Παρασκευή, 24 Φεβρουαρίου 2017

Ο πόλεμος των Ιμπεριαλιστών και η πτώση των Οθωμανών

Στέλιος Ελληνιάδης


«Στις 28 Ιουλίου 1914, έναν μήνα μετά τη δολοφονία στο Σαράγιεβο, η αυτοκρατορία των Αψβούργων κήρυξε τον πόλεμο στη Σερβία. Μια σύγκρουση που ξεκίνησε ως βαλ­κανική έσυρε ταχέως τις μεγαλύτερες στρατιωτικές δυνάμεις της Ευρώπης σε ολοκλη­ρωτικό πόλεμο. Η Ρωσία, την οποία δέσμευε η συμμαχία της με τη Σερβία, αντέδρασε απειλώντας με πόλεμο την Αυστροουγγαρία. Η Γερμανία υποστήριξε τη σύμμαχό της Αυστρία και οι σύμμαχοι της Ρωσίας, η Βρετανία και η Γαλλία, εισήλθαν με τη σειρά τους στη σύρραξη. Στις 4 Αυγούστου η Τριπλή Αντάντ ήταν σε πόλεμο με τη Γερμανία και την Αυστρία.

Το ξέσπασμα του πολέμου στην Ευρώπη προκάλεσε συναγερμό σε όλη την έκταση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, από τα υπουργικά γραφεία της Υψηλής Πύλης μέχρι τις πόλεις και την ύπαιθρο της Ανατολίας και των αραβικών εδαφών.»

Κανένας δεν μπορεί να προσδιορίσει πότε ακριβώς ξεκινάει η διαδικασία της παρακμής μιας αυτοκρατορίας. Σημαντικά γεγονότα μπορούν να δώσουν ένα στίγμα. Για παράδειγμα, ορισμένοι ιστορικοί θέτουν την ήττα των Βυζαντινών με τον Ρωμανό Δ΄ επικεφαλής από τους Σελτζούκους, στη μάχη του Μαντζικέρτ, το 1071, σαν αφετηρία της παρακμής του Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Άλλοι την κατάληψη της Πόλης από τους Σταυροφόρους το 1204 και άλλοι πολύ αργότερα, πλησιέστερα στην άλωση του 1453. Βλέποντας, βέβαια, τα πράγματα πάντα εκ των υστέρων, γιατί από το ξεκίνημα μιας διαδικασίας μέχρι την ολοκλήρωσή της μπορεί να περάσουν και 400 χρόνια.

Με αυτό σαν κρατούμενο, και για την αφετηρία της παρακμής της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, δεν συμφωνούν όλοι οι ειδικοί. Αλλά σίγουρα το τέλος της, προσδιορισμένο στις πρώτες δεκαετίες του 20ου αιώνα, είναι πιο ξεκάθαρο και, μάλιστα, πολύ διδακτικό. Μέσα σε είκοσι χρόνια, η Οθωμανική Αυτοκρατορία δέχεται απανωτές επιθέσεις απ’ όλες τις πλευρές της, οι οποίες σε συνδυασμό με τις εσωτερικές φθορές, κρίσεις και αναταράξεις, οδηγούν στον αφανισμό της.

Το τέλος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας παρουσιάζει μεγάλο ενδιαφέρον γιατί αφορά μία από τις μεγαλύτερες και μακροβιότερες αυτοκρατορίες στην ιστορία. Και γιατί μέσα από τον αφανισμό της γεννιέται μία νέα οντότητα, ένα νέο κράτος, σαν συνέχεια του οθωμανικού, αλλά και σε καταφανή αντίθεση με τα συστατικά του στοιχεία.

Ο πόλεμος στην Ανατολή


«Ήρθε η ώρα να αποκαταστήσουμε το οθωμανικό μέτωπο στη θέση την οποία δικαι­ούται στην ιστορία τόσο του Μεγάλου Πολέμου όσο και της σύγχρονης Μέσης Ανα­τολής. Γιατί, περισσότερο από οποιοδήποτε άλλο γεγονός, η είσοδος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας στον πόλεμο μετέτρεψε την ευρωπαϊκή σύγκρουση σε παγκόσμιο πό­λεμο. Σε αντίθεση με τις περιορισμένες αψιμαχίες στην Άπω Ανατολή και στην ανα­τολική Αφρική, στη Μέση Ανατολή διεξήχθησαν σημαντικές μάχες στη διάρκεια και των τεσσάρων ετών του πολέμου. Επιπλέον οι μάχες στη Μέση Ανατολή ήταν συχνά οι πιο διεθνείς μάχες του πολέμου, Αυστραλοί και Νεοζηλανδοί, ποικίλες εθνοτικές ομά­δες της νότιας Ασίας, Βορειοαφρικανοί, Σενεγαλέζοι και Σουδανοί πολέμησαν μαζί με Γάλλους, Άγγλους, Ουαλούς, Σκωτσέζους και Ιρλανδούς στρατιώτες εναντίον Τούρκων, Αράβων, Κούρδων, Αρμενίων και Κιρκάσιων στρατιωτών του οθωμανικού στρατού και των Γερμανών και Αυστριακών συμμάχων τους. Το οθωμανικό μέτωπο ήταν πραγματι­κός Πύργος της Βαβέλ, πρωτοφανής σύγκρουση ανάμεσα σε διεθνή στρατεύματα.»

Μία πτυχή, από τις σημαντικότερες, αυτής της διαδικασίας ή της φάσης, εξετάζει ο Eugene Rogan στο βιβλίο του «Η πτώση των Οθωμανών» (εκδόσεις Αλεξάνδρεια, 2016), στο οποίο πραγματεύεται τις εξελίξεις στα πολεμικά μέτωπα της Μέσης Ανατολής κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Εξελίξεις που καταλήγουν στην ήττα των Οθωμανών, την με επαχθέστατους όρους συνθηκολόγηση, αλλά και τα αναπάντεχα γεγονότα που στην κυριολεξία κατά την ύστατη ώρα αλλάζουν την αναμενόμενη ροή των εξελίξεων. Γεγονότα που μετριάζουν τις συνέπειες από την ήττα και δεν επιτρέπουν την εφαρμογή των όρων της συνθηκολόγησης, σε ένα τοπίο, όμως, που έχει πλέον αλλάξει εκ βάθρων.

Το 1915, οι σύμμαχοι (Άγγλοι, Γάλλοι, Ιταλοί και Ρώσοι) δεν μπορούν να φανταστούν ούτε τα μισά απ’ αυτά που θα ακολουθήσουν. Έχοντας φρέσκια ακόμα την των Οθωμανών από τη Μακεδονία και την Ήπειρο, και με δεδομένη την πίεση που ασκούν τα ρώσικα στρατεύματα στην Ανατολή, θεωρούν ότι μπορούν να καταλάβουν δια μέσου της Ανατολικής Θράκης την Κωνσταντινούπολη. Εξάλλου, το οθωμανικό καθεστώς, μια ασταθής κατάσταση με το κίνημα των νεοΤούρκων να έχει επιβάλλει τη βούλησή του στην Αυλή με το ζόρι, δυσκολεύεται να διαχειριστεί την κρίση και να επιλύσει τα προβλήματα διακυβέρνησης και αποτροπής του διαμελισμού της Αυτοκρατορίας.

Έτσι, ξεκινάει μια μεγάλη αποβατική επιχείρηση με επίκεντρο την χερσόνησο της Καλλίπολης στα Δαρδανέλια στην οποία συμμετέχουν βασικά οι Άγγλοι με τους συμμάχους τους από την Κοινοπολιτεία συνεπικουρούμενοι από τους Γάλλους, συνολικά 500.000 περίπου στρατιώτες. Αλλά ο μεγάλος ασθενής, με 300.000 στρατιώτες, κάνει την έκπληξη. Οι σύμμαχοι υφίστανται πανωλεθρία. Οι αμυντικές γραμμές των Οθωμανών είναι απροσπέλαστες και ο περίπατος εξελίσσεται σε μακελειό διαρκείας. Οι νεκροί, οι αγνοούμενοι και οι τραυματίες και από τις δύο αντιμαχόμενες πλευρές έφτασαν το μισό εκατομμύριο στρατιώτες!

Οι Αγγλο-Γάλλοι μαζεύουν τα απομεινάρια τους και αποχωρούν, αλλά και οι Οθωμανοί, νικητές μεν, αλλά με τεράστιο κόστος. Ανεβαίνει το ηθικό τους που ήταν πεσμένο από τις ήττες στους βαλκανικούς πολέμους, 1912-13, και από την τραγωδία στο Σαρίκαμις, όπου μια στρατιά περίπου εκατό χιλιάδων ανδρών, τέλη 1914, θρυμματίστηκε από τους Ρώσους και από την τρομακτική παγωνιά. Όμως, οι απώλειές τους είναι πολύ σοβαρές για την επόμενη φάση του πολέμου που οι Άγγλοι και οι Γάλλοι ρίχνουν το βάρος τους στη Μέση Ανατολή, χτυπώντας τους Οθωμανούς σε πολλά μέτωπα και με τη συνδρομή αραβικών δυνάμεων που παρασύρονται από τις υποσχέσεις που οι σύμμαχοι από την αρχή δεν έχουν σκοπό να τηρήσουν.

Ινδοί και Μαορί στη Μέση Ανατολή


«Οι Βρετανοί διοικητές είχαν μάθει από την εμπειρία τους ότι στον πόλεμο χαρακω­μάτων η τύχη ευνοούσε τους αμυνόμενους. Για να βελτιώσει τις πιθανότητες των στρα­τιωτών του να διασπάσουν το τουρκικό μέτωπο, ο στρατηγός Μάρεϋ προμηθεύτηκε μερικά από τα τρομερότερα όπλα του βρετανικού οπλοστασίου. Συγκέντρωσε 4.000 οβίδες δηλητηριωδών αερίων για τον αρχικό βομβαρδισμό των οθωμανικών θέσεων. Μολονότι μετά τη δεύτερη μάχη του Υπρ τον Απρίλιο του 1915 και οι δύο πλευρές είχαν χρησιμοποιήσει ευρέως δηλητηριώδη αέρια στο Δυτικό Μέτωπο, αυτά δεν είχαν χρησι­μοποιηθεί ποτέ εναντίον των Οθωμανών. Πριν από την επίθεση δόθηκαν στους Βρετα­νούς στρατιώτες αντιασφυξιογόνες μάσκες. Φυσικά, οι Οθωμανοί στρατιώτες δεν είχαν αντιασφυξιογόνες μάσκες.»

Αυτό το κομμάτι του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, των συγκρούσεων που διεξάγονται στα πεδία της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, δεν είναι το ίδιο γνωστό με το άλλο κομμάτι ενός κατ’ εξοχήν ευρωπαϊκού πολέμου επί ευρωπαϊκών εδαφών που παγκοσμιοποιείται ακριβώς λόγω της επεκτατικής πολιτικής των συμμάχων της Αντάτ στα Βαλκάνια, την Ασία και την Αφρική, αλλά και της χρησιμοποίησης στρατευμάτων από πολλές χώρες.

Οι Άγγλοι και οι Γάλλοι στρατολόγησαν ανθρώπους από τις αποικίες τούς οποίους έριξαν στις πρώτες γραμμές του μετώπου, αφενός αυξάνοντας τις δυνάμεις τους έναντι των αντιπάλων και αφετέρου μειώνοντας κατά το δυνατόν τις δικές τους απώλειες, οι οποίες, παρ’ όλ’ αυτά, ήταν μεγάλες λόγω της αγριότητας με την οποία διεξήγαγαν τον πόλεμο οι αντιμαχόμενες πλευρές. Έγινε ευρύτατη χρήση των νέων εξελιγμένων όπλων, αεροπλάνων, τεθωρακισμένων, αλλά και δηλητηριωδών αερίων που χρησιμοποιήθηκαν κατά κόρον στις μάχες των χαρακωμάτων. Υπήρξαν μάχες μιας μόνο ημέρας που «κόστισαν» 100.000 νεκρούς και τραυματίες και μάχες μερικών μηνών σε μία περιοχή (π.χ. Σομ) που «κόστισαν» πάνω από ένα εκατομμύριο νεκρούς και τραυματίες. Αλλά οι απώλειες δεν πτοούσαν τους ιμπεριαλιστές που προκειμένου να κερδίσουν ζωτικό χώρο θεωρούσαν αναλώσιμους τους ανθρώπους απ’ όπου κι αν προέρχονταν. 50 εκατομμύρια άνθρωποι επιστρατεύθηκαν για να κατασπαράξουν αλλήλους σε ένα πόλεμο ανάμεσα σε ανταγωνιστικά ιμπεριαλιστικά κράτη.

Οι αποικίες για τους αποικιοκράτες δεν ήταν προσοδοφόρες μόνο για τις πρώτες ύλες που υφάρπαζαν και τα φτηνά εργατικά χέρια που χρησιμοποιούσαν, ήταν απαραίτητες και για τους στρατιώτες που αντλούσαν, με την εξαγορά των τοπικών ηγετών, με την εξαπάτηση των πολιτών ή με τον εξαναγκασμό που ήταν και η συνηθέστερη μέθοδος. Και όπου υπήρξαν εξεγέρσεις ενάντια στη βίαιη επιστράτευση, καταπνίγηκαν με σκληρότητα.

Έτσι, «βρέθηκαν» στις ευρωπαϊκές πεδιάδες και στις αραβικές ερήμους, να πολεμούν εναντίον αγνώστων λαών, κοντά 1,5 εκατομμύριο Ινδοί και πάνω από 300.000 Αφρικανοί, από τη Σενεγάλη, το Μαρόκο, την Τυνησία, την Αλγερία, το Σουδάν, την Αίγυπτο, μέχρι και ιθαγενείς Μαορί που σύρθηκαν μαζί με 30.000 λευκούς έποικους της Νέας Ζηλανδίας και της Αυστραλίας, συνεπικουρούμενους από Καναδούς, Σκωτσέζους, Ουαλούς και Ιρλανδούς της βρετανικής κοινοπολιτείας.

Σφαγές και καταστροφές


«Οι περισσότεροι σχεδιαστές του πολέμου στις χώρες της Αντάντ αντιμετώπιζαν τις μάχες στην Οθωμανική Αυτοκρατορία ως δευτερεύουσες σε σχέση με τα κύρια θέατρα του πολέμου στο Δυτικό και το Ανατολικό Μέτωπο. Μόνο μερικοί σημαίνοντες Βρετα­νοί, όπως ο Χοράσιο Χέρμπερτ Κίτσενερ και ο Γουίνστον Τσώρτσιλ, πίεζαν να στρα­φούν οι Σύμμαχοι εναντίον των Τούρκων, πιστεύοντας λανθασμένα ότι με αυτόν τον τρόπο η Αντάντ θα εξασφάλιζε ταχέως τη νίκη εναντίον των Κεντρικών Δυνάμεων και έτσι θα επιτάχυνε το τέλος του πολέμου. Έχοντας υποτιμήσει τους αντιπάλους τους, οι Σύμμαχοι ενεπλάκησαν σε σημαντικές εκστρατείες -στον Καύκασο, στον Ελλήσποντο, στη Μεσοποταμία και στην Παλαιστίνη- που απέσπασαν εκατοντάδες χιλιάδες στρατι­ώτες από το Δυτικό Μέτωπο, με συνέπεια να παραταθεί ο Μεγάλος Πόλεμος.»

Οι Οθωμανοί δέχονταν επιθέσεις από τη Δύση πολλά χρόνια πριν ξεσπάσει ο Παγκόσμιος Πόλεμος και είχαν ήδη χάσει την Αίγυπτο (1881) και την Κύπρο (1878) από τους Άγγλους. Έτσι, δεν είχαν πλέον τη δυνατότητα, δεχόμενοι επιθέσεις σε πολλά ταυτόχρονα μέτωπα, από τα Βαλκάνια και τον Καύκασο μέχρι τη Λιβύη και το Ιράκ, να υπερασπιστούν τα εδάφη που κατείχαν. Ούτε την τεχνολογία διέθεταν ούτε τους αναγκαίους πόρους. Εξάλλου, οι Οθωμανοί είχαν προσπαθήσει να μην εμπλακούν στον πόλεμο μεταξύ των συμμάχων της Αντάτ και των Κεντρικών Δυνάμεων, αλλά έχοντας αποτύχει να τα βρουν με τους Ρώσους, υπέκυψαν στις ασφυκτικές πιέσεις και συντάχθηκαν με τους Γερμανούς υπολογίζοντας σε μια βοήθεια σε χρήμα, υλικά και στρατό η οποία, τελικά, λόγω των αναγκών του κύριου μετώπου στην Ευρώπη, δεν ήταν επαρκής. Κι όταν οι Γερμανοί κατέρρευσαν, το 1918, οι Τούρκοι είχαν μείνει εντελώς μόνοι τους να αντιμετωπίσουν τη συνεχιζόμενη επίθεση των νικητών σε όλα τα μέτωπα.

Σ’ αυτό τον αρκετά άγνωστο πόλεμο στην Ανατολή έγιναν μεγάλες σφαγές, καταστράφηκαν ιστορικές πόλεις και χωριά, προκλήθηκαν εμφύλιες συγκρούσεις και αντί να απελευθερωθούν, όπως ελπίζανε, οι λαοί από την οθωμανική κυριαρχία, υποτάχθηκαν στους Άγγλους και τους Γάλλους, οι οποίοι χάραξαν τα σύνορα με βάση τη μοιρασιά που έκαναν μεταξύ τους μην λαμβάνοντας καθόλου υπόψη τους τις ανάγκες και τους πόθους των λαών, των εθνών και των φυλών της περιοχής που ήταν φορείς πολύ σημαντικών και μακραίωνων πολιτισμών. Γι’ αυτό, αμέσως μετά την κατάκτηση, ξεκίνησαν νέοι αγώνες, ηρωικοί και αιματηροί με πολύ μεγάλη ένταση και αμέτρητες θυσίες, αποτέλεσμα –κυρίως- των εκκρεμοτήτων που δημιούργησαν οι αποικιοκράτες και της υπονομευτικής και διασπαστικής εμπλοκής τους που συνεχίζεται μέχρι σήμερα, προκαλώντας χάος, καταστροφή και δυστυχία.

Οι απρόβλεπτοι παράγοντες


«Ο Μεγάλος Πόλεμος μετασχημάτισε τη σύγχρο­νη Μέση Ανατολή. Ουσιαστικά κανένα τμήμα της περιοχής δεν γλίτωσε από τις κατα­στροφές του πολέμου. […] Μάχες διεξήχθησαν στην επικράτεια των σύγχρονων κρατών της Αιγύπτου, της Υεμένης, της Σαουδικής Αραβίας, της Ιορδανίας, του Ισραήλ και της Παλαιστινιακής Αρχής, της Συρίας, του Λιβάνου, του Ιράκ, της Τουρκίας και του Ιράν. […] Τα σύνορα της μεταπολεμικής διευθέτησης αποδείχθηκαν τεχνητά και γέννησαν τις μεταπολεμικές συγκρούσεις. […] Έναν αιώνα μετά τα σύνορα της Μέσης Ανατολής παραμένουν διαμφισβητούμενα και ευμετάβολα.»

Η πολιτική των συμμάχων ήταν εξ αρχής ευδιάκριτη. Δεν επιζητούσαν την ήττα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας με τον ίδιο τρόπο που επιζητούσαν την ήττα της Γερμανίας. Το σχέδιο τους ήταν να περιορίσουν την Οθωμανική Αυτοκρατορία σε ένα κρατίδιο που θα αποτελείται από την υπό κηδεμονία Κωνσταντινούπολη και ένα μικρό κομμάτι στο ασιατικό μέρος. Όλη η υπόλοιπη επικράτεια που περιλαμβάνει όλη τη Μέση Ανατολή, το μεγαλύτερο τμήμα της Μικράς Ασίας, τη Βόρεια Αφρική, τη Θράκη κ.λπ. θα διαμοιραζόταν. Οι Άγγλοι θα έπαιρναν τη μερίδα του λέοντος, οι Γάλλοι τη Συρία, οι Έλληνες τη Σμύρνη με την ενδοχώρα της και μεγάλο τμήμα της Θράκης, οι Ιταλοί το παράκτιο νότιο τμήμα της Μ. Ασίας, οι Ρώσοι τις βορειοανατολικές επαρχίες και η ανατολική Ανατολία θα μοιραζόταν ανάμεσα στους Αρμένιους και τους Κούρδους. Ο Βόσπορος, ο Ελλήσποντος και η Προποντίδα θα ελέγχονταν από διεθνή επιτροπή. Αφού ξεπεράστηκαν οι μεταξύ Αγγλίας, Γαλλίας και Ιταλίας αντιθέσεις, όλα αυτά συμφωνήθηκαν στο Σαν Ρέμο, τον Απρίλιο του 1920. Και τον Αύγουστο του 1920, η οθωμανική κυβέρνηση αναγκάστηκε να υπογράψει την ταπεινωτική συνθήκη των Σεβρών αποδεχόμενη το διαμελισμό της εδαφικής της επικράτειας κατά τα παραπάνω.

Μερικά, όμως, γεγονότα, απρόβλεπτα, σε συνδυασμό με την υποτελή στάση της κεντρικής εξουσίας και την αποδοχή των εξευτελιστικών όρων, υπονόμευσαν και τελικά ακύρωσαν την επιβεβλημένη συνθήκη ειρήνης. Η επανάσταση των Μπολσεβίκων στη Ρωσία, η εκστρατεία των Ελλήνων στη Μικρά Ασία και η επανάσταση των Τούρκων στην Ανατολία υπό την ηγεσία του Μουσταφά Κεμάλ, εμπόδισαν και τελικά απέτρεψαν την εφαρμογή της επαχθούς για τους Οθωμανούς συνθήκης με τα γνωστά, και πολύ οδυνηρά για τους Έλληνες, αποτελέσματα. Οι Τούρκοι, σαν Τούρκοι πλέον και όχι σαν Οθωμανοί, ανατρέποντας τους σχεδιασμούς των νικητών, αποκτούσαν κράτος ευρωπαϊκών προδιαγραφών. Και ένα νέο ιστορικό κεφάλαιο άρχιζε…

Πηγή: e-dromos.gr



Δρόμος της Αριστεράς: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Τα οφέλη της Γερμανίας από τα ελληνικά αεροδρόμια

Παναγιώτα Μπλέτα


Πρόσφατα απορρίφθηκε με 120 ψήφους υπέρ, 417 κατά και 14 αποχές, η τροπολογία για την ακύρωση της σύμβασης παραχώρησης στη Fraport AG- Slentel Ltd (κοινοπραξία γερμανικών συμφερόντων) των 14 κερδοφόρων περιφερειακών αεροδρομίων της Ελλάδας, που κατατέθηκε προς ψήφιση στην Ολομέλεια του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου.

Η τροπολογία κατατέθηκε προς ψήφιση στο Ευρωκοινοβούλιο, με στόχο να ενισχύσει την στρατηγική ανάπτυξης και τα έσοδα της ελληνικής οικονομίας εν μέσω βαθιάς κρίσης, καθώς

1) Τα μικρά και περιφερειακά αεροδρόμια μεν, έχουν τεράστια σημασία για την ενίσχυση και ανάπτυξη των τοπικών οικονομιών και κατ’ επέκταση της συνολικής οικονομίας της χώρας, καθώς αποβλέπουν σε έσοδα από την παράλληλη οικονομία του τουρισμού.

2) Η συγκεκριμένη κοινοπραξία δεν έχει τη οικονομική δυνατότητα να ολοκληρώσει ούτε καν το εφάπαξ τίμημα της σύμβασης με το Ελληνικό δημόσιο.

Πρέπει να σημειωθεί ότι, η συγκεκριμένη σύμβαση αποτέλεσε προυπόθεση για το 3ο Πρόγραμμα Οικονομικής Προσαρμογής, ή αλλιώς 3ο Μνημόνιο.

Αποτέλεσε δηλαδή προιόν πολιτικής πίεσης προς τη χώρα από την Ευρωπαική Ένωση , εν καιρώ κρίσης, που αντίκειται στου κανόνες του θεμιτού ανταγωνισμού, καθώς προσανατολίζει στη συγκεκριμένη Γερμανική Κοινοπραξία και δεν πληροί τις προυποθέσεις περί συνδεσιμότητας, εδαφικής συνοχής, κοινωνικής ένταξης νησιωτικότητας σύμφωνα με τους κανόνες της ΕΕ περί κρατικών ενισχύσεων.

Το γεγονός ότι η συγκεκριμένη δεν μπορεί κιόλας να ανταπεξέλθει στο τίμημα που έχει συμφωνηθεί με το ελληνικό δημόσιο, καθιστά ακόμη πιο κολάσιμη την ανάμιξη της Γερμανικής εξουσίας στην «εκπλειστηρίαση» της ελληνικής περιουσίας.

Το παιχνίδι των ιδιωτικοποιήσεων δεν μπορεί να αποβεί κερδοφόρο για τη χώρα, όταν αφορά δημόσια αγαθά και όταν το τίμημα της εξαγοράς συμφέρει μόνο τον αγοραστή.

Αυτό όχι μόνο δεν μπορεί να οδηγήσει την χώρα σε έξοδο από τη κρίση, αλλά θα δημιουργήσει ανακύκλωση της λιτότητας με πιο καταστροφικά ακόμη αποτελέσματα στην οικονομία και τον κοινωνικό και επαγγελματικό ιστό.

Παράλληλα η επιβολή νέων μέτρων σε περικοπές εισοδημάτων και συντάξεων θα δημιουργήσει την τελική αποσταθεροποίηση της χώρας, θα βουλιάξει το ΑΕΠ και όχι πρωτογενές πλεόνασμα ούτε πασατέμπος δεν θα μείνει.

Η πληρωμή του χρέους όμως θα συνεχίζεται, καθώς αυτό είναι το ζητούμενο, όπως επίσης και ο δανεισμός που είναι το πολιτικό ζητούμενο της υπόθεσης.

Ποιος μπορεί όμως να κάνει κάτι, εφόσον συνεχίζουμε να αποδεχόμαστε την παγκοσμιοποιημένη λογική του ΜΠΑΤΕ ΣΚΥΛΟΙ ΑΛΕΣΤΕ ΚΑΙ ΑΛΕΣΤΙΚΑ ΜΗ ΔΙΝΕΤΕ…

Αυτοί έχουν και το καρπούζι και το μαχαίρι. Κατέχουν δηλαδή όλα τα εργαλεία της εξουσίας και τα χρησιμοποιούν για να μας πτωχεύουν κι άλλο.

Το κράτος είναι πτωχευμένο και καμία πτώχευση δεν ξεπερνιέται με νέα δάνεια, καμουφλαρισμένα με νέα μνημόνια.

Τα περιουσιακά μας στοιχεία βρίσκονται σε διαδικασία ολικής εκχώρησης.

Ο εγχώριος ιδιωτικός τομέας πεθαίνει.

Η υποτίμηση της εργασίας και των ασφαλιστικών και συνταξιοδοτικών δικαιωμάτων των εργαζομένων είναι πραγματικότητα με τη χώρα στο ευρώ και όχι σε παράλληλο ή δικό της νόμισμα.

Η κοινοβουλευτική εξουσία επί των φορολογικών νομοθετημάτων, επί των τραπεζών και επί της δημόσιας περιουσίας έχει καταργηθεί.

ΑΡΑ ΤΙ ΨΗΦΙΖΕΙΣ ΕΛΛΗΝΑ;

Ελληνική κυβέρνηση ή μήπως και η ψήφος σου είναι εκχωρημένη σε αυτούς, που υποτίθεται σου δίνουν το χέρι να σηκωθείς, αλλά στο δίνουν μόνο για να σ’ αφήσουν να πέσεις πιο δυνατά στο έδαφος μετά, μέχρι να συντρίψεις και το τελευταίο σου κόκκαλο;

ΠΟΙΑ ΕΥΡΩΠΗ ΘΑ ΣΕ ΣΩΣΕΙ ;

Η ΕΥΡΩΠΗ ΤΟΥ 4ου ΜΝΗΜΟΝΙΟΥ; ΟΤΑΝ ΟΙ ΕΥΡΩΠΕΣ ΔΕΝ ΣΥΝΕΤΙΖΟΝΤΑΙ… ΑΝΑΤΡΕΠΟΝΤΑΙ!



Παναγιώτα Μπλέτα: Σχετικά με τον συντάκτη




Διαβάστε Περισσότερα »

Γιατί –ακόμα- ΣΥΡΙΖΑ;

Ξέψυχος, Γκαούρ


Υπάρχουν περισσότεροι από έναν λόγοι που κάποιοι στηρίζει ακόμα τον κυβερνητικό ΣΥΡΙΖΑ. Ένας λόγος είναι ότι οι ψηφοφόροι που προέρχονται από το ΠΑΣΟΚ πέρασαν πολλά στάδια μέχρι να χωνέψουν και να πάρουν την απόφαση να αποσκιρτήσουν από ένα κόμμα με το οποίο συνδέονταν επί δεκαετίες. Το ξαφνικό σοκ του καλοκαιριού του 2015 και η ταχύτητα με την οποία εξελίχθηκαν στο αντίθετό τους οι θέσεις του νέου ΣΥΡΙΖΑ δεν θα μπορούσαν να τους ξαναστείλουν εύκολα πίσω στο ΠΑΣΟΚ από το οποίο είχαν μόλις αποδεσμευτεί πλήρως απογοητευμένοι.

Στη διαδικασία αποχώρησής τους είχαν εξαντληθεί τα περιθώρια συγχώρεσης και επιστροφής. Ούτε στη Νέα Δημοκρατία θα μπορούσαν να πάνε, γιατί είναι καθαρά μνημονιακή και δεν έχει τίποτα το ελκυστικό, ούτε θέσεις ούτε ηγεσία. Το «όχι στη Δεξιά» ήταν ανέκαθεν συστατικό στοιχείο της κουλτούρας πάνω στην οποία χτίστηκε το ΠΑΣΟΚ. Ακόμα κι ο τσαλακωμένος από το σκάνδαλο Κοσκωτά, την επεισοδιακή σχέση με τη Λιάνη και το σοβαρό κλονισμό της υγείας του, Αντρέας Παπανδρέου νίκησε τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη το 1993 πάνω σ’ αυτή βάση.

Γι’ αυτό και η ηγετική ομάδα του κυβερνητικού ΣΥΡΙΖΑ, στην κρίσιμη φάση της εκδήλωσης της μετάλλαξής της, επένδυσε ακριβώς σ’ αυτή την κουλτούρα για να συγκρατήσει τους σοκαρισμένους ψηφοφόρους που είχαν αναδείξει τον ΣΥΡΙΖΑ σε πρώτη δύναμη πριν από λίγους μόλις μήνες. Αφού το αντιμνημονιακό πήγε περίπατο, το «όχι στη Δεξιά» επανήλθε σαν κεντρικό σύνθημα και έπιασε τόπο. Κι ακόμα πιάνει, σε λιγότερους μεν, αλλά πάντως αρκετούς. Και τι να κάνουμε; Να έρθει ο Κούλης;

Ένας άλλος λόγος είναι ότι δεν υπήρξε άλλος πολιτικός φορέας να πείσει τους ψηφοφόρους ότι έχει τις δυνατότητες να διαχειριστεί διαφορετικά και καλύτερα την τρέχουσα κατάσταση. Γι’ αυτό μεγάλωσε τόσο πολύ, και συνεχίζει να μεγαλώνει, το σώμα των απογοητευμένων που προτιμούν αποχή, λευκό ή άκυρο.

Ένας τρίτος λόγος είναι ότι αφού –καλώς ή κακώς- δεν ευοδώθηκε η προσπάθεια για μια εναλλακτική πολιτική διακυβέρνηση, ένας σημαντικός αριθμός πολιτών, κυρίως συνταξιούχων και δημοσίων υπαλλήλων, έχοντας υποστεί από ΠΑΣΟΚ και ΝΔ τεράστιες μειώσεις, αρκείται στο ότι -προς το παρόν- δεν έχει άλλες εξίσου μεγάλες απώλειες εισοδήματος. Στις φτωχές επιλογές, ενεργοποιείται «το μη χείρον βέλτιστον».

Τέταρτον, ο κυβερνητικός ΣΥΡΙΖΑ έχει υποστήριξη ή έστω ανοχή από μια κατηγορία πολιτών που δεν θέλει, με οποιαδήποτε θυσία, να διαταραχτούν περισσότερο οι σχέσεις της Ελλάδας με την Ευρώπη. Αυτοί είναι οι λεγόμενοι «ευρωλιγούρηδες» σύμφωνα με τον όρο που χρησιμοποιούσε ο υπουργός Κώστας Ζουράρις ο οποίος με έλασμα τους ΑΝΕΛ μεταπήδησε, άνετος κι ωραίος, στους «ευρωπροσκυνημένους». Γι’ αυτό, οι Δημαρίτες και οι Ποταμίσιοι έχουν γίνει τώρα οι καλύτεροι φίλοι των μεταΣυριζαίων.

Επίσης, κάποιοι από τους παλιούς του Συνασπισμού, κυρίως οι προερχόμενοι από το ΚΚΕεσ., αντίθετοι ανέκαθεν σε οξύνσεις και ρήξεις, παρέμειναν στους καναπέδες στους οποίους η λεγόμενη ανανεωτική Αριστερά βόλευε ανέκαθεν τα μέλη και τους οπαδούς της βγάζοντάς τους πρόωρα στη σύνταξη.

Τέλος, υπάρχουν κι αυτοί που δεν αφήνουν ευκαιρία ανεκμετάλλευτη, που παραμένουν ή προσκολλώνται για να τακτοποιήσουν τα παιδιά τους ή να πάρουν οι ίδιοι μία προνομιακή θέση, π.χ. οι βουλευτές που δήλωσαν απόλυτη ευθυγράμμιση για να μπουν στις λίστες, αλλά και οι επιτήδειοι παντός καιρού που λάκισαν από το ΠΑΣΟΚ μυρίζοντας τη λεία στον ΣΥΡΙΖΑ.

Ασφαλώς υπάρχουν και οι πολίτες, που δεν ανήκουν σε κάποια απ’ αυτές τις κατηγορίες, αλλά συνεχίζουν, κρατώντας κάποιες αποστάσεις, να παρέχουν στήριξη ή απλά να ανέχονται τον νέο ΣΥΡΙΖΑ, ελλείψει αξιόπιστης εναλλακτικής πρότασης. Όμως, κι αυτή η στάση, που δεν έχει ταπεινά κίνητρα, εξωραΐζει το καθεστώς, δίνει άλλοθι στην καταστροφική πολιτική που εφαρμόζεται και παρατείνει τον επιθανάτιο ρόγχο της παλιάς Αριστεράς που δεν έχει πια ούτε ίχνος αριστερής ψυχής.

Πηγή: e-dromos.gr



Δρόμος της Αριστεράς: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Η ΦΑΡΜΑ ΤΩΝ ΜΗΧΑΝΩΝ

Φίλιππος Γαλιάσος


Μετά την μηχανή του εσπρέσο που τα έφτυσε, αφήνοντας μια κενή θέση στον πάγκο της κουζίνας και στην καρδιά μου, το ψυγείο αρχίζει και κάνει διάφορους παράξενους θορύβους μέσα στο σκοτάδι της καληνύχτας μου. Πότε "μπζζζζ" και άλλοτε "κρουτς-κρουτς". Ίσως να ζήλεψε την τρυφερότητα με την οποία νοσήλευσα την εσπρεσιέρα (μπορεί και οι μηχανές να έχουν αισθήματα. Αν κανείς σκεφτεί πως ο θεός έφτιαξε τον άνθρωπο με αισθήματα, τότε γιατί όχι; Μπορεί και ο άνθρωπος τελικά να έχει φτιάξει μηχανές με αισθήματα).

Κάποιο "μπζζζ" με ξύπνησε μέσα στην ήρεμη κατά τα άλλα νύχτα και κίνησα για το ψυγείο. Στάθηκα μπροστά του και του χάιδεψα την πάνω πόρτα. Έγειρα πάνω του και του μιλούσα, του έλεγα λόγια τρυφερά, λόγια αγάπης. Του έλεγα πως δε θέλω και αυτό να με αφήσει, του έλεγα πως λατρεύω τα παγάκια που μου φτιάχνει και μου αρέσει η ιδέα να καλύπτει άλλον ένα κενό χώρο στην κουζίνα. Προσπάθησα να του εξηγήσω πως είναι πολύ μεγάλο για τα μέτρα μου για να αρχίσω να το φέρνω βόλτες στους μαστόρους και πως με την ιδιαίτερη του ιδιοσυγκρασία έπρεπε να δει τα πράγματα πιο ψύχραιμα όπως συνήθως έκανε.

Η νύχτα περπατούσε πάνω στο λεπτοδείκτη του ρολογιού του φούρνου. Μια μπαλαρίνα σκέτη. Πρόσεξα την ψηφιακή της ένδειξη να αναβοσβήνει στο κατράν και είπα: "Μη με παρατάτε όλες σας τώρα. Αν έχετε αισθήματα θα πρέπει να τα συμπεριλάβετε στις αποφάσεις σας, αν πάλι όχι τότε πως γίνεται να με αφήνετε σιγά σιγά όλες μαζί; Αν πάλι πρόκειται για κάποιου είδους εξέγερση τότε θα πρέπει να γνωρίζετε πως εγώ ποτέ δε σας εκμεταλεύτηκα. Σας καθάριζα, σας τάιζα ρεύμα, σας άλλαζα τακτικά τις τσιμούχες, μπορεί να σας είχα αγοράσει σας σκλάβες στο παζάρι αλλά μετά σας φερόμουν σαν πριγκίπισσες λαχταριστές και ζουμερές".

Ξαφνικά το ρολόι πάνω στον φούρνο έκανε δύο κωλοτούμπες στους αριθμούς του και τίναξε τα ποδαράκια του στο ταβάνι, εξαφανίζοντας κάθε του ύπαρξη. Εγώ εξακολουθούσα να χαϊδεύω την πάνω πόρτα του ψυγείου μου έως ότου αισθάνθηκα μια υγρασία στις πατούσες μου που κατά πάσα πιθανότητα προέρχονταν από την κάτω του πόρτα. Είτε έτρεφε ιδιαίτερα αισθήματα για μένα, είτε απλά είχε και αυτό με τη σειρά του τινάξει τα πέταλα.

Απομακρύνθηκα διακριτικά, και σε αυτή μου τη διαδρομή προς το κρεβάτι, προσπάθησα να μη συναντηθώ με κάποια άλλη συσκευή που έχει δημιουργηθεί από ανθρώπου χέρι.

Ήμουν σίγουρος πως τελικά και οι μηχανές είχαν αισθήματα και λογική. Εκεί που εγώ νόμιζα πως απλά μπαίνοντας στην πρίζα εκείνες λειτουργούν, μια νέα πραγματικότητα ανοίγονταν μπροστά μου, τραβώντας τα κουρτινάκια της στο πλάι.

Αν ο άνθρωπος απογοητεύονταν από τη λειτουργία των δημιουργημάτων του, τότε γιατί όχι και ο θεός από τους ανθρώπους;

Μεγάλα ερωτήματα. Αναπάντητα σα τις περισσότερες κρίσιμες ερωτήσεις. Ειδικά αν αυτές ξεκινάνε από τα παγάκια που πλέον δεν μπορούν να γίνουν. Το συνηθισμένο πρόβλημα του να φτιάχνεις κάτι για ένα συγκεκριμένο λόγο και ξαφνικά εκείνο να αποκτά τη δική του υπόσταση.

Αν ο θεός με έφτιαξε για να παράγω παγάκια, να φτιάχνω καφέ ή να βράζω νερό τότε θα αρκούσε να μου το κάνει σαφές εξαρχης. Δεν θα τον παρεξηγούσα, όπως οι μηχανές εμένα.

Γλιστρώντας μέσα στα στρωσίδια μου, χάρηκα που το κρεβάτι μου δεν είχε κάτι το ηλεκτρονικό πάνω του.

Όταν με πήρε ξανά ο ύπνος μια τάβλα θα έσπαζε. Ίσως γιατί και τα κρεβάτια, ανθρώπου χέρι τα είχε φτιάξει. Εγώ όμως κοιμόμουν βαθιά για να μπορώ να το αντιληφθώ.

Και καθότι το ξυπνητήρι μου θα χαλούσε με τη σειρά του, δεν σκόπευα να ξυπνήσω σύντομα.

Πηγή: philipposgaliasos.blogspot



Φίλιππος Γαλιάσος: Σχετικά με τον συντάκτη




Διαβάστε Περισσότερα »

«Πάνω σε σάπιο νήμα…»

Το editorial του Δρόμου που κυκλοφορεί


Ο πολιτικός κόσμος αντιμετωπίζει την κατάσταση στη χώρα σαν να παίζει video game. Πίστες αλλάζουν, ζωές υπάρχουν μπόλικες, προκλήσεις και μάχες προστίθενται, φίλοι και εχθροί επιλέγονται από μεγάλη γκάμα και αναδιατάσσονται διαρκώς. Και το πιο βασικό: αν θες τα παρατάς και ξαναρχίζεις από την αρχή.

Από την άλλη, η πραγματική ζωή στη χώρα μοιάζει με στίχο που τραγουδούσαν αρκετά χρόνια πριν οι Τρύπες: «Τώρα, που μ’ έχουν κάνει ακροβάτη, πάνω σε σάπιο νήμα». Όσο καλός κι αν είσαι, όση δεξιοτεχνία κι αν επιστρατεύσεις, τα πράγματα είναι δύσκολα. Πόσο μάλλον όταν ο ακροβάτης είναι μια ολόκληρη χώρα, όταν οι λαμπρές εποχές «τσίρκου» ανήκουν στο παρελθόν, όταν όχι απλά δεν υπάρχει από κάτω δίχτυ ασφαλείας αλλά λάκκος με λέοντες.

Πιο καθαρά: Η ισορροπία την οποία επικαλούνται και τάχα επιδιώκουν κυβερνώντες και αντιπολιτευόμενοι, είναι ένα παραμύθι. Η αφήγηση ότι κάπως θα τη γλυτώσουμε, εκμεταλλευόμενοι αντιθέσεις, ότι κάπως θα βρούμε έναν συμβατό ρόλο και μια θέση στον υπό διαμόρφωση κόσμο, είναι από ψευδαίσθηση έως απατεωνιά.

Αυτό δεν έχει να κάνει τόσο με ανικανότητα, άστοχους χειρισμούς, κόλπα και κολπάκια. Εδώ, στο εσωτερικό της χώρας, οι λεονταρισμοί δεν μπορούν πια να λειτουργήσουν –πολύ γρήγορα η ελπίδα του λαού έγινε η επιτομή της κωλοτούμπας– σιγά μην κρίνονταν απ’ όλα αυτά οι διεθνείς εξελίξεις.

Η πραγματικότητα είναι ότι η Ελλάδα βρίσκεται στριμωγμένη ανάμεσα σε δύο απειλές. Μία από την «καταγεγραμμένη φίλη» Ευρώπη που τα τελευταία χρόνια μάς έχει διαλύσει και μία από την «παραδοσιακά αντίπαλη» Τουρκία που το τελευταίο διάστημα έχει αγριέψει. Όποιος δεν βλέπει τον διπλό αυτόν κλοιό είναι αδύνατον να προσανατολιστεί και να χαράξει παρόν και μέλλον. Κι αυτό δεν αφορά μόνο τις κυβερνήσεις και τα κόμματα αλλά, περισσότερο ίσως, την κοινωνία, τις αντιστάσεις, το λαϊκό κίνημα εν γένει.

Για την απειλή από δυσμάς, έχει κυλήσει πολύ νερό στ’ αυλάκι. Γιατί όντως μια μάχη δόθηκε. Ο κόσμος πήρε μέρος σε μια πραγματική σύγκρουση με τις «Βρυξέλλες», ανέλαβε ρίσκα, τοποθετήθηκε, μέτρησε δεδομένα και έκρινε πως αξίζει να σηκώσουμε κεφάλι. Ο αγώνας όμως έμεινε στα μισά. Και σήμερα ζούμε την αποδοχή μιας ήττας. Όχι, δεν είναι πεσμένος ο αντιευρωπαϊσμός, αλλά κυρίως η πεποίθηση πως μπορούμε να χτυπηθούμε μαζί του.

Για την απειλή από ανατολάς τα πράγματα είναι πιο περίεργα. Γιατί ενώ η επίθεση αφορά μια νέα ποιότητα προβλημάτων –εθνικό ζήτημα, θερμά επεισόδια, στρατιωτικές εμπλοκές– η συνείδησή μας προτιμά όλα αυτά να τα ξορκίζει. Μετά από όσα ζήσαμε θα θέλαμε πραγματικά να αποφύγουμε κινδύνους τέτοιας έντασης. Δυστυχώς δεν γίνεται. Το πρόβλημα δεν θα εξαφανιστεί αλλά θα διογκώνεται. Είναι η γεωπολιτική διάσταση, που θα δημιουργήσει το νέο σκηνικό, με την ισχύ και τον συνήθως «ακραίο» χαρακτήρα της.

Αυτοί που ερμηνεύουν την επιθετικότητα Ερντογάν ως απόρροια εσωτερικών προβλημάτων, είναι οι ίδιοι που δηλώνουν πως η Ελλάδα είναι ικανή να υπερασπιστεί τον εαυτό της. Διπλό ψέμα κι αυτό. Δεν είναι ούτε συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ, ούτε διεργασίες στην κεντροαριστερά, ούτε αψιμαχίες Κούλη και Καραμανλικών. Οι μεγάλοι παίκτες μάς έχουν «μετρήσει» για τα καλά. Γνωρίζουν τη δεινή θέση της χώρας, το ευάλωτο, τις δυνατότητές μας. Συχνά βέβαια η ζωή έχει και γι’ αυτούς εκπλήξεις. Το περίφημο λαϊκό αίσθημα κάνει τα πράγματα πιο ενδιαφέροντα.

Πηγή: e-dromos.gr



Δρόμος της Αριστεράς: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Τι μπορείτε να διαβάσετε στον Δρόμο της Αριστεράς που κυκλοφορεί

Στο Δρόμο της Αριστεράς που κυκλοφορεί

Μην χάσετε και σε αυτό το φύλλο το ένθετο Νόστιμον Ήμαρ

Μεταξύ άλλων διαβάστε

Κεντρικό θέμα:
Στο κόκκινο το Αιγαίο, παράδοση άνευ όρων στην τρόικα
Ο θίασος των μασκαράδων του Μαξίμου προψηφίζει το 4ο μνημόνιο
και σφυρίζει αδιάφορα για την κορύφωση της επιθετικότητας Ερντογάν

EDITORIAL
«Πάνω σε σάπιο νήμα…»

Στο θέμα της εβδομάδας, διαβάστε:
20 Φεβρουαρίου 2015 – 20 Φεβρουαρίου 2017
Επανάληψη σαν φάρσα και τραγωδία μαζί

του Γιώργου Παπαϊωάννου

Η μασκαράτα της διαπραγμάτευσης… δεν βγάζει γέλιο
του Νίκου Ταυρή

Η «συναίνεση του Βερολίνου» ακριβαίνει την αξιολόγηση
του Γιάννη Κιμπουρόπουλου

Εποχές αβεβαιότητας και διεθνούς αταξίας
του Ρούντι Ρινάλντι

Σκηνικό πολέμου στήνει η Άγκυρα
του Γιώργου Αναστασίου

Η σουλτανοποίηση του Ταγίπ Ερντογάν
του Σπύρου Παναγιώτου

Αφιέρωμα: Ζητήματα προσανατολισμού
– Πολιτικός αγώνας, πρωτότυπη διεργασία…
του Τάσου Βαρούνη
– Έξοδος από το ευρώ: μία πρόταση με αναπάντητα ερωτήματα
   του Παύλου Δερμενάκη
– Αντίο Ευρωπαϊκή Ένωση
   του Ραφαέλ Ποχ
– Θα μπορούσαν τα μπλόκα να είναι νικηφόρα;
του Νίκου Γεωργιάδη

Ρεφορμιστικές κοινωνίες
του Απόστολου Αποστολόπουλου

Στη στήλη Παρεκκλίσεις
ΜΚΟ και προσφυγικό
του Γιάννη Ραχιώτη

Στη στήλη Προφητε…troll
Τελικά μας ψεκάζουν;
Από τον Δημήτρη Ουλή

Στο ένθετο Νόστιμον Ήμαρ –μεταξύ άλλων:
«Οι ανάγκες σου θα σε βγάλουν στο δρόμο»
Συνέντευξη με τον Οδυσσέα Ιωάννου

Νίκος Μανιός
του Μάριου Διονέλλη

Δεν είναι φασιστόκαστρο η πόλη μας
ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ της Χρυσής Περπερίδου, κατοίκου του Ωραιοκάστρου, στον Δημήτρη Γκάζη

Δίνουν κοψοχρονιά και τον ΟΛΘ
της Αθηνάς Τέσκου

Ορφανέψαμε με το φευγιό του Νίκου Κούνδουρου
του Βασίλη Κεχαγιά

Στη στήλη Εν Τέλει
Grexit, ο νέος τερματικός σταθμός των Μνημονίων
του Σωτήρη Μητραλέξη

Στη στήλη Είπαν – Έγραψαν
Είμαι κοντή;

Στα διεθνή, μεταξύ άλλων:

Σκοτεινιάζει κι άλλο ο βαλκανικός ορίζοντας
του Γιώργου Τζαφέρη

Υεμένη: Τέσσερις συγκρούσεις μακριά από την ευδαιμονία
του Σωτήρη Ρούσσου

Αμφίρροπες εκλογές στο Εκουαδόρ
του Ερρίκου Φινάλη

Στη στήλη Ημερολόγια Brexit
Σπουδάζω δημοσιογραφία με τα εργαλεία της CIA!
του Ηλία Σταθάτου

Στις σελίδες του Πολιτισμού, μεταξύ άλλων:

Με επίκεντρο το πολιτικό γίγνεσθαι
Τρία ντοκιμαντέρ και μια αντιπολεμική ταινία στην φετινή Μπερλινάλε
Ανταπόκριση από Βερολίνο: Ιφιγένεια Καλαντζή

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ
«Προσωπικά φοβάμαι τον κρυμμένο φασισμό»
Ο καλλιτεχνικός διευθυντής του θεάτρου ΤΟΠΟΣ ΑΛΛΟύ, Νίκος Καμτσής, μιλά στον Δρόμο και την Ειρήνη Βοσκάκη

Στο Περίπτερο Ιδεών ο Στέλιος Ελληνιάδης γράφει: Πες μου τους φίλους σου…

Και όπως κάθε βδομάδα, διαβάστε τις σελίδες του Ηρόστρατου, δείτε τα σκίτσα των Γιάννη Αντωνόπουλου, Βαγγέλη Παπαβασιλείου, Παναγιώτη Μητσομπόνου και το ξεχωριστό κάθε φορά social design του Δημήτρη Θ. Αρβανίτη

Εφημερίδα Δρόμος
Αναζητήστε την εκτάκτως αυτή την Παρασκευή και μέχρι την Τρίτη στα περίπτερα


Πηγή: e-dromos.gr



Δρόμος της Αριστεράς: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Πέμπτη, 23 Φεβρουαρίου 2017

Οι Αριστεροί, οι Δεξιοί, οι Κεντρώοι… όλοι εμείς

Αναστασία Βούλγαρη


Όλοι εμείς. Διχασμένοι, διαιρεμένοι, χωρισμένοι σε στρατόπεδα με τείχη πανύψηλα για να μην βλέπουμε ο ένας τον άλλο.

Όλοι εμείς. Λεηλατημένοι από ένα απάνθρωπο σύστημα, που καταπίνει κοινωνίες ολόκληρες, αλλοτριώνει συνειδήσεις, υποτάσσει, απειλεί, εκφοβίζει, υποδουλώνει.

Όλοι εμείς. Ζούμε σε μία κοινωνία χωρίς ελευθερία κι όμως παραμένουμε διχασμένοι. Κλεισμένοι πίσω από τείχη-ιδεολογικά φέουδα, νομίζοντας ότι ο εχθρός είναι ο διπλανός μας.

«Ο Συριζαίος», «ο Κουκουές», «ο Νεοδημοκράτης», «ο Αριστεριστής», «ο Αναρχικός», έτσι αποκαλούμε τον διπλανό μας και μάλιστα με απέχθεια τις περισσότερες φορές. Τι κι αν είναι άνεργος, φοιτητής που πεινάει, αγρότης που χάνει τη γη του, συνταξιούχος που δεν μπορεί να πληρώσει ούτε τη συμμετοχή του στα φάρμακα, επιστήμονας που ζει στο όριο της φτώχιας. Γι εμάς δεν είναι ο συνάνθρωπός μας, ο γείτονας, ο συνάδελφος. Είναι μόνο η ιδεολογική του ταυτότητα. Καμία συμπόνια για τον ιδεολογικό αντίπαλο.

