Πέμπτη, 25 Μαΐου 2017

Πρόβλεψη και συσχετισμός δυνάμεων

Του Ρούντι Ρινάλντι


«Μόνο όποιος θέλει έντονα, προσδιορίζει τα αναγκαία στοιχεία για την πραγματοποίηση της θέλησής του»


Οι σκέψεις που εκθέτει ο Γκράμσι στις σημειώσεις του για τον Μακιαβέλι, την πολιτική και το σύγχρονο κράτος έχουν τροφοδοτήσει πλήθος από αναλύσεις, δοκίμια, βιβλία, παρεμβάσεις. Στο σύντομο σημείωμα που ακολουθεί θα δώσουμε εντελώς συνοπτικά τις βασικές σκέψεις του Γκράμσι για δύο κρίσιμα θέματα: Την πρόβλεψη και τον συσχετισμό δυνάμεων. Εξυπακούεται ότι ο καλύτερος τρόπος είναι η άμεση επαφή και ανάγνωση του έργου του που κυκλοφορεί στην χώρα μας (Για τον Μακιαβέλι, εκδόσεις Ηριδανός).

Αναφερόμενος στην πρόβλεψη ο Γκράμσι σημειώνει πως «είναι βέβαιο ότι προβλέπω σημαίνει μονάχα βλέπω καλά το παρόν και το παρελθόν σαν κίνηση: βλέπω καλά, δηλαδή διακρίνω με ακρίβεια τα βασικά και μόνιμα στοιχεία της διαδικασίας». Αλλά, θα προσθέσει πως «είναι παράλογο να σκεφτούμε μία πρόβλεψη καθαρά αντικειμενική. Όποιος κάνει την πρόβλεψη, στην πραγματικότητα έχει ένα “πρόγραμμα” πού θέλει να το κάνει να θριαμβεύσει και η πρόβλεψη είναι ακριβώς στοιχείο αυτού του θριάμβου».

Ακόμα περισσότερο, ο Γκράμσι θα υποστηρίξει πως «μπορούμε να πούμε ότι μονάχα στο βαθμό που η πρόβλεψη συνδέεται με ένα πρόγραμμα, αποκτάει και μια αντικειμενικότητα». Και εξηγεί αυτήν την φαινομενικά παράδοξη άποψη με τα εξής επιχειρήματα:

1) Μονάχα το πάθος οξύνει το νου και συνεργεί στο να κάνει πιο καθαρή τη διαίσθηση και άρα να αποκτάμε μια εμπειρία στην ανάλυση των διαφόρων καταστάσεων και κινήσεων,

2) Μόνο η ύπαρξη στον «προβλέποντα» ενός προγράμματος για πραγματοποίηση τον καθιστά ικανό ώστε να κρατιέται στο ουσιώδες, και

3) διότι, εφόσον η πραγματικότητα είναι αποτέλεσμα εφαρμογής της ανθρώπινης θέλησης στην κοινωνία των πραγμάτων, το να κάνουμε αφαίρεση κάθε βουλητικού στοιχείου ή να υπολογίζουμε μονάχα την επέμβαση των θελήσεων των άλλων και να θεωρούμε τα στοιχεία αυτά σαν αντικειμενικούς όρους, ακρωτηριάζουμε την πραγματικότητα.

Για να γίνει πιο εμφανής η άποψή του θα την συνοψίσει σε μια φράση: «Μόνο όποιος θέλει έντονα, προσδιορίζει τα αναγκαία στοιχεία για την πραγματοποίηση της θέλησής του» και έτσι μετατρέπεται και αυτός σε ένα στοιχείο της πραγματικότητας, σε ένα ενεργό στοιχείο που πασχίζει να διαμορφώσει την πραγματικότητα τροποποιώντας τους συσχετισμούς των δυνάμεων.

Για τον Γκράμσι δεν υπάρχουν σινικά τείχη ανάμεσα στους αντικειμενικούς και υποκειμενικούς παράγοντες. Όποιος ορθώνει τέτοια τείχη φοβάται την κοινωνική δυναμική, δεν θέλει έντονα, βουλιάζει στον αντικειμενισμό και στον οικονομισμό, γίνεται συντηρητικός, δεν εκτιμάει τα ξεσπάσματα, καταδικάζει το αυθόρμητο και περιμένει κάποιους αυτοματισμούς που θα έρθουν, όταν ωριμάσουν οι αντικειμενικοί όροι…

Για τον Γκράμσι, «ο πολιτικός σε δράση (ο πολιτικός οργανισμός) είναι ένας δημιουργός, ένας διεγέρτης, αλλά ούτε δημιουργεί από το μηδέν, ούτε κινείται μέσα στο θολό κενό των επιθυμιών και των ονείρων του. Βασίζεται πάνω στην έγκυρη πραγματικότητα».

Αλλά τι είναι αυτή η έγκυρη πραγματικότητα; Είναι ίσως κάτι στατικό και ακίνητο ή μάλλον ένας συσχετισμός δυνάμεων σε συνεχή κίνηση και αλλαγή ισορροπίας; Όταν χρησιμοποιείς την θέληση για να δημιουργήσεις μια καινούρια ισορροπία δυνάμεων που πραγματικά υπάρχουν και δρουν, στηριζόμενος επάνω σε κείνη τη δύναμη που θεωρείται προοδευτική, και ισχυροποιώντας την για να την κάνεις να θριαμβεύσει, σημαίνει πάντα ότι κινείσαι στο έδαφος της έγκυρης πραγματικότητας, αλλά, για να την κυριαρχήσεις και να την ξεπεράσεις ή να συμβάλλεις σε αυτό.

O Γκράμσι θα φτάσει σε ένα σημείο συμπύκνωσης αυτής της αντίληψης λέγοντας ότι το «πώς πρέπει να είναι τα πράγματα», δηλαδή, το πώς πρέπει να γίνουν τα πράγματα σύμφωνα με ένα σχέδιο και πρόγραμμα είναι άρα κάτι το συγκεκριμένο, είναι μάλιστα η μοναδική ρεαλιστική και ιστορική ερμηνεία της πραγματικότητας, είναι μόνον ιστορία σε δράση και φιλοσοφία σε δράση, μόνον πολιτική.

Άρα, η πολιτική για τον Γκράμσι είναι ιστορία και φιλοσοφία σε δράση, είναι πραγματική κίνηση ανθρώπων που αγωνίζονται για ένα στόχο, έχοντας μια κοσμοαντίληψη και ένα σχέδιο για το πώς πρέπει να είναι τα πράγματα αρνούμενοι την υπάρχουσα κατάσταση.

Συσχετισμός δυνάμεων και πολιτική συνείδηση


Όμως πρέπει να αποκτήσουμε την ικανότητα να αναλύουμε τον συσχετισμό των δυνάμεων. Αν δεν αναλύσεις την πραγματικότητα και αν δεν καθορίσεις με όση μεγαλύτερη ακρίβεια γίνεται τον συσχετισμό δυνάμενων είναι αδύνατο να ασκήσεις οποιαδήποτε πολιτική.

O Γκράμσι παρατηρώντας ότι υπάρχει μια σύγχυση γύρω από το ζήτημα του συσχετισμού δυνάμεων θα πει: «Διαβάζουμε συχνά μέσα σε ιστορικές αφηγήσεις τη γενική έκφραση “συσχετισμός των δυνάμεων ευνοϊκός ή δυσμενής για τούτη ή εκείνη την τάση”. Έτσι αφηρημένα, η διατύπωση αυτή δεν εξηγεί τίποτα ή σχεδόν τίποτα».

Στο μελέτη του συσχετισμού των δυνάμεων, ο Γκράμσι διακρίνει τρεις βασικές στιγμές ή βαθμίδες:

1) Έναν συσχετισμό των κοινωνικών δυνάμεων που συνδέεται στενά με τη δομή, που είναι αντικειμενικός, ανεξάρτητος από τη θέληση των ανθρώπων, τέτοιος που μπορεί να μετρηθεί με τα συστήματα των θετικών ή των φυσικών επιστημών. Πάνω στη βάση του βαθμού ανάπτυξης των υλικών δυνάμεων της παραγωγής υπάρχουν οι κοινωνικοί σχηματισμοί που καθένας τους αντιπροσωπεύει μια λειτουργία και έχει μια δεδομένη θέση στην παραγωγή. H σχέση αυτή είναι που αποτελεί μια πραγματικότητα που δεν επιδέχεται αλλαγή: κανένας δεν μπορεί να αλλάξει τον αριθμό των επιχειρήσεων και όσων εξαρτώνται από αυτές, τον αριθμό των πόλεων με το δεδομένο πληθυσμό τους κτλ. Αυτή η βασική διάταξη επιτρέπει να μελετήσουμε αν υπάρχουν μέσα στην κοινωνία οι αναγκαίοι και επαρκείς όροι για έναν μετασχηματισμό της, επιτρέπει δηλαδή να ελέγχουμε το βαθμό του ρεαλισμού και του πραγματοποιήσιμου των διαφόρων ιδεολογιών ή και προγραμμάτων.

2) Mια διαδοχική στιγμή είναι ο συσχετισμός των πολιτικών δυνάμεων· δηλαδή «η εκτίμηση του βαθμού της ομοιογένειας της αυτοσυνείδησης και της οργάνωσης που έχουν πετύχει οι διάφορες κοινωνικές ομάδες».

Υπάρχουν βαθμίδες «που αντιστοιχούν στις διάφορες στιγμές της συλλογικής πολιτικής συνείδησης, έτσι όπως έχουν εκδηλωθεί μέχρι τώρα στην ιστορία», ξεκινώντας από την οικονομικο-συνεταιριστική ως την πιο καθαρά πολιτική όταν μια τάξη συνειδητοποιήσει τα κοινά συμφέροντα της έως αυτή της ηγεμονίας και του κράτους.

3) H τρίτη στιγμή είναι του συσχετισμού των στρατιωτικών δυνάμεων, που είναι άμεσα αποφασιστική ορισμένες φορές.

O Γκράμσι θέλοντας να εξοπλίσει όσους δεν κατέχουν την πολιτική επιστήμη συμπληρώνει την ανάλυσή του με δύο σημαντικές παρατηρήσεις σχετικά με τον συσχετισμό των δυνάμεων και τις τρεις βαθμίδες του.

Α) H ιστορική εξέλιξη αιωρείται αδιάκοπα ανάμεσα στην πρώτη και την τρίτη βαθμίδα, με τη μεσολάβηση της δεύτερης. Δηλαδή η ιστορική εξέλιξη καθορίζεται αδιάκοπα από την πορεία του συσχετισμού των κοινωνικών δυνάμεων και του στρατιωτικού συσχετισμού. Όμως η ιστορική εξέλιξη μεσολαβείται από την πορεία και τις εκδηλώσεις του πολιτικού συσχετισμού, γιατί αυτός κινητοποιεί, δικαιολογεί, συγκεντρώνει, συνενώνει, αποσυνθέτει, δημιουργεί όρους επικράτησης κ.λπ.

Β) Αλλά η πιο σημαντική –λέει ο Γκράμσι– παρατήρηση που πρέπει να κάνουμε αναφορικά με κάθε συγκεκριμένη ανάλυση του συσχετισμού των δυνάμεων είναι ετούτη: ότι οι όποιες αναλύσεις δεν μπορούν και δεν πρέπει να αποτελούν σκοπό από μόνες τους, αλλά αποκτούν σημασία μόνο αν χρησιμεύουν στο να δικαιώσουν μια πρακτική δραστηριότητα, μια πρωτοβουλία της θέλησης. Αυτές δείχνουν ποια είναι τα σημεία της «ήσσονος αντιστάσεως» όπου η δύναμη της θέλησης μπορεί να εφαρμοστεί πιο αποτελεσματικά, υπαγορεύουν τις άμεσες τακτικές ενέργειες, δείχνουν πώς μπορεί καλύτερα να καταρτιστεί μια εκστρατεία πολιτικής ζύμωσης, ποια γλώσσα θα είναι καλύτερα αντιληπτή από τις μάζες κ.λπ.

Και θα τονίσει με έμφαση πως το αποφασιστικό στοιχείο κάθε κατάστασης είναι η μόνιμα οργανωμένη δύναμη και ετοιμασμένη από καιρό να επέμβει όταν κρίνεται ότι μια κατάσταση είναι ευνοϊκή.

Για τον Γκράμσι είναι ευνοϊκή μια κατάσταση μόνο στο βαθμό που μια τέτοια δύναμη οργανωμένη και ετοιμασμένη από καιρό υπάρχει και είναι γεμάτη από μαχητική θέρμη. Για αυτό –τονίζει– «το ουσιαστικό καθήκον είναι να καταγινόμαστε συστηματικά και υπομονετικά για να διαμορφώσουμε, αναπτύξουμε και να κάνουμε όλο και πιο ομοιογενή και συμπαγή, με συνείδηση του εαυτού της αυτή τη δύναμη».

Πηγή: e-dromos.gr



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Όχι μια φορά! Θα το πληρώσεις δυο και τρεις!

Του Κώστα Γιαννιώτη


Θα το ζήσουμε κι αυτό!

Μόλις χθες ανακοινώθηκε ότι προγραμματίζεται επιβολή νέου χαρατσιού! Στο νερό!

Ένα χαράτσι που θα οδηγήσει τους ήδη εξαθλιωμένους πολίτες να πουν, ακόμα και το νερό, νεράκι!

Ένα χαράτσι που θα οδηγήσει την ετοιμοθάνατη αγροτιά, στον επιθανάτιο ρόγχο!

Δεν έχει όρια η... «αριστερή» εφευρετικότητα, σε μέσα εξουθένωσης αυτού του λαού!

Δεν έχει προηγούμενο η επιθετικότητα, εναντίον αυτής της κοινωνίας!

Απανωτές οι μεθοδεύσεις υφαρπαγής των ιδιωτικών και δημοσίων περιουσιακών της στοιχείων!

Την ίδια στιγμή βγάζουν από την τσέπη του ταχυδακτυλουργού τα «λαγουδάκια» των αχρείων... νεολογισμών και αρχίζουν να δουλεύουν την κοινωνία!

Τι λένε, δηλαδή, οι αθεόφοβοι!

Το χαράτσι -λένε- θα ακολουθεί τη λογική των... «αντιμέτρων», που θα... ισοσκελίζει τις απώλειες! Θα είναι ανάλογο του εκάστοτε ΑΕΠ!

Με άλλα λόγια, από τη μια μεριά θα λιώσουν στην πρέσα, το συνταξιούχο και το μισθωτό, που θα πληρώσει με αίμα αυτό που θα παρουσιάσουν ως... «πρωτογενές πλεόνασμα» του ΑΕΠ και «ανάπτυξη» -που δεν πρόκειται να δει ποτέ στην τσέπη του ο μισθωτός και ο συνταξιούχος- και στη συνέχεια θα απαιτήσουν να τους το... επιστρέψει με τη μορφή του χαρατσιού στο νερό!

Να τους... επιστρέψει αυτό που... πλήρωσε, και μάλιστα με το αίμα του!

Μας δουλεύουν και το απολαμβάνουν!

Δεν τους αρκεί που, καθημερινά, καθαιμάσσουν έναν ολόκληρο λαό, γυρίζοντάς τον στην εποχή των «Αθλίων» του Β. Ουγκώ!

Δεν τους αρκεί ότι η αβεβαιότητα και η απόγνωση είναι, πλέον, τα κυρίαρχα συστατικά της ψυχολογίας αυτής της κοινωνίας!

Ο αμοραλισμός τους, τούς ωθεί στα όρια της διαστροφής!

Στα όρια εκείνα που η ιδιότητα του ανθρώπινου καθυποτάσσεται στην απόλαυση του εγκλήματος!

Δεν τους ικανοποιεί το γεγονός ότι η αιμορραγία αυτής της κοινωνίας πλησιάζει τα όρια του αιμορραγικού σόκ και του θανάτου!

Απολαμβάνουν το κατόρθωμά τους!

Για να ικανοποιήσουν τον αρρωστημένο ψυχισμό τους!

Εμπαίζουν τα θύματά τους!!

Αυτοί έχουν ξεπεράσει τα όρια του πολιτικού απατεώνα!

Έχουν ξεπεράσει τα όρια του δωσιλογισμού!

Έχουν ξεπεράσει τα όρια του αμοραλισμού!

Έχουν μπει στον επικίνδυνο κύκλο της πολιτικής διαστροφής!

Σε ένα χώρο με πολύ σκοτεινά μονοπάτια και, επικίνδυνα, απρόβλεπτες διαδρομές!

Πηγή: dromosanoixtos.gr



Κώστας Γιαννιώτης: Σχετικά με τον συντάκτη




Διαβάστε Περισσότερα »

Φταίει ο χειμώνας ο βαρύς, «φταίει ο Θεός που μας μισεί»!

Γεράσιμος Χολέβας


Φταίει ο χειμώνας ο βαρύς για τους «φουσκωμένους» λογαριασμούς της ΔΕΗ. Μάλιστα. Επίσης, «φταίει το ζαβό το ριζικό μας», «φταίει ο Θεός που μας μισεί», «φταίει το κεφάλι το κακό μας» και «φταίει πρώτ’ απ’ όλα το κρασί»!

Ο πρωθυπουργός της χώρας, ο οποίος επιμένει να αυτοχαρακτηρίζεται αριστερός, σήμερα, από το υπουργείο Περιβάλλοντος και Ενέργειας, υποστήριξε:

«…το τελευταίο διάστημα όλοι μας γίναμε μάρτυρες, ο καθένας ενδεχομένως έχει και τη δική του εμπειρία, υψηλότερων λογαριασμών της ΔΕΗ, το οποίο οφείλεται στο γεγονός ότι αυτός ο χειμώνας ήταν ίσως βαρύτερος από ό,τι οι τελευταίοι χειμώνες, με αποτέλεσμα να έχουμε μια αύξηση γύρω στο 9% στην κατανάλωση ρεύματος.

Αυτή η αύξηση, όμως, οδήγησε στη μετάβαση των καταναλωτών σε άλλη κλίμακα, που επιβάρυνε τους λογαριασμούς, αναντίστοιχα θα έλεγα».

Ορισμένες επισημάνσεις για το σκεπτικό του «αριστερού» μας πρωθυπουργού:

Ο χειμώνας φέτος ήταν, όντως, βαρύς και είχε και μεγάλη διάρκεια. Άρα, είναι λογικό το συμπέρασμα πως σε πολλά σπίτια καταναλώθηκε περισσότερο ρεύμα, ώστε να χρησιμοποιηθούν θερμαντικά σώματα που ο καθένας διέθετε ή πήγε να αγοράσει για βγάλει τον βαρύ χειμώνα.

Να θυμίσουμε στον «αριστερό» πρωθυπουργό πως η θέρμανση το χειμώνα εξασφαλίζεται και με άλλους τρόπους (πετρέλαιο θέρμανσης, φυσικό αέριο). Οι τρόπου αυτοί δεν χρησιμοποιήθηκαν από χιλιάδες και χιλιάδες οικογένειες σε όλη τη χώρα.

Δεν μπορεί, κάπου θα έχει ακούσει πως πολλοί (και) φέτος το χειμώνα δεν έβαλαν π.χ πετρέλαιο θέρμανσης, διότι δεν μπορούσαν να σηκώσουν το κόστος στα μηνιαία έξοδα. Ίσως έχει ακούσει, επίσης, πως σε πολλά σπίτια γινόταν συνδυασμός, δηλαδή ελάχιστη κατανάλωση πετρελαίου σε συνδυασμό με θερμαντικά σώματα.

Μετά από τις παραπάνω – χρήσιμες θεωρούμε – πληροφορίες μπορούμε να βγάλουμε κι εμείς ένα συμπέρασμα: Χιλιάδες και χιλιάδες σπίτια «ζεστάθηκαν» (όσο ζεστάθηκαν) επιλέγοντας να χρησιμοποιήσουν θερμαντικά σώματα (άρα και ρεύμα), γιατί δεν άντεχαν οικονομικά να ζεσταθούν με πιο σύγχρονα μέσα…

Σόμπες και θερμαντικά σώματα κάθε είδους είχαν την τιμητική τους, όχι από επιλογή, αλλά από ανάγκη. Κάπου θα έχει ακούσει ο «αριστερός» πρωθυπουργός ότι παιδιά, ηλικιωμένοι και ολόκληρες οικογένειες προσπαθούσαν επιβιώσουν στο κρύο,μέσα στο ίδιο τους το σπίτι!

Επίσης, μαζί με όλα τα παραπάνω «περίεργα» για ένα «αριστερό» όπως ο πρωθυπουργός, να προσθέσουμε και κάτι αυτονόητο που όποιος ζει στην Ελλάδα δεν το βλέπει απλά, το βιώνει: Τις αυξήσεις στα τιμολόγια του ρεύματος εδώ και χρόνια. Αρκεί ένας λογαριασμός της ΔΕΗ για αν δει κανείς όλες τις χρεώσεις και το εξοντωτικό αποτέλεσμα.

Με λίγα λόγια:

Δεν φταίει ούτε ο χειμώνας ο βαρύς, ούτε «το ζαβό το ριζικό μας», ούτε «ο Θεός που μας μισεί», ούτε φταίει «πρώτ’ απ’ όλα το κρασί»! Θα φταίει, όμως, το «κεφάλι το κακό μας» αν παραμένουμε «μοιραίοι και άβουλοι αντάμα» μέσα στο κρύο του επόμενου χειμώνα…


Πηγή: imerodromos.gr



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Ιράν: Ταξίδι στη χώρα της ποίησης (Mέρος β΄)

Στέλιος Ελληνιάδης


Χωρίς αμφιβολία, το βασικό περιεχόμενο της ιρανικής ποίησης είναι η αγάπη. Η αγάπη σε όλες της τις μορφές. Η σεξουαλική αγάπη, η θεϊκή αγάπη, η ομοερωτική αγάπη, η ανικανοποίητη αγάπη, κάθε είδους αγάπη ως αυτοσκοπός, αλλά και μεταφορικά και αλληγορικά. Με την απώλεια του εαυτού μέσα από την αγάπη, μέσα από τον απόλυτο έρωτα, και με το κρασί, φτάνει κανείς στην ύψιστη πνευματικότητα.

Φερντοσί, Ισφαχάν (φωτο Στ. Ελληνιάδη)
Ο Τζελαλεντίν Ρουμί (1227-1273) είναι ο γνωστότερος παγκοσμίως, αλλά δεν είναι ο μόνος. Σύγχρονοί του είναι ο Φαχροντίν αλ-Ιρακί (1211-1289) και ο Σααντί (1213/1219-1292), ενώ προηγούνται οι Αμπολκασέμ Φερντοσί (935-1020), Ομάρ Καγιάμ (1048-1124/1129) και Σαναΐ Γκαζναβί (1080-1131/41) και έπεται ο Χαφέζ (Σαμς αλ-Ντιν Μοχαμάντ Σιραζί) (1315-1390), οι οποίοι ανήκουν στους πιο δημοφιλείς από τους εκατοντάδες καταγεγραμμένους ποιητές αυτής της τεράστιας παράδοσης που έχει βάθος πολλών αιώνων και συνδυάζει τη λογοτεχνία με τη φιλοσοφία και τη θρησκειολογία, ακόμα και με την πολιτική, φτάνοντας μέχρι τις μέρες μας σαν βασικό συστατικό του διαχρονικού ιρανικού πολιτισμού.

Ένας λόγος που ο Φερντοσί κατέχει ένα πολύ μεγάλο σκήπτρο είναι ότι αφενός ενσωματώνει στο επικό «Βιβλίο των βασιλιάδων», το οποίο με 50 χιλιάδες δίστιχα θεωρείται το μεγαλύτερο ποίημα -από ένα δημιουργό- στον κόσμο, τον σημαντικό προ-ισλαμικό πολιτισμό από τη δημιουργία του σύμπαντος, για τους γενναίους ήρωες που παλεύουν όχι μόνο με τους εχθρούς αλλά και με τις συνειδήσεις τους και για τις πολύ κομψές γυναίκες που διεκδικούν τις καρδιές τους, και αφετέρου αποφεύγει τη χρήση των αραβικών λέξεων που είχαν εμφυτευθεί στην περσική γλώσσα.

Ο Ομάρ Καγιάμ ήταν μαθηματικός, αστρονόμος και ποιητής. Η ενασχόλησή του με την Ευκλείδεια γεωμετρία, η δημιουργία ενός αξιόπιστου ημερολογίου αρκετούς αιώνες πριν από το Γρηγοριανό και η θεωρία του για την κίνηση των άστρων σε συνδυασμό με τα αποδιδόμενα σ’ αυτόν περίπου χίλια σωζόμενα ρουμπαγιάτ (είδος περσικής ποίησης) μέσα από τα οποία εκφράζει μια πλούσια φιλοσοφία με επίκεντρο την ύπαρξη, την ελευθερία της βούλησης και την ουσία της ζωής, τοποθέτησαν τον Ομάρ σε ένα από τα υψηλότερα βάθρα του πνευματισμού με βαθιά διαχρονική επιρροή στο πολυφυλετικό μωσαϊκό της Ανατολής.

Το καλό και το κακό, που είναι στη φύση της ανθρωπότητας,
η χαρά και η λύπη, που βρίσκονται στην τύχη και τη μοίρα,
να μην αποδίδονται στο μηχανισμό των ουρανών, γιατί στη λογική
αυτή η μηχανή είναι χίλιες φορές πιο ανήμπορη από εσένα.

Ο Σαναΐ έγραψε το μεγάλο ποίημα «Ο κήπος της αλήθειας», στο οποίο δένεται ο έρωτας με τη θεϊκή ουσία. Η αγάπη και το κρασί, σε αντίθεση με την αποχή από τις σωματικές απολαύσεις που επιβάλλει η θρησκευτική ορθοδοξία, οδηγεί στο Θεό, γιατί αποδυναμώνουν τον εγωισμό και την ιδιοτέλεια που αποτελεί τη βασική προϋπόθεση για να φτάσει κανείς στην ύψιστη πνευματικότητα και να μετουσιωθεί.

Δεν τολμώ να προφέρω το όνομα της αγάπης
και το πιο εκπληκτικό είναι, από τότε που βλέπω,
κάθε δημιούργημα στη γη βρίσκεται σε ειρήνη με την αγάπη.

Ο Ιρακί γεννήθηκε κοντά στα Εκβάτανα (σημερινό Χαμαντάν) και ακολούθησε την πιο εκκεντρική εκδοχή του σουφισμού, ζώντας ανάμεσα σε ζητιάνους, γράφοντας ομοερωτικά ποιήματα και εκθειάζοντας το κρασί που ανέκαθεν ήταν ουσία που συνδεόταν με την αγιοσύνη, την ταπεινότητα και τη λύτρωση, ακόμα και μετά την επικράτηση του Ισλάμ που απαγόρευε τη χρήση του.

Ο Ιρακί είχε αφοσιωθεί στις ιδέες του μεγάλου σούφι φιλόσοφου Ιμπν αλ-Αραμπί (1165-1240) του οποίου η σκέψη είχε στοιχεία από το Κοράνι, τις πνευματικές ρίζες των τοπικών παραδόσεων, τους πρώτους σούφι, αλλά και τον νεοπλατωνισμό. Ο φυσικός κόσμος είναι η σκιά της αληθινής πραγματικότητας που βρίσκεται στον πέρα κόσμο, τον πνευματικό και μεταφυσικό∙ οι ουσιαστικές αλήθειες βρίσκονται σε μια ανώτερη σφαίρα προς την οποία προσπαθεί να τείνει ο σκεπτόμενος άνθρωπος. Ο άνθρωπος μπορεί να βελτιώσει τον εαυτό του μέχρι του σημείου να γίνει ο Τέλειος Άνθρωπος. Είναι πολύ ενδιαφέρον ότι, όπως επισημαίνει ο Michael Axworthy στο εξαιρετικά κατατοπιστικό βιβλίο του «A History of Iran – Empire of the Mind» (εκδόσεις Basic Books), από το οποίο έχω αντλήσει πολλά στοιχεία, αυτές οι ιδέες είναι ζωντανές στο σύγχρονο Ιράν, όπως φαίνεται και από την άμεση αναφορά στον Ιμπν αλ-Αραμπί, στο γραπτό έργο του Αγιατολάχ Χομεϊνί.

Ο Σααντί γεννήθηκε στο Σιράζ, μια πόλη που γλύτωσε την εκθεμελίωση επειδή παραδόθηκε έγκαιρα στους Μογγόλους. Το ποίημά του «Γκολεστάν», που σημαίνει «Ο κήπος των ρόδων», αποτέλεσε τη βάση της ορθής διδασκαλίας της περσικής γλώσσας και οι ρήσεις του έχουν ενταχθεί στο καθημερινό λεξιλόγιο των Ιρανών, ενώ ένα απόσπασμα από το ποίημα είναι τόσο παγκόσμιο που είναι αποτυπωμένο πάνω από την κεντρική είσοδο του κτηρίου του ΟΗΕ στη Νέα Υόρκη.

Όλοι οι άνθρωποι είναι μέλη ενός σώματος
γιατί δημιουργήθηκαν από μία ουσία.
Όταν η μοίρα ταλαιπωρεί ένα άκρο με πόνο
τα άλλα άκρα δεν θα μείνουν ασυγκίνητα.
Εσύ που δεν λυπάσαι για τους άλλους που υποφέρουν
δεν δικαιούσαι να αποκαλείσαι άνθρωπος.

Και σε ένα άλλο τετράστιχο ο Σααντί λέει:

Ή διάλεξε μία γωνία απομόνωσης μέρα και νύχτα
ή άναψε τη φωτιά της αγάπης και άφησε το σπίτι να καεί.
Η απόκρυψη και η αγάπη δεν τα πάνε καλά μαζί.
Εάν δεν θέλεις το βέλο σχισμένο, σφράγισε τα μάτια σου.

Και ο Χαφέζ γεννήθηκε στο Σιράζ, βιώνοντας τις σφαγές και τις καταστροφές του Ταμερλάνου (Τιμούρ), αλλά εκφράζοντας με τον πιο λυρικό, απόλυτο και σαφή τρόπο τη μίξη του έρωτα, του κρασιού και του Αγαπημένου.

Τα μαλλιά της ήταν ακόμα μπλεγμένα, το στόμα της ακόμα μεθυσμένο
και γελώντας, οι ώμοι της ιδρωμένοι, η μπλούζα της
σχισμένη ανοιχτή, τραγουδώντας ερωτικά τραγούδια, το κρασοπότηρό της γεμάτο.
Τα μάτια της ψάχνανε για καυγά, τα χείλη της
ήταν έτοιμα για στροφές. Κάθισε χτες τη νύχτα
τα μεσάνυχτα στο κρεβάτι μου.
Έβαλε τα χείλη της κοντά στο αφτί μου και είπε
ψιθυριστά αυτές τις λέξεις: Τι είν’ αυτό;Δεν είσαι ο παλιός μου εραστής; Κοιμάσαι;

Ο Φαρίντ αλ-Ντιν Ατάρ (1158-1221/1229), που έζησε στο Νισαπούρ, έγραψε 45 χιλιάδες στίχους και επηρέασε τη σούφικη ποίηση με τη «θρησκεία της αγάπης», για τους ανθρώπους που έχουν αυτήν σαν ηθικό κώδικα. «Η διάσκεψη των πουλιών» είναι ένα από τα πιο γνωστά και αγαπητά ποιήματα της περσικής ποίησης και τα πιο τολμηρά αφού πραγματεύεται τη δραματική ιστορία του Σεΐχη Σαναάν που ερωτεύεται μια Χριστιανή που «μοιάζει με ήλιο»:

Δεν έχω πίστη, φώναξε. Η καρδιά που έδωσα
είναι πια άχρηστη. Είμαι σκλάβος της Χριστιανής.

Κι όταν σε κατάσταση απόλυτου εξευτελισμού ζητούν από τον Σεΐχη να ομολογήσει την ντροπή του μπροστά στο θεό, ο Σαναάν απαντάει «ο Θεός ο ίδιος μου άναψε αυτή τη φλόγα».

Ο Ατάρ σφαγιάστηκε μαζί με τους άλλους κατοίκους του Νισαπούρ από τους Μογγόλους που είχαν εισβάλει στην Περσία.

Ρουμί και περιστρεφόμενοι δερβίσηδες


«Ο σουφισμός είναι ένα πελώριο και σύνθετο φαινόμενο, με πολύ διαφορετικές απόψεις σε διαφορετικές εποχές και σε διαφορετικά μέρη, από τον ενδέκατο αιώνα στη Μικρά Ασία μέχρι τη Βόρεια Αφρική, το σύγχρονο Πακιστάν και ακόμα παραπέρα. Οι ρίζες του είναι ασαφείς, αλλά το Iσλάμ είχε ένα μυστικιστικό στοιχείο από την αρχή…» γράφει ο Michael Axworthy. Ο πρώτος μεγάλος θεωρητικός του σουφισμού είναι ο Αλ-Γκαζαλί (1058-1111), που γεννήθηκε στο Χορασάν. Το πιθανότερο είναι ότι αυτά τα θρησκευτικο-αποκρυφιστικά ρεύματα που αναπτύχθηκαν στον ευρύτερο χώρο της Περσίας και επεκτάθηκαν στη Μικρά Ασία ιδίως από την εποχή των Σελτζούκων για να γνωρίσουν μεγάλη άνθηση στην εποχή των Οθωμανών, εμπεριείχαν ένα πολύ ισχυρό στοιχείο αμφισβήτησης και διαφοροποίησης από τον οργανωμένο και εν πολλοίς τυποποιημένο τρόπο διδασκαλίας και επιβολής του ισλαμισμού μέσα από την ισχυροποίηση του ιερατικού κατεστημένου. Μερικά απ’ αυτά τα ρεύματα βρίσκονται στις παρυφές της σουνιτικής ορθοδοξίας, ενώ τα μαχητικότερα συνδέονται με το αντίπαλο σιιτικό κίνημα του Ισλάμ. Κατά καιρούς, είτε σε διασύνδεση με την κεντρική εξουσία είτε σε σύγκρουση μ’ αυτήν, περσική ή οθωμανική, ο σουφισμός εξαπλώνεται από τα πιο λαϊκά στρώματα ως τα ανώτερα και ασκεί πολύ μεγάλη επιρροή όχι μόνο στο θρησκευτικό συναίσθημα των ανθρώπων, αλλά και στα γράμματα και τις τέχνες. Αυτό συχνά εκλαμβάνεται ως απειλή για την καθεστηκυία τάξη με αποτέλεσμα να τελειώνει πρόωρα ο βίος των ηγετών του. Τύχη που, σε κάποιες περιπτώσεις, επιφυλάσσεται και για χιλιάδες οπαδούς αυτών των κινημάτων ιδίως όταν μορφοποιούνται εξεγέρσεις και τάσεις έμπρακτης αμφισβήτησης της κυρίαρχης πολιτικοθρησκευτικής τάξης. Οι πιο δογματικοί μουσουλμάνοι, ιδίως ο Ουαχαμπίτες (βλ. Σαουδική Αραβία) θεωρούνται ως οι φανατικότεροι πολέμιοι του σουφισμού.

Οι ποιητές συχνά αναπτύσσουν την προσωπικότητα και το ταλέντο τους σε ένα καθεστώς εχθρικό, που το καθορίζουν οι ντόπιοι ηγεμόνες ή οι ξένοι εισβολείς, αλλά και σε ένα οικείο περιβάλλον πνευματικότητας που εκφράζεται μέσα από σοφούς διανοητές που μεταφέρουν και γονιμοποιούν τον ανθό από τον τεράστιο κήπο των πλούσιων παραδόσεων των λαών της Ανατολής. Σαν τον Σαμς-ε Ταμπρίζι που εισάγει τον Ρουμί, που έχει καταφύγει οικογενειακώς στην οθωμανική επικράτεια για λόγους ασφαλείας, βαθύτερα στον μυστικιστικό κόσμο του σουφισμού. Ο Ρουμί θα αφήσει ένα γραπτό έργο περίπου 65 χιλιάδων στίχων μέσα από το οποίο αναζητείται με όχημα την αγάπη η ένωση της ψυχής, του ανθρώπινου πνεύματος με τον Θεό. Η εξάλειψη του εγώ, η έλλειψη εγωισμού και ιδιοτέλειας είναι αναγκαία για την αληθινή πνευματικότητα. Οι μελετητές βρίσκουν μεγάλη αντιστοιχία με την πλατωνική ιδέα όπως αυτή διατυπώνεται στο Συμπόσιο. Στις μέρες μας, ο Ρουμί είναι ένας από τους δημοφιλέστερους ποιητές παγκοσμίως, από τα χωριά στις ερήμους της Μεσοποταμίας μέχρι τις μεγαλουπόλεις της Αμερικής.

Γράφει ο Χαλίλ Ιναλτζίκ στο σημαντικό έργο του «Η Οθωμανική Αυτοκρατορία, η κλασσική εποχή 1300-1600» (εκδόσεις «Αλεξάνδρεια»):

«Ο προστάτης άγιος των Μεβλεβήδων δερβίσηδων ήταν ο Μεβλανά Τζελαλεντίν Ρουμί, από τα κορυφαία πρόσωπα της παγκόσμιας μυστικιστικής φιλολογίας. Στην αρχή διακρίθηκε ως λόγιος και ιεροκήρυκας με πλήρη κατάρτιση στις θρησκευτικές επιστήμες, αλλά σε κάποιο στάδιο της ζωής του προτίμησε το ρόλο του αγίου και αφιέρωσε όλη του τη ζωή στον θείο έρωτα. Στους λυρικούς του στίχους περιγράφει πως, βυθισμένος σε ψυχική έκσταση, ένιωσε ότι κάθε φυλετική, θρησκευτική και δογματική διαφορά εξαφανιζόταν και πως ο ίδιος είχε εξαρθεί πάνω από τα κηρύγματα του σεριάτ (σημ.: του ισλαμικού νόμου). Στις συνάξεις που έκανε βύθιζε το ακροατήριό του σε πραγματική θρησκευτική παραζάλη. Με τη διδασκαλία του συνδύασε τις παραδόσεις των χορευτών μπαμπαήδων δερβίσηδων με τον ακραίο μυστικισμό των Μελαμήδων, που υπερέβαινε κάθε θρησκευτικό νόμο. Προτού ακόμη πεθάνει, οι κοσμοπολιτικοί κύκλοι του Ικονίου, ποτισμένοι με το καλλιεργημένο περσικό πνεύμα και τον μυστικιστικό στοχασμό του Ιμπν αλ-Αραμπί, έφτασαν να τον θεωρούν άγιο. Ο Μεβλανά χρωστούσε πολλά στους Πέρσες αποκρυφιστές ποιητές Ατάρ και Σαναΐ, καθώς και στη σκέψη του Ιμπν αλ-Αραμπί, πρόβαλλε όμως ως αποτελεσματικότερο μέσο για την κατάκτηση της πνευματικής έκστασης, του υψηλότερου βαθμού μυστικιστικής εμπειρίας, τη μουσική και το χορό, τον σεμά.»

Η σπουδαία περσική κουλτούρα μεταφέρεται μέσα απ’ αυτά τα ρεύματα και επηρεάζει βαθιά τους άλλους πολιτισμούς ακόμα και των χωρών με την ηγεσία των οποίων οι ιρανικές δυναστείες βρίσκονταν σε εμπόλεμη αντιπαράθεση.

Στους αιώνες που ακολούθησαν η ιρανική ποίηση δημιούργησε ποιοτικά και ποσοτικά ένα στέρεο και ανεξίτηλο κορμό τον οποίο οι μεταγενέστεροι ποιητές, όπως ο Τζαμί και ο Μπιντέλ, συνέχισαν να προεκτείνουν, μέχρι σήμερα. Αυτούς τους ποιητές που οι γνώστες τίμησαν με διάφορους τρόπους στην Ευρώπη και την Αμερική, όπως ο Γκέτε που απέδωσε στα γερμανικά στίχους του Χαφέζ, το αποικιοκρατικό κατεστημένο αρνήθηκε να τους αποδώσει τη θέση που τους αξίζει επειδή προέρχονται από τον εναλλακτικό ή αντιθετικό στην κυρίαρχη χριστιανική κουλτούρα της Δύσης πολιτισμό.

Όλοι οι ρεμπέτες του ντουνιά


Στην Ελλάδα, μερικοί καλοί μας φίλοι, αυθεντικά άτομα, όπως ο Μανώλης Ρασούλης, ο Θωμάς Κοροβίνης, ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου και ο Βίκος Ναχμίας, εκφράσανε μέσα από το καλλιτεχνικό τους έργο κάτι από το άρωμα των μεγάλων ποιητών της Ανατολής.

Ο Ομάρ Καγιάμ διδάσκει…
(Μουσείο Μπεχζάντ, Τεχεράνη)
Ο Μανώλης Ρασούλης, επηρεασμένος από τα φιλοσοφικά ρεύματα της Ανατολής, από τη Μικρά Ασία μέχρι την Ινδία, έκανε τους δικούς του πρωτότυπους συσχετισμούς με το τραγούδι «Ο Μάρκος κι ο Ομάρ Καγιάμ» που ηχογράφησε με τη μουσική του Χρήστου Νικολόπουλου και τη φωνή της Ελένης Βιτάλη το 1982:

Φαντάσου να βρισκότανε σε κάποιο μπαρ του Άδη
όλη η δική μας ρεμπετιά,
απ’ του Ψυρρή, την Κοκκινιά
με τα Περσάκια τα καλά από την Τεχεράνη.

Να βάζει ο Μάρκος τα σεκλέτια
κι ο Ομάρ Καγιάμ τα ντέρτια.
Βρε θα χάλαγε ο κόσμος και ο πάνω και ο κάτω
θα γινόταν άνω κάτω και θνητοί και αθανάτοι
σαν το χέρι μες το γάντι…

Δέκα χρόνια αργότερα, ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου παρουσίασε τρία τραγούδια με στίχους του Ομάρ Καγιάμ, όπως αυτούς από τα «Τρία ρουμπαγιάτ»:

Όταν θελήσει η μοίρα μου τον κόσμο αυτό ν’ αφήσω
και κάθε ελπίδα για ζωή απ’ την καρδιά μου σβήσω
μια κούπα από τη στάχτη μου να φτιάξετε συντρόφοι
σαν θα γεμίζει με κρασί μπορεί να ξαναζήσω.

Από το ποίημα «Χοσρόης και Σιρίν»
(Μουσείο Μπεχζάντ, Τεχεράνη)
O Θωμάς Κοροβίνης πήρε αποσπάσματα από τη νεότερη εκδοχή του ποιήματος «Λεϊλά και Μετζνούν», το μετέφρασε, το μελοποίησε και το τραγούδησε σε δίσκο που κυκλοφόρησε από τη «Λύρα». Αλλά η διαχρονικά δημοφιλέστερη μορφή του ποιήματος γράφτηκε 300 χρόνια πριν από τον Φουζουλί, το 1188, από τον Νιζαμί Γκαντζαβί, συγγραφέα και του επίσης δημοφιλούς ποιήματος «Χοσρόης και Σιρίν», αλλά και του έπους 10.000 διστίχων «Το βιβλίο του Αλεξάνδρου», στο οποίο παρουσιάζει σε τρία στάδια τη ζωή του Μεγάλου Αλεξάνδρου, ως κατακτητή του κόσμου, αναζητητή της γνώσης και προφήτη, αναφέρεται στις νίκες του, στο γάμο του με την κόρη του Δαρείου και, τέλος, στην ανεπιτυχή έρευνά του για το αθάνατο νερό.

Ω, αγάπη μου, με τα στήθη σου σαν γιασεμί! Αγαπώντας σε, η ζωή μου ξεθωριάζει, τα χείλη μου μαραίνονται, τα μάτια μου γεμίζουν δάκρυα. Δεν μπορείς να φανταστείς πόσο είμαι «τρελός». Για σένα, έχω χάσει τον εαυτό μου. Αλλά αυτό το μονοπάτι μπορούν να το ακολουθήσουν μόνο αυτοί που ξεχνούν τον εαυτό τους. Στην αγάπη, οι πιστοί πληρώνουν με το αίμα της καρδιάς τους∙ αλλιώς η αγάπη τους δεν αξίζει ούτε ένα σπόρο σταριού. Γι’ αυτό, εσύ με οδηγείς, αποκαλύπτοντας την αληθινή πίστη της αγάπης, ακόμα κι αν η πίστη σου μείνει κρυμμένη για πάντα.

Και ο Βίκος Ναχμίας, από τους πιο αιθέριους ανθρώπους του καιρού μας, απέδωσε στα ελληνικά μερικά όχι εύκολα σε νοήματα ποιήματα του Ρουμί που εκδώσαμε υπό την μορφή ανθολογίας («ντέφι» 2002) και προχώρησε παραπέρα με ένα πολύ τολμηρό εγχείρημα: αναπαρέστησε με τη μορφή ιδιότυπης θεατρικής παράστασης -χρησιμοποιώντας το λόγο του ποιητή και τις ανάλογες μουσικές- τον χορό των περιστρεφόμενων δερβίσηδων αναδεικνύοντας την βαθύτερη ευαισθησία μιας απόμακρης σε μας κουλτούρας πνευματισμού μέσα στο σκληρό αστικό μας περιβάλλον.

Τζελαλεντίν Ρουμί (Μουσείο Μπεχζάντ, Τεχεράνη)
Αδέλφια Μουσουλμάνοι,
δεν ξέρω τι να κάνω.
Δεν ξέρω τι να πω.
Δεν είμαι Χριστιανός
ούτε Εβραίος.
Δεν είμαι Μουσουλμάνος
ούτε και Ινδουιστής.
Δεν είμαι Βουδιστής
ούτε και Σούφι.
Δεν είμαι και διόλου Ζεν.
Δεν έχω μία θρησκεία
ή παράδοση.
Δεν είμαι απ’ την Ανατολή
μήτε τη Δύση,
ούτε από θάλασσα ούτε κι απ’ τα βουνά.
Δεν είμαι στοιχειωμένος ή αιθέριος,
αλλά δεν είμαι ούτε και φυσικός.
Δεν είμαι οντότητα και δεν υπάρχω
ούτε σ’ αυτόν μηδέ στον κόσμο τον επόμενο.
Δεν έρχομαι από την Εύα, τον Αδάμ
ή κάποιαν άλλη ιστορία.
Ο τόπος μου είναι άτοπος,
χνάρι δεν έχει το χνάρι μου.
Ούτε σώμα ούτε ψυχή.
Ανήκω στον Αγαπημένο.
Είδα τους δύο κόσμους σ’ έναν και γνωρίζω
τον πρώτο και τον τελευταίο
που αναπνέει μ’ ανθρώπινη φωνή.

(Από το βιβλίο «Μικρό απάνθισμα από την ποίηση του Ρουμί» σε απόδοση του Βίκου Ναχμία, εκδόσεις «ντέφι»)

(συνεχίζεται)

Διαβάστε το Μέρος Α’

Πηγή: e-dromos.gr



Δρόμος της Αριστεράς: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Θα πούμε το... νερό, νεράκι!

Του Αναστάσιου Κώνστα


Στον ιστότοπο της οικονομικής εφημερίδας «ΗΜΕΡΗΣΙΑ» δημοσιεύτηκε άρθρο για το νέο περιβαλλοντικό χαράτσι στο νερό και τη μεταφορά του κόστους συντήρησης του δικτύου ύδρευσης σε αγρότες και καταναλωτές. Συγκεκριμένα, μεταξύ άλλων, αναφέρεται:

«Ένα ακόμη χαράτσι θα κληθούν να αντιμετωπίσουν όλοι οι Έλληνες, κυρίως οι αγρότες με μεγάλες καλλιέργειες. Ο λόγος για το... περιβαλλοντικό τέλος στο νερό το οποίο θα επιβαρύνει και τα νοικοκυριά σε όλη τη χώρα αφού θα επιβληθεί από όλες τις εταιρείες ύδρευσης (ΕΥΔΑΠ, ΕΥΑΘ κ.λ.π.) και θα συνδέεται με την κατανάλωση του νερού.

Η τιμολογιακή πολιτική εξασφαλίζει επαρκή ανάκτηση του κόστους και μακροχρόνια βιωσιμότητα των επενδύσεων στον αστικό κύκλο.

Το ύψος των τελών που αντιστοιχεί στην υψηλότερη κλίμακα κατανάλωσης ορίζεται σε επίπεδα που αποθαρρύνουν την υπερβολική κατανάλωση.

Σε κάθε περίπτωση, πιθανά κενά ανάκτησης κόστους που θα προκύψουν θα καλύπτονται από τους υπόλοιπους χρήστες ύδατος του παρόχου.

Στην περίπτωση κατά την οποία, παρά τα μέτρα που έχουν ληφθεί σύμφωνα με τα προβλεπόμενα στην απόφαση, δεν εξασφαλίζεται επαρκής ανάκτηση του κόστους, ο πάροχος υπηρεσιών ύδατος υποβάλει στη Διεύθυνση Υδάτων της Αποκεντρωμένης Διοίκησης Σχέδιο Εφαρμογής Δράσης στο οποίο εκτίθενται τα μέτρα που απαιτούνται για τη διασφάλιση της επαρκούς ανάκτησης συμπεριλαμβανομένης τυχόν απόκλισης. Το Σχέδιο εγκρίνεται από τον Ειδικό Γραμματέα Υδάτων της ΕΓΥ.

Κάθε πάροχος υποχρεούται να καταγράφει τους χρήστες του, τις ποσότητες ύδατος που παρέχει για κάθε χρήση σε κάθε χρήστη, τα στοιχεία κόστους του και τα έσοδα από κάθε χρήστη».

Είναι προφανές ότι με όσα θεσπίζουν, θα πούμε το νερό νεράκι. Η μεταφορά έστω και μέρους του κόστους συντήρησης του δικτύου ύδρευσης στους καταναλωτές θα επιφέρει μεγάλη αύξηση της τιμής του νερού και δυσθεώρητη αύξηση στην τιμή των λαχανικών και των φρούτων.

Ένα ακόμα βήμα καταστροφής αγροτών και καταναλωτών, αφού θα μειωθεί η κατανάλωση λαχανικών και φρούτων, καθώς οι μεν αγρότες δεν θα έχουν άλλη επιλογή από την αύξηση των τιμών διάθεσης των προϊόντων τους λόγω αύξησης του κόστους παραγωγής από τη νέα υπερτιμολόγηση του νερού, οι δε καταναλωτές δεν θα έχουν διαθέσιμο εισόδημα για την κατανάλωση τέτοιων προϊόντων.

Μας εξοντώνουν μεθοδικά, όπως όλοι αντιλαμβανόμαστε. Το άρθρο αποκρύπτει επιμελώς ότι οι σχετικές ρυθμίσεις εδράζονται σε οδηγία της ΕΕ, δηλαδή συνιστούν εξειδίκευση της πολιτικής της ΕΕ. Αυτή είναι δηλαδή εκείνη που μεθοδεύει την εξόντωσή μας.

Καθίσταται επομένως προφανές ότι η αύξηση των τιμών των εγχώριων γεωργικών προϊόντων θα οδηγήσει σε αύξηση αντίστοιχων εισαγωγών φθηνών προϊόντων άλλων χωρών και συνεπώς σε εκροή συναλλάγματος και αύξηση της εξάρτησής μας από δανεικά. Κάνουν δηλαδή ό,τι μπορούν, ώστε να παραμένει το υποτιθέμενο χρέος μόνιμα μη βιώσιμο. Ωστόσο μεταθέτουν κυνικά τις όποιες συζητήσεις επ' αυτού για μετά τις γερμανικές εκλογές (τουλάχιστον).

Είναι χαρακτηριστικό ότι η σχετική Κοινή Υπουργική Απόφαση (ΚΥΑ) κυοφορείται επί τουλάχιστον 9 μήνες, έλαβε την έγκριση των τυράννων που αποκαλούν «θεσμούς» και εκβιαζόταν η υπογραφή της με την απειλή του παγώματος των χρηματοδοτήσεων της ΕΕ που σχετίζονται με έργα ύδρευσης κλπ. Απώτερη δε συνέπεια αυτής θα είναι η ιδιωτικοποίηση των δημοτικών εταιρειών ύδρευσης, αφού λόγω της εκ μέρους τους προσπάθειας απορρόφησης ενός τέτοιου αυξημένου κόστους λειτουργίας (επιβαρυνόμενες δηλαδή με το κόστος συντήρησης των δικτύων που δεν θα μεταφέρουν στους καταναλωτές για πολιτικούς λόγους) θα καθίστανται ζημιογόνες κι επομένως υποψήφιες για ιδιωτικοποίηση. Αν νομίζετε ότι πρόκειται για «παρακινδυνευμένη» πρόβλεψη, απλά σημειώστε τη, γιατί δεν θα αργήσει η επαλήθευσή της για πολύ.

Βλέπουμε λοιπόν ότι με τον ένα ή τον άλλο τρόπο η επίσημη πολιτική της ΕΕ συνεπάγεται τη βαθμιαία καταστροφή της πατρίδας μας, γεγονός που αποδεικνύει ότι η ΕΕ είναι ο επίσημος εχθρός μας.

Αποδεικνύεται, όμως, και κάτι ακόμα, που έχει ιδιαίτερη σημασία: Ότι η απώλεια της εθνικής μας κυριαρχίας δεν οδηγεί απλά στη φτωχοποίηση του λαού και το ξεπούλημα ιδιωτικής και δημόσιας περιουσίας, αλλά ουσιαστικά, θέτει τις βάσεις για την καταστροφή μας ως λαού.

Επομένως το πρώτο ζητούμενο πρέπει να είναι η ανάκτηση της εθνικής κυριαρχίας σε πολιτικό και οικονομικό επίπεδο.

Απλές διαμαρτυρίες μόνο για την αύξηση της τιμής του νερού προφανώς δεν επαρκούν, αν δεν συνοδεύονται με καταγγελία των πολιτικών της ΕΕ και με αιτήματα για την αποδέσμευσή μας, την έξοδο από την ευρωζώνη, τη μη αναγνώριση του υποτιθέμενου χρέους και την ανατροπή του εγχώριου σάπιου πολιτικού κατεστημένου. Διαφορετικά θα πρόκειται μόνο για διαμαρτυρίες κατά του συμπτώματος κι όχι για αντίδραση στην πραγματική αιτία των κακουχιών μας.

Πηγή: dromosanoixtos.gr



Δρόμος Ανοιχτός: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Απόπειρα εξήγησης του φαινομένου Σόιμπλε

Γιώργος X. Παπασωτηρίου


Ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, «Ο αιώνια νούμερο δύο», όπως τον είχε χαρακτηρίσει το Spiegel, αυτός που διερωτάται τι λέει τόσες ώρες στο τηλέφωνο ο Τσίπρας με την Μέρκελ, ο υπουργός Οικονομικών της Γερμανίας επιμένει να γονατίζει την Ελλάδα. Γιατί άραγε αυτή η εμμονή; Κάποιοι διατείνονται πως το κάνει για προεκλογικούς λόγους. Όμως το ίδιο έκανε και πριν. Κι αυτό γιατί μεταξύ του Σόιμπλε και της Μέρκελ υπάρχει μία υπόγεια αλληλοϋπονόμευση από τότε που η δεύτερη έγραψε, χωρίς να γνωρίζει ο πρώτος, που τότε ήταν ο προϊστάμενός της, εκείνο το φοβερό άρθρο στην Frankfurter Allgemeine Zeitung, στο οποίο παρότρυνε το κόμμα της να απαλλαγεί από το «γέρικο άλογο του πολέμου», τον Κολ, που ήταν ο πολιτικός μέντορας του Σόιμπλε.

Ο Β. Σόιμπλε ήταν ο αδιαφιλονίκητος διάδοχος του Κολ, όμως σε μία προεκλογική συγκέντρωση τρεις σφαίρες τον καθήλωσαν στο αναπηρικό καρότσι και του σκότωσαν τις πολιτικές φιλοδοξίες. Σύμφωνα με τον δημοσιογράφο του Stern και βιογράφο του, Χανς Πέτερ Στις, ο Σόιμπλε έτρεφε «βαθιά μνησικακία» το 2004 για την Άγγελα Μέρκελ. Η Μέρκελ, όμως, ακολουθώντας την τακτική, «τον φίλο μου κοντά και τον εχθρό μου πιο κοντά», τον έκανε νούμερο δύο στην κυβέρνησή της, τοποθετώντας τον υπουργό Εσωτερικών το 2005. Ωστόσο, κάθε στιγμή, ο Σόιμπλε εφάρμοζε την παλιά αρχή του «αλληλομαχαιρώματος».

Εφόσον επί παραδείγματι η Μέρκελ αποκλείει ένα Grexit, ο ίδιος ως «μια παλιά αλεπού της πολιτικής», χρησιμοποιεί το ΔΝΤ, ώστε να εξυπηρετήσει τους δικούς του σκοπούς, αφήνοντας ανοιχτή την πόρτα του Grexit και δημιουργώντας στην καγκελάριο μία επικίνδυνη κατάσταση. Έτσι, η Μέρκελ εκτίθεται καθώς καθησυχάζει τον Α. Τσίπρα –που προβάρει γραβάτες- για την έκβαση του τελευταίου Γιούρογκρουπ, το οποίο τελικά δεν έχει αίσιο τέλος λόγω Σόιμπλε. Παραδόξως, η υπόγεια αντιπαράθεση αυτή είναι γνωστή σε όλους εκτός από το Μαξίμου, που υφίσταται σκωτσέζικο, ή για την ακρίβεια γερμανικό ντους.

Τι ενώνει, τάχα, τους δύο Γερμανούς πολιτικούς; Ο συλλογικός εθνικός ιδεαλισμός της Γερμανίας, μία ακραία μορφή συλλογικού εγωισμού κατά τον Ν. Ελίας, που τροφοδότησε την αγάπη για μια ιδεατή χώρα αλλά και το σχέδιο οργάνωσης μιας γερμανικής αυτοκρατορίας στην Ευρώπη. Σ’ αυτό συμφωνούν και οι δύο, διαφοροποιούνται όμως στον τρόπο.

Βέβαια, πάνω σε αυτό το υπόβαθρο επικάθησε ο ναζισμός, πάνω σε αυτό το βάθρο εγκαταστάθηκε ο Χίτλερ. Παρόλα αυτά, η «κατάρρευση των αναχωμάτων του πολιτισμού» μπορεί να ήρθε επί εθνικοσοσιαλισμού, έλκει όμως την καταγωγή της από προϋπάρχουσες σταθερές όπως η εγκατάλειψη εκ μέρους της μεσαίας τάξης των καθολικών ουμανιστικών αξιών χάριν του εθνικισμού, η υιοθέτηση μιας Realpolitik με ροπή προς τη φυσική βία, ο μερικός ή πλήρης αποκλεισμός κοινωνικών και εθνοτικών ομαδώσεων (σοσιαλιστές, Εβραίοι) από το γερμανικό έθνος. Σ’ αυτό το πλαίσιο μπορεί να εξηγήσει κανείς και την κυνική απόπειρα αποκλεισμού σε ό,τι αμφισβητεί την γερμανική ηγεμονία στην ΕΕ, ακόμα κι αν πρόκειται για τον «τσακισμένο» ΣΥΡΙΖΑ.

Υπάρχει, συνεπώς, ένα κοινωνικοπολιτιστικό υπόβαθρο που καλλιεργεί το μίσος. Στο βιβλίο του «Αφανισμός» ο αυστραϊκός συγγραφέας Τόμας Μπέρνχαρντ γράφει για την μεσευρώπη όπου κατοικούν οι βάρβαροι, οι άνθρωποι που δεν εξελίσσονται, αυτοί που δεν ανοίγουν δικούς τους δρόμους, αυτοί που δεν τους ελκύει τίποτε και δεν τους απωθεί τίποτε, αυτοί που εκμηδενίζουν καθημερινά τα παιδιά και τους ενήλικες από παραξενιά και εκδικητικότητα για τη χαλασμένη τους ζωή…

Στον «βορρά» κατοικούν οι «νεοβάρβαροι του χρήματος» που έχουν αναγάγει σε ύψιστη τέχνη τον καιροσκοπισμό, και είναι εθνικοσοσιαλιστές, γιατί εδώ ο εθνικοσοσιαλισμός εξακολουθεί να υφίσταται ως διαπαιδαγώγηση και τρόπος ζωής. Οι ίδιοι άνθρωποι «λάσπωσαν» και το σοσιαλισμό. Εδώ τον κάθε άνθρωπο «τον έχει αδράξει γερά η απληστία, η ανοικτιρμοσύνη, η ατιμία, το ψέμα, η υποκρισία, η χαμέρπεια». Εδώ οι άνθρωποι «έχουν χάσει το πρόσωπό τους». Μίσος, μίσος, μίσος. Μισούν ακόμη και ό,τι αγαπούν!

Πηγή: artinews.gr



Arti News: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Η καρδιά του Σκότους

Στάθης


Συνομιλία Τσίπρα - Μακρόν πριν από το τελευταίο Eurogroup (σύμφωνα με το Reuters): για την ελάφρυνση ου χρέους. Μακρόν: «Βεβαίως! Σε βάθος χρόνου». Τι δεν κατάλαβε ο Τσίπρας και συνέχιζε τους εκ προοιμίου πανηγυρισμούς με τις γραβάτες;

Μία από τις πιο χυδαίες πλευρές της προπαγάνδας των κυβερνώντων είναι η εξής: Η κυβέρνηση Τσίπρα κάνει ό,τι της λέει η (υπεράνω όλων) κυβέρνηση Σόιμπλε και όταν στη συνέχεια ο Σόιμπλε την αδειάζει, η κυβέρνηση Τσίπρα κατηγορεί όλους τους άλλους ότι είναι με τον Σόιμπλε!!

Το τραγικό είναι ότι έχει δίκιο. Ολες οι κοινοβουλευτικές δυνάμεις (πλην ΚΚΕ) είναι με τον Σόιμπλε, με τον οποίον όμως πρωτίστως είναι και η ίδια. Διότι υπό τις υπαγορεύσεις του Σόιμπλε νομοθετεί η Βουλή και κυβερνά η κυβέρνηση.

Νομοθέτησε η κυβέρνηση Τσίπρα εναντίον της μάνας της και του πατέρα της και πήρε μαύρο αντίδωρο από τον Σόιμπλε αυτό που είχε υπογράψει μαζί του από τις 17 Μαρτίου 2016: Συζήτηση για τη διευθέτηση (κι όχι το κούρεμα) του χρέους, το 2018. Τελεία.

Τα ίδια και ο κολαούζος του κ. Σόιμπλε, κ. Μακρόν. Ομως για το ναυάγιο φταίει μόνον ο κ. Σόιμπλε. Ενώ ο κ. Μακρόν απλώς απέτυχε ως «ναυαγοσώστης» - γελοία πράγματα και στο μεταξύ οι Ελληνες συνεχίζουν να αυτοκτονούν.

Ο Τσίπρας χρειαζόταν το «καρότο» της διευθέτησης του χρέους, για να περάσει το τελευταίο και τρισχειρότερο (διότι οι Ελληνες έχουν πλέον εξαντληθεί) πακέτο μέτρων. Βεβαίως η πρωθύστερη φύση αυτών των μέτρων συνεπάγεται ότι με τη σειρά τους θα «γεννήσουν» κι άλλα νέα μέτρα στο εγγύς κι απώτερο μέλλον.

Αλλωστε, αυτή είναι η ιδιοπροσωπία αυτών των μέτρων - κάθε δέσμη νέων μέτρων γεννά την «ανάγκη» να λαμβάνονται τα επόμενα.

Τώρα τα ζάρια μαζεύονται για να ριφθούν εκ νέου στο Eurogroup της 15ης Ιουνίου. Τι θα αλλάξει έως τότε; Αγνωστον. Ομως ήδη στήνεται ξανά το ίδιο παραμύθι: Ο Τσίπρας (κι όχι ο κ. Καρανίκας) «αναλαμβάνει πολιτικές πρωτοβουλίες στο ανώτατο δυνατό επίπεδο για λύση στο επόμενο Eurogroup» - ακριβώς δηλαδή τα ίδια με όσα έκανε έως τώρα, με αποτέλεσμα να χάσουμε στα Γαυγάμηλα και να μας πάρουν φαλάγγι στο Ματζικέρτ.

Ομως, ας αφήσουμε τα γελοία, παρά τις τραγωδίες στις οποίες οδηγούν, κι ας πάμε στην καρδιά του σκότους, τη φωτισμένη Δύση.

Στις κεντρικές πλατείες στο Παρίσι, το Λονδίνο, το Βερολίνο, τη Βαρσοβία, τη Μαδρίτη, τη Ρώμη και παντού αλλού, οι ιθύνουσες τάξεις ήδη από τη δεκαετία του 1980 έστηναν φωτεινές επιγραφές στις οποίες όφειλαν και οφείλουν να ομνύουν γονυπετείς οι λαοί και να θυσιάζουν τη ζωή τους αγογγύστως - χωρίς λαϊκισμούς και λοιπές τσιριτζάτζουλες.

Τιμή και δόξα, λίβανος και σμύρνα στην Αγία και Κραταιά Ιδιωτικοποίηση. Η Ευρώπη ιδιωτικοποιείται ήδη από τη δεκαετία του 1980. Το αποτέλεσμα, ένα τέρας που τρέφεται με τις ζωές των πιο αδύναμων, μετατρέποντας σε αδύναμους όλο και πιο πολλούς.

Ο Ανταγωνισμός. Αυτός κι αν είναι ένας θαυμαστός και εύρωστος, γενναίος θεός. Μόνον που είναι ένας ψεύτης θεός και οδηγεί στα αντίθετα από εκείνα που ευαγγελίζεται, δηλαδή στα μονοπώλια, τα ολιγοπώλια και τα τραστ.

Η Αγία Ελεύθερη Αγορά - γεννάει σκλάβους, όπως οι φιδομάνες τα αυγά τους. Ελεύθερη Αγορά - πιο διευθυνόμενο τέρας απ’ αυτό δεν έχει υπάρξει ποτέ. Πρόκειται για μια μοχθηρή οικονομική ευγονική που διαχωρίζει τους ανθρώπους σε υπεράνθρωπους του πλούτου και αναλώσιμους της μαύρης φτώχειας.

Δύσμορφο τέκνο της Ελεύθερης Αγοράς, η Ευελιξία της Εργασίας, τιμάται κι αυτή και δοξάζεται σε όλες τις φωτεινές επιγραφές που έχουν στηθεί πάνω στις πλατείες του κόσμου και μέσα στο μυαλό μας. Η μαμά Ευρώπη προσκυνάει πάλι το «βαθύ σκότος» που υπηρέτησαν ο φασισμός και ο ναζισμός.

Το έρεβος δεν βρίσκεται πια μόνον στα καταγώγια και τις μπυραρίες, αλλά στους υψηλούς ορόφους των ουρανοξυστών, απ’ όπου οι Εταιρείες κουμαντάρουν τον πλανήτη.

Ο Μακρόν των Ρότσιλδ δεν είναι η άμυνα της δημοκρατίας εναντίον του φασισμού, είναι η υπερφαλάγγισή της. Αυτή η σκοτεινή Ευρώπη, αυτή η σκοτεινή Δύση σπέρνει θύελλες και θερίζει δαίμονες. Που χτυπούν το Μάντσεστερ, το Παρίσι, τη Νέα Υόρκη.

Κλείστε, παρακαλώ, τα μάτια. Βρεθείτε μια γλυκιά μεσανατολίτικη βραδιά σε ένα χωριό. Τα κατσίκια δεν βελάζουν πια, τα χελιδόνια έχουν κουρνιάσει, το φως σβήνει μενεξελί, ώρα ειρήνης και γαλήνης γύρω από το βραδινό φαγητό, ένα ντρον ζουζουνίζει σαν κουνούπι πάνω από τα έλη της Βασόρας, ήσυχα μπαίνει απ’ το παράθυρο του σπιτιού ένας πύραυλος κι ύστερα τίποτα...

Την ίδια ώρα στο Μάντσεστερ αρχίζει μια συναυλία και στο Μπατακλάν μια άλλη - και οι δύο τελειώνουν με τη φρικτή σιωπή των νεκρών και τα ουρλιαχτά των ασθενοφόρων.

«Ποιος ήρξατο χειρών αδίκων;». Μπορεί η απάντηση σ’ αυτό το ερώτημα να δώσει τη λύση στο πρόβλημα; Οχι τώρα πια. Ούτε ποτέ άλλοτε η σωστή απάντηση έλυνε πάντα ένα πρόβλημα. Δεν είναι θέμα λογικής ή δικαίου, είναι θέμα ισχύος. Ετσι σκέφτεται η Δύση από την εποχή των Ομηρικών Επών.

Ο Βρετανός στρατιώτης απ’ το Μάντσεστερ ξέκανε πριν λίγα χρόνια δυο-τρεις υπόπτους μια νύχτα νοτίως της Βαγδάτης. Βρισκόταν σε μία «ανθρωπιστική αποστολή» που άφησε πίσω της και κάποια μακελεμένα γυναικόπαιδα - «παράπλευρες απώλειες». Λίγα λεπτά μετά, ένας ελεύθερος σκοπευτής τον πέτυχε στην καύτρα του τσιγάρου. Ο Βρετανός από το Μάντσεστερ έπεσε κι άφησε ορφανά δυο κοριτσάκια πίσω στην εργατούπολη. Λίγα χρόνια μετά, τα κοριτσάκια πήγαν στη συναυλία, και ύστερα τίποτα.

Ομως, τι να πει στον κ. Τραμπ η σιωπή των νεκρών; Τι να αλλάξει αυτή η σιωπή στις αποφάσεις των Εταιρειών; Εκείνες που ομιλούν είναι οι φωτεινές επιγραφές στις πλατείες και μέσα στο μυαλό μας...

Ω, Ιδιωτικοποίηση! ω, Ελεύθερη Αγορά! ω, Ανταγωνισμέ! Συ κυβερνάς, Αύγουστε! συ νικάς!..

ΥΓ.: Προς το Κεντρικό Ισραηλιτικό Συμβούλιο Ελλάδος. Η ανακοίνωση που εκδώσατε εναντίον μου, για όσα έγραψα όχι εναντίον σας, αλλά εναντίον της πολιτικής και της προπαγάνδας του ισραηλινού κράτους, αποδεικνύει την ορθότητα όσων έγραψα. Διαστρέφετε και πάλι τις έννοιες, ώστε να βγάζετε αντισημίτη ή νεοαντισημίτη (sic) όποιον θέλετε. Η Ελλάδα είναι μικρή χώρα και όλοι γνωριζόμαστε. Δεν θα επικαλεσθώ εκατοντάδες αντιφασιστικά, αντιρατσιστικά κείμενα και σκίτσα που έχω υπογράψει, ούτε ότι με συνέπεια υπερασπίζομαι τους Εβραίους και τα δίκαιά τους, όπως με την ίδια συνέπεια καταδικάζω ταυτοχρόνως τη φασιστική και γενοκτονική πολιτική του Ισραήλ εναντίον των Παλαιστινίων.

Καταλαβαίνω ότι είσθε υποχρεωμένοι να συκοφαντείτε Ελληνες συμπατριώτες σας, αλλά και διαφωνούντες Εβραίους, δίνοντας εξετάσεις στην Ισραηλινή Πρεσβεία και την ADL. Γνωρίζετε ότι καταδιώκουν και προσπαθούν να τρομοκρατήσουν όσους προγράφουν, αλλά αυτόν τον δρόμο έχετε επιλέξει: να συντρέχετε τους κατατρέχοντες.

Πλην όμως, αυτή σας η μάνητα δεν θα με κάνει να αναθεωρήσω τον βαθύ σεβασμό που τρέφω για τον λαό του Ισραήλ, την ιστορία του, τον πολιτισμό του και τα πάθια του, με κορυφαίο το Ολοκαύτωμα. Και ακριβώς για αυτόν τον λόγο θα συνεχίσω με τις ελάχιστες δυνάμεις μου να αντιστέκομαι σε κάθε ναζιστική πολιτική απ’ όπου κι αν προέρχεται, εναντίον όποιου και αν εξαπολύεται.

Και, τέλος, υιοθετώντας την (τριακονταετή) συκοφαντία ότι οι Ελληνες είναι κατ’ εξοχήν αντισημίτες (μια ρετσινιά που συστηματικά χτίζεται από πράκτορες αυτής της αποστολής), συγκαλλιεργείτε μαζί τους τον κίνδυνο, για εσάς και όχι για εκείνους, μιας αυτοεκπληρούμενης προφητείας

Πηγή: enikos.gr



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Τετάρτη, 24 Μαΐου 2017

Τα «όχι» των αντιπολιτευόμενων υποκριτών και η συναυτουργία στο έγκλημα

Του Προκόπη Μπίχτα


Το 4ο μνημόνιο ψηφίστηκε από μια κυβέρνηση που η δουλικότητά της απέναντι στους τοκογλύφους και το μίσος της απέναντι στον ελληνικό λαό έχουν ξεπεράσει τα όρια της παραφροσύνης.

Υποστηρίχθηκε εμμέσως, πλην σαφώς, από όλα τα αντιπολιτευτικά κόμματα, που ξόδεψαν την ενεργητικότητά τους στην υποκρισία και στις συνήθεις κούφιες μεγαλοστομίες, ξέροντας ότι η ανθρωποκτόνα κυβέρνηση θα προχωρούσε και σε αυτό το έγκλημα. Κόμματα που απουσιάζουν συστηματικά τους από κάθε πολιτικό και κοινωνικό κίνημα, που κάθονται με απάθεια στο περιθώριο παρακολουθώντας το έγκλημα και περιμένοντας την σειρά τους να κυβερνήσουν ή να έρθουν καλύτερες εποχές. Να έρθουν μόνες τους, σαν από μηχανής θεός!

Κόμματα που παρακολουθούν αμέριμνα τους συνταξιούχους να αργοπεθαίνουν, τους εργαζόμενους να λιώνουν στα πόδια τους για ένα ξεροκόμματο και, πολλές φορές ούτε καν γι' αυτό. Που παρακολουθούν ανθρώπους να χάνουν τα σπίτια τους, να καταντούν ζητιάνοι στους δρόμους, να μην μπορούν να αγοράσουν ακόμα και συνηθισμένα, φθηνά φάρμακα, να πεθαίνουν σαν τις μύγες στα νοσοκομεία του Πολάκη, να χάνουν τις οικογένειές τους, να λιώνουν από θλίψη για το ανύπαρκτο μέλλον των παιδιών τους, να αυτοκτονούν καθημερινά από απελπισία.

Κόμματα που η μόνη τους μέριμνα είναι να επιδεικνύουν θριαμβευτικά την απάθειά τους και να την παρουσιάζουν σαν πράξη αντίστασης! Κόμματα που η μοναδική φροντίδα τους είναι να πείσουν πως κάνουν ό,τι δεν κάνουν.  Ακόμα και η Χ.Α., ο διαχρονικός υπηρέτης μεγάλων εγχώριων και εξωχώριων συμφερόντων δήλωσε ότι, αν συμμετείχε στην ψηφοφορία θα ψήφιζε «όχι». Δεν είχε να χάσει τίποτα αυτή, όπως δεν είχαν να χάσουν και οι υπόλοιποι.

Οι μόνοι που αντιστάθηκαν στην ψήφιση του 4ου μνημονίου ήσαν οι δεκάδες χιλιάδες απλοί άνθρωποι που συμμετείχαν στις απεργιακές κινητοποιήσεις, στην μεγάλη συγκέντρωση στην πλατεία Συντάγματος και όσοι τα υποστήριξαν χωρίς όρους. Αυτοί είναι που αντιστάθηκαν στο σαμποτάζ, ακόμα και των ίδιων των διοργανωτών της απεργίας. Αυτοί που ξεπέρασαν τις συνηθισμένες διασπαστικές τακτικές και το χυδαίο, προβοκατόρικο σύνθημα «οι αγώνες δεν δίνονται στους δρόμους, αλλά στο εργοστάσιο, στο χωράφι και στο γραφείο(!)». Οι επαγγελματίες που δεν σκέφτηκαν να κάνουν κάποιον τζίρο «και σήμερα». Οι διανοούμενοι που υπέγραψαν το κάλεσμα και ήσαν εκεί. Οι εργαζόμενοι που ξεπέρασαν τον εκφοβισμό των εργοδοτών τους, που δεν σκέφτηκαν ότι τα σωματεία τους και τα συνδικάτα τους, τους αφήνουν ακάλυπτους σε κάθε είδους εκβιασμούς, που δεν φοβήθηκαν τη δράση των πληρωμένων κουκουλοφόρων.

Αυτοί είναι που μετέτρεψαν μια 48ωρη διοργάνωση-φιέστα σε ένα βήμα απ' όπου δόθηκε πάλι το σύνθημα του αγώνα και άφησαν γι' άλλη μια φορά τους υποκριτές στην άκρη, να συγχαίρονται μεταξύ τους και να δοξάζουν την άθλια ύπαρξή τους.

Πηγή: dromosanoixtos.gr



Δρόμος Ανοιχτός: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Μεσοδιάστημα ανάσας και μετά συνεχίζουν…

Του Γιώργου Παπαϊωάννου 


Συναντήσεις και διαβουλεύσεις για τους παγκόσμιους παίχτες που σχεδιάζουν τα επόμενα βήματά τους

Οι δύο βδομάδες που πέρασαν μοιάζουν με ένα σύντομο μεσοδιάστημα πολλών διεθνών συναντήσεων, ταξιδιών, διαβουλεύσεων, προετοιμασίας επόμενων βημάτων.

Παρόλα αυτά, υπάρχουν μερικά ζητήματα που πρέπει να εκτιμηθούν και να ειδωθούν στην εξέλιξή τους. Δεν θα παρατεθούν με ιεραρχημένη σειρά, σκόπιμα γιατί η αξιολόγησή τους μένει να γίνει το αμέσως επόμενο διάστημα.

Σχετική ηρεμία στη γερμανική Ευρώπη


Φαίνεται πως στο στρατόπεδο της ευρωπαϊκής παγκοσμιοποίησης επικρατεί μια ανακούφιση μετά τις πρόσφατες εκλογικές αναμετρήσεις σε Ολλανδία, κυρίως σε Γαλλία και βεβαίως στα διάφορα κρατίδια της Γερμανίας. Οι Μέρκελ – Σόιμπλε βλέπουν να περνούν έναν δύσκολο κάβο που έθετε ο απειλητικός ευρωσκεπτικισμός και μπορούν να επανασχεδιάσουν ή να συνεχίσουν την εφαρμογή των πολιτικών τους χωρίς μεγάλους πονοκεφάλους. Ο εκλεκτός τους Μακρόν επικράτησε στο δεύτερο γύρω και αμέσως πραγματοποίησε το πρώτο του ταξίδι συναντώντας την Μέρκελ. Ήδη έχει δεσμευτεί σε ένα πρόγραμμα νεοφιλελεύθερων μεταρρυθμίσεων και προετοιμάζεται για τις εκλογές του Ιουνίου. Το κυβερνητικό σχήμα που παρουσίασε, αντανακλά πλήρως τον προσανατολισμό του. Αυτό που φαίνεται να επιταχύνεται στην γερμανική Ευρώπη είναι η συγκεντροποίηση εξουσιών και διαδικασιών.

Η μόνη συγκεκριμένη ιδέα που λανσάρεται από το δίδυμο Μέρκελ – Σόιμπλε αφορά την δημιουργία ενός ευρωπαϊκού υπουργείου Οικονομικών, με το δικό του προϋπολογισμό και με εξουσίες παρέμβασης στις εθνικές δημοσιονομικές πολιτικές. Με σκοπό να εφαρμόζονται οι «κανόνες» που αποφασίζονται στις Βρυξέλλες, αλλά υλοποιούνται έως τώρα με υπερβολική «ευελιξία» από τα κράτη-μέλη. Η πρόταση αυτή καλύπτεται με ένα φύλο συκής που προτείνει ο Σόιμπλε: Έναν «έλεγχο» από τους κοινοβουλευτικούς της Ευρωζώνης (έτσι αόριστα το θέτει), οι οποίοι μπορούν να δώσουν μια «συμβουλευτική γνώμη» που δεν θα είναι δεσμευτική…

Τέλος, ο καταποντισμός του Σουλτς (άλλος μεγάλος φίλος και ελπίδα της τσιπρικής Ελλάδας αυτός…) στις πρόσφατες εκλογές στα κρατίδια της Γερμανίας δείχνει ότι η θέση της Μέρκελ ισχυροποιείται και μπορεί πλέον χωρίς εσωτερική πίεση, να ασκήσει τον ηγετικό ρόλο της ως βασικός εταίρος στη διεθνή παράταξη της παγκοσμιοποίησης.

Το G7 συσκέπτεται


Στο Μπάρι της Ιταλίας μαζεύτηκαν πριν λίγες μέρες οι υπουργοί Οικονομικών των χωρών του G7. Οι συζητήσεις περιστράφηκαν γύρω από ακανθώδη ζητήματα. Υπάρχει ανησυχία, μεγάλη ανησυχία για την πορεία της παγκόσμιας οικονομίας αφού όλοι διαπιστώνουν πως η ύφεση συνεχίζεται, οι ρυθμοί ανάπτυξης κολλάνε στο 1%- 1,5% στις χώρες τους.

Παράλληλα, αρκετές συζητήσεις αφορούσαν στο πρόβλημα του «προστατευτισμού» και ιδιαιτέρως στη μείωση της φορολογίας στην οποία προτίθενται να προχωρήσουν οι ΗΠΑ, ώστε να συγκεντρώσουν κεφάλαια. Το ζήτημα του ελληνικού χρέους ήταν στην ατζέντα και αναζητούνται φόρμουλες όχι φυσικά επίλυσης αλλά «διευθέτησής» του μέσα στα νέα πλαίσια του αμερικανογερμανικού ανταγωνισμού.

Σύντομα θα πραγματοποιηθεί στην Ταορμίνα της Σικελίας συνάντηση του G7 (θα παραστεί και ο Τραμπ), όπου θα φανούν πιο καθαρά προθέσεις και όρια.

ΗΠΑ: Ως πού η πίεση στον Τραμπ;


Τις ίδιες μέρες, στις ΗΠΑ κορυφώνεται η πίεση προς την διοίκηση Τραμπ με βάση τις πληροφορίες που φέρεται να έδωσε στους Ρώσους. Οι κατηγορίες για συνεργασία με την Ρωσία συνεχίζονται, και μάλιστα σε κρίσιμα για την ασφάλεια των ΗΠΑ και των συμμάχων τους ζητήματα. Η αποπομπή από τον Τραμπ του αρχηγού του FBI (ο οποίος τον είχε στηρίξει προεκλογικά) είναι η κορυφή του παγόβουνου και θα δούμε έως πού θα φτάσει η πίεση προς τον Αμερικανό πρόεδρο. Μεγάλες εφημερίδες των ΗΠΑ κάνουν νύξεις ότι θα πρέπει να γίνει μομφή στον Τραμπ, ενώ άλλοι κύκλοι προεξοφλούν ότι θα παραπεμφθεί στη δικαιοσύνη. Άλλοι παρομοιάζουν τον Τραμπ με τον Νίξον λίγο πριν αναγγείλει την παραίτησή του μετά το Γουοτεργκέιτ. Όλα μαρτυρούν ότι είναι σε εξέλιξη μια έντονη αντιπαράθεση μέσα στους κόλπους του βαθιού αμερικάνικου κατεστημένου.

Σε αυτό το κλίμα έγινε και η συνάντηση του Τραμπ με τον Λαβρώφ, όπως και με τον Ερντογάν. Ο Τούρκος πρόεδρος δεν πήρε αυτό που επεδίωκε σε σχέση με το Κουρδικό, ενώ τα επεισόδια που προκάλεσε η φρουρά του που χτύπησε άγρια τους διαδηλωτές, σχολιάστηκαν με δυσμενή τρόπο. Οι ΗΠΑ δεν σκέφτονται να τροποποιήσουν την πολιτική τους απέναντι στους Κούρδους και, μάλιστα, την ώρα που είχαν αναγγείλει και πραγματοποιούνταν η αποστολή βαρέως οπλισμού προς τις μονάδες τους. Αυτή η διάσταση φαίνεται να οδηγεί τον Ερντογάν σε επιλογές μεγαλύτερες αυτονόμησης από τις ΗΠΑ.

Ο δρόμος του μεταξιού – Μία ζώνη ένας δρόμος


Με μεγάλη επισημότητα πραγματοποιήθηκε στην Κίνα (Πεκίνο, 14-15 Μαΐου) μια διεθνής συνάντηση όπου η κινέζικη ηγεσία προβάλλει τους νέους σχεδιασμούς της, βασιζόμενη σε εκτιμήσεις από την μέχρι τώρα πορεία του μεγάλου και φιλόδοξου σχεδίου «Μία ζώνη, ένας δρόμος». Στη συνάντηση πήραν μέρος 28 αρχηγοί κρατών και αντιπροσωπεύτηκαν 110 χώρες.

Δεν επρόκειτο για ένα απλό φόρουμ ανταλλαγής απόψεων, αλλά για την επίσημη διακήρυξη μιας «εξόδου» της Κίνας με πιο ενεργητικό τρόπο στις γεωπολιτικές εξελίξεις και, μάλιστα, σε μια περιοχή νευραλγική για τις παγκόσμιες εξελίξεις. Η Κίνα με το σχέδιο αυτό προσπαθεί να αναβαθμιστεί από περιφερειακή δύναμη της Νοτιοανατολικής Ασίας σε παγκόσμια δύναμη. Δεν φτάνει πλέον ο ρόλος που είχε στο παγκόσμιο σύστημα (ως ΑΕΠ, εξαγωγική δύναμη και κάτοχος «χαρτιών» άλλων οικονομιών). Τώρα πέφτουν στο τραπέζι χάρτες, σχέσεις, επεμβάσεις, επενδύσεις, ζωτικοί χώροι, πύλες εισόδου. Κι όλα αυτά στο επίκεντρο της Ευρασίας, σε περιοχές ταραγμένες όπως αυτή του Αφγανιστάν, η Μέση Ανατολή κ.λπ. Η Κίνα με αυτό τον τρόπο, αναφερόμενη στον παλιό «δρόμο του μεταξιού», θέτει στο τραπέζι τα αυτοκρατορικά της όνειρα, στο όνομα της συνεργασίας και της παγκοσμιοποίησης.

Πηγή: e-dromos.gr



Δρόμος Ανοιχτός: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Το μόνο χρέος μας είναι να πάρουμε πίσω ό,τι μας χρωστούν!

Του Σταύρου Κατσούλη


Μας χρωστούν γιατί μας κορόιδεψαν τόσο πολύ, πιο ύπουλα κι αποτελεσματικά από δηλητηριώδη φίδια. Μας χρωστούν τις συντάξεις μας, τους μισθούς μας, τα μαγαζιά μας, τη δουλειά, το ψωμί και την ελευθερία. Μας χρωστούν της αγροτιάς το προϊόν, των χεριών μας τα έργα, των μυαλών μας το φως και της νιότης μας την δύναμη και πείσμα. Μας χρωστούν τα χαμένα καλοκαίρια, τους παγωμένους χειμώνες, τις ανοίξεις χωρίς νέα ζωή και τα φθινόπωρα χωρίς ελπίδα.

Μας χρωστούν, για τα χιλιάδες «μπαμπά πεινάω» και «μαμά πεινάω», τις λιποθυμίες και όλους αυτούς που τρων' απ τα σκουπίδια. Μας χρωστούν για το ξύλο, τα δακρυγόνα που έριξαν σε κάθε αντιρρησία. Μας χρωστούν, για την ατέλειωτη κοροϊδία, τα ψέματα, τα «φώτα στα τούνελ» και την ανάπτυξη που «κρύβεται πίσω από την γωνία». Μας χρωστούν για του χαζοκουτιού τα νανουρίσματα, την χειραγώγηση και την βίαια τρομοκρατία.

Μας χρωστούν, που την ώρα που μας έχουν αλυσοδεμένους στο κρεβάτι του Προκρούστη έτοιμους για την σφαγή, έφεραν εδώ και μύριες άλλες άμοιρες ψυχές για να μπουν κι αυτοί στην σειρά του χασάπη... Μας χρωστούν για τον διασυρμό του λαού, της πατρίδας, μας χρωστούν που μετέτρεψαν αυτή την άγια γη σε πολυκατάστημα παραδεισένιων παραλιών, περήφανων βουνών και σκλαβοπάζαρο δουλείας.

Μας χρωστούν, που έφεραν σκοπίμως τον σκοταδισμό των άκρων, μας χρωστούν που μας έκαναν να σφαζόμαστε ο ένας με τον άλλον. Μας χρωστούν γιατί τρώνε συνεχώς πλουσιοπάροχα πάνω στη δικιά μας πλάτη, μας χρωστούν γιατί καλοδέχτηκαν στο σπίτι μας τα κοράκια και όρνια που στάζουν βρωμερό πύον, κι αφοδεύουν βλέννα. Μας χρωστούν γιατί διαίρεσαν την κοινωνία σε κόκκινο, ροζ, κίτρινο και μπλε, την ώρα που αυτοί όλοι μαζί κι ενωμένοι, κάνουν πανηγύρι.

Μας χρωστούν γιατί έκαναν την εκμετάλλευση νόμο, την αλληλεγγύη ψέμα και την αγάπη έγκλημα. Μας χρωστούν για τον απίστευτο εμπαιγμό, μας χρωστούν για την αρπαγή των πάντων, μας χρωστούν για την κατάλυση κάθε νόμου, μας χρωστούν για το συνεχές τους φτύσιμο στα μούτρα της κοινωνίας. Μας χρωστούν που μετέτρεψαν την υγεία σε λέπρα και χολέρα, μας χρωστούν που μετέτρεψαν την παιδεία σε δουλεία, λοβοτομή και ματαιοδοξία.

Μας χρωστούν για το θανατικό και τις αυτοκτονίες, μας χρωστούν για τους χιλιάδες που κοιμούνται και κλαίνε στους δρόμους, για αυτούς που δεν έχουν ούτε νερό να πιούν, κι όλους που αναστενάζουν στα κρεβάτια φρικτών πόνων.

Μας χρωστούν για τις σάρκες και το αίμα που γέμισαν τον τόπο, μας χρωστούν που μας συνήθισαν στην ψώρα και στη δυσωδία...

Μας χρωστούν γιατί ζητούν χωρίς ίχνος τύψης κι άλλα ποτάμια αίμα, μας χρωστούν γιατί όλα αυτά, τα παρουσιάζουν ως φως και σωτηρία.

Μα πια πολύ απ όλα, μας χρωστούν το υπέρτατο χρέος, γιατί, σκοτώνουν το μόνο που μπορεί να κρατήσει την φλόγα ζωντανή...

Την ελπίδα.

Κι εμείς; Εμείς τι άραγε χρωστάμε;

Η καρδιά μας, μας το βροντοφωνάζει ήδη:

Να μας «ξεχρεώσουν» όλοι αυτοί, μια και καλή, ολοκληρωτικά κι ανεπιστρεπτί, μέχρι τελευταίας ρανίδας του αίματός μας.

Πηγή: dromosanoixtos.gr



Δρόμος Ανοιχτός: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Παγιώνεται η αμφισβήτηση των συνόρων στο Αιγαίο

Του Νίκου Ταυρή


Αποκλειστικά τουρκική υπόθεση η συνάντηση Τσίπρα-Ερντογάν στο Πεκίνο


Ο τουρκικές απειλές στο Αιγαίο αναβαθμίζονται καθημερινά. Αναβαθμίζονται ποιοτικά και ποσοτικά. Την βδομάδα που τελειώνει είχαμε ρεκόρ αεροπορικών παραβιάσεων στον εναέριο χώρο του Αιγαίου.

Τις μέρες της κοινής παρουσίας και λίγο πριν τη συνάντηση του Τούρκου προέδρου με το Αλ. Τσίπρα στο Πεκίνο μετρήθηκαν πάνω από 100 παραβιάσεις. Κατά ανάλογο τρόπο τις ίδιες μέρες, λίγο πριν την συνάντηση Ερντογάν – Τραμπ, τουρκικά πολεμικά πλοία, στα πλαίσια παράνομης άσκησης που δέσμευε ολόκληρο το κεντρικό Αιγαίο, αγκυροβόλησαν μέσα στα ελληνικά χωρικά ύδατα δίπλα στο Αγαθονήσι, αδιαφορώντας για την παραβίαση κάθε έννοιας διεθνούς δικαίου για τα σύνορα στο Αιγαίο.

Η Τουρκική πρόκληση δεν ήταν τυχαία κίνηση. Η ελληνικότητα του Αγαθονησίου, και άλλων 18 νησιών στο Αιγαίο και νότια της Κρήτης, αμφισβητείται επίσημα από την τουρκική κυβέρνηση. Κατά τον ίδιο τρόπο αμφισβητείται ο ελληνικός εναέριος χώρος πέραν των 10 ναυτικών μιλίων, όπως και ορίζεται αυθαίρετα ως χωρικά ύδατα το όριο των 6 ναυτικών μιλίων εδώ, με απειλή πολέμου στο βαθμό που η Ελλάδα τα επεκτείνει σύμφωνα με το Δίκαιο της Θάλασσας.

Η ρηματικές διακοινώσεις της τουρκικής διπλωματίας δεν μένουν λόγια. Το πολεμικό ναυτικό και η αεροπορία της Τουρκίας τις επιβάλλουν στη πράξη, παγιώνοντας το καθεστώς διχοτόμησης στο Αιγαίο. Και αυτή η τακτική είναι πιο επικίνδυνη, καθώς κορυφώνεται σε στιγμές επίσημων συναντήσεων και στην ουσία παραμένει αναπάντητη από τους συνομιλητές του Τούρκου προέδρου.

Αφωνία Τσίπρα στην πρόκληση Ερντογάν


Άφωνος έμεινε ο Έλληνας ο πρωθυπουργός όταν ο Τούρκος πρόεδρος στο Πεκίνο του ζήτησε πλήρη εφαρμογή της συνθήκης της Λωζάννης. Δεν βρήκε τίποτα να πει ο Έλληνας πρωθυπουργός, παρά το γεγονός ότι λίγο καιρό πριν ο Ερντογάν αμφισβητούσε συνολικά τη συνθήκη της Λωζάννης, αμφισβητούσε την ελληνικότητα μεγάλων και κατοικημένων νησιών στο Αιγαίο και διέγραφε μονοκονδυλιά τις προβλέψεις του Διεθνούς Δικαίου που ορίζει τις ΑΟΖ της κάθε χώρας.

Ο Ερντογάν, εν μέσω προκλήσεων και νέας απειλής πολέμου σε βάρος της Ελλάδας και της Κύπρου, ζήτησε τον αφοπλισμό των νησιών και την απόσυρση των ελληνικών δυνάμεων από αυτά. Και η απάντηση που πήρε είναι ότι η Ελλάδα στηρίζει την ευρωπαϊκή προοπτική της Τουρκίας. Μια προοπτική που ο ίδιος ο Ερντογάν αμφισβητεί ευθέως, έχοντας ήδη εξασφαλίσει διμερείς εμπορικές και στρατιωτικές σχέσεις με τις μεγάλες δυνάμεις της Ευρώπης.

Την αφωνία Τσίπρα ήρθαν να καλύψουν οι λεονταρισμοί Καμμένου περί τέλους των εποχών «που οι άνεμοι έπαιρναν τις σημαίες» και η υψηλή διπλωματία Κοτζιά που οδήγησε σε… αυστηρές συστάσεις της ευρωπαϊκής επιτροπής να εγκαλέσει την Άγκυρα να επιστρέψει στην πρακτική της ειρηνικής διευθέτησης των διαφορών στο Αιγαίο.

Με απλά λόγια, δηλαδή, οι πρωθυπουργικές σιωπές και οι υπουργικοί χειρισμοί συνάδουν και συντονίζονται γύρω από μια αντίληψη συνδιαχείρισης του Αιγαίου μέσω… ειρηνικών συμφωνιών. Άλλωστε, ο πλούτος του έχει παραχωρηθεί στις πολυεθνικές του Αιγαίου και η γεωστρατηγική του σημασία στους Αμερικανούς και τη ΝΑΤΟϊκή αρμάδα.

Υπερήφανη κυβέρνηση μιας παραδομένης χώρας, όταν τα τύμπανα του πολέμου ηχούν επικίνδυνα από τη Μέση Ανατολή ώς τα Δυτικά Βαλκάνια.

Πηγή: e-dromos.gr



Δρόμος της Αριστεράς: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Η Φρουρά των Φόρων

Στάθης


Το 2060 θα υπάρχει ΔΝΤ; Τέτοια μωρία; τέτοια γελοιότης;

Κι αυτοί οι αφιλοσόφητοι ηλίθιοι κυβερνούν τον κόσμο! Και πιάνουμε κουβέντα στα σοβαρά με τέτοιους τριμάλακες; Και γινόμαστε συνένοχοι στα εγκλήματά τους, όταν αρπάζουν του φτωχού τ’ αρνί και σφάζουν της χήρας το παιδί;

Την αστρική ημερομηνία ΑΝΧ2060 ακόμα και το «Εντερπράιζ» του Σταρ Τρεκ θα έχει διακτινιστεί στην τέταρτη διάσταση του αρχέγονου ερωτήματος: ποιος είναι ο άνθρωπος; γιατί υπάρχει;

Είναι απογοητευτικό, αλλά για την ώρα τουλάχιστον, περιπτώσεις όπως ο κ. Τόμσεν, η κυρία Λαγκάρντ, η κυρία Μέρκελ, το γκόλουμ Σόιμπλε κι άλλοι συναφείς αποδεικνύουν ότι το σύμπαν είναι μια απλή ιστορία πετρωμάτων.

Επί των οποίων διάφοροι ιοί, μικρόβια και παράσιτα διανύουν μια διαδρομή ολίγων δευτερολέπτων νομίζοντας ότι είναι θεοί ή αθάνατοι θνητοί.

Και αυτών των τύπων ακολουθώντας τις διαταγές οι παρ’ ημίν ανάξιοι κόβουν τα επιδόματα των εξαθλιωμένων για να προσπορισθούν το συγκλονιστικό ποσό των 8,8 εκατομμυρίων για το έτος 2018, να το προσθέσουν στα δισεκατομμύρια του ίδιου έτους που συγκεντρώνουμε σε στρατόπεδα συγκέντρωσης, προκειμένου να τα προσφέρουμε στους σταυρωτήδες έως το... σωτήριον έτος 2060!

Κόβονται γλίσχρα επιδόματα όπως εκείνο για τα παιδιά που στερούνται πατρικού ενδιαφέροντος, όπως εκείνο της απόλυτης ένδειας για να φθάσουν ως το 2060, οκτώ-κόμμα-οκτώ εκατομμύρια ευρώ και μαζί τους η ανθρωπότης υπό την κυριαρχία των Σαλαμανδρών. «Αν αυτό είναι ο άνθρωπος», όπως έγραφε ο Πρίμο Λέβι, τότε έχουμε ξαναπάρει τον δρόμο για τα Βερντέν και τα Αουσβιτς.

Πρόκειται για την εποχή των Γελοίων - με κίνδυνο αυτή να είναι η τελευταία αποχή της ανθρωπότητας, διότι η Βλακεία που την καθορίζει είναι πεισιθανάτια εν σχέσει με κάθε ζώντα οργανισμό.

Φρουρά ως τώρα στην Ακρόπολη των Αθηνών είχαν ανεβάσει οι Σπαρτιάτες, οι Μακεδόνες και οι Οθωμανοί (με τους Ενετούς να μετατρέπουν τον Παρθενώνα σε ωραία ερείπια). Στα δε νεότερα χρόνια, οι Γερμανοί του Χίτλερ και οι Αγγλοι του Σκόμπυ. Τώρα, ως φαίνεται, η Ευρωπαϊκή Ενωση έχει ανεβάσει επίσης Φρουρά στην Ακρόπολη, τη Φρουρά των Φόρων.

Τη σχέση μας με αυτήν τη Φρουρά διατύπωσε καλύτερα όλων ο κ. Παππάς όταν καλούσε τη Ν.Δ. να φορέσει «τη φανέλα της εθνικής Ελλάδος» μαζί με τον ΣΥΡΙΖΑ, ώστε να διαπραγματευθούν από κοινού με τη Φρουρά, για το χρέος, τις δόσεις, τα μέτρα κι όλα εκείνα που κάνουν τον βίο των ανθρώπων αβίωτο, όσον κι αν το χρέος που τους φόρτωσαν γίνει βιώσιμο.

Τσίπρα, αν εσένα σου έβγαζαν το σπίτι σε πλειστηριασμό, τι θα έκανες; Θα φόραγες γραβάτα για να πας να κλάψεις στο μνημείο των Ηρώων στην Καισαριανή;

Εσύ, κυρ Φλαμπουράρη, αν το μόνο σου εισόδημα ήταν η σύνταξή σου (έτσι όπως την κάνατε), θα μπορούσες να ζήσεις;

Εσύ, Νίκο Φίλη, που σε μάρανε το αν υπήρξε ή όχι «κρυφό σχολειό», με το νέο παιδομάζωμα που γίνεται στη χώρα αισθάνεσαι καλά; Μισό εκατομμύριο Ελληνόπουλα έχουν αποδημήσει μακριά στην ξένη κι εσύ, όπως ο κ. Γαβρόγλου και οι υπόλοιποι νεοφιλελεύθεροι, κόπτεσαι πώς θα βγάλεις την Ιστορία απ’ τα σχολεία και πώς θα τα αποψιλώσεις από τα ανθρωπιστικά γράμματα; Γιατί; για να ’χει ευέλικτους ραγιάδες και αναλώσιμους είλωτες ο κλώνος του Τόμσεν το 2060;

Φάγατε μιαν ακόμα καρπαζιά στο Γιούρογκρουπ. Κι όμως ομιλείτε ακόμα με την ίδια ρητορική. Και θα ομιλείτε λέγοντας το ίδιο παραμύθι, ώσπου να σας φάει ο Πολύφημος - όχι, βεβαίως, τελευταίους! θα φάει και πολλούς άλλους, μετά από σας. Για τα επόμενα 99 χρόνια. Ποιο 2060; - εσείς υποθηκεύσατε τη χώρα έως το 2105 μ.Χ., το 2060 του Τόμσεν μας μάρανε;

Ομως, ας μείνουμε στο 2017 (για να γελάνε λιγότερο μαζί μας οι θεοί). Με όσα έχετε κάνει έως τώρα από το Δημοψήφισμα κι ύστερα, αφήσατε την Ελλάδα κλεισμένη στη Βαστίλη και οδηγήσατε την Αριστερά στην Γκιλοτίνα. Την αφοπλίσατε για τα επόμενα πολλά χρόνια, εκτός κι αν από κάπου φανεί να έρχεται επιτέλους ο Γκρουσύ. Εσείς θα παρέλθετε. Μπορεί να μη σας κατασχέσουν τα σπίτια, όπως εκείνα των κοινών θνητών που κατά εκατόμβες θυσιάζετε, αλλά στα κονάκια που θα κατοικείτε, κάθε νύχτα θα τρέμουν απ’ τον φόβο των Καλών Κυράδων οι Λάρητες και ούτε για μια μέρα δεν θα διαβεί το κατώφλι τους η Εστία. Δεν είναι χριστιανικοί οι παλιοί θεοί, δεν τα συγχωρούν όλα...

Πηγή: enikos.gr



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »