Σάββατο, 25 Μαρτίου 2017

Καραϊσκάκης προς Κιουταχή (Βίντεο)

Του Κώστα Γιαννιώτη


Αλέξη…

Ρίξε μια ματιά εδώ, να δεις πώς «διαπραγματεύονταν» κάποτε οι άντρες αυτού του τόπου! Άντρες, όμως, που διέθεταν… «κότσια»! Όχι αντράκια γιαλαντζί και του μπαλκονιού!


Που δεν πάλευαν για την παραμονή του έθνους στο… «σκληρό πυρήνα» της Οθωμανικής αυτοκρατορίας, όπως κάνεις εσύ -και όλοι σας- σήμερα, που παλεύετε για… «την παραμονή της Ελλάδας στο σκληρό πυρήνα της Ευρώπης».

Που δεν πάλευαν για τη σωτηρία του νομίσματος του μεγάλου σουλτάνου (το γρόσι), όπως παλεύεις εσύ -κι όλοι σας- σήμερα για τη σωτηρία του ΕΥΡΩ.

Οι ΑΝΤΡΕΣ αυτοί πάλευαν για τη σωτηρία του έθνους και του αφανιζόμενου λαού της πατρίδας μας! Τις «χρεοκοπίες» και τις «απειλές» του σουλτάνου και των τότε Ευρωπαίων τις είχαν γραμμένες στον... «μπούτζον» τους!

Αν δεν το έκαναν αυτό τότε, σήμερα εσύ όχι μόνο δεν θα ήσουν πρωθυπουργός της Ελλάδας, αλλά ούτε καν Έλληνας υπήκοος! Θα ήσουν -ακόμα- Τούρκος υπήκοος, και -ποιος ξέρει- ίσως και γραμματέας σε κανένα υπουργείο του Ερντογάν!

Βολεμένος πάλι, αλλά… Τούρκος!


Πηγή: dromosanoixtos.gr



Κώστας Γιαννιώτης: Σχετικά με τον συντάκτη




Διαβάστε Περισσότερα »

Ινδία: Στον Καιάδα!

Κόσμος


Ο δρ Σαϊμπάμπα είναι καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Δελχί. Με αναπηρία 90% από τα παιδικά του χρόνια, καθηλωμένος σε αναπηρικό καροτσάκι, κατέβαλε υπεράνθρωπες προσπάθειες για να επιβιώσει, να σπουδάσει και τελικά να γίνει πανεπιστημιακός.

Πέρα από τη φυσική αναπηρία του όμως έχει άλλο ένα, σοβαρότερο μειονέκτημα: είναι «ανατρεπτικός». Συνελήφθη για πρώτη φορά πριν 5 χρόνια με την κατηγορία ότι ήταν στέλεχος του εκτός νόμου Κ.Κ. Ινδίας (Μαοϊκού), και έκτοτε μπαινοβγαίνει στη φυλακή – γεγονός που επιδείνωσε σε ακραίο βαθμό την ήδη εύθραυστη υγεία του, αφού οι αρχές αρνούνταν να του παράσχουν την αναγκαία περίθαλψη.

Μάταια επιφανείς πανεπιστημιακοί και διανοούμενοι, οι περισσότεροι από τους οποίους κάθε άλλο παρά συμφωνούν με τις ριζοσπαστικές απόψεις του αλλά εκτιμούν την ακεραιότητά του, ζητούσαν να παύσει η κακοστημένη και αβάσιμη δίωξη της ινδικής κυβέρνησης εναντίον του. Έτσι την περασμένη εβδομάδα ολοκληρώθηκε η παρωδία δίκης στην οποία υποβλήθηκε, με όλους τους μάρτυρες κατηγορίας να είναι αστυνομικοί και με «αποδεικτικό υλικό» τις… δημόσιες ομιλίες και τα άρθρα του, στα οποία υποστήριζε μεταξύ άλλων τους αυτόχθονες που αγωνίζονται για τη γη τους. Η σκευωρία ολοκληρώθηκε με την επιβολή ποινή ισόβιας κάθειρξης για «τρομοκρατική δράση»!

Η καταδίκη, που έχει προκαλέσει σάλο στην Ινδία, στην πραγματικότητα χρησιμεύει στην κυβέρνηση του ακροδεξιού ινδουιστή Μόντι ως μήνυμα προς όλους όσοι αντιστέκονται: αφού τόλμησε να βαφτίσει τρομοκράτη έναν πανεπιστημιακό σε αναπηρικό καροτσάκι και να τον φορτώσει με ισόβια, κανείς δεν είναι στο απυρόβλητο.

Ο δρ Σαϊμπάμπα όμως δεν δείχνει καμία διάθεση να υποκύψει, όποιο κι αν είναι το τίμημα. Χαρακτηριστική είναι η δήλωση της συζύγου του:

«Την πρώτη φορά που τον πήραν από το σπίτι, στο αεροδρόμιο, του είπαν: “Υπόγραψε μια δήλωση ότι αποκηρύσσεις τους τρομοκράτες, και θα σε αφήσουμε αμέσως ελεύθερο”. Αρνήθηκε. Πέρυσι, όταν είχε υποβάλει αίτηση να αφεθεί ελεύθερος με εγγύηση και του αρνούνταν την ιατρική περίθαλψη, του το είπαν ξανά: “Δεν είναι αργά, υπόγραψε και θα βγεις από τη φυλακή”. Φυσικά αρνήθηκε πάλι. Διότι υπάρχει και κάτι που το αποκαλούμε αξίες. Ο άντρας μου διδάσκει Λογοτεχνία, και η Λογοτεχνία εμπεριέχει ορισμένες αξίες. Αυτές μας κρατούν ζωντανούς. Τι θα ήμασταν αν τις αγνοούσαμε; Νεκρά σώματα…»

Πηγή: e-dromos.gr



Δρόμος της Αριστεράς: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Η αποκρυπτογράφηση της «γλώσσας» των συγκινήσεων

Σπύρος Μανουσέλης


Μολονότι επί σχεδόν έναν αιώνα οι ριζοσπαστικές ιδέες του Δαρβίνου σχετικά με την προέλευση και τη βιολογική λειτουργία των συγκινήσεων στον άνθρωπο και τα ζώα αγνοήθηκαν ή παρανοήθηκαν συστηματικά από την επιστήμη, τις τελευταίες δεκαετίες έγιναν αντικείμενο συστηματικής διερεύνησης.

Πράγματι, όπως θα δούμε, ένας μεγάλος αριθμός πειραματικών ερευνών επιβεβαιώνουν τις πρωτοποριακές εξελικτικές εξηγήσεις που είχε διατυπώσει ρητά ο Δαρβίνος στο βιβλίο του «Η έκφραση των συγκινήσεων στον άνθρωπο και τα ζώα».

Σε αυτό το βιβλίο ο πατέρας της σύγχρονης εξελικτικής θεωρίας εξηγεί όχι μόνο το γιατί οι άνθρωποι και πολλά άλλα πρωτεύοντα θηλαστικά απέκτησαν την ικανότητα να «διαβάζουν» τις συγκινήσεις στο πρόσωπο των άλλων, αλλά και το ποιες βιολογικές ανάγκες εξυπηρετεί.

Με αφορμή την πρόσφατη έκδοση στα ελληνικά -από τις Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης- αυτού του σημαντικού βιβλίου, παρουσιάσαμε στο προηγούμενό άρθρό μας τις ρηξικέλευθες ιδέες του Δαρβίνου για τη βιολογική σημασία των συγκινήσεων, ενώ στο σημερινό θα εστιάσουμε στο πώς οι εξελικτικές ιδέες διαμόρφωσαν τη σύγχρονη βιοψυχολογία και ευρύτερα την ανθρώπινη σκέψη.

Oι συγκινήσεις αποτελούν μια θεμελιώδη πτυχή της ανθρώπινης ζωής, παρ’ όλα αυτά μόλις πριν από τρεις δεκαετίες ήταν ένα εμφανώς υποτιμημένο γνωστικό αντικείμενο για τις βιοψυχολογικές έρευνες, οι οποίες επέλεγαν πιο «απτά» αντικείμενα μελέτης, όπως π.χ. την κυτταρική οργάνωση του νευρικού συστήματος ή τις βιοχημικές λειτουργίες του εγκεφάλου, αφήνοντας έτσι στη δικαιοδοσία της ψυχανάλυσης, της ψυχοθεραπείας ή της κοινωνικής ψυχολογίας τη διερεύνηση των δήθεν ασώματων ψυχικών λειτουργιών.

Μέχρι πρόσφατα η δυτική επιστήμη επέμενε να αγνοεί επιδεικτικά κάθε δυνατότητα βιολογικής εξήγησης των συγκινήσεων και των ανθρώπινων συναισθημάτων, παρότι ο Κάρολος Δαρβίνος είχε παρουσιάσει -ήδη από το 1872!- στο τελευταίο βιβλίο του για την «Εκφραση των συγκινήσεων» ένα πλήρες επιστημονικό πρόγραμμα έρευνας, το οποίο ήταν αφενός στιβαρό θεωρητικά αφού βασιζόταν στη Θεωρία της Εξέλιξης και αφετέρου εμπειρικά θεμελιωμένο δεδομένου ότι προέκυψε από πλήθος ελέγξιμων παρατηρήσεων σε ανθρώπινους και ζωικούς πληθυσμούς.

Τα αίτια αυτής της ιδεοληπτικής υποτίμησης θα πρέπει να αναζητηθούν όχι τόσο στην έλλειψη των κατάλληλων ερευνητικών εργαλείων, αλλά μάλλον στη μεταφυσική προκατάληψη περί της μοναδικότητας του ανθρώπινου είδους, η «ανωτερότητα» του οποίου ερμηνευόταν (εσφαλμένα) ως το προϊόν της θεϊκής δημιουργίας και όχι βέβαια της «ταπεινής» βιολογικής εξέλιξης από κατώτερα βιολογικά είδη.

Η αποδόμηση αυτών των κοινότοπων αλλά ιδιαίτερα επίμονων ανθρώπινων ψευδαισθήσεων θα ξεκινήσει δειλά δειλά κατά τη δεκαετία του 1960, χάρη στις πρωτοποριακές ψυχολογικές και ανθρωπολογικές έρευνες του Πολ Εκμαν (Paul Ekman).

Ενός εντελώς άσημου, τότε, Αμερικανού εξελικτικού ψυχολόγου που αποφάσισε να μελετήσει πειραματικά τις φευγαλέες αλλά επαναλαμβανόμενες εκφράσεις των συγκινήσεων πάνω στο ανθρώπινο πρόσωπο.

Οι εκφράσεις και οι μορφασμοί του ανθρώπινου προσώπου -καθώς και πολλών άλλων ζώων!- αποτελούν την πιο απτή μαρτυρία ή ορατή εξωτερίκευση των συγκινήσεων που βιώνουν πολλοί οργανισμοί.

Κάτι που όχι μόνο αναγνώρισε αλλά και εξήγησε πρώτος ο Δαρβίνος, χωρίς ωστόσο να πείσει την επιστημονική κοινότητα της εποχής του: ακόμη και οι πιο πιστοί δαρβινιστές αρνήθηκαν να αποδεχτούν τις λογικές συνέπειες της δαρβινικής εξήγησης για τη ζωική καταγωγή και εξέλιξη των ανθρώπινων συγκινήσεων!

Χρειάστηκαν δεκαετίες συστηματικών ψυχολογικών παρατηρήσεων και επιτόπιων ανθρωπολογικών ερευνών για να αλλάξει γνώμη η διεθνής επιστημονική κοινότητα.

Μόνο μετά τη λεπτομερή καταγραφή και ανάλυση που πραγματοποίησαν ο Πολ Εκμαν και οι συνεργάτες του σε πάνω από 10.000 πρόσωπα έγινε σαφές ότι οι εκφράσεις μέσω του προσώπου των βασικών ανθρώπινων συγκινήσεων είναι «οικουμενικές», δηλαδή πανανθρώπινες και δεν εξαρτώνται από τυχαίες τοπικές ή πολιτισμικές διάφορες.

Οι έρευνες του Εκμαν


O Πολ Εκμαν το 1967 στην ειδική αποστολή στην Παπούα Νέα Γουινέα για να μελετήσει τα πρότυπα συμπεριφοράς της απομονωμένης φυλής Φορέ |

Στην πρώτη φάση των ερευνών του, από το 1965 έως το 1972, ο Εκμαν σε στενή συνεργασία με τον ψυχολόγο Κάρολ Αϊζαρντ (Caroll Izard) επιβεβαίωσαν τη δαρβινική αρχή της οικουμενικότητας με τις έρευνες που πραγματοποίησαν αρχικά στις ΗΠΑ και κατόπιν σε αποστολές στη Βραζιλία, την Αργεντινή, τη Χιλή, την Ιαπωνία, την Κίνα κ.α.

Ο Πολ Εκμαν σήμερα |

Ομως, παρά την επιβεβαίωση, υπήρχε η βάσιμη υποψία ότι όλες αυτές οι χώρες έχουν εξοικειωθεί με τα δυτικά πρότυπα συμπεριφοράς, οπότε ενδέχεται να υπήρξαν πολλές πολιτισμικές επιρροές.

Αναζητώντας έναν πολιτιστικά «καθαρό» πληθυσμό, ο Εκμαν οργανώνει το 1967 ειδική αποστολή στην Παπούα Νέα Γουινέα για να μελετήσει τα πρότυπα συμπεριφοράς της απομονωμένης φυλής Φορέ (βλ. σχετικές φωτ.).

Εκεί υπέβαλε ο ίδιος σε μια σειρά από τεστ πολλά άτομα -άντρες και γυναίκες- από διάφορες φυλές, οι οποίες όχι μόνο δεν είχαν έρθει σε επαφή με λευκούς, αλλά εξακολουθούσαν να ζουν στη λίθινη εποχή. Για ακόμη μία φορά επιβεβαίωσε την οικουμενικότητα των εκφράσεων του ανθρώπινου προσώπου ως προς τις 7 βασικές συγκινήσεις: χαρά, θυμό, φόβο, αηδία, έκπληξη, περιφρόνηση και αμηχανία.

Στη δεύτερη φάση των ερευνών του -από το 1972 έως το 1979- ο Εκμαν αντιμετώπισε συγκεριμένα ερωτήματα: πόσες είναι οι δυνατές και αναγνωρίσιμες εκφράσεις των συγκινήσεων στα ανθρώπινα πρόσωπα; Ποια είναι η σημασία κάθε έκφρασης;

Για να απαντήσει σε αυτά τα ερωτήματα αυτός και οι συνεργάτες του επιδόθηκαν σε μια φαραωνική προσπάθεια συστηματικής καταλογογράφησης όλων των διαθέσιμων δεδομένων (ειδικό φωτογραφικό υλικό και ερωτηματολόγια από πειράματα και επιτόπιες έρευνες).

Οπως δήλωσε ο ίδιος το 2004: «Αν γνώριζα πόσο χρόνο και έργο θα απαιτούσε η δημιουργία ενός λεξικού των εκφράσεων του ανθρώπινου προσώπου, δεν θα είχα ποτέ ξεκινήσει αυτή την προσπάθεια».

Πάντως ο Εκμαν και ο στενός συνεργάτης του Wallace Friesen χρειάστηκαν 6 χρόνια για να δημιουργήσουν το «Σύστημα Κωδίκευσης των Εκφράσεων του Πρόσωπου» ή FACS, ένα σύστημα ταξινόμησης όλων των εκφράσεων του προσώπου που βασίζεται σε 43 βασικούς τρόπους έκφρασης των συγκινήσεων βάσει των οποίων προέκυψαν τουλάχιστον 10.000 «λήμματα» ή δυνατοί συνδυασμοί εκφράσεων προσώπου, που απ’ ό,τι φαίνεται επιβεβαιώνουν την οικουμενικότητα αυτής της γλώσσας.

Την αρχή της οικουμενικότητας στην έκφραση των συγκινήσεων -όχι μόνο μεταξύ των ανθρώπων αλλά και στα άλλα πρωτεύοντα- την είχε υποστηρίξει πρώτος ο Δαρβίνος χωρίς όμως μεγάλη επιτυχία, δεδομένου ότι κατά τον 19ο αιώνα η επίσημη ψυχολογική και ανθρωπολογική άποψη θεωρούσε ότι οι εκφράσεις του προσώπου ήταν αποκλειστικά καθορισμένες από πολιτιστικούς και φυλετικούς παράγοντες.

Οπως ακριβώς μια εθνική γλώσσα, έτσι και η «γλώσσα» των εκφράσεων του προσώπου σε κάθε διαφορετικό ανθρώπινο πληθυσμό όφειλε να αντανακλά τις διαφορές από χώρα σε χώρα και από πολιτισμό σε πολιτισμό! Πρόκειται κατά βάθος για κρυπτορατσιστικές προκαταλήψεις που ακόμα και σήμερα επηρεάζουν βαθύτατα την ανθρώπινη αυτο-αντίληψη.

Το περίεργο είναι ότι μετά έναν αιώνα διατυπώθηκαν περίπου οι ίδιες ιδεολογικές αντιρρήσεις και αντιστάσεις ενάντια στις έρευνες του Εκμαν που επιβεβαίωναν τη δαρβινική-εξελικτική αρχή της οικουμενικότητας: δηλαδή την εγγενώς βιολογική ομοιογένεια, τη μη πολιτισμική εξάρτηση και άρα τη θεμελιώδη ισότητα όλων των ανθρώπινων πληθυσμών ως προς την έκφραση των βασικών συγκινήσεων.

Ομως ακόμη πιο εξωφρενικό ήταν ότι αυτές οι σκοταδιστικές αντιρρήσεις δεν διατυπώθηκαν από συντηρητικούς ακροδεξιούς, αλλά από προοδευτικούς ανθρωπολόγους και εθνολόγους οι οποίοι, τουλάχιστον θεωρητικά, δήλωναν αντιρατσιστές!

Συγκινημένοι... εκ φύσεως!


Ανάμεσα στους αντιπάλους του κοινού βιολογικού υποστρώματος στην έκφραση των ανθρώπινων συγκινήσεων ήταν οι θεωρητικοί του «πολιτισμικού σχετικισμού» (cultural relativism), όπως οι διάσημοι ανθρωπολόγοι Margaret Mead, Gregory Bateson και ο γλωσσολόγος-ανθρωπολόγος Ray Birdwhistell οι οποίοι υποστήριζαν ότι η ανθρώπινη κοινωνική συμπεριφορά διαφέρει ριζικά από τη ζωική, επειδή καθορίζεται πρωτίστως ή και αποκλειστικά από εξωγενείς κοινωνικούς και πολιτισμικούς παράγοντες.

Με άλλα λόγια, η έκφραση των συγκινήσεων δεν είναι οικουμενική αλλά εύπλαστη και μεταβάλλεται από πολιτισμό σε πολιτισμό.

Κατά αξιοπερίεργο τρόπο αυτή η «προοδευτική» θέση των σχετικιστών ανθρωπολόγων ενισχύει, αν δεν ταυτίζεται, με τις πολιτικά «ύποπτες» και επιστημονικά «αντιδραστικές» απόψεις των συμπεριφοριστών ψυχολόγων: τίποτα δεν είναι έμφυτο στην ανθρώπινη ψυχολογία, τα πάντα εξαρτώνται από το κοινωνικό-πολιτισμικό περιβάλλον. Κάθε συμπεριφορά μας καθορίζεται και διαμορφώνεται αποκλειστικά από εξωγενείς παράγοντες και οι άνθρωποι δεν είμαστε τίποτε άλλο από εύπλαστες... κοινωνικές μαριονέτες!

Μια εμφανώς μεροληπτική και προκλητική άποψη την οποία η διάσημη ανθρωπολόγος Margaret Mead συνοψίζει ως εξής: «Είμαστε υποχρεωμένοι να συμπεράνουμε πως η ανθρώπινη φύση είναι σχεδόν απίστευτα εύπλαστη και ανταποκρίνεται πιστά και με αντίθετο τρόπο σε αντιτιθέμενες πολιτισμικές συνθήκες», όπως μας υπενθυμίζει ο Πολ Εκμαν στον εκτενή επίλογο που έγραψε για την τρίτη έκδοση του «Η έκφραση των συγκινήσεων» (βλ. ελληνική έκδοση σελ. S26).

Το κατά πόσο η συμπεριφορά μας επηρεάζεται από την ατομική μας ιστορία (από την κοινωνική, οικογενειακή, πολιτιστική πραγματικότητα) και κατά πόσο από τη βιολογική εξέλιξη του είδους μας (από τα γονίδια, την ιδιαίτερη ανάπτυξη του εγκεφάλου μας και τις προσαρμογές του οργανισμού μας σε ένα περιβάλλον) ποικίλλει ανάλογα με το ποια πτυχή της συμπεριφοράς μας εξετάζουμε.

Πάντως, όπως ορθά επισημαίνει ο Εκμαν στο ίδιο κείμενο, «ποτέ το ερώτημα δεν είχε ως απάντηση αποκλειστικά τη φύση ή αποκλειστικά την ανατροφή»!

Στις μέρες μας ωστόσο, χάρη στην εντυπωσιακή πρόοδο της βιοψυχολογίας και της εξελικτικής ανθρωπολογίας, η διαζευκτική αλλά γνωσιακά στείρα αντιπαράθεση της φύσης-βιολογίας στην ανατροφή-πολιτισμό φαίνεται να κλίνει μάλλον προς τη φύση-βιολογία, εισάγοντας μια «νέα» προσέγγιση που τείνει να βιολογικοποιεί κάθε ανθρώπινη συμπεριφορά: να αναζητά δηλαδή αποκλειστικά στα γονίδιά μας ή, πιο πρόσφατα, στις εγκεφαλικές δομές μας τις οριστικές εξηγήσεις για κάθε φυσιολογική ή παραβατική ανθρώπινη συμπεριφορά.

Συνεπώς, σύμφωνα με αυτή την άποψη, τα βαθύτερα αίτια των κοινωνικών και ιστορικών αδιεξόδων του πολιτισμού μας θα πρέπει να αναζητηθούν, να εξηγηθούν και ενδεχομένως να «θεραπευτούν» μέσω της επιλεκτικής και στοχευμένης τροποποίησης -άραγε από ποιους;- των νευροβιολογικών προϋποθέσεων της ανθρώπινης συμπεριφοράς.

Μια ιδιαιτέρως ανησυχητική προοπτική διαχείρισης από τη νέα πλανητική βιοεξουσία της επισφαλούς ανθρώπινης κατάστασης.

Προσωπαγνωσία ή η εκδίκηση του «δαρβινικού» εγκεφάλου 



Το ότι η αναγνώριση ενός οικείου προσώπου ή της έκφρασης των συγκινήσεων που αποτυπώνεται πάνω σε ένα πρόσωπο είναι μια εξαιρετικά περίπλοκη εργασία που εντοπίζεται στον ινιακό λοβό είναι από καιρό γνωστό στους ερευνητές του οπτικού εγκεφάλου.

Οι νευροεπιστήμες, μελετώντας τις δυσλειτουργίες του οπτικού εγκεφάλου, ανακάλυψαν ότι η βασική εγκεφαλική περιοχή που ευθύνεται για την αναγνώριση των προσώπων και των εκφράσεών του βρίσκεται στην έξω κροταφοϊνιακή έλικα του οπτικού εγκεφάλου.

Μελετώντας μια πολύ διαδεδομένη δυσλειτουργία ή πάθηση του οπτικού εγκεφάλου, γνωστή στους ειδικούς ως «σύνδρομο προσωπαγνωσίας» στο οποίο ο ασθενής δεν μπορεί να αναγνωρίζει γνωστά πρόσωπα, ανακάλυψαν κάποιους από τους περίπλοκους μηχανισμούς αναγνώρισης.

Ετσι διαπίστωσαν ότι ενώ ο ασθενής που πάσχει από προσωπαγνωσία μπορεί κάλλιστα να αναγνωρίζει τα επιμέρους δομικά στοιχεία του προσώπου, π.χ. τη μύτη, τα μάτια, τα αυτιά ή το στόμα, δεν είναι σε θέση να τα συνδυάζει και να ανασύρει από τη μνήμη του την ενιαία και πολύ οικεία εικόνα του προσώπου που κοιτάζει.

Ο λόγος που συμβαίνει αυτό είναι ότι στην αναγνώριση κάποιων γνωστών προσώπων ή εκφράσεων εμπλέκονται διαφορετικά, τόσο από λειτουργική όσο και από ανατομική άποψη, κέντρα του εγκεφάλου.

Αυτή η ανατομική-λειτουργική εξειδίκευση είναι το εμφανές αποτέλεσμα της πολυπλοκοποίησης του εγκεφάλου μας κατά τη διάρκεια της εξέλιξης.

Κάθε νοητική λειτουργία και οι αντίστοιχες εγκεφαλικές δομές που την υποστηρίζουν είναι ένα σύνθετο εξελικτικό παζλ και όχι το προϊόν της δημιουργίας ή του «ευφυούς σχεδιασμού» από έναν πάνσοφο δημιουργό.

Με αυτήν ακριβώς την έννοια τόσο η ικανότητα όσο και η δυσχέρεια ή και η πλήρης αδυναμία αναγνώρισης των εκφράσεων ενός προσώπου, ένα είδος συγκινησιακής αγνωσίας, είναι οι συνέπειες της μη προσχεδιασμένης οικοδόμησης του εγκεφάλου μας.

Πηγή: efsyn.gr



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Παναγιώτα Μπλέτα: Μουσικοποιητική Βραδιά Αλληλεγγύης

Εκδηλώσεις


Ο Σύλλογος Φίλων Κλασικής Μουσικής & Όπερας και οι Εκδόσεις ΑΛΔΕ, σας καλούν στην Μουσικοποιητική Βραδιά Αλληλεγγύης, με συνοδευτικό μπουφέ (ευγενική χορηγία της UNESCO ΠΕΙΡΑΙΩΣ & ΝΗΣΩΝ), να ενώσουμε τις φωνές μας με μουσική που όλοι αγαπάμε και ποιητικές εικόνες που αναδύονται από το έργο της συγγραφέα/διανοήτριας ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ ΜΠΛΕΤΑ.


Εξαιρετικοί μουσικοί, τραγουδιστές και πνευματικοί άνθρωποι θα μας συνοδεύσουν αφιλοκερδώς.

ΥΠΟ ΤΗΝ ΑΙΓΙΔΑ ΤΟΥ ΟΜΙΛΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ UNESCO ΠΕΙΡΑΙΩΣ & ΝΗΣΩΝ

ΤΡΙΤΗ 28 ΜΑΡΤΙΟΥ – ΩΡΑ 19.00μμ

ΔΗΜΟΤΙΚΗ ΠΙΝΑΚΟΘΗΚΗ ΠΕΙΡΑΙΑ

{Φίλωνος 29, Πειραιάς}

ΕΙΣΟΔΟΣ ΕΛΕΥΘΕΡΗ

(Προαιρετικά: ένα πακέτο τρόφιμα μακράς διαρκείας, φάρμακα, ή ρουχισμό για τους συνανθρώπους μας που έχουν ανάγκη)

Χαιρετίζουν: ο Πρόεδρος της UNESCO Πειραιώς & Νήσων - Ιωάννης Μαρωνίτης.

η Διευθύντρια Λόγου & Τέχνης της UNESCO Πειραιώς & νήσων – Κλέλια Χαρίση

Ομιλούν: ο Πρόεδρος του Συλλόγου Φίλων Κλασικής Μουσικής & Όπερας – Γεώργιος Τρανταλίδης

ο Ιδρυτής και Πρόεδρος της Ελληνικής Ακαδημίας Τέχνης & Πολιτισμού-Σάντυ Νικολαρέας

Πρόζα: η Ηθοποιός – Κατερίνα Γκατζόγια

Μουσική: Πιάνο/ Ελένη Μπελιμπασάκη - Πιάνο/Παναγιώτης Τροχόπουλος- Κιθάρα/Φωνή Γεράσιμος

Σπυράτος - Φωνή Νίκος Πατσιαούρας – Φωνή Δημήτρης Σαμαρτζής.

Βίντεο-Φωτο/φια : Λευτέρης Σερλής

Χορηγοί Επικοινωνίας :

Τηλεόραση – ΑΡΩΜΑ ΕΛΛΑΔΑΣ /HIGH TV


Ραδιόφωνο – La Vita Radio


Sites/Blogs/Εφημερίδες - Now24.gr, AtticaCoast.gr, McNews.gr, Lifespeed.gr, ΣΦΗΚΑ, ΑΝΕΜΟΣ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ, PROTAGORASNEWS, Η ΠΕΝΑ ΤΗΣ ΑΤΤΙΚΗΣ.



Η Σφήκα: Εκδηλώσεις




Διαβάστε Περισσότερα »

Οι "αλήθειες" και η αλήθεια της Ιστορίας

Γιώργος X. Παπασωτηρίου


Εάν κάποιος ισχυριζόταν ότι οι Έλληνες δεν ήταν σκλάβοι τω Οθωμανών αλλά συμμετείχαν στη δομή της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας θα προκαλούσε έκπληξη και ορυμαγδό. Αν κάποιος αναρωτηθεί τι εννοούσε ο Ρήγας όταν μιλούσε για απελευθέρωση από τους "λύκους" "Χριστιανών και Τούρκων" (η διάκριση θρησκευτική) θα αντιμετωπιζόταν με καχυποψία. Αλλά μήπως ήρθε η ώρα να δούμε και να αναστοχαστούμε την πραγματική μας ιστορία χωρίς τις φαλκιδεύσεις που επέβαλε η ανάγκη διαμόρφωσης της εθνικής ταυτότητας ενός νεοσύστατου κράτους; Μήπως μια νέα ανάγνωση της ιστορίας θα μας επιτρέψει να ξανασκεφτούμε και να εξηγήσουμε ό,τι συνέβη και ό,τι μας συμβαίνει ακόμη και σήμερα; Μια τέτοια προσπάθεια έκανε ο Δημοσθένης Κούρτοβικ με το μυθιστόρημα(Τι ζητούν οι βάρβαροι;), όπου αναδεικνύονται οι στρεβλώσεις ενός πραγματικού γεγονότος από τις εμπλεκόμενες βαλκανικές χώρες, αποδεικνύοντας ότι τα ιστορικά «ψεύδη» ήταν αναγκαία για τη διαμόρφωση εθνικής συνείδησης στα νέα έθνη-κράτη.

Έχουμε, επίσης, τη μελέτη της Κατερίνας Μυστακίδου, όπου με εμπεριστατωμένο και προσεκτικό τρόπο καταδεικνύεται ότι οι Έλληνες δεν ήταν και τόσο «σκλάβοι» (μία τουλάχιστον μερίδα εξ αυτών) και πως η διαμόρφωση των βαλκανικών κρατών δεν ήταν παρά η διάσπαση του Ορθόδοξου Μιλέτ (το δεύτερο ισχυρότερο από τα έξι της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας). Τέλος, θα δούμε και μία άλλη λογοτεχνική προσέγγιση, ένα ιστορικό μυθιστόρημα, αυτό του Γιάννη Καλπούζου, που βασίζεται στην άποψη ότι Έλληνες και Τούρκοι διακρίνονταν μεταξύ τους όχι τόσο από την εθνοτική τους ταυτότητα(ανήκαν όλοι στην Οθωμανική Αυτοκρατορία) ή από τη σχέση κατοχής, αλλά από την οικονομική τους ισχύ και την ταξική τους θέση στην Οθωμανική κοινωνία.

Ασφαλώς, ένα μυθιστόρημα, γενικά η μυθοπλασία δεν εγείρει απαιτήσεις υψηλής επιστημονικής εγκυρότητας και ακρίβειας, όμως είναι γεγονός ότι για πρώτη φορά φαίνεται ότι αρχίζουμε να αναστοχαζόμαστε την ιστορία μας, όντας πια απελευθερωμένοι από τις προκαταλήψεις και τις ιδεολογικές «άμυνες» που υπό άλλες συνθήκες θα υπονόμευαν την εθνική μας υπόσταση. Αυτό συμβαίνει γιατί πλέον δεν αισθανόμαστε τόσο ευάλωτοι όσο παλαιότερες εποχές. Και τούτο παρά το γεγονός ότι και σήμερα εγείρονται αξιώσεις σε βάρος της Ελλάδας με ιστορικές αιτιολογήσεις.

Έλληνες και Τούρκοι στον ίδιο ζυγό;


Διαβάζοντας την «Ένδοξη δουλεία» της Κατερίνας Μυστακίδου (εκδόσεις Κέδρος) θυμήθηκα το Βολταίρο που, όταν η Ευρώπη μαστιζόταν από τους θρησκευτικούς πολέμους, έλεγε «Δες τε το μεγάλο Τούρκο. Καλύτερα να έχεις πολλές θρησκείες παρά μία». Ο Βολταίρος αναφερόταν στον τρόπο δόμησης της Οθωμανικής αυτοκρατορίας με την αναγνώριση όλων των θρησκειών και την απόδοση σ’ αυτές θρησκευτικών και πολιτικών εξουσιών, έτσι ώστε καμία να μην αποκτήσει τόση ισχύ ώστε να επιχειρήσει να ελέγξει την κεντρική εξουσία. Η Μυστακίδου, συνεπώς, προσεγγίζει τη σχέση Ελλήνων(Ορθοδόξων) και Οθωμανών, ή Ελλάδας και Οθωμανικής αυτοκρατορίας υπό μία διαφορετική οπτική γωνία από τη στερεότυπη επίσημη εκδοχή.

Οι Έλληνες δεν ήταν όλοι δούλοι των Οθωμανών. Αντιθέτως, μία μερίδα τους όπως οι Φαναριώτες ήταν μέρος του κατεστημένου της Υψηλής Πύλης. Πιο συγκεκριμένα, η συγγραφέας παραθέτει στην εισαγωγή της πως «η σχέση Ελλήνων ορθοδόξων και Οθωμανών μουσουλμάνων ήταν αμφίδρομη, αμφίσημη και σαφώς διαφορετική για τους Φαναριώτες απ’ ό,τι για τους Έλληνες υπηκόους της Υψηλής Πύλης –Κωνσταντινουπολίτες, Μικρασιάτες, Πόντιους- και τους Ελλαδίτες». Με άλλα λόγια, υπήρχε μία κοινωνική, οικονομική (και πολιτική) διαστρωμάτωση στα διάφορα μιλέτ και κάθε στρώμα είχε αμφίδρομη σχέση με το ομόλογό του.

Η συνύπαρξη των διαφόρων «μιλέτ» ήταν ειρηνική και το «Ορθόδοξο Ρουμ Μιλλέτ-ι» ήταν το δεύτερο πιο πολυάριθμο μετά το μουσουλμανικό. Αυτό διήρκεσε μέχρι την έναρξη της παρακμής της θεοκρατικής αυτής αυτοκρατορίας, όταν ανεφύει το Ανατολικό Ζήτημα, που δεν ήταν παρά ο τρόπος διαμοιρασμού της από τις ευρωπαϊκές δυνάμεις και τη Ρωσία. Τότε η Δύση για τους δικούς της λόγους διαχώρισε την Αυτοκρατορία σε δύο αντιθετικούς πόλους, τους Χριστιανούς και τους Μουσουλμάνους. Συνεπώς, «η σύγχρονη Ελλάδα παρακολούθησε τη σταδιακή διάλυση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, ούσα η ίδια ένα από τα βασικά συνθετικά κομμάτια της». Ακριβώς όπως και η Τουρκία. Μόνο που η ταύτιση των μουσουλμάνων με τους Τούρκους επέφερε στη συλλογική συνείδηση και την ταύτιση της Οθωμανικής αυτοκρατορίας με την Τουρκία, η οποία δημιουργήθηκε ουσιαστικά μετά την Μικρασιατική καταστροφή, και αυτοδίκαια θεωρήθηκε κληρονόμος της οθωμανικής κληρονομιάς. Πάνω σ' αυτή την "κληρονομιά" βασίζεται σήμερα η αξίωση της σημερινής ηγεσίας της Τουρκίας για αποκατάσταση του αυτοκρατορικού οθωμανικού εδαφικού πλαισίου!

Υπ’ αυτή την έννοια η συγγραφέας μέμφεται την αποποίηση εκ μέρους της Ελλάδας του οθωμανικού της παρελθόντος, για το γεγονός ότι «δεν ζήτησε ποτέ μερίδιο από την κληρονομιά των Οθωμανών», για την έλλειψη προνοητικότητας στην εθνική μας ιστορία, ώστε βρίσκοντας προσεκτικά τις ισορροπίες να οικειοποιηθεί το μέρος της οθωμανικής κληρονομιάς που της αναλογεί.

Αντιλαμβάνεται κανείς ότι το βιβλίο της Μυστακίδου είναι ανατρεπτικό. Γιατί εδώ δεν έχουμε τους Έλληνες σκλάβους υπό τον οθωμανικό ζυγό αλλά τον Πατριάρχη που είχε άμεση πρόσβαση στον σουλτάνο και τους Οθωμανούς Έλληνες (κατά το αντίστοιχο των Οθωμανών τούρκων ή μουσουλμάνων) που «είχαν πρωτεύοντα ρόλο στη δυναστεία των Οθωμανών και υπηρέτησαν κυρίως τα συμφέροντα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας μέχρι το τέλος». Εν προκειμένω η συγγραφέας αναφέρεται στους Φαναριώτες και «τα υψηλόβαθμα στελέχη της κυβέρνησης» που αποτελούσαν «μέρος του μηχανισμού της Υψηλής Πύλης» (οσποδάροι, υπουργοί Εξωτερικών κ.ά.). Μάλιστα, ακόμη και το 1867 οι Έλληνες της Κωνσταντινούπολης θεωρούσαν και την αυτοκρατορία πατρίδα τους («αγαπώντες δε την εαυτών πατρίδα, δεν δύνανται βεβαίως να μην αγαπώσι την Οθωμανικήν Αυτοκρατορίαν, διότι αυτή είναι η πατρίδα των»!).

Η θέση της Μυστακίδου αποτυπώνεται σαφώς και ευκρινώς σε μία υποσημείωση στη σελίδα 20 και 21: «Ανεξάρτητα από το βαθμό συμμετοχής των διαφόρων εθνοτήτων, είτε ως μουσουλμάνοι βεζίρηδες από το Μαυροβούνιο και τη Βουλγαρία είτε ως χριστιανοί Φαναριώτες οσποδάροι στις Παραδουνάβιες Ηγεμονίες, στην εθνική τους ιστορία όλοι οι Βαλκάνιοι τήρησαν την ίδια στάση. Απλώς ανέφεραν τους άξιους συμπατριώτες τους χωρίς να γίνει καμία διασαφήνιση ότι η άρχουσα τάξη των Οθωμανών αποτελούνταν και από τους “υπόδουλους” λαούς»!

Το «υπόδουλοι» τίθεται εντός… εισαγωγικών. Ο «οθωμανικός ζυγός» θεωρείται πλέον τέτοιος και οι χριστιανικοί πληθυσμοί θεωρούνται «υπόδουλοι» από τη στιγμή που η Ρωσία και οι ευρωπαϊκές δυνάμεις προώθησαν τη διάλυση της φθίνουσας αυτοκρατορίας θεωρώντας τους χριστιανούς ως μέρος της Δύσης (της «προσιτής Ανατολής») και τους μουσουλμάνους, μέρος της απρόσιτης και εχθρικής Ανατολής. Εν άλλοις λόγοις έχουμε σύμφωνα με τη συγγραφέα την πρόκληση ενός θρησκευτικού πολέμου, που καλλιεργήθηκε από τους δυτικούς και στον οποίο βασίσθηκε η δημιουργία των εθνικών χαρακτηριστικών των βαλκανικών χωρών. Δεν είναι τυχαία η άμεση ανεξαρτητοποίηση της Εκκλησίας της Ελλάδας (Αυτοκέφαλη) από το Πατριαρχείο που θεωρούνταν οθωμανικός θεσμός. Αλλά και ο διαχωρισμός των βαλκανικών λαών με βάση τη θρησκεία και τη γλώσσα είναι αμιγώς οθωμανικοί διαχωρισμοί.

Βέβαια, παρά τις διακρίσεις, δεν αναπτύσσεται η διαφορά μεταξύ των Ελλήνων της οθωμανικής «άρχουσας τάξης»(Φαναριωτών) και των «ταλαιπωρημένων μέσων Ελλαδιτών» καθώς και οι σχέσεις τους. Αλλά ούτε και οι διαφορές του Πατριαρχείου και των Φαναριωτών με την Ελληνική Επανάσταση. Αντιθέτως, αναπτύσσονται οι σχέσεις των Φαναριωτών με τη Ρωσία και η φιλοδοξία των πρώτων «να ηγηθούν μιας ορθόδοξης αυτοκρατορίας η οποία έπρεπε να κληρονομήσει την οθωμανική, χωρίς όμως να αλλάξει τη δομή των βαλκανικών λαών και τη δική τους κυρίαρχη θέση»(Η Μεγάλη Ιδέα χρονολογείται από τον 18ο αιώνα). Η εστίαση στους Φαναριώτες εκπληρώνει την υπόθεση εργασίας ότι οι Ελληνο-ορθόδοξοι ήταν μέρος του οθωμανικού συστήματος. Όμως, αποφεύγονται οι γενικεύσεις και επισημαίνονται οι αποχρώσεις, όπως ο ρόλος μέρους των Φαναριωτών στο νεοελληνικό «Διαφωτισμό».

Εν συμπεράσματι, έχουμε μία κατεύθυνση από τους Φαναριώτες για την Ορθόδοξη αυτοκρατορία και μία ελλαδίτικη προσέγγιση(των ταλαιπωρημένων μέσων Ελλαδιτών) που κινούνταν είτε στο πλαίσιο των Βαλκανίων (Ρήγας) είτε στο αυτονομιστικό πλαίσιο της νότιας Ελλάδας(λόγω και των εκεί αυτόνομων περιοχών).

Το Ιμαρέτ


Το μυθιστόρημα του Γιάννη Καλπούζου, έχει ως πλαίσιο αναφοράς την περιοχή και την πόλη της Άρτας. Έχει δε ένα ιδιαίτερο ενδιαφέρον γιατί η περιοχή αυτή μαζί με τη Θεσσαλία περιήλθαν μετά την απελευθέρωσή τους το 1881 σε Έλληνες που ανήκαν στην άρχουσα τάξη της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, στον έμπορο, τραπεζίτη και προμηθευτή του οθωμανικού στρατού Χρηστάκη εφέντη Ζωγράφο και το γαμπρό του, ακόλουθο της πρεσβείας της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας στο Παρίσι, χρηματιστή, τραπεζίτη, αρχαιολόγο (ανασκαφή Δωδώνης με τον μηχανικό Μινέικο), τσιφλικά και υπουργό Κωνσταντίνο Καραπάνο! Ο Καλπούζος δεν ασχολείται με αυτά ειμή περιφερειακά. Περισσότερο τον ενδιαφέρει η σχέση των δύο εθνοτήτων (Ελλήνων και Τούρκων) στην καθημερινή τους ζωή, που καθορίζεται κυρίως από τη θρησκευτική τους ένταξη. Η προσέγγιση πέρα από το εύρος των καταγραφών είναι τολμηρή και παραπέμπει σε αυτό που τονίσαμε πιο πάνω, δηλαδή στην ανάγκη αναστοχασμού της οθωμανικής μας ιστορίας που μένει «άγραφτη» ή μάλλον διαγραμμένη από τον γενικό αφορισμό της «σκλαβιάς». Με άλλα λόγια, οι Έλληνες ήταν σκλάβοι στους Οθωμανούς (λάθος η ταύτιση Οθωμανών και Τούρκων) πολύ λιγότερο απ’ ό,τι ήταν σκλάβοι οι Έλληνες κολίγοι στους επίσης Έλληνες τσιφλικάδες(μέλη της άρχουσας τάξης της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας)! Δεν είναι τυχαίο ότι κάτοικοι της Άρτας (του χωριού Πέτα για την ακρίβεια) θέλησαν να υπαχθούν ξανά υπό την οθωμανική κατοχή μετά την απελευθέρωσή τους λόγω της βάρβαρης αντιμετώπισης από τον Καραπάνο!

Το μυθιστόρημα του Καλπούζου «Ιμαρέτ. Στη σκιά του ρολογιού», επιχειρεί να αναδείξει τις συγκρούσεις, οι οποίες δεν προκύπτουν από το εσωτερικό, δεν είναι δηλαδή κοινωνικές, αλλά επιβάλλονται έξωθεν. Οι κάτοικοι, Χριστιανοί και Μουσουλμάνοι, με σχέσεις γειτονίας, αδελφοποιτής φιλίας, έρωτα ακόμη και αίματος, αδυνατούν να ενσωματώσουν τις επιβαλλόμενες αντιθέσεις. Όπως δείχνει ο Καλπούζος μόνο οι εξαιρέσεις εσωτερικεύουν τις νέες αντιθέσεις(Ντογάν). Μάλιστα, ο παππούς Ισμαήλ λέει στον εγγονό του, τον φανατικό Ντογάν, «Εμείς είμαστε Οσμανλήδες, Οθωμανοί, Τούρκοι είναι οι άξεστοι, οι αγράμματοι, οι χωριάτες… Τούρκος είσαι κι εσύ»; Πριν «λέγαμε ότι πατρίδα μας είναι μια αιώνια χώρα, το Τουράν. Οθωμανική Αυτοκρατορία ξέραμε, κι όχι Τουρκία» συνεχίζει ο παππούς Ισμαήλ(σελ. 52).

Την εποχή που κινείται χρονικά το μυθιστόρημα του Καλπούζου συντελούνται κοσμογονικές αλλαγές λόγω της διάλυσης της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, η οποία επιφέρει μία επώδυνη ανατροπή στις μέχρι τότε σχέσεις των μελών των διαφόρων μιλλετ. Σε ό,τι αφορά στην Ελλάδα, οι ιστορικές αναπροσαρμογές, που αποφασίστηκαν στη Δύση είχαν ως όχημά τους άλλοτε τους Ελλαδίτες επαναστάτες και άλλοτε(αργότερα) τους Φαναριώτες καθώς και τον περίφημο ελληνικό Διαφωτισμό. Ο Δαμιανός Μέγης, το 1864, είναι ο πνευματικός ταγός, που θα ταυτίσει τους Οθωμανούς με του Τούρκους και θα επιχειρήσει να αποδείξει τη συνέχεια της φυλής με ένα άλμα προς το αρχαίο και βυζαντινό παρελθόν. Εξάλλου, η Μεγάλη Ιδέα είναι αυτή που θα συνέξει όλους τους Έλληνες (Φαναριώτες, αστούς Μ. Ασίας και Ελλαδίτες). Εδώ, σε αντίφαση με την αφήγηση του παππού Ισμαήλ(Γ. Καλπούζος), η ιστορία αρχίζει να αποκτά τις αναγκαίες επινοήσεις για τη διαμόρφωση της ελληνικής εθνικής συνείδησης. Όμως, ο Καλπούζος χωρίς την αναγκαία ιστορική εμβάθυνση καταλήγει στο σωστό συμπέρασμα με βάση το Ρήγα(«Να σφάξωμεν τους λύκους που στον ζυγό βαστούν/ και Χριστιανούς και Τούρκους σκληρά τους τυραννούν»). Μόνο που η θέση αυτή εξέφραζε και τους Φαναριώτες που ήθελαν την αλλαγή εκ των έσω, δηλαδή μία Ορθόδοξη Αυτοκρατορία αντί της Οθωμανικής. Τελικά, το ρολόι της Άρτας προσαρμόστηκε στον ευρωπαϊκό χρόνο. Ο χρόνος της Ανατολής, ένας ολόκληρος πολιτισμός απωθήθηκε, δαιμονοποιημένος. Κι έτσι μείναμε μισοί, με τη γλώσσα κάποτε να θυμίζει το παρελθόν και να αναρριπίζει τη μνήμη.

Τι ζητούν οι βάρβαροι;


Το μυθιστόρημα του Δημοσθένη Κούρτοβικ «Τι ζητούν οι βάρβαροι;» βασίζεται σ’ ένα πραγματικό περιστατικό, τον «ματωμένο γάμο», που οι εμπλεκόμενοι βαλκανικοί λαοί αφηγούνται με τρόπο που τους εξυπηρετεί. Ακόμη και το λογοτεχνικό βραβείο, στοιχείο της μυθοπλασίας, θα είναι ένας αγώνας ανάμεσα σε «εθνικές εμπορικές ετικέτες» «με έπαθλο τα διαπιστευτήρια του διαχειριστή της βαλκανικής κληρονομιάς στον σημερινό κόσμο» ή για «την εικόνα που ήθελε να έχει στο εξής η Ευρώπη για το κακόφημο υπογάστριό της» (σελ 147), σημειώνει ο Κούρτοβικ. Άρα, η ιστορική αλήθεια είναι η εκδοχή που νικάει (καταβροχθίζοντας) την άλλη, αλλά και η επιβολή μια συγκεκριμένης εικόνας που επιβάλλει το ευρωπαϊκό βλέμμα (αυτή η ισχυρότερη και ευρύτερη πολιτικο-ιδεολογική ηγεμονία και κατ' επέκταση ηγεμονία επί των ιστορικών "αληθειών").

Στα Βαλκάνια, «οι άνθρωποι πνίγονται, πνίγονταν πάντα, φυλακισμένοι σε μια φυσαλίδα του χρόνου που τους καταδικάζει να επαναλαμβάνουν αδιάκοπα τον κύκλο του ίδιου κανιβαλικού δράματος […] το χυμένο αίμα δεν έθρεψε τίποτε άλλο από τα σαπρόφυτα» (σελ. 114 και 115). Όμως, αυτό που καθιστά ενδιαφέρον το μυθιστόρημα του Κούρτοβικ είναι η αποτύπωση της προσωπικής βίωσης της ιστορίας, της κάθε ιστορικής της εκδοχής, από τις βαλκανικές εθνότητες, ενώ περιγράφεται το δράμα των ίδιων των προσώπων (πιστών στις διάφορες εκδοχές της "αλήθειας") από την αποκάλυψη της πραγματικής αλήθειας και την κατάρρευση της πίστης τους.

Και ο Κούρτοβικ προτείνει τον αναστοχασμό (την «κρυσταλλική μνήμη») πάνω στην ιστορία, αρνούμενος τη «ζεστή μνήμη», αυτή που αφηγείται το ιστορικό παρελθόν σαν ζωντανό μύθο. Γιατί η μνήμη είναι ύπουλο πράγμα, όπως συμβαίνει με όσους «σβαρνίζουν τους τάφους μας για να σπείρουν καινούργιο σπόρο στο χωράφι τους, αλλά βουλιάζουν μέσα τους» (σελ. 296).

Τελικά, ο Κούρτοβικ μ’ έναν δευτερογενή «μύθο» (λογοτεχνικό «γάμο»-διαγωνισμό) πάνω στον πρωτογενή μύθο (ματωμένος μακεδονικός γάμος) θα προσπαθήσει να αποκαταστήσει την αλήθεια και τους ανθρώπους που αδικήθηκαν είτε από τη «σιωπή» είτε από την παραμορφωτική έλξη του επινοημένου φανταστικού και την πίστη σ’ αυτό. Η τέχνη έτσι, προτείνοντας την α-λήθεια της λήθης και την εκ-σταση (από-σταση από το κατασκευασμένο) καθώς και τη βίωση των κοινών πολιτιστικών τελετουργιών –μουσική, κρασί, χορός, έρωτας-, την αποσύνθεση δηλαδή μέσω της διονυσιακής μέθης και της ανασύνθεσης μέσω του έρωτα, θα γίνει το «φάρμακο» (θα επιφέρει την κάθαρση) και θα αποκαταστήσει τα τραύματα που προκάλεσε το ψέμα, επιφέροντας τη συμφιλίωση…

Πηγή: artinews.gr



Arti News: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Πόσες;

Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης


Λέω για τις νύχτες του. Που μη έχοντας τι άλλο να κάνει, φυλλομετρούσε όλες τις προηγούμενες νύχτες της ζωής του στις σελίδες ενός καλά φυλαγμένου σημειωματάριου.

Με γυναικεία ονόματα, ημερομηνίες και αστέρια αξιολόγησης.

Σαν τα αστέρια των συνταξιούχων του στρατού ξηράς που ανέβηκαν όλη την κλίμακα της ιεραρχίας παίρνοντας τους βαθμούς και τα παράσημα από τη θυσία των πεσόντων στρατιωτών τους στο πεδίο της μάχης.

Κέλη ένα αστεράκι. Αντιγόνη δύο. Ματούλα τέσσερα. Ελπίδα, επίσης, τέσσερα.

Αλλά όσο έφτανε στις πιο πρόσφατες ημερομηνίες με τα αστεράκια να λιγοστεύουν, τα ονόματα να εξαφανίζονται και τις άδειες σελίδες να μοιάζουν με τις πιο ειρηνικές του νύχτες, άκουγε πάνω από τα τείχη της πιο απόρθητής του Τροίας μια φωνή να τον ρωτάει:

Πόσες μοναξιές αντέχει ακόμη ο πολύτιμος εγώ σου;

Πηγή: artinews.gr



Arti News: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Παρεξηγήθηκες, Συριζόδουλε;

Του Κώστα Γιαννιώτη


«Τόλμησα», σε μια παρέα, να χαρακτηρίσω την κυβέρνηση του Alexis… χούντα, κι έπεσε να με φάει ζωντανό ένα θύμα της… «κανα δυο φορές αριστερά», οπαδός τού μορφονιού και υποψήφιος εξαθλιωμένος άστεγος!

Τον ρώτησα αν έχει ανοίξει ποτέ να ρίξει έστω και μια ματιά στο ρημάδι το σύνταγμα και με… κατατρόπωσε απαντώντας μου ότι «δεν χρειάζεται, γιατί εγώ έζησα τη χούντα και ξέρω τι είναι, ενώ εσύ όχι»!

Το γεγονός ότι ήταν καμιά τριανταριά χρόνια πιο μικρός από μένα δεν του έβαλε στο μυαλό ούτε καν την… υπόνοια ότι την εποχή της χούντας ίσως και να ζούσα, ίσως να είχα και οικογένεια, ενώ ο ίδιος το πολύ-πολύ να ήταν μαθητής δημοτικού!

Βάλθηκε μάλιστα να μου ξεδιαλύνει και την έννοια της λέξης χούντα, τονίζοντάς μου ότι «το πρώτο που κάνει μια χούντα, είναι να αναστείλει κάθε άρθρο του ισχύοντος συντάγματος, κάτι που όχι μόνο δεν έχει κάνει η παρούσα κυβέρνηση, αλλά αντίθετα αφήνει ορισμένους σαν εσένα να μιλούν… ελεύθερα(!)».

Αυτά κάνει η αλαζονεία και το θράσος με το οποίο πότισαν οι νεοπασόκοι του ΣΥΡΙΖΑ τους οπαδούς-θύματά τους. Βολεύονται πίσω από το ψευδεπίγραφο του «ηθικού πλεονεκτήματος» της ψευδοαριστεράς, κουνώντας το δάχτυλο σε κάθε… αμαθή μη «αριστερό»!

Κάτι τέτοιοι θα πεθάνουν από την πείνα και στο δρόμο, αλλά ακόμα και τότε δεν θα έχουν καταλάβει από πού τους ήρθε!

Θα ξεμείνουν «άκλαυτοι κι άταφοι», κουφάρια στους δρόμους, με μόνο σημάδι ότι κάποτε ζούσαν σ’ αυτόν τον τόπο, το σημαιάκι του ΣΥΡΙΖΑ που θα κρατά ακόμα στο χέρι ο σκελετός τους!

Γιατί δεν τους απασχόλησε ποτέ να ανοίξουν έστω κι ένα βιβλίο να μάθουν ότι τώρα οι δικτατορίες στήνονται «έξυπνα» και… «δημοκρατικά». Ότι μόνο αν (κατά τύχην) ξυπνήσουν κάποιοι σαν αυτόν και πάρουν τους δρόμους της εξέγερσης, μόνο τότε θα αναγκαστούν οι κυριλέδες της «δημοκρατίας» να αποκαλύψουν το πραγματικό τους πρόσωπο, καταφεύγοντας στην ένοπλη δικτατορία και θα του αναγγείλουν ότι αναστέλλονται όλα τα άρθρα του συντάγματος!

Μέχρι τότε…

  • Θα του στερούν το δικαίωμα στη δουλειά -κατά παράβαση του συντάγματος…
  • Θα του στερούν το δικαίωμα να διαπραγματεύεται τη σύμβαση που θα ισχύει, με τον εκάστοτε εργοδότη του -κατά παράβαση του συντάγματος…
  • Θα του στερούν το δικαίωμα της απολαβής των κόπων μιας ζωής, μέσω της σύνταξής του -κατά παράβαση του συντάγματος (άρθ.22.5)...
  • Θα του στερούν το δικαίωμα στη μόρφωση των παιδιών του -κατά παράβαση του συντάγματος (άρθ.16.2)...
  • Θα του στερούν το δικαίωμα στην ιατρική φροντίδα και την περίθαλψη -κατά παράβαση του συντάγματος (άρθ.21.3)...
  • Θα στερούν το δικαίωμα, σε μια αξιοπρεπή ζωή, στους αναπήρους και σε ανθρώπους με ειδικές ανάγκες -κατά παράβαση του συντάγματος (άρθ. 21.6)...
  • Θα του στερούν το δικαίωμα στην ιδιοκτησία και -σύμφωνα με την τελευταία (πρωτοφανή) εγκύκλιο της κυβέρνησης- θα του κατάσχουν ηλεκτρονικά και απροειδοποίητα το σπίτι, έστω και για χρέη 500 ή 1.000 ευρώ, υποχρεώνοντάς τον να εγκαταλείψει πίσω του όλα τα υπάρχοντά του (ακόμα και το κρεβάτι του παιδιού του) και να πάρει μαζί του ΜΟΝΟ τα ρούχα που φορά και τα εργαλεία της δουλειάς του (!) Όλα αυτά με το πάτημα ενός πλήκτρου στον κεντρικό υπολογιστή του υπουργείου οικονομικών και χωρίς το δικαίωμα της… «πολυτέλειας» του φυσικού δικαστή, που δικαιούται ο κάθε πολίτης, σε όλα τα μήκη και τα πλάτη του πλανήτη, εκτός από τις χώρες με δικτατορικά καθεστώτα! Κι αυτό κατά παράβαση του συντάγματος (άρθ. 8), (άρθ. 17.1), (άρθ.20.1) και (άρθ.21.4)...
  • Τέλος, θα του στερούν το δικαίωμα να έχει δική του πατρίδα, την οποία ξεπουλούν στην ξένη ακρίδα, εκμεταλλευόμενοι το άρθ. 28.3 του συντάγματος, που φρόντισαν έγκαιρα να το χώσουν μέσα στο σύνταγμα, για να μπορούν σήμερα να παραδίδουν τη χώρα και τον πλούτο της στους ξένους, αλλά κατά παράβαση του όρκου,τον οποίο είναι υποχρεωμένος να δώσει ενώπιον της Βουλής ο εκάστοτε πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας. Ένας όρκος που τους ξέφυγε και αναφέρεται ρητά στην υποχρέωση για… «υπεράσπιση της Εθνικής Ανεξαρτησίας και της ακεραιότητας της χώρας» (άρθ. 33)...

Με αυτόν τον τρόπο του έχουν επιβάλει τη δικτατορία για όσον καιρό αυτός θα κοιμάται τον ύπνο του… ηλιθίου, πιστεύοντας ότι ζει σε δημοκρατία!

Τελικά και επειδή, αυτό το λυπηρό ανθρωπάκι ο «αριστερός» Συριζόδουλος, ξέρω ότι θα με διαβάσει, του υπενθυμίζω, δημόσια, αυτά που όταν του τα πέταξα στα μούτρα έτρεξε να εξαφανιστεί.

Με την ευκαιρία, να του συμπληρώσω… Να μαζέψει και τους άλλους δούλους της ΝΔ του ΠΑΣΟΚ και των υπολοίπων ευρωυποτακτικών κομμάτων και να τους ψιθυρίσει ότι εγώ κρατάω σαν φυλαχτό την ακροτελεύτια διάταξη του συντάγματος που επιτάσσει ότι… «Η τήρηση του Συντάγματος επαφίεται στον πατριωτισμό των Ελλήνων, που ΔΙΚΑΙΟΥΝΤΑΙ και ΥΠΟΧΡΕΟΥΝΤΑΙ ΝΑ ΑΝΤΙΣΤΕΚΟΝΤΑΙ ΜΕ ΚΑΘΕ ΜΕΣΟ εναντίον οποιουδήποτε επιχειρεί να το καταλύσει με τη βία».

Ας προσέξουν τις λέξεις με κεφαλαία…

Τα αφεντικά τους θα με βρουν μπροστά τους! Και ας τους προσθέσει ότι σαν κι εμένα είναι και εκατομμύρια άλλοι, που καρτερούν την ώρα!

Πηγή: dromosanoixtos.gr



Κώστας Γιαννιώτης: Σχετικά με τον συντάκτη




Διαβάστε Περισσότερα »

Παρασκευή, 24 Μαρτίου 2017

Ο ΟΗΕ έπαθε Αλτσχάιμερ

Άρης Χατζηστεφάνου


Η απόσυρση από τον γ.γ. του ΟΗΕ έκθεσης του Οργανισμού που αποδείκνυε ότι το Ισραήλ έχει μετατραπεί σε καθεστώς απαρτχάιντ, ίσως αποτελεί μία από τις πιο σκοτεινές στιγμές στην ιστορία των Ηνωμένων Εθνών. Και το φως δεν ήταν πάντα το πιο δυνατό στοιχείο στη Γενική Γραμματεία του ΟΗΕ.
Η Γενική Γραμματεία του ΟΗΕ έχει 38 ορόφους. Αν χάναμε τους 10, δεν θα άλλαζε τίποτα
Τζον Μπόλτον – πρώην πρεσβευτής των ΗΠΑ στα Ηνωμένα Εθνη
Στο ημερολόγιο του ΟΗΕ η 21η Μαρτίου καταλαμβάνει ειδική θέση. Είναι η Παγκόσμια Ημέρα για την Εξάλειψη των Φυλετικών Διακρίσεων, με την οποία ο Οργανισμός τιμά τη μνήμη των θυμάτων της σφαγής του Σάρπβιλ, της δολοφονίας 69 μαύρων διαδηλωτών από το ρατσιστικό και φιλοφασιστικό καθεστώς του απαρτχάιντ της Νότιας Αφρικής.

Ηταν η ημέρα που τα Ηνωμένα Εθνη ξύπνησαν για λίγο από τις μηχανορραφίες του Ψυχρού Πολέμου και αποφάσισαν να δώσουν τη μάχη απέναντι στον φυλετικό ρατσισμό.

Φέτος, καθώς ο Οργανισμός προετοίμαζε τις ετήσιες φιέστες του, ο γενικός γραμματέας αποφάσισε να ανάψει το πράσινο φως σε ένα άλλο απαρτχάιντ. Υποκύπτοντας στις πιέσεις του Ντόναλντ Τραμπ και του Μπενιαμίν Νετανιάχου, ο Αντόνιο Γκουτέρες απέσυρε έκθεση των Η.Ε. που αποδείκνυε ότι το Ισραήλ αντιγράφει στοιχεία από την πολιτική της Νότιας Αφρικής.

Δεν είναι φυσικά ούτε η πρώτη ούτε η τελευταία φορά που ένας γενικός γραμματέας υποτάσσεται στις εντολές των ισχυρών. Κανένας από τους οκτώ προκατόχους του Γκουτέρες όμως δεν παραδόθηκε με τόσο αναξιοπρεπή τρόπο.

Η ιστορία των γ.γ. του ΟΗΕ ξεκινά ουσιαστικά με τον Νορβηγό Τρίγκβε Λι, ο οποίος έφερε στον Οργανισμό κάτι από την πολυτάραχη ζωή του. Ξεκίνησε την πολιτική του σταδιοδρομία ως οπαδός της Οκτωβριανής Επανάστασης ενώ είχε γνωρίσει προσωπικά και τον Βλαντιμίρ Λένιν.

Πριν αναλάβει την ηγεσία του ΟΗΕ μεσολάβησε ώστε η χώρα του να δώσει άσυλο στον Τρότσκι, όταν ήταν εξόριστος από την ΕΣΣΔ, αλλά στη συνέχεια λέγεται ότι συνεργάστηκε με τον Στάλιν για να θέσει τον Τρότσκι σε κατ’ οίκον περιορισμό και τελικά τον ανάγκασε να εγκαταλείψει τη Νορβηγία με προορισμό το Μεξικό.

Ως πρώτος γενικός γραμματέας των Η.Ε. ο Λι κλήθηκε να ισορροπήσει μεταξύ της Μόσχας, της Ουάσινγκτον και του Λονδίνου, αλλά όταν ενεπλάκη ενεργά στον πόλεμο της Κορέας η Μόσχα διαμήνυσε ότι δεν θέλει να τον βλέπει ούτε ζωγραφιστό. Ο Τρίγκβε Λι προτίμησε να παραιτηθεί απ’ το να μετατραπεί σε εντολοδόχο κάποιας υπερδύναμης.

Πολύ πιο συναρπαστική και τραγική ήταν η μοίρα του Σουηδού Ντεγκ Χάμαρσκελντ, ο οποίος σκοτώθηκε σε αεροπορικό δυστύχημα καθώς βρισκόταν σε αποστολή για να πετύχει κατάπαυση του πυρός με την αποσχισθείσα από το Κονγκό επαρχία της Κατάνγκα.

Το Κονγκό ήταν τότε η χώρα με τη μεγαλύτερη συγκέντρωση πρακτόρων ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο αφού λάμβανε οικονομική βοήθεια από τη Σοβιετική Ενωση ενώ είχε τα πλουσιότερα κοιτάσματα ουρανίου στον πλανήτη. Εκτοτε η CIA προσπαθούσε να φορτώσει το δυστύχημα στην KGB και η KGB στη CIA καθώς αυτόπτες μάρτυρες δήλωναν ότι είδαν λάμψεις από πυροβόλα όπλα πριν από τη συντριβή του αεροσκάφους.

Ο επόμενος γενικός γραμματέας, ο Ου Θαντ, ήταν ίσως ο πιο άτυχος στην Ιστορία καθώς κλήθηκε να διαχειριστεί την Κρίση των Πυραύλων στην Κούβα, τον Πόλεμο των Εξι Ημερών, τη σοβιετική εισβολή στην Τσεχοσλοβακία και τον πόλεμο Ινδίας - Πακιστάν.

Παρ' όλα αυτά κατάφερε να μείνει στην Ιστορία ως ο γενικός γραμματέας που καταδίκασε τον αμερικανικό πόλεμο στο Βιετνάμ (αν και ορισμένοι κακεντρεχείς τον θυμούνται ως τον πρώτο επικεφαλής του Οργανισμού που συνέστησε ειδική επιτροπή για να διερευνήσει αν επισκέπτονται UFO τον πλανήτη μας).

Αρκετά πιο προβληματική ήταν η περίπτωση του Κουρτ Βαλντχάιμ, ο οποίος αφού ανέλαβε τη θέση του γενικού γραμματέα κατηγορήθηκε ότι στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, ως αξιωματικός της Βέρμαχτ, επέβλεπε την αποστολή 40.000 Εβραίων της Θεσσαλονίκης στο Αουσβιτς.

Την υπόθεση ήρθε να περιπλέξει περισσότερο ένας πράκτορας της Μοσάντ, ο Βίκτορ Οστρόφσκι, ο οποίος υποστήριξε ότι η Μοσάντ παραποίησε ιστορικά ντοκουμέντα προκειμένου να ενοχοποιήσει τον Κουρτ Βαλντχάιμ λόγω της κριτικής που ασκούσε στο Ισραήλ για τον πόλεμο του Λιβάνου.

Η ιστορία των ισχυρών προσωπικοτήτων στα ηνία του ΟΗΕ, όμως, θα τερματιστεί με το τέλος του Ψυχρού Πολέμου, όταν ο Οργανισμός μετατρέπεται σε απλό παρατηρητή (και ενίοτε χειροκροτητή) των στρατιωτικών επεμβάσεων της εναπομείνασας υπερδύναμης.

Οι γενικοί γραμματείς δεν φαίνεται να ιδρώνουν από τις εκατόμβες θυμάτων που προκαλεί ο βομβαρδισμός της πρώην Γιουγκοσλαβίας και οι εισβολές στο Ιράκ, το Αφγανιστάν και τη Λιβύη. Ακόμη και όταν ο Κόφι Ανάν τόλμησε, σε ανύποπτο χρόνο, να ψελλίσει ότι η εισβολή του 2003 στο Ιράκ ίσως ήταν παράνομη, το ξέχασε σε λίγα 24ωρα όταν «συμπτωματικά» κυκλοφόρησαν φήμες για οικονομικά σκάνδαλα στα οποία εμπλεκόταν ο γιος του.

Ισως τελικά ο Αντόνιο Γκουτέρες να είναι ο κατάλληλος γ.γ. για τον σημερινό ΟΗΕ: ένας Σοσιαλδημοκράτης, επικεφαλής ενός Οργανισμού που εκφράζει τις ισορροπίες ισχύος προηγούμενων δεκαετιών, παρακολουθεί ατάραχος (και όποτε χρειαστεί συγκαλύπτει) τα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας από την πλευρά των ισχυρών καταδικάζοντας μόνο τα εγκλήματα των λιγότερο ισχυρών.

Το ημερολόγιο του ΟΗΕ έχει κλείσει και δεν χωρά άλλες επετείους για σφαγές αμάχων.

Πηγή: efsyn.gr



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Η αριστερή πλαστογράφηση των λέξεων

Του Σωκράτη Μαντζουράνη


Γλωσσολόγος δεν είμαι, όμως, απ’ ό,τι ξέρω, η λέξη είναι το μικρότερο στοιχείο με σημασιολογικό ή πραγματολογικό περιεχόμενο που μπορεί να εκφωνηθεί και να σταθεί μόνο του στο λόγο.

Βάζει, λοιπόν, ο σύγχρονος άνθρωπος σε μια σειρά τις λέξεις, για να εκφράσει καταστάσεις και συναισθήματα.

– Να δυο μήλα. Έφαγε το ένα ο Μίμης, έμεινε ένα.

Απλό και κατανοητό.

Έτσι πορευόταν ο κόσμος, μέχρι που η «αριστερά plus ΑΝΕΛ», έφερε την αριστερή ανατροπή και στη γλωσσολογία.

– Να δυο μήλα. Έφαγε το ένα ο Σόιμπλε, έμεινε… πλεόνασμα.

Η επανάσταση στη γλωσσολογία.

Η πλήρης ανατροπή, σου λέω.

Άλλο παράδειγμα:

– Έχεις δυο μήλα. Ο Μίμης παίρνει το ένα, σου μένει ένα.

Αυτό λέγεται αφαίρεση.

Έχεις δυο μήλα. Σου παίρνουν οι «εταίροι» και τα δυο, σου δίνουν το ένα πίσω και μετά σου το ξαναπαίρνουν.

Αυτό λέγεται «αλλαγή μείγματος».

Τα πάνω-κάτω στη γλωσσολογία, λέμε.

Σοσιαλιστικός γλωσσικός σουρεαλισμός!

Θα ήθελα πολύ να είμαι από μια μεριά να παρακολουθώ την ομάδα των γλωσσοπλαστών της «αριστερής» κυβέρνησης.

Να μπω στο μυαλό αυτού που ανακάλυψε το «μηδενικό δημοσιονομικό κόστος», όταν θα μου κοπεί πάλι η σύνταξη και θα πληρώνω πάλι παραπάνω φόρους.

Να γνωρίσω αυτόν τον αριστερό που βρήκε αυτή τη φοβερή λέξη «αντίμετρα» και να τον ρωτήσω:

Αφού θα μου ξαναδίνουν πίσω ό,τι θα μου παίρνουν, γιατί τούτο το αλισβερίσι;

Γιατί πάλι να δώσετε μια ακόμα σκληρή «μάχη με τους θεσμούς;»

Να ρωτήσω τον καλό δημοσιογράφο της Αυγής που δεn τρομάζει «ούτε με βόλια ούτε με τσόλια», είναι καλά να στήσουμε στις Κορυσχάδες τον ανδριάντα του «Κόκκινου Πάνου», που μας έφερε τη λαοκρατία;

Να συγχαρώ από καρδιάς, αυτόν το φοβερό εφευρέτη της «ταξικής μεροληψίας» και να δαφνοστεφανώσω τους μαχητές τούτου του αγώνα.

Εδώ η κυβέρνηση τα κατάφερε πολύ καλά.

Στην Ταξική Πάλη, αποδείχτηκαν… μπολσεβίκοι.

Ρίξτε μια ματιά και πέστε μου αν έχω άδικο.

Οι φτωχοί έγιναν φτωχότεροι, οι «από πάνω» πήγαν πιο πάνω και οι… μεσαίοι, εξαφανίζονται.

Αν αυτό δεν είναι «ταξική μεροληψία», – τι λέξεις κι’ αυτές! – τότε τι είναι;

Κι αν κάποιοι επιμένουν στην Ταξική Πάλη, είναι που δεν αντιλαμβάνονται την πραγματικότητα και τους συσχετισμούς και την άνιση ταξική μάχη που δίνει η κυβέρνηση.

Είναι οι «Κούληδες» και δεν μας αφορούν, αφού δεν μπορούν να ξεχωρίσουν την εξαθλίωση από τη μεταρρύθμιση.

Που δεν λένε να καταλάβουν πως θα μας τα παίρνουν οι «εταίροι» εσαεί, όμως θα έχουμε «μηδενική επιβάρυνση», γιατί θα υπάρχουν «αντίμετρα».

Θα πληρώνουμε και θα είναι σαν να μην πληρώνουμε.

Θα επιβιώνουμε και θα είναι σαν να ζούμε.

Είναι αυτοί οι δογματικοί, οι μεμψίμοιροι, οι εραστές της παλινόρθωσης της Δεξιάς που δεν λένε να αποδεχτούν τη νέα αριστερή «ταξική ισορροπία».

Νομίζω πως σε πολύ λίγο, όλοι τούτοι, θα είναι αχρείαστοι πια.

Ποιος θα έχει ανάγκη τη μισητή Δεξιά;

Τελικά, θα την πάρουν όλη τη δουλειά από τον «Κούλη».

Κι’ αυτό θα είναι «επιτυχία».

Αριστερή επιτυχία!

Θα είναι «νίκη», να μη διαχειριστεί τούτη την κοινωνική εξαθλίωση η Δεξιά, αλλά η «πρώτη φορά αριστερά».

Μια «αριστερά», που έχει καταφέρει να θεωρούμε εθνική επιτυχία και λαϊκή αντίσταση τo πόσα μέτρα των εταίρων δεν δεχτήκαμε.

Παρακολουθώ τούτη την οργανωμένη προσπάθεια μετάλλαξης λέξεων να επιχειρεί μεταμόρφωση αξιών, στόχων, οραμάτων, συνειδήσεων και με πιάνει μια ατέλειωτη μελαγχολία και θυμός.

Νοιώθω να διαγράφεται ύπουλα και μεθοδικά, το πιο όμορφο κομμάτι της ζωής και των αγώνων μας.

Κι όπως και να ’χει, δεν γίνεται να επιτρέψω τούτη τη «διαγραφή».

Θα το παλέψω…

Και με λέξεις…

Αυτές του… προλεταριακού δογματισμού.

Λαός… Αγώνας… Αντίσταση… Ανατροπή… Σοσιαλισμός.

Έχετε κάτι άλλο να προτείνετε;

Πηγή: e-dromos.gr



Δρόμος της Αριστεράς: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Την έλεγαν «Γιουγκοσλαβία»…

Νίκος Μπογιόπουλος


Ήταν 24 Μάρτη 1999, πριν από δεκαοκτώ χρόνια, όταν άρχιζε το μακελειό που κράτησε 78 μέρες. Ήταν η αρχή του τέλους για την Γιουγκοσλαβία. Μια χώρα που ο λαός της όρθωσε το ανάστημά του στις μεραρχίες του Χίτλερ, δεν υπάρχει πια. Τη διέλυσε το ΝΑΤΟ σε συνεργασία με την ΕΕ.

Οι χειροκροτητές της θηριωδίας των χιλιάδων νεκρών, των «παράπλευρων απωλειών», των ΝΑΤΟικών «λαθών», των εκτελέσεων αμάχων, του βομβαρδισμού νοσοκομείων, σχολείων, ΜΜΕ και νεκροταφείων (!), αυτοί που κόβουν και ράβουν στα μέτρα τους το Διεθνές Δίκαιο, υποστήριζαν τότε ότι τα αμερικανικά «Στελθ» αποτελούσαν προάγγελο της «δημοκρατίας» και της «ειρήνης» στα Βαλκάνια και τον κόσμο.

Η αλήθεια είναι ότι εκείνος ο πόλεμος, που έγινε με πρόσχημα τα «δικαιώματα των μειονοτήτων», εξελίχτηκε σε «προληπτικό πόλεμο» στο Αφγανιστάν και μετεξελίχτηκε σε «ανθρωπιστικό πόλεμο» στο Ιράκ. Μετά ακολούθησαν από Λιβύη μέχρι Συρία.

Στον έναν μόλις χρόνο από τη λήξη των βομβαρδισμών στο «απελευθερωμένο» Κοσσυφοπέδιο είχαν συμβεί τα εξής:
4.121 επιθέσεις εναντίον Σέρβων Κοσσοβάρων, 757 Σέρβοι δηλώνονταν αγνοούμενοι, είχαν καταστραφεί 1.134 εκκλησίες, 102 μοναστήρια, 6 οστεοφυλάκια, 96 πύργοι και άλλα ιστορικά μνημεία. Φυσικά πρέπει να προστεθούν και δεκάδες χιλιάδες πρόσφυγες Σέρβοι από την περιοχή.
Στις 78 μέρες της «ανθρωπιστικής» τους δράσης που ξεκίνησε στις 24/03/1999 λίγο πριν τις 9 το βράδυ όταν και ήχησαν οι σειρήνες στην Πρίστινα, στο Βελιγράδι, στην Ποντγκόριτσα, στο Νόβισαντ, τα βομβαρδιστικά του ΝΑΤΟ πραγματοποίησαν 35.788 μαχητικές αποστολές εναντίον 200 γιουγκοσλαβικών πόλεων.

Το Κοσσυφοπέδιο και όλη η Γιουγκοσλαβία έγινε στόχος ακόμα και απαγορευμένου τύπου βομβών με θύματα χιλιάδες αμάχους. Σύμφωνα με τα στοιχεία του αμερικανικού Πενταγώνου, η μία στις πέντε βόμβες που έπληξαν τη Γιουγκοσλαβία, δηλαδή περίπου 500.000 βόμβες, περιείχαν απεμπλουτισμένο ουράνιο.

Σύμφωνα με τα υπάρχοντα στοιχεία, οι επιδρομείς εξαπέλυσαν κατά της Γιουγκοσλαβίας 35.450 δέσμες βομβών διασποράς, οι οποίες είναι απαγορευμένες από τις διεθνείς συνθήκες.

Η επίθεση του ΝΑΤΟ έγινε με πρόσχημα τα «ανθρώπινα δικαιώματα». Η αλήθεια είναι ότι όταν το 1999 αναπτύχθηκαν οι ΝΑΤΟικές δυνάμεις στην περιοχή, καταγράφτηκαν 547 δολοφονίες και 932 απαγωγές Σέρβων, ενώ έως το 2009 και με σταθερή τη ΝΑΤΟική παρουσία στο Κόσσοβο, οι αριθμοί ήταν: 1.192 δολοφονίες, 1.303 απαγωγές και 1.305 τραυματισμοί.

Η Γιουγκοσλαβία αποτέλεσε το πειραματικό εργαστήριο για την σε ευρωπαϊκό έδαφος εμπέδωση της παγκόσμιας «νέας τάξης» μέσω των βομβαρδιστικών. Αμέσως μετά τους βομβαρδισμούς, είχε και μια ακόμα πρωτιά: Έγινε το πειραματικό εργαστήριο για την εφαρμογή της «νέας τάξης» και με τη μέθοδο της κάλπης, και με τη μέθοδο των εκλογών.

Στη μετά τους βομβαρδισμούς Γιουγκοσλαβία «αναγεννήθηκε» μέχρι και ο «πρίγκιψ Καραγεώργεβιτς», ο τύπος που τον έφερε ο Γιώργος Παπανδρέου στην Αθήνα και τον αποκαλούσε «υψηλότατο».

Στη μετα-βομβαρδισμένη Γιουγκοσλαβία το πολιτικό δολάριο είχε μεγάλη πέραση: Σε εκατοντάδες εκατομμύρια δολάρια υπολόγιζε η «Ουάσιγκτον Ποστ» τα χρήματα που μέσω της CIA έπαιξαν το δικό τους ρόλο στις εκλογές στη Γιουγκοσλαβία μετά την επιδρομή…

Η «δημοκρατικότερη» εξέλιξη της επέμβασης του ΝΑΤΟ στα Βαλκάνια ήταν φυσικά η απόσχιση του Κοσσυφοπεδίου από τη Σερβία. Μέχρι να φτάσουμε εδώ, είχαν προηγηθεί οι εκλογές – παρωδία στο Κοσσυφοπέδιο με απόντες βεβαίως τους Σέρβους, και με παρόντες τους δολοφόνους του UCK.

Να θυμίσουμε ότι ο πρώτος ΝΑΤΟικός επίτροπος του Κοσσυφοπεδίου, ο κατοπινός υπουργός Εξωτερικών του Σαρκοζί, ο «σοσιαλιστής» Κουσνέρ, είχε δηλώσει ότι: «Οι εκλογές αυτές υπήρξαν οι καλύτερες που έχουν διεξαχθεί ποτέ στα Βαλκάνια». Σήμερα στο Κοσσυφοπέδιο δεσπόζει η μεγαλύτερη αμερικανοΝΑΤΟική βάση που υπάρχει σε ολόκληρο τον κόσμο…

Με τον πόλεμο στη Γιουγκοσλαβία, λύθηκαν πολλά στόματα. Ένα από αυτά ήταν του πρώην υπουργού Εξωτερικών της Βρετανίας, λόρδου Οουεν. Το άρθρο του στην «Ουάσιγκτον Ποστ», την επομένη των βομβαρδισμών, είχε τον εξής εύγλωττο τίτλο: «Επανασχεδιάστε το χάρτη των Βαλκανίων».

Τι έλεγε η τότε ελληνική κυβέρνηση για όλα αυτά; Σύμφωνα με τον τότε υπουργό Εξωτερικών, τον κ. Γ. Παπανδρέου, τα σύνορα στην περιοχή δε θα έπρεπε να αλλάξουν, αλλά (διότι υπάρχει και ένα «αλλά»), αν αλλάξουν με «βελούδινο διαζύγιο» τότε ο κ. Παπανδρέου δε θα είχε πρόβλημα! Όπως αντιλαμβάνεστε, ένας νέος θεωρητικός είχε γεννηθεί. Ο θεωρητικός των «βελούδινων» πολέμων…

Τα Βαλκάνια, η Γιουγκοσλαβία, δεν επελέγησαν τυχαία ως πεδίο θερμής εφαρμογής του νέου ΝΑΤΟικού δόγματος. Τα Βαλκάνια, με την έννοια της γεωστρατηγικής τους θέσης, δεν είναι μια οποιαδήποτε περιοχή. Είναι η περιοχή που έγινε σταυροδρόμι δυο Παγκόσμιων Πολέμων. Είναι η περιοχή που το σχέδιο του Γ΄ Ράιχ για την προέλασή του στην Ανατολή προϋπέθετε την κατάτμησή της. Η επέλαση της «νέας τάξης», λοιπόν, στη γεωγραφική περιφέρεια που ο Μπρζεζίνσκι έχει βαφτίσει «Ευρασία», προϋπέθετε τη ΝΑΤΟποίηση των Βαλκανίων.

Πώς ενήργησε στις συνθήκες της ΝΑΤΟικής θηριωδίας η Ελλάδα;

Όπως θυμούνται οι πάντες, η τότε κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ ισχυριζόταν ότι «η Ελλάδα ΔΕΝ συμμετείχε στον πόλεμο»! Στα πλαίσια αυτής της «μη συμμετοχής», ήταν το ΠΑΣΟΚ των κ. κ. Σημίτη – Παπανδρέου που:

  • Μετέτρεψε την Ελλάδα σε διοικητικό κέντρο του πολέμου των 78 ημερών,
  • κατέστησε την Ελλάδα ένα παντός καιρού διαμετακομιστικό κέντρο των πεζοναυτών που «εξανθρώπιζαν» τα Βαλκάνια,
  • έστειλε το αντιτορπιλικό «Θεμιστοκλής» στην Αδριατική υπό τη σημαία του ΝΑΤΟ,
  • παραχώρησε το Λιτόχωρο για την απόβαση των ΝΑΤΟικών,
  • παραχώρησε ακόμα και τις εθνικές οδούς της χώρας για να περνούν τα τανκς των «συμμάχων».

Η κυβέρνηση που «δεν συμμετείχε» στο έγκλημα, ήταν η κυβέρνηση που, σύμφωνα με τα συγκεντρωτικά στοιχεία του ΓΕΕΘΑ, από την έναρξη του πολέμου μέχρι τα τέλη Σεπτέμβρη 1999, έδωσε την άδεια να περάσει από τη Θεσσαλονίκη με κατεύθυνση το Κοσσυφοπέδιο η ακόλουθη ΝΑΤΟική δύναμη πυρός:

  • 1000 αεροσκάφη,
  • 420 πλοία,
  • 510 σιδηροδρομικοί συρμοί με πολεμικό υλικό,
  • 1.400 φάλαγγες στρατιωτικών οχημάτων διαφόρων τύπων,
  • 60.000 στρατιώτες…

Η κυβέρνηση – που «δεν συμμετείχε» – μετέτρεψε την Ελλάδα σε μόνιμο ΝΑΤΟικό πολεμικό ορμητήριο.

Όσα έγιναν το 1999 και όσα ακολούθησαν δεν εμπόδισαν τις «πατριωτικές φιέστες» πάνω στο πτώμα της Γιουγκοσλαβίας. Να θυμίσουμε μόνο τούτο: Μερικούς μήνες μετά τη λήξη των βομβαρδισμών, ο τότε υπουργός Αμυνας, ο Ακης Τσοχατζόπουλος, έστησε ειδική φιέστα στο Ουρόσεβατς (σσ: το Ουρόσεβατς είναι μία από τις περιοχές που ομολογημένα επλήγη με βόμβες ουρανίου και πλουτωνίου).

Αλλά δεν ήταν μόνος του. Είχε στο πλευρό του τη ΝΔ και το ΣΥΝ. Σ’ εκείνη τη φιέστα ήταν που έλαμψε το αστέρι της κ. Δαμανάκη, που για λογαριασμό του ΣΥΝ (τότε), απευθυνόμενη στους Έλληνες φαντάρους που συμμετείχαν στη ΝΑΤΟική δύναμη κατοχής του Κοσσυφοπεδίου, προέβη στην ακόλουθη δήλωση:
«Παρά τις δυσκολίες που αντιμετωπίζετε, μας βγάζετε ασπροπρόσωπους και η Ελλάδα μπορεί να είναι περήφανη για σας»!
Ήταν υπερήφανη, δηλαδή, η κ. Δαμανάκη (του ΣΥΝ, τότε) επειδή Έλληνες φαντάροι λειτουργούσαν σαν μισθοφόροι του ΝΑΤΟ. Ένιωθε ότι βγαίνει ασπροπρόσωπη η κυρία Δαμανάκη (του ΣΥΝ τότε και επίτροπος της ΕΕ κατόπιν) από το γεγονός ότι Έλληνες φαντάροι βρίσκονται εκτός των συνόρων της χώρας και εκτελούν τις διαταγές των Αμερικανών.

Ο πόλεμος κατά της Γιουγκοσλαβίας ήταν μια «πρόβα τζενεράλε» και για το «Διεθνές Δίκαιο» του 21ου αιώνα. Απόδειξη ότι η προσφυγή της Γιουγκοσλαβίας εναντίον εκείνων που τη βομβάρδισαν απορρίφθηκε.

Όπως είχε ανακοινώσει η εισαγγελεύς του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου της Χάγης (στα κελιά του οποίου δολοφονήθηκε ο Μιλόσεβιτς), η διεθνής κοινότητα θεώρησε αβάσιμους τους λόγους που επικαλέστηκε η Γιουγκοσλαβία όταν ζήτησε να απαγγελθεί η κατηγορία της γενοκτονίας εναντίον του Κλίντον, του Μπλερ, του Σολάνα, του Κλαρκ και της υπόλοιπης παρέας.

Ο πόλεμος στη Γιουγκοσλαβία ήταν η αρχή. Το είχε άλλωστε ξεκαθαρίσει ο Κλίντον:
«Αυτό που κάναμε στο Κοσσυφοπέδιο μπορούμε να το ξανακάνουμε τώρα, μπορούμε να το κάνουμε αύριο αν είναι αναγκαίο, είτε στην Αφρική, είτε στην Κεντρική Ευρώπη», ήταν τα λόγια του, τον Ιούνη του 1999.
Το έγκλημα κατά της Γιουγκοσλαβίας ήταν το τέλος των μύθων.

Μύθος πρώτος: «Αν φύγει το ΝΑΤΟ από τα Βαλκάνια θα γίνει σφαγή», μας έλεγαν.

Με τι μας απειλούσαν δηλαδή; Μας απειλούσαν και μας απειλούν με κάτι που ήδη γίνεται, και γίνεται επειδή ακριβώς υπάρχει το ΝΑΤΟ στην περιοχή. Το ΝΑΤΟ «ήρθε να φέρει την ειρήνη» και στο μεταξύ οι Ουτσεκάδες σκοτώναν Σκοπιανούς, οι Σκοπιανοί καταδίωκαν Αλβανούς, οι Αλβανοί δολοφονούσαν Σέρβους, οι Σέρβοι της Βοσνίας εκτελούσαν Βόσνιους μουσουλμάνους, οι μουσουλμάνοι της Βουλγαρίας ζητούσαν αυτονομία, οι πράκτορες της CIA αλώνιζαν και αλωνίζουν στο Μαυροβούνιο, και κατά τ’ άλλα, το ΝΑΤΟ …φέρνει την ειρήνη.

Είναι το ίδιο ΝΑΤΟ που σήμερα ο ΣΥΡΙΖΑ το φέρνει στο Αιγαίο σαν …ναυαγοσώστη και που η κυβέρνηση του με τους ΑΝΕΛ παζαρεύει την ίδρυση νέας βάσης του στην Κάρπαθο!

Μύθος δεύτερος: «Να μη φύγουν το ΝΑΤΟ και η ΕΕ από τα Βαλκάνια για να μην αλλάξουν τα σύνορα».

Με τι μας απειλούσαν δηλαδή; Μας απειλούσαν και μας απειλούν με τα αποτελέσματα ενός εγκλήματος που ήδη διαπράττεται. Αρχής γενομένης από την απόφαση της ΕΕ το Δεκέμβρη του 1991, όλα αυτά τα χρόνια της ευρωενωσιακής και ευρωατλαντικής παρουσίας στα Βαλκάνια, τα Βαλκάνια γέμισαν προτεκτοράτα. Τα σύνορα έχουν ήδη αλλάξει.

Κάτι ακόμα: Αυτοί που τότε διέλυσαν μια χώρα στο όνομα της προστασίας των μουσουλμανικών μειονοτήτων, είναι οι ίδιοι που σήμερα πνίγουν μουσουλμάνους πρόσφυγες στο Αιγαίο, είναι οι ίδιοι που, αφού κατασκεύασαν τους ισλαμοφασίστες τύπου ISIS και έφεραν τον πόλεμο στα σπίτια μας με τις τρομοκρατικές επιθέσεις από Λονδίνο μέχρι Μπατακλάν, ελεεινολογούν το Ισλάμ στο όνομα της δυτικής «ανεκτικότητας»…

Πηγή: imerodromos.gr



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

EOK: Η νεκρανάσταση της ναζιστικής φαντασίωσης!

Του Κώστα Γιαννιώτη


Αντί να κρυφτούν από προσώπου γης, σκεπάζοντας το αποτρόπαιο θέαμα του προσώπου τους, έχουν το θράσος να προετοιμάζουν πανηγυρισμούς για τα 60χρονα της δημιουργίας της σημερινής Ευρωπαϊκής (τους) Ένωσης!

Ήταν η 25η Μαρτίου του 1957 όταν συγκεντρώθηκε στη Ρώμη όλο το enfant gateaux του ευρωπαϊκού ναζισμού, για να υπογράψει την περίφημη Συνθήκη της Ρώμης, με την οποία δημιουργήθηκε το σημερινό τέρας, έχοντας τις υπογραφές των εκπροσώπων της Δυτικής Γερμανίας, της Γαλλίας, της Ιταλίας, της Ολλανδίας, του Βελγίου και του Λουξεμβούργου. Πρώτα το ονόμασαν ΕΟΚ, για να το εξελίξουν σ’ αυτό που είναι σήμερα.

Νονός του κειμένου που υπεγράφη ως «Συνθήκη της Ρώμης» ήταν ο Walter Hallstein, εξέχων καθηγητής Διεθνούς Οικονομικού Δικαίου στη ναζιστική Γερμανία και ένας από τους πρωτεργάτες των διαπραγματεύσεων μεταξύ Χίτλερ και Μουσολίνι!

Είναι ο άνθρωπος που σε ομιλία του σε γερμανικό πανεπιστήμιο, στο οποίο φοιτούσαν οι γόνοι των στελεχών του ναζισμού, έκανε λεπτομερή περιγραφή της νομικής δομής της μελλοντικής Ευρώπης, υπό τον έλεγχο του Χίτλερ και του καρτέλ της IG Farben.

Ποια ήταν η Farben;

Ήταν το τεράστιο βιομηχανικό συγκρότημα χημικών προϊόντων που κατασκευάστηκε εξ ολοκλήρου από κρατούμενους του Άουσβιτς, που 25.000 (ναι, είκοσι πέντε χιλιάδες) απ’ αυτούς άφησαν την τελευταία πνοή τους στους τοίχους του εργοστασίου που έχτιζαν. Ενός εργοστασίου στο οποίο δούλευαν 85.000 κρατούμενοι των στρατοπέδων και που τελικά έγινε ο δολοφόνος εκατομμυρίων άλλων συγκρατουμένων τους, αφού το κύριο προϊόν που παρήγαγε ήταν το θανατηφόρο αέριο Zyklon B, με το οποίο τα ναζιστικά θηρία εξόντωναν μαζικά τους κρατουμένους των στρατοπέδων!
Σήμερα ζει και βασιλεύει το… «σφαγείο» της Φάρμπεν!

  • Μόνο που το… εξάγνισαν, αλλάζοντάς του όνομα και ονομάζοντάς το Bayer!
  • Όπως εξάγνισαν και το Δ’ Ράιχ, μετονομάζοντάς το σε… Ευρωπαϊκή Ένωση!

Αυτό το πρόσωπο -ο W. Hallstein- μετά την κατάρρευση της ναζιστικής Γερμανίας, έγινε ο εξ απορρήτων σύμβουλος(!) του προέδρου της Δ. Γερμανίας Αντενάουερ και κύριος διαμορφωτής της εξωτερικής πολιτικής της χώρας.

Αυτό το πρόσωπο είχε σαν συνεργάτες της προετοιμασίας της συνάντησης της Ρώμης και της σύνταξης του τελικού κειμένου της Συνθήκης, «εξέχουσες προσωπικότητες» της ναζιστοκρατούμενης Ευρώπης.

Τον Ιταλό Gaetano Martino, στέλεχος του φασιστικού καθεστώτος του Μουσιλίνι, το Γάλλο Antoine Pinay, μέλος του Εθνικού Συμβουλίου του φιλοναζιστικού καθεστώτος του Βισσύ, το συντηρητικό Joseph Beck από το Λουξεμβούργο, τον τραπεζίτη Willem Beyen από την Ολλανδία και το Βέλγο Paul Henri Spaak, που αργότερα έγινε και ο πρώτος γενικός γραμματέας του ΝΑΤΟ!

Όλα αυτά τα καλόπαιδα -και εκατοντάδες άλλα που δεν είναι ώρα να τα αναφέρουμε- είναι αυτοί που ανέλαβαν το έργο της νεκρανάστασης της χιτλερικής φαντασίωσης, με όπλα, τώρα, όχι το Zyklon B, αλλά τις τράπεζες και τα… «δάνεια»!

Γι’ αυτής της συνθήκης τον εορτασμό, ετοιμάζονται, πυρετωδώς, οι Βρυξέλλες, έχοντας έτοιμο για προσυπογραφή από όλα τα κράτη μέλη της ΕΕ, πανηγυρικό κείμενο, με υμνητικές αναφορές σε όλους τους πρωτεργάτες της σύμπηξης του μορφώματος!

Αυτές τις ίδιες μέρες που ο ελληνικός λαός θα γιορτάζει τον αγώνα των επώνυμων και ανώνυμων ηρώων του 1821, που προσέφεραν τη ζωή τους ανάλωμα στον αγώνα για Εθνική Ανεξαρτησία, η κυβέρνηση θα προσυπογράφει ύμνους για τους σύγχρονους σφαγείς του ελληνικού λαού, αλλά μόνο… «αν μέχρι την ημέρα εκείνη έχει υπογραφεί και κλείσει η β’ αξιολόγηση» (!), σύμφωνα με δηλώσεις στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ και της κυβέρνησης.

Την ώρα που θα παρακολουθεί την πανηγυρική δοξολογία για την επέτειο της 25ης Μαρτίου του 1821, την ίδια ώρα θα κρατά και το μολύβι για την υπογραφή του «πανηγυρικού» της ίδρυσης του ναζιστικού μορφώματος!

Στο ίδιο βάζο οι αγώνες του 1821, με τα φίδια του ναζισμού και της νεοαποικιοκρατίας! Στο ίδιο βάζο το αίμα των αγωνιστών-ηρώων του 1821, με το Zyklon B του Χίτλερ! Όλα προσφορά στο βωμό της «δόσης» τους!

Όλα στο ξεπούλημα, όλα στην πιάτσα της αναξιοπρέπειας και τη δυσωδία της εθελοδουλείας!

Πηγή: dromosanoixtos.gr



Κώστας Γιαννιώτης: Σχετικά με τον συντάκτη




Διαβάστε Περισσότερα »

Αναγκαίος ένας νέος, κοινωνικός, δημοκρατικός, πατριωτικός ριζοσπαστισμός

Το editorial του Δρόμου που κυκλοφορεί


Την ώρα που στη Ρώμη συνέρχονται οι Eυρωπαίοι ηγέτες για να ξαναδώσουν – αν μπορέσουν – μιαν ανάσα στο τρίζον οικοδόμημα της ευρωένωσης, την ώρα που τα γεωπολιτικά σύννεφα πυκνώνουν αγκαλιάζοντας ακόμα και δια του πολέμου μεγάλες περιοχές, την ώρα που χώρες και κοινωνίες γίνονται καύσιμη ύλη για τη διατήρηση της σπέκουλας και τις εικασίες για 4η βιομηχανική επανάσταση, την ώρα που οι στρατιές των ανέργων και των προσφύγων δείχνουν πως κύρια τάση είναι η απόρριψη τεράστιων μαζών εργαζομένων σε έναν πλανητικό Καιάδα, την ώρα που η μνημονιακή γκιλοτίνα διαμελίζει διαρκώς τμήματα, περιοχές και βιος μας διαλύοντας τη χώρα και το μήνυμα το’ χουν πάρει χαμπάρι και γείτονες που ορέγονται να συμμετάσχουν στο πλιάτσικο, πλανάται ένα μεγάλο και αμείλικτο ερώτημα: Υπάρχει διέξοδος, σωτηρία, ανάσταση από τον παρατεταμένο θάνατο;

Όταν πριν από 220 χρόνια ο Ρήγας έγραφε τον Θούριό του, το περίφημο «ως πότε παλληκάρια…» γνώριζε ότι χρειάζεται προετοιμασία των πνευμάτων για μια μεγάλη αλλαγή. Ο Θούριος γράφτηκε το 1797, η Φιλική Εταιρεία ιδρύθηκε το 1814, η επανάσταση ξεκίνησε 7 χρόνια αργότερα. Χρόνια προετοιμασίας, δοκιμασιών, σχεδιασμών, ζυμώσεων. Στη συνέχεια η Επανάσταση δεν ήταν μια κι όξω έφοδος. Κοινωνικές δυνάμεις πήραν μέρος με διαφορετικούς στόχους, συναντήθηκαν με ισχυρά γεωπολιτικά ρεύματα της περιόδου, συνοδεύτηκαν από εμφύλιους πολέμους και μια κολοβή ανεξαρτησία κερδήθηκε μόλις το 1828. Έχει δίκιο ο Σκαρίμπας όταν γράφει πως οι Τούρκοι έφυγαν και ήρθε… ο Όθωνας, συμπληρώνοντας «το να μην ξαναπέσεις σε ζυγό – αυτό είναι επανάσταση» (Γ. Σκαρίμπα, Το 1821 και η αλήθεια).

Η γερμανική κατοχή κράτησε 4 χρόνια. Η φασιστική δικτατορία 7 χρόνια. Το μνημονιακό καθεστώς αποικίας βαστά 7 χρόνια και προτίθεται να παρατείνει τη διάρκειά του για 99 χρόνια.

Η καταχνιά που έχει πέσει στη χώρα, μετά τους αγώνες του 2010-2012, πρέπει να ξεπεραστεί και οι υπαρκτές ζωντανές δημιουργικές δυνάμεις του τόπου να δουν καθαρά και να συσπειρωθούν γύρω από ένα μεγάλο στόχο, μια μεγάλη αλλαγή που θα ανατρέψει τη νέα τυραννία αλλά προπάντων να σώσει τη χώρα από τον αργό ή ξαφνικό θάνατο και διαμελισμό που της ετοιμάζουν.

Σε Ελλάδα, Ευρώπη και Βαλκάνια, σε Μέση Ανατολή, Τουρκία και στη Βόρεια Αφρική, σε ολόκληρη τη Μεσόγειο είναι ανάγκη να αναδειχθεί ένας νέος κοινωνικός – δημοκρατικός – πατριωτικός ριζοσπαστισμός που θα σηκώσει ανέμους ελευθερίας και ανεξαρτησίας, συνεργασίας και αλληλεγγύης.

Η «εθνικοποίηση του ταξικού» για την οποία κάνει λόγο ο Ασδραχάς δεν αφορά την παράκαμψη του ταξικού – κοινωνικού στοιχείου αλλά αντίθετα τη γενίκευσή του μέσα σε ευρύτερα σύνολα που αγκαλιάζουν σχεδόν ολόκληρους πληθυσμούς χωρών που είναι υπό ανατίναξη.

Ένα πολιτικό κίνημα που θα πει κάτι ουσιαστικό για το άμεσο και προσεχές μέλλον αυτού του ταλαιπωρημένου αλλά και προικισμένου τόπου, που τόσοι εποφθαλμιούν ή ζηλεύουν ή θέλουν να χαλάσουν, μπορεί να ψηλαφίσει του νέους «Θούριους» που χρειαζόμαστε.

Πηγή: e-dromos.gr



Δρόμος της Αριστεράς: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »