Τρίτη, 20 Αυγούστου 2019

Γιατί ο Τραμπ θέλει να αγοράσει τη Γροιλανδία; Η Αρκτική, οι πάγοι και οι νέες θαλάσσιες οδοί

Νατάσα Στασινού


Η αιφνιδιαστική πρόταση του Ντόναλντ Τραμπ να αγοράσει την Γροιλανδία, έδαφος της Δανίας με αυτοδιάθεση, απερρίφθη άμεσα από το υπουργείο Εξωτερικών του αρκτικού νησιού, που απάντησε: «είμαστε ανοιχτοί σε business όχι σε πώληση» και προκάλεσε ποικίλα σχόλια, κυρίως χιομουριστικά, στα social media. Γιατί όμως ο Αμερικανός πρόεδρος θα ήθελε να αποκτήσει την περιοχή; Τι τον ώθησε να ρίξει την ιδέα στο τραπέζι «περισσότερο από μία φορές και σε διάφορους βαθμούς σοβαρότητας», όπως χαρακτηριστικά αναφέρει η Wall Street Journal;

Πρόκειται για μία περιοχή με πολύτιμους φυσικούς πόρους. Μπορεί οι κάτοικοί της να ζουν κυρίως από την αλιεία, αλλά διαθέτει κοιτάσματα χρυσού, ουρανίου, λιθάνθρακα, χαλκού, ψευδάργυρου, σπάνιων γαιών, ακόμη και πετρελαίου και φυσικού αερίου. Το μυστικό για το ενδιαφέρον του Λευκού Οίκου, όμως, ίσως να βρίσκεται αλλού: Στο... λιώσιμο των πάγων.

Το «μαρτύρησε» ουσιαστικά λίγους μήνες νωρίτερα ο υπουργός Εξωτερικών Μάικ Πομπέο. Την ώρα που η παγκόσμια κοινότητα ανησυχεί για τις αυξανόμενες θερμοκρασίες στην Αρκτική, είναι σαφές πως οι ΗΠΑ βλέπουν ευκαιρίες. «Η σταθερή μείωση του πάγου της θάλασσας ανοίγει νέους διαδρόμους και νέες ευκαιρίες για εμπόριο» είπε ο Αμερικανός υπουργός Εξωτερικών τον Μάιο στη Φινλανδία, εκφράζοντας ικανοποίηση παρά φόβο για το λιώσιμο των πάγων.

«Αυτό θα μπορούσε να μειώσει τον χρόνο ταξιδιού ανάμεσα στην Ασία και στην Δύση έως και 20 ημέρες» πρόσθεσε, για να τονίσει: «Οι θαλάσσιες διαδρομές της Αρκτικής θα μπορούσαν να γίνουν η Διώρυγα του Σουέζ και του Παναμά του 21ου αιώνα». Απευθυνόμενος δε στις υπόλοιπες χώρες του Αρκτικού Συμβουλίου, που άκουγαν μάλλον αμήχανα τα όσα έλεγε, ο Πομπέο τόνισε: «Οι συλλογικοί στόχοι δεν είναι πάντα η απάντηση...«Καθίστανται ανούσιοι και ακόμη και αντιπαραγωγικοί μόλις μια χώρα δεν συμμορφωθεί».

Δεν θα πρέπει να ξεχνάμε άλλωστε πως αν και πολιτικά ανήκει στην Ευρώπη, γεωγραφικά, πολιτιστικά και δημογραφικά τοποθετείται στη Βόρειο Αμερική. Νοτιοανατολικά της Γροιλανδίας βρίσκονται ο Ατλαντικός ωκεανός και η Ισλανδία, ανατολικά η Γροιλανδική θάλασσα, βόρεια ο Αρκτικός ωκεανός και δυτικά ο κόλπος Μπάφιν και ο Καναδάς. Η γεωστρατηγική της θέση είναι πολύτιμη.

Να σημειωθεί πως ο Τραμπ ενδεχομένως να μην είναι ο πρώτος Αμερικανός ηγέτης, που σκέφτεται να αγοράσει τη Γροιλανδία. Λέγεται ότι το 1946 ο Χάρι Τρούμαν πρόσφερε στη Δανία το ποσό των 100 εκατ. δολαρίων αλλά και ένα μικρός μέρος της Αλάσκας για να γλυκάνει τη συμφωνία.

Στελέχη των Ρεπουμπλικάνων θυμίζοντας αυτή την ιστορία και υπεραμυνόμενοι της πρότασης του Τραμπ έκαναν λόγο για «έξυπνη γεωπολιτική κίνηση».

Αξίζει να θυμίσουμε ότι ήδη από το 2014 έρευνα του Πανεπιστημίου του Καναδά έδινε έμφαση στις νέες θαλάσσιες οδούς, που ανοίγει η άνοδος της θερμοκρασίας του πλανήτη και το πώς αυτές μπορούν να μειώσουν σημαντικά την απόσταση που διανύουν τα πλοία από τον Ατλαντικό στον Ειρηνικό, από την Ευρώπη ή την ανατολική ακτή της Βόρειας Αμερικής στην Ανατολική Ασία, μειώνοντας το χρόνο μεταφοράς προϊόντων, το κόστος των καυσίμων, αλλά και τις εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα.

Η έρευνα εξηγούσε ότι η θέρμανση των νερών διευκολύνει από τη μία την πρόσβαση σε ορυκτά καύσιμα, δημιουργεί ευκαιρίες οικολογικού τουρισμού, αλλά και απειλεί ευαίσθητα οικοσυστήματα και βιοτόπους.

Παράλληλα προειδοποιούσε πως τα νέα δεδομένα θα μπορούσαν να πυροδοτήσουν εντάσεις ανάμεσα στις οκτώ χώρες, που διατηρούν περιοχές στην Αρκτική: ΗΠΑ, Ρωσία, Δανία, Ισλανδία, Νορβηγία, Φινλανδία, Σουηδία και Καναδά.

Η σταδιακή αύξηση της παρουσίας των ΗΠΑ στην περιοχή, αλλά και η επιδείνωση των σχέσεων ανάμεσα σε Ρωσία και ΝΑΤΟ θέτουν αν μη τι άλλο τις βάσεις η περιοχή να εξελιχθεί σε πεδίο οξύτατου ανταγωνισμού.

Πηγή: naftemporiki.gr



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Χυδαίος και οραματικός ρεαλισμός

Ηλίας Δασκαλάκης*


Τον τελευταίο καιρό, όλο και συχνότερα, σε πολλούς κοινωνικούς χώρους και ποικίλες περιστάσεις καθώς επίσης και στην πολιτική αντιπαράθεση των κομμάτων προβάλλεται το επιχείρημα του μη ρεαλιστικού και γίνεται επίκληση της ανάγκης για ρεαλιστική αντιμετώπιση των πραγμάτων και την εγκατάλειψη ιδεοληπτικών εμμονών. Αυτό βεβαίως ακούγεται κυρίως από τις δυνάμεις εκείνες που επιδιώκουν να διατηρήσουν την υπάρχουσα κατάσταση μέσα στο χώρο που δραστηριοποιούνται. Έτσι η επίκληση της ανάγκης για ρεαλισμό γίνεται μια μέθοδος αποτροπής των αλλαγών.

Ζούμε σε μια εποχή που η πολιτική υποχωρεί, ενώ με γοργούς ρυθμούς καταλαμβάνει τη θέση της η τεχνοκρατική θεώρηση των κοινωνικών πραγμάτων. Με άλλα λόγια υποχωρεί η δυνατότητα των επιλογών στις ανθρώπινες καταστάσεις, αφού θεωρείται ότι τεχνοκρατικά μπορεί να βρεθεί και να εφαρμοστεί η βέλτιστη λύση. Όλο και περισσότερο προβάλλεται η δυνατότητα να δίνονται από την επιστήμη –η οποία παρουσιάζεται ως ιδεολογικά ουδέτερη, άρα αμερόληπτη και «αντικειμενική»– οι καλύτερες απαντήσεις στα όποια κοινωνικά προβλήματα. Στην πραγματικότητα πρόκειται για εκφράσεις ενός συσχετισμού δυνάμεων στο οικονομικό πεδίο, που δεν αφήνει περιθώρια τόσο για τη νοητική σύλληψη όσο και για τη δημιουργία ενός άλλου κόσμου.Η όλο και εντονότερη ανάγκη καταφυγής στον κάθε είδους ειδικό, για να μας λύσει τα προβλήματα από τα πιο πρακτικά μέχρι τα ψυχολογικά και όλα όσα προκύπτουν από τον σύγχρονο τρόπο ζωής, συμβάλλει στη δημιουργία ενός ανθρώπινου τύπου εντελώς ανίκανου να αντιμετωπίσει τις ανάγκες της ζωής του, που δεν γνωρίζει και δεν καταλαβαίνει βασικά στοιχεία της καθημερινότητάς του, ενός ανθρώπου που εμπιστεύεται τυφλά την επιστήμη και σ’ αυτήν παραδίδει τη ζωή του, ενός ανθρώπου που αφυδατώνεται σιγά σιγά από τους χυμούς της ζωής, που δεν έρχεται αντιμέτωπος με ανάγκες και προβλήματα.

Ο σύγχρονος άνθρωπος δεν κινητοποιείται για να λύσει τα προβλήματά του και να ικανοποιήσει τις ανάγκες του, αφού αυτό είναι κάτι που έχουν αναλάβει οι ειδικοί, με αποτέλεσμα αφενός να μην ωριμάζει μένοντας σε νηπιακή κατάσταση αφετέρου να χάνει το ενδιαφέρον του βυθιζόμενος στην κατάθλιψη, που μια ζωή χωρίς προβλήματα του προκαλεί.

Μέσα σ’ αυτό το κλίμα, γίνεται λόγος με αυξανόμενη συχνότητα για ρεαλισμό στην προσέγγιση και διαχείριση των ανθρώπινων πραγμάτων. Στην εποχή τις κατίσχυσης των αγορών και της επιβολής της δικής τους εμπορευματικής λογικής, επικρατεί η τεχνοκρατική διαχείριση σε μια αντίληψη μονόδρομου. Σε ένα τέτοιο πλαίσιο η επίκληση του ρεαλισμού έχει το χαρακτήρα μιας συντηρητικής και συμβατικής επιλογής, προϋποθέτει και οδηγεί στην αποθέωση του δεδομένου και υπαρκτού. Πρόκειται για έναν ρεαλισμό που χαρακτηρίζω χυδαίο, στο βαθμό που, αδιακρίτως και ανεξαρτήτως κόστους, αναπαράγει όλα τα απαράδεκτα και συχνά παράλογα της σύγχρονης πραγματικότητας.

Τα παραπάνω βεβαίως αφορούν το επίπεδο της κοινωνίας, της πολιτικής και της οικονομίας. Ας δούμε όμως τα θέματα που προκύπτουν όταν πλησιάζουμε στο επίπεδο του ατόμου. Βεβαίως ο ρεαλισμός αποτελεί χαρακτηριστικό χωρίς το οποίο μπορεί κάποιος να οδηγηθεί σε μεγάλα λάθη. Ο άνθρωπος που δεν πατάει στη γη, ο αιθεροβάμων κινδυνεύει πολύ από αυτό. Θα ήταν όμως λάθος εξ αυτού να συναγάγουμε το συμπέρασμα ότι τα πετάγματα της φαντασίας και το οραματικό στοιχείο δεν έχουν θέση και αξία. Κάτι τέτοιο θα σήμαινε ότι στο όνομα του ρεαλισμού παραιτούμαστε από τις οποίες βελτιωτικές παρεμβάσεις μπορούμε να κάνουμε στη ζωή μας. Κάθε βελτιωτική παρέμβαση προϋποθέτει κάποια νοητική σύλληψη πέρα από το υπαρκτό, κάποια οραματική διάθεση και κινητοποίηση για την υλοποίησή της. Υπάρχει λοιπόν ανάγκη να διακρίνουμε τον ρεαλισμό, υπό την έννοια που στο κείμενο αυτό γίνεται αντιληπτός, σε ωμό ή χυδαίο ρεαλισμό και σε οραματικό ρεαλισμό. Ο πρώτος είναι εκείνος που συχνά επικαλούνται άνθρωποι που απλά επιδιώκουν να διασφαλίσουν τη συμβατική συμπεριφορά και την διαρκή επανάληψη συμπεριφορών που χρησιμοποιούνται παραδοσιακά και αυτό συμβαίνει συχνά λόγω του φόβου και της ανασφάλειας που τους προκαλεί το καινούριο. Έτσι, ακόμη και στις περιπτώσεις που το συμβατικό έχει εξασφαλισμένη την αποτυχία των προσπαθειών τους, προτιμούν το γνώριμο παρά το νέο και πειραματικό, εκτός και εάν αυτό προκρίνεται από κάποια μορφή εξουσίας που διαθέτει το κύρος και τη δύναμη να το επιβάλλει.

Στη θέση αυτού του χυδαίου ρεαλισμού, μπορούμε να βάλουμε το ρεαλισμό του ανθρώπου που μπορεί και οραματίζεται το καλύτερο, που δεσμεύεται στην επιδίωξή του και που συνειδητά και με επίγνωση των περιορισμών, των δυνατοτήτων και των πιθανοτήτων επιλέγει τα βήματα εκείνα που θα οδηγήσουν στην προσέγγιση του επιθυμητού.

Ο οραματικός ρεαλισμός είναι ο ρεαλισμός του ανθρώπου που δεν παραιτείται από την ανθρώπινη ουσία του, ουσία που σέβεται, αναγνωρίζει και επιθυμεί και για τους άλλους. Το οραματικό στοιχείο στον άνθρωπο συνδέεται με τις αξίες, τις ιδέες, τη σκοπιμότητα/ προθετικότητα, τη δημιουργικότητα. Όπως οι αξίες έτσι και η οραματική σκιαγράφηση ενός καλύτερου κόσμου έχουν την αξία του φάρου που δίνει την κατεύθυνση και προσανατολίζει, ακόμη και όταν, και συνήθως έτσι είναι, δεν μπορεί να υλοποιηθεί κατά τρόπο απόλυτο. Εδώ εξάλλου βρίσκεται και ένας μεγάλος κίνδυνος που προκαλείται από την υποστασιοποίηση και απολυτοποίηση των αξιών και των οραμάτων, καταστάσεις που συνδέονται με φανατισμούς και μπορούν να οδηγήσουν μέσα από τις καλύτερες προθέσεις, από απόλυτα ανθρωπιστικές προθέσεις, στις πιο απάνθρωπες καταστάσεις.

Επιστρέφοντας στο πολιτικό πεδίο, τα παραπάνω εκφράζονται στις ποικίλες εκφράσεις του νεοφιλελευθερισμού και στην αριστερά της εποχής. Ο νεοφιλελευθερισμός έχει μεγάλες δυνατότητες ενσωμάτωσης και οικειοποίησης του ριζοσπαστικού και πολλές παγίδες. Αδειάζοντας το ριζοσπαστικό από όλο το ουσιαστικό περιεχόμενό του, αφυδατώνοντάς το από τους χυμούς της ζωντάνιας, συμβατικοποιώντας και εμπορευματοποιώντας το, καταφέρνει να το εντάξει στο ιδεολογικό του σύστημα ακίνδυνο ή και ωφέλιμο για ποικίλες χρήσεις.

Την ίδια στιγμή, αυτό το ευνουχισμένο από την ανθρωπιστική του ουσία ριζοσπαστικό, υιοθετείται όχι μόνο από τη δεξιά αλλά και από τμήματα της αριστεράς. Ο νεοφιλελευθερισμός έχει την ικανότητα διείσδυσης τόσο προς τα δεξιά όσο και προς τα αριστερά. Με την παραδοσιακή δεξιά τον συνδέει ο συντηρητισμός, η επιδίωξη διατήρησης του υπάρχοντος συστήματος και η υπεράσπιση των κυρίαρχων συμφερόντων. Με την αριστερά συνδέεται μέσω των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και των ελευθεριών.

Στο βαθμό που ο νεοφιλελευθερισμός συμμαχεί συνήθως με το κομμάτι της δεξιάς που επιμένει να εκφράζει έναν πεπαλαιωμένο συντηρητισμό, που αναφέρεται στον κλασικό αυταρχισμό και στις παραδοσιακές νοοτροπίες, αποπροσανατολίζει τμήματα της αριστεράς που παρασύρονται να υιοθετήσουν στοιχεία της ατζέντας που έχει ήδη οικειοποιηθεί η νεοφιλελεύθερη δεξιά και μετατρέψει σε προνομιακό πεδίο άσκησης της πολιτικής της. Σε μια εποχή που η αριστερά αδυνατεί να παίξει το ρόλο της ως δύναμη ανατροπής, καταλήγει να εστιάζει σε επιμέρους ζητήματα, συχνά παραιτούμενη από τον στόχο της αλλαγής του κόσμου.

Η σοσιαλδημοκρατία λοιπόν και τμήματα της αριστεράς βρίσκουν συχνά λόγο ύπαρξης, ελλείψει άλλου, στα ανθρώπινα δικαιώματα, στη στράτευση κατά της θρησκείας, στοιχεία όμως που η νεοφιλελεύθερη ιδεολογία έχει ήδη προσαρμόσει στις δικές της ανάγκες και τα οποία έτσι συχνά καταλήγουν να γίνουν εργαλεία επιβολής μιας νεοσυντηρητικής αντίληψης και πρακτικής, στο βαθμό που εστιάζουν στην τυπική ελευθερία, αδιαφορώντας για το μείζον θέμα της ισότητας, αποκομμένα από την αρχή της επιείκειας, απογυμνωμένα στην ουσία από την ανθρωπιστική στόχευσή τους, πλήρως εναρμονισμένα προς τον άνθρωπο-μηχανή, τον άνθρωπο χωρίς ενδιαφέρον, που είναι ανίκανος να αντιμετωπίσει τις προσωπικές του ανάγκες και τα προβλήματα της ζωής μόνος του, τον άνθρωπο που είναι καταναλωτής αγαθών και υπηρεσιών σε έναν κόσμο γενικευμένης εμπορευματοποίησης.

Η αριστερά μέσα σε αυτή την κατάσταση βρίσκεται σε μεγάλη αδυναμία. Η μεγάλη αδυναμία βρίσκεται στο γεγονός ότι η συντριπτική συγκέντρωση δύναμης στο κεφάλαιο, που κινείται ασύδοτα στον υπερεθνικό χώρο, δεν επιτρέπει στην κοινωνία να φανταστεί κάτι άλλο, έναν άλλο κόσμο, πιο όμορφο και πιο ανθρώπινο. Αριστερά όμως χωρίς όραμα δεν υπάρχει.

Σχετικό με τα παραπάνω είναι το ζήτημα της επανάστασης. Είναι η επανάσταση ο καλύτερος τρόπος για την αλλαγή; Είναι ο μόνος; Είναι αυτός που μπορεί να οδηγήσει στο επιθυμητό; Είναι η βία η μαμή της ιστορίας ή μήπως μαμή είναι η δύναμη, η ισχύς; Και ακόμη μπορεί να σχεδιαστεί μια άλλη κοινωνία και να επιτευχθεί; Πόσο κοντά πρέπει να είναι αυτό το άλλο στην ήδη δημιουργημένη λαϊκή συνείδηση;

Η επανάσταση έχει προοδευτικό πρόσημο και αξία όταν αποτελεί την τελευταία πράξη ενός συνόλου κοινωνικών διεργασιών – εμφάνιση νέων κοινωνικών δυνάμεων ή ισχυροποίηση ήδη υπαρκτών και μέχρι τότε περιθωριακών ή ανίσχυρων, δημιουργία νέων κοσμοθεωρητικών και ιδεολογικών αντιλήψεων με διάχυσή τους στο κοινωνικό σώμα και διαποτισμό της κοινωνικής συνείδησης με αυτές, δίνοντας ελπίδα, όραμα και προοπτική. Όταν αντίθετα η «επανάσταση» γίνει από μία μειοψηφία, εν’ ονόματι έστω του λαού και της πλειοψηφίας αλλά χωρίς αυτήν, τότε πρόκειται για πράξη επιβολής. Οι κοινωνικές συνέπειες δε θα είναι θετικές. Δε θα αποτελέσει πράξη προόδου αλλά πράξη καθυπόταξης, πράξη επιβολής του καλού στους πολίτες, ενός καλού που οι ίδιοι δεν αντιλαμβάνονται ως τέτοιο.

Αφού λοιπόν επανάσταση χωρίς λαϊκό έρεισμα δεν έχει νόημα και δεν είναι επιθυμητή, ο οραματικός ρεαλισμός καλείται να παίξει τον ρόλο της γέφυρας, να προϊδεάσει, να φέρει σε επαφή τον κόσμο με νέες αντιλήψεις να προτείνει και να κάνει βήματα, να δημιουργήσει εστίες μιας άλλης κοινωνικής αντίληψης μέσα στην ίδια την κοινωνία.

Σε κάθε περίπτωση, προϋπόθεση αναγκαία για κάτι τέτοιο είναι να εμφανιστούν νέες ρωμαλέες και πολλά υποσχόμενες κοινωνικές δυνάμεις που θα μπορέσουν να προκαλέσουν αλλαγή της συνείδησης για αλλαγή της συνείδησης. Δυνάμεις που θα δημιουργήσουν οραματικές, θετικές εικόνες ενός κοινωνικού μέλλοντος επιθυμητού, εικόνες που θα αποτελέσουν την κινητήρια δύναμη για επιδίωξη αυτού που υπόσχεται βαθιά βελτίωση και ευδαιμονία.

Ο Ηλίας Δασκαλάκης είναι εκπαιδευτικός σε σχολείο της Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης στην Κέρκυρα, με την ειδικότητα του κοινωνιολόγου

Πηγή: alfavita.gr



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Για πάντα...

Σπύρος Σιάτρας


Το λεωφορείο είχε βάλει μπροστά.

Σχεδόν όλοι είχαν επιβιβαστεί.

Αυτή, είχε έναν ταξιδιωτικό σάκο στον ώμο και στεκόταν πάνω στο σκαλί του λεωφορείου με τα χέρια της πλεγμένα γύρω από τον λαιμό του.

Αυτός ήταν κάτω, ένα με την άσφαλτο, με τα χέρια του γατζωμένα στην μέση της.

Ακουμπούσαν τα μέτωπά τους σαν να ήθελαν να ανταλλάξουν κορμιά. Να πετρώσουν εκεί. Να τους βάλουν στο συντριβάνι για άγαλμα. Μαζί. Να τους βρέχουν τα νερά και να παίζουν πιτσιρίκια γύρω τους. Για πάντα.

Με τα μάτια ολάνοιχτα, κανονικές βρύσες, κοίταζαν ο ένας μέσα στα καταβάθα του άλλου, αγωνιώντας να αφήσουν μια ακόμη αντανάκλαση.

Πιθανά την τελευταία.

Την έσχατη.

Ο οδηγός είπε σχεδόν στοργικά κάτι σαν "έλα κοπελιά..." και η πόρτα έκλεισε.

Ο νεαρός άρχισε να λιώνει στην άσφαλτο, έξω από το πρακτορείο.

Το λεωφορείο έφυγε.

Επειδή έπρεπε.

Επειδή η ζωή κυλούσε.

Ο ακούσιος "πρώην πολλά" αυτόπτης περαστικός, είχε ήδη ντύσει την στιγμή με μουσική.

Είχε στο σεντούκι του κάμποσες τέτοιες.

Από παλιά.

Μαζί με κάτι αρχαία εισιτήρια λεωφορείων...


Πηγή: artinews.gr



Σπύρος Σιάτρας: Σχετικά με τον Συντάκτη




Διαβάστε Περισσότερα »

Δευτέρα, 19 Αυγούστου 2019

Το εθνικό ζήτημα στην Κύπρο και η Ελληνική αριστερά

Σωτήρης Βλάχος


Την στιγμή που οι μόνες οργανωμένες πολιτικές δυνάμεις στην Κύπρο που έμειναν να στηρίζουν την λύση της Δικοινοτικής Διζωνικής Ομοσπονδίας, είναι η ελληνοκυπριακή και τουρκοκυπριακή αριστερά, αυτή η μορφή λύσης εξακολουθεί να είναι ανάθεμα για μεγάλο μέρος της ελληνικής αριστεράς.

Το ΚΚΕ καταλήγει στην απόρριψη της μέσα από μια ανάλυση που βασίζεται σε ανακρίβειες και που, παρόλη την επίκληση του διεθνισμού και της ταξικής προσέγγισης, δεν καταφέρνει να μην είναι εθνικιστική.

Σε πρόσφατο κείμενο του αναφέρεται ότι:

«από τη δεκαετία του '60, μεθοδικά, σχεδιασμένα, η τουρκική αστική τάξη προσπάθησε να δημιουργήσει τετελεσμένα για τη δημιουργία δύο κρατών, αξιοποιώντας τα προβλήματα των συμφωνιών Ζυρίχης - Λονδίνου, τη θέση για ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα, τη δράση εθνικιστικών δυνάμεων, και από τις δύο πλευρές, και πολύ περισσότερο το πραξικόπημα που οργανώθηκε στην Κύπρο με ευθύνη της χούντας…»

Από την στιγμή που το ΚΚΕ αναφέρεται στα σχέδια της τουρκικής αστικής τάξης, θα ήταν συνεπές με την κομμουνιστική διεθνιστική ιδεολογία, να αναφερόταν και στα σχέδια της ελληνικής αλλά και της ελληνοκυπριακής αστικής τάξης.

Το πραξικόπημα είναι μόνο ευθύνη της χούντας; Δεν υπήρχαν σχέδια της ελληνικής και ε/κ αστικής τάξης τόσο επιζήμια για τους τουρκοκύπριους, όσο και τα σχέδια της τουρκικής αστικής τάξης για τους ελληνοκύπριους;

Απ την στιγμή που το ΚΚΕ δεν τοποθετείται πάνω σε αυτά, η εικόνα που δίνεται είναι ότι η μόνη «κακή» αστική τάξη στην περίπτωση του κυπριακού είναι η τουρκική.

Ελληνική και ε/κ αστική τάξη την βγάζουν καθαρή, χωρίς καμιά ευθύνη και, έτσι, η ανάλυση είναι καταδικασμένη να είναι εθνικιστική.

Δεν θα αμφισβητήσουμε παρόλα αυτά ότι στόχος της τουρκικής αστικής τάξης ήταν η δημιουργία δύο κρατών. Πώς το πέτυχε αυτό; Να τι λέει το κείμενο του ΚΚΕ:

«Κατά τη δεκαετία του '60, χρησιμοποιήθηκε η μέθοδος της συγκρότησης θυλάκων και μεταφέρθηκαν Τουρκοκύπριοι σε συγκεκριμένες περιοχές, για τη διαμόρφωση εδαφικής τουρκοκυπριακής ζώνης…»

Σε αντίθεση όμως με το πώς το πιο πάνω απόσπασμα παρουσιάζει την κατάσταση, περίπου σχεδιασμένης από την τουρκική αστική τάξη ειρηνικής μεταφοράς τ/κ σε θύλακες, ήταν η βία του ε/κ εθνικισμού που ανάγκασε τους τ/κ να ζητήσουν προστασία στους θύλακες.

Η περίοδος στην οποία αναφέρεται το πιο πάνω απόσπασμα, συγκεκριμένα η περίοδος 1964-74, ήταν μια πολύ τραγική περίοδος για τους τουρκοκύπριους, όχι λιγότερο τραγική από ότι η περίοδος της τουρκικής εισβολής για τους ε/κ.

Την περίοδο 1964-74, μέχρι και την εισβολή του τουρκικού στρατού στο νησί, οι τ/κ έζησαν σε ένα κόσμο εφιαλτικό.

Τόσοι ήταν οι αριθμοί τουρκοκύπριων προσφύγων της περιόδου, 55 χιλιάδες στο σύνολό, που ακόμα και μετά την τουρκική εισβολή και το ξεσπίτωμα 200 χιλιάδων ε/κ προσφύγων, οι τ/κ πρόσφυγες είναι περισσότεροι σε αναλογία πληθυσμού από τους ε/κ.

Τέτοια εγκλήματα έγιναν τότε εναντίων των τ/κ, υπήρξαν τόσοι τ/κ αγνοούμενοι, 497 στο σύνολο, που ακόμα και μετά τα εγκλήματα του τουρκικού στρατού εναντίον των ε/κ, οι τ/κ αγνοούμενοι παραμένουν περισσότεροι σε αναλογία πληθυσμού από ότι οι ε/κ.

Το 18% του πληθυσμού κλείστηκε, στην κυριολεξία κλείστηκε αφού «σύνορα» δημιουργήθηκαν από τότε, στο 3% του εδάφους. Διωγμένο από τις ε/κ παραστρατιωτικές ομάδες, διωγμένο από τις τ/κ εθνικιστικές ομάδες- όσοι από αυτούς τολμούσαν να έχουν σχέσεις με ε/κ.

Η συγκρότηση θυλάκων στην οποία αναφέρεται το κείμενο του ΚΚΕ βοηθούσε στα σχέδια της τουρκικής αστικής τάξης, αλλά δεν ήταν αποτέλεσμα απλού σχεδιασμού από μέρους της. Ήταν η απεγνωσμένη προσπάθεια ενός κυνηγημένου πληθυσμού να προστατευτεί.

Λέει το κείμενο του ΚΚΕ:

«Μετά την εισβολή, το τουρκικό κράτος δούλεψε συστηματικά για να περάσει η θέση της Δικοινοτικής - Διζωνικής Ομοσπονδίας και πέτυχε να περιληφθεί η θέση αυτή -ως συμβιβασμός- στα υλικά των συνομιλιών, ως βάση εκ μέρους του, για διχοτομική, συνομοσπονδιακή λύση, δύο κρατών».

Ούτε αυτό είναι αλήθεια. Μετά την εισβολή το τουρκικό κράτος δεν δέχτηκε την Δικοινοτική Διζωνική Ομοσπονδία. Μετά το 1974 και μέχρι τον Ερτογαν που δέχτηκε την ΔΔΟ το 2003, για οποιουσδήποτε λόγους, το τουρκικό κράτος ήταν κάθετο στην θέση ότι τη λύση στην Κύπρο την έδωσε ο τουρκικός στρατός –δυο κράτη, καμιά επιστροφή εδαφών ή προσφύγων.

Μετά το 1974 η Κύπρος ήταν διχοτομημένη. Ότι ακριβώς, όπως ισχυρίζεται το κείμενο, επεδίωκε η τουρκική αστική τάξη.

Η μόνη προοπτική πια για να υπάρχει δυνατότητα να διαρρηχθούν τα τετελεσμένα που υποθέτουμε ότι επιδίωκε η τουρκική αστική τάξη, τα «απόλυτα» δύο κράτη που κατάφερε, με θερμά σύνορα και καμιά επαφή, ήταν η λύση ΔΔΟ. Όχι τόσο διότι ήταν η μόνη λύση που στήριζαν ΟΗΕ και «Διεθνής» κοινότητα, αλλά διότι ήταν η μέγιστη υποχώρηση που μπορούσαν να κάνουν οι τουρκοκυπριακές μάζες στους ε/κ μετά την τραγική εμπειρία της περιόδου 1964-74. Ήταν η «μέγιστη επανένωση» που μπορούσαν να αποδεχτούν, ένα κράτος μεν αλλά και κάποια κατοχύρωση, προστασία σαν κοινότητα, μέσα στα πλαίσια της Δικοινοτικότητας, Διζωνικότητας.

Αν φύγει η πρόταση της ΔΔΟ από τα τραπέζι, η μόνη πια αποδεκτή λύση, όχι απλά από ΟΗΕ και «Διεθνή» κοινότητα, αλλά από τις τουρκοκυπριακές μάζες, στων οποίων τα αισθήματα και αντιλήψεις το ΚΚΕ δεν κάνει καμιά αναφορά, είναι η σημερινή απόλυτα διαχωρισμένη κατάσταση.

Καμιά αναφορά και σε κανένα σημείο δεν κάνει το ΚΚΕ στις διαθέσεις των τ/κ μαζών. Έτσι, μπορεί εύκολα να διατυπώνει την θέση, ότι:

«αποδεικνύεται πως μια θέση τακτικής, ένας «έσχατος συμβιβασμός» της ελληνοκυπριακής πλευράς, που οδήγησε στη θέση της Δικοινοτικής - Διζωνικής Ομοσπονδίας, μετατράπηκε στη συνέχεια σε θέση αρχής και θεμέλιο της λύσης για το Κυπριακό».

Παρά τον διεθνισμό και την ταξική προσέγγιση που το ΚΚΕ θέλει να έχει, αποτυγχάνει και εδώ να το κάνει. Η τοποθέτηση για «ελληνοκυπριακή πλευρά» είναι μια εντελώς αταξική τοποθέτηση. Αντί το ΚΚΕ να βάζει άποψη για το ποιος «έσχατος συμβιβασμός» συμφέρει ή όχι στην εργατική τάξη, τ/κ και ε/κ, βάζει άποψη για το τι συμφέρει στην ε/κ πλευρά στην οποία συμπεριλαμβάνονται και οι πολιτικές δυνάμεις που εγκλημάτησαν εναντίων των τ/κ. Και τους δίνει την συμβουλή ότι ο «έσχατος συμβιβασμός» τους δεν είναι ορθός.

Η ελληνοκυπριακή πλευρά στην οποία αναφέρεται το ΚΚΕ αποτελείται από την δεξιά, που πιθανόν να έκανε συμβιβασμούς στις απαιτήσεις της «Διεθνούς» κοινότητας, αλλά ποτέ στις μάζες των τ/κ, στον πόνο και ανασφάλεια τους, αποτέλεσμα των τραγικών εμπειριών τους. Και αποτελείται και από την ε/κ αριστερά που αναγνωρίζοντας την τραγική εμπειρία τους, έκανε τον «έσχατο» συμβιβασμό προς τους τ/κ για να πετύχει την μέγιστη δυνατή ενότητα του κράτους κάτω από τις περιστάσεις.

Η επιλογή που υπάρχει σήμερα είναι μεταξύ της διχοτόμησης, με πολύ πιο «θερμά» σύνορα από αυτά που υπάρχουν σήμερα και της ΔΔΟ που ακόμα το ΚΚΕ να εξηγήσει γιατί είναι διχοτομική, ή έστω το ίδιο διχοτομική με την σημερινή κατάσταση.

Η «τραγικότητα» της σημερινής θέσης της ελληνικής αριστεράς πάνω στο εθνικό ζήτημα στην Κύπρο, συνίσταται όχι μόνο στο ότι πολεμά την μόνη λύση που ενώνει την αριστερά στην Κύπρο, τ/κ και ε/κ, την μόνη λύση που μπορεί να επανενώσει την χώρα και να βάλει τις βάσεις για ειρήνη. Συνίσταται επίσης στο ότι συνταυτίζεται με το σύνολο της τ/κ δεξιάς και περίπου τώρα με το σύνολο της ε/κ δεξιάς, που πραγματικά θεωρούν ανάθεμα την λύση Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας.

Δημοσιεύτηκε στις 29 Ιουλίου 2017

Πηγή: socialistikiekfrasi.com



Σωτήρης Βλάχος: Σχετικά με τον συντάκτη




Διαβάστε Περισσότερα »

Χονγκ Κονγκ και Κασμίρ, τα δύο καυτά μέτωπα της κίτρινης υπερδύναμης

Γιώργος Λυκοκάπης


Προκαλεί εντύπωση η συγκρατημένη στάση που επιδεικνύει ο Ντόναλντ Τραμπ, έναντι των διαδηλώσεων διαμαρτυρίας που συγκλονίζουν το Χονγκ Κονγκ. Ακόμα μια φορά παρατηρούμε την διάσταση απόψεων μεταξύ του Αμερικανού προέδρου και της κυβέρνησης του. Η πιο αυστηρή ανακοίνωση για τις μεθόδους καταστολής του κινεζικού καθεστώτος ήρθε από το Στέιτ Ντιπάρτμεντ, όχι από τον Λευκό Οίκο.

Ο Ντόναλντ Τραμπ επιδιώκει να βγει νικητής από τον εμπορικό πόλεμο που έχει κηρύξει έναντι της Κίνας. Σκοπός του είναι να πετύχει την καλύτερη εμπορική συμφωνία για τα αμερικανικά συμφέροντα. Εάν το καταφέρει, έχει βάσιμους λόγους να υπολογίζει στην επανεκλογή του. Όμως, παρά την κλιμακούμενη αντιπαράθεση Ουάσιγκτον-Πεκίνου, ο μεγιστάνας επιδιώκει "γέφυρες" με τον Κινέζο ομόλογο του. Αυτό έδειξε το κλίμα συναίνεσης που επιτεύχθηκε ανάμεσα στον Ντόναλντ Τραμπ και τον Σι Τζινπίνγκ, στην τελευταία σύνοδο του G20.

Ο μεγιστάνας οφείλει να αντιμετωπίζει την Κίνα, τον μεγαλύτερο ανταγωνιστή των ΗΠΑ, με σεβασμό και όχι σαν κράτος παρία. Για αυτό και εμφανίζεται ως "Πόντιος Πιλάτος" στην κρίση που συγκλονίζει το Χονγκ Κονγκ. Γνωρίζει πως μία αμερικανική επέμβαση στα εσωτερικά της Κίνας, θα εκλαμβάνονταν ως πρόκληση από την κινεζική κυβέρνηση. Ως γνωστόν για τον Τραμπ προτεραιότητα είναι τα επιτυχημένα οικονομικά deals και όχι η υπεράσπιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Πάντως είχε την ευφάνταστη ιδέα να προτείνει, μέσω twitter, μία συνάντηση της ηγεσίας των διαδηλωτών με τον ίδιο τον Κινέζο πρόεδρο! Ο Τραμπ, μονίμως, αντιμετωπίζει τα διεθνή ζητήματα ως επεισόδια reality show, υποτιμώντας την πολυπλοκότητα τους. Δεν υπάρχει καμία περίπτωση ο πρόεδρος Σι να δώσει πολιτική νομιμοποίηση σε ένα κίνημα που αμφισβητεί, ευθέως, την κυριαρχία του Πεκίνου.

Το "φάντασμα" της πλατείας Τιενανμέν 



Εξάλλου υπάρχει και το ιστορικό προηγούμενο της Τιενανμέν, το 1989. Ο τότε γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος Κίνας, είχε επιλέξει να διαπραγματευτεί με τους διαμαρτυρόμενους φοιτητές. Ως γνωστόν η μεσολαβητική προσπάθεια του κυβερνητικού αξιωματούχου, πνίγηκε στο τρομακτικό κύμα καταστολής που ακολούθησε. Το μεγάλο ερώτημα είναι αν οι διαδηλώσεις διαμαρτυρίας στο Χονγκ Κονγκ τερματιστούν με μία νέα αιματηρή εισβολή των κινεζικών ενόπλων δυνάμεων.

Σε αυτή την κατεύθυνση συνηγορούν οι πληροφορίες για την μετακίνηση δυνάμεων του κινεζικού στρατού στα σύνορα με το Χονγκ Κονγκ. Το Πεκίνο, αφήνει να εννοηθεί, πως η προσφυγή στην βία παραμένει στο τραπέζι των επιλογών του. Όμως η κατάσταση στο Χονγκ Κονγκ διαφέρει από τα γεγονότα της Πλατείας Τιενανμέν. Στην εποχή των social media, το κινεζικό καθεστώς δεν έχει το μονοπώλιο της ενημέρωσης, όπως το 1989.

Οι εικόνες από μία ενδεχόμενη σφαγή αμάχων φοιτητών θα αποτελέσουν πλήγμα για την διεθνή εικόνα της Κίνας. Θα είναι δύσκολο να τις παραβλέψουν οι δυτικές κυβερνήσεις, όπως έκαναν με την σφαγή της Τιενανμέν. Εξάλλου το Χονγκ Κονγκ υπήρξε, μέχρι το 1997, βρετανική αποικία. Παραδώθηκε στην κυριαρχία της Κίνας, στα πλαίσια της περίφημης συμφωνίας "μία χώρα, δύο συστήματα". Οι κάτοικοι του Χονγκ Κονγκ απολαμβάνουν ορισμένες ελευθερίες, αδιανόητες για την υπόλοιπη Κίνα.

Αυτό είναι ακριβώς το πρόβλημα που αντιμετωπίζει το Πεκίνο. Το κινεζικό μοντέλο έμοιαζε να συνδυάζει αποτελεσματικά την οικονομία της αγοράς, με την μονοπώληση της εξουσίας από το Κομμουνιστικό Κόμμα. Ταυτόχρονα, το καθεστώτος ομνύει όλο και περισσότερο στον κινεζικό εθνικισμό, ειδικά μετά την άνοδο στην προεδρία του Σι Τζινπίνγκ. Όμως το συγκεκριμένο μοντέλο είναι αποτελεσματικό για τον έλεγχο της αχανούς κινεζικής επικράτειας, όχι όμως για την νεολαία και την μεσαία τάξη του κοσμοπολίτικου Χονγκ Κονγκ.

Δύο μέτρα και δύο σταθμά για το Κασμίρ


Όμως το Πεκίνο έχει στραμμένη την προσοχή του και στο καυτό μέτωπο του Κασμίρ. Η διαφιλονικούμενη περιοχή έγινε ακόμα μία φορά το πεδίο αντιπαράθεσης ανάμεσα στην Ινδία και το Πακιστάν. "Λάδι στην φωτιά" έριξε η απόφαση της ινδικής κυβέρνησης να αναστείλει, μονομερώς, την αυτονομία του Κασμίρ, επικαλούμενη λόγους ασφαλείας. Η συγκεκριμένη απόφαση προκάλεσε οργισμένες αντιδράσεις στον μουσουλμανικό πληθυσμό του Κασμίρ, όπως και στο Πακιστάν, τον "προαιώνιο" εχθρό της Ινδίας.

Το Κασμίρ έχει φέρει πολλές φορές την Ινδία και το Πακιστάν στα όρια μίας ολοκληρωτικής πολεμικής αναμέτρησης. Ήδη σημειώθηκαν οι πρώτες αιματηρές συγκρούσεις μεταξύ πακιστανικών και ινδικών στρατιωτικών δυνάμεων. Όμως το Κασμίρ "έσπασε" και την παραδοσιακή διπλωματική "αφωνία" του Πεκίνου. Η Κίνα αποπειράθηκε να φέρει το ζήτημα του Κασμίρ, στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ, καταδικάζοντας την απόφαση της ινδικής κυβέρνησης.

Δεν αποτέλεσε έκπληξη η σύμπραξη της Κίνας με το Πακιστάν, έναν παραδοσιακό της σύμμαχο από τα χρόνια του Ψυχρού Πολέμου. Τμήματα του Κασμίρ κατέχει η σημερινή Κίνα, η οποία έχει έρθει σε πολεμική αντιπαράθεση με την Ινδία την δεκαετία του '60. Το Πεκίνο μπορεί βάσιμα να ισχυριστεί πως η αυξανόμενη καταπίεση που ασκεί η ινδική κυβέρνηση στο Κασμίρ, δεν "συγκίνησε" ιδιαίτερα τα δυτικά μέσα ενημέρωσης.

Η Ινδία έκοψε μέχρι και την παροχή του internet στο Κασμίρ, κάτι που δεν έκανε η Κίνα στην περίπτωση του Χονγκ Κονγκ. Είναι αλήθεια πως οι σχέσεις της σημερινής Κίνας με την Ινδία δεν θυμίζουν την αντιπαλότητα των προηγούμενων δεκαετιών. Όμως το Πεκίνο δεν μπορεί να παραβλέψει πως το Νέο Δελχί μπορεί να εξελιχθεί σε έναν σημαντικό γεωπολιτικό ανταγωνιστή του.

Υποκριτική η στάση της Κίνας


Από την κρίση στο Κασμίρ μπορούμε να εξάγουμε ορισμένα βασικά συμπεράσματα. Αρχικά η Ινδία, υπό τον πρωθυπουργό Ναρέντα Μόντι, ουσιαστικά μιμείται την ατζέντα του προέδρου της Κίνας Σι Τζινπίνγκ! Μία ατζέντα που συνδυάζει τον πολιτικό αυταρχισμό και την θεαματική οικονομική ανάπτυξη, υπό το προκάλυμμα ενός ακραίου εθνικισμού. Επομένως υποκριτική δεν είναι μόνο η στάση της Δύσης, αλλά και του Πεκίνου.

Διότι η Κίνα "δεν δικαιούται να ομιλεί" για το Κασμίρ, όταν η ίδια επιβάλει τη βίαιη κινεζοποίηση του Θιβέτ, των μουσουλμάνων Ουιγούρων και του Χονγκ Κονγκ. Για αυτό και η στάση της κινεζικής κυβέρνησης είναι απολύτως αντιφατική. Μία ενδεχόμενη στρατιωτική εισβολή στο Χονγκ Κονγκ θα δώσει την νομιμοποιητική βάση για μία αντίστοιχη εισβολή της Ινδίας στο Κασμίρ. Εξάλλου η Ινδία δεν έχει εντελώς άδικο, όταν μιλάει για θύλακες ισλαμικής τρομοκρατίας στο Κασμίρ, κάτι που προφανώς και δεν ισχύει στην περίπτωση της πρώην βρετανικής αποικίας.

Ένα δεύτερο συμπέρασμα είναι πως, τουλάχιστον στο ζήτημα του Κασμίρ, οι θέσεις Ουάσιγκτον και Πεκίνου ταυτίζονται. Η κυβέρνηση Τραμπ επιδιώκει την αναθέρμανση των σχέσεων με το Πακιστάν, λόγω της επικείμενης αποχώρησης των Αμερικανών από το Αφγανιστάν. Κατά την υποδοχή του πρωθυπουργού του Πακιστάν στον Λευκό Οίκο, ο πρόεδρος Τραμπ φάνηκε πρόθυμος να αναλάβει διαμεσολαβητικό ρόλο για το ζήτημα του Κασμίρ.

Ήταν ένα ακόμα επικοινωνιακό "φάουλ" του Αμερικανού προέδρου, όπως είχαμε επισημάνει και σε παλαιότερο άρθρο. Η ινδική κυβέρνηση αντί να επιδιώξει την οποιαδήποτε μεσολάβηση, κατάργησε την αυτονομία του Κασμίρ, κλιμακώνοντας επικίνδυνα την ένταση. Όπως προαναφέραμε τα διεθνή ζητήματα είναι πολύ πολύπλοκα για να επιλυθούν με επικοινωνιακές μεθόδους reality show. Τουλάχιστον για την περίπτωση του Χονγκ Κονγκ, ο Αμερικανός πρόεδρος μοιάζει να το έχει, μερικώς, κατανοήσει.

Πηγή: slpress.gr



Γιώργος Λυκοκάπης: Σχετικά με τον Συντάκτη




Διαβάστε Περισσότερα »

Η περίπτωση του χρυσωρυχείου των Σκουριών

Της Πολυξένης Νικολοπούλου - Σταμάτη*


Είναι γνωστές σε όλους η διένεξη και οι συνεχείς συγκρούσεις απόψεων γύρω από την αναγκαιότητα και τη χρησιμότητα της επένδυσης για την εξόρυξη χρυσού στην περιοχή των Σκουριών. Οι υπέρμαχοι της ανάπτυξης θέλουν «πάση θυσία» η επένδυση να προχωρήσει και να αποτελέσει έναν ιδιότυπο οδηγό εμπιστοσύνης για την άφιξη και άλλων επενδύσεων. Οι υπέρμαχοι του περιβάλλοντος και της ποιότητας ζωής των κατοίκων στην περιοχή προβάλλουν σοβαρότατες ενστάσεις και δίνουν υπέρτατο αγώνα για την ποιότητα ζωής και την ίδια την υγεία τους. Ισχυρότατο επιχείρημά τους το βασικό αξίωμα, ως απορρέει από τη θεμελιώδη «αρχή της προφύλαξης»: «Ό,τι θέτει σε διακινδύνευση τη ζωή μας είναι μη αποδεκτό».

Στο πεδίο της έντονης αυτής αντιπαράθεσης, καλό θα είναι να μπει και η επιστημονική άποψη για το τι πραγματικά ισχύει και συμβαίνει με τις Σκουριές. Επ' αυτού τρεις κρίσιμες παρατηρήσεις.

Πρώτον, η ύπαρξη τρεμολίτη, είδος αμιάντου, στο χρυσωρυχείο των Σκουριών, ή πιο σωστά της Ελληνικός Χρυσός Α.Ε. (Ε.Χ.) που εκμεταλλεύεται τα κοιτάσματα χρυσού των Σκουριών, είναι γνωστή, όπου σύμφωνα με την ΜΠΕ της Ε.Χ. (Μελέτη Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων μεταλλευτικών - Μεταλλουργικών Εγκαταστάσεων της εταιρείας Ελληνικός Χρυσός στη Χαλκιδική) «Η ορυκτολογική σύσταση του δείγματος είναι ..., 7% Tr- τρεμολίτης (Ca2Mg5Si8O22(OH)2), ...», άρα ο τρεμολίτης συμμετέχει στη σύσταση του μεταλλεύματος και των στείρων που πρόκειται να εξορυχθούν στις Σκουριές (ΜΠΕ, Κεφ. 5.3., σελ. 5.3 - 109, 5.3 - 110 και 5.3 - 111 - κύρια μελέτη).

Δεύτερον, η ινώδης μορφή του τρεμολίτη ως είδος αμιάντου, ο οποίος είναι επιστημονικά τεκμηριωμένο ότι έχει επίπτωση στον άνθρωπο και στην υγεία του, μπορεί εισπνεόμενος ή με άλλη μορφή να προκαλέσει φλεγμονή, κοκκιώματα και αρκετά συχνά νεοπλασία σε μορφή μεσοθηλιώματος. Αναγνωρίζοντας αυτό, έχει ήδη εγκριθεί στο επίπεδο της Ευρωπαϊκής Ένωσης και ισχύει ως εισαχθείσα στην εθνική νομοθεσία η Οδηγία 83/477/ΕΟΚ άρθρο 2 και για τα καθ' ημάς Π.Δ. 212/2006, άρθρο 2, κατά την οποία απαγορεύονται συγκεκριμένες χρήσεις προϊόντων αμιάντου.

Τρίτον, στα προς εξόρυξη υλικά περιλαμβάνεται και ο χαλαζίας (silica), με πολύ μεγαλύτερη περιεκτικότητα σε σχέση με τον τρεμολίτη και ο οποίος δεν αναφέρεται στη ΜΠΕ ως επικίνδυνος. Τα πολύ μικρά θραύσματα, όμως, του χαλαζία είναι γνωστό και τεκμηριωμένο ότι είναι καρκινογόνα κατηγορίας 1Α σύμφωνα με την International Agency for Research on Cancer και ότι, όταν εισπνέονται, μπορεί να διεισδύσουν βαθιά στους πνεύμονες και να προκαλέσουν πνευμονικές βλάβες που μπορεί να οδηγήσουν στον θάνατο, συμπεριλαμβανομένων της πυριτίασης και του καρκίνου των πνευμόνων, καθώς και νεφρική νόσο.

Αναμφισβήτητα, λοιπόν, ναι, η εξόρυξη χρυσού στις Σκουριές συνεπάγεται την απελευθέρωση τρεμολίτη / αμιάντου στο περιβάλλον, με ενδεχόμενες σοβαρότατες συνέπειες για την υγεία. Και ναι μεν το κόστος της εξόρυξης του χρυσού μετακυλίεται στην τιμή του, το κόστος όμως που προκαλείται από την εξόρυξη του χρυσού στην υποβάθμιση του περιβάλλοντος και στις επαγόμενες επιπτώσεις στην υγεία, καθώς φαίνεται δεν έχει υπολογιστεί. Δεν έχει υπολογιστεί, επίσης, και η οικονομική επιβάρυνση που θα προκληθεί συνεπεία της αναγκαίας αύξησης στις δαπάνες του συστήματος υγείας για την αντιμετώπιση των βλαβών στην υγεία του πληθυσμού που θα προκληθούν από την εξόρυξη του χρυσού. Με άλλα λόγια, ό,τι φαίνεται χρυσός μπορεί στην τελική του μορφή να μην είναι. Δηλαδή, άνθρακες ο θησαυρός! Γιατί είναι απολύτως και ιατρικά βέβαιο ότι στο βάθος του χρόνου το σύστημα υγείας της χώρας θα επιβαρυνθεί και η χώρα μας θα πληρώσει ακριβά τη «λαμπρή της επένδυση», αφού θα έχει πληγεί ανεπανόρθωτα ένα «θεϊκό» τοπίο και παράλληλα θα έχουν επισυμβεί αλόγιστες ανθρωποθυσίες.

Οι προβληματισμοί αυτοί δεν είναι μόνο «ελληνικοί». Υπάρχουν διεθνώς και έχουν δημοσιευθεί δεκάδες επιστημονικές μελέτες και άρθρα. Η σημερινή, όμως, εντατικοποίηση της εξόρυξης έχει εντείνει την αντίδραση και την ανησυχία στο θέμα της εξόρυξης του χρυσού σε παγκόσμιο επίπεδο, αφού η υποβάθμιση του περιβάλλοντος, όπως είναι η καταστροφή γεωργικής γης, δασικών εκτάσεων, βοσκοτόπων, βιοτόπων, η αλλοίωση του τοπίου, η αέρια ρύπανση, ο εμπλουτισμός των επιφανειακών και υπόγειων νερών με τοξικές ουσίες, η συνεχής και τεράστια κατανάλωση νερού, έχει άμεσες, έμμεσες, οξείες και χρόνιες επιπτώσεις στην υγεία των εργαζομένων, των κατοίκων και των οικοσυστημάτων.

Ας κάνουμε, λοιπόν, κάποιες πιο ουσιαστικές σκέψεις πέρα από τις επενδύσεις που τις περιμένουμε σαν τον από μηχανής θεό για την επίλυση των προβλημάτων μας: μήπως τελικά, αν και επικαλούμαστε γόνιμη βροχή, «μας έρχεται χαλάζι»;

* Η Πολυξένη Νικολοπούλου - Σταμάτη είναι καθηγήτρια της Ιατρικής Σχολής του ΕΚΠΑ, επιστημονική υπεύθυνη του ΠΜΣ «Περιβάλλον και Υγεία. Διαχείριση περιβαλλοντικών θεμάτων με επιπτώσεις στην Υγεία».

Πηγή: avgi.gr



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Ζεν και ταξική πάλη

Του Γ.Α.Λυγκουνάκη


Εδώ θα προσπαθήσω να αναμετρηθώ με τον εαυτό μου, παρουσιάζοντας, όσο καλύτερα μπορώ, κάποιες σκόρπιες εσωτερικές μου σκέψεις για τη φύση της πολιτικής. Ξεκινώντας ωστόσο, ας περιγράψουμε πρώτα τι είναι το Ζεν στα Ιαπωνικά ή Τσαν στα Κινέζικα, το οποίο ως θεωρία και πρακτική με επηρέασε βαθύτερα και με βοήθησε να συμπυκνώσω τη πολιτική μου λογική σε ένα συνεκτικό όλον, τα τελευταία χρόνια.

Η φιλοσοφία του Τσαν δεν ασχολείται με ζητήματα σχετικά με την προέλευση του σύμπαντος ή την παρουσία ενός ανώτερου όντος. Το Τσαν είναι το σώμα της διδασκαλίας για την επιστροφή ανθρώπων στην φύση τους, αυτή τη στιγμή. Δεν είναι μια θρησκεία, δεδομένου ότι δεν έχει δόγμα. Δεν υπάρχει καμία θρησκεία και κανένα σύστημα πίστης στο Τσαν.

Το πρώτο πράγμα που πρέπει να ρωτήσει κάποιος που θέλει να βιώσει το Τσαν είναι: "Τι είμαι;" Αν κάνει στον εαυτό του κάποιος πραγματικά αυτό το ερώτημα (όχι απλώς εννοιολογικά), θα έχει μια αίσθηση ότι πραγματικά «δεν γνωρίζει». Αυτό το ερώτημα θέτει ουσιαστικά το "Ποια είναι η θεμελιώδης φύση του μυαλού;" Το ερώτημα διαπερνά την καρδιά του θέματος και μπορεί να απαντηθεί μόνο με μια διαισθητική έκλαμψη στην οποία η αλήθεια του μυαλού φαίνεται να είναι το υπόστρωμα της ύπαρξης. Είναι η πιο ριζοσπαστική οπτική γωνία (το υπαρξιακό ριζικό μηδέν) από την οποία μπορεί κανείς να αρχίσει να βιώνει το Τσαν. Οι πολλές και διαφορετικές τεχνικές για την πρακτική του Τσαν έρχονται μετά από αυτή την πρώτη εμπειρία.

Ένα από τα κεντρικά σημεία του Τσαν είναι η διαισθητική κατανόηση. Όταν ερχόμαστε να συνειδητοποιήσουμε τη θεμελιώδη φύση του μυαλού, το Τσαν κινείται στο χώρο του υπέρλογου. Από την άλλη πλευρά, όταν προσπαθούμε να εξετάσουμε τη φύση του μυαλού μέσα από τα συναισθήματα, εγωπάθειες, ψυχικές προβολές και ιδέες λόγου που βασίζονται στην αισθησιακή αντίληψη, το Τσαν μοιάζει ανοησία. Επειδή όλα τα πράγματα προκύπτουν από το μυαλό, το μυαλό δεν μπορεί να μετρηθεί με τις συλλήψεις του, επειδή οι τελευταίες δεν είναι τόσο τέλειες όσο το ίδιο μυαλό.

Όσον αφορά τον ρόλο της πρακτικής, είναι παραδόξως η καλλιέργεια της μη-καλλιέργειας, αναγνωρίζοντας ότι πρέπει να καταργηθεί μόνο η ψευδαίσθηση της μη-φώτισης για να επέλθει η φώτιση. Όπως είχε πει ο Bruce Lee, «αν ξοδεύετε πολύ χρόνο σκεπτόμενοι κάτι, δεν πρόκειται να το κάνετε ποτέ».

Ο Bruce Lee είχε επίσης πει: «Δεν ήρθα σε αυτό τον κόσμο για να ανταποκριθώ στις προσδοκίες σας και δεν ήρθατε σε αυτό τον κόσμο για να ανταποκριθείτε στις δικές μου». Και από αυτό το σημείο θα μιλήσω για το πώς επηρέασαν εμένα όλα αυτά από μια ιδεολογικοπολιτική σκοπιά.

Ξεκινώντας από την παραδοχή της μη-φώτισης για να επέλθει η φώτιση, βοηθήθηκα να εκφράσω ιδεολογικά τη καχυποψία μου απέναντι σε οποιαδήποτε μορφή πρωτοπορίας, ταξικής, εθνικής, κοινωνικής, θρησκευτικής, ιδεολογικής κτλ. Πάντα σφιγγόμουν για να μεταφέρω τη κομματική γραμμή, ακόμη και τότε που ήμουν οργανωμένος. Πλέον αρνούμαι σταθερά να συμβουλεύσω τον οποιονδήποτε για το πώς θα πρέπει να σκέφτεται, γιατί θεωρώ ότι η εμπειρία θα πρέπει να είναι ο δάσκαλος του καθενός μας. Ακόμη και αυτά που γράφω αυτή τη στιγμή τα εκλαμβάνω ως μια μορφή αυτοπαρουσίασης και όχι ως προτροπή για το πώς θα πρέπει να σκέφτεται ο οποιοσδήποτε.

Προσπερνώντας λοιπόν το κομμάτι της ιδεολογικοπολιτικής ζύμωσης προχωράω κατευθείαν σε ζητήματα διαπραγμάτευσης. Η απορία και το στοίχημα μου είναι πως θα μπορέσουμε να συνυπάρξουμε όλες οι αταίριαστες ψηφίδες που συνθέτουν την Ελληνική κοινωνία και όχι πως θα επηρεάσουμε, θα κάνουμε υποδείξεις ή θα συγκρουστούμε ο ένας με τον άλλο. Άλλωστε ως τώρα αυτό δε δούλεψε.

Και δεν είναι αλήθεια, κατά τη γνώμη μου, ότι η κρίση διέλυσε τον κοινωνικό ιστό. Δεν υπήρχε κοινωνικός ιστός και πριν τη κρίση. Απλώς, επειδή «λεφτά υπήρχαν», όλες οι ξεκούδουνες ομαδοποιήσεις που έτυχε να συγκατοικούν εντός των συνόρων της χώρας δεν ασχολούνταν με την ουσιώδη συνύπαρξη γιατί δεν υπήρχε ιστορική υλιστική βάση για μια τέτοια ανάγκη.

Ε, τώρα υπάρχει.



Γ.Α.Λυγκουνάκης: Σχετικά με τον συντάκτη




Διαβάστε Περισσότερα »

Ιερά μού φαίνονται μόνο τα δέντρα

Κυριακή Μπεϊόγλου


Τα όμορφα δέντρα καίγονται και, όχι, δεν καίγονται όμορφα. Καμιά ομορφιά δεν έχει το έργο των πυρομανών, των οικοπεδοφάγων, των ανελέητων συμφερόντων. Καμιά ομορφιά δεν έχει να καίγονται απροστάτευτα τα δάση από τις ευνοϊκές καιρικές συνθήκες. Και καμιά κυβέρνηση δεν θα μπορέσει να τιθασεύσει όλους αυτούς τους «παράγοντες» αν δεν αποφασιστεί πως τα δάση έχουν εθνική σημασία και οι πυρκαγιές είναι ένας μεγάλος κοινός εχθρός της χώρας.

Εχθρός αμείλικτος και επικίνδυνος που τρέφεται μέσα από τις πολιτικές αντιπαραθέσεις. Μήπως παραδειγματίστηκαν οι «κακοί» από το Μάτι; Οχι. Μήπως είχαν παραδειγματιστεί από τις μεγάλες φωτιές των προηγούμενων χρόνων; Οχι. Ούτε θα παραδειγματιστούν από τη μεγάλη καταστροφή στην Εύβοια. Η πρωτεύουσα μυρίζει καμένο ξύλο αυτή την ώρα που σας γράφω. Ο καπνός έχει σκεπάσει τον αττικό ουρανό. Τα κανάλια μεταδίδουν συνεχώς έκτακτα δελτία και οι δημοσιογράφοι κρέμονται από τα χείλη των μετεωρολόγων.

Ο χρόνος περνά δίχως να δίνει σημασία στη λύπη μας, σε λίγο το βράδυ θα σκεπάσει τα πάντα. Και οι πυροσβέστες; Οι πυροσβέστες εκεί, στην πρώτη γραμμή. Δεν θα πάει κανείς σπίτι αν δεν σβήσει η φωτιά. Τι κάνουμε αλήθεια για να προστατέψουμε αυτούς που μας προστατεύουν; Τι όπλα έχουν στα χέρια τους για να νικήσουν το κακό και τη φύση; Είναι αρκετά για να είναι οι ίδιοι ασφαλείς και να γυρίσουν σώοι πίσω στις οικογένειές τους; Κοιτώ με θλίψη τις εκατοντάδες εντυπωσιακές λήψεις της φωτιάς.

Κάποιοι εκφράζονται με θαυμασμό μπροστά στο φλεγόμενο τέρας που καταπίνει το δάσος. Η θεοποίηση της εικόνας μάς κάνει τυφλούς. Δεν βλέπουμε την καταστροφή, βλέπουμε πόσο εντυπωσιακά είναι τα χρώματα και πόσο πετυχημένη η γωνία λήψης. Πόσο αλήθεια έχουμε αλλοτριωθεί; Πόσο εύκολα ξεχνάμε αυτό που συμβαίνει κάθε καλοκαίρι και καταλήγει σε τραγικούς απολογισμούς;

Φυσάει αέρας στην πόλη, λυτρωτικός για τη ζέστη των τελευταίων ημερών, μα θέλω να σταματήσει. Να γλιτώσουν τα δέντρα, να γλιτώσουν τα ζώα, να γυρίσουν στα σπίτια τους οι κάτοικοι των χωριών που εκκενώθηκαν. Κοιτώ τις ζοφερές εικόνες της φωτιάς στην τηλεόραση και ιερά μού φαίνονται πια μόνο τα δέντρα.

«Ιερά μού φαίνονται μόνο τα δέντρα, σήματα οιωνών, φωλιές πνευμάτων, δωρητές σκιάς, αφηγούνται ολόκληρη την ιστορία, με χίλια λόγια, μ’ έναν παλμό… Ιερά μού φαίνονται μόνο τα δέντρα, τα παντοδύναμα, χωρίς να το δείχνουν, κάθε φορά που τα ρίχνουν σπαράζει ο Θεός, κάθε φορά που γκρεμίζονται, η φύση αναρωτιέται "πώς γίνεται να σωριαστεί ένας Τιτάνας, μήπως φτάνει η Συντέλεια;"» (Σ. Πασχάλης).

Πηγή: efsyn.gr



Κυριακή Μπεϊόγλου: Σχετικά με τον συντάκτη




Διαβάστε Περισσότερα »

Το διάλειμμα τελείωσε...

Του Γιάννη Κιμπουρόπουλου



Ωστόσο, όταν το χρηματοοικονομικό σύστημα και το κρατικο-χρηματοπιστωτικό σύμπλεγμα αποτυγχάνουν, όπως συνέβη το 1929 και το 2008, όλοι αναγνωρίζουμε πως η επιβίωση του καπιταλισμού απειλείται και κάνουμε τα αδύνατα δυνατά για να το αποτρέψουμε αυτό, εξετάζοντας κάθε δυνητικό συμβιβασμό. Κατά πώς φαίνεται δεν μπορούμε να ζήσουμε χωρίς τον καπιταλισμό, όσο κι αν διαμαρτυρόμαστε γι’ αυτόν.

Ντέιβιντ Χάρβεϊ, «Το αίνιγμα του κεφαλαίου και οι κρίσεις του καπιταλισμού»


…τα κεφάλια μέσα. Αλλά μην το παίρνετε ως φθόνο και χαιρεκακία, γιατί οι περισσότεροι έχετε πάρει σβάρνα νησιά, παραλίες, λαγκάδια και βουνά, ενώ εμένα με τρώει η κάψα στο ελεεινόν κλεινόν. Δεν σας σαρκάζω για τις διακοπές σας που τελειώνουν, έχουμε άλλωστε λίγο καλοκαίρι μπροστά μας, τα καλύτερα έρχονται, ο Μητσοτός από την άλλη βδομάδα θα λείπει ταξίδι για δουλειές, Βερολίνο, Παρίσι, Χάγη, για σας θα τρέχει, για να σας κόψει τα πλεονάσματα, γιατί αλλιώς θ’ αναγκαστεί να κόψει κώλους κι ό,τι άλλο περισσεύει.

Αλλά το θέμα δεν είναι ο Μητσοτός, ή μάλλον είναι κι αυτός, ως ντετάιγ της μεγάλης εικόνας που είναι περίπου όπως το ανέκδοτο από το οποίο, αν δεν κάνω λάθος, προέρχεται η φράση του τίτλου.

Το θυμίζω εν τάχει: Ρεμάλι πεθαίνει, πάει στην κόλαση, οι διάβολοι τον ξεναγούν στο resort το αιώνιον, «διάλεξε πού θα εκτίσεις την ποινή σου» (νόμος Παρασκευόπουλου και στην κόλαση;), η πρώτη αίθουσα έχει βράσιμο, η δεύτερη μαστίγωμα, η τρίτη ψήσιμο, σε μια τέταρτη το ρεμάλι βλέπει άλλα ρεμάλια χωμένα μέχρι τον λαιμό σε βούρκο με σκατά, κάποια κάπνιζαν κιόλας -ούτε αντικαπνιστικός στην κόλαση;-, «εδώ θέλω», λέει αποφασιστικά το ρεμάλι, αλλά με το που μπαίνει στον βούρκο περνάνε τα διαβολάκια και φωνάζουν «το διάλειμμα τελείωσε, τα κεφάλια μέσα».

Η επιτυχία του ανέκδοτου διέσωσε τη φράση, κι ας έχουν ξεχάσει αρκετοί την προέλευσή της.

Λοιπόν, είμαστε ακριβώς σ’ αυτό το σημείο. Πάνω που νομίζαμε ότι η σκληρή δεκαετία, που άρχισε ανύποπτα το 2008, ήταν το διάλειμμα μιας κανονικής αιωνιότητας, που μπορεί να μην ήταν παράδεισος ευφορίας, αλλά τουλάχιστον σου άφηνε χώρο και χρόνο να χαρείς το τσιγαράκι σου κι άλλα μικροπράγματα, ακριβώς σαν την κόλαση του ανέκδοτου, όλοι και όλα προειδοποιούν για το αντίθετο.

«Το διάλειμμα τελείωσε, τα κεφάλια μέσα». Η Γερμανία τρέχει με χίλια προς την ύφεση, Γαλλία και Ιταλία το ίδιο, οι ΗΠΑ το αυτό, ίσως με κάπως μικρότερη ταχύτητα, το τι θα συμβεί με τον κατιμά της καπιταλιστικής Διεθνούς και της ευρωζώνης δεν θέλεις ούτε να το σκέφτεσαι.

Μια στιγμή -ετοιμάζεσαι να διαμαρτυρηθείς-, δεν ήταν αυτή η συμφωνία, έχουμε πει πως ο οικονομικός κύκλος κρατάει 10-12 χρόνια, πες ότι τον διαιρείς στα τέσσερα χοντρικά, μας αναλογούν 3 χρόνια ύφεσης το πολύ, βάλε κι άλλα δύο χρόνια κρίσης, απαιτώ τα 6-7 χρόνια ανόδου και ανάκαμψης που μου αναλογούν, θέλω πίσω τους όμορφους, κανονικούς και προβλέψιμους οικονομικούς μου κύκλους, διεκδικώ να τηρηθούν με ακρίβεια τα αρμονικά, εικοσιπενταετή μακρά κύματα του Κοντράτιεφ, μη με κάνετε να ξεστομίσω το αδιανόητο, «τελικά, καλά έκανε και τον έφαγε ο Στάλιν», πόσες φορές πια ν’ αντέξει να το ζήσει αυτό ο άνθρωπος στα 82 χρόνια του προσδοκίμου του, αν τα ’χει κι αυτά;

Κι εδώ η θεωρία και η ανάλυση πέφτουν σ’ ένα κενό, διότι και ο μικρός καπιταλιστικός κύκλος μικραίνει ακόμη περισσότερο και ο μεγάλος δεν φαίνεται να υπακούει πια στα σχήματα της ανθρώπινης επινοητικότητας, όχι για λόγους μεταφυσικούς, αλλά γιατί τεκτονικές αλλαγές έχουν συντελεστεί στη φύση του κεφαλαίου, κι ο Πικετί δεν μας τις έχει φωτίσει επαρκώς, όπως κάποιοι πλανώνται.

Οι κρίσεις πάντα έτρεφαν τον καπιταλισμό, αλλά τώρα πια τρέφονται με αυτόν -αλλά κυρίως με μας-, από τη δημιουργική καταστροφή μένει πολλή καταστροφή και ελάχιστη δημιουργία, πολλή ύφεση και πάρεση, ελάχιστη άφεση και έφεση.

Η νέα συνθήκη της σταθερής αβεβαιότητας -ή βέβαιης αστάθειας- είναι το σύμπτωμα μιας καθολικής αποτυχίας του καπιταλισμού -μη σας παραπλανά η φουτουριστική πλημμυρίδα με τα ups, τα startups και τις οθόνες που θα διαβάζουν τη σκέψη. Αν ο καπιταλισμός αδυνατεί να εγγυηθεί έναν ελάχιστο ρυθμό ανάπτυξης «για όλους» κι ένα ελάχιστο μερίδιο πλούτου «για τον καθένα», το ατομικιστικό του όραμα καταρρέει.

Και στην αποτυχία του καπιταλισμού συγκλίνουν οι αποτυχίες των δύο μεγάλων ρευμάτων σωτηρίας του, της νεοκεϊνσιανής ρύθμισης και της νεοφιλελεύθερης απορρύθμισής του. Το χειρότερο; Συγκλίνει και η κατάρρευση των ρευμάτων που επαγγέλλονταν την ανατροπή του. Ακόμη και η επανάσταση, έστω η απειλή της, λειτουργούσε ως ιδιότυπος σταθεροποιητής του συστήματος.

Στοπ. Το παράκανα, ε; Σας πέσανε βαριά οι οικονομικοί κύκλοι και τα μακρά κύματα; Αρκεστείτε στα κύματα της παραλίας που βρίσκεστε. Κι αυτό το διάλειμμα οσονούπω θα τελειώσει. Απολαύστε το.

Πηγή: efsyn.gr



Γιάννης Κιμπουρόπουλος: Σχετικά με τον Συντάκτη




Διαβάστε Περισσότερα »

Καπιταλισμός σημαίνει ολική καταστροφή

Γιώργος X. Παπασωτηρίου


Ξανά και ξανά πρέπει να δηλώνουμε το αυτονόητο, πως η λύση της κρίσης, της όποιας κρίσης, δεν μπορεί να βασίζεται στην εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, στην πείνα, στην εξαθλίωση και στην πνευματική τύφλωση. Η λύση δεν μπορεί να είναι ο καπιταλισμός σε οποιαδήποτε μορφή του, δεν μπορεί να είναι ένα σύστημα που έχει χάσει τα φρένα του, κυριολεκτικά και μεταφορικά, αποδεικνύοντας ότι το πιο επικίνδυνο και παράλογο ον αυτού του πλανήτη είναι ο άνθρωπος της ταπείνωσης της φύσης, της απροσδιοριστίας του υποκειμένου και του χάους, της εξουδετέρωσης όλων των αξιών, του θανάτου του πολιτισμού, του τέλους του πλανήτη.

Ναι, οι πάγοι λιώνουν, η φύση πεθαίνει, χιλιάδες είδη ζωντανών οργανισμών χάνονται και μαζί ένα δισεκατομμύριο άνθρωποι λιμοκτονούν!

Και επειδή κάποιοι προσεγγίζουν απομονωμένα τα θέματα, όπως οι πολεμικές συγκρούσεις, οι αντιθέσεις ΗΠΑ-Κίνας, η πείνα στην Αφρική, ή η περιβαλλοντική καταστροφή, θα πρέπει να πούμε ότι απαιτείται πλέον να σκεφτόμαστε, με την έννοια της δομικής βίας, και τη βία που εμφιλοχωρεί στην ανισότητα και στη φτώχεια, καθώς και στη συστηματική παραπλάνηση των συστημικών μίντια.

Χρειάζεται να αποκαλύπτονται κάθε φορά τα ψέματα που είναι κρυμμένα στις γενικεύσεις και στις συνδηλώσεις των λέξεων, όπου η ανάπτυξη των λίγων και το ρήμαγμα της ζωής των πολλών παρουσιάζεται σαν σωτηρία! Πρέπει να αποκαλύπτεται πως πίσω από τον μετα-νεοφιλελευθερισμό και τον δήθεν κοινωνικό καπιταλισμό, πίσω από την τυφλή ψευτο-ορθολογική αυτό-αναθέσμιση με την άνευ ορίων χρήση ψευτο-ορθολογικών όρων και μέσων («μεταρρυθμίσεις»!) κρύβεται η επίτευξη ενός μόνο σκοπού, η συνεχής αύξηση του κέρδους και του πλούτου με όλο και λιγότερο κόστος, με όλο και λιγότερους εργαζόμενους.

Γι’ αυτό ο καπιταλισμός σε οποιαδήποτε μορφή του δεν συνιστά λύση ούτε για τον άνθρωπο ούτε για την κοινωνία ούτε για τη φύση και τη ζωή πάνω στον πλανήτη. Γιατί η λύση, ή θα είναι συνολική και θα αφορά τη δημιουργία μιας νέας ορθολογικότητας και ευαισθησίας ή η καταστροφή θα είναι ολική.

Πηγή: artinews.gr



Γιώργος X. Παπασωτηρίου: Σχετικά με τον συντάκτη




Διαβάστε Περισσότερα »

Κυριακή, 18 Αυγούστου 2019

Η "ηλάγρα" κλείνει επικίνδυνα - Οι Τούρκοι προελαύνουν σε στεριά και θάλασσα

Κώστας Βενιζέλος


Καλά σχεδιασμένες κινήσεις σε θάλασσα και ξηρά γίνονται από την Τουρκία σε μια προσπάθεια πρώτον, να επιβληθούν νέα τετελεσμένα και δεύτερο, να αναβαθμίζονται και να ενισχύονται οι πιέσεις σε βάρος της ελληνικής πλευράς στην Κύπρο. Είναι προφανές πως η τουρκική επιθετικότητα έχει εισέλθει σε νέα φάση και αφορά όλα τα μέτωπα.

Στη θάλασσα, η Τουρκία συνεχίζει τις προκλήσεις τόσο με τις γεωτρήσεις, τις σεισμικές έρευνες όσο και τις στρατιωτικές ασκήσεις. Όλες οι ενέργειες αποσκοπούν στην επιβολή τετελεσμένων και την εδραίωση τους, καθώς στην Άγκυρα θεωρούν πως δεν μπορούν να ανατραπούν όσο συνεχίζονται και κλιμακώνονται.

Τα δυο γεωτρύπανα θα παραμείνουν στην περιοχή. Ο "Πορθητής", ο οποίος με βάση τον προγραμματισμό θα ολοκλήρωνε την γεώτρηση τον Αύγουστο στα δυτικά της Πάφου (36.5 ναυτικά μίλια από τον Ακάμα), αντιμετώπισε σοβαρά τεχνικά προβλήματα και θα παραμείνει μέχρι την αποκατάστασή τους για να συνεχίσει την αποστολή του. Το δεύτερο γεωτρύπανο, το "Γιαβούζ", έχει ξεκινήσει, ως γνωστό, τη γεώτρηση στην περιοχή της κατεχόμενης Καρπασίας (λιγότερο από 12 ναυτικά μίλια από τις ακτές). Πληροφορίες αναφέρουν πως φαίνεται ότι θα προχωρήσουν σε γεώτρηση σε άλλη κοντινή περιοχή, καθώς δεν προέκυψαν αποτελέσματα από την πρώτη προσπάθεια.

Την ίδια ώρα, το ερευνητικό σκάφος, "Μπαρμπαρός" συνεχίζει νοτίως της Κύπρου, ενώ δεν έχει ξεκαθαρίσει οριστικά που θα κατευθυνθεί το νέο απόκτημα της Τουρκίας, το "Oruc Reis". Ένα σενάριο είναι να σταλεί στην περιοχή του Καστελλόριζου. Αυτό το ενδεχόμενο αντιμετωπίζει επιφυλάξεις στα υψηλά δώματα της τουρκικής ηγεσίας, κυρίως από τους αξιωματούχους εκείνους, που θεωρούν πως δεν είναι η ώρα της αντιπαράθεσης με την Ελλάδα.

Εάν επικρατήσει αυτή η άποψη, το "Oruc Reis", είτε θα κινηθεί στα όρια των θαλάσσιων συνόρων της Ελλάδος είτε θα σταλεί νότια της Κύπρου. Σημειώνεται πως, εάν τελικά επιλεγεί η περιοχή νότια της Κύπρου, τότε το σκάφος θα κάνει τις ίδιες βασικά σεισμικές με εκείνες που έχει διενεργήσει το "Μπαρμπαρός".

Παραβιάσεις νεκρής ζώνης και σιωπή ΟΗΕ


Παράλληλα, έχουν προγραμματιστεί από την Τουρκία ναυτικές ασκήσεις στα ανοικτά της Λεμεσού, που γίνονται στο πλαίσιο των σχεδιασμών της Άγκυρας για αμφισβήτηση των κυριαρχικών δικαιωμάτων της Κυπριακής Δημοκρατίας αλλά και προώθησης των όσων έχουν εξαγγείλει σε σχέση και με τα ενεργειακά.

Οι κινήσεις προέλασης στη νεκρή ζώνη δεν αποτελούν πλέον μεμονωμένα περιστατικά, αλλά μια συστηματική μεθοδευμένη ενέργεια από την κατοχική Τουρκία. Σύμφωνα με ασφαλείς πληροφορίες, την τελευταία περίοδο, σημειώθηκαν αλλεπάλληλες ενέργειες από τον κατοχικό στρατό με παραβιάσεις εντός της νεκρής ζώνης.

Στις αρχές Αυγούστου, το κατοχικό καθεστώς κατασκεύασε στη νεκρή ζώνη της οδού Λήδρας, παρά την οδό Κύκκου, στέγαστρο. Η κατασκευή του στεγάστρου, το οποίο μέχρι και σήμερα παραμένει εκεί, συνιστά κίνηση προέλασης των κατοχικών δυνάμεων εντός της νεκρής ζώνης και μια σοβαρή συνεχιζόμενη παραβίαση.

Παρά τις διαμαρτυρίες της Κυπριακής Δημοκρατίας, δεν υπήρξε μετακίνηση, ούτε ο ΟΗΕ έχει προβεί σε οποιαδήποτε ενέργεια, επιβεβαιώνοντας την αδυναμία παρέμβασής του αλλά και την παθητική του στάση για τα όσα διαδραματίζονται στην γραμμή αντιπαράταξης.

Σημειώνεται συναφώς, πως από την περίοδο ανοίγματος της διόδου στην οδό Λήδρας οι Τούρκοι είχαν προσπαθήσει να εγκαταστήσουν δυνάμεις ή να κάνουν εμφανή την παρουσία τους στην οδό Κύκκου (είχε κατασκευαστεί στην περιοχή και γέφυρα) για να επεκτείνουν την κατεχόμενη περιοχή. Με την κατασκευή του στεγάστρου κάνουν ένα σημαντικό βήμα κατάληψης μέρους της νεκρής ζώνης.

Στην περιοχή του ξενοδοχείου Λήδρα Πάλας, από τον περασμένο Μάιο, οι κατοχικές δυνάμεις έχουν τοποθετήσει βαρέλια προς την πρόσβαση του κτιρίου, το οποίο στεγάζει τη Διοίκηση του τομέα 2 της ΟΥΝΦΙΚΥΠ, υποστηρίζοντας ότι είναι περιοχή υπό τον έλεγχό τους. Επιπλέον, ο τουρκικός στρατός κατοχής σε μια ακόμη παραβίαση του στην ίδια περιοχή, κοντά στο «Σπίτι της Συνεργασίας» επέκτεινε τον έλεγχο του στην περιοχή με την τοποθέτηση βαρελιών.

Στην περιοχή των Στροβιλιών


Στο νεκροταφείο Wayne’s Keep, που βρίσκεται στη νεκρή ζώνη στον Άγιο Δομέτιο και είναι αγγλικό, υπήρξαν κινήσεις από τον κατοχικό στρατό για να υποστηριχθεί ο ισχυρισμός ότι βρίσκεται στην κατεχόμενη περιοχή. Κινήσεις αμφισβήτησης που άρχισαν από τον Απρίλιο του 2018. Στις αρχές Ιουλίου, φέτος, υπήρξε κίνηση από τον τουρκικό στρατό, με παρουσία στην περιοχή. Ο τουρκικός στρατός, έχει διαμηνύσει σε εργαζόμενους του κοιμητηρίου, πως η περιοχή είναι υπό τον έλεγχο του και σε αυτόν είναι υπόλογοι.

Ο κατοχικός στρατός συνεχίζει τις παραβιάσεις και στην περιοχή των Στροβιλιών, όπου από τον περασμένο Φεβρουάριο οι κατοχικές δυνάμεις έχουν προωθηθεί και έχουν εγκλωβίσει τους κατοίκους, τους οποίους ελέγχουν όταν και όποτε εισέρχονται στα Στροβίλια από την περιοχή των Βάσεων. Επιμένουν, επίσης, όπως οι Ελληνοκύπριοι κάτοικοι ζητούν την άδεια τους για τη διακίνησή τους. Σημειώνεται μια νέα κίνηση αναβάθμισης και ενίσχυσης της παρουσίας τους έγινε τον περασμένο Ιούλιο. Επίσης, συνεχίζονται οι παραβιάσεις στις περιοχές Δένειας και Αυλώνας, στις οποίες στέλνουν εποίκους στα χωράφια Ελληνοκυπρίων γεωργών.

Είναι σαφές πως, η Άγκυρα κινείται με στόχο να εκφοβίσει τη Λευκωσία με αποτέλεσμα, είτε να αναγκασθεί να δεχθεί τους τουρκικούς όρους, είτε να αντιδράσει και να φορτωθεί την ευθύνη αποχώρησης από τις προετοιμασίες μιας νέας διαδικασίας. Κοντολογίς, η κατοχική δύναμη στήνει ένα σκηνικό, που παραπέμπει στο… «μπρός γκρεμός και πίσω ρέμα». Είναι σαφές πως με τις γεωτρήσεις υπάρχουν δυσκολίες, οι οποίες δεν είναι αξεπέραστες και θα συνεχιστούν. Ο πρώτος στόχος άλλωστε είναι πολιτικός, στρατηγικός και δευτερευόντως τα αποτελέσματα των γεωτρήσεων.

Τρόποι αποκλιμάκωσης


Ο στόχος της τουρκικής πλευράς ήταν και είναι η επιβολή νέων τετελεσμένων και η δημιουργία γκρίζων ζωνών, σε ξηρά και θάλασσα. Αυτό δεν είναι καινούργιο, είναι όμως πρόδηλο ότι αυτή η προσπάθεια κλιμακώνεται την περίοδο αυτή.

Σε στάση αναμονής βρίσκονται οι εμπλεκόμενοι στο Κυπριακό ενόψει της άφιξης της απεσταλμένης του ΟΗΕ, Τζέιν Χολ Λουτ στη Λευκωσία. Η επίσκεψή της τοποθετείται χρονικά στις αρχές Σεπτεμβρίου και η εντολή που έχει είναι η διαμόρφωση των λεγόμενων όρων αναφοράς. Αν και υπάρχουν διαφωνίες, που έχουν επιβεβαιωθεί και κατά τη συνάντηση του Προέδρου Αναστασιάδη και του κατοχικού ηγέτη, Μουσταφά Ακιντζί, ωστόσο, είναι σαφές πως μπορεί να βρεθεί «χρυσή τομή».

Για παράδειγμα, η Λευκωσία σημειώνει πως μπορούν να αποτελέσουν τους "όρους αναφοράς", η κοινή δήλωση του 2014, όλες οι μέχρι σήμερα συγκλίσεις και το πλαίσιο Γκουτέρες, όπως παρουσιάσθηκε στην Πενταμερή του Κραν Μοντάνα. Είναι προφανές πως υπάρχουν σε όλα αυτά διαφορετικές ερμηνείες, που δυσκολεύουν τις όποιες συζητήσεις θα ξεκινήσουν.

Εκτιμάται πως η κάθοδος της κ. Λουτ θα έχει προπαρασκευαστικό χαρακτήρα ενόψει της τριμερούς συνάντησης Γκουτέρες, Αναστασιάδη και Ακιντζί, στο τέλος Σεπτεμβρίου στη Νέα Υόρκη. Ο Γενικός Γραμματέας είναι εκείνος που θα καθορίσει τα επόμενα βήματα και ενδεχομένως την άτυπη Πενταμερή Διάσκεψη.

Είναι σαφές πως τόσο ο ΟΗΕ όσο και άλλοι παράγοντες θεωρούν πως θα βρεθεί μια διέξοδος, κυρίως ως προς τα ενεργειακά για να υπάρξει αποκλιμάκωση. Είναι δε προφανές πως την αποκλιμάκωση τη βλέπουν να περνά μέσα από την εμπλοκή της Τουρκίας στο κυπριακό φυσικό αέριο.

Οι πολιτικές, υπόγειες πολλές φορές, συγκρούσεις στα κατεχόμενα ενόψει των λεγόμενων προεδρικών «εκλογών», επηρεάζουν και τις επερχόμενες εξελίξεις στο Κυπριακό. Για τον Μουσταφά Ακιντζί σωσίβιο για να μπορεί να διασωθεί πολιτικά είναι η ύπαρξη κινητικότητας στο Κυπριακό. Για τον Οζερσάι, που φαίνεται να μην έχει την αναμενόμενη αποδοχή στα κατεχόμενα, αυτό που προέχει είναι ένα άλλο μοντέλο, αυτό της λειτουργίας δυο χωριστών οντοτήτων. Γι’ αυτό και προβάλλεται πλέον ως επιλογή, που καλοβλέπει και η Άγκυρα, εκείνη του ηγέτη του ΡΤΚ, Τουφάν Ερχιουρμάν.

Πηγή: slpress.gr



Κώστας Βενιζέλος Σχετικά με τον Συντάκτη




Διαβάστε Περισσότερα »

Live streaming στην Ασία: Μια κερδοφόρα βιομηχανία που προωθεί την μοναξιά

Κόσμος


Σε όλη την Ασία υπάρχει μια νέα τάση για να κερδίσουν οι άνθρωποι την διασημότητα που επιθυμούν: Το live streaming. Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι κάνουν αστεία, τρώνε και κοιμούνται, ενώ παρακολουθούνται από χιλιάδες έξυπνα τηλέφωνα και οθόνες υπολογιστών. Οι πιο επιτυχημένοι από αυτούς βγάζουν τόσα λεφτά μάλιστα που μπορούν να αγοράσουν τα δικά τους νησιά. Αλλά η βιομηχανία τροφοδοτεί την μοναξιά τόσο για τους «αστέρες» αυτής της «βιομηχανίας», όσο και για όσους τους παρακολουθούν.

Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα του Junji Chen, ο οποίος μετά από τη δουλειά του - εργάζεται σε εργοστάσιο υφασμάτων - ξοδεύει τον ελεύθερο χρόνο του παρακολουθώντας online την αγαπημένη του live streamer που είναι γνωστή ως Yutong. Έχοντας φύγει από το χωριό του για να δουλέψει στην Ταϊπέι, ο 42χρονος δεν έχει κοινωνική ζωή. Οι περισσότερες από τις σχέσεις του είναι διαδικτυακές, συνήθως με άτομα που δεν έχει συναντήσει ποτέ προσωπικά.

Η Yutong δεν μπορεί να δει τον Chen ή να ακούσει τη φωνή του, αλλά για αυτόν η σύνδεσή τους είναι αληθινή και αμοιβαία. Το μόνο που χρειάζεται για να νιώσει αυτή τη σύνδεση είναι το πάτημα ενός κουμπιού στην οθόνη, ενώ υπάρχει και χώρος για σχόλια στα οποία μπορεί να της εκφράσει τον θαυμασμό του, ακόμα και να της στείλει χρήματα με τη μορφή εικονικών αυτοκόλλητων.

Ένα αυτοκόλλητο μπορεί να κοστίσει πολλά δολάρια, και οι τιμές είναι γενικά εξαιρετικά υψηλές για έναν εργάτη σε μια χώρα που ο κατώτατος μισθός είναι χαμηλότερος από 5 δολάρια την ώρα. Αλλά για τους μοναχικούς θεατές όπως ο Junji, ο οποίος ξοδεύει το ένα τρίτο του μισθού του σε εικονικά αυτοκόλλητα, αξίζει τον κόπο.

Οι εφαρμογές live streaming έκαναν την εμφάνιση τους στην Κορέα το 2006, ως πλατφόρμες διασημοτήτων του διαδικτύου. Οι «διασημότητες» αυτές μιλάνε, τρώνε, χορεύουν ή ακόμα και κοιμούνται μπροστά σε μια κάμερα, σε ένα ιδιότυπο, νέας γενιάς Big Brother. Τώρα αυτές οι εφαρμογές είναι δημοφιλείς σε ολόκληρη την Κορέα, την Ιαπωνία, την Κίνα και την Ταϊβάν.

Οι πλατφόρμες όπως το 17 Media, που ιδρύθηκε στην Ταϊβάν το 2015, έχουν πάνω από 30 εκατομμύρια χρήστες παγκοσμίως και παράγουν καθημερινά 10.000 ώρες περιεχομένου. Πέραν των 10 εκατομμυρίων λήψεων εντός των πρώτων 250 ημερών, ο αρχικός ρυθμός ανάπτυξης του Media 17 ήταν πιο γρήγορος από ό, τι αυτός του Instagram ή του Facebook.

«Ψυχαγωγία» για όλο το 24ωρο


Όταν έφτασε στην Κίνα το 2017, η Chi Hui Lin άνοιξε για πρώτη φορά μια εφαρμογή live stream. Μεγαλώνοντας στην Ταϊβάν, παρακολούθησε την άνοδο της βιομηχανίας καθώς οι διαφημίσεις εμφανίστηκαν στις μεγάλες πόλεις και τα ονόματα των πλατφορμών αυτών έγιναν μέρος των καθημερινών συζητήσεων. Αλλά δεν αισθάνθηκε ποτέ υποχρεωμένη να τσεκάρει μια εφαρμογή. Ακόμη και όταν τελικά το έκανε, δεν το βρήκε ιδιαίτερα διασκεδαστικό. Η βιομηχανία είναι κατά κύριο λόγο - αλλά όχι αποκλειστικά - για γυναίκες live streamers που παρακολουθούνται από άνδρες οπαδούς. Παρ 'όλα αυτά, πυροδότησε την περιέργειά της.

Αλλά και στον Jerome Gence, φωτογράφο και φίλο της Lin, κέντρισε το ενδιαφέρον αυτού του είδους η σχέση των ανθρώπων κι έτσι αποφάσισε φωτογραφίσει μαζί με την Lin, live streamers και τους οπαδούς τους σε όλη την Ασία. Για πάνω από επτά μήνες, η Lin και ο Gence είχαν συναντήσεις με τις διασημότητες του διαδικτύου, από άντρες που καταναλώνουν τεράστιες ποσότητες φαγητού μέχρι γυναίκες που αλλάζουν το σχήμα του προσώπου τους με ειδικά φίλτρα.

Ανακάλυψαν επίσης ότι οι χνουδωτές καρέκλες και οι φανταχτερές ταπετσαρίες που φαίνονται σαν φόντο των live streamers δεν είναι ολόκληρη η εικόνα. «Βλέπετε ένα φοβερό φόντο αλλά από την άλλη μεριά μπορεί να μην έχουν ούτε παράθυρο ή να επικρατεί ένα χάος», ανέφερε ο Gence στο bbc.

Πίσω από τις οθόνες


Σε κάθε χώρα η βιομηχανία του live streaming, έχει διαφορετικούς κανόνες. Ο πρώτος σταθμός της Lin και του Gence ήταν η Red Media, μια κινεζική υπηρεσία ζωντανής ροής με γραφεία στο Xi'an και το Πεκίνο. Η Κίνα παρακολουθεί στενά όλα τα live streaming και απαγορεύει τις συζητήσεις σχετικά με πολιτικά θέματα. Εκεί συνάντησαν live streamers που ζούσαν σε μικρά διαμερίσματα με αυστηρούς κανονισμούς. Αντίθετα στην Ταϊβάν, την Ιαπωνία και την Κορέα, οι live streamers μπορούν να συμμετέχουν σε πολιτικές συζητήσεις και να δουλεύουν από το σπίτι κι όχι σε κάποιο γραφείο.

Η εργασία αυτή μπορεί να προκαλέσει σωματική και ψυχική βλάβη. Οι ώρες αιχμής είναι αργά τη νύχτα, που σημαίνει ότι όσοι ασχολούνται με αυτό έχουν ακανόνιστα προγράμματα ύπνου και συχνά εξαντλούνται. Μερικοί απομονώνονται από τους φίλους και την οικογένεια τους ή πάσχουν από κατάθλιψη. Στην Κορέα, όσοι τρώνε μεγάλες ποσότητες φαγητού μπροστά από την κάμερα - γνωστοί ως Mukbang - είναι επιρρεπείς στην παχυσαρκία, ενώ συχνά αναπτύσσουν προβλήματα υγείας, όπως καρδιακή ανεπάρκεια.

Όταν η Lala, διάσημη στην Ταϊβάν, πηγαίνει στη δουλειά, αφήνει την πεντάχρονη κόρη της, Mong Mong, στο σπίτι τους. Η μητέρα της Lala είπε στους Gence και Lin ότι φοβόταν ότι η κόρη της δεν είχε «κανονικές» σχέσεις εκτός live streaming - παρά το γεγονός ότι είχε σχεδόν 75.000 οπαδούς στο LiveAf, μια εφαρμογή της 17 Media.

Επειδή η επιτυχία του live streaming εξαρτάται από την ψηφιακή δημοτικότητά των προσώπων, αυτοί συχνά συνεχίσουν να κάνουν πράγματα που τους κάνουν κακό για να ευχαριστήσουν τους οπαδούς τους. Μόλις χαθεί η οικειότητα, θα χαθεί και το εισόδημα τους, άλλωστε. Οικονομικά, λίγοι μπορούν να ζήσουν μόνο από τη βιομηχανία. Σύμφωνα με τα στοιχεία του 2016 από την WeChat, μια κινεζική εφαρμογή κοινωνικών μέσων ενημέρωσης, περισσότερο από το 90% των live streamers έκαναν και δεύτερη δουλειά και μόνο το 17% παρέμεινε στη βιομηχανία για περισσότερα από δύο χρόνια. Ανεξάρτητα από αυτό, εταιρείες όπως η 17 Media βγάζουν πολλά χρήματα.

Εύκολοι στόχοι


Ο Kongto, ένας 32χρονος οπαδός που, ζει στο σπίτι με τους γονείς του στο Miaoli της Ταϊβάν δεν έχει φιλήσει ποτέ γυναίκα κι αισθάνεται πιο ικανός να εκφράσει την αγάπη για μια live streamer παρά για κάποια στην πραγματική ζωή. Παρακολουθεί την αγαπημένη του Yutong μόνος του, φοβούμενος την αντίδραση των γονιών του.

Ο Kongto, είναι ένας από τους πολλούς που παρακολουθούν live streams για την καταπολέμηση της μοναξιάς. Αυτό συμβαίνει ιδιαίτερα στις ασιατικές χώρες όπου πολλοί νέοι πρέπει να εγκαταλείψουν τα χωριά τους για να δουλέψουν στα εργοστάσια σε μεγαλύτερες πόλεις. Χωρίς ένα γνωστό πρόσωπο για να συναναστρέφονται, βρίσκουν μια εύκολη λύση στο live streaming.

Η ταχεία μετάβαση της Κίνας σε μια ατομικιστική κοινωνία διαδραματίζει σημαντικό ρόλο στην απόφαση των νέων να παρακολουθούν live streams, σύμφωνα με τον Nan Zhang, που κάνει μια έρευνα πάνω σε αυτή τη βιομηχανία. Επιπλέον, η πολιτική της Κίνας για τη γέννηση ενός παιδιού, που εγκρίθηκε για πρώτη φορά το 1980, είχε ως αποτέλεσμα εκατομμύρια εικοσάρηδες να έρθουν αντιμέτωποι με τη γυναικεία έλλειψη.

Οι επιπτώσεις


Οι λάτρεις του live streaming δημιουργούν μονόπλευρες σχέσεις και συχνά έχουν την ψευδαίσθηση της συντροφικότητας όταν στην πραγματικότητα το άλλο πρόσωπο τους προσφέρει ελάχιστα ή τίποτα σε αντάλλαγμα.

Ο Kostadin Kushlev, βοηθός καθηγητής ψυχολογίας στο Πανεπιστήμιο του Georgetown, έχει ερευνήσει τις επιπτώσεις του χρόνου που ξοδεύονται στην οθόνη. Διαπίστωσε ότι οι αλληλεπιδράσεις με κινητά τηλέφωνα ή άλλες συσκευές δεν μπορούν να αποφέρουν τα ίδια οφέλη με τις πραγματικές σχέσεις. «Αυτές οι συσκευές μπορούν να μας συνδέσουν, θεωρητικά», λέει ο Kushlev. «Νιώθουμε την ανάγκη να συνδεθούμε αλλά δεν μπορούμε».

Οι οπαδοί του live stream από τη μεριά τους πιστεύουν ότι παίρνουν κάτι από αυτή τη σχέση. Αλλά στο τέλος ο live streamer παίρνει απλά τα χρήματα και ο οπαδός του καταλήγει ακόμα πιο μόνος από πριν. Μερικοί οπαδοί εξακολουθούν να λένε ότι οι πλατφόρμες live streaming τους βοηθούν να καλλιεργήσουν φιλίες ή ακόμα και να αγαπήσουν, αλλά η πραγματικότητα είναι πολύ πιο θλιβερή.

Πηγή: tvxs.gr



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »