Τετάρτη, 21 Φεβρουαρίου 2018

Μολώχ (μέρος πρώτο)

Στάθης


Η παγκοσμιοποίηση απέτυχε σε όλα όσα διεκήρυσσε και πέτυχε σε όλα όσα επεδίωκε.

Διεκήρυσσε την κατάργηση των συνόρων. Την ελεύθερη διακίνηση των ιδεών, των εμπορευμάτων και της εργασίας. Διεκήρυσσε την ώσμωση των πολιτισμών (στο διεθνές περιβάλλον) και τον πολυπολιτισμό στο εσωτερικό των κοινωνιών. Διεκήρυσσε την άμβλυνση των κοινωνικών ανισοτήτων διά της ελεύθερης αγοράς (και της «αοράτου χειρός» που κανονιστικώς τη διέπει). Διεκήρυσσε την κατάργηση του προστατευτισμού και την ενθάρρυνση του ανταγωνισμού. Τέλος, διεκήρυσσε την άνθιση των ατομικών δικαιωμάτων, ενώ ευαγγελίσθηκε τη συρρίκνωση των πολέμων, ακόμα και την εξαφάνισή τους – με την εξαίρεση ίσως εκείνων που θα είχαν τη διεθνή νομιμοποίηση, ως έσχατου μέσου επίλυσης των διαφορών.

Εις όλα αυτά η παγκοσμιοποίηση απέτυχε παταγωδώς. Μάλιστα αποτυγχάνει θανάσιμα (κυριολεκτικώς, ως προς τα αποτελέσματα) εδώ και τριάντα χρόνια. Παρά ταύτα, η ανθρωπότητα σαν υπνωτισμένη ή αποχαυνωμένη –και ελλείψει ίσως άλλης εναλλακτικής πρότασης– παρακολουθεί την πορεία της παγκοσμιοποίησης, αδρανής.

Η παγκοσμιοποίηση σήμερα είναι νεκρή. Και η τραγωδία μας είναι ότι η ανθρωπότητα ακολουθεί εν πολλοίς αυτή τη νεκρή, ως ένα άβουλο ζόμπι η ίδια. Κατά μία μάλιστα έννοια η παγκοσμιοποίηση ήταν νεκρή εκ γενετής στον βαθμό που θα αποτύγχανε σε όσα επαγγελλόταν και θα επιτύγχανε σε όσα επεδίωκε.


Τι πέτυχε η παγκοσμιοποίηση.

Αντί της κατάργησης των συνόρων, τα σύνορα πολλαπλασιάσθηκαν παντού στον πλανήτη και βάφτηκαν με αίμα – αλλού μεταξύ των κρατών και αλλού εντός των κρατών. Αίμα εθνικό και αίμα ταξικό. Διά της αποδόμησης του έθνους- κράτους η παγκοσμιοποίηση αναζωπύρωσε τους εθνικισμούς και τους μετέτρεψε εκ νέου σε πιόνια του ιμπεριαλισμού. Ενός ιμπεριαλισμού που εκτός των άλλων επιστρέφει στην εποχή της αποικιοκρατίας (και μέσα στην Ευρώπη) δημιουργώντας προτεκτοράτα, κράτη και κρατίδια υπό καθεστώς Εντολής, ζώνες οικονομικής τυραννίας και «ζωτικούς χώρους».

Η παγκοσμιοποίηση επέβαλε οικονομικές δικτατορίες που οδηγούν στον θεσμικό εκφυλισμό τις αστικές δημοκρατίες και καλούν εξ εφέδρων στην πολιτική σκηνή πλήθους χωρών την ακροδεξιά και τον φασισμό.

Στις συνθήκες της παγκοσμιοποίησης ο καπιταλισμός ταυτίζεται όλο και πιο πολύ με τον φασισμό. Και στα δύο επίπεδα: και στον τρόπο λειτουργίας των Εταιρειών (μονοπώλια, διαφθορά, καταστροφή του πλανήτη) και εις όσα αφορούν τη χειραγώγηση και εν συνεχεία την καταδυνάστευση των λαών. Ο φασισμός των σαλονιών και ο φασισμός της μπυραρίας έχουν βάλει τους λαούς στη μέση κι εκφράζουν καλύτερα παρά ποτέ τον καπιταλισμό (μάλιστα στην προοπτική του).

Αντί της ελεύθερης διακίνησης των ιδεών η παγκοσμιοποίηση προώθησε κι εν πολλοίς έχει επιβάλει την ομογενοποιημένη σκέψη διά της πολιτικής ορθότητος, διά της ποινικοποίησης της γνώμης, διά της αποδόμησης (με τον αναθεωρητισμό) της ιστορικής μνήμης, με την άλωση των εκπαιδευτικών συστημάτων (διά της υποβάθμισης των ανθρωπιστικών σπουδών) και διά της σάχλας (όπως η αρχή του αυτοπροσδιορισμού ή ο μεταμοντερνισμός).

Την ελεύθερη διακίνηση της εργασίας η παγκοσμιοποίηση μετέτρεψε σε ελεύθερη διακίνηση της σκλαβιάς (εισαγόμενης και εξαγόμενης), σε μια εξίσωση των μισθών προς τα κάτω, εξαρθρώνοντας ταυτοχρόνως τα ασφαλιστικά συστήματα και επιβάλλοντας στις μάζες τον φόβο του χειρότερου ως τρόπο ζωής.

Όσο για την ελεύθερη διακίνηση των εμπορευμάτων, ας μην αστειευόμαστε. Στις μέρες μας συμβαίνει ο πιο έντονος καταμερισμός της παγκόσμιας παραγωγής ενώ, ταυτοχρόνως, η λεγόμενη ελεύθερη οικονομία της αγοράς είναι η πιο διευθυνόμενη οικονομία που υπήρξε ποτέ. Δείτε τη λειτουργία (της σιδηράς γραφειοκρατίας) των διεθνών οργανισμών και τη διασπορά των πολέμων.

Η ώσμωση των πολιτισμών που ευαγγελίσθηκε η παγκοσμιοποίηση εκφυλίσθηκε σε πόλεμο των πολιτισμών (προκάλυμμα των ιμπεριαλιστικών πολέμων, με κωμικές πρακτικές όπως η «εξαγωγή της δημοκρατίας») και με τραγικά αποτελέσματα, όπως η δήωση περιοχών και η βίαιη μετακίνηση - μετανάστευση πληθυσμών, ή ακόμα τραγικότερα όπως η διεύρυνση της «τρομοκρατίας» (χρήσιμη άλλωστε για τη διεύρυνση της αντιτρομοκρατίας). Όσο για τον περίφημο πολυπολιτισμό, αυτός δεν είναι τίποτε άλλο παρά η οριοθέτηση γκέτο στις μεγαλουπόλεις της Δύσης (για αιχμαλώτους εντός των τειχών) με τα πογκρόμ του μέλλοντος να ετοιμάζονται και την ταυτόχρονη καθήλωση των μεταναστών (που έρχονται) εκτός των τειχών να συντελείται…


Για τη σχέση όλων αυτών με την Ελλάδα η στήλη θα γράψει αύριο (επιφυλασσόμενη να γράψει για το καρκατσουλιό στη Βουλή, αφού συντελεσθεί).

Προς επίρρωσιν όμως των ανωτέρω ας παραθέσουμε λίγη μόνον επικαιρότητα: 

1. Με την Τουρκία να βυσσοδομεί στο Αφρίν, η φράου Μέρκελ συζητά με τον Ερντογάν περί προμήθειας στην Τουρκία και νέων τανκς. Αποδεικνύοντας έτσι ότι οι (μεγάλοι, τρομάρα τους) πολιτικοί μπορούν να είναι το πολύ ντήλερ των εταιρειών (οι μεν) και του θανάτου (οι δε).

2. Η κυβέρνηση Τσίπρα διασύρεται από τους Επικυρίαρχους διαρκώς. Για την έξοδο στις αγορές, για την εποπτεία, για όλα. Μπορεί ο κ. Τσακαλώτος να έδωσε γην και ύδωρ για τη δόση, η Τρόικα όμως απαιτεί γην και αίμα (πλειστηριασμούς).

3. Σε επαίνους υπέρ της Ελλάδος επιδίδονται παράγοντες της Ένωσης, θαυμάζοντας την πρόοδο της χώρας. Και προσδιορίζουν αυτήν την πρόοδο, την ονομάζουν: Πρόοδος είναι η μείωση των μισθών και των συντάξεων! Διασυρμός μετ’ επαίνων.

4. Εκτός όμως από τους επικυρίαρχους, τη νεοφιλελεύθερη κυβέρνηση Τσίπρα διασύρει και η πραγματικότητα. Αυξήθηκε η ανεργία (που μειώθηκε). Κάτω απ’ το επίδομα ανεργίας ο μισθός της ευέλικτης εργασίας. Στο 56% της απασχόλησης η ευέλικτη εργασία.

Δεν θα συνεχίσω, παρά μόνον για να πω ένα ακόμα:

Είπε ο κ. Κοτζιάς για τους φερόμενους να εμπλέκονται στο σκάνδαλο Novartis ότι «μακάρι να αποδείξουν την αθωότητά τους». Όχι, κύριε! Οι αρχές είναι που πρέπει να αποδείξουν την ενοχή τους κι όχι οι ίδιοι την αθωότητά τους. Αυτή η ευκολία με την οποία ο κ. Κοτζιάς ποδοπατάει το τεκμήριο της αθωότητος είναι απλώς τρομακτική. Και παραπέμπει σε ένα σκοτεινό παρελθόν (που ξαναέρχεται απ’ το μέλλον)…

Πηγή: topontiki.gr



Στάθης: Σχετικά με τον συντάκτη




Διαβάστε Περισσότερα »

Τουρκικός χαβάς για Ευρωπαίους, Αμερικανούς, Ελλάδα και Κύπρο

Δημήτρης Μηλάκας


Διαλύονται βαθμιαία οι προσδοκίες που καλλιεργήθηκαν σε Λευκωσία και Αθήνα για την υποτιθέμενη και μάλιστα εξασφαλισμένη έξωθεν υποστήριξη προκειμένου να ολοκληρωθεί η διαδικασία έρευνας και εκμετάλλευσης των πλούσιων κοιτασμάτων στην Κυπριακή ΑΟΖ.

Εταίροι (Ευρωπαίοι) και σύμμαχοι (Αμερικανοί) λαμβάνουν υπόψη τους πολύ σοβαρά την έμπρακτη απόφαση της Άγκυρας να διασφαλίσει αυτά που θεωρεί μείζονα συμφέροντά της στην Κύπρο και το Αιγαίο.

Η έμπρακτη «διακήρυξη» των τουρκικών θέσεων εκδηλώνεται με τη βοήθεια του τουρκικού στόλου:

  • 1. στα Ιμια με την επίδειξη ισχύος, σαν αυτή της προσπάθεια εμβολισμού ελληνικού πλοίου της ακτοφυλακής
  • 2. στην Κυπριακή ΑΟΖ με την δέσμευση περιοχών για στρατιωτικές ασκήσεις εντός της κυπριακής ΑΟΖ έτσι ώστε να παρεμποδιστεί η εξέλιξη των ερευνών

Στην πρώτη περίπτωση (στα Ίμια) με την κορύφωση του επεισοδίου εμβολισμού του ελληνικού πλοίου η Άγκυρα επανέφερε / υπενθύμισε τα συμφωνηθέντα του 1996. Τότε η κυβέρνηση Σημίτη (υπουργός εξωτερικών Πάγκαλος) είχαν αποδεχτεί εγγράφως (επιστολή Αμερικανού ΥΠΕΞ Κρίστοφερ) ότι στα Ίμια δεν θα υπάρχουν στρατιώτες, σημαίες και τα πλοία θα απομακρυνθούν και δεν θα επιστρέψουν. Με άλλα λόγια, η Άγκυρα υπενθύμισε τα κέρδη της από την κρίση του 1996 που μετέτρεψαν το ελληνικό έδαφος των Ιμίων σε γκρίζα ζώνη.

Ανάλογη είναι η τακτική που ακολουθεί η Τουρκία σήμερα στην Κυπριακή ΑΟΖ καθώς με την χρησιμοποίηση στρατιωτικών μέσων (στόλου) κατοχυρώνει αυτά που θεωρεί ως δικαιώματά της στην περιοχή. Δηλαδή, απαγορεύει την εκμετάλλευσή τους από την Κυπριακή Δημοκρατία.

Αθήνα και Λευκωσία, προφανώς, έπραξαν τα δέοντα ενημερώνοντας εταίρους και συμμάχους. Ωστόσο, οι διαπιστώσεις από τις μέχρι τώρα επικοινωνίες είναι (αναμενόμενες) απογοητευτικές. Στην πράξη οι Ευρωπαίοι (και οι Αμερικανοί) δεν εμφανίζονται διατεθειμένοι να αμφισβητήσουν έμπρακτα την απόφαση της Τουρκίας να εμποδίσει τις έρευνες, κατ αρχήν στο οικόπεδο 3 (συμφερόντων της Ιταλικής ΕΝΙ) της Κυπριακής ΑΟΖ.

Η στάση των εταίρων και συμμάχων δημιουργεί ανησυχία στην Αθήνα καθώς η ελληνική κυβέρνηση έχει επενδύσει πολλά στην αναβάθμιση της ελληνοαμερικανικής στρατηγικής συνεργασίας. Μάλιστα, η ελληνική κυβέρνηση στο όνομα αυτής της αναβάθμισης καλείται να καταβάλει κόστος (συμβιβασμός με την ΠΓΔΜ και ένταξη αυτής της χώρας στο ΝΑΤΟ) χωρίς ανταλλάγματα, όπως αποδεικνύεται…

Πηγή: topontiki.gr



Δημήτρης Μηλάκας: Σχετικά με το Συντάκτη




Διαβάστε Περισσότερα »

Η είσοδος στην «θηλιά» του χρέους

Του Παύλου Δερμενάκη


Έξοδος στις αγορές, επικοινωνιακά παιγνίδια και πραγματικότητα


Η χώρα διανύει το ένατο ημερολογιακό έτος εντός των μνημονίων. Ο λαός συνεχίζει να υφίσταται τα πάνδεινα εξαθλιωνόμενος καθημερινά. Η νέα «μεγάλη» ιδέα που πλασάρει η παρούσα κυβέρνηση είναι η έξοδος από τα μνημόνια μετά τον Αύγουστο. Αν αφήσουμε κατά μέρος το θέμα της εποπτείας (για το θέμα αυτό δείτε στη σελίδα 7 το άρθρο του Γ. Κιμπουρόπουλου) η έξοδος από τα μνημόνια σημαίνει είσοδο στο σύστημα των αγορών, για να δανειστούμε προκειμένου να εξυπηρετήσουμε το δημόσιο χρέος που ξεπερνά πλέον το 180% του ΑΕΠ.

Μπήκαμε στα μνημόνια με χρέος στο 120% του ΑΕΠ, επειδή οι όροι που μας δάνειζαν οι αγορές ήταν ασύμφοροι. Βγαίνουμε από τα μνημόνια το 2018 με χρέος στο 180% του ΑΕΠ για να δανειστούμε από τις αγορές για την εξυπηρέτηση του χρέους. Κλειδί συνεπώς στην πορεία των οικονομικών θεμάτων της χώρας και του λαού τα επόμενα χρόνια θα είναι ο αγώνας και η αγωνία για την εξυπηρέτηση του «εξαιρετικά μη βιώσιμου» δημόσιου χρέους, όπως το χαρακτηρίζει το ΔΝΤ.

Σήμερα το δημόσιο χρέος συνεχίζει να αποτελεί τη «θηλιά στο λαιμό» του λαού η οποία όμως έχει σφίξει αφάνταστα καθώς:

  • α) το χρέος μεγάλωσε τόσο σε απόλυτο ύψος όσο κυρίως σαν ποσοστό του ΑΕΠ,
  • β) οι οικονομικές δυνατότητες τόσο γενικά ως οικονομία όσο και ειδικά ως μεμονωμένοι πολίτες έχουν μειωθεί δραματικά, και
  • γ) μπαίνουμε σε μια νέα φάση όπου από τα μηδενικά και τα αρνητικά επιτόκια θα οδηγηθούμε το αργότερο εντός του 2019 σε συνεχείς αυξήσεις επιτοκίων και από την αυξημένη ρευστότητα σε σημαντικό περιορισμό της καθώς θα τελειώσει η ποσοτική χαλάρωση. Με αυτά τα δεδομένα οφείλουμε να αξιολογούμε τους σχεδιασμούς και τα επικοινωνιακά παιγνίδια της κυβέρνησης σχετικά με την έξοδο στις αγορές.

Η πρώτη «κρυάδα»


Η πολυδιαφημισμένη έξοδος στις αγορές, που θα γίνει σε στάδια και θα αποκαταστήσει τη θέση της Ελλάδας ως συμμετέχουσα σε αυτές, ξεκίνησε την περασμένη βδομάδα (Πέμπτη 7/2/2018). Εν μέσω αναταραχής στις διεθνείς αγορές, αφού είχε προηγηθεί αναβολή της αρχικής ημερομηνίας, αποφασίστηκε η τελική έξοδος. Ο δανεισμός ήταν με την μορφή κοινοπρακτικού δανείου ύψους 3 δισ. ευρώ για μία επταετία. Να σημειώσουμε ότι η μορφή του δανεισμού ήταν τέτοια που ότι δεν θα καλυπτόταν από δημόσιες προσφορές θα το κατέβαλαν τελικά οι τράπεζες-ανάδοχοι του κοινοπρακτικού δανείου. Άρα η κυβέρνηση βγήκε στις αγορές έχοντας ήδη εξασφαλίσει την κάλυψη του συνολικού ποσού, το οποίο ήταν αρκετά μικρό. Επίσης ο κίνδυνος που ανέλαβαν όσοι αγόρασαν τα ομόλογα είναι σχετικά μικρός για την κατάσταση της Ελλάδας.

Η αρχική εκτίμηση της κυβέρνησης ήταν ότι η έκδοση στέφθηκε με επιτυχία. Ο πρωθυπουργός στην ομιλία του στην Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ είπε ότι «3,375% ήταν το επταετές με το οποίο βγήκαμε στις αγορές την προηγούμενη Παρασκευή». Με κριτήριο την επιτυχημένη αυτή έξοδο στις αγορές θεώρησε ότι η έχει «γυρίσει σελίδα» η ελληνική οικονομία και «οι προϋποθέσεις για την έξοδο δεν ήταν ποτέ καλύτερες». Όμως η πραγματικότητα για μία ακόμα φορά αποδεικνύεται πολύ διαφορετική.

Η τελική απόδοση του ομολόγου την ημέρα που εκδόθηκε ήταν 3,5% και όχι 3,375% που ανάφερε επιλεκτικά ο κ. Τσίπρας. Τρεις μέρες μετά την έκδοση η απόδοσή του είναι στο 4,06%, κάνοντας άλμα 16%. Δηλαδή όσοι επένδυσαν καταγράφουν ζημιές 16% σε διάστημα 3 ημερών. Αν αυτά τα νούμερα τα συνδέσουμε με τον στόχο για επιτόκιο 2,8% που ήταν ο αρχικός σχεδιασμός (Ιανουάριος 2018) κάθε άλλο παρά δικαιολογούνται οι κυβερνητικοί πανηγυρισμοί. Φυσικά αυτή η αρνητική εξέλιξη για όσους επένδυσαν στην παρούσα έκδοση θα μετρήσει πολύ αρνητικά στα επιτόκια των επόμενων εκδόσεων. Μάλιστα παράγοντες της αγοράς εκτιμούν ως μεγάλο λάθος την έκδοση του ομολόγου στη συγκεκριμένη συγκυρία, που θα έχει μεγάλο οικονομικό κόστος στη συνέχεια.

Οι αγορές δεν είναι για επικοινωνιακά κόλπα


Η έκδοση του επταετούς ομολόγου και ο σχεδιασμός της κυβέρνησης για τα επόμενα βήματα εξόδου στις αγορές στηρίχτηκε στην επίπλαστη εικόνα των αγορών του τελευταίου διμήνου (Δεκέμβριος 2017 – Ιανουάριος 2018). Στο διάστημα αυτό αποκλιμακώθηκαν σημαντικά τα επιτόκια των ελληνικών ομολόγων. Το δεκαετές ομόλογο από 5,5% στις αρχές Δεκεμβρίου 2017 έφτασε στο 3,6% τον Ιανουάριο, σε επίπεδα δηλαδή της περιόδου πριν από τα μνημόνια. Βέβαια αυτή η βελτίωση συνέβη εν μέσω μεγάλης ευημερίας στις αγορές και ακόμα μεγαλύτερης κερδοσκοπίας στα ελληνικά ομόλογα. Χαρακτηριστικότερο παράδειγμα κερδοσκοπικών παιγνιδιών στα ομόλογα είναι το διετές ελληνικό ομόλογο (λήξη Απριλίου 2019) που έφτασε να έχει απόδοση 1,68% στις αρχές Ιανουαρίου όταν το αντίστοιχο των ΗΠΑ είχε απόδοση 1,96%. Δηλαδή θεωρητικά η Ελλάδα «δανειζόταν» φθηνότερα από τις ΗΠΑ. Βέβαια αυτά τα νούμερα δεν περιγράφουν από μόνα τους όλη την πραγματικότητα, καθώς πρέπει να ληφθεί υπόψη η πορεία των επιτοκίων (αρνητικά στην Ε.Ε., σε συνεχή άνοδο στις ΗΠΑ) που επηρεάζει σημαντικά τις αποδόσεις των ομολόγων στη δευτερογενή αγορά. Είναι ενδεικτικά όμως των στρεβλώσεων που δημιουργούνται στις αγορές στο πλαίσιο των κερδοσκοπικών παιγνιδιών και φανερώνουν τα προβλήματα στους σχεδιασμούς της κυβέρνησης για τη συμμετοχή της ως εκδότης ομολόγων στις αγορές.

Σε αυτό το θετικό πλαίσιο σχεδιάστηκε η έκδοση του επταετούς ελληνικού ομολόγου. Γι΄ αυτό και ανέμεναν επιτόκιο 2,8%. Όμως αυτός ο σχεδιασμός πήγε «στράφι» και το κόστος θα πληρωθεί στις επόμενες εκδόσεις.

Όμως την κατάσταση ευημερίας από το τέλος Ιανουαρίου την έχουν διαδεχθεί αναταράξεις και «ξεπούλημα». Το δεκαετές ελληνικό ομόλογο έχασε τα μισά από όσα κέρδισε τον Δεκέμβρη. Έτσι από 3,6% αρχές Ιανουαρίου έφθασε στο 4,4% την 13/2/2018. Και αυτή είναι η κατάσταση, όταν στην ευρωπαϊκή αγορά συνεχίζει να υπάρχει η ποσοτική χαλάρωση και τα διατραπεζικά επιτόκια είναι αρνητικά. Μπορούμε να φανταστούμε τι θα γίνει όταν, από το 2019 όπως έχει αρχίσει και διαμορφώνεται το κλίμα, αντιστραφεί αυτή η κατάσταση. Μόλις το δεκαετές ομόλογο των ΗΠΑ ξεπέρασε το 2,6%, που είχαν βάλει ως όριο αναλυτές, ξεκίνησαν οι αναταράξεις στις χρηματιστηριακές αγορές στις ΗΠΑ αρχικά και σε όλο τον κόσμο κατ΄ επέκταση.

Ακόμα και η αρχική εικόνα επιτυχίας του επταετούς ομολόγου έχει πάρα πολλές σκιές που δεν έχουν αξιολογηθεί ακόμα. Η τελική κατανομή του ποσού των 3 δισ. στους επενδυτές αποτελεί παράγοντα αστάθειας για τη διαμόρφωση της τιμής του ομολόγου στη δευτερογενή αγορά. Τα hedge funds (άκρως επιθετικά, κερδοσκοπικά χαρτοφυλάκια) επένδυσαν 950 εκ. (31,5%), τράπεζες 700 εκ. (23,3%), διεθνείς επενδυτές 1.1170 (39%) και 180 εκ. (6%) η Τράπεζα της Ελλάδος. Ως προς τη γεωγραφική διάσταση 43,7% προήλθαν από το Ηνωμένο Βασίλειο και την Ιρλανδία, από φορείς που ασχολούνται με την κερδοσκοπία. Επίσης 19% προέρχονται από την Ελλάδα όπου με δεδομένα τα προβλήματα ρευστότητας (εξαιρείται η Τράπεζα της Ελλάδας) και τη μεταβλητότητα στην ελληνική αγορά οι συγκεκριμένοι επενδυτές μπορεί να πιεστούν από πολλές πλευρές για να μην διακρατήσουν μακροπρόθεσμα τη συγκεκριμένη τοποθέτηση.

Η κυβέρνηση ξεκίνησε ένα επικοινωνιακό παιγνίδι για εσωτερική κατανάλωση με σημαία αρχικά την «καθαρή έξοδο» από τα μνημόνια. Όσο γνωστοποιούνται τα όσα έχουν συμφωνηθεί με τους «θεσμούς» αυτή η προσέγγιση ξεθωριάζει. Ακολούθησε η νέα σημαία «δεν χρειαζόμαστε προληπτική πιστωτική γραμμή στήριξης». Και αυτή η θεώρηση άρχισε να ξεθωριάζει μετά την πρώτη δοκιμαστική έξοδο στις αγορές. Άρα οδηγούμαστε με μαθηματική ακρίβεια σε αυξημένη εποπτεία-επιτήρηση, ανεξάρτητα πως αυτή θα ονομαστεί, από τους δανειστές και σε ακόμη αυστηρότερη επιτήρηση από τις αγορές.

Πηγή: e-dromos.gr



Παύλος Δερμενάκης: Σχετικά με τον Συντάκτη




Διαβάστε Περισσότερα »

Τρίτη, 20 Φεβρουαρίου 2018

Αναζητώντας το λαϊκό πολιτισμό: Ψαρογιάννης

Του Κωστή Μουδάτσου


Ο Γιάννης Ξυλούρης ή Ψαρογιάννης είναι ανήσυχο και συνθετικο πνεύμα. Λειτουργεί δημιουργικά στις προσεγγίσεις του δίνοντας προσωπικό ήχο, ύφος και χρώμα. Απεχθάνεται τις σχολαστικές αντιγραφές και τις αποστεωμένες απομιμήσεις. Ψάχνει τις πηγές έμπνευσης που γέννησαν το πρωτογενές έργο και χρησιμοποιεί τον εαυτό του σαν μέσο αναγέννησης του μουσικού υλικού. Στις συνθέσεις αλλά και στις διασκευές του μας χαρίζει σύγχρονες και πρωτότυπες εκτελέσεις τραγουδιών που έχουν χαρακτηρίσει τη ζωή της Κρήτης.

Ο Γιάννης Ξυλούρης ξεκίνησε παρέα με τον Νίκο Ξυλούρη στα μέσα της δεκαετίας του 50. Μαζί πορεύτηκαν τα δύσκολα χρόνια προκαλώντας καινοτόμες ρήξεις για να μας χαρίσουν αξεπέραστες επιτυχίες. Από τα λαϊκά γλέντια και τις παρέες στα Ανώγεια κατέβηκαν στο Ηράκλειο φέρνοντας μαζί τους την ξεχασμένη λύρα και το λαούτο.

Έπαιξαν τα τραγούδια του τόπου μας κόντρα στις ξενόφερτες μόδες της εποχής. Ξαναέβαλαν στα πικραμένα χείλη, εκείνων που αναζητούσαν την ελπίδα και το όνειρο της ζωής, τα ριζίτικα , τον Ερωτόκριτο ,τους σκοπούς με τη μελωδία της λύρας που ήταν εξοστρακισμένοι από το Μεγάλο Κάστρο.

Σαν πήγαιναν να ξεκουραστούν είχαν για κρεβάτι δυο ράντσα και μια βαλίτσα για τραπέζι. Κι όμως από την Κρήτη ξεκίνησαν για να κατακτήσουν τις ψυχές των λαϊκών ανθρώπων και των φοιτητών της Ελλάδας, χωρίς ποτέ να εντυπωσιαστούν από τα χρήματα και τα φώτα της δημοσιότητας.

Από τις μπουάτ της Πλάκας στις μεγάλες συναυλίες στα γήπεδα και στις πιο φημισμένες αίθουσες σε όλο τον κόσμο. Από το Λονδίνο και το the Royal Albert Hall ή την Νέα Υόρκη , το Παρίσι μέχρι την Γερμανία …

Ο Ψαρονίκος έγινε το σύμβολο του ελληνικού λαού που πάλευε ενάντια στη χούντα και τον φασισμό. Στις αρχές της δεκαετίας του ’70 ο Νίκος κέρδισε το περιζήτητο βραβείο της Γαλλικής Ακαδημίας«Charles Cros» για την ερμηνεία του στα ριζίτικα τραγούδια ενώ το 1966 μαζί με τον Γιάννη είχαν κερδίσει το πρώτο βραβείο σε διεθνή διαγωνισμό στο Σαν Ρέμο παρουσιάζοντας «το κρητικό συρτάκι». Σαν λαϊκοί καλλιτέχνες πρωτοστάτησαν στα μουσικά κινήματα της χώρας ανεβάζοντας ψηλά την κατατρεγμένη μουσική της Κρήτης.

Ήξεραν κι οι δυο ότι οι ζωντανές παραδόσεις δίνουν δυνατότητες για νέα πράγματα. Δεν μπήκαν σε καλούπια αλλά συνδύασαν το φως του νησιού με παντρέματα από άλλες παραδόσεις και τη σύγχρονη μουσική. Γι αυτό άνοιξαν τις δικές τους λεωφόρους..

Ο Ψαρονίκος με τον Ψαρογιάννη έδωσαν νέους ήχους ενώ με ότι κι αν καταπιανόταν το χαρακτήριζαν με μια αυθεντικότητα που δεν είχε ουδεμία σχέση με τις στείρες απομιμήσεις. Αποτέλεσαν μια από τις δημιουργικότατες κι εκπληκτικότερες ζυγιές, που υπηρέτησαν την λαϊκή μουσική της πατρίδας μας.

Χρησιμοποιούσαν τον εαυτό τους σαν μέσο αναγέννησης του πρωτογενούς υλικού. Διέθεταν το σπάνιο χάρισμα να ξαναγεννάνε ότι έπαιζαν και ότι τραγουδούσαν, χωρίς να επαναλαμβάνονται. Αφομοίωναν την ουσία και την χρησιμοποιούσαν με δημιουργικό τρόπο σαν δυνατές καλλιτεχνικές προσωπικότητες που είναι. Με τον Νίκο Ξυλούρη ήταν αχώριστη παρέα μέχρι που ο χαρισματικός τροβαδούρος έφυγε για το μακρινό ταξίδι.

Ο Ψαρογιάννης συνέχισε την πορεία του δημιουργώντας ένα έργο πρωτοφανές σε όγκο και ποιότητα. Αποτελεί σημείο αναφοράς για τους καλλιτέχνες, για τους εραστές του λαούτου αλλά και γενικότερα για όσους αγαπούν τη μουσική.

Στην καριέρα του συνεργάστηκε με σπουδαίους συνθέτες της ελληνικής λαϊκής μουσικής, τις δεκαετίες του ‘60 και του ’70. Συμμετείχε στα κινήματα που καθόρισαν τα πράγματα της μουσικής στη χώρα μας. Άριστος δεξιοτέχνης με μοναδικές ικανότητες στα μουσικά όργανα διαθέτει μια άνετη φωνή, κατέχοντας σπάνιες τεχνικές και θεωρητικές γνώσεις .

Δεν παίζει μόνο λαούτο αλλά και λύρα και μαντολίνο. Όμως στο έργο και στην τέχνη του το λαούτο έχει το δικό του λόγο. Προκαλεί έντονες συγκινήσεις και οδηγεί σε ατελείωτα ταξίδια τους φίλους της μουσικής. Είναι δεξιοτέχνης που ξεφεύγει από τα συνηθισμένα όρια.

Οι μελωδίες και τα τραγούδια του έχουν τις ρίζες τους στα χρόνια που ο νους των λαϊκών ανθρώπων δημιουργούσε ακοίμητος. Από τις μελωδίες των ανωνύμων δημιουργών περνούν στις δικές του συνθέσεις. Οι ζωντανές ηχογραφήσεις έχουν τις δικές τους ιδιαιτερότητες.

Δείχνουν την άμεση επικοινωνία με τους ακροατές και την κατανυχτική ατμόσφαιρα που ζούσαν όλοι μαζί, είτε στους μικρούς αλλά ζεστούς χώρους, στα δημοτικά κηποθέατρα ή σε χώρους σε αρχαία κάστρα η σε γλέντια κι άλλες εκδηλώσεις. Ο καλλιτέχνης δίνει την ψυχή του και η ζωντανή εκτέλεση δίνει την ευκαιρία να απολαμβάνομε σπάνιες στιγμές ευφορίας και υψηλής αισθητικής. Ο Ψαρογιάννης μας προσφέρει τραγούδια που αρμηνεύουν να αγαπούμε τη γης ,τις κοπελιές και το μεθύσι της ζωής.

Μας οδηγούν να στήνομε χορό για να ξεστουμπώνει ο νους ο κατεργάρης και να παίρνει φωτιά η πλανεύτρα η καρδιά..

Το πείραμα με τον ανιψιό του ,τον Ψαρογιώργη, που έπαιζαν δυο λαούτα, είναι φοβερά δύσκολο. Δυο λαούτα να αποτελούν μια ορχήστρα και να έχουν τέτοιου επιπέδου υψηλή επικοινωνία μεταξύ τους αλλά και με το κοινό, φάνταζε ακατόρθωτο κι όμως το κατάφεραν με μοναδικό τρόπο. Στον Ερωτόκριτο ,που είχα την ευκαιρία να δουλέψομε παρέα, ο Γιάννης Ξυλούρης, μας ταξιδεύει στα μυρωμένα λιβάδια της αναγεννησιακής εποχής, που οι αισθήσεις στήνουν τρελούς χορούς …

Συνεργάστηκε με νέους μουσικούς όπως είναι οι Χαϊνηδες, ο Νίκος ο Γκρας, η Λευτερία Ξυλούρη. Μνημειώδης είναι και η εικοσαετής και πλέον συνεργασία του ,τόσο στην δισκογραφία όσο και σε ζωντανές εμφανίσεις, με τον Κώστα Μουντάκη.

Δημιούργησαν ένα δίδυμο που αποτελεί σημείο αναφοράς για μυημένους και απλούς φίλους της μουσικής. Ο Γιάννης βοήθησε τον Μουντάκη στο ξεκίνημα της διδασκαλίας της Κρητικής μουσικής στα Ωδεία και συνέχιζε μέχρι πρότινος παραδίνοντας μαθήματα εκμάθησης λύρας, λαούτου και μαντολίνου στο Ωδείο του Δήμου Ηρακλείου και στο Μουσείο Λαϊκών Οργάνων, στην Πλάκα της Αθήνας.

Αντλεί στίχους από τους λαϊκούς θησαυρούς , από παλαιές εκδόσεις σπανίων λαογραφικών συλλογών όπως είναι εκείνη της Μαρίας Λιουδάκη, του Κριαρά ή του Αντ.Γιανναράκη καθώς και από την συνεργασία με λαϊκούς ποιητές όπως είναι ο Μίχαλος Σταυρακάκης ή Νιδιώτης ή ο Πέτρος Καλομοίρης κ.α.

Στην προσπάθεια του τον βοήθησε και ο σκηνοθέτης και στιχουργός Ερρίκος Θαλασσινός κ.α. Μπορεί να κάθεται με τις ώρες και να απαγγέλει στίχους από την Οδύσσεια του Καζαντζάκη, τον Ερωτόκριτο ή την Ερωφίλη η ποιήματα των Ρίτσου, Σεφέρη, Τίτου Πατρίκιου ,Βάρναλη, Ελύτη κ.α.

Το κρασί της τέχνης του Γιάννη όσο παλιώνει γίνεται πιο αρωματικό και πιο μεθυστικό.

Πηγή: mesogios.gr



Κωστής Μουδάτσος: Σχετικά με τον συντάκτη




Διαβάστε Περισσότερα »

Τροφές που βοηθούν ή βλάπτουν τον εγκέφαλο

Ναταλία Πετρίτη


Ως κοινωνία, είμαστε συνηθισμένοι στην ιδέα ότι τροφοδοτούμε το σώμα μας και ότι το φαγητό που καταναλώνουμε διαμορφώνει το βάρος μας. Όμως πολλές φορές ξεχνάμε ότι η ίδια διατροφή τρέφει επίσης τον εγκέφαλό μας και ότι τα τρόφιμα που προσφέρουμε σε αυτόν διαμορφώνουν τις σκέψεις και τις πράξεις μας.

Μέρα με τη μέρα, τα τρόφιμα που καταναλώνουμε μετατρέπονται σε θρεπτικά συστατικά, περνούν στην κυκλοφορία του αίματος και από εκεί μεταφέρονται στον ανθρώπινο εγκέφαλο. Εκεί αναπληρώνουν τα χαμένα αποθέματα ενέργειας, ενεργοποιούν τις κυτταρικές αντιδράσεις και γίνονται ένα με τον εγκέφαλό μας.

Ο εγκέφαλος είναι το πιο ενεργοβόρο όργανο στο σώμα και καταναλώνει περισσότερο από το 20% της συνολικής ενέργειας του ανθρώπου. Ταυτόχρονα, τα κύτταρά του είναι αναντικατάστατα. Σε αντίθεση με το υπόλοιπο σώμα, όπου τα κύτταρα αντικαθίστανται συνεχώς, η συντριπτική πλειοψηφία των εγκεφαλικών κυττάρων μένει μαζί μας για όλη μας τη ζωή, πράγμα που σημαίνει ότι αυτά χρειάζονται επιπλέον φροντίδα και τροφή.

Ιατρικές μελέτες που έχουν διεξαχθεί μέχρι τώρα μας βοηθούν να καταλάβουμε ότι ορισμένα τρόφιμα διαδραματίζουν νευροπροστατευτικό ρόλο, προστατεύουν δηλαδή τον εγκέφαλο από νευρολογικές βλάβες. Αντίθετα, άλλα τρόφιμα είναι επιβλαβή για τον εγκέφαλο, επιβραδύνοντας τις λειτουργίες του και αυξάνοντας τον κίνδυνο της γνωσιακής δυσλειτουργίας. Τι πρέπει λοιπόν να καταναλώνουμε για να φροντίζουμε ώστε ο εγκέφαλός μας να λειτουργεί όσο καλύτερα γίνεται;

Λιπαρά οξέα


Πρόκειται για ένα είδος λιπών που ονομάζονται πολυακόρεστα λιπαρά οξέα μακράς αλυσίδας, όπως τα γνωστά σε όλους ωμέγα-3. Τα λιπαρά ψάρια, όπως ο σολομός, το σκουμπρί, οι αντσούγιες και οι σαρδέλες, είναι η καλύτερη φυσική πηγή του μοναδικού λίπους που χρειάζεται ο εγκέφαλος καθ' όλη τη διάρκεια της ζωής του. Όταν δεν είναι εφικτή η κατανάλωση ψαριού, ο λιναρόσπορος και οι σπόροι chia αποτελούν καλές εναλλακτικές λύσεις.

Γλυκόζη


Η γλυκόζη είναι ένα είδος υδατάνθρακα και η μόνη πηγή ενέργειας για τον εγκέφαλο. Τα τρόφιμα που είναι φυσικά πλούσια σε γλυκόζη και τα οποία περιέχουν ταυτόχρονα αρκετές ίνες για να σταθεροποιήσουν τα επίπεδα σακχάρου στο αίμα σας είναι τα παντζάρια, τα ακτινίδια, τα δημητριακά ολικής αλέσεως, οι γλυκοπατάτες, τα κρεμμύδια και τα φρέσκα κρεμμυδάκια. Το ακατέργαστο μέλι, το σιρόπι σφενδάμου και η ζάχαρη καρύδας αποτελούν επίσης καλές πηγές.

Βιταμίνες και μεταλλικά στοιχεία


Αναφερόμαστε σε όλα τα είδη βιταμινών και μετάλλων, ειδικά εκείνα με αντιοξειδωτικές ιδιότητες όπως η βιταμίνη Α, η βιταμίνη C, η βιταμίνη Ε και το σελήνιο - αλλά και ο σίδηρος και ο ψευδάργυρος. Τα φρούτα και τα λαχανικά είναι η καλύτερη φυσική πηγή αυτών: καλές επιλογές είναι τα μούρα, τα πορτοκάλια, τα γκρέιπφρουτ και τα μήλα, τα οποία είναι γλυκά αλλά έχουν χαμηλό γλυκαιμικό δείκτη. Τα φυλλώδη λαχανικά ή άλλα πράσινα λαχανικά όπως το μπρόκολο, το λάχανο, το σπανάκι και η λαχανίδα (kale), καθώς και τα κρεμμύδια, τα καρότα, οι ντομάτες ή η κολοκύθα είναι επίσης γεμάτα με βιταμίνες, μέταλλα, φυτικές ίνες και άλλα θρεπτικά συστατικά που καταπολεμούν ασθένειες και εξασφαλίζουν ένα υγιές νευρικό σύστημα.

Έξτρα παρθένο ελαιόλαδο


Το έξτρα παρθένο ελαιόλαδο είναι απαραίτητο για τον εγκέφαλο καθώς είναι γεμάτο με αντιγηραντικά θρεπτικά συστατικά, όπως ωμέγα 3 και βιταμίνη Ε. Η βιταμίνη Ε είναι ιδιαίτερα σημαντική για την προστασία του ανθρώπινου οργανισμού από την ασθένεια της άνοιας. Μεγάλες μελέτες στις Η.Π.Α. και στην Ευρώπη έδειξαν ότι οι ηλικιωμένοι που κατανάλωναν πάνω από 16mg ημερησίως βιταμίνης Ε είχαν 67% χαμηλότερο κίνδυνο εμφάνισης άνοιας σε σύγκριση με αυτούς που κατανάλωναν ελάχιστη ποσότητα. Ο κίνδυνος άνοιας μειώνεται περαιτέρω με τη λήψη βιταμίνης Ε σε συνδυασμό με τη βιταμίνη C. Και οι δύο αυτές βιταμίνες προστατεύουν τα εγκεφαλικά κύτταρα από τις επιβλαβείς επιδράσεις των τοξινών και των ελεύθερων ριζών, ενώ η βιταμίνη Ε έχει το πρόσθετο πλεονέκτημα της αύξησης της παροχής οξυγόνου στον εγκέφαλο.

Τι να αποφύγετε


Τα φαγητά που πρέπει να αποφεύγονται είναι τα προερχόμενα από αλυσίδες fast food, τα τηγανιτά, οι λιπαρές τροφές όπως το κόκκινο κρέας, το χοιρινό και τα γαλακτοκομικά. Το βασικότερο που πρέπει να αποφεύγεται ωστόσο είναι οι επεξεργασμένες τροφές με τρανς λιπαρά και ζάχαρη, όπως τα μπισκότα, τα πατατάκια, τα έτοιμα γεύματα και τα κατεψυγμένα εδέσματα και σνακς. Εξίσου βλαβερά κρίνονται όλα τα προϊόντα μαργαρίνης, τα συσκευασμένα τυριά και τα προϊόντα με κρεμώδη υφή. Όσο περισσότερα από αυτά τα επεξεργασμένα τρόφιμα καταναλώνετε σε τακτική βάση, τόσο υψηλότερος είναι ο κίνδυνος της γνωσιακής παρακμής του εγκεφάλου και της πρόκλησης άνοιας. Σε πολλές μελέτες, οι άνθρωποι που κατανάλωναν μόλις 2 γραμμάρια τρανς λιπαρών ημερησίως διπλασίαζαν τους κινδύνους εμφάνισης των προαναφερθέντων προβλημάτων σε σχέση με αυτούς που κατανάλωναν λιγότερα.

Τα γονίδια δεν είναι υπεύθυνα για τα πάντα


Εκτός από τις σκέψεις, τη διάθεση και τη μνήμη, η διατροφή διαδραματίζει σαφή και καθοριστικό ρόλο στη γήρανση του εγκεφάλου και τον κίνδυνο ανάπτυξης Αλτσχάιμερ, της πιο κοινής μορφής άνοιας, η οποία πλήττει 46 εκατομμύρια ανθρώπους παγκοσμίως (και αναμένεται να επηρεάσει 130 εκατομμύρια μέχρι το έτος 2050). Όμως λιγότερο από το 1% του πληθυσμού που πλήττεται αναπτύσσει την ασθένεια λόγω γενετικής μετάλλαξης. Αυτές οι μεταλλάξεις είναι πολύ σπάνιες και ο τρόπος ζωής, άρα και διατροφής, είναι που μπορεί να πυροδοτήσει την εμφάνιση της νόσου. Έτσι, μια σωστή διατροφή μπορεί να είναι καθοριστική για την ποιότητα της υγείας ενός ατόμου ακόμη και σε σχέση με τέτοιου είδους ασθένειες.

Πηγή: tvxs.gr



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Φωτοτροπία

Γελωτοποιός


1.“Φως εκ Φωτός, Θεόν αληθινόν εκ Θεού αληθινού, γεννηθέντα”. Δεν επέλεξα να γεννηθώ χριστιανός. Το φως μπορεί να επιλέξει τη γέννησή του ως σκοτάδι;

2.Φως. Αντίθετο από το σκοτάδι. Τα αντίθετα έλκονται. Άρα το φως έλκει το σκοτάδι. Και Ανάποδα. Βρίσκεις φως στο σκοτάδι και σκοτάδι στο φως. Οξύμωρο. Δεν βλέπω καμία αχτίδα σκοταδιού εκεί που υπάρχει φως. Ίσως μερικές σκιές.

3.Το φως τρυπώνει από τις περσίδες του παραθύρου. Αφαιρεί το σκοτάδι από το εσωτερικό του δωματίου. Πρώτη φορά αντιμετωπίζω το φως με μαθηματική προσέγγιση. Συνεχίζω να “μειώνω” το σκοτάδι προσθέτοντας φως. Ελπίζω να μη του δημιουργήσω κόμπλεξ.

4.Παλιότερα το φως συνήθιζε να είναι συνώνυμο της ημέρας. Η μέρα κρατούσε όσο υπήρχε φως. Μετά ερχόταν η νύχτα.

5.Τα πρόσωπα φωτίζουν από χαρά. Αναρωτιέμαι αν κάποιο πρόσωπο φώτισε ποτέ από λύπη.
Θα μπορούσα να γράψω αρκετά πράγματα για τα πρόσωπα που κλαίνε, που θυμώνουν, που γελάνε, που φοράνε μάσκες αλλά πρέπει να συγκεντρωθώ στο φως.

Για αυτό γράφω. Για το φως.

Και για να φωτίσω με το δικό μου τρόπο τα πρόσωπα. Αφού προσπαθώ να φωτίσω πρόσωπα, αυτόματα αναρωτιέμαι αν είμαι και εγώ φως. Όχι. Όχι. Σίγουρα δεν είμαι φως.

Αλλά οι φαλακροί είναι πηγή φωτός. Κάνουν αντηλιά. Για αυτό φοράνε καπέλα και σκουφιά. Για να μην τυφλώνουν τους άλλους από την αντανάκλαση.

Αν διαβάζοντας τις παραπάνω γραμμές κατάφερα να φωτίσω το πρόσωπο σου με ένα χαμόγελο, τότε έγινα για λίγο φως. Όχι εγώ ακριβώς. Οι λέξεις που χρησιμοποίησα.

6.Φως των ματιών μου. Μια έκφραση για τα μάτια μόνο. Το μόνος μέρος του σώματος στο οποίο χαρίζουμε απλόχερα το φως. Κυριολεκτικά και μεταφορικά. Δεν άκουσα κανέναν να λέει φως του εγκεφάλου μου. Ή φως του χεριού μου. Θαρρώ πως είναι λιγάκι ρατσιστικό.

7.Η θεία Λεύκο (Λευκοθέα την βαφτίσανε) ήταν αδερφή της γιαγιά μου. Tη γνώρισα τυφλή. Έχασε το φως της πολύ μικρή. Και εγώ μικρός που ήμουν, έσκυβα κάτω από τον καναπέ και έψαχνα να το βρω. Γιατί εκεί που έβρισκα όλα τα χαμένα μου παιχνίδια, εκεί ήλπιζα πως θα είναι κι αυτό. Αλλά αυτή το έβρισκε μόνο στα όνειρα της. Τα όνειρα είναι το φως των τυφλών.

Μη σταματάς να ονειρεύεσαι. Τότε ίσως να δεις κι εσύ το φως. Κι ας μην είσαι τυφλός. Θα δεις.

8.Λένε πως σαν πεθάνεις, βλέπεις ένα μεγάλο και λευκό φως. Ποιοι είναι αυτοί που το λένε; Εγώ δεν ξέρω κανέναν που πέθανε και είδε το μεγάλο λευκό φως. Ακριβώς γι αυτό το λόγο. Γιατί πέθανε. Οι άλλοι που διηγούνται τις ιστορίες είναι γιαλατζί νεκροί.

Near death experience το λένε. Και καλά, πήγαν να πεθάνουν και εκείνη την ώρα έβλεπαν ένα μεγάλο λευκό φως. Τελικά όμως δεν πέθαναν και τώρα μας το διηγούνται. Μπορεί ακριβώς επειδή δεν πέθαναν να έβλεπαν λευκό φως. Και αυτοί που πεθαίνουν στα αλήθεια, να μη βλέπουν τίποτα. Ή να βλέπουν κορμοράνους που ιππεύουν ελέφαντες με ροζ πιτζαμάκια.

9. Το πρώτο φως της ημέρας. Η Αυγή. Το τελευταίο φως της ημέρας. Ο Εσπερινός.

10.Φως στο τούνελ. Εκπομπή της Νικολούλη. Με εκνευρίζει η Νικολούλη. Τη θεωρώ αχώνευτη και freak control. Αλλά ταυτόχρονα νομίζω ότι επιτελεί κάποιου είδους λειτούργημα. Κάθε λειτούργημα είναι από μόνο του φωτεινό.

11. Θυμάμαι το φως μέσα σε σύνθημα της κατασκήνωσης.
Πήγαινε κάπως έτσι:

Αναψ’το φως. Όχι το σβήνω. Αναψ’το φως. Όχι το σβήνω. Αναψ’το φως. Όχι το σβήνω. Φίνο, φίνο, φίνο.

Παραλλαγή του συνθήματος:

Σβήσε το φως. Όχι τ’ανάβω. Σβήσε το φως. Όχι τ’ανάβω. Σβήσε το φως. Όχι τ’ανάβω. Μπράβο, μπράβο, μπράβο.

Πόσο αστείο σύνθημα.

12.Το φως νικάει τις σκιές. Σε έναν αόρατο μάλλον πόλεμο. Οι περισσότεροι θεωρούν τις σκιές κάτι κακό. Πως επικράτησε αυτή η δεισιδαιμονία δεν κατάλαβα. Θα υπερασπιστώ τις σκιές φωναχτά. Θα πολεμήσω το φως.

13.Ο πολεμιστής του φωτός. Μάχεται το φως. Θα είναι ο αντίπαλος της προηγούμενης παραγράφου. Μάλιστα ο Κοέλιο κυκλοφόρησε και ένα εγχειρίδιο πώς να τα καταφέρεις. Πάουλο σε ορκίζω αιώνιο αντίπαλο. Γράψω ήδη το αντιεγχειρίδιο. Το αντιφωτιστικό.

14.Το φως του φεγγαριού μου φέρνει στο νου τη Σονάτα του Σεληνόφωτος. Άφησε με να ρθω μαζί σου… Ερωτεύομαι ξανά. Εσένα. Κάτω από το φως του φεγγαριού.

15. “Ανατινάζεται το φως. Τις Κυριακές τα μεσημέρια.” Τραγουδούσαν τα Ξύλινα Σπαθιά. “Μίζερο φως στο δωμάτιο” ψυχορραγούσε ο Ανεστόπουλος με τα Διάφανα Κρίνα.

16.Η αλήθεια βγαίνει στο φως. Μπορεί να παραμείνει όμως και στο σκοτάδι. Φως και σκοτάδι κρύβουν αλήθειες.

17.Ερχόμαστε από μια σκοτεινή άβυσσο• καταλήγουμε σε μια σκοτεινή άβυσσο• το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή. (Μίλησέ μου Νικόλα)

18.Φεγγαράκι μου λαμπρό, φέγγε μου να περπατώ. Αλήθεια ή μύθος το κρυφό σχολειό;

20. Ψάχνω τα αντίθετα. Φως του ήλιου-φως του φεγγαριού. Είναι ο ήλιος αντίθετο του φεγγαριού ή εναλλάσσονται; Συνεχίζω.

Ζεστό φως-ψυχρό φως. Τα κάνω ζευγάρια. Ψυχαναγκασμός. Η σκέψη τρέχει: Έντονο φως-αχνό φως.
Νιώθω διακόπτες να ανοιγοκλείνουν στο κεφάλι μου. Ήρθε από το ασυνείδητο η σχέση φωτός και διακόπτη. Αυτόφωτος-Ετερόφωτος. Φυσικό και τεχνητό φως. Έντονο φως-αχνό φως. Σταματώ.

21.Πέφτουν τα φώτα της αυλαίας. Πάντα μου προκαλεί θλίψη αυτή η εικόνα.

22.Φως φανάρι. Έκφραση για κάτι που είναι προφανές.

23.Φώτα κόκκινα έξω από σπιτάκια. Αγοραίος έρωτας.

24. Ηθοποιός σημαίνει φως. Δημήτρης Χορν.

25. Πρόσφατα διάβασα για το φαινόμενο της φωτορύπανσης δηλαδή της αύξησης της συνολικής ποσότητας φωτός. Το λευκό Led φως συνδέεται με διαταραχές του ύπνου. Τα φώτα της παραλίας συνδέονται με τον αποπροσανατολισμό της θαλάσσιας χελώνας. Άνθρωποι και χελώνες σε μαζικούς αγώνες.

26. Δεν ξέρω τι σημαίνει φωτοτροπία. Ελπίζω όμως πως κρύβει μέσα της κάτι ερωτικό.

27. Οι μόνοι πραγματικοί πεφωτισμένοι είναι οι Illuminatoi.

28. Ο κώλος σου να φέξει.

29. Η λέξη φωταγωγός δεν έχει καμία σχέση με την ερμηνεία που του δίνουμε. Η ερμηνεία μας είναι λάθος. Και αυτό επειδή στους φωταγωγούς δεν μπαίνει καν το φως.

30. Θα κλείσω ρομαντικά. Θα αφήσω τα φώτα της πόλης να σβήνουν καθώς το πλοίο απομακρύνεται για τα νησιά.


Το κείμενο έγραψε ο Δημήτρης Μ, στο πλαίσιο του Συνεργείου Δημιουργικής Γραφής.

Πηγή: sanejoker.info



Γελωτοποιός: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Ζωές γυναικών στο θυσιαστήριο.

Μαργαρίτα Μανώλη


Το καφενείο του χωριού κατάμεστο. Στην ασπρόμαυρη τηλεόραση παρακολουθούν τον πρώτο άνθρωπο που πάτησε στο φεγγάρι. Δέος. Όλοι εκεί. Εκτός από τη μάνα.

Λένε πως με τον καιρό το μυαλό προσαρμόζεται στα πάντα. Τον πόνο, τη θλίψη, την απώλεια.

Όχι για κείνη. Κάθε μέρα στο μνήμα. Της πρωτότοκης. Είπαν την πλάνεψε κάποιος. Και δεν τη στεφανώθηκε. Πήγε και κρεμάστηκε. Να ξεπλύνει τη "ντροπή". Γιατί είχε "ακουστεί" το όνομά της.

Τις άλλες τις πάντρεψε η μάνα. Πολύ μικρές. Μην τυχόν και πάθουν τα ίδια.

Ελληνική επαρχία. Τέλος της δεκαετίας του 60. Ζωές γυναικών στο θυσιαστήριο.

Πηγή: artinews.gr



Μαργαρίτα Μανώλη: Σχετικά με τον Συντάκτη




Διαβάστε Περισσότερα »

Καμμία ελπίδα σου λέω

Κώστας Γκιώνης


Πως μπορείς να είσαι έστω και λίγο αισιόδοξος ότι κάτι μπορεί να αλλάξει σε αυτό το γαμημένο τόπο, όταν βλέπεις γύρω σου να βασιλεύει η ουγκανιά, η ηλιθιότητα και ο σκοταδισμός.

Άνθρωποι πού ουρλιάζουν χωρίς να ακούνε, οχυρωμένοι πίσω από τα αδιαπέραστα τοίχοι της προσωπικής τους ανεπάρκειας, βαυκαλιζόμενοι μιά πνευματικότητα τρισάθλια, λούμπεν παρακμιακού κυνοτροφείου, με σημαία το «όλοι μαζί μπορούμε», ότι πιο απολιτίκ και επικίνδυνο υπάρχει, όπως και το «αριστερά και δέξια το ίδιο είναι, πάνω από όλα η πατρίδα», ένα τσουβάλιασμα πού το λιγότερο υποκρύπτει μιά εθνικιστική ψυχοπαθητική υστερία.

Είναι αυτοί οι τύποι πού νομίζουν ότι η Ελλάδα είναι οι λόγγοι τα άγρια βουνά και οι δαντελένιες παραλίες, αλλά για τον διπλανό τους δεν τους καίγεται καρφάκι, είναι οι ίδιοι αμόρφωτοι ψευτοανθρωπιστές πού ο ουμανισμός τους εξαντλείται στο στενό πολιτικό τους σινάφι - μαντρί.

Είχα γράψει ότι όπου βλέπεις πολλές σημαίες κράτα μικρή πατρίδα και αυτό είναι πραγματικότητα, είναι σαν το τύπο πού μετά 15 χρόνια γάμου κάθεται από το πρωί μέχρι το βράδυ και λέει πόσο αγαπάει τη γυναίκα του, το σίγουρο είναι ότι αυτός ο τύπος την κερατώνει, όταν αγαπάς κάτι το δείχνεις με τις πράξεις σου, όλα τα άλλα είναι εκ του πονηρού. Ασε πού προσπαθούν να μας βάλουν σε μια λογική πού μου θυμίζει κάτι δεκάχρονα αγόρια πού ανακαλύπτουν το πουλί τους και θέλουν για αυτοεπιβεβαίωση να την μετρήσουν με το δικό σου, για να σου δείξουν ότι την έχουν πιο μεγάλη, έτσι και οι «πατριώτες» θέλουν να την μετρήσουμε για να μας δείξουν ότι την έχουν μεγαλύτερη τη πατρίδα!

Είναι οι ίδιοι πού πετάνε τα σκουπίδια τους στον κάδο ανακύκλωσης, πού ανοίγουν την πόρτα του αυτοκινήτου τους και αδειάζουν το τασάκι με τα τσιγάρα στο δρόμο, αυτοί πού παρατάνε τα σκουπίδια τους στις παραλίες, πού βγάζουν το σκυλάκι τους να κάνει τα κακά του στο πεζοδρόμιο του άλλου. Είναι οι ίδιοι πού όταν κόβουν τις συντάξεις, λένε εντάξει αλλά δεν με νοιάζει γιατί δεν είμαι συνταξιούχος Είναι αυτοί πού όταν παίρνουν το σπίτι του άλλου, λένε ας πρόσεχε να έκανε τα κουμάντα του. Είναι οι ίδιοι πού όταν ξεπουλιόταν ολόκληρος ο εθνικός πλούτος στους ξένους, μίλαγαν για επενδυτές, κάτι σαν το «καλώς ήρθε το δολάριο»!

Είναι αυτοί πού πιστεύουν ότι ο μαρμαρωμένος βασιλιάς θα ζωντανέψει και θα πνίξει στο αίμα τους Μογγόλους, με τη βοήθεια της Παναγίας. Είναι οι ίδιοι πού θεωρούν τον διεθνισμό κάτι σαν το καρκίνο, ενώ δεν μπορούν να καταλάβουν ότι άμα είσαι διεθνιστής είσαι και πατριώτης και το αντίθετο, αλλά σε πλήρη ισορροπία, όταν κάποιο υπερισχύει τότε αρχίζεις να τσαλαβουτάς σε βρώμικα νερά. Είναι αυτοί πού κατηγορούν τις άλλες χώρες για μεγαλοϊδεατισμό, αλλά που οι ίδιοι θα ήθελαν μια Ελλάδα από την Κάτω Ιταλία μέχρι τον Ευφράτη και πάρα πέρα.

Είναι αυτό το είδος ανθρώπων πού συνάντησα κάποτε όταν πήγαινα περπατώντας στην Αθήνα, για τις συγκεντρώσεις των αγανακτισμένων, οι οποίοι συζητούσαν ως συνήθως με άναρθρες κραυγές βρίζοντας τον κόσμο που συμμετείχε, ότι είναι άχρηστοι γιατί δεν μπήκαν μέσα στη βουλή να κάψουν ζωντανούς και τους 300.

Τότε σταμάτησα και τους είπα εντάξει εμείς είμαστε άχρηστοι πού κατεβαίνουμε, εσείς πού είσαστε ικανοί γιατί δεν το κάνετε να γίνετε και ήρωες, η απάντηση ήταν ότι αυτοί έχουν οικογένεια και αν το κάνατε εσείς μπορεί και να ακολουθούσαν...

Συνήθως αυτοί είναι οι τσάμπα μάγκες, κότες του κερατά, ακόμα και κάποιοι από αυτούς πού συμμετείχαν βρίσκονταν περιμετρικά κοντά η μέσα σε κάποια καφετέρια μακριά από τα δακρυγόνα, απολαμβάνοντας το καφέ τους, επιδιώκοντας μελλοντικά πολιτικά οφέλη, όπως και οι πρόσφατοι όψιμοι πατριώτες των συλλαλητηρίων και μιλώ για τους διοργανωτές και τους πέριξ από αυτούς, πού αυτό πού έχουν στο κλούβιο τους το κεφάλι είναι να δημιουργήσουν ένα νέο πολιτικό φορέα πού θα μαντροποιήσει τα πρόβατα και θα μπορέσουν επιτέλους να αναδείξουν την ετερόφωτη θεοκρατική τους πολιτική αντίληψη μέσα από ένα αχταρμά ιδέων πού μπορεί να περιλαμβάνει από τον Αρη Βελουχιώτη μέχρι τον ηγούμενο της μονής Εσφιγμένου! Καμμία ελπίδα σου λέω.....



Κώστας Γκιώνης: Σχετικά με τον συντάκτη




Διαβάστε Περισσότερα »

Πόσο πιθανό είναι το ενδεχόμενο ενός πολέμου με την Τουρκία;

Μαριάνθη Πελεβάνη


Οι νέες προκλήσεις από την Τουρκία στο Αιγαίο και στην κυπριακή ΑΟΖ κινήθηκαν πέραν των ορίων, ξεπερνώντας την κόκκινη γραμμή. Γεγονός που οδήγησε τον Έλληνα υπουργό Εξωτερικών, Νίκος Κοτζιά, να διαμηνύσει πως δεν θα υπάρξει ξανά τέτοια ειρηνική συμπεριφορά από την ελληνική πλευρά. Ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν συνηθίζει να φωνάζει και να απειλεί... Πολλοί εκτιμούν πως πρόκειται για κινήσεις εσωτερικής κατανάλωσης, ωστόσο κανείς δεν μπορεί να παραβλέψει τον κίνδυνο που εγκυμονεί αυτή η τακτική.

Τα βασικά ερωτήματα που προκύπτουν είναι ποιοι είναι οι στόχοι της τουρκικής ηγεσίας και κυρίως αν ο Ερντογάν θέλει και μπορεί να προκαλέσει νέο θερμό επεισόδιο ή ακόμη και πόλεμο. Αυτά και άλλα ερωτήματα θέσαμε στον Σωτήρη Ρούσσο, καθηγητή Διεθνών Σχέσεων στη Μέση Ανατολή στο Τμήμα Πολιτικής Επιστήμης και Διεθνών Σχέσεων του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου και επιστημονικό υπεύθυνο του Κέντρου Μεσογειακών, Μεσανατολικών και Ισλαμικών Σπουδών.

Τι κρύβουν κατά την άποψή σας οι προκλήσεις Ερντογάν σε Αιγαίο και Κύπρο; Ποιος ή ποιοι είναι οι στόχοι της τουρκικής ηγεσίας;

Αυτό που κάνει ο Ερντογάν είναι να στέλνει ένα μήνυμα προς τις μεγάλες δυνάμεις, δηλαδή τις Ηνωμένες Πολιτείες και τα μεγάλα Ευρωπαϊκά Κράτη, ότι αν δεν του επιτρέψουν να κάνει αυτό που θέλει που σημαίνει να ακυρώσει την Κουρδική παρουσία και αυτονομία τουλάχιστον στα δυτικά του Ευφράτη, τότε θα δημιουργήσει τεράστιο πρόβλημα σε ολόκληρη την περιοχή. Και επειδή είναι στριμωγμένος από αυτήν την πλευρά θεωρεί ότι μπορεί να μεταφέρει με ελάχιστο κόστος την πίεση προς την Ελλάδα και την Κύπρο. Με αυτόν τον τρόπο επίσης πιστεύει ότι θα ικανοποιήσει την κοινή γνώμη στο εσωτερικό της Τουρκίας και κυρίως να ανυψώσει το γόητρο του στρατού του που έχει πληγεί. Μην ξεχνάμε ότι ο τουρκικός στρατός αυτήν τη στιγμή δεν έχει τις επιτυχίες που θα ήθελε στο Αφρίν, άρα πρέπει να παραμείνει το πρεστίζ του υψηλά. Άρα λοιπόν αυτά τα στοιχεία κάνουν τον Ερντογάν να πιέζει προς την πλευρά της Ελλάδας. Είναι μια απειλή προς τη Δύση λοιπόν, ότι αν δεν μου δώσετε αυτά που ζητάω τότε έχω τη δυνατότητα να γίνω πολύ κακός και να δημιουργήσω αστάθεια σε όλη την περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου. Αυτή η πολιτική βέβαια δεν είναι μια περιστασιακή πολιτική της Τουρκίας, η οποία συμβαίνει τώρα λόγω της Συρίας, η κλιμάκωσή της γίνεται τώρα. Η αμφισβήτηση των βραχονησίδων, του Αιγαίου είναι παλαιά, συνεχίστηκε επί Ερντογάν κι επίσης η αμφισβήτηση του αναφαίρετου δικαιώματος της Κύπρου να κάνει έρευνες στην ΑΟΖ της πάλι δεν είναι τωρινή αλλά έρχεται από πολλά χρόνια πριν. Η κλιμάκωση της πολιτικής αυτής έχει να κάνει με την κρίση στη Συρία και με τη δυσκολία του Ερντογάν να προχωρήσει το σχέδιό του όσο γρήγορα ήθελε.

Μάλιστα φαίνεται ότι η επίθεση στο Αφίν δεν είναι καθόλου εύκολη υπόθεση για τον Ερντογάν.

Καθόλου. Η Τουρκία για να προχωρήσει στο Αφρίν θα πρέπει να αποδεχτεί μεγάλες απώλειες. Δεν λέω ότι στρατιωτικά η Τουρκία δεν είναι ικανή να νικήσει τους Κούρδους της Συρίας, πιθανόν είναι αλλά θα πρέπει να δεχτεί ότι θα έχει μεγάλες απώλειες. ειδικά όταν οι συγκρούσεις γίνονται μέσα σε αστικά κέντρα, όπως είναι εν προκειμένω το Αφρίν, τα θύματα πολλαπλασιάζονται. Γίνεται πολύ πιο καταστροφικός ο πόλεμος γι αυτόν που πάει να καταλάβει μια αστική περιοχή. Οι Ιρακινοί όταν μπήκαν στη Μοσούλη για να την απελευθερώσουν από το ISIS έχασαν 21.000 στρατιώτες. Επίσης είναι δύσκολο να της επιτρέψουν οι Αμερικανοί και οι Ρώσοι να ισοπεδώσει τις κατοικημένες περιοχές.

Σε ό,τι αφορά όμως την Κυπριακή ΑΟΖ μήπως το θέμα είναι πιο σύνθετο; Δεδομένου ότι εκεί έχουμε την εκμετάλλευση των ενεργειακών κοιτασμάτων και μάλιστα σε αυτήν εμπλέκονται και άλλες δυνάμεις, όπως η Ιταλία.

Αν θεωρούμε ότι εκεί υπάρχουν συμφέροντα μεγάλων εταιρειών που θέλουν να κάνουν γεωτρήσεις είναι σωστό, πλην όμως μέχρι τώρα δεν έχουμε δει μια ιδιαίτερη κινητοποίηση δυνάμεων που θα είχαν συμφέρον να προασπίσουν το δικαίωμα της Κυπριακής δημοκρατίας. Για να γίνω σαφέστερος, δεν έχουμε για παράδειγμα δει αυτό που πολλοί περιμένανε και διατυμπάνιζαν στην Ελλάδα να ενεργοποιείται η συμμαχία Ελλάδας-Κύπρου-Ισραήλ, δεν έχουμε μια ηχηρή παρέμβαση ούτε καν τυπική από πλευράς Ισραήλ που να λέει ότι εμείς δεν θα μείνουμε αμέτοχοι αν η Τουρκία συνεχίσει να προβάλει αυτές τις αξιώσεις στην Ανατολική Μεσόγειο. Ακούω επίσης με δυσπιστία αυτό που λέγεται για τη δυνατότητα της Ιταλίας να παρέμβει δραστικά. Δεν νομίζω ότι η Ιταλία θα εμπλακεί στρατιωτικά με την Τουρκία για μια γεώτρηση. Γιατί προσοχή είμαστε ακόμη σε μια γεώτρηση, όχι σε μια άντληση. Είναι πολύ προκαταρκτικό το στάδιο.

Το συμφέρον της Ιταλίας δηλαδή ως προς τη γεώτρηση ακόμη διερευνάται, δεν είναι δεδομένο;

Ακριβώς. Δεν στέλνεις αεροπλανοφόρα σου επειδή δεν σε αφήνει να χτυπήσεις το γεωτρύπανο. Στέλνεις τα αεροπλανοφόρα σου αν απειλήσει κάποιος τις φρεγάτες σου ή απειλείς να εμπλακείς αν έχεις εκεί ένα συμφέρον υπαρκτό. Αρα δεν είμαι καθόλου βέβαιος ότι οι Ιταλοί θα τραβήξουν στην Τουρκία το σκοινί.

Γενικότερα πως βλέπετε τη στάση των συμμάχων στις τουρκικές προκλήσεις; Η Αμερική για παράδειγμα κρατά ίσες αποστάσεις.

Η Τουρκία είναι μια χώρα αναντικατάστατη. Όσο και κακό παιδί να γίνει, όσο απρόβλεπτος κι ενοχλητικός παίκτης και να γίνει, για τις δυτικές συμμαχίες, για το ΝΑΤΟ συγκεκριμένα δεν υπάρχει κάποιος άλλος περιφερειακός εταίρος που μπορεί να αντικαταστήσει την Τουρκία στη γεωστρατηγική της αξία. Άρα λοιπόν οι ΗΠΑ, το ΝΑΤΟ και η Ευρώπη μπαίνουν σε ένα δίλημμα που στην ουσία δεν υφίσταται καν. Να χάσουνε την Τουρκία από σύμμαχο στην περιοχή, επειδή ενδεχομένως θα έχει έναν ιδιόμορφο ηγέτη για ακόμη μια δεκαετία ή πρέπει απλώς να διαχειριστούμε αυτήν την κατάσταση στην Τουρκία. έτσι γι αυτόν το λόγο δεν είναι επιθετικοί ή πιεστικοί προς την Τουρκία, δεν της δημιουργούν ιδιαίτερο πρόβλημα. Αντιλαμβανόμαστε λοιπόν όι η μεγάλη στρατηγική σημασία που έχει αυτή χώρα, ο όγκος του στρατού, της οικονομίας της έχει πολύ μεγάλη σημασία. Μην ξεχνάμε ότι μπορεί η Τουρκία να έχει αυτή τη στιγμή κακές πολιτικές σχέσεις με τη Γερμανία για παράδειγμα, αλλά οι γερμανικές επενδύσεις συνεχίζουν να είναι τεράστιες στην Τουρκία.  Μπορεί λοιπόν να είχαν μια δυσάρεστη από ό,τι φάνηκε συνάντηση με την Μέρκελ στο Βερολίνο οι Τούρκοι αλλά αυτό έχει κι έναν ακόμη ισχυρό παρονομαστή που είναι οι οικονομικές σχέσεις Γερμανίας-Τουρκίας, οι οποίες πάνε μια χαρά. η Τουρκία είναι ένα μεγάλο μέγεθος που αν καταρρεύσει, αν δημιουργήσει πρόβλημα θα είναι πολύ δύσκολο να επιλυθεί.

Δεδομένων όλων αυτών είναι πιθανόν να ξεπεράσει τα όρια ο Ερντογάν; Υπάρχει ενδεχόμενο να προκαλέσει πολεμική σύρραξη με την Ελλάδα;

Δεν νομίζω ότι μπορεί να μας κάνει πόλεμο. Όμως τα πολλά σημεία κλιμάκωσης της πρόκλησης δεν ξέρουμε ποια στιγμή θα μετατραπούν σε ένα θερμό επεισόδιο. Και δεν εννοώ θερμό επεισόδιο το πρόσφατο στα Ίμια, εννοώ τόσο θερμό που θα σημαίνει απώλεια σε ζωές και μεγάλες καταστροφές. Και αυτή είναι η ανησυχία και η δική μου αλλά και πολλών αναλυτών. Το γεγονός ότι δεν πιστεύω ότι ο Ερντογάν θα πάει για έναν πόλεμο, έχοντας ανοιχτό το μέτωπο στο Αφρίν και χωρίς να έχει κερδίσει κάτι σε αυτό, αφού θα ήταν μάλλον παράλογο, δεν με καθησυχάζει. Κανείς δεν γνωρίζει σε μια τέτοια κλιμάκωση αν αύριο απαντηθούν αυτές οι προκλήσεις με έναν εξίσου βίαιο τρόπο.

Άρα δεν μπορούμε να αποκλείσουμε το ενδεχόμενο του πολέμου;

Όχι δεν μπορούμε να το αποκλείσουμε. Άλλωστε και ο υπουργός Εξωτερικών, ο Νίκος Κοτζιάς, είπε την Παρασκευή, ότι την επόμενη φορά που θα περάσει την κόκκινη γραμμή η Τουρκία, η αντίδραση της Ελλάδας δεν θα είναι ειρηνική. Νομίζω ότι τα είπε όλα.

Πως πρέπει κατά τη γνώμη σας να αντιδράσει η Ελλάδα, πέραν της προειδοποίησης προς την Τουρκία, σε επίπεδο πολιτικής τακτικής και στρατηγικής;

Η γενεσιουργός αιτία της κλιμάκωσης αυτής της έντασης από πλευράς Τουρκίας βρίσκεται στο Αφρίν κι αυτό εμείς δεν μπορούμε να το επηρεάσουμε. Την έκβαση αυτής της σύγκρουσης εμείς ως Ελλάδα, αλλά και ως Ευρώπη δεν μπορούμε να την επηρεάσουμε. Δεχόμαστε λοιπόν τα απόνερα, χωρίς να μπορούμε να επηρεάσουμε το φαινόμενο. Αυτό όμως που μπορούμε να κάνουμε είναι το εξής…συνήθως και βλέποντας ιστορικά τα πράγματα η Ελλάδα και άλλες χώρες αντιμετωπίζουν την τουρκική προκλητικότητα αναζητώντας συμμάχους και δημιουργώντας συμμαχία στα Βαλκάνια. Αυτό συνέβη από τους βαλκανικούς πόλεμους μέχρι την κρίση του 1987 και τη συμφωνία του Ανδρέα Παπανδρέου με τον πρόεδρο της Βουλγαρίας Ζίβκοφ. Η Ελλάδα λοιπόν αυτή τη στιγμή θα πρέπει να σφυρηλατήσει σχέσεις συμμαχίας και συνεργασίας με τα Βαλκάνια, γι’ αυτό μεταξύ άλλων και το ζήτημα με τη Fyrom πρέπει να κλείσει. Αυτό που πρέπει να μας ενδιαφέρει είναι να χτίσουμε γερές, στέρεες συμμαχίες με τα Βαλκάνια, οι οποίες πιστεύω θα δράσουν πολύ πιο αποτελεσματικά και αποτρεπτικά στην Τουρκία από ό,τι συμμαχίες με το Ισραήλ ή την Αίγυπτο.

Γιατί θα φοβηθεί μια Βαλκανική συμμαχία ο Ερντογάν;

Γιατί πάντα κάθε συμμαχία είναι ισχυρότερη του ενός κράτους, είναι ένας πολλαπλασιαστής ισχύος και γιατί ο Ερντογάν δεν είναι και οι ΗΠΑ, δεν μπορεί να τα βάλει με όλο τον κόσμο. Απλώς πρέπει να βρούμε δυνάμεις που έχουν λόγο να μας υποστηρίξουν. Και υπάρχουν χώρες στα Βαλκάνια που δυσανασχετούν με την πολιτική της Τουρκίας. Επίσης, υπάρχουν χώρες στα Βαλκάνια, όπως η Αλβανία, η Fyrom, οι οποίες θα ήθελαν να δουν τον εαυτό τους στην Ευρωπαϊκή Ένωση και όσο πλησιάζουν αυτήν την προοπτική τόσο απομακρύνονται από την Τουρκία. Η Ελλάδα λοιπόν ανεξάρτητα από το τι συμβαίνει στο Αφρίν της Συρίας και το δίκαιο αίτημα των Κούρδων για αυτοδιάθεση, πρέπει να θωρακίσουμε τα συμφέροντά μας ως κράτος. Μέσω της δικής μας αποτρεπτικής δύναμης αλλά και των συμμαχιών μας να φτάσουμε στο σημείο που τα απόνερα της κρίσης, όπως της Συριακής, να μην μας πλήττουν, να μην είναι τόσο προβληματικά για μας. Πρέπει λοιπόν να εκμεταλλευτούμε τις συμμαχίες που ήδη έχουμε, βάζοντας τους συμμάχους μας προ των ευθυνών τους, να δημιουργήσουμε νέες συμμαχίες που πιθανόν να είναι πιο αποδοτικές και να αυξήσουμε την αποτρεπτική μας δύναμη χωρίς όμως μίζες.

Η στρατηγική της Ελλάδας μέχρι τώρα ευθύνεται για τη θέση που βρισκόμαστε αυτήν τη στιγμή;

Η αλήθεια είναι ότι είχαμε αναπτύξει στην Ελλάδα μια άλλη φιλοσοφία, μια άλλη στρατηγική. την ευρωπαϊκή προοπτική της Τουρκίας. Πιστεύαμε και σωστά ότι εφόσον η Τουρκία μπει στο τρένο της ενταξιακής διαδικασίας θα αναγκαστεί ή θα καταλάβει πως είναι προς το συμφέρον της να σέβεται τους κανόνες στα συμβατικά, διεθνή πλαίσια. Αυτή όμως η προοπτική και λόγω της πολιτικής της Τουρκίας αλλά και λόγω της ευρωπαϊκής πολιτικής έχει χαθεί πια, δεν μπορούμε να στηριχθούμε σε αυτήν. Το έχουμε καταλάβει πλέον αλλά δεν είχαμε, ως φαίνεται, επεξεργαστεί ένα plan b, μια εναλλακτική. Τώρα καλούμαστε να απαντήσουμε γρήγορα σε αυτό το ερώτημα. Αναμένω λοιπόν μα μεγαλύτερη κινητοποίηση ως προς την ενεργοποίηση υπαρχόντων και εν δυνάμει συμμάχων. Φαντάζομαι πως ο Νίκος Κοτζιάς που είναι έμπειρος και γνωστός για τις πρωτοβουλίες του θα έχει ήδη ξεκινήσει έναν κύκλο επαφών, για τον οποίο δεν γνωρίζουμε και δεν χρειάζεται ακόμη να ξέρουμε.

Εκτιμάται ότι η ένταση αυτή στην ευρύτερη περιοχή έχει μέλλον, θα έχει διάρκεια;

Ναι είμαι απαισιόδοξος ως προς αυτό. Νομίζω ότι ακόμη κι αν θα έχει μια κάμψη, κάποια ύφεση μηνών μπορεί ξανά να επανέλθει. Η νευρικότητα στην περιοχή νομίζω ότι θα κρατήσει για καιρό.

Πηγή: tvxs.gr



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Μοζαμβίκη: Ζωές θάφτηκαν μέσα στα σκουπίδια…

Παναγιώτης Θεοδωρόπουλος


Θάφτηκαν ζωντανοί κάτω από τα σκουπίδια. Πέθαναν πνιγμένοι από τα απορρίμματα που μέχρι πριν από μερικές ώρες τους εξασφάλιζαν την επιβίωση. Άφησαν την τελευταία τους πνοή μέσα σε αποφάγια και μπάζα, ακριβώς στο σημείο, που αναζητούσαν το «λιτό του επιούσιο»… Εκεί, στο μακρινή Μαπούτο, την πρωτεύουσα της Μοζαμβίκης, διαδραματίστηκε άλλη μια σύγχρονη τραγωδία. Άνθρωποι κάθε ηλικίας χάθηκαν μέσα στα σκουπίδια, μιας Αφρικανικής μεγαλούπολης. Στη δική τους «γη της επαγγελίας»… όπως την αποκαλούσαν, γιατί εκεί ήταν ευκολότερο να βρουν τα προς το ζην.

Τουλάχιστον 17 άνθρωποι σκοτώθηκαν και πολλοί άλλοι τραυματίστηκαν νωρίς το πρωί της Δευτέρας στο Μαπούτο, όταν ένα βουνό απορριμμάτων ύψους 15 μέτρων, κατέρρευσε λόγω της σφοδρής βροχόπτωσης και έθαψε επτά σπίτια. Το δυστύχημα σημειώθηκε γύρω στις 3 τα ξημερώματα στη φτωχογειτονιά Χουλένε που απέχει περίπου 10 χιλιόμετρα από το κέντρο του Μαπούτο.

Τα μπάζα γίνονταν «στέγες» και «τοίχοι» για να «χτίσει» κάποιος «άθλιος» το σπίτι του… Δίπλα στη χωματερή του Μαπούτο, υπήρχε μια τεράστια παραγκούπολη. Μια μικρή κοινωνία, που έτρωγε, ντυνόταν και έφτιαχνε τα καταλύματα της από τα «αγαθά» που ήξερε πια με «μαεστρία» να διαλέγει, από τους λόφους των σκουπιδιών. Η παραγκούπολη ζούσε και μεγάλωνε από τα σκουπίδια. Αυτά που τελικά την καταπλάκωσαν. Την έπνιξαν. Την σκότωσαν…

«Μέχρι στιγμής έχουν ανασυρθεί 17 πτώματα. Φοβόμαστε ότι θα υπάρχουν και άλλα θύματα. Θα συνεχίσουμε να ψάχνουν κάτω από τον σωρό των απορριμάτων» είπε μια δημοτική σύμβουλος της περιφέρειας, η Ντεσπεντίντα Ρίτα, όπως αναμετέδωσε το ΑΠΕ –ΜΠΕ. «Εδώ και δέκα χρόνια η χωματερή θα έπρεπε να έχει κλείσει γιατί έχει γεμίσει, αλλά συνεχίζουν να πετούν εδώ τα απορρίμματα», κατήγγειλε από την πλευρά της μια άλλη γυναίκα, η Τερέζα Μάνγκε.

Οι παράγκες είχαν χτιστεί παράνομα στη χωματερή και οι αρχές είχαν ζητήσει από τους ενοίκους τους να φύγουν από το επικίνδυνο σημείο. «Μένω εδώ γιατί δεν έχω πού αλλού να πάω» εξήγησε μια κάτοικος της παραγκούπολης, η Μαρία Χούο. Έδωσε την πραγματική διάσταση της τραγωδίας. Δεν είχε που άλλου να πάει. Στο Μαπούτο, ζουν πολλές ψυχές που έχουν εκδιωχθεί από τις εστίες τους.

Η Μοζαμβίκη είναι μια Αφρικανική χώρα, στην οποία οι πολυεθνικές έχουν εισχωρήσει και αρπάζουν το «βίος» της. Διαθέτει μεγάλο ορυκτό πλούτο, όπως γαιάνθρακα, σιδηρομετάλλευμα, τανταλίτη (τα μεγαλύτερα αποθέματα στον κόσμο), φυσικό αέριο, μαγγάνιο, ουράνιο, διαμάντια, και αμίαντο. Ο λαός της δεν καρπώνεται τίποτα. Αντίθετα οι εταιρείες εκτοπίζουν μεγάλο αριθμό κοινοτήτων από την πατρογονική γη και καταστρέφουν αγροτικές εκτάσεις, προκειμένου να εκμεταλλευτούν τα τεράστια αποθέματα ορυκτού πλούτου με αποτέλεσμα δραματικές μειώσεις στην παραγωγή τροφίμων, όπως αποτυπώνεται σε πρόσφατη έκθεσή της, η οργάνωση «Παρατηρητήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων». Οι πολυεθνικές αρπάζουν τα αποθέματα και αυγατίζουν τα κέρδη τους. Την ίδια στιγμή το κατά κεφαλήν εισόδημα του πληθυσμού της Μοζαμβίκης, φτάνει μετά βίας τα 250 δολάρια!

Ο εκτοπισμός του πληθυσμού από τις γεωργικές εκτάσεις δημιουργεί παραγκουπόλεις δίπλα στην πρωτεύουσα και στις υπόλοιπες μεγάλες πόλεις της χώρας, όπως αυτή που θάφτηκε κάτω από τα σκουπίδια. «Παράπλευρες απώλειες» στον πόλεμο των πολυεθνικών και μάλιστα χωρίς πυραύλους, αεροπλάνα και στρατό. Η κτηνωδία του απάνθρωπου καπιταλιστικού συστήματος έχει πολλαπλούς τρόπους να εκδηλωθεί…

Τον ακριβή αριθμό από τις παράγκες που χάθηκαν. Από τις ζωές που θάφτηκαν μέσα στα σκουπίδια, ίσως να μην το μάθουμε ποτέ. Ο αριθμός όσων έχασαν τη ζωή τους μπορεί να μείνει και ανεξακρίβωτος. Ανθρώπινες ζωές και σκουπίδια …ανακατεύτηκαν. Η τραγωδία θα χαθεί μέσα στις χιλιάδες ειδήσεις της παγκόσμιας κοινότητας. Εξάλλου το Μαπούτο είναι τόσο μακριά. Σε μια Ήπειρο που η ανθρώπινη ζωή έχει χάσει κάθε αξία, κανείς δεν μετρά τις «απώλειες»…

Πηγή: imerodromos.gr



Παναγιώτης Θεοδωρόπουλος: Σχετικά με τον Συντάκτη




Διαβάστε Περισσότερα »

Κίτρινο σχολικό λεωφορείο

Δημήτρης Χριστόπουλος


Tα κίτρινα σχολικά λεωφορεία. Από πιτσιρίκο μ’ άρεσαν. Tα κίτρινα σχολικά λεωφορεία. Η πρώτη εικόνα που θυμάμαι ήταν ένα κατακίτρινο σαν ήλιος αμάξι που κάθε πρωί περνούσε μπροστά από το σπίτι μας. «Γιαγιά, γιαγιά, ένα τεράστιο τατσί», έσκουζα από χαρά, τρέχοντας να προφτάσω τα νέα.

Χάρη στο λ-α-ο-φ-ο-ρ-ε-ί-ο έμαθα την ώρα. Στις οχτώ ακριβώς εμφανίζεται, στις δύο επιστρέφει. Την επόμενη χρονιά μου ’κανε τη χάρη και σταματούσε ακριβώς απέναντι από το σπίτι μας, να παραλάβει τον παιδικό μου φίλο, τον Νικόλα, δυο χρόνια μεγαλύτερο από μένα. Κολλημένος πίσω από το τζάμι μετρούσα ένα ένα τα παιδάκια. Πότε 20, πότε 19, 18... Έτσι έμαθα αριθμητική. Ύστερα κατόρθωσα να διαβάζω συλλαβιστά και τα κόκκινα γράμματα που το στόλιζαν: «Χα-ρού-με-να παι-διά». Εγώ ξύπναγα πιο νωρίς. Λες και θα έμπαινα ο ίδιος στο σχολικό, σηκωνόμουν στην ώρα μου, πλενόμουν, ζωνόμουνα την παλιά τσάντα του αδελφού μου και περίμενα ν’ ακούσω από μακριά το λαοφορείο να ’ρχεται. «Μπιπ, μπιπ» και να ’σου σενιαρισμένος πίσω από το τζάμι.

Τέτοιο πράγμα δεν είχα ματαδεί. Δεν κυκλοφορούσαν εκείνη την εποχή τόσο μακριά και φαρδιά λεωφορεία. Θυμάμαι τα αστραφτερά μεταλλικά γράμματα που σαν ακρόπρωρο το ταξίδευαν στους δρόμους της πόλης μας. Κάθισα με μεγάλη προσπάθεια, ένα ένα, να τα γράψω στο χαρτί. D-O-D-G-E. Ήταν η πρώτη λέξη που ’μαθα στ’ αγγλικά. «Ν-τ-ο-τ-ζ» μου συλλάβισε ο πατέρας μου. Παλιά αμερικάνικα λεωφορεία. Αρσενικά αμάξια. Πόσο με παραξένεψαν αυτές οι λέξεις: «αρσενικά αμάξια». Δηλαδή, υπάρχουν και κοριτσίστικα λαοφορεία; - πρέπει να ρώτησα τον πατέρα μου. «Φυσικά! Τα αρσενικά μουγκρίζουν στις ανηφοριές, ρολάρουν στις κατηφοριές, καπνίζουν πολύ, δουλεύουν ασταμάτητα χωρίς να βαρυγκωμούν, δεν ζητάνε πολλά, μόνο τα κρασάκια τους κοπανάνε. Και το βράδυ αποκαμωμένα από τον μόχθο της μέρας μπαίνουν στο γκαραζόσπιτό τους, κλείνουν τον διακόπτη και κάνουν νάνι».

Μα πιο πολύ καμάρωνα τον οδηγό. Όλος χάρη τραμπαλιζόταν στο αναπαυτικό κάθισμά του, επόπτευε τον δρόμο και από τον -σαν τηλεόραση- καθρέφτη έβλεπε όλα τα παιδάκια. Θα ’ταν πολύ σπουδαίος οδηγός, για να οδηγεί ένα τόοοοσο μεγάλο λαοφορείο. Φορούσε πάντα μια φαρδιά κίτρινη γραβάτα, ασορτί με τ’ αμάξι. Το μουστάκι του, θαρρείς κι ήταν πέτρινο, έκρυβε το μισό του πρόσωπο.

Όταν μεγάλωσα, αγόρασα το δικό μου σχολικό λεωφορείο. Διάλεξα ένα θηλυκό αμάξι, τη «Λολόμου» και δεθήκαμε διά βίου. Ένα κίτρινο απαστράπτον Φίατ, μοντέλο του ’71. Μια σινιορίτα, που ’χε τα μάτια της Σοφίας Λόρεν αλλά το πρόσωπο και το σώμα της αγαπημένης μου Τζίνα Λολομπριτζίτα. Είχα πολλά παιδιά. Είκοσι κάθε χρόνο, που τα πήγαινα και τα ’φερνα στο σχολειό τους. Τα παιδιά λατρεύανε τη «Λολόμου».

Πάνε δυο χρόνια τώρα που το σχολείο έγινε σούπερ μάρκετ. Τα παιδιά μεγάλωσαν, ξεσκόλισαν και άλλα πια δεν ξαναπήγαν. Η «Λολόμου», μια πενηντάρα καυτή γυναίκα, αναπαύεται στο γκαραζόσπιτό της. Χθες ήρθανε κλητήρες να της κάνουν κατάσχεση. «Τη σινιορίτα μου δεν θα τη δείτε ούτε θα την πειράξετε, δεν είναι για τα μούτρα σας. Φύγετε και μην ξανάρθετε» τους είπα. Την άλλη μέρα ήρθαν. Μ’ έναν δικαστικό επιμελητή αυτή τη φορά. Έγινε φασαρία. Μου δώσανε κάτι χαρτιά να υπογράψω και φύγανε. Τους απάντησα ορθά κοφτά: «οὕς ὁ Θεός συνέζευξε, ἄνθρωπος μὴ χωριζέτω».

Πηγή: artinews.gr



Δημήτρης Χριστόπουλος: Σχετικά με τον Συντάκτη




Διαβάστε Περισσότερα »

Δευτέρα, 19 Φεβρουαρίου 2018

Το (νεο)φιλελεύθερο «μαντρί» και η αντισυστημική ψήφος

Του Σταύρου Λυγερού


Τα γεγονότα είναι πολλά και πεισματάρικα για να τα αγνοήσουμε. Η φιλελεύθερη συναίνεση που κυριάρχησε στη Δύση μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο κλυδωνίζεται. Η Δύση δεν βρίσκεται στο 2007, παρότι οι άρχουσες ελίτ έχουν την τάση να διαβάζουν τα γεγονότα λες και βρισκόμαστε πριν την εκδήλωση της μεγάλης κρίσης. Γι’ αυτό και συνήθως διαψεύδονται, γεγονός που τραυματίζει την αξιοπιστία τους. Δεν τους είναι, άλλωστε, εύκολο να χωνέψουν το γεγονός ότι το μέχρι πριν μερικά χρόνια χειραγωγημένο ακροατήριό τους έχει περιέλθει σε κατάσταση εκλογικής ημιανταρσίας.

Η αντισυστημική ψήφος συνήθως είναι βουβή. Ακολουθεί υπόγειες διαδρομές. Ειδικά όταν προέρχεται από μικρομεσαίους νοικοκυραίους με μάλλον συντηρητική ιδεολογία που δεν έχουν συνηθίσει να κάνουν πολιτικό θόρυβο, όπως οι δεδηλωμένοι αριστεροί και οι αμφισβητίες των κοινωνικών κινημάτων. Πριν 12 χρόνια θα ήταν αδιανόητο ο Σάντερς, ένας σοσιαλιστής από το μικρό και ασήμαντο Βερμόντ, να διεκδικούσε με αξιώσεις το χρίσμα των Δημοκρατικών από την Κλίντον. Και βεβαίως θα ήταν αδιανόητο ένας τύπος όπως ο Τραμπ να είχε εκλεγεί πρόεδρος.

Θα είχε μικρότερη σημασία εάν επρόκειτο για αμερικανική ιδιαιτερότητα. Πρόκειται, όμως, για φαινόμενο που απλώνεται σ’ όλη σχεδόν τη Δύση. Το Brexit μπορεί να πάτησε στον παραδοσιακό βρετανικό ευρωσκεπτικισμό, αλλά πήγασε από την ίδια μήτρα που τροφοδοτεί και την Ακροδεξιά και κάποια αριστερά ή ιδιότυπα κόμματα, τα οποία αλλάζουν τον παραδοσιακό πολιτικό χάρτη στη Δύση.

Με αριστερό ή ακροδεξιό πρόσημο


Στην Ελλάδα των Μνημονίων η εκλογική επιρροή του άλλοτε πανίσχυρου ΠΑΣΟΚ συρρικνώθηκε σε μονοψήφιο ποσοστό, ενώ η ΝΔ αγωνίζεται να φθάσει το ποσοστό που έπαιρνε όταν υφίστατο βαριά ήττα. Ο ΣΥΡΙΖΑ, που μια ζωή αγωνιζόταν να υπερβεί το 3% για να εισέλθει στη Βουλή, αναδείχθηκε δύο φορές πρώτο κόμμα και κυβερνά. Η Χρυσή Αυγή, που έπαιρνε 0,3%, σήμερα είναι σταθερά τρίτο κόμμα, παρά το γεγονός ότι η ηγεσία της είναι στο εδώλιο του κατηγορουμένου.

Στην άλλοτε πρωταθλήτρια του ευρωπαϊσμού Ιταλία ο ευρωπαϊστής Ρέντζι έχασε με διαφορά το δημοψήφισμα και υποχρεώθηκε σε παραίτηση. Αν και το δημοψήφισμα αφορούσε σε συνταγματικά θέματα, έστειλε ένα ευρύτερο πολιτικό μήνυμα και κυρίως ένα μήνυμα για τη θέση της Ιταλίας στην Ευρωζώνη. Δεν είναι τυχαίο ότι εν όψει των εκλογών πρώτη δημοσκοπικά δύναμη είναι το Κίνημα του Γκρίλο που έχει ευρωσκεπτικιστικό πρόσημο. Σε αντίστοιχο μήκος κύματος κινείται και η Λέγκα του Βορρά.

Στη δε Αυστρία με την μακρά σοσιαλδημοκρατική παράδοση ο ακροδεξιός υποψήφιος για την Προεδρία της Δημοκρατίας έχασε μόλις και μετά από βίας. Πιθανόν, μάλιστα, να κέρδιζε εάν απέναντί του δεν ήταν ένας οικολόγος υποψήφιος με αντισυστημικό προφίλ. Από δε τις βουλευτικές εκλογές προέκυψε κυβέρνηση συνασπισμού μίας σκληρής Δεξιάς με την Ακροδεξιά.

Από το πουθενά έχουν γίνει κεντρικοί πολιτικοί παίκτες στην Ισπανία το αριστερό κίνημα Ποδέμος και στη χώρα της Μέρκελ το ξενοφοβικό και ευρωσκεπτικιστικό κόμμα «Εναλλακτική για τη Γερμανία». Είναι ενδεικτικό Στην Ολλανδία η ακροδεξιά του Βίλντερς δεν κέρδισε την πρωτιά, αλλά ενίσχυσε τη δύναμή της. Σημαντικές εκλογικές επιδόσεις σημειώνουν ξενοφοβικά και ευρωσκεπτικιστικά κόμματα και σε αρκετές ακόμα βορειοευρωπαϊκές χώρες.

Στη Γαλλία χρειάσθηκε οι άρχουσες ελίτ να ρίξουν τα ρέστα τους στον άφθαρτο Μακρόν για να ανασχέσουν τη Λεπέν. Η πείρα των τελευταίων ετών μας έχει διδάξει ότι η αντισυστημική ψήφος ακολουθεί υπόγειες διαδρομές. Είδαμε, λοιπόν, τον σχεδόν μοναχικό καβαλάρη αριστερό Μελανσόν να αποσπά στον πρώτο γύρο εντυπωσιακό ποσοστό.

Οι φιλελεύθεροι αυτοϋπονομεύθηκαν


Το συμπέρασμα είναι ότι η παραδοσιακή πολιτική ηγεμονία του διδύμου της φιλελεύθερης συναίνεσης (Κεντροδεξιά-Κεντροαριστερά) αμφισβητείται. Τα μικρομεσαία στρώματα, που αρχίζουν να στρέφουν μαζικά την πλάτη στις παραδοσιακά κυρίαρχες πολιτικές παρατάξεις, δεν έχουν, βεβαίως, προσβληθεί από κάποιου είδους ιδεολογικό ιό που τα ωθεί προς τα άκρα. Η κύρια αιτία που αμφισβητούν την κατεστημένη τάξη πραγμάτων είναι ότι αυτή περισσότερο ή λιγότερο ανατρέπει τις σταθερές του βίου τους σ’ όλα τα μήκη και τα πλάτη του Δυτικού Κόσμου.

Ο πολιτικός χάρτης των δυτικών χωρών αλλάζει περισσότερο ή λιγότερο λόγω των τεκτονικών αλλαγών που προκαλεί στις δυτικές κοινωνίες όχι μόνο η οικονομική κρίση του 2008, αλλά και η παγκοσμιοποίηση. Η παρόξυνση της ανισοκατανομής του πλούτου και η μετανάστευση της παραγωγής σε αναδυόμενες βιομηχανικές χώρες συμπιέζουν οικονομικά και κοινωνικά τη μεσαία τάξη και στις ΗΠΑ και στην Ευρώπη. Η αντανάκλαση αυτής της συμπίεσης στο πολιτικό-κομματικό επίπεδο είναι ροκανίζει την πολιτική ηγεμονία της Κεντροαριστεράς και της Κεντροδεξιάς.

Και οι δύο αυτές παρατάξεις εδραίωσαν τη μακρόχρονη πολιτική ηγεμονία τους στο άρρητο κοινωνικό συμβόλαιο, με βάση το οποίο εξασφάλιζαν στα μικρομεσαία στρώματα ευημερία και Κοινωνικό Κράτος, ή ένα συνδυασμό των δύο. Από ένα χρονικό σημείο και πέρα, όμως, οι ηγεσίες τους συνέκλιναν στον φιελευθερισμό και λειτούργησαν σαν όχημα και για την παγκοσμιοποίηση και κατ’ επέκτασιν για την εφαρμογή της ατζέντας του νεοφιλελευθερισμού. Με άλλα λόγια, είναι οι ίδιες που υπονόμευσαν την ιδεολογική και πολιτική κυριαρχία της φιλελεύθερης συναίνεσης.

Η προσχώρησή τους στο νεοφιλελευθερισμό έλαβε χώρα παραλλήλως με την «υπαλληλοποίησή» τους, με το γεγονός ότι υπηρέτησαν και υπηρετούν την απληστία της ολιγαρχίας του χρήματος. Σύμφωνα με τους New York Times, στην οκταετία του Κλίντον στη δεκαετία του 1990 το 1% των Αμερικανών προσποριζόταν το 45% της αύξησης του ΑΕΠ. Στη οκταετία του Μπους (2000-08) το 45% έγινε 65% και στην οκταετία του Ομπάμα εκτοξεύθηκε στο 93%! Οι επιλογές τους είχαν ως αποτέλεσμα να υποσκάψουν την ευημερία της μεσαίας τάξης που αποτελεί το πολιτικοεκλογικό ακροατήριό τους. Με τον τρόπο αυτό, όμως, ροκάνισαν το κλαδί που στηρίζονται.

Αυτό δεν φάνηκε αμέσως, επειδή για μία περίοδο η ευημερία συντηρήθηκε με δημόσιο δανεισμό. Με την κρίση, όμως, η πραγματικότητα αναδύθηκε στην επιφάνεια. Είναι τότε που για λόγους δημοσιονομικής ισορροπίας επεβλήθη το δόγμα της λιτότητας και η αποδόμηση των εργασιακών δικαιωμάτων. Με όργανο τις πολιτικές ελίτ η ολιγαρχία του χρήματος το έχει παραξηλώσει. Για την ακρίβεια, με κυνισμό αποδομεί τα αμορτισέρ που μεταπολεμικά όχι μόνο διατήρησαν την κοινωνική ειρήνη, αλλά και τροφοδότησαν μία πρωτοφανή οικονομική ανάπτυξη.

Η εκλογική εξέγερση των μικρομεσαίων


Μεγάλο τμήμα των παραδοσιακών μεσαίων τάξεων δυσκολεύεται ολοένα και περισσότερο να διατηρήσει το επίπεδο ευημερίας, ενώ τα κατώτερα εισοδηματικά στρώματα δυσκολεύονται να επιβιώσουν αξιοπρεπώς. Η παγκοσμιοποίηση πετάει έξω από το «τρένο» μικρομεσαίους νοικοκυραίους, ειδικά μικρομεσαίους επιχειρηματίες και βεβαίως την παραδοσιακή εργατική τάξη που έχει πληγεί καίρια από την αποβιομηχάνιση.

Αυτό φάνηκε καθαρά και στο βρετανικό δημοψήφισμα και στις αμερικανικές προεδρικές εκλογές. Όσοι εργαζόμενοι είναι μέσα στο «τρένο» της παγκοσμιοποίησης ψήφισαν φανατικά υπέρ της παραμονής της Βρετανίας στην ΕΕ. Το ίδιο και στις ΗΠΑ. Μία ματιά στον αμερικανικό εκλογικό χάρτη δείχνει ότι η Χίλαρι ψηφίσθηκε κατά κανόνα από την ανώτερη τάξη και τα μεσαία στρώματα που έχουν ενσωματωθεί στο πλαίσιο του οικονομικού φιλελευθερισμού και της παγκοσμιοποίησης.

Επίσης, από τις μειονότητες (μαύροι, ισπανόφωνοι, μουσουλμάνοι κ.α.) που φοβήθηκαν από την αντιμεταναστευτική ρητορική του υποψηφίου των Ρεπουμπλικάνων. Και οι δύο αυτές κατηγορίες ζουν περισσότερο στην ανατολική και στη δυτική ακτή, οι οποίες και βάφτηκαν γαλάζιες (Δημοκρατικοί). Αντιθέτως, οι ενδιάμεσες Πολιτείες βάφτηκαν κόκκινες (Ρεπουμπλικάνοι).

Δεν είναι του παρόντος να εξετάσουμε την πολιτική που ο Τραμπ ασκεί ως πρόεδρος. Έχει σημασία να εντοπισθούν οι λόγοι που η ρητορική του βρήκε τόσο μεγάλο αντίκρισμα στο εκλογικό σώμα. Όταν, λοιπόν, αναρωτιόταν γιατί το iphone να φτιάχνεται στην Κίνα και όχι στις ΗΠΑ, άγγιζε ευαίσθητες χορδές δεκάδων εκατομμυρίων Αμερικανών που άμεσα ή έμμεσα έχουν πληγεί από την αποβιομηχάνιση. Ήταν προεκλογικό «πυρηνικό» όπλο η υπόσχεσή του ότι θα επιβάλλει δασμούς 35% στα εισαγόμενα για να υποχρεώσει σε επαναπατρισμό τις αμερικανικές επιχειρήσεις, που έχουν μεταφέρει τα εργοστάσιά τους σε χώρες χαμηλού εργατικού κόστους και ανύπαρκτων εργασιακών δικαιωμάτων.

Χάνεται ο έλεγχος


Προς την ίδια κατεύθυνση λειτούργησε και η ρητορική του για λήψη δραστικών μέτρων εναντίον του μεταναστευτικού ρεύματος. Η μαζική είσοδος μεταναστών παροξύνει το ένστικτο αυτοσυντήρησης κοινωνιών που ήδη νοιώθουν ότι απειλούνται με φτωχοποίηση. Γι’ αυτά τα τμήματα του πληθυσμού, ο ανταγωνισμός από τη φθηνή εργασία των μεταναστών βιώνεται σαν πρόσθετη απειλή. Γι’ αυτό και ως αντίδραση στις ΗΠΑ επικρατεί ένα αίσθημα νοσταλγίας για τις παλιές καλές ημέρες. Αντιστοίχως, στην Ευρώπη ενισχύεται η τάση παλινδρόμησης στο εθνικό κράτος.

Όσο οι άρχουσες ελίτ συνειδητοποιούν ότι χάνουν τον πολιτικό έλεγχο μεγάλων τμημάτων της κοινωνίας τόσο καταφεύγουν με αντιδημοκρατικές πρακτικές. Σερβίρουν νέου τύπου «αριστοκρατικές» αντιλήψεις, με σκοπό να αμφισβητήσουν την ικανότητα του λαού να αποφασίζει για κρίσιμα ζητήματα. Το είδαμε στην περίπτωση του Brexit, το ξαναείδαμε με την εκλογή Τραμπ.

Στην πραγματικότητα, αμφισβητούν τον πυρήνα της αστικής δημοκρατίας, η οποία, στις συνθήκες της παγκοσμιοποίησης, τείνει να μετατραπεί σε κέλυφος. Οτιδήποτε αμφισβητεί τη δέσμη των κυρίαρχων θέσεων χαρακτηρίζεται λαϊκισμός, απαξιώνεται και εξοβελίζεται. Είναι τέτοια η περιφρόνηση που επιδεικνύουν οι άρχουσες ελίτ προς το «πόπολο» και έχει γίνει τέτοια κατάχρηση στην πλύση εγκεφάλου, κυρίως με την ιδεολογική ρομφαία του «αντιλαϊκισμού», που πλέον φέρνει το αντίθετο αποτέλεσμα. Όταν τα κατεστημένα Μίντια υποστηρίζουν με πάθος κάτι, ένα μεγάλο μέρος της κοινωνίας αντανακλαστικά υιοθετεί την αντίθετη θέση.

Τόσο η παγκοσμιοποίηση όσο και το μεταναστευτικό ρεύμα τροφοδοτούν τη διάχυτη οικονομική-κοινωνική ανασφάλεια των παραδοσιακών μικρομεσαίων στις ΗΠΑ και στην Ευρώπη. Στην πραγματικότητα, παραλλήλως με την παραδοσιακή διαχωριστική γραμμή Δεξιά-Αριστερά, αναδύεται από τα σπλάχνα των δυτικών κοινωνιών μία νέα διαχωριστική γραμμή που παραπέμπει σε μία νέα κοινωνικοταξική πραγματικότητα.

Πηγή: dromosanoixtos.gr από SL press



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »