μελέτη αυτή, ερευνητές από την Ισπανία και τη Γερμανία διαπίστωσαν ότι οι κυνηγοί-συλλέκτες και οι αγρότες που ζούσαν στην Ιβηρική Χερσόνησο ήταν επίσης γενετικά πιο διαφορετικοί από ό, τι πιστεύαμε προηγουμένως. Βρήκαν στοιχεία ότι διάφορα φύλα κυνηγών-συλλεκτών αναμιγνύονταν στη ζεστή Ιβηρική Χερσόνησο, την οποία χρησιμοποιούσαν ως καταφύγιο στην εποχής των παγετώνων πριν από 19.000 χρόνια.

«Το DNA τους ήταν μια έκπληξη», λέει ο Vanessa Villalba-Mouco, ένας αρχαιολόγος που ηγήθηκε της έρευνας για το Ινστιτούτο Max Planck για την Επιστήμη της Ανθρωπολογικής Ιστορίας στη Γερμανία και το Πανεπιστήμιο της Σαραγόσα στην Ισπανία. «Οι ενδείξεις για το τι συνέβη εκείνη την εποχή μας βοηθούν να κατανοήσουμε την εξέλιξη της επόμενης περιόδου. Δοκιμάζουμε όλο και περισσότερα άτομα για να γνωρίσουμε την ιστορία τους με πιο ακριβή τρόπο».

«Το αρχαίο DNA μάς βοηθά να αποσυνθέσουμε την ιδέα ότι έχουμε ξεχωριστούς γεωγραφικούς πληθυσμούς όπως τους Αφρικανούς ή τους Ασιάτες ή τους Ευρωπαίους», λέει ο Vilar. «Όχι μόνο είναι ανομοιογενείς οι άνθρωποι που ζουν σε περιοχές όπως η Ιβηρική, αλλά και οι ίδιοι οι μετανάστες ήταν το προϊόν διαφόρων κυμάτων μετανάστευσης».

Ανάλογο –και καλύτερα καταγεγραμμένο– φαινόμενο σημειώθηκε στην Ιβηρική και μετά την κατάρρευση της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, όταν νομαδικά φύλλα από τη Βόρεια και την Κεντρική Ευρώπη εισέβαλαν στη σημερινή Ισπανία. Οι Βησιγότθοι, που μιλούσαν γλώσσα παραπλήσια των σουηδικών, των γερμανικών και των αγγλικών, κυριάρχησαν στη χερσόνησο και ίδρυσαν βασιλικούς οίκους που επιβιώνουν μέχρι σήμερα.

Πηγή: tvxs.gr



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Οι Αμερικανοί εκατομμυριούχοι που «φυτεύουν» fake news σε ευρωπαϊκά ΜΜΕ

Άρης Χατζηστεφάνου


Λίγες ημέρες πριν από την ανθρωποσφαγή στη Νέα Ζηλανδία, η γαλλική Monde προειδοποιούσε ότι Αμερικανοί δισεκατομμυριούχοι «φυτεύουν» fake news σε ευρωπαϊκά μέσα ενημέρωσης εντείνοντας τα φαινόμενα ισλαμοφοβίας. Ελάχιστοι πρόσεξαν ότι η συγκεκριμένη σπορά ψευδών ειδήσεων αποδίδει πλέον καρπούς και στην Ελλάδα.

Υστερα από σχεδόν τέσσερα χρόνια κατά τα οποία τα φιλελεύθερα ΜΜΕ στις ΗΠΑ και στην Ε.Ε. κατηγορούσαν τη ρωσική κυβέρνηση και τους «χάκερ» της για ό,τι στραβό συνέβαινε στον δυτικό κόσμο (από το Brexit και το δημοψήφισμα στην Καταλονία μέχρι την εκλογή του Τραμπ), αρκετοί συνειδητοποιούν ότι Αμερικανοί ολιγάρχες διεξάγουν τον δικό τους πόλεμο για τον έλεγχο της ευρωπαϊκής κοινής γνώμης.

Η γαλλική εφημερίδα Monde επιχείρησε πριν από μερικές εβδομάδες να χαρτογραφήσει τη διάδοση fake news στον ευρωπαϊκό Τύπο και διαπίστωσε ότι αρκετοί από τους επιχειρηματίες που στήριξαν την άνοδο του Τραμπ, επενδύοντας σε ακροδεξιά, τρομολαγνικά sites όπως το Breitbart News, έχουν στρέψει το ενδιαφέρον τους στην Ευρώπη. Συγκεκριμένα, ο επιχειρηματίας Ρόμπερτ Μέρσερ και η κόρη του Ρεμπέκα, που θεωρούνταν στυλοβάτες του μηχανισμού προπαγάνδας του Αμερικανού προέδρου, σήμερα χρηματοδοτούν το νεοσυντηρητικό Ινστιτούτο Gatestone, που ειδικεύεται στην προώθηση ισλαμοφοβικών κειμένων σε ευρωπαϊκά ΜΜΕ.

Φυλλομετρώντας κανείς τις ηλεκτρονικές σελίδες του ινστιτούτου, σχηματίζει την εικόνα ότι ορδές ένοπλων τζιχαντιστών συγκεντρώνονται στα ανατολικά και νότια σύνορα της Ευρώπης και είναι θέμα μηνών -αν όχι ημερών- να καταλάβουν ολόκληρη τη «γηραιά ήπειρο». Με έναν καταιγισμό ψευδών ή διαστρεβλωμένων πληροφοριών, το Gatestone τροφοδοτεί καθημερινά το κλίμα ισλαμοφοβίας που εξαπλώνεται σε όλο τον δυτικό κόσμο και το οποίο οπλίζει όλο και συχνότερα δράστες φασιστικών επιθέσεων.

Το πρόβλημα είναι ότι αρκετά από τα κείμενα του Gatestone, τα οποία μεταφράζονται και στα ελληνικά, βρίσκουν αργά αλλά σταθερά τον δρόμο τους ακόμη και σε γνωστά μέσα ενημέρωσης της χώρας μας.

Μέσα από μια συνεχή διαδικασία αναδημοσιεύσεων από μικρά ελληνικά sites, όπως ο Ινφογνώμων και το militaire.gr (όπου συναντάμε και γνωστές φιγούρες από τον κόσμο των μυστικών υπηρεσιών σαν τον Σάββα Καλεντερίδη), αρκετά κείμενα του Gatestone έφτασαν να δημοσιευτούν σχεδόν αυτούσια ακόμη και από το site της «Real News». Οι απόψεις της ανταποκρίτριας του Gatestone στην Ελλάδα, Μαρίας Πολυζωίδου (η οποία χαρακτηρίζει τους μετανάστες και τους πρόσφυγες «στρατό κατοχής»), βρίσκουν όλο και συχνότερα ευήκοα ώτα στον χώρο των ελληνικών ΜΜΕ.

Και η οικογένεια Μέρσερ και το Gatestone, προειδοποιούσε η Monde, δεν δρουν μόνοι τους. Ο Αμερικανός δισεκατομμυριούχος Ρόμπερτ Σίλμαν (που χρηματοδοτεί σειρά φιλο-ισραηλινών και αντι-ισλαμικών οργανώσεων) μεταφέρει τις δραστηριότητές του και στην Ευρώπη. Μεταξύ άλλων ακροδεξιών ομάδων, ο Σίλμαν χρηματοδότησε τον φιλοφασίστα Ολλανδό πολιτικό Γκερτ Βίλντερς.

Το επαναλαμβανόμενο μοτίβο όλων των επιχειρήσεων προπαγάνδας που χρηματοδοτούνται από Αμερικανούς επιχειρηματίες είναι η δημιουργία εικόνας μιας επερχόμενης συντέλειας για την οποία ευθύνονται πάντα κάποιοι «βάρβαροι ισλαμιστές», αλλά και η ολοκληρωτική ταύτιση με τις επίσημες θέσεις του Ισραήλ.

Να σημειωθεί ότι σε περσινό κείμενό της στο Gatestone η Πολυζωίδου ουσιαστικά ταύτιζε το ΚΚΕ με ομάδες ισλαμιστών τρομοκρατών που επιβουλεύονται το μέλλον της Ελλάδας και απορρίπτουν την προσέγγιση Ελλάδας-Ισραήλ. «Η συμπεριφορά του ΚΚΕ» έγραφε «δείχνει έναν τρόπο με τον οποίο οι ακροαριστεροί και οι ριζοσπάστες ισλαμιστές συγκλίνουν», ενώ κατηγορούσε το κόμμα του Περισσού ότι πραγματοποιεί εδώ και δεκαετίες «αντισημιτική εγκεφαλική πλύση».

Οι σχετικές αποκαλύψεις για τη δράση Αμερικανών μεγιστάνων στον χώρο των ευρωπαϊκών ΜΜΕ δεν είναι καινούργιες, αποκτούν όμως διαφορετική βαρύτητα εν όψει των ευρωεκλογών. Και εδώ προκύπτει ένας δεύτερος σημαντικός κίνδυνος. Αρκετοί από τους δημοσιογράφους και τα ευρωπαϊκά μέσα ενημέρωσης που φέρνουν στο φως τη διείσδυση των Αμερικανών πολυεκατομμυριούχων στην Ευρώπη έχουν τη δική τους πολιτική ατζέντα.

Με τον ίδιο ακριβώς τρόπο με τον οποίο τα φιλελεύθερα μέσα των ΗΠΑ κατηγορούν τη Ρωσία για ό,τι κακό συμβαίνει στη χώρα τους (και κυρίως για την αναρρίχηση του Τραμπ στην εξουσία), Ευρωπαίοι αναλυτές ετοιμάζονται να αποδώσουν σε «αμερικανικό ακροδεξιό δάκτυλο» την επερχόμενη εκλογική κατάρρευση αρκετών κεντρώων κομμάτων στις εκλογές.

Οι Ευρωπαίοι ηγέτες, που διέρρηξαν τον κοινωνικό ιστό επιβάλλοντας εξοντωτικά μέτρα λιτότητας προς όφελος μεγάλων επιχειρήσεων και χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων, παρουσιάζονται τώρα σαν θύματα σκοτεινών κέντρων που διασπείρουν fake news για να τροφοδοτήσουν κοινωνικές εξεγέρσεις. Η μάχη, όπως τη σκιαγραφούσε ο αναλυτής Κριστιάν Μακαριάν στις σελίδες της γαλλικής L’Express, θα δοθεί ανάμεσα σε φιλελεύθερους πολιτικούς, όπως ο Μακρόν και η Μέρκελ, «που προωθούν τις ατομικές ελευθερίες, την ανοχή και τα ανθρώπινα δικαιώματα», και σε ακροδεξιές, αντιμεταναστευτικές και απολυταρχικές δυνάμεις.

Το να μπορείς να εντοπίσεις τα χρηματοδοτούμενα δίκτυα ισλαμοφοβίας που αναπτύσσονται στην Ευρώπη είναι αναμφισβήτητα πολύτιμο. Αποτελεί μάλιστα επιτακτική ανάγκη στον απόηχο της φασιστικής επίθεσης στη Νέα Ζηλανδία. Το να αποκαλείς όμως υπερασπιστές της δημοκρατίας ανθρώπους σαν τον Μακρόν, που ετοιμάζεται να κατεβάσει τον στρατό εναντίον διαδηλωτών, και μάλιστα να θεωρείς ότι αυτοί οι πολιτικοί δεν κινδυνεύουν από τις δικές τους αποφάσεις αλλά από παρεμβάσεις ξένων κέντρων είναι εξίσου επικίνδυνο.

Με μια ηχηρά απούσα ευρωπαϊκή Αριστερά, το μέλλον της Ευρώπης βάφεται σε 50 αποχρώσεις του μαύρου.

Πηγή: efsyn.gr



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Τρεις διαφορετικές αναγνώσεις της 25ης Μαρτίου

Κώστας Κάππας


ή αλλοιώς, Άγνοια, Μόρφωση, Παιδεία.

Α: Οι Τούρκοι είναι οι προαιώνιοι εχθροί μας. Είναι αμόρφωτοι, βάρβαροι και εκμεταλλευόντουσαν τους σκλαβωμένους χριστιανούς. Βίαζαν, σκότωναν και λήστευαν όποιον χριστιανό σήκωνε κεφάλι. Οι έλληνες, μην αντέχοντας άλλο πια τα 400 χρόνια σκλαβιά, με το λάβαρο της επανάστασης να το σηκώνει ο Παλαιών Πατρών Γερμανός και με τον εθνομάρτυρα και άγιο Γρηγόριο τον Ε’ επικεφαλής, αποτίναξαν τον ζυγό και έφτιαξαν ελεύθερο κράτος. Πρώτη φορά αναπνεύσαμε την ελευθερία και κάναμε προκοπή. Την ίδια ημέρα γιορτάζουμε τον Ευαγγελισμό της Θεοτόκου, μεγάλη χριστιανική γιορτή.

Μ: Η Οθωμανική Αυτοκρατορία κατέρρεε καθώς έκλεινε τον κύκλο της, βουτηγμένη στα σκάνδαλα, την πολιτική ακινησία και την βία, ενώ ταυτόχρονα οι σκλαβωμένοι λαοί εμπνεόμενοι από την Γαλλική Επανάσταση και το πνεύμα της Αναγέννησης, άρχισαν να σηκώνουν κεφάλι. Το εμπόριο, οι τέχνες και η επιστήμη αναζωογονήθηκαν. Η οθωμανική εξουσία φέρθηκε ανελέητα και έπνιξε στο αίμα τις επαναστατημένες επαρχίες. Και οι έλληνες προέβησαν σε ακρότητες αλλά μεμονωμένα. Η εκκλησία πήρε μέρος στην εξέγερση, κυρίως ο κατώτερος κλήρος, καθώς ο ανώτερος κράτησε στάση αναμονής. Την ίδια ημέρα η Εκκλησία γιορτάζει τον Ευαγγελισμό της Θεοτόκου, την είδηση που έφερε ο Αρχάγγελος Γαβριήλ στην Παναγία, ότι μέσω αυτής θα ενσαρκωθεί ο Υιός του Θεού.

Π: Η φεουδαρχία σε ολόκληρη την Ευρώπη και γύρω από αυτήν έπνεε τα λοίσθια καθώς η ανερχόμενη αστική τάξη και η βιομηχανική επανάσταση απαιτούσαν εργατικό δυναμικό, δυνάμωμα των πόλεων έναντι της υπαίθρου και άνοιγμα των συνόρων, αναπτύσσοντας γοργά το εμπόριο. Η οθωμανική αυτοκρατορία δεν μπορούσε να προσαρμοστεί στα νέα δεδομένα και οι νεαρές αστικές τάξεις των κατεχομένων περιοχών βιαζόντουσαν να καρπωθούν την εξουσία. Όλες οι επαναστάσεις στα Βαλκάνια είχαν “εθνικοαπελευθερωτικό χαρακτήρα” βέβαια, αλλά με “αστικοδημοκρατικά στοιχεία”. Μαζικές σφαγές έγιναν και από τις δύο πλευρές και είχαν είτε κατασταλτικό, είτε εκδικητικό χαρακτήρα.

Στα σχολικά βιβλία, οι λαοί που απελευθερώθηκαν, για να κατασκευάσουν τον αναγκαίο εθνικό μύθο στον οποίο θα στηριζόταν το νεαρό κράτος, απέκρυψαν τις βιαιότητες (όπως την σφαγή δεκάδων χιλιάδων οθωμανών και εβραίων στην Τριπολιτσά από τα ελληνικά στρατεύματα) αλλά και την προδοτική στάση της ηγεσίας της εκκλησίας και των τσιφλικάδων. Πράγματι, στην Ελλάδα ξεσηκώθηκαν έλληνες, αρβανίτες και άλλες μειονότητες. Δυστυχώς, καθώς τα ηνία τα κρατούσαν οι τσιφλικάδες της οθωμανικής περιόδου, με την βοήθεια των ξένων «προστάτιδων δυνάμεων» η γη παρέμεινε στα χέρια τους και οι κολίγοι γνώρισαν όχι ελευθερία, αλλά χειρότερο ζυγό και από αυτόν των Οθωμανών, για πολλές δεκαετίες μετά την απελευθέρωση.

Όσο για τον κλήρο, αν εξαιρέσουμε τον Γρηγόριο Ε’ (που εκτελέστηκε γιατί ως δημόσιος υπάλληλος του οθωμανικού κράτους, αν και αφόρισε την Επανάσταση, δεν κατάφερε να την καταστείλει) και τους υψηλά ιστάμενους εκκλησιαστικούς αξιωματούχους που πολέμησαν με λύσσα τον ξεσηκωμό, μεγάλο μέρος των απλών κληρικών πήρε τα όπλα και πολέμησε. Η εκκλησία καθόρισε την ίδια ημέρα της λαϊκής εορτής για την απελευθέρωση και τον ευαγγελισμό της Θεοτόκου για να προσδώσει θρησκευτικό χαρακτήρα στην εξέγερση και εμμέσως να καρπωθεί τα επινίκεια.

Πηγή: artinews.gr



Κώστας Κάππας: Σχετικά με τον Συντάκτη




Διαβάστε Περισσότερα »

25 Μάρτη 1821: Τι (δεν πρέπει να) ξεχνάμε

Δημήτρης Μηλάκας


Για να έχει κάποιος αντίληψη που (και σε ποια κατάσταση) βρίσκεται θα πρέπει να γνωρίζει και να μη ξεχνά από που ξεκίνησε. Αυτή η (ιστορική) γνώση σε ατομικό και συλλογικό επίπεδο προϋποθέτει εκτός πολλών άλλων και κάποια στοιχειώδη γενναιότητα, η οποία μπορεί να φωτίσει τις σκιές του παρελθόντος. Αφού λοιπόν γιορτάζουμε για να μην ξεχνάμε,  ας ρίξουμε μια ματιά σε κάποιες από τις  σκιές που σκεπάζουν το ελληνικό κράτος από την απαρχή του. Τηρουμένων των αναλογιών δεν έχουν αλλάξει και πολλά πράγματα από τότε και ίσως κοιτώντας πίσω μπορέσουμε να δούμε πιο καθαρά το παρόν μας...

Το 1823, γράφει ο Βασίλης Ραφαηλίδη (Ιστορία- κωμικοτραγική- του Νεοελληνικού κράτους) «ο τότε υπουργός εξωτερικών της Αγγλίας Τζορτζ Κάνινγκ κάνει μια θεαματική στροφή και απαγκιστρώνεται απ την ανθελληνική πολιτική της Ιεράς Συμμαχίας (…) και γνωστοποιεί στον κόσμο όλο πως αναγνωρίζει το δικαίωμα των εμπολέμων Ελλήνων να αποκλείουν με τα πλοία του τις τουρκικές ακτές». Με αυτήν την απόφαση- διακήρυξη η Αγγλία στην ουσία αναγνώρισε  στην πράξη την επανάσταση και  το Ελληνικό κράτος πριν αυτό θεμελιωθεί και υπάρξει.

  • Ο «φιλελληνισμός» του Κάνινγκ και της Βρετανίας  δυο αιώνες πριν  -αν θέλουμε να  εκμεταλλευτούμε τις δυνατότητες που δίνει η ιστορία για αναζήτηση αναλογιών-  φέρνει στο νου το σήμερα και τις κινήσεις στη γεωπολιτική σκακιέρα στην  περιοχή, της  σημερινής   αμερικανικής υπερδύναμης. Όπως ακριβώς ο Κάνινγκ και η χώρα του στο γεωπολιτικό παιχνίδι εκείνης της εποχής που είχε σαν στόχο τη διανομή των ιματίων του «μεγάλου Οθωμανού ασθενούς»  πούλησαν προστασία σε κάποιους επαναστατημένους κατσαπλιάδες (σύμφωνα με την οπτική της διεθνούς καθεστηκυίας τάξης του 18ου αιώνα )  έτσι σήμερα ο «διαβολικά καλός» Αμερικανός πρόεδρος και ο πρεσβευτής του στην Αθήνα Τζ. Πάιατ διατυμπανίζουν την νέα ελληνοαμερικανική στρατηγική συνεργασία. Δηλαδή, την ένταξη του ελληνικού προτεκτοράτου στους  στρατιωτικούς σχεδιασμούς της αμερικανικής υπερδύναμης στο πλαίσιο της γεωπολιτικής αναδιάταξης που επιχειρεί στην περιοχή.

Το 1824, ένα χρόνο μετά την αναγνώριση των Ελλήνων επαναστατών ως εμπολέμων που έχουν δικαίωμα σε στρατιωτικές κινήσεις σε βάρος της Οθωμανικής αυτοκρατορίας, η Αγγλία προχωρά στην οικοδόμηση  αυτού που σήμερα θα ονομάζαμε  «ελληνο-αγγλική στρατηγική σχέση» προσφέροντας δανεικά στο  ακόμα ανύπαρκτο ελληνικό κράτος. Πρόκειται για το πρώτο δάνειο της ανεξαρτησίας  και την απαρχή  της μόνιμης εξάρτησης και υποτέλειας του νέου ελληνικού κράτους.

Στις 20/1/1824, έφτασαν στην αγγλική πρωτεύουσα οι Ελληνες... τεχνοκράτες της εποχής Ι. Ορλάνδος (γαμπρός του Γ. Κουντουριώτη), Αν. Ζαΐμης και Αν. Λουριώτης για να συνομολογήσουν ένα δάνειο .Ύστερα  από διαπραγματεύσεις (η ιστορία δεν μας πληροφορεί αν κράτησαν... 17 ώρες, περισσότερο ή λιγότερο)  με τον Γ. Κάνινγκ και το «φιλελληνικό» Κομιτάτο αποτελούμενο κυρίως από τραπεζίτες και εμπόρους, του Σίτυ, συνομολογήθηκε ένα δάνειο 800.000 λιρών.

Σύμφωνα με το «πρώτο μνημόνιο» που υπέγραψε πριν καν την ύπαρξη του το ελληνικό κράτος το δάνειο των 800.000  «έκλεισε» στο 59% της ονομαστικής αξίας, δηλαδή 472.000 λίρες. Με πιο απλά λόγια, η Ελλάδα έλαβε 472 χιλιάδες έχοντας την υποχρέωση να πληρώσει 800 χιλιάδες!   Και δεν ήταν μόνο αυτό, υπάρχει και συνέχεια...

Το δάνειο αυτό, είχε τόκο 5%, προμήθεια 3%, ασφάλιστρα 1,5% και διάρκεια 36 χρόνια και για την αποπληρωμή του υποθηκεύτηκαν όλα τα δημόσια κτήματα και όλα τα δημόσια έσοδα από αλυκές και τελωνεία, μέχρι ιχθυοτροφεία. Επίσης από το ίδιο δάνειο,  παρακρατήθηκαν 80.000 ως προκαταβολή τόκων δύο ετών, 16.000 για χρεωλύσια, 2.000 ως προμήθεια και άλλες δαπάνες, 5.900 από τον ίδιο τον Ι. Ορλάνδο για χρέη του κράτους προς τη σύζυγό του, 60.000 πήγαν σε μίζες (ο «φιλέλληνας» γραμματέας Τζ. Μπόουρινγκ εισέπραξε 11.000 λίρες για τη μεσιτεία) και μόλις 10.000 για αγορά εφοδίων για την επανάσταση. Για μα μην πολυλογούμε από τις 800.000 έφτασαν στην Ελλάδα 298.000 λίρες!!!

  • Ανάμεσα σ αυτούς πάντως που την έβγαλαν ζάχαρη ήταν οι... τεχνοκράτες διαπραγματευτές  καθώς όπως έχει καταγραφεί στην ιστορία γέμισαν τις τσέπες τους. Καλά πήγαν τα πράγματα και για τα αφεντικά των διαπραγματευτών, την ελληνική πολιτική ελίτ της εποχής καθώς η παράταξη Κουντουριώτη – Κωλέττη – Μαυροκορδάτου χρησιμοποίησε τα όσα από το δάνειο έφτασαν στη χώρα για να καθαρίσει στην εμφύλια διαμάχη, που μαινόταν στην Πελοπόννησο.

Οι δεσμοί υποτέλειας του υπό εκκόλαψη νέου ελληνικού κράτους σφυριλατήθηκαν και έλαβαν επίσημη μορφή ένα χρόνο μετά το πρώτο (μνημόνιο) δάνειο...

Στα 1825, η Γ΄ Εθνική Συνέλευση των Ελλήνων – στη μέση της Επανάστασης-- αποφάσισε να θέσει την Ελλάδα και τον λαό της κάτω από την «προστασία» της Μεγάλης Βρετανίας και μάλιστα με νόμο: ο εν λόγω νόμος γνωστός ως «πράξη υποτέλειας» αναφέρει: «Το Ελληνικόν Έθνος, δυνάμει της παρούσης πράξεως θέτει εκουσίως την Ιεράν Παρακαταθήκη της αυτού Ελευθερίας, Εθνικής Ανεξαρτησίας και της πολιτικής αυτού υπάρξεως υπό την μοναδικήν υπεράσπισιν της Μεγάλης Βρετανίας».

  • Εχοντας υπόψη όλα αυτά μάλλον εύκολα μπορεί κάποιος να κατανοήσει τα μεταγενέστερα, γιατί «ανήκομεν εις την Δύση» , γιατί ο Σόιμπλε είναι φίλος μας ή γιατί ο Τραμπ είναι διαβολικά καλός...

Στις αρχές του 1825 κι ενώ η φλόγα της επανάστασης σβήνει μέσα στην εμφύλια διαμάχη με «έπαθλο» τον (δανεικό)  μπεζαχτά  η Επαναστατική Επιτροπή, συνομολογεί «Εν Λονδίνω εθνικόν δάνειον δύο εκατομμυρίων χρυσών λιρών, δια την χρηματοδότησιν του αγώνος».

Το δεύτερο αυτό (μνημόνιο)- δάνειο της «ανεξαρτησίας» έκλεισε στο 55% της ονομαστικής του αξίας, και οι Αγγλοι πιστωτές  ανέλαβαν και τη διαχείρισή του! Τελικά απ αυτά τα 2 εκατομμύρια στην Ελλάδα έφτασαν μόλις 190.000! Ας δούμε στα γρήγορα πως οι δανειστές και τα εγχώρια τσιράκια τους εξαφανίζουν (ή μήπως ξαφρίζουν;)το χρήμα...

Στο 55% της ονομαστικής του τιμής το δάνειο των 2 εκατομμυρίων γίνεται αυτόματα 1.1 εκατομμύρια.  Απ αυτά τα 1.1 εκατομμύρια προκαταβλήθηκαν τότε για τόκους  διετίας 200 χιλ λίρες, για την εξαγορά ομολογιών του προηγούμενου δανείου, 212 χιλ., για το μεσιτικό κόστος 68.000 λίρες, για συμβολαιογραφική αμοιβή 14.000 και για δαπάνες των Ελλήνων μεσαζόντων 15.500 λίρες.

Από τα λοιπά χρήματα , παραγγέλθηκε στις ΗΠΑ έναντι 156.000 λιρών η κατασκευή δύο φρεγατών. Από αυτές παρελήφθη μία κι αυτή μετά το τέλος της Επανάστασης, καθώς η δεύτερη πουλήθηκε για να ολοκληρωθεί η πρώτη. Επίσης,  123.000 λίρες διοχετεύθηκαν στην Αγγλία για την αγορά έξι πολεμικών πλοιαρίων. Απ αυτά  κατασκευάστηκε μόνο ένα αξιόπλοο , το πλοίο «Καρτερία» και  μαζί με άλλα δύο έφτασαν κατόπιν εορτής στις ελληνικές θάλασσες, όταν  δηλαδή είχε πέσει το Μεσολόγγι και ήταν θέμα χρόνου για τον  Ιμπραήμ  να καταστείλει την ελληνική εξέγερση.

Τότε, στα χρόνια της επανάστασης,  όπως είπαμε οι Αγγλοι έχοντας αναλάβει και τη διαχείριση των χρημάτων που οι ίδιοι δάνεισαν φρόντισαν και με το παρά πάνω τους «τεχνικούς συμβούλους» που όρισαν-- όπως ακριβώς κάνουν και οι σημερινοί δανειστές--  για να κάνουν τη δουλειά. Τότε δεν είχαν ανάγκη από λογιστές υπερ ταμεία ανεξάρτητες καλοπληρωμένες αρχές και επόπτες. Είχαν ανάγκη ναυάρχους...

Ετσιο μισθός του…φιλέλληνα ναυάρχου Κόχραν, που οι Αγγλοι όρισαν σαν αρχηγό των ελληνικών δυνάμεων προκαταβλήθηκε (37.000 λίρες). Ακόμα δόθηκαν για πολεμοφόδια  αμφίβολης ποιότητας 77.200 λίρες. Άλλες 47.000 λίρες χάθηκαν σε διάφορους λογαριασμούς. Επίσης το «φιλελληνικό» κομιτάτο στις ΗΠΑ καταχράστηκε επίσης υπέρογκα ποσά όπως και ο Έλληνας επιβλέπων της ναυπήγησης Κοντόσταυλος, ο οποίος μετέπειτα, έχτισε (όχι στην Ηρώδου Αττικού, ούτε στην Εκάλη, εδώ έκτισαν- αγόρασαν άλλα άξια σύγχρονα τέκνα του Εθνους) στην Παλαιά Βουλή πολυτελέστατη κατοικία, προφανώς από τον τίμιο ιδρώτα του… Τελικά από τα 2 εκ χρυσές λύρες έφτασαν στην Ελλάδα 190.000 που κι αυτές καήκανε στον εμφύλιο που είχε πια φουντώσει.

  • ...Σχεδόν δύο αιώνες αργότερα η Ελλάδα έχοντας με δανεικά (που τελικά την ξαναχρεοκόπησαν) υλοποιήσει ένα θηριώδες εξοπλιστικό πρόγραμμα βρίσκεται αμυντικά γυμνή, και με δύο υπουργούς εθνικής άμυνας να μπαινοβγαίνουν στη φυλακή για μίζες, ενώ η προστασία της χώρα ανατίθεται στους Αμερικανούς..

...Τελικά, όποιος δεν γνωρίζει την ιστορία του είναι καταδικασμένος να την ξαναζήσει είτε ως φάρσα είτε ως τραγωδία. Και απ ότι φαίνεται ως έθνος  ξαναζούμε όλα όσα θα έπρεπε να είχαν γίνει μαθήματα, τα οποία, παρ ότι   συχνά - πυκνά επαναλαμβάνονται αδυνατούμε να τα αφομοιώσουμε, προχωρώντας  καμαρωτά στις παρελάσεις προς τον όλεθρο...

Πηγή: topontiki.gr



Δημήτρης Μηλάκας: Σχετικά με το Συντάκτη




Διαβάστε Περισσότερα »

Δευτέρα, 25 Μαρτίου 2019

Του προδότη

Στάθης


Τον φώναζαν ο «Kαλημέρας».

Ζούσε στα Μανιάτικα, κοντά στην Αγία Σοφία.

Στην Κατοχή.

Κάθε πρωί έβγαινε βόλτα στη γειτονιά. Με το χαμόγελο και την καλημέρα στο στόμα. Εξ ου και ο «Καλημέρας».

Ήταν όμως συνεργάτης των Γερμανών. Των «Γερμαναράδων» – όπως με ένα ενδόμυχο δέος γεμάτο αποστροφή ακόμα αποκαλούμε τους Ναζί.

Μελίρρυτος και πρόσχαρος ο «Καλημέρας» άγρευε πληροφορίες. Μια κουβέντα από δω, μια κουβέντα από ’κεί, έβαζε και λίγο αλάτι δικό του, τσακ πήγαινε ραπόρτο στους Γερμανούς και ρουφιάνευε τους γείτονές του.

Άρχισαν κάτι μυστήριοι φόνοι.

Έσκαγαν μύτη στα ξαφνικά απ’ το πουθενά οι Γερμανοί κι εκτελούσαν επί τόπου και άνευ ετέρας στόχους. Στη μέση του δρόμου. Ξάπλωναν τους ανθρώπους εν ψυχρώ σαν να ’ταν λυσσασμένα σκυλιά. Κι έφευγαν.

Αγριεύτηκε η γειτονιά.

Όλοι κατάλαβαν ότι κάποιο καρφί γάζωνε τα νοικοκυριά σαν να τα γάζωνε πολυβόλο.

Ο «Καλημέρας» δουλειά του. Έγινε κι απρόσεκτος, χόντραινε η κοιλιά του.

Το μελέτησαν οι Μανιάτισσες. Αιώνες σοφίας η θηλυκή γεροντία, έβγαλαν άκρη, το διαλεύκαναν το πράγμα.

Ένα πρωί, Κυριακή, καθώς έβγαινε ο «Καλημέρας» απ’ την εκκλησία, ένας αμούστακος νεαρός τον πήρε στο κατόπι, στη μέση του δρόμου, κάτι του ψιθύρισε στο αυτί, ΟΠΛΑ του είπε, και του έριξε στο κεφάλι μια και καλή.

Παραδόξως, απ’ το κεφάλι του «Καλημέρα» έτρεξαν αίματα και δεν βγήκαν φίδια. Ίσως τα φίδια να ’μειναν στη μαύρη καρδιά του να τον κατεβάσουν στον Άδη.

Μέχρι να τον μαζέψουν οι δικοί του, πολλοί πέρασαν δίπλα από τον σκοτωμένο προδότη και του έλεγαν «καλημέρα»…

Το θεοστυγές ντόμινο



Ο λευκός ρατσιστής μπουκάρει σε τέμενος στη Νέα Ζηλανδία και σκοτώνει κόσμο.

Υποκοσμιακός ισλαμιστής μπουκάρει σε λεωφορείο στην Ουτρέχτη και σκοτώνει κόσμο.

Διαταραγμένος Σενεγαλέζος βάζει φωτιά σε λεωφορείο – στο Μιλάνο – για να σταματήσει τους θανάτους προσφύγων στη Μεσόγειο.

Κάθε μέρα κι ένας.

Ο ένας φασίστας ενεργοποιεί τον άλλον.

Ο ένας ισλαμοφασίστας ενεργοποιεί τον άλλον.

Ο ένας παράφρων ενεργοποιεί τον άλλον.

Σε όλον τον πλανήτη βλέπει ο κάθε λύκος τι κάνει ο άλλος λύκος και αρχίζει η σφαγή των αμνών.

Ούτε αστυνομίες, ούτε ΜΚΟ (αργυρώνητες ή όχι) ούτε (αντι)τρομοκρατικές υπηρεσίες μπορούν να σπάσουν αυτόν τον φαύλο κύκλο.

Διότι αυτός ο φαύλος κύκλος είναι «των Κυβερνητών τα έργα». Των Κυβερνητών μας τα έργα…

Πηγή: topontiki.gr



Στάθης: Σχετικά με τον συντάκτη




Διαβάστε Περισσότερα »

Το κίνημα που έχει «στοιχειώσει» τον Ερντογάν

Κόσμος


O πλέον σίγουρος και γρήγορος τρόπος να ξεφορτωθείς τον αχώνευτο γείτονα, συνάδελφο ή συγγενή στην Τουρκία, από την απόπειρα πραξικοπήματος του 2016 και μετά, είναι να πας στις αρχές και να τον καταγγείλεις ότι είναι «γκιουλενιστής». Ακόμη και στην απίθανη περίπτωση που την γλιτώσει, η ταλαιπωρία θα είναι τόσο μεγάλη που θα νιώσεις την αγαλλίαση που πάντα επιθυμούσες.

Αν και ακούγεται φαιδρό, ωστόσο αυτή είναι η, ταυτόχρονα τραγική, πραγματικότητα στην Τουρκία σήμερα. Το «φάντασμα» του Φετουλάχ Γκιουλέν, κληρικού, πρώην ιμάμη και νυν πολιτικού, ιδρυτή του ιδιότυπου πολιτικο-ιρλαμιστικού κινήματος που φέρει το όνομά του (αν και στην Τουρκία είναι περισσότερο γνωστό ως Χιζμέτ), στενού συμμάχου του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν μέχρι και το 2013, νυν διαφυγόντα στις ΗΠΑ και προστατευόμενου από αυτήν και πάμπλουτου επικεφαλής εκατοντάδων «σχολών» σε όλο τον κόσμο - υπολογίζονται από 600 έως και 1.000 σε περίπου 100 χώρες συμπεριλαμβανομένων των ΗΠΑ - τις οποίες υψηλόβαθμοι αξιωματούχοι της τουρκικής ΜΙΤ «δείχνουν» ως «βιτρίνα» της CIA, «πλανάται» πάνω από την Τουρκία, «στοιχειώνοντας» ακόμη περισσότερο την, ήδη αποδιαρθρωμένη, κοινωνική συνοχή.

Στην πραγματικότητα, το «κυνήγι μαγισσών» που έχει εξαπολύσει ο Ερντογάν με πρόσχημα την «διείσδυση» του «γκιουλενισμού» στην κρατική δομή και τον στρατό, συμπληρώνει το διαχρονικό πογκρόμ εναντίον της Αριστεράς, των κινημάτων και των Κούρδων. Η διαφορά είναι, ότι ο Ερντογάν, με το γκιουλενικό πρόσχημα, βρήκε μια καταπληκτική ευκαιρία να προχωρήσει σε ευρείας κλίμακας εκκαθαρίσεις όσων θεωρεί αντιπάλους του σε δομές - όπως το Δημόσιο και ο στρατός - που η Αριστερά και η κινηματική κουρδική αντίσταση έτσι κι αλλιώς δεν είχαν πρόσβαση.

‘Ετσι, μετά το αποτυχημένο πραξικόπημα, οι τουρκικές φυλακές γέμισαν με δασκάλους, καθηγητές, αστυνομικούς, στρατιωτικούς, γιατρούς, δικαστικούς και κάθε λογής δημόσιο και κρατικό λειτουργό, αλλά και πολίτη, σε ένα άνευ προηγουμένου πογκρόμ συλλήψεων. Αυτή την περίοδο στην Τουρκία ολοκληρώνονται εκατοντάδες δίκες με την κατηγορία της συμμετοχής στην απόπειρα πραξικοπήματος εναντίον του Ερντογάν που εκδηλώθηκε τα ξημερώματα της 16ης Ιουλίου του 2016.

Η τουρκική κυβέρνηση, η οποία επέζησε του πραξικοπήματος εν πολλοίς άθικτη, κατηγόρησε τον Γκιουλέν ως τον αρχι-πραξικοπηματία  και δεσμεύτηκε να «ξεριζώσει» το θρησκευτικό κίνημά του. Σύμφωνα με το Foreign Policy, αυτό είχε σαν αποτέλεσμα, οι αρχές να βάλουν λουκέτο σε περίπου 800 επιχειρήσεις, 1.100 ιδιωτικά σχολεία, 850 φοιτητικές εστίες και 1.400 κοινωφελείς οργανώσεις. Έχει φυλακίσει πάνω από 38.000 ανθρώπους και απέλυσε πάνω από 100.000 δημόσιους λειτουργούς από την αστυνομίας, τη δικαιοσύνη, την εκπαίδευση και την υγεία. Οι εργαζόμενοι στον κόσμο των επιχειρήσεων, των χρηματοοικονομικών και των μέσων μαζικής ενημέρωσης βρίσκονται επίσης εν μέσω ασφυκτικού κλοιού.

Η διείσδυση και η επέκταση


Το Foreign Policy σημειώνει, ότι όπως πολλά ισλαμικά κινήματα,  έτσι και οι γκιουλενιστές κέρδισαν την υποστήριξη και την εμπιστοσύνη των πολιτών παρέχοντας υπηρεσίες. Σύμφωνα με τις τουρκικές αρχές, οι έρευνες στον απόηχο της απόπειρας πραξικοπήματος έδειξαν ότι ο έλεγχος του κινήματος στον τομέα των κοινωνικών υπηρεσιών ήταν αξιοσημείωτος, αν και διέφερε ανάλογα με την περιοχή.

Για να διαπιστώσει πόσο πραγματικά βαθιά ή όχι ήταν η επιρροή του κινήματος του Γκουλέν, το Foreign Policy μελέτησε τα δημοσιοποιημένα δεδομένα σχετικά με τις εκκαθαρίσεις για να χαρτογραφήσει και να μετρήσει το μέγεθος του Χιζμέτ σε όλη την τουρκική επικράτεια των 900 και πλέον περιφερειών. Χρησιμοποίησε επίσης δεδομένα από τις επίσημες κυβερνητικές ιστοσελίδες σχετικά με τις κατά τόπους δημόσιες επενδύσεις στον τομέα της εκπαίδευσης, της υγείας και της θρησκευτικής υποδομής, καθώς και στοιχεία σχετικά με τις επιχειρηματικές ενώσεις και τα θρησκευτικά - εκτός των γκιουλενικών - κληροδοτήματα, καθώς και πληροφορίες από την απογραφή και τις εκλογές.

Από αυτή την έρευνα προέκυψε, ότι η παρουσία των γκιουλενιστών σε διάφορους τομείς δημόσιων υπηρεσιών κυμάνθηκε από 1,5% έως 11,3% στο σύνολο των δημοσίων υπαλλήλων. Η παρουσία τους στην εκπαίδευση ήταν περισσότερο εντυπωσιακή, με επιρροή στο 18% όλων των ιδιωτικών εστιών και στο 11% όλων των ιδιωτικών σχολείων. Τα εκπαιδευτικά ιδρύματα που συνδέονται με το κίνημα γνώρισαν εντυπωσιακή ανάπτυξη με την πάροδο του χρόνου και απέκτησαν φήμη για την αποφοίτηση σπουδαστών με υψηλές επιδόσεις. Το κίνημα τόνισε κυρίως τον συνδυασμό θρησκευτικής και επιστημονικής κατάρτισης και ήταν γνωστό ότι χρησιμοποίησε τα εκπαιδευτικά ιδρύματα ως τρόπο να κερδίσει την πίστη πολλών νέων ανθρώπων και να διαδώσει τις ιδέες του.

Μεταξύ των υψηλόβαθμων αξιωματούχων της κρατικής γραφειοκρατίας, οι γκιουλενιστές φαίνεται να έφτασαν το 30% του δικαστικού σώματος και το 50% της αστυνομίας, καθιστώντας αυτούς τους δύο τομείς ως, κατά τα φαινόμενα, τους περισσότερο διαβρωμένος από το γκιουλενικό δίκτυο.

Όσον αφορά τις γεωγραφικές επεκτάσεις, η παρουσία του κινήματος ήταν υψηλότερη στην Ανατολία και στην περιοχή του Αιγαίου. Αυτό αποτέλεσε έκπληξη για τους συντάκτες της μελέτης, αφού μέχρι την εκπόνησή της θεωρούνταν ότι οι συντηρητικές περιοχές ήταν πιο ευνοϊκά διατεθειμένες στην παροχή υπηρεσιών από ισλαμιστές.

Ωστόσο, όπως σημειώνει το δημοσίευμα, οι διαφορές στην γεωγραφική επιρροή του κινήματος δεν σχετίζονται με το επίπεδο και την ποιότητα της κρατικής παρουσίας ή απουσίας. Δηλαδή, το κίνημα δεν φαίνεται να αναπτύσσεται «αναγκαστικά» εκεί που θα περίμενε λογικά κανείς, δηλαδή όπου απουσιάζουν οι κρατικές κοινωνικές υπηρεσίες καλύπτοντας το κενό τους, αλλά η διασπορά του φαίνεται να συνδέεται με την παρουσία επιχειρηματικών ελίτ που ήταν ενεργά συνδεδεμένες με το κίνημα. Αυτό έχει νόημα, διότι πολλά στοιχεία πριν από το πραξικόπημα του Ιουλίου του 2016 δείχνουν ότι ο Γκιουλέν, από τα πρώτα χρόνια του κινήματός του, υποστήριξε την καπιταλιστική, ελεύθερη οικονομία της αγοράς ως τρόπο να παράγει πλούτο που θα μπορούσε να διοχετευθεί στην παροχή υπηρεσιών, μέσω του κινήματός του φυσικά.

Καπιταλισμός... αλα Ισλάμ


Η μετριοπαθής εκδοχή του γκιουλενικού Ισλάμ, με την ανοχή έναντι των άλλων θρησκειών και τον διάλογο με την Δύση, αλλά και οι απόψεις του ίδιου του Γκιουλέν - ειδικά από την στιγμή της διαφυγής του στις ΗΠΑ - οι οποίες, στο επίπεδο της εξωτερικής πολιτικής ταυτίζονται ουσιαστικά με αυτές της Ουάσιγκτον, προσδίδουν στο κίνημα μια εκπληκτική πολιτική, θρησκευτική και οικονομική ικανότητα ευελιξίας. Ως εκ τούτου, σημειώνει το Foreign Policy, το κίνημα του Γκιουλέν είχε ως στόχο τη δημιουργία ενός χώρου συνύπαρξης του καπιταλισμού με τη θρησκευτική ευσέβεια. Οι επιχειρηματίες θα μπορούσαν να είναι ταυτόχρονα ευλαβείς και προσεκτικοί, αλλά και να επωφεληθούν επίσης από την οικονομική απελευθέρωση της Τουρκίας στη δεκαετία του 1980, η οποία προώθησε την επιχειρηματικότητα. Μελετητές όπως ο Γκάμπριελ Πίρικι, συνέκριναν τον ρόλο του κινήματος στην κινητοποίηση ευσεβών επιχειρηματιών, με το ρόλο που διαδραμάτισε ο Προτεσταντισμός στην επικράτηση του καπιταλισμού στον χριστιανικό κόσμο.

Από νωρίς, το κίνημα του Γκιουλέν χρησιμοποίησε προϋπάρχοντες θρησκευτικούς κύκλους διαλόγου, γνωστούς ως «σοχμπέτ», ως μέσο για να φέρει σε επαφή μεταξύ τους θρησκευόμενους επιχειρηματίες, με στόχο να κλείσουν εμπορικές συμφωνίες και να προωθηθούν επιχειρηματικές συνεργασίες. Σε αντάλλαγμα, το κίνημα λάμβανε γαλαντόμες δωρεές, οι οποίες ουσιαστικά λειτουργούσαν ως ένα είδος πριμοδότησης που επέτρεπε στους επιχειρηματίες να επωφεληθούν από τα δίκτυα του κινήματος, τα οποία, εκ των πραγμάτων, λειτουργούσαν και ως δίκτυα επιχειρηματικής προώθησης. Ταυτόχρονα, οι επιχειρηματικές ενώσεις προσέφεραν στο κίνημα ένα θεσμοθετημένο περιβάλλον για τη συνέχιση αυτών των συναντήσεων και λειτουργούσαν ως σημεία επαφής για εν δυνάμει μέλη.

Το Foreign Policy σχολιάζει, πως οποιαδήποτε κυβέρνηση θα είχε λόγο ανησυχίας εάν μια ομάδα με μη δημοκρατικά κίνητρα, όπως το κίνημα του Γιουλέν, έφτασε σε τέτοια τεράστια ικανότητα οργάνωσης και παροχής κοινωνικών υπηρεσιών. Η περίπτωση του κινήματος Γκιουλέν δείχνει επίσης ότι η διασφάλιση της πολιτικής ελευθερίας και των κοινωνικών δικαιωμάτων από το κράτος, η εξάλειψη των διακρίσεων στην επιχειρηματικότητα και τη δημόσια διοίκηση είναι πολύ σημαντική προκειμένου να διασφαλιστεί ότι κανένα τέτοιο κίνημα δεν θα αποκτήσει τον έλεγχο αυτών των τομέων.

Η Τουρκία θα πρέπει να το έχει αυτό κατά νου δεδομένου ότι αντιμετωπίζει πολλαπλές κρίσεις, συμπεριλαμβανομένων των χρηματοπιστωτικών αναταραχών από μια εξασθενημένη λίρα και απειλές για την ασφάλεια από τις συνεχιζόμενες συγκρούσεις στη Συρία και το Ιράκ.

Πηγή: tvxs.gr



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Με υποχωρήσεις ο ΣΥΡΙΖΑ εξαγοράζει την ύφεση στα ελληνοτουρκικά

Νεφέλη Λυγερού


Από τη μία, οι δηλώσεις του Γιώργου Κατρούγκαλου για τα «ενεργειακά δικαιώματα της Τουρκίας στην Ανατολική Μεσόγειο». Από την άλλη, το σχόλιο του βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ Γιάννη Τσιρώνη για το Καστελόριζο. «Το Καστελόριζο δεν ανήκει στο Αιγαίο», δήλωσε, ενώ ακόμα και μετά τις αντιδράσεις φρόντισε με μία ανάρτησή στα σόσιαλ μίντια να εμείνει στα λεγόμενά του.

Ο πρώην υπουργός θεωρεί προφανώς ότι το ζητούμενο είναι αν το Καστελόριζο βρίσκεται κοντά ή μακριά από την Ρόδο, ή αν βρίσκεται στον κύριο κορμό του Αιγαίου! Και μπορεί οι γνώσεις του κύριου Τσιρώνη στα ζητήματα εξωτερικής πολιτικής να είναι… ελλιπείς, απ’ ότι μαρτυρά άθελά του ο ίδιος, αλλά σε καμία περίπτωση οι δηλώσεις του δεν μπορούν να χαρακτηριστούν τυχαίες.

Ο Νίκος Κοτζιάς, χωρίς να διαθέτει καμία δικαιολογία άγνοιας, έθεσε επίσης ζήτημα Καστελόριζου. «Αν νομίζεις, όπως κάνουν μερικοί στην Ελλάδα, ότι η Τουρκία με χιλιάδες μίλια δεν έχει ΑΟΖ, δεν έχει τίποτα και όλη η ΑΟΖ είναι -ξέρω εγώ- το Καστελόριζο έχει το 100% έχει όλη την περιοχή, δεν είναι έτσι. Τα πράγματα θέλουν προσοχή, φιλική πολιτική, διεθνές δίκαιο και να τον βάζεις και τον άλλο στο παιχνίδι, για να κατευνάζεις», δήλωσε λίγες εβδομάδες νωρίτερα.

Πέραν, όμως, των δηλώσεων καθαυτών, η κυβέρνηση εφαρμόζει εδώ και καιρό –με πρότυπο το «διπλωματικό αριστούργημα των Πρεσπών», όπως το χαρακτήρισε ο πρωθυπουργός– την περίφημη στρατηγική κατευνασμού. Τη στιγμή που η Τουρκία διαμορφώνει συνεχώς συνθήκες ψυχολογικού πολέμου, οι οποίες εντείνονται με κάθε επίσημη επίσκεψη που πραγματοποιείται, η ελληνική πλευρά κάνει τα πάντα ώστε να καταλαγιάσει την επιθετικότητα της γείτονος.

Αναγάγοντας αυτή την στρατηγική σε άτυπο δόγμα, δεν χωράει αμφιβολία ότι η παρούσα κυβέρνηση –μόλις λίγους μήνες πριν την αποδρομή της– έχει «ανοίξει τραχανά» και στα ελληνοτουρκικά. Αν επιχειρήσει κανείς, μάλιστα, να αποκωδικοποιήσει τις πρόσφατες δηλώσεις, αλλά και τα περιττά σούρτα φέρτα, μένει να αναρωτηθεί τί ακριβώς διαπραγματευόμαστε με την Άγκυρα; Και κυρίως τί περιελάβανε ο περίφημος «οδικός χάρτης» που συμφώνησαν Τσίπρας-Ερντογάν στην Άγκυρα; Μήπως είμαστε στην αρχή της εφαρμογής του; Μήπως για να κατευνάσουμε την Τουρκία θα αρνηθούμε την ύπαρξη ΑΟΖ στο Καστελόριζο;

Η Τουρκία από την πλευρά της φροντίζει με κάθε δήλωση και κίνηση να επιβεβαιώσει την κακή προαίρεση που την χαρακτηρίζει. Ενδεικτικό παράδειγμα, η νέα NAVTEX για στρατιωτική άσκηση παραμονή της 25ηςΜαρτίου. Πιο συγκεκριμένα, το τουρκικό Ναυτικό δεσμεύει την περιοχή στο Αιγαίο μεταξύ Λήμνου και Αγίου Ευστρατίου για την διεξαγωγή ασκήσεων με πυρά. Όλα αυτά, μετά το παραλήρημα του Τούρκου υπουργού Άμυνας, ό,τι «Αιγαίο και Κύπρος ανήκουν στην Τουρκία». Αφού επιχείρησαν να ανασκευάσουν τις εθνικιστικές κορώνες, κατηγορώντας την μετάφραση, τη σκυτάλη πήρε ο ίδιος ο Ερντογάν, με αιχμή αυτή την φορά την Θράκη. «Κάποιοι θεωρούν πολλά από τα εδάφη μας δικά τους, όπως είναι η Θράκη».

Στο μίγμα φρόντισε να ρίξει προεκλογικά και την Αγιά Σοφιά. «Μπορεί να ονομάσουμε την Αγία Σοφία τζαμί, αντί για μουσείο, έτσι ώστε όλοι να μπορούν να την επισκέπτονται χωρίς να πληρώνουν εισιτήριο», είπε.

Υπό το πρίσμα όλων των παραπάνω, δυσκολεύεται κανείς να αντιληφθεί σε τί πλαίσιο εντάσσονται οι δηλώσεις κυβερνητικών στελεχών, ειδικά όταν αρχίζει και διαφαίνεται ένα επαναλαμβανόμενο μοτίβο: τη στιγμή που η κυβέρνηση Ερντογάν έχει απομονωθεί από το Δυτικό στρατόπεδο, η Αθήνα εμφανίζεται όχι μόνο να αμβλύνει τις εντυπώσεις, όχι μόνο να την δικαιολογεί, αλλά χειρότερα ακόμα: να υιοθετεί την ρητορική της γείτονος χώρας.

Πηγή: slpress.gr



Νεφέλη Λυγερού: Σχετικά με τον Συντάκτη




Διαβάστε Περισσότερα »

Κλιματική αλλαγή και αναπτυσσόμενος κόσμος: Υποφέροντας στη σιωπή

Κόσμος


Για τον Ντόναλντ Τραμπ και του ομοϊδεάτες του πρόκειται απλώς για μια «θεωρία συνωμοσίας». Για τις δυτικές δημοκρατίες είναι  μεν μια δυσάρεστη μελλοντική κατάσταση, αλλά πρωτίστως για τους «άλλους». Για τον αναπτυσσόμενο κόσμο όμως, η κλιματική αλλαγή δεν είναι καν δυστοπία. Είναι πραγματικότητα, σκληρή και ανελέητη. Και σκοτώνει, σε συνδυασμό με την προϋπάρχουσα κοινωνικοοικονομική πραγματικότητα, την χαώδη ανισότητα της κατανομής του πλούτου και την συνειδητή διατήρηση του αναπτυσσόμενου κόσμου στο μεταίχμιο ζωής και θανάτου, όπως προστάζουν τα συμφέροντα της ανεπτυγμένης Δύσης.

Την περασμένη εβδομάδα, η διεθνής ΜΚΟ Care δημοσίευσε την τρίτη ετήσια έκθεσή της με τις 10 πιο άγνωστες - στον υπόλοιπο κόσμο - ανθρωπιστικές κρίσεις παγκοσμίως.

Η μελέτης αφορά τις ανθρωπιστικές κρίσεις που έλαβαν τη μικρότερη προσοχή των ΜΜΕ σε όλη τη διάρκεια του 2018. Για παράδειγμα, η Σομαλία δεν περιλαμβάνεται, όχι φυσικά διότι δεν αντιμετωπίζει ανθρωπιστική κρίση -η ξηρασία που έπληξε τη Σομαλία πριν από δύο χρόνια, άφησε πάνω από 3 εκατομμύρια ανθρώπους που χρειάζονται ανθρωπιστική βοήθεια- αλλά διότι ακούγεται έστω εμμέσως ως «πεδίο μάχης» της αμερικανικής επεμβατικής πολιτικής. Αντίθετα, η Αιθιοπία, έλαβε την ανεπιθύμητη «τιμή» να αναφέρεται δύο φορές στον κατάλογο: Κατέλαβε τη δεύτερη θέση σε ό,τι αφορά στις μιντιακές αναφορές στον λιμό -ο οποίος προήλθε από την ξηρασία που χτύπησε και την Σομαλία με τα ίδια δραματικά αποτελέσματα για τον λαό- και την έβδομη θέση στις μαζικές εκτοπίσεις στο νότο, όπου ξέσπασαν συγκρούσεις μεταξύ των κτηνοτροφικών και των αγροτικών κοινοτήτων την περσινή ‘Ανοιξη. 'Αλλωστε, σε όλη την αφρικανική ήπειρο, η ξηρασία προκαλεί θανατηφόρες συγκρούσεις μεταξύ κτηνοτρόφων και αγροτών σχετικά με τα δικαιώματα στη γη. Οι κτηνοτρόφοι αναζητούν χορτολιβαδικές εκτάσεις για να θρέψουν τα ζώα τους και οι αγρότες προσπαθούν να προστατεύσουν τη γη τους από τα πεινασμένα κοπάδια. Το αποτέλεσμα για την Αιθιοπία ήταν, μέχρι το τέλος του καλοκαιριού, σχεδόν ένα εκατομμύριο άνθρωποι είχαν εγκαταλείψει τα σπίτια τους.

Αυτή τη φορά η ΜΚΟ επισημαίνει το γεγονός ότι αιτίες σχεδόν όλων αυτών των κρίσεων μπορούν να εντοπιστούν σε μεγάλο βαθμό στην αλλαγή του κλίματος. Στο Σουδάν, οι απρόβλεπτες βροχοπτώσεις έχουν προκαλέσει «συχνές ξηρασίες», περιστασιακές πλημμύρες και «ακραία πείνα». Στο νησί της Μαδαγασκάρης, στην πρώτη γραμμή της κλιματικής αλλαγής, οι κυκλώνες και η ξηρασία έχουν θέσει 1,3 εκατομμύρια ανθρώπους μπροστά στο φάσμα της πείνας και, σύμφωνα με την UNICEF, ένα ιλιγγιώδες 49% των παιδιών της χώρας έχουν σταματήσει να αναπτύσσονται λόγω του υποσιτισμού. Στις Φιλιππίνες, η πιο έντονη καταιγίδα του 2018, ο «υπερ-τυφώνας» Μανγκχούτ, που τροφοδοτείται από την υπεθέρμανση των ωκεανών, εκτόπισε πάνω από ένα εκατομμύριο ανθρώπους. Στον Νίγηρα, η ερημοποίηση προκάλεσε βία και εκτοπισμούς, όπως και στο Τσαντ, όπου σχεδόν το ήμισυ του πληθυσμού είναι πλέον μακροχρόνια υποσιτισμένοι. Η κύρια πηγή γλυκού νερού στην περιοχή, η λίμνη Τσαντ, έχει συρρικνωθεί στο ένα εικοστό της έκτασης που κάλυπτε κάποτε. Στην Αϊτή, η ξηρασία, συν τρεις καταστροφικοί τυφώνες για δύο συνεχόμενα χρόνια, άφησε περίπου 3 εκατομμύρια ανθρώπους να χρειάζονται άμεση βοήθεια.

Η κλιματική αλλαγή συναντά τη φτώχεια και την ανισότητα


Οι αριθμοί αυτοί, όσο μεγάλοι κι αν είναι, παραμένουν αφηρημένοι. Η πραγματικότητα όμως είναι πολύ συγκεκριμένη. Ένα πεινασμένο παιδί, ένας απελπισμένος γονιός, ένα κατεστραμμένο σπίτι, οι χαμένες σοδειές και τα ζώα που πεθαίνουν κρύβονται πίσω από τους ατελείωτους στατιστικούς πολλαπλασιασμούς.

Φυσικά, η κλιματική αλλαγή απέχει πολύ από το να είναι η μόνη αιτία όλων αυτών των δεινών. Οι κοινωνικές και αστικές υποδομές είναι ήδη φτωχές ή απουσιάζουν εντελώς, και η οικονομική και κοινωνική ανισότητα ήταν ήδη βαθιά. Όλες αυτές οι κρίσεις, υπογραμμίζει το The Nation, διαμορφώθηκαν σε ένα παγκόσμιο οικονομικό σύστημα, στο οποίο ο πλούτος και οι πόροι ρέουν προς μια κατεύθυνση -από τις φτωχές στις πλούσιες χώρες- και η μιζέρια ρέει στην αντίθετη κατεύθυνση. Αλλά οι ξηρασίες, οι τυφώνες, οι μεγάλες καταιγίδες, έχουν προκαλέσει αυτό που το δημοσίευμα χαρακτηρίζει μια «καταστροφική σύγκλιση» στην οποία οι καταστροφές δεν συμβαίνουν απλά ταυτόχρονα, αλλά «συνθέτουν και ενισχύουν η μία την άλλη».

Έτσι, η μακρά ιστορία της αποικιοκρατικής  εκμετάλλευσης και καταλήστευσης του πλούτου «αντηχεί δυνατά» σε αυτή τη νέα κατάσταση, κατά την οποία, το τμήμα της ανθρωπότητας που επωφελήθηκε ελάχιστα έως καθόλου από την εκβιομηχάνιση, υποφέρει  περισσότερο από τις περιβαλλοντικές  επιπτώσεις της. Διότι οι συνθήκες που προκαλούν την αλλαγή του κλίματος έχουν δημιουργηθεί σε ένα μέρος του κόσμου, αλλά μέχρι στιγμής οι συνέπειες αφορούν συντριπτικά ένα άλλο μέρος. Επιπλέον, η ψαλίδα μεταξύ της μεγάλης πλειοψηφίας των φτωχών του πλανήτη και των ελάχιστων προνομιούχων έχει ανοίξει περισσότερο και «συναντά» την αύξηση της πλανητικής θερμοκρασίας και τις ραγδαίες περιβαλλοντικές μεταβολές που έχουν απορρυθμίσει την ομαλή περιοδικότητα των εποχών ως βασικού παράγοντα για την γεωργική αειφορία.

Η Care κάλεσε τα ΜΜΕ να στρέψουν το βλέμμα τους βαθύτερα σε αυτές καταστροφές και στον ρόλο της κλιματικής αλλαγής στη δημιουργία τους. Μετά από δεκαετίες αδιαφορίας, μόλις τα τελευταία χρόνια τα μεγάλα εκδοτικά συγκροτήματα άρχισαν να καλύπτουν τον επείγοντα χαρακτήρα της περιβαλλοντικής κρίσης. Ωστόσο, η κάλυψη εξακολουθεί να επικεντρώνεται κατά κύριο λόγο στην επιστημονική πλευρά της κλιματικής αλλαγής και στις εντυπωσιακές - τηλεοπτικά -καταστροφές που πλήττουν την Ευρώπη και τη Βόρεια Αμερική. Η φτωχή και μη λευκή πλειοψηφία της ανθρωπότητας εξακολουθεί να «μην υπάρχει» για τα μέσα.

Παρά τις περιστασιακές αναφορές στις επιπτώσεις της αύξησης της στάθμης των θαλασσών ή στο λιώσιμο των πάγων στην Αλάσκα, πολύ δύσκολα ο αναγνώστης ή ο θεατής των ειδήσεων θα μάθει ότι η ξηρασία που σχετίζεται με την κλιματική αλλαγή αποτελεί μια σημαντική αιτία της μετανάστευσης από την Κεντρική Αμερική στις Ηνωμένες Πολιτείες και από την υποσαχάρια Αφρική στην Ευρώπη.

Αυτή η σιωπή γίνεται ακόμη πιο νοσηρή και επικίνδυνη διότι λαμβάνει χώρα σε μια στιγμή που η ανθρωπότητα απειλείται εξίσου και στο σύνολό της όσο ποτέ άλλοτε.

Πηγή: tvxs.gr



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Η Μεγάλη Επανάσταση

Του Σπύρου Στάλια


Η Επανάσταση του 1821 πέτυχε με τον έναν ή άλλο τρόπο. Στα τέλη της δεκαετίας του 1820 είχε ιδρυθεί το νεώτερο Ελληνικό Κράτος. Θα μπορούσε να ήταν καλύτερο; Όχι, ήταν αυτό που μπορούσε να είναι. Θα μπορούσε να γίνει καλύτερο στα χρόνια που ακολούθησαν μέχρι σήμερα; Ναι θα μπορούσε. Άρα μπορούμε να μιλήσουμε για μια αποτυχία των απογόνων των αγωνιστών του 1821; Έχω την αίσθηση ότι μπορούμε να μιλήσουμε για μια αποτυχία της τελευταίων γενιών αυτών που γεννηθήκαν μετά τον πόλεμο. Παρακάτω προσπαθώ να εξηγήσω αυτές τις θέσεις χωρίς την συνήθη ιστορική μεθοδολογία.

Η κρίση του 2008, που ακόμα συνεχίζεται παρά την εφαρμογή των «θεραπευτικών μνημονίων», μας έδειξε ότι ξεχάσαμε γρήγορα τις κρίσεις του παρελθόντος αλλά κυρίως την μεγάλη κρίση του 1929, που εξ αιτίας της η χώρα μας πτώχευσε το 1932, όπως ακριβώς πτώχευσε και το 2010 λόγω της κρίσης του 2008.

Σύμφωνα με την θεωρία που διέπει το οικονομικό σύστημα της ευρωζώνης, αυτοί που δρουν οικονομικά τόσο σε ό,τι αφορά στην κατανάλωση αλλά και σε ότι αφορά στις επενδύσεις, δρουν ορθολογικά με βάση την πραγματική οικονομία και δεν παθαίνουν κάποια σύγχυση σε σχέση με τις ονομαστικές αξίες. Με άλλα λόγια υπάρχουν δυο κόσμοι στην οικονομία και μια διχοτόμος στην μέση που τους ξεχωρίζει.

Αυτός των ονομαστικών μεγεθών που τον μετράμε με ευρώ, και ο κόσμος της πραγματικής οικονομίας, που εξαρτάται από την τεχνολογία και τους εργαζόμενους. Αυτό σημαίνει ότι το ευρώ είναι ουδέτερο ως προς την παραγωγή και την απασχόληση. Το ευρώ δεν είναι τίποτα άλλο παρά ένα μέτρο αξίας και ένα εργαλείο για τις συναλλαγές. Τίποτα πέραν αυτού.

Αλλά αν το ευρώ και το νόμισμα γενικότερα στην οικονομία είναι ουδέτερο, τότε η κρίση του 2008 δεν έπρεπε να επισυμβεί, αφού οι αγορές κατέρρευσαν σε ονομαστικές αξίες, πράγμα που δεν θα έπρεπε να επηρεάσει την παραγωγή και την απασχόληση που είναι κάτι ξεχωριστό. Εν τούτοις οδηγηθήκαμε σε δριμεία κρίση και στην πραγματική οικονομία.

Γενικότερα, της κρίσης του 1929 προηγήθηκε έντονος δανεισμός και ακολούθησε η φούσκα της ανόδου των τιμών στο χρηματιστήριο της Νέας Υόρκης και η φούσκα στην αύξηση της αξίας των ακίνητων. Το ίδιο έγινε και στην κρίση του 2008. Προηγήθηκε απροσμέτρητος δανεισμός, και ακολούθησε η φούσκα αύξηση τις τιμής των ακίνητων. Οι αγορές από ένα σημείο και μετά κατέρρευσαν και δημιούργησαν κρίση στην παραγωγή και στην απασχόληση. Κράτη, επιχειρήσεις και νοικοκυριά βρεθήκαν καταχρεωμένα. Αδυνατούν να αποπληρώσουν τα χρέη τους από την πραγματική οικονομία αφού το χρήμα δεν έπεσε σε αυτή αλλά σε κερδοσκοπία. Ταυτόχρονος σημειώθηκε δραματική αύξηση της ανισότητας υπέρ των τραπεζών και των μεγάλων κεφαλαιούχων εις βάρος τη μεσαίας τάξης, των εργαζομένων, των βιοτεχνών και των βιομηχάνων που βλέπουν την ζωή τους διαρκώς να χειροτερεύει.

Συμπέρασμα: Οι κόσμοι της οικονομίας δεν είναι δυο αλλά ένας, το χρήμα και το ευρώ παίζουν ρολό στην οικονομία και η βασική υπόθεση της ευρωζώνης περί της ουδετερότητας του ευρώ είναι λανθασμένη.

Και ενώ κάποιος θα περίμενε να «πέσουν κεφάλια» κεφαλαιούχων και τραπεζιτών, για την βαθειά ύφεση που προκάλεσαν στην οικονομία και στις ζωές των εργαζομένων, κλήθηκαν οι πολίτες να σώσουν τις τράπεζες μέσω της φορολογίας, με ανακεφαλαιοποιήσεις μια και δυο και τρεις φορές, που λόγω της συνεχιζόμενης ύφεσης πάλι θα κληθούν να τις σώσουν. Μα γιατί να σωθούν οι τράπεζες και όχι οι πολίτες μέσω της Κεντρικής Τράπεζας;

Η σκέψη είναι απλή. Οι κάτοχοι γης και ακίνητης περιουσίας μπορούν να εισπράττουν ένα εισόδημα από την ενοικίαση των περιουσιακών τους στοιχείων λόγω της σπανιότητας της γης και των άλλων περιουσιακών τους στοιχείων. Κατά τον ίδιο τρόπο οι τράπεζες και οι κεφαλαιούχοι μπορούν να ενοικιάζουν (δανείζουν) και να εισπράττουν τόκο επειδή το κεφάλαιο είναι σπάνιο δηλαδή ορισμένο και καθορισμένο. Κατά συνέπεια αν αφήναν τις τράπεζες να καταρρεύσουν θα ζούσαμε μέρες δευτέρας παρουσίας.

Αλλά η αναλόγια αυτή, το κεφάλαιο είναι σπάνιο όπως και η γη είναι ακριβής; Ναι υπάρχουν εγγενείς λόγοι που η γη είναι σπάνια, το κεφάλαιο όμως είναι σπάνιο; Υπάρχει κάποιος λόγος που το κεφάλαιο, το χρήμα, να είναι σπάνιο;

Θα πρέπει εδώ να τονίσουμε ότι δεχόμενες οι ευρωπαϊκές κοινωνίες, όπως και η ελληνική κοινωνία, το νεοφιλελεύθερο δόγμα της ευρωζώνης, της σπανιότητας και της ουδετερότητας του χρήματος, αποδέχονται μια ολοκληρωμένη πολιτική υπέρ των τραπεζών και των κατόχων χρηματικού πλούτου.

Η πολιτική αυτή έχει ως κυρίαρχο στόχο την σταθερότητα του πολιτεύματος που ισχυροποιεί και αμύνεται με δριμύτητα υπέρ των τεραστίων συμφερόντων που προκύπτουν από τις εισπράξεις τόκων από δάνεια, ομόλογα και άλλα χρηματοπιστωτικά προϊόντα. Συνεπακόλουθο αυτού, είναι ότι κάθε πολιτική πρέπει να έχει ως πρωταρχικό στόχο την διατήρηση της αξίας του νομίσματος που εκφράζονται οι τόκοι, και κατά συνέπεια όλα αυτά στην πρακτική οικονομία θα εκφράζονται με ισοσκελισμένους και πλεονασματικούς κρατικούς, επιχειρηματικούς και οικογενειακούς προϋπολογισμούς, υψηλή φορολογία, μείωση κρατικών δαπανών, ασχέτως αν αυτό συνεπάγεται δραματική μείωση του ΑΕΠ, υψηλή ανεργία και καταστροφή του ανθρωπιστικού πολιτισμού επί της ουσίας. Έτσι όλοι πρέπει να ζούμε σε λιτότητα για την σωτηρία της αξίας του χρήματος.

Μετά ήρθε η πραγματική επανάσταση που μισήθηκε όσο τίποτα άλλο στον κόσμο, και στην Ελλάδα ιδιαιτέρως, από την αριστερά και από την χρηματοπιστωτική δεξιά για λόγους διαφορετικούς.

Από το Κέϋνς μάθαμε ότι σε καταστάσεις κρίσης δεν υπάρχει κάποιος σοβαρός λόγος να περιμένει ένα κράτος ή ένας λαός ποτέ θα αποφασίσουν οι τράπεζες και οι κεφαλαιούχοι να επενδύσουν στην πραγματική οικονομία.

Αφού ένα κράτος εκδίδει το νόμισμα του μας λέει ο Κέϋνς στην Γενική Θεωρία (Κεφ. XXIV) «η αποταμίευση μέσω του Κράτους μπορεί να διατηρηθεί σε εκείνο το επίπεδο που θα επιτρέπει την αύξηση του κεφαλαίου έως ότου αυτό καταστεί μη σπάνιο». Με άλλα λόγια ο Κέϋνς εισηγείται την «κοινωνικοποίηση των επενδύσεων» για την έξοδο από την οικονομική κρίση όταν η ιδιωτικές επενδύσεις δεν είναι επαρκείς για την διατήρηση της πλήρους απασχόλησης.

Αυτό τι σημαίνει; Ότι δεν χρειαζόμαστε τις τράπεζες και τους κεφαλαιούχους για να ζήσουμε καλυτέρα. Το κράτος που εκδίδει το νόμισμα του, δεν έχει κανένα περιορισμό να εκδώσει όσο χρήμα θέλει έως ότου «αγοράσει» όλη την ανεργία και όλους του πόρους της οικονομίας, έως ότου η πλήρης απασχόληση καταστεί γεγονός.

Το κράτος αφού έχει την δυνατότητα έκδοσης του νομίσματος του, ουσιαστικά θανατώνει τον κεφαλαιούχο και τον τραπεζίτη στο να παίζει ρόλο και να ελέγχει την οικονομία σύμφωνα με τις ορέξεις του. Και συνεχίζει ο Κέϋνς «…η ευθανασία του ενοικιαστή (του τραπεζίτη ή κεφαλαιούχου που νοικιάζει ή δανείζει χρήμα) σημαίνει την ευθανασία της σωρευτικής καταπιεστικής δύναμης του καπιταλιστή να εκμεταλλευτεί την σπανιότητα του κεφαλαίου… ως εκ τούτου θεωρώ την πτυχή του «ενοικιαστή καπιταλισμού» μεταβατική φάση που θα εξαφανιστεί όταν έχει κάνει το έργο της. Και με την εξαφάνιση αυτής της πτυχής του ενοικιαστή, και πολλά άλλα θα αλλάξουν δραματικά. Η ευθανασία του ενοικιαστή, του ανούσιου επενδυτή, που υποστηρίζω, θα είναι ένα μεγάλο πλεονέκτημα σε μια σειρά αλλαγών … δεν θα χρειαστεί επανάσταση».

Ο Κέυνς μας άνοιξε τον δρόμο προς την πλήρη απασχόληση, στον ελεγχόμενο πληθωρισμό, στην δίκαιη κατανομή του εισοδήματος και του πλούτου και στην χρηματοοικονομική σταθερότητα μέσω της ανεξάρτητης νομισματικής και δημοσιονομικής πολιτικής, της εισοδηματικής πολιτικής και των τιμών και της πολιτικής του ισοζυγίου πληρωμών.

Ας γυρίσουμε στο 1821. Τα Κράτος που προσήλθε από την Επανάσταση είχε ήδη δανειστεί σε ξένο νόμισμα και άρα οι πολιτικοί της εποχής είχαν εξάρτηση από τους ξένους. Δεν μπορούσε να γίνει αλλιώς γιατί τότε επικρατούσε ο κανόνας του χρυσού. Όλα τα κράτη είχαν νομίσματα που εκφράζονταν σε ασήμι ή χρυσό. Κατά συνέπεια η εξάρτηση ήταν δεδομένη. Αλλά όχι μόνον εδώ. Σε όλο τον κόσμο τα κράτη ήσαν εξηρτημένα από τα κέντρα που διέθεταν τον χρυσό. Πάνω στην νομισματική πολιτική του χρυσού στηρίχτηκε ο ιμπεριαλισμός και η αποικιοκρατία. Κάναμε όση πρόοδο κάναμε έως το 1945 κάτω από αυτές τις συνθήκες. Από το 1945 που επεκράτησαν διεθνώς οι Κεϋνσιανές Ιδέες, που βάση είχαν την ανεξάρτητη νομισματική πολιτική, κάναμε μεγάλα άλματα προόδου. Από το 1971 που καταργήθηκε η συνθήκη του Μπρέττον Γούντς και περάσαμε στις διακυμαινόμενες ισοτιμίες και πάλι προοδεύσαμε αν σκεφτούμε ότι το πραγματικό χρέος μας (χρέος σε ξένο νόμισμα) όταν μπήκαμε στο ευρώ το 2002 ήταν μόλις 20% του ΑΕΠ.

Παραδόξως το 2002 την ελευθερία που είχαμε την παραδώσαμε σε ξένες αρχές και έτσι σήμερα η Χώρα να είναι ακριβώς όπως το 1830, και να χρεωστάει συνολικά, ιδιωτικός και δημόσιος τομέας, το 350% του ΑΕΠ και ουσιαστικά να είναι υπό ξένη κατοχή. Η διαφορά είναι ότι τότε δεν μπορούσαν να κάνουν αλλιώς, Η δική μας γενιά είναι αδικαιολόγητη.

Ας τελειώσουμε την Επανάσταση, τώρα γνωρίζουμε!



Σπύρος Στάλιας: Σχετικά με τον συντάκτη




Διαβάστε Περισσότερα »