Απέναντί μας όλοι εκείνοι. Οι ολιγάρχες, οι εξωνημένοι πολιτικοί, οι αργυρώνητοι διανοούμενοι και δημοσιογράφοι. Ενωμένοι εναντίον μας. Μαζί τους οι ξένοι που ορέγονται τον πλούτο της χώρας μας. Στο βάθος του κάδρου, σε υπόγεια επικοινωνία με τους ολιγάρχες, οι νεοναζιστές για να τρομοκρατούν τον κόσμο.

Εμείς, διαιρεμένοι καθώς είμαστε, δεν έχουμε να αντιτάξουμε τίποτα απέναντι στο μίσος τους. Αντί να τους πολεμάμε όλοι μαζί, μισιόμαστε μεταξύ μας.

Ο εθνικός διχασμός του Εμφυλίου γέννησε πολλούς διχασμούς. Έτσι φτάσαμε να μην μπορούμε να συνεννοηθούμε ούτε για να σώσουμε την παιδική χαρά της γειτονιάς μας.

Ο ολιγάρχης άρπαξε την παιδική χαρά και την έκανε εμπορικό κέντρο. Ύστερα άρπαξε τις ακτές και ύψωσε γιγάντια ξενοδοχεία. Ύστερα έκαψε τα δάση κι έχτισε επαύλεις, λεηλάτησε τα βουνά μας, μόλυνε τις θάλασσές μας με πετρέλαιο. Φύσει και θέσει αδηφάγος κατέστρεψε τη βιομηχανία, τη βιοτεχνία και την αγροτική οικονομία. Προηγουμένως είχε φροντίσει να εξαγοράσει τη συνενοχή του πολιτικού συστήματος.

Εμείς παραμείναμε διχασμένοι κι όταν ο ολιγάρχης διαπίστωσε ότι το χοντρό χρήμα βρίσκεται στα χρηματιστήρια, υποδούλωσε μαζί με το πολιτικό σύστημα τη χώρα στην Τρόικα.

Εμείς οι υπόδουλοι παραμένουμε διχασμένοι. «Ο Συριζαίος», «ο Κουκουές», «ο Νεοδημοκράτης», «ο Αριστεριστής», «ο Αναρχικός» κ.ο.κ. Γιατί; Ποιο είναι το κέρδος μας; Αφού όλοι μαζί υποφέρουμε, γιατί δεν αγωνιζόμαστε όλοι μαζί να σπάσουμε τα δεσμά της δουλείας;

Να απαλλαγούμε από το χρέος που μας φόρτωσαν παράνομα και είναι παράνομο. Να κινηθεί η οικονομία, να δουλέψουμε, να ανασάνουμε. Ύστερα βλέπουμε τι θα κάνουμε. Αν θα μείνουμε στην ΕΕ, αν θα φύγουμε, τι είδους πολιτικό και οικονομικό σύστημα θα έχουμε κ.λ.π.

Οι εχθροί μας εκπροσωπούν την καταστροφή, την απανθρωπιά, την υποκουλτούρα, την ασχήμια. Εμείς πρέπει να εκπροσωπήσουμε τη ζωή, τη δημιουργία, την ανθρωπιά, την τέχνη, την ομορφιά. Απέναντι στο ενωμένο στρατόπεδο του εχθρού να αντιτάξουμε το δικό μας ενωμένο στρατόπεδο. Το στρατόπεδο του λαού, των απλών ανθρώπων που βασανίζονται καθημερινά για ένα κομμάτι ψωμί. Τι σημασία έχει τι ψηφίζει ο διπλανός μας όταν πεινάει; Τι σημασία έχει τι ψηφίζει η μάνα που αποχαιρετά το παιδί της που φεύγει για την ξενιτειά;

Οι ξένοι μας λένε τεμπέληδες. Εμείς όμως θέλουμε να δουλέψουμε, αλλά εκείνοι κλείνουν τις επιχειρήσεις. Δεν μας αφήνουν να δουλέψουμε!

Γιατί είναι τόσο δύσκολο να ενωθούμε; Αφού όλους μαζί μάς σκοτώνουν καθημερινά λίγο λίγο.

Ποιος είπε ότι δεν έχουμε πόλεμο; Δέκα χιλιάδες αυτοκτονίες δεν είναι πόλεμος; Γιατί δεν είναι πόλεμος; Επειδή δεν κάνουν θόρυβο;

Ξέρετε τι είναι δέκα χιλιάδες αυτοκτονίες; Μια πόλη νεκρή. Δέκα χιλιάδες, είκοσι χιλιάδες παιδάκια ορφανά. Δέκα χιλιάδες γυναίκες χήρες και δέκα χιλιάδες μανάδες που κλαίνε τα παιδιά τους. Σφαγή.
Η συνείδησή μας δεν το δέχεται ούτε η καρδιά μας το βαστάει.

Εμένα δεν με νοιάζει ο χαρακτήρας του άλλου ούτε τι ψηφίζει. Με νοιάζει τι μπορεί να προσφέρει σ’ έναν καθολικό αγώνα. Δεν με ενδιαφέρει το πολιτικό του παρελθόν ή η ιδεολογική του ταυτότητα. Με ενδιαφέρει να είμαστε σύμμαχοι στον κοινό αγώνα.

Τον αγώνα της απελευθέρωσης.

Πηγή: anastasiavoulgari.gr



Αναστασία Βούλγαρη: Σχετικά με τον συντάκτη




Διαβάστε Περισσότερα »

Στα… ντουζένια του και το εσωτερικό χρέος

Παύλος Δερμενάκης


Αντί για «σεισάχθεια» τα λαϊκά στρώματα βλέπουν να γίνονται «δούλοι»


Η κυβέρνηση διαπραγματεύεται με τους θεσμούς στο πλαίσιο της 2ης αξιολόγησης. Όπως συνέβη με το 3ο μνημόνιο και την 1η αξιολόγηση υποχωρεί στις απαιτήσεις των δανειστών και ετοιμάζεται να πάρει νέα αντιλαϊκά μέτρα μερικών ακόμα δισεκατομμυρίων.

Διαπραγματεύεται έχοντας διαγράψει από την όλη συζήτηση με τους δανειστές την οικτρή κατάσταση του λαού και της οικονομίας. Σαν να μην συμβαίνει τίποτα συζητούν με τους εντολείς τους, προβάλλοντας που και που κάποια ελαφρά αντίρρηση για να κάνουν την κωλοτούμπα αμέσως μόλις τους πιέσουν οι δανειστές. Η μείωση του αφορολόγητου έχει προαποφασιστεί και αναζητείται η «επικοινωνιακή» φόρμουλα για να το «σερβίρουν». Αντίστοιχα φαίνεται να ισχύουν και για τις συντάξεις και για μια σειρά από νέες «μεταρρυθμίσεις» κατ΄ εντολή των δανειστών. Φυσικά όλα αυτά συζητούνται ενώ η χώρα και ο λαός αποτελούν πλέον «καμένη γη».

Η ασφυξία που βιώνει ο λαός και η οικονομία οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια πλέον σε ποικιλόμορφες εκρήξεις. Τα μεγέθη είναι αμείλικτα. Η κυβέρνηση χαριεντίζεται συζητώντας με τους δανειστές για τα μέτρα, εκλιπαρώντας για έστω και οριακή μείωση του εξωτερικού δημόσιου χρέους, αλλά θέλει να αγνοεί ότι το εσωτερικό χρέος πλέον έχει γίνει εξίσου επώδυνο και ταυτόχρονα ακυρώνει οποιαδήποτε ενέργεια ανάταξης της οικονομίας.

Σύμφωνα με τις πλέον συντηρητικές εκτιμήσεις το εσωτερικό χρέος φτάνει στα 170% του ΑΕΠ. Αναλυτικά κάποια επιμέρους στοιχεία του φαίνονται στον πίνακα.


Αυτό το εσωτερικό χρέος, με τη δομή πλέον που έχει το ΑΕΠ και ο παραγωγικός ιστός της χώρας και τη συνεπαγόμενη διάρθρωση των εισοδημάτων, αλλά και τα συνεχή μνημονιακά μέτρα, πρέπει να είναι ξεκάθαρο προς όλους ότι δεν υπάρχει, ούτε τώρα ούτε και στο μέλλον, δυνατότητα να εξοφληθεί.

Τα μνημονικά χρόνια το χρέος αυτό διογκώθηκε σαν αποτέλεσμα των συνεχών αντιλαϊκών μέτρων και συνεχίζει να αυξάνεται. Όποια μέτρα και αν έχουν ληφθεί για την αντιμετώπισή του αποδείχθηκαν άκρως αναποτελεσματικά. Το αποτέλεσμα είναι να συνεχίζει να αυξάνεται με συνεχώς γρηγορότερους ρυθμούς, διαβρώνοντας κάθε προσπάθεια παραγωγικής ανάταξης της οικονομίας.

Ζούμε στην «αποικία χρέους» εξωτερικού και εσωτερικού σε «όλο το μεγαλείο» της, με διαχειριστή της «κυβέρνηση της αριστεράς», μια κυβέρνηση, που στο όνομα του κυβερνητισμού και της διαχείρισης, ξέχασε τα περί διαγραφής χρεών και τη σεισάχθεια, συνθήματα με τα οποία κέρδισε την ψήφο του λαού. Μια άκρως αντιλαϊκή κυβέρνηση που εφαρμόζει μνημονιακές πολιτικές οι οποίες οδηγούν, με απόλυτη ακρίβεια, στην άκρατη φτωχοποίηση των λαϊκών στρωμάτων και την μετατροπή τους σε «δούλους» όπως συνέβαινε στην αρχαιότητα στην Αθήνα.

Το μέγεθος πλέον που έχουν λάβει τα προβλήματα δεν είναι ούτε διαχειρίσιμο αλλά ούτε ελέγξιμο. Όποιος πιστεύει ότι με τις συνταγές που μας σερβίρουν οι μνημονικοί εθελόδουλοι (ανεξάρτητα αν λέγονται ως πολιτικά κόμματα ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, Ποτάμι, Ελεύθεροι κλπ) θα βρεθεί έστω σε βάθος χρόνου λύση είναι μακριά νυχτωμένοι. Αυτή η κατάσταση και οι υπηρέτες της ή ανατρέπεται ή θα μας κατασπαράξει. Μέση λύση δεν υπάρχει. Δυστυχώς η εμπειρία της πορείας από το 2010 και μετά δεν αφήνει κανένα περιθώριο αισιοδοξίας για το μέλλον. Λύσεις μπορεί να δώσει μόνο ο λαός με ανατροπές.

Πηγή: e-dromos.gr



Δρόμος της Αριστεράς: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Για την έξοδο από την κρίση

Του Μίκη Θεοδωράκη


Η «Σπίθα» αναγεννάται ως ένα Κίνημα Οράματος και Ουτοπίας – Γιατί η Αριστερά πρέπει να προηγείται ιστορικά και να ανοίγει δρόμο στο μέλλον. Ειδεμή δεν έχει λόγο ύπαρξης

α) Μορφές Δράσης


Με αφορμή την παρουσίαση του βιβλίου της Νατάσας Βούλγαρη για τους «Διαλόγους στο Λυκόφως» που έγινε πριν λίγο καιρό στη Θεσσαλονίκη και αποδείχθηκε απολύτως επιτυχημένη, θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας κάποιες σκέψεις και προβληματισμούς μου.

Κατ’ αρχήν θα ήθελα να ευχαριστήσω και να συγχαρώ τόσο τη Νατάσα, όσο και όλους αυτούς που συμμετέχουν και συνεισφέρουν στον ιδεολογικό μας αγώνα, που σήμερα αναγκαστικά περιορίζεται στη δημοσίευση άρθρων και βιβλίων.

Η ουσιαστική συζήτηση που έγινε στην εκδήλωση της Θεσσαλονίκης που προανέφερα, οδηγεί σε σκέψεις και συμπεράσματα ευρύτερης σημασίας. Όπως λ.χ. στη συνέχιση της προσπάθειάς μας με τη «Σπίθα», με νέες μορφές ιδεολογικής ζύμωσης και τελικά πολιτικού αγώνα. Θυμηθείτε τα λόγια με τα οποία ξεκίνησα την ομιλία μου τον Δεκέμβρη του 2010: «Επιδιώκω ένα Κίνημα Ιδεών…». Όμως τι συνέβη μετά; Η πλειοψηφία των μελών μας θεώρησε τη «Σπίθα» ως μια συνιστώσα του ΚΚΕ ή του ΣΥΡΙΖΑ. Με αποτέλεσμα να μην καταλάβουν τελικά τίποτα για την πεμπτουσία των ιδεών και των προτάσεών μου (πλην ελαχίστων εξαιρέσεων) που ήταν και είναι αποκύημα μιας σχέσης δεκαετιών μέσα στην καρδιά των ιδεών, των πρωτοβουλιών και των βιωμάτων της Αριστεράς (και όχι μόνο της ελληνικής) από το 1942 έως σήμερα. Δεν κατάλαβαν όλοι αυτοί, που τελικά μας εγκατέλειψαν, ότι δεν ήμουν μόνο ένας απλός μαχητής, αλλά ένας σκεπτόμενος μαχητής, που είχε εξαρχής την ικανότητα μιας ουσιαστικής αυτοκριτικής.

Αυτή με βοήθησε να κρίνω τα γεγονότα μέσα και ταυτόχρονα έξω και πάνω από τα γεγονότα, όχι για να αποδράσω, αλλά για να τα κρίνω αντικειμενικά και να προσπαθώ να τα αλλάξω κάθε φορά που πίστευα ότι οι συνθήκες είναι πρόσφορες για αλλαγή.

Υπήρξε δηλαδή συνειδητή μου επιλογή ο ρόλος του ελεύθερου διανοητή και μαχητή της Αριστεράς εν γνώσει των μεγάλων κινδύνων που ανελάμβανα. Κι αυτό γιατί είχα την πεποίθηση ότι η αποδοχή οποιασδήποτε θέσης στην κομματική ιεραρχία θολώνει τη σκέψη και τη στάση, είτε είναι κάποιος απλό μέλος, είτε αρχηγός. Γιατί γίνεται ουσιαστικά συντηρητικός, γεγονός που δεν του επιτρέπει να ακολουθεί πιστά τον βηματισμό της ζωής και της ιστορίας, ειδικά σε εποχές που ο βηματισμός γίνεται καλπασμός. Γιατί η Αριστερά πρέπει να προηγείται ιστορικά και να ανοίγει δρόμο στο μέλλον. Ειδεμή δεν έχει λόγο ύπαρξης.

Και φτάνουμε στο σήμερα. Το μοντέλο μιας σύγχρονης «Σπίθας» το βλέπω σε δύο περιπτώσεις: α) στις βασικές (Δίκτυο σπιθών ΕΛ.ΛΑ.Δ.Α. & Θεοδωρακισμός, Προσωπική Ιστοσελίδα) και στις υπόλοιπες ιστοσελίδες που προβάλλουν την αληθινή ιδεολογία της «Σπίθας» και β) στο μοντέλο της ανοιχτής συζήτησης σαν αυτή που έγινε στη Θεσσαλονίκη.

Έχω στα χέρια μου τα δύο βιβλία που προανέφερα (Διάλογοι στο Λυκόφως & Συνοπτική Παρουσίαση), καθώς και την παρουσίαση, από μέρους και πάλι της Νατάσας Βούλγαρη, του βιβλίου μου για τη «Μουσική», που κυκλοφόρησε σε νέα έκδοση πρόσφατα. Σε λίγες μέρες θα κυκλοφορήσουν και οι «Μονόλογοι στο Λυκαυγές». Υπάρχει δηλαδή πολύ υλικό για ιδεολογική ζύμωση με τους δυο τρόπους που ανέφερα πιο πάνω. Ειδικά για τις δημόσιες ζυμώσεις, θα ήθελα να βοηθήσουν όλοι όσοι συμμερίζονται τις σκέψεις αυτές, ώστε οι ζωντανές και πάντα επίκαιρες ιδέες της «Σπίθας» να διαδοθούν όσο γίνεται πιο πλατιά.

Τώρα σας στέλνω (και στις ιστοσελίδες μας) ένα «Όραμα» για το μέλλον της χώρας μας. Τόσο η «Ουδετερότητα», όσο και το «Όραμα» αυτό μπορεί σήμερα να έχουν τη μορφή της Ουτοπίας. Όμως ποιο μεγάλο βήμα της ανθρωπότητας δεν υπήρξε, πριν πραγματοποιηθεί, μια μεγάλη Ουτοπία; Ας μη φοβηθούμε λοιπόν τη λέξη «Ουτοπία». Άλλωστε ο πρωταγωνιστικός ρόλος της Αριστεράς στην οποία αναφέρθηκα και πριν, τι άλλο θα πρέπει να είναι παρά η προσπάθεια για την πραγματοποίηση μιας Ουτοπίας; Ας ονομάσουμε λοιπόν τη νέα μορφή της «Σπίθας» που αναγεννάται, ένα Κίνημα Οράματος και Ουτοπίας.

β) Πρόταση


Έχω ήδη μιλήσει γι’ αυτό που κατά τη γνώμη μου αποτελεί την τελική, οριστική, σωτήρια λύση του Εθνικού μας Προβλήματος, την Ουδετερότητα. Σήμερα θα αναφερθώ στην τωρινή, την ενδιάμεση λύση που θα επιτρέψει στο σκάφος ΕΛΛΑΣ να αποφύγει μια για πάντα τους υφάλους και να μπει σε μια ρότα που θα μας οδηγήσει σε ήρεμες θάλασσες και από κει στο τελικό λιμάνι.

Όπως το έχουμε πει από την πρώτη στιγμή, απαιτείται:

α) Αναθεώρηση του Μνημονίου που υπέγραψε η κυβέρνηση Παπανδρέου και που στη συνέχεια δέχθηκαν να το εφαρμόσουν όλες οι κυβερνήσεις που ακολούθησαν. Με την αναθεώρηση αυτή θα πρέπει να ζητήσουμε να διαχωριστούν οι οικονομικοί όροι από τους εθνικούς. Όπως γίνεται σε κάθε οικονομική συμφωνία, ο δανειστής αρκείται να στηριχθεί για την εξασφάλισή του σχετικά με την εξόφληση του χρέους, στους τόκους που θα συμφωνηθούν. Γιατί είναι πράγματι πρωτοφανές να απαιτούνται ως εγγύηση για την εξόφληση του χρέους η εθνική αυτοτέλεια και το σύνολο του εθνικού πλούτου με την απαγόρευση οικονομικών σχέσεων με άλλες χώρες.

β) Λογική προθεσμία μερικών ετών για την τελική ολοκληρωτική εξόφληση του Χρέους. Με ποιες εγγυήσεις; Μα με όλες που προβλέπονται στις σχέσεις μεταξύ δανειστών και δανειζομένων έως σήμερα διεθνώς.

γ) Οικονομικές πηγές από τις οποίες θα έπρεπε να αντλήσουμε για την επιβίωση και την ανάπτυξη της χώρας, καθώς και την εξόφληση του χρέους: εκμετάλλευση και συνεκμετάλλευση του επίγειου, υπόγειου και υποθαλάσσιου πλούτου της χώρας.

δ) Στο αρνητικό επιχείρημα που θα μπορούσε να διατυπωθεί από κάποιους, δηλαδή τη στάση της Τουρκίας, η απάντηση είναι η εξής: 1. Υπάρχει έδαφος συνεννόησης μεταξύ των δύο χωρών εφ’ όσον και τα δύο μέρη συμφωνούν στα πραγματικά δεδομένα και δέχονται το διεθνές δίκαιο. 2. Στην περίπτωση του υποθαλάσσιου πλούτου θα υπάρχει η ασπίδα των συμφερόντων των μεγάλων ξένων εταιρειών με τις οποίες θα είχαμε συμφωνήσει για την από κοινού εκμετάλλευση του πλούτου της δικής μας Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης (ΑΟΖ) με κοινοπραξίες.

Τι θα συμβεί μετά; Ας δούμε δύο εκδοχές:

α) Οι δανειστές συμφωνούν μαζί μας και επομένως οι οικονομικές μας σχέσεις δηλαδή η ροή του ξένου χρήματος συνεχίζει ομαλά έως τη στιγμή που θα υπάρξουν τα έσοδα από την εκμετάλλευση του δικού μας πλούτου. Δυστυχώς αυτό με τα σημερινά δεδομένα δεν φαίνεται να είναι ούτε καν πιθανό.

β) Οι δανειστές μας αρνούνται την πρότασή μας για απεμπλοκή μας από τις δεσμεύσεις εθνικού χαρακτήρα και σταματά η ροή χρήματος στο μεσοδιάστημα (ως τη στιγμή που θα έχουμε τα έσοδα από την εκμετάλλευση του δικού μας πλούτου). Εδώ μπαίνει το στοιχείο της ρήξης. Το ερώτημα είναι αν θα είναι μόνο οικονομική ή θα συμπεριλάβει και τη θέση μας στην Ευρώπη. Η απάντησή μας θα πρέπει να είναι ότι εμείς θέλουμε να παραμείνουμε στην Ευρώπη και ζητάμε μόνο την αποδέσμευσή μας από τους μειωτικούς (και επονείδιστους) όρους που έχουν σχέση με την εθνική μας αυτοτέλεια και τον εθνικό μας πλούτο. Τότε:

1. Αν η Ευρώπη δεχθεί τον διαχωρισμό ανάμεσα σε οικονομικούς και εθνικούς λόγους, θα έχουμε τα χέρια λυμένα για να ανακηρύξουμε την ΑΟΖ και να προχωρήσουμε ελεύθερα σε οικονομικές σχέσεις και κοινοπραξίες με άλλες χώρες.

2. Εάν αντίθετα η Ευρώπη θελήσει να μας τιμωρήσει, που δυστυχώς δεν είναι καθόλου απίθανο, τότε τα πράγματα γίνονται σοβαρά.

Γι’ αυτό, την απόφαση πριν από το πρώτο κιόλας βήμα θα πρέπει να την πάρει ο ελληνικός λαός, που πρέπει να κληθεί να εκφράσει την γνώμη του με ένα δημοψήφισμα.

Επειδή πιστεύω ότι η πρότασή μας είναι λογική και γίνεται με μεγάλη ευθύνη, είμαι βέβαιος ότι οι λαοί της Ευρώπης θα αντιδράσουν θετικά για μας, φτάνει να ενημερωθούν σωστά.

Στην περίπτωση που ο ελληνικός λαός αποφασίσει τη ρήξη, τότε θα υπάρχει θέμα οικονομικής επιβίωσης στο διάστημα που θα μεσολαβήσει μέχρις ότου η εκμετάλλευση των εθνικών μας πόρων μας επιτρέψει να γίνουμε αυτοδύναμοι. Επομένως θα πρέπει να έχουμε μελετήσει σοβαρά τη δυνατότητα να δοθεί προκαταβολή από αυτούς με τους οποίους θα έρθουμε σε συμφωνία για την κοινή εκμετάλλευση των εθνικών μας πόρων.

Αυτό είναι το δικό μου όραμα και πιστεύω ότι ο ελληνικός λαός θα το αγκαλιάσει με μία προϋπόθεση: να υπάρξει εθνική συμφωνία κορυφής.

Αθήνα, 12.2.2017

Πηγή: e-dromos.gr



Δρόμος της Αριστεράς: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Περιμένοντας τις βροχές

Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης


Οι ιστορίες που ποτέ δεν αφηγήθηκα λιμνάζουν μέσα μου. Σαν τις τελευταίες νερολακκούβες από τους καλοκαιρινούς ξεροποτάμους. Με την αγωνία των ψαριών που σπαρταράνε μες τα ακάθαρτα νερά τους. Ανάμεσα στις λάσπες, στα βατράχια, στις νεροφίδες και στους πελαργούς με τα μακριά τους ράμφη. Ελπίζοντας ότι θα καταφέρουν να προλάβουνε τις πρώτες βροχές του φθινοπώρου. Για να παρασυρθούν από τους χειμάρρους και να δοκιμάσουν την ουρά και τα πτερύγιά τους. Παρέα με τους άκακους γυρίνους και τις παιχνιδιάρες νεροχελωνίτσες. Στη βαθιά κοίτη ενός μεγάλου ποταμού.

Αλλά όσο ψάχνω λόγια για να αφηγηθώ τούτες τις ανιστόρητές μου ιστορίες, βρίσκω τη φαντασία μου να διψάει στο πιο ζεστό καλοκαίρι των παιδικών μου χρόνων. Όταν έκαιγε ο ήλιος και έβραζε το χώμα και εξατμίζονταν τα τελευταία ίχνη από τον ξεροπόταμο. Πλην της βαθιάς κουφάλας που ανακάλυψα στη ρίζα ενός πλατάνου να κρατάει κάποια υπολείμματα νερού. Ανάμεσα στις λάσπες σπαρταρούσαν κάτι τεράστιες ψαρούκλες. Δυο, τρία βατράχια και μια νεροφίδα πλατσούριζαν ευτυχισμένα ανάμεσά τους.

Την επόμενη μέρα ήταν όλα άφαντα. Και η νεροφίδα και τα βατράχια και τα ψάρια. Ούτε μια σταγόνα νερό στην κουφάλα του πλατάνου. Έμεινα για λίγο να κοιτάω λυπημένος. Γύρισα μετά την πλάτη και πήγα να παίξω μπάλα με τους φίλους μου.

Πού και πού περνάει από το μυαλό μου η ιδέα ότι είμαι ακόμη εκεί. Με γκρίζους κροτάφους, κοντό παντελονάκι και την ίδια θλίψη στο πρόσωπο. Στέκομαι πάνω από τη στεγνή νερολακκούβα. Πιάνω την πιο βολική θέση. Ρίχνω πετονιά και περιμένω τις βροχές του φθινοπώρου.

Πηγή: artinews.gr



Arti News: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

«Ξετσιπωσιά»; Όχι, καλέ, μια απλή δερματίτιδα…

Νίκος Μπογιόπουλος


Πριν από 25 τόσα χρόνια, επί Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, η μαθηματική αποτύπωση της κοροϊδίας ήταν εκείνο το απίθανο 0+0 ίσον… 14%!

Σήμερα, σε συνθήκες… «Αριστεράς», ο πασοκισμός, αυτό το αειθαλές μοντέλο παραποίησης της αλήθειας - είτε κυβερνούν οι μεν, είτε κυβερνούν οι δε - εκφράζεται έτσι: Σας αυξάνουμε τους φόρους (κι άλλο), σας μειώνουμε τις συντάξεις (κι άλλο), αλλά το αποτέλεσμα θα είναι… «δημοσιονομικά ουδέτερο»!

Οι κύριοι της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ/ΑΝΕΛ, αυτοί που έκαναν τις «κόκκινες γραμμές» τους ροζ κομφετί κορδελίτσες για το καρναβάλι, έβαλαν την κατ΄αρχήν υπογραφή τους σε ένα ακόμα πακέτο κοινωνικής ανθρωποφαγίας και πάνε να το περάσουν κλίνοντας σε όλες τις πτώσεις την λέξη «αντισταθμίσματα».

Αλήθεια, ποιο είναι το «αντιστάθμισμα» στη βαρβαρότητα; Τι λέει το «αριστερό» εγχειρίδιο του Τσακαλώτου; Τι λέει ο καθρέφτης του κ.Τσίπρα; Ο ίδιος καθρέφτης μέσα από το οποίο μας ζήτησε ο υπουργός του, ο κ.Νίκος Παππάς, να δούμε τα πράγματα;…

Κι αφού ό,τι κάνουν θα είναι «δημοσιονομικά ουδέτερο», αφού όπως λένε «για κάθε ένα ευρώ που θα παίρνουν, ένα ευρώ θα δίνουν», τότε γιατί το κάνουν; Για να κινείται το χρήμα;

Οι πάντες αντιλαμβάνονται. Όντως. Ένα θα παίρνουν κι ένα θα δίνουν. Το ερώτημα είναι από ποιους θα παίρνουν και σε ποιους θα δίνουν. Αλλά αυτό το ερώτημα έχει απαντηθεί. Εφτά χρόνια τώρα.
Για μια ακόμα φορά βαφτίζουν το κρέας – ψάρι. Και τον δεσπότη – Παναγιώτη. Ωστόσο, και παρότι ακολουθούν την πεπατημένη όλων των προηγούμενων, θα πρέπει να τους αναγνωρίσουμε ότι έχουν προσθέσει νέα «ποιοτικά» στοιχεία στο σπορ της πολιτικής απάτης και στην ορολογία της πολιτικής εξαπάτησης. Θυμίζουμε:

  • «Πρόγραμμα γέφυρα»: Έτσι αποκάλεσαν από την έναρξη της διακυβέρνησής τους, την πρώτη τους υπογραφή κάτω από τα προηγούμενα Μνημόνια (που θα τα «έσκιζαν) με την οποία άνοιγαν τον δρόμο για το τρίτο.
  • «Δημιουργική ασάφεια»: Έτσι αποκάλεσαν την πορεία της καταστροφικής σαφήνειας, όταν πια μας ξεφούρνισαν πόσο καλό ήταν το «70% του Μνημονίου» (που θα το «έσκιζαν») και ξεκίνησαν να διακηρύττουν την αξία του «λιτού βίου». Έπειτα ήρθαν τα… γεμιστά της κυρίας Φωτίου.
  • «Έντιμος συμβιβασμός»: Έτσι αποκάλεσαν την διαδικασία των περίφημων «17 ωρών» της «αριστερής» τους διαπραγμάτευσης, αφού είχαν πια ξεπουλήσει και το δημοψήφισμα, αποδεικνύοντας πως όταν η πολιτική αναισχυντία φτάσει στον κατήφορο τότε δεν υπάρχει πάτος.
  • «Πρόγραμμα»: Έτσι βάφτισαν την τρίτη Μνημονιάρα. Ένα Μνημόνια «να», με το συμπάθιο. Αλλά γι΄ αυτούς δεν ήταν Μνημόνιο. Ήταν «πρόγραμμα»…
  • «Αντίμετρα»: Είναι η νέα τους εφεύρεση. Ναι, λένε, θα επιβάλουμε νέα μέτρα (αυτά που δεν θα επέβαλαν), αλλά θα τα αντισταθμίσουμε με… «αντίμετρα»! Σαν τους κονκισταδόρες. Έκλεβαν, αλλά έδιναν «αντίμετρα». Μοίραζαν καθρεφτάκια.

Φυσικά ενδιάμεσα στις παραπάνω κεντρικές «ομορφιές», είχαμε και έχουμε πλήθος ορεκτικών:
Κάνανε την τρόικα (που θα την έδιωχναν) «θεσμούς». Κάνανε το 99ετές (!) ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας «αξιοποίηση». Κάνανε το φιλοδώρημα των 300 ευρώ στους συνταξιούχους «13η σύνταξη»! Την κωλοτούμπα την κάνανε «ρεαλισμό». Και «αντίσταση»!

Είναι προφανές ότι δεν έχουν να ζηλέψουν τίποτα από την πάγια τακτική των προηγούμενων που επί 40 χρόνια την λιτότητα την βάφτιζαν… «σταθεροποίηση». Την αποστέρηση του λαού από εισοδήματα… «διόρθωση». Την ισοπέδωση… «ανάπτυξη». Την καταστροφή… «σωτηρία».

Το μόνο που απομένει πια στο πλαίσιο της χυδαίας προπαγάνδας τους είναι να εμφανιστούν ενώπιον των «ιθαγενών» και να ορίσουν με νέο τρόπο το νόημα και της λέξης «ξετσιπωσιά».

Διότι αν το να μειώνεις το αφορολόγητο (κι άλλο), το να μειώνεις τις συντάξεις (κι άλλο), το να σακατεύεις τις εργασιακές σχέσεις (κι άλλο) είναι κατιτίς το «δημοσιονομικά ουδέτερο», ε τότε και η «ξετσιπωσιά» δεν είναι έλλειψη φιλότιμου, ντροπής και συστολής. Μια απλή δερματίτιδα θα είναι…

Πηγή: enikos.gr



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »