Δευτέρα, 24 Σεπτεμβρίου 2018

«Kαθαρίζεις» την κοινωνία «σου», νοικοκυραίε;

Γεράσιμος Χολέβας


Ο θάνατος του Ζακ Κωστόπουλου (ναι, είχε και όνομα ο άνθρωπος που έχασε τη ζωή του από λιντσάρισμα δίπλα στην Ομόνοια) αποτελεί όριο για την περίοδο που ζούμε στην Ελλάδα.

Είναι η έκφραση του εκφασισμού μιας κοινωνίας που σαπίζει κι επειδή δεν έχει σε τίποτα να ελπίζει κλωτσάει μέχρι θανάτου όποιον βρεθεί σε αδύναμη θέση μπροστά της.

Κλωτσάει ποιον; Τον κλέφτη;

Όχι τον «σκέτο κλέφτη», αλλά τον αδύναμο, άλλοτε «το πρεζάκι», άλλοτε «τον βρωμομετανάστη», αρκεί αυτός να είναι κάτω και να μπορεί να τον κλωτσήσει χωρίς να διακινδυνεύσει τίποτα.

Κι αν τολμήσεις να πεις μια κουβέντα για όλα αυτά έρχεται ο νοικοκυραίος και (από τον καναπέ του) δίνει τα συγχαρητήρια στους νοικοκυραίους του λιντσαρίσματος: «Καλά του κάνανε του πούστη».

Και στη συνέχεια έρχεται ο άλλος, ο πιο «ψαγμένος» νοικοκυραίος (που «κρυφακούει» ευχάριστα τους ναζί της Χρυσής Αυγής) και κάνει θεωρία το λιντσάρισμα μέχρι θανάτου: «Ήταν αυτοάμυνα»!

Κι εάν αναρωτηθείς τι έκανε η αστυνομία – μέρα μεσημέρι στην Ομόνοια η οποία αστυνομοκρατείται – για να αποτρέψει έναν θάνατο μπροστά στα μάτια της, τότε γίνεσαι «συνένοχος στην ανομία και την εγκληματικότητα»!

Κι αν το πάρεις «ανάποδα» κι αρχίσεις και λες άλλα τότε «είσαι με τον κλέφτη ενάντια στους νομοταγείς πολίτες».

Ποια άλλα;

Πόσοι από αυτούς τους νοικοκυραίους, που χαίρονται με τις κλωτσιές μέχρι θανάτου, «απλά» φώναξαν ενάντια σε όλους εκείνους που τους διέλυσαν τη ζωή, τη ζωή των παιδιών τους;

Πόσοι από αυτούς θα μπορούσαν να φωνάξουν (όχι να σηκώσουν χέρι, να φωνάξουν!) μπροστά σε εκείνους τους «νόμιμους μεγαλοκλέφτες»;

Πόσοι από αυτούς θα έμπαιναν στη μέση και θα φώναζαν μπροστά στα τάγματα εφόδου της Χρυσής Αυγής, που κυκλοφορούν ελεύθερα, όταν κλωτσάνε μέχρι θανάτου ανθρώπους μόνο και μόνο επειδή είναι «ξένοι»;

Δύσκολες ερωτήσεις, νοικοκυραίε κι άρχισαν τα «ναι, αλλά…».

Χωρίς τα «ναι, αλλά» υπάρχει και μια άλλη ερώτηση:

Εντάξει;Όλα καλά; Την «καθαρίζεις» την κοινωνία «σου», νοικοκυραίε;

Η αλήθεια, βέβαια, είναι αλλού και όταν την ακούς έχεις έτοιμες τις βολεμένες κραυγές σου. Η αλήθεια είναι πως για την (μικρο)ιδιοκτησία σου μπορεί και να σκοτώσεις, για τη ζωή σου την ίδια δεν σηκώνεις καν τον τόνο της φωνή σου.

***

Τελειώνουμε αυτό το κείμενο με τον ίδιο τρόπο που το ξεκινήσαμε με την προσθήκη μόνο μιας φράσης:

Ο θάνατος του Ζακ Κωστόπουλου (ναι, είχε και όνομα ο άνθρωπος που έχασε τη ζωή του από λιντσάρισμα δίπλα στην Ομόνοια) αποτελεί όριο για την περίοδο που ζούμε στην Ελλάδα. Είναι η έκφραση του εκφασισμού μιας κοινωνίας που σαπίζει κι επειδή δεν έχει σε τίποτα να ελπίζει κλωτσάει μέχρι θανάτου όποιον βρεθεί σε αδύναμη θέση μπροστά της.

Αν δεν αντισταθούμε στον εκφασισμό, αν γίνει συνήθεια αυτή η «δημοκρατία», τότε το τέρας του φασισμού θα μας κατασπαράξει, μέρα μεσημέρι στο κέντρο της ζούγκλας που θα έχουμε κατασκευάσει.

Πηγή: imerodromos.gr



Γεράσιμος Χολέβας: Σχετικά με τον Συντάκτη




Διαβάστε Περισσότερα »

Πιάσε μια Αφροδίτη!

Στάθης


Το λέγαμε για πλάκα (απ’ όταν ο κ. Σαμαράς ξεκίνησε το ξεπούλημα που συνέχισε ο Τσίπρας) ότι «στο τέλος αυτοί θα πουλήσουν και την Ακρόπολη».

Στην Ελλάδα απ’ ότι φαίνεται δεν πρέπει να κάνεις πλάκα, διότι στο τέλος σου κάνει πλάκα η πραγματικότητα.

Όπως καταγγέλλουν οι αρχαιολόγοι, η κυβέρνηση έχει παραχωρήσει στο Υπερταμείο την κυριότητα και τη διαχείριση πλήθους μνημείων, αρχαιολογικών χώρων και μουσείων.

Φαίνεται ότι τα «μάρμαρα για τα οποία πολεμήσαμε» καθώς έλεγε ο Μακρυγιάννης έγιναν τα μάρμαρα που μπορούμε να πουλήσουμε.

Βεβαίως, ο κ. Σταθάκης αντιλέγει ότι τα μνημεία τα οποία εκχωρήθηκαν στο Υπερταμείο, στην συνέχεια θα εξαιρεθούν και θα επιστραφούν. Τότε, γιατί εκχωρήθηκαν;

Ρητορικό βεβαίως το ερώτημα. Διότι σε τέτοια ερωτήματα η κυβέρνηση αυτή έχει απαντήσει με τόσα πολλά μνημειώδη ψεύδη που για να εκτεθούν και αυτά ως μνημεία, δεν θα τα χωρούσαν ούτε το Λούβρο με το Ερμιτάζ μαζί!

Κατόπιν τούτων, πιστεύω ότι ο αγώνας για την επιστροφή των Γλυπτών του Παρθενώνα πρέπει να ενταθεί. Διότι μόνον αν τα πάρουμε πίσω, θα μπορέσουμε να τα πουλήσουμε κι αυτά…

Ευοί - ευάν!



Έπειτα από ενδελεχείς έρευνες επί μιαν εικοσαετία, η στήλη βρήκε επιτέλους τη μία και μοναδική ατράνταχτη απόδειξη της συνέχειας του ελληνικού έθνους ανά τους αιώνες!

Οι χιλιάδες των υπόλοιπων αποδείξεων περισσεύουν, αρκεί η μία, μόνη και μοναδική απόδειξη που έχω την τιμή να σας ανακοινώσω σήμερα, η γαρδούμπα.

Η κάπως βαρβαρική στ’ αυτιά μας ταπεινή αυτή λέξη, που ενθουσιάζει άπαν το ρωμαίικο άμα τε και πανελλήνιον, έλκει την καταγωγή της κατευθείαν από το προγονικό, και ελέγετο γαρδούμπιον!

Άδετε οι Ουρανοί ! Γαρδούμπιον έτρωγε ο Αθηναίος στην Αγορά και ο Σπαρτιάτης στα κλεφτά, γαρδούμπιον ο Μεγαλέξαντρος στην Πέλλα και ο Βυζαντινός στα ταβερνάκια του Βοσπόρου, γαρδούμπιον και ο Καραϊσκάκης, γαρδούμπιον και πάσης Ελλάδος. Και στα πέριξ! Να φας τούρκικο γαρδουμπάκι, αρβανίτικο, βουλγάρικο, σέρβικο και να γλείφεις τα δάχτυλά σου…

Από το «πειρατικό του Στάθη», στο Ποντίκι, 20-09-2018

Πηγή: topontiki.gr



Στάθης: Σχετικά με τον συντάκτη




Διαβάστε Περισσότερα »

Η κοινωνία του φόβου...

Γιώργος X. Παπασωτηρίου


"Μα πήγε να κλέψει", λέει αμήχανα εκείνη. "Και ο Γιάννης Αγιάννης έκλεψε: Διάβασες τους Άθλιους"; τη ρωτά εκείνος.

Ένας τρομαγμένος άνθρωπος. Ένας άρρωστος άνθρωπος. Προσπαθεί να διαφύγει από την παγίδα.

Στη φάκα μια ζωή. Μια ζωή να χτυπιέται στους τοίχους της απελπισίας του.

Και τα ζώα, συγνώμη τα ανθρωποειδή, μυρίζονται το φόβο και χιμούν. Τον χτυπούν και τον ξαναχτυπούν. Ερεθίζονται από το αίμα και ξαναχιμούν. Είναι τα θρασίμια που μόλις ξεφοβήθηκαν. Γιατί κι αυτοί προϊόντα του φόβου είναι. Ο φόβος τους αφαιρεί την κρίση. Το ενδεχόμενο να χάσουν την ορατότητά τους τους αφιονίζει. Τρελαίνονται στην ιδέα ότι θα χάσουν την ταυτισμένη με την Κατανάλωση της Εικόνας ζωή τους.

Αυτός ο μικρομεσαίος κυρ Παντελής είναι ήδη «φτιαγμένος» από την μεταπολιτική του φόβου που του έχει ενσταλάξει σαν δηλητήριο στο νου και στην καρδιά η μεταπολιτική του φόβου. Τα ακροδεξιά κόμματα βασίζονται στον φόβο. Τρομάζουν τους οπαδούς τους επισείοντας τα –επινοημένα- βάρβαρα χαρακτηριστικά του άλλου. Ο φόβος είναι η κινητήρια αρχή αυτής της μεταπολιτικής: φόβος των βαρβάρων-μεταναστών, φόβος της εγκληματικότητας, φόβος της ανεργίας, φόβος των συριζαίων, φόβος του διπλανού. Μια κοινωνία του μίσους και της γενικευμένης καχυποψίας γεννιέται εδώ.

Αυτός ο κοινωνικός και πολιτιστικός φασισμός είναι ο μεγάλος κίνδυνος, καθώς προτείνει ως στοιχείο κοινωνικής συνοχής το μίσος και όχι την Αγάπη και την Αλληλεγγύη. Έτσι, η ρίζα του ανήκειν και ο συνδετικός ιστός του συνανήκειν γίνεται το μίσος για τον άλλον!

Το μίσος αυτό των φασιστών βρίσκει «στέγη» και κατοικεί στο θεσμικό κέλυφος των πολιτικών σχηματισμών όπως η ΝΔ αλλά και μεγάλου μέρους της Εκκλησίας. Η τελευταία δεν έχει καμία σχέση με το περιεχόμενο της χριστιανικής αγάπης, αλλά είναι ένας ισχυρότατος θεσμός εξουσίας ακροδεξιού τύπου, δηλαδή της πιο άγριας μισαλλοδοξίας.

Όσο για την Αριστερά, αυτή θα αρκείται σε αμήχανα επιφωνήματα απελπισίας καθώς καθεύδει μακαρίως…

Πηγή: artinews.gr



Γιώργος X. Παπασωτηρίου: Σχετικά με τον συντάκτη




Διαβάστε Περισσότερα »

Επιστρέφει δυναμικά στο προσκήνιο ο πυρηνικός πόλεμος

Κώστας Γρίβας


Εδώ και μερικά χρόνια βρίσκεται υπό εξέλιξη μια κοσμογονικών διαστάσεων μετάλλαξη του διεθνούς συστήματος, η οποία θα κυοφορήσει ένα νέο κόσμο. Ορισμένες από τις κρίσιμης σημασίας αλλαγές που συντελούνται παγκοσμίως είναι η οικονομική, τεχνολογική και στρατιωτική άνοδος της Κίνας, η μετατροπή του πλανητικού συστήματος σε πολυπολικό, η τήξη των αρκτικών πάγων, η δημιουργία ενός πρωτοφανούς δυναμικής σινορωσικού άξονα και μια σειρά από άλλες.

Ωστόσο, μια αλλαγή που δεν έχει γίνει ιδιαίτερα αντιληπτή μέχρι σήμερα είναι η ορμητική επαναφορά του πολέμου ως παράγοντα διαμόρφωσης των διεθνών εξελίξεων. Αν και ο πόλεμος στη Γιουγκοσλαβία αποτέλεσε το πρώτο αποφασιστικό πλήγμα στην αφελή αντίληψη ότι «πόλεμοι δεν γίνονται πλέον στην Ευρώπη», εντούτοις, ακόμη και σήμερα, οι πιθανότητες ξεσπάσματος πολεμικής αντιπαράθεσης στη Γηραιά Ήπειρο, πιστεύεται ότι είναι δραματικά λιγότερες σε σχέση με το παρελθόν.

Ιδιαίτερα δε το εφιαλτικό ενδεχόμενο του πυρηνικού πολέμου στην Ευρώπη θεωρείται ότι έπαψε να υφίσταται με το τέλος του Ψυχρού Πολέμου και έκτοτε απασχολεί μόνο τους ιστορικούς και τους σεναριογράφους ταινιών επιστημονικής φαντασίας. Όμως, δεν είναι έτσι. Ή τουλάχιστον δεν πιστεύουν ότι είναι έτσι οι ΗΠΑ και η Ρωσία, οι οποίες φαίνεται ότι προετοιμάζονται για μια νέα μορφή «περιορισμένου» και «εξορθολογισμένου» πυρηνικού πολέμου.

Συγκεκριμένα, οι Αμερικανοί φοβούνται ότι η Ρωσία ενδέχεται να κάνει περιορισμένη χρήση πυρηνικών όπλων μικρής ισχύος από τα πρώτα στάδια μιας σύγκρουσης στην Ευρώπη, όπως για παράδειγμα στην Ουκρανία ή στις Δημοκρατίες της Βαλτικής. Έτσι θα θέσει εξαρχής την αντιπαράθεση μέσα σε ένα περιοριστικό «πυρηνικό πλαίσιο» (nuclear context) και να το απομονώσει από τυχόν διαθέσεις της Δύσης να αντιδράσει με στρατιωτικά μέτρα.

Ευέλικτος πυρηνικός πόλεμος


Αυτήν τη νέα, «περιορισμένων στοχοθετήσεων», πιθανή εφαρμογή της πυρηνικής ισχύος από πλευράς της Ρωσίας επιχειρεί να αντιμετωπίσει η νέα πυρηνική στρατηγική των ΗΠΑ, όπως εκφράζεται στο επίσημο έγγραφο της NPR (Nuclear Posture Review), που δόθηκε στη δημοσιότητα από το Πεντάγωνο τον Φεβρουάριο του 2018.

Για να αντιδράσουν σε αυτήν τη νέα απειλή, λοιπόν, οι ΗΠΑ φαίνεται πως επιδιώκουν και αυτές να αναπτύξουν πυρηνικά όπλα μικρής ισχύος, που θα μπορούν να χρησιμοποιηθούν ως ισοδύναμο σε παρόμοια ρωσικά όπλα, χωρίς να προκύπτει ο άμεσος κίνδυνος πυρηνικού πολέμου μεγάλης κλίμακας. Μεταξύ των άλλων, προβλέπεται ο εφοδιασμός των αμερικανικών υποβρυχίων με βαλλιστικούς πυραύλους (SLBM) Trident II D5 με νέες πυρηνικές κεφαλές μικρής ισχύος.

Ωστόσο, αυτό είναι απλώς το τελευταίο επεισόδιο σε μια σειρά αλλαγών στην πολεμική πραγματικότητα στην Ευρασία που έχει ξεκινήσει εδώ και καιρό. Για παράδειγμα, στις 26 Σεπτεμβρίου 2016, ο τότε υπουργός Άμυνας των ΗΠΑ, Ashton Carter, είχε δηλώσει ότι οι ΗΠΑ θα πρέπει να προετοιμάζονται για ένα νέο είδος συγκρούσεων στην Ευρώπη, αλλά και την Ασία, που θα περιλαμβάνουν τόσο συμβατική όσο και πυρηνική ισχύ.

Ο Αμερικανός υπουργός είχε δηλώσει ότι για να αντιμετωπίσουν αυτήν τη νέα πραγματικότητα, οι ΗΠΑ ετοιμάζουν στρατηγικές αποτροπής που θα περιλαμβάνουν μεικτή χρήση συμβατικών και πυρηνικών δυνάμεων. Επίσης, ο στρατηγός Curtis Scaparrotti, διοικητής της αμερικανικής Διοίκησης Ευρώπης (EUCOM), κατά τη διάρκεια κατάθεσής του στο Κογκρέσο στις 28 Μαρτίου 2017, είχε δηλώσει ότι η μεγαλύτερη ανησυχία του ήταν το μεγάλο «μη στρατηγικό» ρωσικό πυρηνικό οπλοστάσιο και το «ασαφές» πυρηνικό δόγμα της Ρωσίας.

Το δόγμα αυτό προβλέπει την πιθανή χρήση τακτικών πυρηνικών όπλων σε μια σύγκρουση, έτσι ώστε να την «κλιμακώσει», ή να την «αποκλιμακώσει» (escalate to de-escalate), αν δεν μπορούν να αντεπεξέλθουν οι συμβατικές αμυντικές δυνάμεις της χώρας. Δηλαδή, τα πυρηνικά όπλα λειτουργούν ως συμπλήρωμα της συμβατικής ισχύος και όχι ως κάτι εντελώς διαφορετικό από αυτήν.

Εμπλουτισμένος πόλεμος


Έχουμε λοιπόν, για πρώτη φορά εδώ και πολλές δεκαετίες, μια προσέγγιση των πυρηνικών όπλων όχι ως όπλων «τελευταίας επιλογής» (weapons of last resort), επιθυμητή χρήση των οποίων ήταν να μη χρησιμοποιηθούν ποτέ, αλλά ως υπό εξέταση ορθολογικές επιλογές για την επίτευξη «περιορισμένων στρατηγικών στόχων». Έτσι, ο πυρηνικός πόλεμος ξαναμπαίνει στο παιχνίδι των διεθνών στρατηγικών ανταγωνισμών με επιθετικό τρόπο.

Όμως, όταν η πιο ακραία μορφή πολέμου εμφανίζεται ξανά στο προσκήνιο είναι αναπόφευκτο ότι θα συμπαρασύρει μαζί της και άλλες μορφές πολέμου. Με άλλα λόγια, ο πόλεμος επανέρχεται δυναμικά ως μέσον διαμόρφωσης των διεθνών εξελίξεων, ιδιαίτερα δε σήμερα που έχει μια πιο εμπλουτισμένη εργαλειοθήκη σε σχέση με το κοντινό παρελθόν.

Αντιλήψεις όπως αυτής των «πολυχωρικών» (multi domain) επιχειρήσεων, που περιλαμβάνουν δράσεις στο διάστημα και τον κυβερνοχώρο, ή του υβριδικού πολέμου, όπου συνυπάρχουν και συλλειτουργούν πολλές μορφές στρατιωτικής ισχύος, ψυχολογικών επιχειρήσεων, τρομοκρατίας, παραστρατιωτικών δράσεων κλπ, διευκολύνουν την καταφυγή στα όπλα γιατί θολώνουν τα όρια μεταξύ ειρήνης και πολέμου.

Τέλος, η πολυπολική μορφή του σημερινού διεθνούς συστήματος, όπου μεγάλοι, μεσαίοι και μικροί δρώντες κονταροχτυπιούνται για ένα όσο το δυνατόν καλύτερο πλασάρισμα στην ευρασιατική σκακιέρα, διευκολύνει επίσης την καταφυγή στον πόλεμο. Πολλώ δε μάλλον όταν αυτός ταιριάζει σε πολύ περισσότερες καταστάσεις από ότι στο παρελθόν, χάρη στις πιο «εμπλουτισμένες» του μορφές.

Ενδέχεται, λοιπόν, να βρισκόμαστε στην αρχή μιας νέας ιστορικής εποχής, όπου η καταφυγή στην πολεμική βία θα είναι πολύ πιο εύκολη σε σχέση με το παρελθόν από κρατικούς δρώντες για την επίτευξη γεωπολιτικών στοχεύσεων. Η Ελλάδα βρίσκεται σε μια γειτονιά του διεθνούς συστήματος όπου, βάσει του παρελθόντος της, η νέα αυτή μόδα ενδέχεται να βρει εφαρμογές.

Πηγή: slpress.gr



Κώστας Γρίβας: Σχετικά με τον συντάκτη




Διαβάστε Περισσότερα »

Η καθεμέρα του

Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης


Θα βάλει το κοστούμι του με την ξεχειλωμένη φόδρα. Θα κάνει κόμπο την ξεβαμμένη γραβάτα. Θα επιβιβαστεί στο λεωφορείο της γραμμής. Θα κατέβει τέσσερις στάσεις παρακάτω. Θα αρχίσει να κόβει βόλτες γύρω από το σούπερ μάρκετ. Θα συνεχίσει παρατηρώντας τους περαστικούς. Θα πλησιάσει τον κάδο απορριμμάτων.

Θα βγάλει για να πετάξει μια σακούλα. Θα κάνει ότι κάτι του έπεσε. Θα εντοπίσει τα πεταμένα μαρούλια ή τις σάπιες πατάτες ή μια τρύπια συσκευασία καφέ. Θα μισογεμίσει τη σακούλα του. Θα κλείσει τον κάδο.

Θα υποκριθεί τον ανήξερο μπροστά στους περαστικούς που θα υποκριθούν τους ανήξερους.

Θα επιβιβαστεί στο λεωφορείο της γραμμής. Θα κατέβει τέσσερις στάσεις παρακάτω. Θα βηματίσει καμαρωτός στη γειτονιά του. Θα φτάσει σπίτι του. Θα ανοίξει την πόρτα για να μπει.

Μια επανάληψη η ζωή του, απ’ όταν απολύθηκε από τη δουλειά του. Με τις ίδιες ακριβώς ενέργειες, τις ίδιες ακριβώς σκέψεις και τις ίδιες ακριβώς σιωπές. Μόνο όταν ακουμπάει τη σακούλα του στο τραπέζι και νιώθει τα γόνατά του να λυγίζουν, ενώ κάθεται στην καρέκλα με τις παλάμες να σκεπάζουν το πρόσωπό του υπάρχει πάντα κάποια διαφορά.

Τέσσερα χρόνια τώρα έχει αναπτύξει μια τεράστια γκάμα λυγμών. Κάθε μέρα δοκιμάζει κι έναν άλλον.

Πηγή: artinews.gr



Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης: Σχετικά με τον συντάκτη




Διαβάστε Περισσότερα »

Διεθνείς σχέσεις για μικρές οθόνες

Άρης Χατζηστεφάνου


Η πολιτική και η γεωπολιτική επιστρέφει δυναμικά σε σειρά ξένων τηλεοπτικών παραγωγών που τολμούν να ασχοληθούν με τα πιο φλέγοντα διεθνή ζητήματα. Αλλη μια φορά, όμως, απλώς αναπαράγουν την κυρίαρχη αφήγηση στις διεθνείς ισορροπίες δυνάμεων.

Εξι έως δέκα εκατομμύρια Βρετανοί καθηλώνονται κάθε Τετάρτη μπροστά στις τηλεοράσεις τους για να παρακολουθήσουν την τηλεοπτική σειρά του BBC, με τίτλο Bodyguard. Ενας βετεράνος στρατιώτης που έχει επιστρέψει με συμπτώματα μετατραυματικού στρες από το Ιράκ αναλαμβάνει την προστασία της υπουργού Εσωτερικών – μιας από τους πολιτικούς που τον έστειλαν στον πόλεμο με την ψήφο τους στο Κοινοβούλιο.

Αν και η σειρά περιλαμβάνει όλα τα στοιχεία των εύκολων τηλεοπτικών συνταγών (ο όμορφος, γεροδεμένος σωματοφύλακας ερωτεύεται την υπουργό εν μέσω συναρπαστικών εκρήξεων, ανθρωποκυνηγητών και μιας διάχυτης ισλαμοφοβίας) ήταν κυρίως οι πολιτικές προεκτάσεις που καθήλωσαν τους θεατές στις πολυθρόνες τους.

Οι μυστικές υπηρεσίες παίζουν εξίσου βρόμικα παιχνίδια με τους τρομοκράτες, ενώ οι Βρετανοί υπουργοί, με πρόσχημα την τρομοκρατία, δημιουργούν μια αστυνομοκρατούμενη κοινωνία, μετατοπίζοντας συνεχώς το πολιτικό σκηνικό προς τον απολυταρχισμό.

Fauda

Οι Βρετανοί θεατές βέβαια θυμούνται ότι στη θέση της υπουργού Εσωτερικών της σειράς είχε βρεθεί στην πραγματικότητα η σημερινή πρωθυπουργός Τερέζα Μέι. Και μπορεί αυτή να μην είχε ερωτικές σχέσεις με τους σωματοφύλακές της, αλλά προωθούσε μια εξίσου αντιδραστική ατζέντα με εκείνη της πρωταγωνίστριας του «Bodyguard».

Ισως γι' αυτό, όταν δημοσιογράφοι ρώτησαν την Τερέζα Μέι αν βλέπει το «Bodyguard», αυτή απάντησε αρνητικά σημειώνοντας ότι τα βράδια θέλει να βλέπει «κάτι που να την ηρεμεί» (και όχι σκηνές από το σκοτεινό παρελθόν της).

Για την ιστορία η μόνη Βρετανίδα πρωθυπουργός που θυμόμαστε να είχε αγκαλιάσει πραγματικά μια τηλεοπτική σειρά του BBC ήταν η Μάργκαρετ Θάτσερ, όταν εμφανίστηκε μαζί με τους ηθοποιούς της σειράς «Μάλιστα, Κύριε υπουργέ». Λέγεται μάλιστα ότι της άρεσαν τόσο οι νεοφιλελεύθερες απόψεις που εξέφραζε η σειρά ώστε ζήτησε να γράψει μόνη της το σενάριο ενός επεισοδίου.

Bodyguard

Το «Bodyguard» εντάσσεται σε μια σειρά νέων τηλεοπτικών παραγωγών από την Ευρώπη, που επαναφέρουν την πολιτική και τη γεωπολιτική στο επίκεντρο της δράσης τους. Ενώ όμως υπόσχονται μια αντικειμενική και ανεξάρτητη απεικόνιση των διεθνών σχέσεων, τις περισσότερες φορές απλώς αναπαράγουν το πνεύμα των κυρίαρχων μέσων ενημέρωσης.

Ενα από τα χαρακτηριστικότερα παραδείγματα των τελευταίων χρόνων ήταν το «Occupied», η πιο ακριβή τηλεοπτική παραγωγή της Νορβηγίας, με την οποία οι σκανδιναβικές χώρες απέδειξαν ότι μπορούν να ασχοληθούν και με κάτι άλλο πέρα από σκοτεινά, αστυνομικά σίριαλ.

Η ιστορία διαδραματίζεται στο πολύ κοντινό μέλλον ύστερα από μια ακόμη οικονομική κρίση, που έχει αφήσει ολόκληρη την Ευρώπη να εξαρτάται ενεργειακά από το πετρέλαιο και το φυσικό αέριο της Νορβηγίας.

Οταν όμως ο Νορβηγός πρωθυπουργός, από το κόμμα των Πρασίνων, ανακοινώνει αιφνιδιαστικά ότι διακόπτει την παραγωγή πετρελαίου και φυσικού αερίου για να στραφεί σε πιο φιλικές για το περιβάλλον μορφές ενέργειας, συμβαίνει κάτι αναπάντεχο: Ειδικές δυνάμεις του ρωσικού στρατού τον απαγάγουν και τον προειδοποιούν ότι εάν δεν διατηρήσει την παραγωγή πετρελαίου θα ακολουθήσει ολοκληρωτική εισβολή και κατάληψη της Νορβηγίας.

Οπως μαθαίνουμε, βέβαια, ήδη από τα πρώτα λεπτά του πρώτου επεισοδίου, τη ρωσική επέμβαση έχει ζητήσει η Ευρωπαϊκή Ενωση – γνωστή για τις πιέσεις και τις ανατροπές κυβερνήσεων που δεν συμφωνούν με την πολιτική της. Παρ' όλα αυτά το «Occupied» δεν κατάφερε να ξεφύγει από το κλίμα της αντιρωσικής υστερίας των τελευταίων χρόνων, που παρουσιάζει τη Μόσχα έτοιμη να παρέμβει σε ολόκληρο τον πλανήτη, ενώ παράλληλα αποσιωπά τη συνεχή μετακίνηση αμερικανικών και ΝΑΤΟϊκών δυνάμεων όλο και πιο κοντά στα ρωσικά σύνορά.

Τη δική του εκδοχή του γεωπολιτικού σίριαλ παρουσιάζει τα τελευταία χρόνια και το Ισραήλ με την παραγωγή Fauda, που διηγείται την ιστορία ειδικών δυνάμεων του ισραηλινού στρατού, που παρεισφρέουν στα κατεχόμενα παλαιστινιακά εδάφη προσποιούμενοι τους Αραβες. Η ομολογουμένως συναρπαστική σειρά (τουλάχιστον στον πρώτο αλλά όχι τόσο στο δεύτερο κύκλο) παρουσιάστηκε στα διεθνή μέσα ενημέρωσης σαν «αντικειμενική» και «ισορροπημένη», καθώς παρουσιάζει και τις ζωές των Παλαιστίνιων μαχητών.

Σε αυτή την αληθοφάνεια όμως κρύβεται και η μαεστρία της προπαγάνδας. Οι Παλαιστίνιοι, όπως και οι Ισραηλινοί, φαίνεται να έχουν εμπλακεί σε μια βεντέτα, την οποία κανένας δεν θυμάται πώς ξεκίνησε και κανείς δεν ξέρει πώς να τελειώσει. Ολόκληρο το μεσανατολικό ζήτημα εντάσσεται στην κυρίαρχη αφήγηση περί του «κύκλου αίματος», με τον οποίο τα διεθνή μέσα ενημέρωσης εξισώνουν τον θύμα με τον θύτη και τον κατακτητή με τον κατακτημένο.

Οι επιπτώσεις της παράνομης κατοχής των Παλαιστινιακών εδαφών είναι σχεδόν ανύπαρκτες στο σενάριο και οι Παλαιστίνιοι της Χαμάς και άλλων οργανώσεων κινούνται αποκλειστικά από τα προσωπικά ή τα μικροκομματικά τους πάθη.

Παρ' όλα αυτά οι ισραηλινές όπως και αρκετές ευρωπαϊκές τηλεοπτικές παραγωγές καταφέρνουν να παρουσιάζουν τα δημιουργήματά τους σαν «ψύχραιμες» και αποστασιοποιημένες αναλύσεις της πραγματικότητας.

Αντίθετα οι αμερικανικές τηλεσειρές (παλαιότερα το «24 ώρες», στη συνέχεια το Homeland και τώρα το Designated Survivor, που διηγείται τον θάνατο όλων των Αμερικανών πολιτικών ύστερα από μια τρομοκρατική επίθεση στο Καπιτώλιο) παραμένουν αγκιστρωμένες σε απλουστευτικές μορφές προπαγάνδας. Το αποτέλεσμα είναι φυσικά το ίδιο, απλώς το ευρωπαϊκό κοινό μάλλον χρειάζεται λίγο πιο ευφυή σενάρια για να παραμυθιαστεί.

Δείτε


Fauda (Χάος): Το μόνο που χρειάζεται να ξέρετε είναι ότι ο πρωταγωνιστής ήταν πραγματικά μέλος των μυστικών υπηρεσιών των ισραηλινών ενόπλων δυνάμεων.

Occupied: Οι Νορβηγοί δείχνουν πόσο «εύκολο» είναι να αποδεχτείς την ξένη κατοχή στη χώρα σου. Και το κάνουν χωρίς να χρησιμοποιήσουν ούτε μια φορά τη λέξη Κουίσλινγκ.

Πηγή: efsyn.gr



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Έχουμε χρέος να αγωνιστούμε ενωμένοι...

Βασίλης Μακρίδης


► Με αφορμή την υπόθεση της δίωξης του Παν. Λαφαζάνη και άλλων κινηματικών αγωνιστών με ένα σαθρό και διάτρητο, απ' όλες τις απόψεις, κατηγορητήριο, παρατηρώ εντός του Διαδικτύου (και του ΦΒ ειδικότερα) δύο τάσεις στον «καθ' ημάς» κόσμο, αυτόν δηλαδή που αυτοπροσδιορίζεται ως «αριστερός», σε όλες του τις εκφάνσεις (και με την -πάντα- απαραίτητη διευκρίνιση, ότι στην Αριστερά ΔΕΝ συμπεριλαμβάνεται, βάσει κανενός κριτηρίου, πλέον, ο ΣΥΡΙΖΑ).

► Η πρώτη (που είναι και πλειονοτική) είναι υποστηρικτική και αναγνωρίζει την πολύ ευρύτερη σημασία της ίδιας της πράξης της δίωξης, αφού δεν στοχοποιούνται μόνο ο Παν. Λαφαζάνης ή/και οι υπόλοιποι αγωνιστές προσωπικά, ούτε καν μόνο οι συλλογικότητες στις οποίες συμμετέχουν.

Η δίωξη αυτή πιστοποιεί, στην πραγματικότητα, την σταδιακή ποινικοποίηση της πολιτικής δράσης, ειδικότερα δε της αντισυστημικής και την ροπή σε καταστάσεις τύπου «Δημοκρατίας της Βαϊμάρης». Γι' αυτό και αφορά όλον τον αριστερό, προοδευτικό και δημοκρατικό κόσμο, από τους απλούς αγωνιστές μέχρι τους πολιτικούς φορείς που αυτοπροσδιορίζονται σε αυτούς τους χώρους.

► Η δεύτερη (που είναι μειοψηφική, πλην υπαρκτή), εξαντλείται περισσότερο στις (προσωπικές, πολιτικές ή άλλες) διαφορές των γραφόντων και αγνοεί τις ευρύτερες πολιτικές παραμέτρους του όλου ζητήματος εκφράζοντας, στην καλύτερη των περιπτώσεων, αδιαφορία...

► Ειλικρινά, δεν θα ήθελα να οδηγηθούμε στην τραγική επανάληψη της ρήσης του πάστορα Νόιμέλερ αναφορικά με τον ναζισμό. Ούτε (φευ!) θα ευχόμουν σε κανέναν/-μία από εμάς να βιώσουμε αυτά που βίωσαν οι πρόγονοι των περισσοτέρων από εμάς, όταν τους χτυπούσε, χαράματα, την πόρτα ο... «γαλατάς»...

► Έχουμε χρέος να αγωνιστούμε ενωμένοι, για να είμαστε και δυνατοί. Η «πολυτέλεια» της ανάδειξης, κυρίως, των διαφορών μας έχει εκλείψει... Στις ημέρες μας δεν λύνεται το ζήτημα εάν δίκιο είχαν ο Μαρξ ή ο Προυντόν, ο Λένιν ή η Ρόζα, ο Στάλιν ή ο Τρότσκι και δεν ξέρω κι εγώ ποιοι/-ες άλλοι/-ες μεταξύ τους...

Και, έχοντας ως βάση την όποια θεωρητική μας κατάρτιση, θα πρέπει να κατανοήσουμε ότι η βασική αντίθεση μπορεί να μην έχει αλλάξει, η ΚΥΡΙΑΡΧΗ, όμως, αλλάζει κατά καιρούς, κάτι που από εμάς απαιτεί την ανάλογη προσαρμογή και ανταπόκριση...

Αλλιώς θα παραμένουμε, καθένας και καθεμιά, στην «αυτοεπιβεβαίωσή» μας και στον μικρόκοσμό μας, όταν ο κόσμος γύρω θα προχωρά ΧΩΡΙΣ εμάς, αλλά οι εξουσίες θα εξακολουθήσουν να αποφασίζουν για ΟΛΟΥΣ/-ΕΣ εμάς...



Βασίλης Μακρίδης: Σχετικά με τον συντάκτη




Διαβάστε Περισσότερα »

Κυριακή, 23 Σεπτεμβρίου 2018

Προς συμμόρφωση των απανταχού Γιάννη-Αγιάννηδων…

Ευαγγελία Τυμπλαλέξη


Καθημερινές αναλύσεις για την πορεία της Οικονομίας και για την εξέλιξη της αστάθειας στην ευρύτερη ζώνη. Οι καταθέσεις και οι διαρροές τους. Επιχειρήσεις ισχύος με την Αποικιοποίηση και την Οικειοποίηση στο ακρόβαθρο του στόχου. Οι συντάξεις και το ψαλίδισμά τους. Κανείς δεν μιλάει για τους «Αόρατους»!!

Πολλάκις έχω αναρωτηθεί σχετικά με την Ευθύνη του ατόμου και των μαζών. Έχουμε μερίδιο στο Γίγνεσθαι ή είμαστε έρμαια στον Καραγκιοζομπερντέ;;;

Η Ιστορία έχει αποδείξει πως ο «ανθρωπάκος… ο Μέγας» θέλγεται απ’ τη φρίκη, την οποία επινοεί προς επικυριαρχία σε άλλα ομοειδή ή αλλοειδή Ζώα - χρησιμοποιεί προς παραδειγματισμό - προωθεί ως «ψυχαγωγική» αντίσταση. Κατά την παρατήρηση-μελέτη των κοινωνικών δομών ανά τους αιώνες πάντα υπάρχει η Ταξική διαστρωμάτωση, κάποιοι ευυπόληπτοι που ακολουθούν κατά γράμμα τον νομικισμό, που οι ίδιοι συντάσσουν και στον οποίο στηρίζουν την προστασία των αγαθών - της θέσης - του γοήτρου τους και κάποιοι διώκονται επειδή αντιτίθενται στην τυπολατρεία. Αναδρομικά λοιπόν, ποιοι ήταν:

  • αυτοί, που ρίχνονταν στο Βάραθρο απέναντι απ’ την Ακρόπολη στην Αθήνα των Κλασσικών Χρόνων, και για ποιους λόγους «στέφονταν με το ακάνθινο στεφάνι» του Μελλοθάνατου;; Δόκιμο να διασαφηνιστεί πως το Βάραθρο βρισκόταν επί του δημόσιου δρόμου προς τον Πειραιά, ώστε να εκτίθεται το κατακρεουργημένο σώμα στη θέα των περαστικών προς φρονηματισμό τους.
  • αυτοί, που αποφάσιζαν να καταθέσουν τη ζωή τους οβολό στις Μονομαχίες της αιμοδιψούς Ρωμαϊκής Κοινωνίας, και για ποιους λόγους υπηρετούσαν τον εκπαιδευτικό πυρήνα της απόλυτης πολεμικής μηχανής;; Δόκιμο να διασαφηνιστεί πως ο όρος Gladiator έλκει τη ρίζα του απ’ το gladius, που σημαίνει ξίφος. Ο Μονομάχος ετοιμαζόταν με τελετουργική μύηση στην αγριότητα και στην εξολόθρευση του «αντιπάλου», ο οποίος διήγε τις ίδιες ακριβώς συνθήκες βίου κι επομένως δεν ήταν και τόσο «αντίπαλος»! Στην ουσία οι πραγματικοί Αντίπαλοι έκλειναν τα εισιτήριά τους για τις κερκίδες των επισήμων ή των Μεσαίων και Μικρό-μεσαίων Αστών. Δεν είναι τυχαίο που ονομαζόταν η Μονομαχία munera, που σημαίνει «Δημόσια Προσφορά»!! Οι θεατές υπό το πρόσχημα του εξιλασμού των Πνευμάτων των Νεκρών - των Θεοτήτων - των θανόντων Αριστοκρατών μηχανεύονταν αιματηρές αναπαραστάσεις για να θριαμβολογήσουν σχετικά με την υπεροχή τους.
  • αυτοί, που ρίχνονταν βορά στην αρένα των Θηριομαχιών, στο θέατρο του Διονύσου των Αθηνών και στην Κόρινθο κατά τη μετάβαση στους Ρωμαϊκούς χρόνους;; Δόκιμο να διασαφηνιστεί πως οι «Αθηναίοι Αστοί ανέχονταν να ρέει άφθονο ανθρώπινο αίμα κάτω απ’ την Ακρόπολη, εκεί που κάποτε πρωτοστατούσε η Τραγωδία» κατά την αγανάκτηση του λαϊκού φιλοσόφου Δίων του Προυσαεύς!!
  • αυτοί, που στην Ευρωπαϊκή Δύση του Μεσαίωνα και των Νεότερων Χρόνων, θυσιάζονταν στις πυρές - τους τετραχισμούς - την καρμανιόλα;; Δόκιμο να διασαφηνιστεί πως ο Τετραχισμός συνιστούσε είδος θανατικής ποινής, που επιβαλλόταν στη Γαλλία κατά την εποχή της Μοναρχίας σε ανθρώπους που αποπειρώνται δολοφονία κατά του Βασιλιά, αποτίναξη του ζυγού δηλαδή!! Ο «αντιρρησίας συνειδήσεως» προσδενόταν σε τέσσερα άλογα, τα οποία κατά τον καλπασμό τους διαιρούσαν στα τέσσερα το άτυχο σώμα. Και στα τρία τερατώδους σύλληψης θεάματα οι θεατές προέρχονταν απ’ τα στρώματα των αστών, οι οποίοι τοιουτοτρόπως έδειχναν το διεκπεραιωτικό τους στυλοπάτι στον Μονάρχη και την πάταξη οιασδήποτε μορφής αντίστασης της φτωχολογιάς.
  • αυτοί, που υποβάλλονταν στις αποτρόπαιες πρακτικές φάλαγγας - παλουκωμάτων - τσιγκελιών - αποκεφαλισμών, στην Οθωμανική Αυτοκρατορία;; Δόκιμο να διασαφηνιστεί πως οι «αξιόποινες πράξεις» έβλεπαν την τέλεση της ποινής τους σε κεντρικά σημεία των Πόλεων, όπου οι περαστικοί από θεατές μετατρέπονταν σε συνεργούς.
  • αυτοί, που υπόκειντο σε πάνδημες διαπομπεύσεις στις Πλατείες νησιών και Πόλεων ως «Μοιχοί-Μοιχαλίδες»;; Δόκιμο να αναφερθεί πως οι ποινές ενείχαν ταξικό χαρακτήρα, αφού οι έχοντες μπορούσαν να εξαγοράσουν την ποινή τους και βεβαίως οι έχοντες ήσαν και οι Πελάτες στα πορνεία!
  • αυτοί, των οποίων το σώμα παρέμενε πισσωμένο στο ικρίωμα επί μήνες κατά την Αγγλική κατοχή;; Δόκιμο να αναφερθεί πως στη Ζάκυνθο οι αγχόνες στήνονταν σε υψώματα, ώστε οι διαβάτες να τα βλέπουν και να συμπράττουν εν τέλει στο ανοσιούργημα.
  • αυτοί, που αιματοκυλίστηκαν στους Ιπποδρόμους κατά την περίοδο των Βυζαντινών Αυτοκρατόρων;; Δόκιμο να αναφερθεί πως ο εκάστοτε Αυτοκράτορας έθετε στη λαϊκή βάση τις υπόνοιές του περί «σφετερισμού του Θρόνου». Οι εξαθλιωμένες μάζες απ’ την απαιδευσία και την πείνα επιδίδονταν σε διαπόμπευση και άνανδρη κακοποίηση των ανυπεράσπιστων κι αιμόφυρτων κρατουμένων, επειδή εναντιώνονταν στην καύση των «Μαγισσών» - στον λιθοβολισμό των «απίστων»! Οι έξω-δυναστικές συγκρούσεις μετεξελίσσονταν σε έσω-δυναστική διαπάλη των Τάξεων.

Όσο και να μελετήσουμε, καταλήγουμε στα ίδια συμπεράσματα. Οι μορφές Εξουσίας ενσπείρουν νάρκες στο Κοινωνικό σώμα και σε πιθανή έκρηξή τους δεν αφυπνίζεται το ανθρώπινο αλλά το ταξικό ένστικτο. Οι αποθηριωμένες αγέλες διψούν για αυτοδικία. Στο παλκοσένικο τα ανώτερα στρώματα θέτουν έναν Γιάννη-Αγιάννη να πρωτοστατεί και να διασαλεύει την Τάξιν, ώστε να κληθούν τα μεσαία και μικρό-μεσαία στρώματα όχι για να υπερασπιστούν τον θώκο του Ανώτερου Αξιώματος, το οποίο είναι δεδομένο, αλλά να διασφαλίσουν τα προνόμια και κέρδη, που απέσπασαν απ’ τη συνέργεια, ώστε να μην καταστούν διαφυγόντα.

Η Βία λοιπόν επεβλήθη ως καταπιεστικό αντίδωρο ανά τους αιώνες και σε μεταπολιτευτικό επίπεδο διαχέεται ενεργοποιώντας τους βραχίονες του κορπορατισμού στην ημεδαπή - στην διηπειρωτική - στην διατλαντική συμμαχία. Επιπροσθέτως χρησιμοποιεί ως Μάννα εξ ουρανού την προέκταση, που τεχνούργησε με κινήσεις χειρουργικής συνέπειας και λεπτομέρειας. Είναι η ασύμμετρη Απειλή εξ Ανατολάς, που επικρέμαται σαν Δαμόκλειος Σπάθη. Σιγά αλλά σταθερά το φαινόμενο ISIS επελαύνει στην Ανατολή με μαζικές εκτελέσεις ετερόδοξων - καρατόμηση ομήρων - βασανισμούς γυναικών - διαπόμπευση της ελεύθερης σεξουαλικότητας και των συναφών μορφών της και παρελαύνει στη Δύση με διεμβόλιση της Συνείδησης. Το φαινόμενο ISIS συνιστά μία δυσπρόσιτη και μάλλον δυσεπίλυτη θεματική, επειδή αφορμάται από πολλαπλότητα αιτιών και αιτιάσεων. Ο Ιμπεριαλισμός με τις καταπιεστικές μεθόδους αιώνων. Οι παθογένειες κατακερματισμού των κοινωνικών στρωμάτων που ερείδονται σε θρησκευτικές αντινομίες, όπως η προαιώνια έχθρα ανάμεσα στις βαρύνουσας σημασίας συνιστώσες του Ισλαμισμού, των Σουνιτών και Σιιτών. Η διαπάλη των Τάξεων και η ανύπαρκτη Ηθική της Τεχνολογίας. Η Εταιρειοκρατία και ο Κρατικός Κορπορατισμός που υπερφαλάγγισε εδώ και πολλές δεκαετίες τον Δημόσιο Τομέα. «Αυτός ο Κόσμος χωρίς αξίες, στον οποίο οι αξίες έχουν προστεθεί από ανθρώπινη επιλογή, είναι κατώτερος του Ανθρώπου, ένας Κόσμος αντικειμένων-πραγμάτων. Ένας Κόσμος χωρίς ανθρώπους. Ένας Κόσμος απ’ τον οποίο ο άνθρωπος αυτοβούλως έχει αποχωρήσει και στον οποίο είναι έτσι ικανός να επιβάλει τη βούλησή του» όπως χαρακτηριστικά διατυπώνει ο Louis Dumont, με την παρατηρητική του Φιλοσοφία να εστιάζει στους Πολιτισμούς ανά τον Κόσμο και εντρύφηση στον Δυτικό και Ινδικό Πολιτισμό.

Όλες οι παράμετροι που συνιστούν την Τρομοκρατία ως συγκεντρωτικό αντίδοτο και μεταπολιτευτικά αποτυπώνεται ως εξής:

  • Τα κράτη-μέλη της Ευρωπαϊκής Ενώσεως συνέπραξαν το 1975 στη σύσταση της ομάδας TREVI προς επίρρωση των ανακλαστικών απέναντι στην διασυνοριακή Τρομοκρατία.Από τούδε και στο εξής οι Αστυνομικές Αρχές δηλώνουν την ομόψυχη συνεργασία τους απέναντι στον Εχθρό.
  • Το 1993 έρχεται η Συνθήκη του Μάαστριχτ να επισφραγίσει την κολεγιά δια της συμπερίληψης του «μείζονος οργανωμένου εγκλήματος» στον Τομέα Δικαιοσύνης και Εσωτερικών Υποθέσεων.
  • Το 1995 συμπηγνύεται η Europol με «όραμα» τον εντοπισμό - τη δίωξη - τη σύλληψη των Εγκληματιών. Η εν λόγω συμφωνία τίθεται σε ισχύ το 1999 και στο πλαίσιο εφαρμογής της ορίζεται ειδικό Τμήμα διασυνδέσεων με τα ομόλογά του ανά την Ευρωπαϊκή Επικράτεια και με το Κεντρικό στη Χάγη, του οποίου η συγκεντρωτική αρμοδιότητα επιτυγχάνεται με την ψήφιση της Συνθήκης του Άμστερνταμ το 1997.
  • Το 1999 το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο υπό την προεδρία του Jacques Santier στο Τάμπερε προχωρεί στην πλήρωση της Δικαστικής Συνεργασίας. Οι εκπρόσωποι των χωρών της Ευρωζώνης ευαγγελίζονταν τη συνδιαμόρφωση προγραμμάτων με γνώμονα την παγίωση των «Ελευθερίας - Ασφάλειας - Δικαιοσύνης», αρχές οι οποίες τη μεσολαβήσει «Πολιτικής βούλησης» θα αναφαίνονταν ως οι πλέον ικανές να υποστηρίξουν τα Ανθρώπινα Δικαιώματα και να σταθούν τροχοπέδη στην εξάπλωση της Βίας. Στο πλαίσιο αυτής της απόφασης συνυφαίνεται και η Αρχή της Αμοιβαίας Αναγνώρισης Δικαστικών Αποφάσεων.
  • Στις 5 Σεπτεμβρίου το 2001, ας προσέξουμε την ημερομηνία, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο κατακυρώνει μία Απόφαση-Πλαίσιο, με την οποία ακυρώνεται η επιμέρους κρατική δικαιοδοσία και αντικαθίσταται με το «Ευρωπαϊκό Ένταλμα Έρευνας και Σύλληψης», το οποίο υποστηρίζεται ταυτόχρονα από νομοθετικές διατάξεις που εδράζονται σε διαφοροποιημένους κανόνες και διευκρινίσεις περί των όρων «Έγκλημα» και «Ποινή». Συνακόλουθα ανοίγει διάπλατα η κερκόπορτα παρείσφρησης του «Ευρωπαϊκού Εντάλματος Έρευνας και Σύλληψης» ως το πλέον εντεταλμένο. Το «τρομοκρατικό χτύπημα» της 11ης Σεπτέμβρη προσφέρει τον καταλύτη για ισχυροποίηση του Νομοθετικού πυλώνα κατά της Τρομοκρατίας.
  • Το 2002 λαμβάνει τη σκυτάλη απ’ τους προκατόχους, οι οποίοι θεμελιώνουν τους απαραίτητους ακρογωνιαίους λίθους, η Eurojust. Η απόφαση 2002/187/ΔΕΥ και η τροποποίηση αυτής, 2009/426/ΔΕΥ αρθρώνουν θεσμικά τον συντονισμό των Εισαγγελικών Αρχών. Εκπρόσωποι Εισαγγελείς μεταβαίνουν στη Χάγη, ώστε να προσκομίσουν τα δέοντα από πλευράς της κάθε χώρας για την κατάρτιση των Αποφάσεων-Πλαίσιο. Από κοινού με το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο στοιχειοθετούν νομικά ερείσματα παράκαμψης Ενταλμάτων και Διαδικασίες Έκδοσης και αντικατάστασης των Διαδικασιών με «απλή μεταφορά» των κατηγορουμένων.
  • Το 2003 μοριοδοτείται η σύμπραξη Ευρωπαϊκής Ενώσεως και Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής με την υπογραφή της Συμφωνίας Έκδοσης και Αμοιβαίας Δικαστικής Συνδρομής, η οποία ωστόσο αντιπαρέρχεται τη Διακήρυξη Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, αφού η παράγραφος «Passenger Name Records=PNR=Διαβίβαση Ονομαστικών Στοιχείων Επιβατών» εμφανίζεται διάτρητη Νομικά.
  • Το 2004 και με αφορμή τις βομβιστικές επιθέσεις στη Μαδρίτη το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο διακηρύττει τη «Ρήτρα Αλληλεγγύης=Solidarity Clause», της οποίας η θεσμοθέτηση ταξινομείται στο Άρθρο 222 της Συνθήκης για τη λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης=ΣΛΕΕ. Το μέλημα της Διακήρυξης είναι η πρόληψη των τρομοκρατικών κρουσμάτων.
  • Το 2005 και με αφορμή τις βομβιστικές επιθέσεις στο Λονδίνο ενσωματώνεται και η «Αντιτρομοκρατική Στρατηγική», με την οποία δομείται ένα πυκνό πλαίσιο πρόληψης - προστασίας - καταστολής - αντιμετώπισης.
  • Το 2009 και αφού οι εμπόλεμες συγκρούσεις στη Μέση Ανατολή μαίνονται και πυροδοτούν την ανεξέλεγκτη ροή μεταναστών και προσφύγων, το «Πρόγραμμα της Στοκχόλμης» εμφανίζει τη «διάθεση» «Προσέγγισης του Ουσιαστικού και Ποινικού Δικαίου», το οποίο επικαιροποιείται το 2010 και εμπεριέχει «Νομοθετικές και μη-Νομοθετικές!!» διευθετήσεις για την οριοθέτηση ενός «Ελεύθερου χώρου Ασφάλειας και Δικαιοσύνης»!! Κάτι που απαιτεί κεντρομόλο πλαίσιο αποφάσεων.
  • Το 2012 υπό τα όμματα του Πολίτη η «Διασφάλιση της ιδιωτικής Ζωής του Ατόμου σ’ έναν συνδεδεμένο Κόσμο», τουτέστιν το Ευρωπαϊκό Πλαίσιο Προστασίας Δεδομένων, το οποίο ενδιατρίβει σε λεπτομέρειες σχετικά με το ψηφιακό περιβάλλον. Μία τροποποίηση που ανατρέπει την Απόφαση-Πλαίσιο 2008/977/ΔΕΥ, ώστε να προστατεύονται τα προσωπικά δεδομένα που κρίνονται ωστόσο παραβιασμένα λόγω της επεξεργασίας για σκοπούς Πρόληψης και Διερεύνησης αξιόποινων πράξεων!!
  • Το 2015 στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο ρυθμίζεται η «Ευρωπαϊκή Ατζέντα για την Εσωτερική Ασφάλεια», κατά την οποία γίνονται σεβαστές οι δραστηριότητες των Κρατών αλλά επιβάλλεται η κεντροποίηση της λήψης των Αποφάσεων στο όνομα των «Διασυνοριακών Κινδύνων» και με πρώτιστο στόχο την τρομοκρατία - το οργανωμένο έγκλημα - το έγκλημα στον κυβερνοχώρο. Ωσαύτως δημιουργείται το σύστημα ECRIS, το οποίο προβλέπει «ανταλλαγή πληροφοριών απ’ τα Ποινικά Μητρώα των Κρατών-Μελών, ώστε να περιλαμβάνει και τα μητρώα πολιτών Τρίτων Χωρών». Ταυτοχρόνως δημιουργείται το Ευρωπαϊκό Αντιτρομοκρατικό Κέντρο. Οι επιθέσεις στο Παρίσι το 2015 ευνοούν την ανάπτυξη της «Στρατιωτικής-Διπλωματικής Κινητικότητας». Η Ευρώπη αναμοχλεύει το άρθρο 222 της ΣΛΕΕ για να ελέγξει τα σύνορά της, κίνηση η οποία συνδέεται άμεσα με τη γκετοποίηση προσφύγων στα στρατόπεδα συγκεντρώσεως σε χώρες-πύλες, όπως η Ελλάδα.
  • Το 2016 μπαράζ επιθέσεων σε Βρυξέλλες - Βερολίνο - Νίκαια σηματοδοτούν επιτακτική την ανάγκη για περαιτέρω ενδυνάμωση των νομικών εργαλείων.

NATO - Ε.Ε - FRONTEX οικοδόμησαν χωρίς αιδώ στρατόπεδα συγκεντρώσεως, όπου «γκετοποιούνται» οι έκπτωτοι, των οποίων έχουν φροντίσει οι Δυνατοί να υφαρπάξουν τα βιοποριστικά μέσα επιβίωσης κι ενδεχομένως πλουτισμού τους. Όσον αφορά στα προβλήματα των «μειονοτήτων» καλό να υπάρχει ένας άσος στο μανίκι για να δικαιολογήσουν οι Ισχυροί την ανακατάταξη του γεωπολιτικού χάρτη.Όλοι οι Νομοθετικοί πυλώνες στρέφουν την πλώρη στην εκχώρηση κυριαρχίας των Κρατών στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Η ανάγνωση και μόνο των εδαφίων του Νομοθετικού Πλαισίου αντιστρέφει την ίδια τη διατύπωσή του, όπως έχει αναφερθεί και σε παλαιότερο κείμενο, επειδή στον Ποινικό Κώδικα της Ελλάδας αλλά υπαγόμενης στον Ευρωπαϊκό Κλοιό αναφέρονται:

  • στο άρθρο 170 «Όποιος με πρόθεση συμμετέχει σε δημόσια συνάθροιση πλήθους που διαπράττει με ενωμένες δυνάμεις κάποια από τις πράξεις του άρ. 167 τιμωρείται με φυλάκιση τουλάχιστον έξι μηνών.Οι υποκινητές της στάσης, καθώς και εκείνοι που μεταχειρίστηκαν σωματική βία ή απειλές σωματικής βίας ή βιαιοπράγησαν τιμωρούνται με φυλάκιση τουλάχιστον δύο ετών, αν άλλη διάταξη νόμου δεν τιμωρεί την πράξη με βαρύτερη ποινή.»
  • στο άρθρο 183 «Όποιος με οποιονδήποτε τρόπο προκαλεί ή διεγείρει δημόσια σε απείθεια κατά των νόμων ή των διαταγμάτων ή εναντίον άλλων νόμιμων διαταγών της αρχής τιμωρείται με φυλάκιση μέχρι τριών ετών.» (Οφείλει ο Πολίτης να κλίνει την κεφαλή στον οποιονδήποτε Νόμο ανεξάρτητα αν αυτός εμφανίζεται δίκαιος ή άδικος ή καταστροφικός ή καταχρηστικός!!!)
  • στο άρθρο 187§1 «Όποιος συμφωνεί με άλλον να διαπράξουν ορισμένο κακούργημα ή ενώνεται με άλλον για την διάπραξη περισσότερων κακουργημάτων που δεν καθορίστηκαν ακόμη ειδικά, τιμωρείται με φυλάκιση τουλάχιστον έξι μηνών.» (εφ’ όσον τα κακουργήματα δεν καθορίστηκαν ακόμη ειδικά, επαφίεται στην ανεξέλεγκτη ίσως βούληση της Δικαστικής ή Πολιτικής Αρχής να τα προσδιορίσει κατά το δοκούν;;;)
  • στο άρθρο 191 «Σε φυλάκιση τουλάχιστον τριών μηνών και σε χρηματική ποινή καταδικάζεται όποιος διασπείρει σε οποιονδήποτε τρόπο ψευδείς ειδήσεις ή φήμες ικανές να επιφέρουν ανησυχίες ή φόβο στους πολίτες ή να ταράξουν τη δημόσια πίστη ή να κλονίσουν την εμπιστοσύνη του κοινού στο εθνικό νόμισμα ή στις ένοπλες δυνάμεις της χώρας ή να επιφέρουν διαταραχή στις διεθνείς σχέσεις της χώρας.» (Ποιος θα διασαφηνίσει-οριοθετήσει εν τέλει το ψευδές και το ειλικρινές σ’ αυτόν τον Κόσμο;;;)
  • στο άρθρο 192 «Όποιος δημόσια με οποιονδήποτε τρόπο προκαλεί ή διεγείρει τους πολίτες σε βιαιοπραγίες μεταξύ τους ή σε αμοιβαία διχόνοια και έτσι διαταράσσει την κοινή ειρήνη,τιμωρείται με φυλάκιση μέχρι δύο ετών, αν σύμφωνα με άλλη διάταξη δεν επιβάλλεται αυστηρότερη ποινή.» (Μάλλον γι’ αυτό αθωώθηκαν οι αστυνομικοί που έκαναν ανεξέλεγκτη χρήση χημικών και βίας τον Ιούνιο του 2011. Σίγουρα οι συναθροισμένοι διέγειραν τους εαυτούς τους σε αμοιβαία διχόνοια με τους Υπουργούς-Βουλευτές που ψήφιζαν το μεσοπρόθεσμο!!! Σημειωτέον ο Τσίπρας τους μήνυσε, ο Τσίπρας τους αθώωσε!)
  • στο άρθρο 194 «Όποιος με σκοπό την αποδοκιμασία δικαστικής απόφασης με την οποία επιβλήθηκε χρηματική ποινή ή αποζημίωση ή δικαστικά έξοδα προσκαλεί δημόσια σε συνεισφορά για την καταβολή τους ή δημοσιεύσει τα ονόματα συνδρομητών για τέτοιο σκοπό τιμωρείται με φυλάκιση μέχρι έξι μηνών ή με χρηματική ποινή.» (Απαγορεύεται η αλληλεγγύη μεταξύ των συμπολιτών δηλαδή!!!)
  • στο άρθρο 196 «Ο θρησκευτικός λειτουργός που κατά την ενάσκηση των έργων του ή δημόσια και με την ιδιότητά του προκαλεί ή διεγείρει τους πολίτες σε εχθροπάθεια κατά τις πολιτειακής εξουσίας ή άλλων πολιτών τιμωρείται με φυλάκιση μέχρι τριών ετών.» (Το εδάφιο φωτογραφίζει τον Αμβρόσιο ή τον Ιγνάτιο!!!)
  • στο άρθρο 204 «Όποιος μεταχειρίζεται απατηλά μέσα για ν’ αποφύγει ο ίδιος ή κάποιος άλλος, ολικά ήμερικά, διαρκώς ή πρόσκαιρα την υποχρέωση για στράτευση τιμωρείται με φυλάκιση μέχρι ενός έτους, αν η πράξη δεν τιμωρείται βαρύτερα με άλλη διάταξη. Το δικαστήριο μπορεί να επιβάλλει και στέρηση των πολιτικών δικαιωμάτων.» (Πόσο πιο απατηλό μέσο απ’ την εξαγορά της θητείας, δικλείδα την οποία δεν μπορούν τα κατώτερα στρώματα να χρησιμοποιήσουν προς αποφυγή λόγω της οικονομικής τους δυσπραγίας!!! Να σημειωθεί βέβαια πως τάσσομαι κατά της στρατιωτικής θητείας λόγω της κάθετης αντίθεσής μου στις εμπόλεμες συρράξεις.)
  • στο άρθρο «Όποιος κατασκευάζει, προμηθεύεται ή κατέχει εκρηκτικές ύλες ή εκρηκτικές βόμβες με σκοπό να τις χρησιμοποιήσει για να προξενήσει κοινό κίνδυνο σε ξένα πράγματα ή κίνδυνο για άνθρωπο ή να τρομοκρατήσει τους πολίτες ή να τις παραχωρήσει σε άλλον για τέτοια χρήση τιμωρείται με κάθειρξη ισόβια ή πρόσκαιρη τουλάχιστον δέκα ετών και με χρηματική ποινή τουλάχιστον 100.000 μεταλλικών δραχμών.» (Οι Οπλοβιομηχανίες που τις κατασκευάζουν και οι Μυστικές Υπηρεσίες, που τις διοχετεύουν δηλαδή;;;)

Στο δια ταύτα…


Μπορούν οι μάζες να αναλάβουν την ευθύνη τους για όλα αυτά ή αρεσκόμαστε στην ανάθεση των ευθυνών στην Ολιγαρχία της Αντιπροσωπευτικής Δημοκρατίας;;

Είναι ευκολότερο να αγανακτούμε με τη δολοφονία του ακτιβιστή στο κοσμηματοπωλείο αλλά πολύ δυσκολότερο να κάνουμε εμπάργκο στον θεσμό του Κοσμήματος, επειδή οι συνθήκες εξόρυξης των πολύτιμων λίθων καταδεικνύουν τη βαρβαρότητα, που σημαίνει θα πρέπει να υπάρχει καθολική άρνηση αγοράς των εν λόγω προϊόντων αλλά και άρνηση υπαγωγής μας ως εργαζόμενοι στον εν λόγω Τομέα. Κατ’ εφαπτομένη να κατέβουν τα στυλό σε όλους τους Φορείς.

Ας ρίξουμε μία ματιά καθαρή γύρω-τριγύρω…

  • Κατάκοιτοι σε άσυλα υπόκεινται σε βάναυση μεταχείριση!
  • Τρόφιμοι ψυχιατρείων γίνονται πειραματόζωα!
  • Άρρωστοι σε σύγχρονα νοσοκομεία γίνονται προέκταση της Τεχνολογίας!
  • Εργαζόμενοι υπό εξευτελιστικές συνθήκες! Ανεργία - Επιδόματα ντροπής - Μισθοί πείνας, που αφοπλίζουν ηθικά το άτομο! Και οι «φίλοι» άφαντοι.
  • Φυλετικές διακρίσεις - κακοποίηση της Γυναίκας και του Παιδιού - Μόλυνση της Ατμόσφαιρας!
  • Κερδοσκοπικές επεμβάσεις της χημείας στη διατροφή!
  • Πυρηνικές δοκιμές - Εκτεταμένη ρίψη βομβών - Άνοδος των φασιστικών συνιστωσών!

Και κάποιοι εργάζονται σε όλους αυτούς του Τομείς υπό το πρόσχημα πως κάπως πρέπει να ζήσουμε!! Σίγουρα δεν είναι ευχάριστο να ακούμε πως έχουμε μερίδιο στην ευθύνη αλλά οι Επαναστάσεις γίνονται με σκοπό την ανατροπή κάποιας σαθρότητας, την οποία για να πολεμήσουμε οφείλουμε να χάσουμε κάτι.

Η δολοφονία του ακτιβιστή στο Κοσμηματοπωλείο δεν υπόκειται στην επιφανειακή ατάκα του ιδιοκτήτη αλλά στην πλήρη διάβρωση μιας Κοινωνίας, η οποία δεν κατανοεί πως Βία είναι:

  • η τραπεζική μέγγενη, η οποία οδήγησε στο θάνατο χιλιάδες Έλληνες - εκατομμύρια παγκόσμιους πολίτες. Δεν μπορούμε να έχουμε την Τράπεζα ως Πυλώνα θέσεων εργασίας αλλά να μην καταλαβαίνουμε τι ακριβώς υποστηρίζουμε ή διεκπεραιώνουμε με αυτή τη θέση εργασίας! Και να ονοματοποιούμε το κάψιμο των ΑΤΜ ως τρομοκρατική πράξη!!
  • η ανελέητη άσκηση εξουσίας απ’ τα όργανα του κράτους με βάρβαρες ανακριτικές μεθόδους - καταδιωκτική απόσπαση πληροφοριών - βασανιστήρια φρονηματισμού. Δεν μπορούμε να θέλουμε τα Αστυνομικά κτήρια και τα Υπουργεία ως πυλώνες θέσεων εργασίας αλλά να μην αντιλαμβανόμαστε ενάντια σε ποιον στρεφόμαστε κατά την αμοιβή μας στο ταμείο!!! Και να καταδεικνύουμε την κουκούλα προς αυτό-προστασία και την έντονη συνθηματολογία.
  • η εμπορευματοποίηση της Τέχνης απ’ τον Νεό-Φιλελευθερισμό. Υποτάσσονται τα έργα των καλλιτεχνών στα Επιμελητήρια και στις μαστροπείες των Μάνατζερ. Αντί-Βία λοιπόν είναι η άμεση κινητοποίηση ενάντια στην εν λόγω κατεύθυνση. Αντί-Βία είναι η εκούσια απομάκρυνση από ματαιόδοξους μεγαλεπήβολους στόχους αλλά προσήλωση του έργου στην αφυπνιστική αυτό-οργάνωση.
  • οι αμοιβές πείνας των 300 ευρώ. Φταίει μόνο το ποσόν της αμοιβής ωστόσο;; Αν δηλαδή αμειβόμαστε με 3.000 δηλαδή σε μία Εισπρακτική Εταιρεία δεν μας ενοχλεί να εκφοβίζουμε στην άλλη γραμμή του τηλεφώνου αυτόν που χρωστάει;; Δεν μας ενοχλεί να υπογράφουμε το αλισβερίσι στις Διοικήσεις των Νοσοκομείων με τις Φαρμακευτικές;; Και τα ηλίθια κειμενάκια στερούμενα κοινωνικού προβληματισμού και βάθους σκέψης, που γίνονται viral και εμφανίζουν τον ατομικισμό και την ξεγνοιασιά ως υποκατάστατο της Ελευθερίας.
  • οι κύριοι εκπρόσωποι του κεφαλαίου, δες Ε.Κ.Τ - ΔΝΤ - Ε.Ε, να υπέρ-ψηφίζουν πανηγυρικά κι ανερυθρίαστα μνημόνια. Αντί-Βία είναι οι άτακτες εξεγέρσεις των χαμηλών στρωμάτων. Κατά πόσον ωστόσο παραγκωνίζουμε τους Αόρατους επειδή μας υπενθυμίζουν το άσχημο πρόσωπο του Κόσμου μας;;
  • ο διαχωρισμός των πληθυσμιακών ομάδων σε ευνοούμενους και μη προνομιούχους, Αντί-Βία είναι να φουντώνει το αίσθημα αδικίας στους περιθωριοποιημένους και να ζητούν δίκαια ανταπόδοση. Δηλαδή λυπόμαστε τους άστεγους αλλά τους διώχνουμε απ’ τα σπίτια ένεκα του Airbnb;; Και δεν πρόκειται για Καλοσύνη ή Κακία.
  • η διαιώνιση του σωματικού - ψυχικού εκφοβισμού, Αντί-Βία είναι η αμφισβήτηση πασών Επιστημών, οι οποίες στέκουν ακρογωνιαίοι λίθοι στο ως άνω εγχείρημα.
  • η Νομοτυπία, Αντί-Βία είναι η αντίσταση στο επαίσχυντο σύνθημα της ανοχής.

Δεν υπάρχει πλέον απόδοση στην Αξία του Ανθρώπου. Η κάθε μειονότητα διεκδικεί την εθνότητά της για να δυναστεύσει κάποια υπό-μειονότητα. Κρατικό - Εθνικό - Ιδιοκτησιακό, με όποιον επιθετικό προσδιορισμό και να συνοδεύσουμε τον όρο, δεν αλλάζει ο πυρηνικός του χαρακτήρας και αυτός είναι το Συμφέρον, στον βωμό του οποίου οικοδομείται ο Αυταρχισμός υπό το εκμαγείο της Κοινωνικής ευρυθμίας. Τα πάντα διακυβεύονται πάνω και κύρια απ’ όλα «μες στο σπίτι, στο τραπεζάκι μπρος, στις σχέσεις, στη φαμίλια, στην καθημερινή ρουτίνα»…



Ευαγγελία Τυμπλαλέξη: Σχετικά με τον συντάκτη




Διαβάστε Περισσότερα »

Ο Νοικοκυραίος είναι ένα σκυλί της ατομικής ιδιοκτησίας

Του Αρη Χατζηστεφάνου


«Όταν βλέπεις να επιτίθενται σε κάποιον, γιατί κοιτάς από την άλλη;» ρωτούσε ο Ζακ Κωστόπουλος σε συνέντευξη που είχε παραχωρήσει το Φεβρουάριο του 2017 στο 3pointmagazine. Στην περίπτωσή του, όταν τον είδαν να βγαίνει αιμόφυρτος από το κοσμηματοπωλείο της οδού Γλαδστώνος δεν γύρισαν απλώς από την άλλη – κάποιοι άρχισαν να τον κλωτσάνε στο κεφάλι με όλη τους τη δύναμη.

Στα λίγα δευτερόλεπτα, που έχεις στη διάθεσή σου για να αντιδράσεις σε τέτοιες στιγμές, κρίνεται ποιος πραγματικά είσαι. Γιατί, άραγε, δεν έχουμε περιστατικά νοικοκυραίων να επιτίθενται σε χρυσαυγίτες, όταν τους βλέπουν να ξυλοκοπούν ανθρώπους μέσα στο τρένο ή σε ένα λεωφορείο; Ο κίνδυνος που διατρέχουν με το να επιτεθούν σε έναν ληστή ή σε έναν χρυσαυγίτη είναι θεωρητικά ο ίδιος. Πολύ συχνά όμως τολμούν να χτυπήσουν το ληστή για να προστατεύσουν την ατομική ιδιοκτησία (κάποιου άλλου) αλλά δεν τολμούν να σώσουν έναν άνθρωπο.

Για αυτό ο όρος νοικοκυραίος ακούστηκε τόσο πολύ μετά τη δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου. Γιατί το σπάσιμο μερικών βιτρίνων, μεγάλων καταστημάτων, στο κέντρο της Αθήνας ήταν για τον νοικοκυραίο πολύ πιο τραγικό γεγονός από τη δολοφονία ενός εφήβου.

Το αν η ιδιοκτησία που προστατεύουν είναι δική τους ή όχι έχει ελάχιστη σημασία. Οι ανώτερες τάξεις τους έχουν υποβάλλει ένα είδους θρησκευτικής λατρείας στην ίδια την έννοια της «ιδιοκτησίας», με τος μηχανισμούς που περιέγραφε ο Μαρξ στη γερμανική ιδεολογία: «Η τάξη, που έχει στη διάθεσή της τα μέσα της υλικής παραγωγής, διαθέτει και τα μέσα της πνευματικής παραγωγής». Οι ιδέες λοιπόν αυτών που δεν έχουν τα μέσα της πνευματικής παραγωγής είναι υποταγμένες στις ιδέες αυτών που τα διαθέτουν.

Δεν είναι φυσικά τυχαίο ότι τα πιο απολυταρχικά καθεστώτα αντλούσαν πάντα τη δύναμή τους από αυτά τα μικροαστικά στρώματα. «Ο ναζισμός» διαβάζαμε στο inred «ήξερε πάντα να εκτιμά σωστά τη σημασία του μικροαστισμού. “Η μεσαία τάξη έχει καίρια σημασία για την ύπαρξη του κράτους”, έγραφε μια προκήρυξη των γερμανών εθνικοσοσιαλιστών στις 8 Απριλίου του 1932. Και όντως, οι μικροαστοί έχουν κοινωνική ισχύ δυσανάλογα μεγάλη σε σχέση με την οικονομική τους δύναμη. Σε αυτούς στηρίζεται η λειτουργία του κράτους».

Αυτοί που επιτέθηκαν στον Ζακ Κωστόπουλο, όταν τον είδαν να αιμορραγεί στη μέση του δρόμου, δεν τον γνώριζαν. Αυτός τους ήξερε καλά. Μιλούσε για χρόνια για τις προκαταλήψεις και τα στερεότυπα των νοικοκυραίων – αυτών που τελικά τον σκότωσαν με τις πράξεις τους και τις αδιαφορίες τους.

Ολόκληρη η φράση του Ζακ:

«Όταν βλέπεις να επιτίθενται σε κάποιον, γιατί κοιτάς από την άλλη; Δε λέω να παίξεις ξύλο γιατί ούτε εγώ το έχω με το ξύλο αλλά μπορείς να βάλεις μια φωνή. Να κάνεις κάτι, να αντιδράσεις με κάποιον τρόπο. Για παράδειγμα, την επίθεση που δέχτηκα ως περιστατικό όταν το έγραψα, στο Facebook είχα θεωρητική αλληλεγγύη και συμπαράσταση. Όμως σκεφτόμουν από όλους εσάς όταν το βλέπετε στο δρόμο, γιατί δεν κάνετε κάτι;»

Δείτε την εισήγηση του Ζακ Κωστόπουλου, με τίτλο «Σιωπή, προκατάληψη & στίγμα: ένα επικίνδυνο κοκτέιλ». (Εκδήλωση «Αγώνας κατά του στιγματισμού οροθετικών ατόμων και sex workers» που πραγματοποιήθηκε το Σάββατο 20 Μαρτίου, 2015, στο Ελεύθερο Αυτοδιαχειριζόμενο Θέατρο «ΕΜΠΡΟΣ»)


Πηγή: info-war.gr



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

«Ορθολογικά απαισιόδοξος αλλά όχι απελπισμένος»

Σπύρος Μανουσέλης


Πρόσφατα κυκλοφόρησαν από τις Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης δύο ενδιαφέροντα βιβλία. Το πρώτο, «Ορθολογική αισιοδοξία», το υπογράφει ο Αγγλος βιολόγος Matt Ridley, διεθνούς φήμης προπαγανδιστής των ανθρωπολογικών-ιστορικών συνεπειών της επιστημονικής προόδου και της νεοφιλελεύθερης οικονομίας.

Το δεύτερο βιβλίο, «Η ζωή σήμερα, άλλοτε, αλλού και στο μέλλον», το έγραψε ο Γιάννης Μανέτας, ομότιμος καθηγητής Βιολογίας και συγγραφέας αξιόλογων επιστημονικών βιβλίων για το ευρύ κοινό.

Το περίεργο είναι ότι, αν και οι δύο συγγραφείς είναι βιολόγοι που προσφεύγουν στα ίδια ακριβώς επιστημονικά δεδομένα, καταλήγουν σε εντελώς διαφορετικά συμπεράσματα: ο Βρετανός δηλώνει απερίφραστα αισιόδοξος για το λαμπρό μέλλον και την αειφόρο ανάπτυξη του είδους μας, ενώ ο Ελληνας καταλήγει σε πολύ πιο πεσιμιστικά συμπεράσματα και εμφανίζεται ορθολογικά απαισιόδοξος, όχι όμως και απελπισμένος – αφήνοντας μια μικρή χαραμάδα ελπίδας στην περίπτωση που η μεγάλη πλειονότητα των ανθρώπων συνειδητοποιήσει εγκαίρως την καταστροφή που συντελείται από τη ληστρική εκμετάλλευση τόσο της φύσης όσο και των ανθρώπων. Ας τον ακούσουμε.


● Γιατί μετά από δύο βιβλία για τη φυσική ιστορία και πολιτισμική νοηματοδότηση από τον άνθρωπο του κόσμου των φυτών νιώσατε την ανάγκη να γράψετε ένα βιβλίο για τη συνολική περιπέτεια της ζωής, παρελθούσας, τρέχουσας και μελλοντικής; Ποιο στόχο θέσατε στον εαυτό σας γράφοντάς το;

Ελπίζω να μη φανεί πολύ εγωιστικό, ωστόσο γράφω επειδή με διασκεδάζει. Συμβαίνει δε καμιά φορά με τα βιβλία μου να διασκεδάζουν και οι αναγνώστες μου, οπότε καλύπτεται κάτι που όλοι έχουμε ανάγκη: την επικοινωνία, έστω και απρόσωπη. Ελάχιστους από τους αναγνώστες μου γνωρίζω, να είναι όμως όλοι σίγουροι, γνωστοί και άγνωστοι, πως όταν γράφω τους βάζω απέναντί μου να μου κάνουν ερωτήσεις, να ανταλλάσσουμε απόψεις και να περνάμε καλά.

Για το συγκεκριμένο λοιπόν βιβλίο, όντως υπήρξε ένας έμμεσος στόχος, που και πάλι όμως ήταν προσωπικός. Πάντοτε φοβόμουν ενδόμυχα την υπερβολική επιστημονική εξειδίκευση, τη μονόχνοτη και διά βίου ενασχόληση με ένα μοναδικό και στενό ερευνητικό αντικείμενο. Ως αντίδραση σ’ αυτόν τον φόβο άλλαζα, μέσα στον ευρύ τομέα της Βιολογίας των Φυτών, ερευνητικό αντικείμενο περίπου κάθε πέντε χρόνια. Αν και αγαπούσα με πάθος κάθε ένα από αυτά, σύντομα έπληττα και έπεφτα με τα μούτρα στον επόμενο έρωτα.

Ωστόσο, τα τελευταία χρόνια με έπιασε μια γενική μαθησιακή απληστία, ήθελα να δικαιολογήσω στον εαυτό μου τον τίτλο του βιολόγου, που μέχρι τότε τον είχα κάπως παραμελήσει ασχολούμενος σχεδόν αποκλειστικά με τη Βιολογία των Φυτών. Να αντιληφθώ τη λογική της «συνολικής περιπέτειας της ζωής», όπως εύστοχα το διατυπώνετε στην ερώτησή σας. Σε αυτό με βοήθησε και η αφυπηρέτηση από το πανεπιστήμιο, που μου έδωσε τον απαραίτητο χρόνο να κάνω το κέφι μου. Αποτέλεσμα, είναι αυτό το βιβλίο.

● Από την ανασυγκρότηση της συνολικής πορείας της ζωής στον πλανήτη μας, που προτείνετε, μπορούμε να αποφασίσουμε αν η εμφάνιση ενός νοήμονος είδους, όπως ο Homo sapiens, ήταν νομοτελειακή ή τυχαία;

Ας θεωρήσουμε τη νοημοσύνη ως βιολογική καινοτομία, ικανή να ερμηνευτεί με το δαρβινικό εργαλείο που διαθέτουν σήμερα οι βιολόγοι για να ερμηνεύουν τα πράγματα. Η εξελικτική θεωρία, λοιπόν, μας λέγει ότι η εμφάνιση μίας καινοτομίας είναι ένα τυχαίο γεγονός. Το «τυχαίο» θα μπορούσε να μη συμβεί ποτέ. Από τη στιγμή όμως που η καινοτομία εμφανίζεται, τίθεται «νομοτελειακά» υπό την ετυμηγορία της φυσικής επιλογής, αν δηλαδή, στο συγκεκριμένο περιβάλλον, δίνει στον κάτοχό της προσαρμοστικά πλεονεκτήματα. Τότε παγιώνεται, αλλιώς απορρίπτεται.

Επίσης, μπορούμε να αντιληφθούμε, τουλάχιστον διαισθητικά, ότι η νοημοσύνη είναι ένας χαρακτήρας σύνθετος, που απαιτεί πολλά, συνεχόμενα και επικαλυπτόμενα τυχαία γεγονότα. Αρα θέλει χρόνο, με τη γεωλογική έννοια του όρου. Και από το μοναδικό παράδειγμα βιολογικής εξέλιξης που έχουμε, δηλαδή το γήινο, φαίνεται ότι κάτι που να μοιάζει με ανθρώπινου τύπου νοημοσύνη εμφανίστηκε και εγκρίθηκε επανειλημμένα στην ιστορία της ζωής – για παράδειγμα, στα κοράκια, στους παπαγάλους, στα κητώδη, στα χταπόδια και μερικούς άλλους οργανισμούς, υπάρχει με τη μία ή την άλλη μορφή εδώ και δεκάδες εκατομμύρια χρόνια. Δεν συνέβησαν όμως στους οργανισμούς αυτούς τα επόμενα βήματα, αυτά που τελικά έγιναν στην εξελικτική γραμμή που οδήγησε στον άνθρωπο πριν από ελάχιστα εκατομμύρια χρόνια. Από την άλλη, εκατομμύρια άλλα βιολογικά είδη δεν ανέπτυξαν ποτέ κάτι ανάλογο, χωρίς αυτό να τα εμποδίσει να επιβιώσουν και να ευημερήσουν.

Οι προσαρμοστικές λύσεις, λοιπόν, που βρίσκει η ζωή είναι άπειρες, και η ανθρώπινου τύπου νοημοσύνη μόνον μία από αυτές. Αν δε ορίσουμε τελικά την ανθρώπινου τύπου νοημοσύνη ως εκείνη που μπορεί να παράξει τεχνολογικό πολιτισμό, τότε ίσως και να μην είναι η επιτυχέστερη βιολογική προσαρμογή. Διότι, μπορεί μεν βραχυπρόθεσμα να κάνει τον κάτοχό της τον κυρίαρχο παίκτη, αλλά μακροπρόθεσμα να αποβεί μπούμερανγκ σε έναν πλανήτη με πεπερασμένους πόρους. Ας θυμηθούμε ότι κάθε προσαρμογή μπορεί να είναι επιτυχής για το νυν, όχι όμως απαραίτητα και για το αεί.

Συμπέρασμα πρώτο λοιπόν: η ανθρώπινου τύπου νοημοσύνη είναι εφικτή σε έναν πλανήτη με τις ιδιαιτερότητες της Γης (που, παρεμπιπτόντως, είναι αρκετά σπάνιες), όμως δεν είναι και νομοτελειακά απαραίτητο να συμβεί. Δεύτερο συμπέρασμα: το ερώτημα είναι δύσκολο, από αυτά που κανείς, έστω και αν έχει γράψει ένα ολόκληρο βιβλίο για τη «συνολική περιπέτεια της ζωής», στο τέλος αναγκάζεται να απαντήσει: «δεν ξέρω».

● Ποια είναι τα ιδιαίτερα βιολογικά ή και τα μοναδικά ανθρωπολογικά χαρακτηριστικά του είδους μας, που μέσα σε ένα απίστευτα σύντομο (από γεωλογική άποψη) χρονικό διάστημα του επέτρεψαν να αναδειχτεί σε κυρίαρχο είδος και τελικά σε ρυθμιστή των εξελίξεων στη γήινη βιόσφαιρα;

Πολλά θα μπορούσαμε να αναφέρουμε για τα ιδιαίτερα βιολογικά χαρακτηριστικά. Τον διποδισμό, που απελευθέρωσε τα χέρια ώστε να φτιάξουν και να χειριστούν εργαλεία, την αύξηση του όγκου του εγκεφάλου, που επέτρεψε τα εργαλεία να γίνουν πιο πολύπλοκα και τις κοινωνικές μας ομάδες να γίνουν πιο πολυπληθείς. Οι πολυπληθέστερες ομάδες με τη σειρά τους ανατροφοδότησαν την περαιτέρω αύξηση του μεγέθους και της πολυπλοκότητας του εγκεφάλου, μια και η λειτουργία του ατόμου σε πολυπληθείς κοινωνικές ομάδες είναι διανοητικά απαιτητικότερη.

Θα μπορούσαμε στη συνέχεια, ως μοναδικά ανθρωπολογικά χαρακτηριστικά, όπως το διατυπώνετε στην ερώτησή σας, να αναφέρουμε την εξημέρωση της φωτιάς (περίπου πριν από 1 εκατομμύριο χρόνια), που έδωσε τη δυνατότητα δραστικής τροποποίησης του περιβάλλοντος, τη γλώσσα (που δεν γνωρίζουμε πότε εμφανίστηκε), που έκανε εφικτή την προφορική μεταβίβαση της γνώσης και της εμπειρίας, και την ομαδική και μακρόχρονη ανατροφή των παιδιών που, λόγω του μεγάλου εγκεφάλου, γεννιούνται νευρολογικά και κινητικά αδύναμα, απαιτώντας όχι μόνο μακρά γονική αλλά και κοινωνική μέριμνα, πράγμα που σημαίνει άπλετο εκπαιδευτικό χρόνο μέχρι την ενηλικίωση.

Φαίνεται, ωστόσο, ότι τίποτα από αυτά δεν υπήρξε τόσο άμεσα και καθοριστικά κρίσιμο για την ανάδειξη του ανθρώπου σε κυρίαρχο είδος και ρυθμιστή των εξελίξεων στη βιόσφαιρα όσο η επινόηση, πριν από μόλις 12.000 χρόνια, της γεωργίας και της κτηνοτροφίας. Μεταξύ του τότε και του σήμερα, ο ανθρώπινος πληθυσμός αυξήθηκε κατά 150.000% και η αφεντιά μας, μαζί με εκείνα τα ελάχιστα είδη που εξημερώσαμε και εκείνα που μας παρασιτούν, είναι οι μόνοι οργανισμοί που αυξάνουν τους πληθυσμούς τους. Οι υπόλοιποι, μειώνονται δραστικά. Διότι δεν τους αφήνουμε χώρο.

Ο άνθρωπος, και μόνον αυτός, σήμερα εκμεταλλεύεται αποκλειστικά ή επηρεάζει δραστικά το 70% της γήινης επιφανείας. Και έχει αυξήσει τα αέρια του θερμοκηπίου κατά 160%. Ωστόσο, δεν είναι μόνον αυτές οι αλλαγές από το τότε στο σήμερα. Η γεωργική επανάσταση μετέτρεψε σταδιακά τις εξισωτικές, αυτόνομες, φιλειρηνικές, γενναιόδωρες και μικρές παλαιολιθικές κοινωνικές ομάδες στις ιεραρχικές, στρωματοποιημένες, καταναλωτικές, ανταγωνιστικές και ξενοφοβικές σημερινές κοινωνίες, με τις συνεχώς και τραγικά αυξανόμενες κοινωνικές ανισότητες, και τον πόλεμο, που όταν δεν πανδημεί, ενδημεί εδώ και εκεί.

Μετέτρεψε τον άνθρωπό από Homo sapiens σε ιδιοτελή Homo economicus, καλλιεργώντας και ενισχύοντας επιλεκτικά τις μακιαβελικές, επιθετικές και ανταγωνιστικές συνιστώσες του συμπεριφοριστικού του ρεπερτορίου, και καταστέλλοντας τις συνεργατικές και αλτρουιστικές. Ευτυχώς όχι εντελώς, μέχρι τώρα.

● Στο τελευταίο βιβλίο σας, καταλήγετε στη δυσοίωνη διάγνωση ότι η ζωή στον πλανήτη μας έχει εισέλθει και διανύει την έκτη μαζική εξαφάνιση, την οποία και εσείς περιγράφετε ως ανθρωπογενή. Αν αυτό επαληθευτεί, ποιο προβλέπετε ότι θα είναι το πλανητικό σκηνικό μετά την καταστροφή;

Επειδή τα πρόσφατα άρθρα σας περιγράφουν επιτυχώς αυτό το φαινόμενο, προτιμώ αντί άλλης απαντήσεως στο ερώτημά σας να παραθέσω ένα κείμενο που απαντά στην ερώτησή σας και βρίσκεται υπό τη μορφή ενθέτου στη σελίδα 289 του βιβλίου μου.

Το σενάριο θα φανεί δυστοπικό, αλλά δεν είναι και τόσο φανταστικό: «Αν λοιπόν κάποιος από εμάς ανέβαινε στη μηχανή του χρόνου και ταξίδευε μόλις 100 ή 200 χρόνια, στο κοντινό δηλαδή μέλλον, τι άραγε θα έβλεπε; Τα 100 ή 200 χρόνια δεν είναι μακριά, ελάχιστες γενιές από σήμερα. Tα δισέγγονα ή τα τρισέγγονά μας θα είναι παρόντα. Και ίσως μας κάνουν μερικές ερωτήσεις.

»Τον 22ο αιώνα τα φυσικά οικοσυστήματα ανήκουν πια στην ιστορία. Τα τροπικά βροχερά δάση έχουν υποβιβαστεί σε μικρές και θλιβερές συστάδες. Το ίδιο και τα βόρεια δάση των Κωνοφόρων. Αυτά θα μπορούσαν θεωρητικά να μετακινηθούν βορειότερα. Ωστόσο, η άνοδος της θερμοκρασίας είναι τόσο ταχεία που ξεπερνά την εγγενή ταχύτητα μετανάστευσης. Εξ άλλου, η άνοδος της θερμοκρασίας ανοίγει ευκαιρίες για την εμπορική εκμετάλλευση περισσότερο θερμόφιλων καλλιεργειών στον Βορρά, αυτών που ο Νότος δεν μπορεί πια να υποστηρίξει. Οπου το τοπίο δεν έχει πληγεί από την ερημοποίηση και όπου δεν δεσπόζουν γιγάντιες πόλεις· επικρατούν οι ανιαρές μονοκαλλιέργειες.

»Ο άνθρωπος είναι το μεγαλύτερο σε μέγεθος θηλαστικό που κυκλοφορεί ελεύθερο. Κάποια θλιβερά δείγματα της μεγαπανίδας του περασμένου αιώνα διατηρούνται με κόπο σε υποχρηματοδοτούμενους ζωολογικούς κήπους.

»Το κέντρο της οικονομικής δραστηριότητας και της γεωργικής παραγωγής έχει μετακινηθεί ακόμη βορειότερα. Οι Βορειοαμερικανοί, οι Αγγλοι, οι Σκανδιναβοί και οι Ρώσοι εξάγουν κηπευτικά και κρασί στον Νότο, ανταλλάσσουν ευτυχείς τα εμπορεύματά τους με πλοία διά μέσου του Βόρειου Πόλου, απολαμβάνουν υψηλό προσδόκιμο επιβίωσης, περιμένουν με αγωνία να κυκλοφορήσει το επόμενο άχρηστο μικρό μηχάνημα και επενδύουν το μεγαλύτερο μέρος του οικονομικού τους πλεονάσματος στην ασφάλεια, κυρίως στην παρεμπόδιση της μετανάστευσης από τον Νότο. Η Ανταρκτική και η Γροιλανδία αποτελούν το νέο Ελ Ντοράντο, και έχουν ήδη διαμοιραστεί σε εταιρείες, με τη σύμφωνη γνώμη των κυβερνήσεων στις οποίες κάνουν κουμάντο (οι εταιρείες). Στίφη οικονομικών και περιβαλλοντικών μεταναστών συρρέουν σε αυτές τις ακόμη παγωμένες περιοχές, χωρίς να καταφέρνουν να αμβλύνουν την ενδημική επισιτιστική και ανθρωπιστική κρίση στις χώρες της προέλευσής τους, όπου ο πληθυσμός έχει διπλασιαστεί, ενώ η παραγωγή τροφής έχει υποδιπλασιαστεί. Οι ανισότητες είναι τέτοιες που η παλαιά κατηγορία των χωρών του Τρίτου Κόσμου έχει υποδιαιρεθεί για να περιλάβει τον Τέταρτο Κόσμο, δηλαδή τις χώρες όπου το σύστημα κατέρρευσε εντελώς.

»Στη Μεσόγειο το καλοκαίρι ξεκινάει τον Απρίλιο, τελειώνει τον Νοέμβριο και διανύεται κυρίως σε συνθήκες καύσωνα. Ο βραχύς χειμώνας είναι κάτι σαν την άνοιξη του 20ού αιώνα, οι χιονισμένες βουνοκορφές άγνωστες, και όταν χιονίζει διοργανώνονται γιορτές. Οι λιγοστές βροχές είναι καταρρακτώδεις και το νερό δεν γεμίζει τις φυσικές υπόγειες δεξαμενές, αλλά καταλήγει ορμητικά στη θάλασσα παρασύροντας και το έδαφος. Οι καλλιέργειες στις πεδινές περιοχές έχουν εγκαταλειφθεί λόγω έλλειψης νερού. Οι ελάχιστοι τουρίστες έρχονται για λίγο και μόνο τον χειμώνα, επειδή το καλοκαίρι είναι ανυπόφορα ζεστό και οι περίφημες παραλίες κατακλύστηκαν από τα νερά, που έχουν ανέβει κατά ένα μέτρο. Ενώ τα κουφάρια των ξενοδοχείων, που είχαν κτιστεί όταν οι αιγιαλοί πουλήθηκαν, φιλοξενούν όπως-όπως εξαθλιωμένους αστέγους, αφού πρώτα αφέθηκαν να ρημάξουν. Η ακτογραμμή είναι αποκλειστικά βραχώδης. Η περιοχή θα αποκτήσει και πάλι αμμουδιές μετά από μερικά εκατομμύρια χρόνια. Το προσδόκιμο επιβίωσης έχει κάπως μειωθεί, αλλά και το επιδημιολογικό πρότυπο έχει αλλάξει. Τροπικές αρρώστιες, άγνωστες στο παρελθόν, κάνουν την εμφάνισή τους».

● Σε αντίθεση με τον Matt Ridley, που δηλώνει «ορθολογικά αισιόδοξος» για το μέλλον και την απρόσκοπτη ευδαιμονία του ανθρώπινου είδους, εσείς είστε μάλλον «ορθολογικά απαισιόδοξος» όσον αφορά τη διαιώνιση της κυριαρχίας και της ληστρικής εκμετάλλευσης του πλανήτη από το είδος μας. Η νεοφιλελεύθερη προπαγάνδα βλέπει την έξοδο από την πλανητική κρίση μέσα από τη βιοτεχνολογική αυτοϋπέρβαση του ανθρώπινου είδους. Η πίστη στις αγορές και σε μαγικά τεχνολογικά ραβδιά μπορούν, κατά τη γνώμη σας, να μας εγγυηθούν ένα βιώσιμο μέλλον;

Δεν απορώ που ο Ridley δηλώνει άνετος και αισιόδοξος για τη μελλοντική ευδαιμονία του ανθρώπινου είδους, μια και ξεκινά από τη δική του σημερινή ευδαιμονία. Πάντοτε οι εκάστοτε ελίτ προσπαθούσαν να εξωραΐσουν την τρέχουσα κατάσταση, που τους έδινε προνόμια. Ο Ridley υπήρξε πρόεδρος τράπεζας που χρεοκόπησε, για να εξασφαλίσει στη συνέχεια μία θέση στη Βουλή των Λόρδων. Εξάλλου διαθέτει τον κληρονομικό τίτλο του Βαρόνου. Ολα αυτά από την Wikipedia. Πώς λοιπόν να μην είναι αισιόδοξος, ευδαίμων, υπέρμαχος των Αγορών και σκεπτικιστής απέναντι στην κλιματική αλλαγή;

Αντιλαμβάνεστε βέβαια ότι δεν συμμερίζομαι την αισιοδοξία του. Ωστόσο, μολονότι μπορεί να φαίνομαι απαισιόδοξος δεν είμαι και απελπισμένος. Το κλειδί για τη λελογισμένη αισιοδοξία αυτών που δεν βολεύονται με την παρούσα κατάσταση των πραγμάτων είναι στη μέση της ερώτησής σας, που θα ήθελα λίγο να την τροποποιήσω. Δεν οφείλεται ακριβώς στο είδος μας η ληστρική εκμετάλλευση του πλανήτη, αλλά στο τρέχον οικονομικοκοινωνικό σύστημα και στις κυρίαρχες ελίτ που το εξυπηρετούν. Που μαζί με τον πλανήτη ληστεύουν και όλους τους υπόλοιπους ανθρώπους.

Αν λοιπόν η πλειονότητα των μη προνομιούχων αντιληφθεί ότι ένας άλλος κόσμος είναι εφικτός, τότε η παρτίδα μπορεί και να σωθεί. Και δεν εννοώ βέβαια να γυρίσουμε στο κυνήγι και τη συλλογή τροφής από τη φύση. Οχι μόνον η βιολογική, αλλά και η πολιτισμική και η ιστορική εξέλιξη μπορούν να δώσουν εναλλακτικές λύσεις. Που δεν πρέπει να είναι απλώς βιώσιμες, αλλά και δίκαιες.


Ποιος είναι


Ο Γιάννης Μανέτας γεννήθηκε στην Αθήνα το 1947. Σπούδασε Φυσιογνωσία και Γεωγραφία στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας, απέκτησε τον τίτλο του διδάκτορα Βιολογικών Επιστημών από το Πανεπιστήμιο της Πάτρας το 1976. Από το 1978 έως το 2014 εργάστηκε στο ίδιο πανεπιστήμιο και το 1993 εξελέγη καθηγητής Φυσιολογίας Φυτών. Εχει εργαστεί ερευνητικά στο Εθνικό Κέντρο Ερευνας Φυσικών επιστημών «Δημόκριτος», στον Πειραματικό Σταθμό «Abisco» της Λαπωνίας και στα Πανεπιστήμια Stirling (Σκοτία), Göteborg (Σουηδία), Essen και Karlsruhe (Γερμανία). Εκτός από το τελευταίο βιβλίο του «Η ζωή σήμερα, άλλοτε, αλλού και στο μέλλον», από τις ΠΕΚ κυκλοφορούν επίσης το «Τι θα έβλεπε η Αλίκη στη χώρα των φυτών» (1η έκδοση 2010, 4η έκδοση 2016), που έχει μεταφραστεί και στα αγγλικά, και το «Περί φυτών αφηγήματα» (1η έκδοση 2014, 4η έκδοση 2018). Εχει γράψει επίσης ένα μυθιστόρημα, «Τη νύχτα που αγκάλιασε το Ginkgo biloba», μια περιήγηση στην πανεπιστημιακή κοινότητα της χώρας από τα χρόνια της χούντας μέχρι σήμερα (εκδ. Αιώρα 2017).

✔ Από τη στήλη «Μηχανές του Νου» έχουν παρουσιαστεί εκτενώς τόσο το βιβλίο του ορθολογικά απαισιόδοξου Ελληνα βιολόγου Γιάννη Μανέτα «Η ζωή σήμερα, άλλοτε, αλλού και στο μέλλον» (βλ. «Εφ.Συν» 21.07.2018) όσο και το «Ορθολογική αισιοδοξία» του ανορθολογικά (υπερ-)αισιόδοξου Αγγλου

Πηγή: efsyn.gr



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Ζώον δίπουν άπτερον…

Ευαγγελία Τυμπλαλέξη


Αυτός είναι ο εκφυλισμός του Ανθρώπου…

Που φοράει το προσωπείο του ενδιαφέροντος, τη στιγμή που και η παραμικρή του κίνηση έχει συναινέσει στο διαρκές έγκλημα.

Που κρύβει την ιστορημένη ενοχή του πίσω απ’ την επικουρία του φτιασιδώματος.

Που σφετερίζεται την κατάντια των θυμάτων, στην οποία οι Πολιτικές υπογραφές του εξώθησαν, με «όραμα» την οπαδοθηρία.

Που καπηλεύεται συμβολικές μορφές Τραγωδίας για να καλλιεργήσει συγκινησιακούς δεσμούς με τους παρατρεχάμενούς του, οι οποίοι σπεύδουν, όπως βλέπουμε, να απαθανατίσουν την «απείρου κάλλους» στιγμή και να προστατεύσουν την Εξουσία.

Στο «στρατόπεδο της φρίκης» ή αλλιώς Μόρια, όπου οι έρευνες δείχνουν το σαρκοβόρο πρόσωπο του Πολιτισμού της παγκόσμιας Ανθρωπότητας, όπου οι Θεοί δεν βρίσκουν «κέρδος» για να συντρέξουν, όπου η Κοινωνική αναπαραγωγή έχασε διαπαντός την κοινωνικότητά της.

Μέσα στο συρματόπλεγμα οι «Morlocks», για να γίνεται κατανοητός ο «ευλαβικός σεβασμός» προς τον ισχυρό.

Έξω απ’ το συρματόπλεγμα «Eloi», για να γίνεται κατανοητή η οργανική συγκρότηση και συνοχή της «Πολιτείας», που έχει απωλέσει την πολιτειακή συλλογικότητά της.

Για όλα τα Εγκλήματα κατά της Ανθρωπότητας είμαστε όλοι συνυπεύθυνοι, ανάλογα με το μερίδιο που μας αναλογεί.

Ο Μόνος που δεν ευθύνεται είναι τα παιδιά, όταν τα κλείνουμε σε φράχτες-κελιά-σύρματα.

Μόνο Ντροπή μπορούν να προκαλέσουν αυτές οι εικόνες και όχι αυθάδεια και έπαρση…



Ευαγγελία Τυμπλαλέξη: Σχετικά με τον συντάκτη




Διαβάστε Περισσότερα »

Υποκρισία

Κώστας Γκιώνης


Η υποκρισία είναι το κύριο συστατικό της νεοελληνικής κοινωνίας, τόσο πού αν υπήρχε ένας μαγικός τρόπος να μπορούσες να την αφαιρέσεις, θα ήταν πολύ δύσκολο όχι μόνο να αναγνωρίσεις τους άλλους γύρω σου, αλλά και τον ίδιο σου τον εαυτό, μπροστά στη μοναξιά του καθρέπτη σου.

Το περιστατικό της ληστείας στο κοσμηματοπωλείο στο κέντρο της Αθήνας κατέδειξε με το πιο γλαφυρό τρόπο ότι η υποκρισία έχει βαθιές ρίζες στην Ελληνική κοινωνία, με χαρακτηριστικά κατά βάση ταξικά. Πάρα πολλοί έτρεξαν να δικαιολογήσουν την αισχρή δολοφονία ενός φτωχοδιάβολου τοξικοεξαρτημένου, επικαλούμενοι την δικαιοσύνη και την αυτοάμυνα, λες και κάποιος νόμος λέει ότι ο κλέφτης πρέπει να εκτελείτε, η ότι η αυτοχειρία είναι μέρος του δικαιικού μας συστήματος.

Είναι οι ίδιοι πού λένε, νόμοι υπάρχουν, αλλά δεν εφαρμόζονται, αυτό βέβαια ισχύει όπου μας συμφέρει, ο νόμος είναι καλός όταν αφορά τους άλλους, όταν ο νόμος είναι να εφαρμοστεί σε μας είναι άδικος.

Την ίδια ώρα ψηφίζουν κόμματα και πολιτικούς πού εξυπηρετούν ένα σύστημα κλεπτοκρατικό, από την αρχή ως το τέλος και μη γυρίσετε κάποιοι να πείτε ότι δεν είναι όλοι κλέφτες, είναι αλήθεια ότι δεν κλέβουν όλοι, αλλά είναι το ίδιο υπεύθυνοι γιατί ανέχονται όλη αυτή τη διαφθορά αρκεί να τσεπώνουν το μισθουλάκο τους των 8500 € και να στηρίζουν και να συντηρούν αυτή τη φαύλη κατάσταση.

Αυτούς λοιπόν τους κλεφταράδες πού μας έχουν ρημάξει στη κλεψιά, όπως και τους τραπεζίτες, επιχειρηματίες, προέδρους ομάδων τους προσκυνάτε νυχθημερόν, γιατί πολλοί από σας δεν διαφέρετε επί της ουσίας απ' αυτούς, αρκεί να έχετε μία θέση ισχύος έναντι του άλλου και ειδικά αν είσαστε μαγαζάτορας στις μέρες μας.

Για να φέρω ένα παράδειγμα των τελευταίων ημερών, γνωστό μου κορίτσι της γειτονιάς ζήτησε εργασία σε γνωστή κεντρική καφετέρια πού έχει αρκετή δουλειά, της είπαν ότι θα την προσλάμβαναν αμέσως λόγο του ότι είχε δουλέψει σε σοβαρές επιχειρήσεις του είδους, όταν έφτασαν στο θέμα του ωραρίου και της αμοιβής εκεί την περίμενε μια μεγάλη έκπληξη.

Της είπαν το μαγαζί έχει αρκετή δουλειά και ότι θα πρέπει να δουλέψει 12ωρο, το μεροκάματο της θα είναι 25 € και επειδή τα πουρμπουάρ θα είναι πολλά θα πρέπει να δίνει τα μισά στην επιχείρηση, βέβαια για τα δώρα, Χριστούγεννα, Πάσχα και άδεια θα γίνετε με τον συνηθισμένο τρόπο, θα κατατίθενται στην τράπεζα στο λογαριασμό του εργαζομένου, εκείνος θα τα κάνει ανάληψη και θα τα αποδίδει πίσω στο αφεντικό του, η μη απόδοση σημαίνει αυτόματη απόλυση.

Αλλά αυτός ο κατσαπλιάς, όπως και ο τραπεζίτης πού σε κλέβει με τοκογλυφικά επιτόκια, ο επιχειρηματίας που σου πουλάει τα προϊόντα του ανεβάζοντας τις τιμές με τις εικονικές τριγωνικές υπερτιμολογήσεις πίνοντας σου το αίμα, είναι ευυπόληπτοι πολίτες με ένα ανώτερο κοινωνικό στάτους μυρίζουν ακριβή κολόνια και όχι την ταγκίλα του λούμπεν προλεταριάτου.

Η μανία πού οι δύο αγανακτισμένοι διαλύουν με κλωτσιές το κεφάλι του ήδη λιπόθυμου θύματος δείχνει την διαφορά ισχύος, πού είναι η ίδια όταν τα ματ απομονώνουν ένα διαδηλωτή, τα σταγονίδια κάποιο περίεργο μαλλιά, οι οπαδοί μιας ομάδας έναν αντίπαλο, όπως επίσης και η απάθεια πού οι τριγύρω παρακολουθούν τους δυό παλικαράδες να τσακίζουν τον «κλέφτη»!

Είναι ο ορισμός της υποκρισίας, της ψευτομαγκιάς, της αγέλης, του ξέρεις ποιός είμαι εγώ, πού αν τα πάρω ένας ολόκληρος στρατός δεν μπορεί να με σταματήσει.

Ο συγκεκριμένος τοξικοεξαρτημένος από το βίντεο φαίνεται οτι βρίσκεται σε πανικό, έχει εγκλωβιστεί σαν τον ποντικό στη φάκα, και κανένας να μην τον ακινητοποιούσε δεν θα μπορούσε να κάνει βήμα αφού έχει κοπεί σε εκατό μεριές σπάζοντας την βιτρίνα του καταστήματος, άλλωστε αυτοί οι τύποι Φου να τους κάνεις πέφτουν κάτω, όποτε και τη σύλληψη του επιτυγχάνεις αλλά και τα υπάρχοντα σου δεν χάνεις.

Ήμαστε μια κοινωνία πού έχουμε τη ζωή πού μας αξίζει, δεν αξίζουμε τίποτα περισσότερο, όταν αλλάξουμε εμείς τότε θα αρχίσει σιγά-σιγά να αχνοφαίνεται η ελπίδα, προς το παρόν ξαναβουτήξτε τα κεφάλια σας στα σκατά...



Κώστας Γκιώνης: Σχετικά με τον συντάκτη




Διαβάστε Περισσότερα »