Τρίτη, 25 Ιουλίου 2017

Θλιβερό θέαμα ο πρωθυπουργός στην Κοζάνη, για την Παραγωγική Ανασυγκρότηση

Γιώργος Μπούτρης


Αντί υλοποίησης εξ αρχής προγράμματος παραγωγικής ανασυγκρότησης, με μοχλό τις λαϊκές δυνάμεις, όπως είναι ο μόνος δυνατός τρόπος και όπως θα αναμενόταν εάν επρόκειτο για μια ριζοσπαστική φιλολαϊκή κυβέρνηση από ένα πρωθυπουργό της «Αριστεράς», ο συνθηκολογήσας και επιβάλλων στους Έλληνες την οικονομία της αγοράς, ο κ. Τσίπρας και ο μεταλλαγμένος ΣΥΡΙΖΑ του, αφού με το μνημόνιο – γέφυρα στις 20.02.2015 συνταγματοποίησε τα προηγούμενα, συνομολόγησε το επαχθέστερο των μνημονίων (3ο) και το συμπλήρωμά του (3s) που είναι σχεδόν άλλο τόσο, μεταβάλλοντας εν τέλει την πατρίδα μας σε προτεκτοράτο των μεγάλων δυνάμεων της Δύσης, «πρότεινε» επικίνδυνες, επιβαλλόμενες από τα αφεντικά του, του ιερατείου της Ε.Ε., ακραίες, αποικιακού τύπου, νεοφιλελεύθερες πολιτικές και με ελιγμούς σέρφερ, συνεχίζει τον ίδιο επιβαλλόμενο καταστρεπτικό δρόμο της χώρας και των πολιτών.

Η πρότασή του, αφορά την υποτιθέμενη καλύτερη διαχείριση μιας αποδιαρθρωμένης και διαρκώς συρρικνούμενης παραγωγικής βάσης με συγκεντροποίηση και εντεινόμενη εξωστρεφή εξάρτηση και όχι ένα παραγωγικό μοντέλο στην κατεύθυνση της ανάπτυξης και του αναγκαίου κοινωνικού μετασχηματισμού της κοινωνίας.

Αλλά δεν «βλέπει» ότι η λαοθάλασσα, σηκώνει τεράστιο κύμα αλλαγής.

Με καθυστέρηση 2,5 ετών, εξήγγειλε τον Απρίλιο του 2017, ότι θα προχωρήσει το Σχέδιο της Παραγωγικής Ανασυγκρότησης (ΣΠΑ):

  1. Με 13 περιφερειακά συνέδρια και
  2. Με γενικό συνέδριο στο τέλος του 2017.

Είχε εστιάσει στην επιτάχυνση της δουλειάς: στα προγράμματα ΕΣΠΑ, κοινωφελούς εργασίας, καταπολέμησης της διαρθρωτικής ανεργίας και στην προστασία εργαζομένων να εργάζονται … όσο το επιτρέπει το θεσμικό πλαίσιο.

Από τότε, εύκολα είχε αντιληφθεί κανείς, ότι οι πρωθυπουργικές εξαγγελίες ήταν φιάσκο.

Όταν π.χ. μια τεράστια επένδυση της τάξεως των € 2 δις, εντάσεως εργασίας, μπορεί να απασχολεί το μέγιστο 10.000 εργαζόμενους, που ακόμη και 10 τέτοιες επενδύσεις θα απασχολούσαν 100.000 εργαζόμενους, την ώρα που το 1/3 του πληθυσμού είναι άνεργο, πόσο αστείο είναι να ποντάρει ο πρωθυπουργός στα ΕΣΠΑ που για να γίνει κάποιος ωφελούμενος πρέπει να συγχρηματοδοτεί (με ποιο κεφάλαιο μετά τις συνεχείς οικονομικές «αφαιμάξεις»;) και στην συνήθως 8-μηνη κοινωφελή εργασία, κάποιων μακροχρόνια ανέργων;

Εδώ και 40 έτη, η εφημερίδα ΝΑΥΤΕΜΠΟΡΙΚΗ, εκδίδει σε μηνιαία βάση περιοδικό κάθε μιας περιφέρειας, όπου αναφέρονται με λεπτομέρειες όλα τα σχετικά από τους ειδικούς της κάθε περιφέρειας (περιφερειάρχη, διευθυντή του επιμελητηρίου, διευθυντές οργανισμών, κλπ). Αυτό, δεν είναι κάτι προς ανακάλυψιν. Προφανώς, μια επικαιροποίηση των τελευταίων μηνών, που μπορούσε να σταλεί και με ηλεκτρονικό ταχυδρομείο, δεν συνιστά εύρεση του μίτου της Αριάδνης.

Τότε, για ποιο λόγο το πομπώδες ύφος των εξαγγελιών συνεδρίων «περιορισμένης κυβέρνησης»;

Αλήθεια, θα πάρει παράταση ζωής η κυβέρνηση, με αυτή την καταφανή υποκρισία περί ανάπτυξης;

Η πραγματικότητα


  1. Ο Γ. Α. Παπανδρέου, ως υπουργός εξωτερικών της κυβέρνησης Κ. Σημίτη, είχε υπογράψει στην Νίκαια το 2001, ότι από το 2003 οι χώρες που συμμετέχουν στην Ε.Ε. θα λειτουργούν με τους όρους της οικονομίας της αγοράς. Αυτό θα έπρεπε να ήταν θέμα δημοψηφίσματος, αλλά είχε περάσει στα «ψιλά» και ακόμη σήμερα, οι πολίτες δεν το γνωρίζουν.
  2. Η Ε.Ε. έχει καταφερθεί αρκετές φορές κατά των Ριζοσπαστικών κομμάτων, εξ ου και μετά την προεδροποίηση και την ομογενοποίηση (το ΔΗΚΚΙ δεν συμφώνησε), η επωνυμία Συνασπισμός Ριζοσπαστικής Αριστεράς – ΣΥ.ΡΙΖ.Α. (με τελείες), από το 2013 έγινε ΣΥΡΙΖΑ χωρίς τελείες.
  3. Όπως έχει παραδεχθεί στις 14.05.2017 και ο κυβερνητικός εκπρόσωπος κ. Τζανακόπουλος, σε ομιλία του: «Η Ε.Ε.είναι μια στρατηγική επιλογή των αναπτυγμένων οικονομιών της Ευρώπης στο να εκτεθούν – όσο το δυνατόν χωρίς περιορισμό – στον διεθνή ανταγωνισμό μεταξύ κεφαλαίων. Διότι στις αναπτυγμένες οικονομίες, ο μοναδικός τρόπος για να περιορίζεται διαρκώς το εργατικό κόστος είναι η διαρκής – και όσο το δυνατόν χωρίς όρια – έκθεση, ακριβώς στον ανταγωνισμό μεταξύ των διαφόρων κεφαλαίων που συγκροτούν τις ευρωπαϊκές οικονομίες.

Ο ρόλος των αγορών χρήματος στην Ευρώπη λειτουργεί ως ένας άλλος μηχανισμός πειθάρχησης των Ευρωπαϊκών κρατών και των ευρωπαϊκών κυβερνήσεων. Τα κριτήρια είναι:

  • Αν έχει αρκούντως απελευθερωμένη αγορά εργασίας
  • Αν έχει προχωρήσει στην απορρύθμιση του εργατικού δικαίου
  • Αν έχουν προχωρήσει οι ιδιωτικοποιήσεις
  • Αν είναι αρκετά υψηλή η ανταγωνιστικότητα μιας χώρας με όρους κεφαλαίου
  • Αν υπάρχει αρκετή δημοσιονομική αυστηρότητα, στα όρια του στραγγαλισμού ολόκληρων κοινωνιών, κλπ, κλπ, κλπ

Υποκατέστησαν εν μέρει τις αγορές ως αποκλειστικού μηχανισμού πειθάρχησης, συμπληρώνοντας τες με τις άτεγκτες αποφάσεις ανεξέλεγκτων υπερεθνικών οργάνων (τρόικα, κουαρτέτο, θεσμοί, όπως και να το πούμε). Σκληρά προγράμματα δημοσιονομικής προσαρμογής, λιτότητα, σκληρή απορρύθμιση, κατεδάφιση του κοινωνικού κράτους.

Πρέπει να καταλάβουμε ποιά είναι η μηχανική των προγραμμάτων δημοσιονομικής προσαρμογής, που είναι η τεχνολογία της εξουσίας, που προσομοιάζει με την αντίστοιχη μορφή μιας αποικιοκρατικής διακυβέρνησης. Μας λένε: Εάν θέλετε να μη χρεοκοπήσετε, τότε είστε αναγκασμένοι να ακολουθήσετε ότι σας επιβάλλουν οι θεσμοί. Και τότε (αν χρεοκοπήσετε), θα πρέπει μόνοι σας να βρείτε τον τρόπο του πως θα λύσετε το πρόβλημα.»

Στον ΣΥ.ΡΙΖ.Α., με τις τελείες στην επωνυμία, είχαμε το πρόγραμμα:


Στόχος 13 – Ανασυγκρότηση παραγωγικής βάσης – Τουρισμός, Στόχος 14 – Περιφερειακή πολιτική, Στόχος 17 – Ενίσχυση εισοδήματος, καταπολέμηση της φτώχειας, Στόχος 11 – Φορείς και οικονομικά υποκείμενα, Στόχος Τ3.03 – Ειδικά θέματα ακτοπλοΐας, κλπ, Στόχος 16 – Αγροτική ανάπτυξη, Στόχος 12 – Προστασία περιβάλλοντος, Στόχος 2 – Παιδεία, Στόχος 7 – Πολιτισμός, Μελέτη του Τομέα Οικ/κής Πολιτικής για τις ΔΕΚΟ (που συμμετείχε και ο γράφων, και ο οποίος είχε ξεκινήσει από περίπου 05.02.2015 να συνεισφέρει ατύπως και αφιλοκερδώς σε θέματα της Γραμματείας Εμπορίου, αλλά τα μάζεψε κι έφυγε στις 20.02.2015 λόγω της υπογραφής του μνημονίου – γέφυρα, για να μη χρησιμοποιηθούν οι προτάσεις του εναντίον της χώρας μας, όπως απεδείχθη αργότερα ότι έγινε σε άλλες περιπτώσεις).

Όμως, υπό τις παραπάνω συνθήκες 1) – 4), πώς να εκτελεστεί το πρόγραμμα του ΣΥ.ΡΙΖ.Α., όταν και η παρούσα κυβέρνηση αποδέχτηκε να συνθηκολογήσει υπογράφοντας μνημόνια;

Πολύ δε περισσότερο, πώς να εφαρμοστεί το πρόγραμμα του ΔΗΚΚΙ και της ΛΑ.Ε. για την παραγωγική ανασυγκρότηση, αφού αυτά αναφέρονται σε κεντρικά κατευθυνόμενη οικονομία, δημόσιες τράπεζες, διαγραφή του χρέους, επανεθνικοποίηση όλων των στρατηγικών υποδομών, δημοσίων επιχειρήσεων και οργανισμών, αυτοδιαχείριση επιχειρηματικών μονάδων από εργαζόμενους, κλπ;

Γιατί επίσης λέμε ότι ήταν θλιβερό θέαμα ο πρωθυπουργός στην Κοζάνη;


Διότι απέστη ακόμα και από «Το σχέδιο δράσης του Σύριζα για την καταπολέμηση της ανεργίας – 26.09.2014», όπου πέρα από την παραδοχή ότι έχει αποδιαρθρωθεί πλήρως το εργασιακό πρότυπο, διαλύοντας το προστατευτικό πλαίσιο της μισθωτής εργασίας, καταστρέφοντας τα στρώματα των αυτοαπασχολούμενων, γενικεύοντας την ευελιξία και την επισφάλεια στην αγορά εργασίας και ανατρέποντας δραστικά το συσχετισμό δύναμης εις βάρος της μισθωτής εργασίας και υπέρ του κεφαλαίου, αναφέρονται ότι «Άμεση επιδίωξη μιας κυβέρνησης με βάση το ΣΥΡΙΖΑ θα είναι να θέσει σε εφαρμογή ένα μίγμα πολιτικών που θα επιτρέψουν σε σύντομο διάστημα τη μέγιστη δυνατή αύξηση της απασχόλησης, με πρώτη προτεραιότητα τον δραστικό περιορισμό της μακροχρόνιας ανεργίας. Ο ΣΥΡΙΖΑ δεσμεύεται να δώσει αυτή τη μάχη, κινητοποιώντας δέσμη πολιτικών και αναπτυξιακών εργαλείων και σημαντικούς δημόσιους πόρους. Σε πρώτη φάση, η ακύρωση των μνημονίων, η αλλαγή της μακροοικονομικής πολιτικής και τα μέτρα αναδιανομής του εισοδήματος θα αυξήσουν τις θέσεις εργασίας, εφόσον η τόνωση της ενεργού ζήτησης θα προκαλέσει οικονομική ανάκαμψη. Η αύξηση της εισοδηματικής και κοινωνικής προστασίας των ανέργων αποτελεί πυλώνα του Σχεδίου Δράσης, εφόσον, πέραν της κοινωνικής της διάστασης, αυξάνει την ενεργό ζήτηση και, άρα, επενεργεί θετικά στην ανάπτυξη και την απασχόληση.

Συγκεκριμένα, σε πρώτη φάση, η ακύρωση των μνημονίων και τα άμεσα μέτρα στήριξης του εισοδήματος των λαϊκών τάξεων, με εμβληματικό μέτρο την επαναφορά του κατώτατου μισθού και του βασικού επιδόματος ανεργίας στα προ των μνημονίων επίπεδα, το σταμάτημα των απολύσεων στο δημόσιο και η ανάσχεση των απολύσεων στον ιδιωτικό τομέα μέσω της επαναφοράς της προ των Μνημονίων προστατευτικής νομοθεσίας, τα μέτρα ενίσχυσης της κοινωνικής προστασίας των ανέργων και οι προσλήψεις σε μόνιμες θέσεις του δημόσιου τομέα, δεν αποτελούν μόνο πολιτικές και μέτρα που αντιστοιχούν στο ταξικό πρόσημο του ΣΥΡΙΖΑ, που υπηρετεί πρωτίστως τα συμφέροντα της μισθωτής εργασίας.

Η μεγέθυνση της ανοιχτής στο διεθνή ανταγωνισμό ελληνικής οικονομίας δεν θα είναι διατηρήσιμη, εάν δεν αλλάξει το αναπτυξιακό πρότυπο και το παραγωγικό μοντέλο. Γι’ αυτό, συμπληρωματικά με τα υπόλοιπα μέτρα πολιτικής, θα υλοποιηθούν από δήμους και περιφέρειες προγράμματα απασχόλησης ανέργων μεγάλης κλίμακας σε δημόσια και κοινωνικής χρησιμότητας έργα που καλύπτουν ανικανοποίητη κοινωνική ζήτηση, στο πλαίσιο ενός ενισχυμένου προγράμματος δημοσίων επενδύσεων που θα υποστηρίξει την παραγωγική ανασυγκρότηση της οικονομίας.

Αυτά τα πολύ υψηλά ποσοστά ανεργίας δεν έπεσαν από τον ουρανό, αλλά είναι αποτέλεσμα της κρατικής πολιτικής που υλοποιεί κατά γράμμα τις επιταγές των Μνημονίων.

Αποτελούν συνέπεια της βαθειάς και παρατεταμένης ύφεσης που προκάλεσαν και συντηρούν οι πολιτικές πρωτοφανούς λιτότητας και εσωτερικής υποτίμησης, τις οποίες εφάρμοσαν όλες οι μνημονιακές κυβερνήσεις.

Στην πραγματικότητα, η αλματώδης άνοδος της ανεργίας υπήρξε και παραμένει ανομολόγητος στόχο των Μνημονίων, ως αναγκαία προϋπόθεση για να συντριβεί ολοσχερώς η διαπραγματευτική δύναμη των μισθωτών και των συνδικάτων ώστε να μειωθούν δραστικά οι μισθοί και να επιδεινωθούν περαιτέρω στην πράξη οι όροι εργασίας.

Μαζί με τους μνημονιακούς νόμους που, τα τελευταία χρόνια, εκθεμελίωσαν τα εργασιακά δικαιώματα, η μαζική ανεργία είναι το αποτελεσματικότερο εργαλείο για να μειωθούν οι μισθοί και το εργατικό κόστος στα επίπεδα των γειτονικών βαλκανικών χωρών και να διατηρηθεί εκεί τις επόμενες δεκαετίες.

Οι μόνες μεγάλες επενδύσεις που πραγματοποιούνται ή προβλέπονται είναι αυτές που αφορούν το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας και των πλουτοπαραγωγικών πόρων της χώρας.

Οι ιδιωτικοποιήσεις και οι εξαγορές δεν προσθέτουν στο παραγωγικό δυναμικό της οικονομίας – μπορεί μάλιστα και να το συρρικνώσουν σε κάποιες περιπτώσεις – και σίγουρα θα επιφέρουν άμεσα μειώσεις προσωπικού και ομαδικές απολύσεις, για τις οποίες πρόκειται να ελαστικοποιηθεί περαιτέρω το θεσμικό πλαίσιο.»

ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΚΑΙ ΑΛΛΑ ΠΟΛΛΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΡΓΑΣΙΑ, ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ Ο ΑΤΛΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΡΑΓΩΓΙΚΗ ΑΝΑΣΥΓΚΡΟΤΗΣΗ ΚΑΙ ΠΟΥ ΗΤΑΝ Η ΒΑΣΗ ΤΟΥ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΟΣ ΓΙΑ ΤΑ ΟΠΟΙΑ ΨΗΦΙΣΤΗΚΕ Ο ΣΥΡΙΖΑ, ΕΞΑΦΑΝΙΣΤΗΚΑΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΥ ΣΤΗΝ ΚΟΖΑΝΗ.

Συνθηκολογημένος και πολλαπλά ηττημένος πρωθυπουργός, σε ομιλία πλήρους αποδοχής και ευθυγράμμισης με τους όρους της κατοχής


Μετά από 2,5 έτη ακριβώς, από την ανάληψη της διακυβέρνησης της χώρας, στις 12.07.2017, στην Κοζάνη, έγινε το πρώτο από τα 13 περιφερειακά συνέδρια, αυτό για την παραγωγική ανασυγκρότηση της Δυτ. Μακεδονίας, όπου στην ομιλία του ο πρωθυπουργός, χωρίς -το βασικότερο- μελέτη συσχετισμών με το διεθνές περιβάλλον, επιχαίρει (ως καλό νέο) που η χώρα έχει έλλειμμα μόνο 1,2% του ΑΕΠ και το 2018 θα έχει πλεόνασμα 0,6% του ΑΕΠ.

Αυτό όμως οφείλεται κυρίως σε οικονομικό «στραγγαλισμό» των συνταξιούχων, των εργαζομένων και των μικρομεσαίων και είναι επίσης δείκτης αποεπένδυσης και ύφεσης.

Θλιβερή ηττημένη ομιλία προχειρότητας (αφού όλοι τους γνωρίζουν πως πρόκειται για πομφόλυγες) χωρίς συγκριτικά στοιχεία, χωρίς ουσιαστικούς ποιοτικούς και ποσοτικούς στόχους, παρά μόνο αναφορά από καταγραφές των τοπικών παραγόντων.

(Το φαντεζί σερβίρισμα έγινε από τα ΜΜΕ της συμφοράς μας και γι΄ αυτό καλούμε τους πολίτες να λαμβάνουν πληροφόρηση κατ΄ ευθείαν από τα αντιμνημονιακά, δημοκρατικά, πατριωτικά, προοδευτικά κόμματα.)

Τα «μεγάλα» στα οποία αναφέρθηκε ο πρωθυπουργός ήταν το ευκτέον ή «το όνειρον της θερινής νυκτός», όπως το ότι θα μπούμε σε … δυναμική ανάκαμψης, … εμπιστοσύνης, κλπ και ότι αναβαθμίζεται … το πλαίσιο δημοσιονομικής διαχείρισης.

Αυτά τα είπε γνωρίζοντας ότι υπό τις συνθήκες κατοχής που βιώνουμε δεν υπάρχει περίπτωση όχι μόνο να υπάρξει παραγωγική ανασυγκρότηση, αλλά ούτε και να ρισκάρει κάποιος να αυτοφυλακιστεί.

Αυτά τα είπε, γνωρίζοντας το ξεπούλημα της ΔΕΗ, την μείωση καύσης λιγνίτη και τη μείωση των εργαζομένων της περιοχής, προτείνοντας να γίνει ένας … νέος ενεργειακός σχεδιασμός.

Αυτά τα είπε, την στιγμή που τα πάρτυς (φοροδιαφυγή, εισφοροδιαφυγή, λαθρεμπόριο, αεριτζήδες, κρατικοδίαιτοι επιχειρηματίες, κλπ) συνεχίζονται, που ιμπεριαλιστές εξαναγκάζουν ελληνικές επιχειρήσεις να ξεπουλιόνται, κλπ, που επιβάλλεται στην Ελλάδα να νομοθετεί την μη δίωξη όσων συνεργάζονται με τους εισβολείς μέχρι και του σημείου να πληρώνει τα δικαστικά έξοδά τους, που δεν ελέγχονται οι καταστάσεις του υπουργείου οικονομικών των κινήσεων κεφαλαίων άνω των € 10.000, ούτε και των διάφορων «λιστών» και που οι ποινές όσων έχουν διασπαθίσει το δημόσιο χρήμα, είναι περίπου σαν … του Κώδικα Οδικής Κυκλοφορίας (Κ.Ο.Κ.).

Λυπούμεθα ότι, ο πρωθυπουργός ήταν στη δύσκολη θέση, για να συμπληρώσει μία ώρα ομιλίας, να ενθαρρύνει «στα λόγια» την ανάπτυξη περίπου 12 αγροτικών προϊόντων, ονομαστικά, όπως μόνο κάνει σε 1 σελίδα (από τις 200 του … προγράμματός του) για σχέδιο παραγωγικής ανασυγκρότησης, «μαθητευόμενος μάγος» που -επειδή ενοικιάζει χρόνο στην τηλεόραση για τα βιβλία που πουλάει- έχει φτιάξει και δεξιό κόμμα.

Αρκεί άραγε η ενθάρρυνση από ένα πρωθυπουργό με λόγια, για αύξηση των ήδη παραγομένων προϊόντων, όταν ακόμη και η φορολόγηση είναι αβάσταχτη, ή μήπως βρήκε (αλλά δεν το λέει) τους πελάτες που θα απορροφήσουν την πρόσθετη παραγωγή και τις τιμές; Μα τόσο «ελαφρύ» συνέδριο;

Θεωρούμε ότι ο πρωθυπουργός, για να μην περιέλθει σε τέτοια ένδεια επιχειρημάτων, που του την επιβάλλουν εξ αιτίας της συνθηκολόγησής του, θα έπρεπε να είχε παραιτηθεί και να παραδώσει σε μια συνεπή αριστερή κυβέρνηση, αντί να προσπαθεί πολώνεται με το επίσης συνθηκολογημένο δεξιό κόμμα της Ν.Δ. με σκοπό να εναλλάσσονται στην εξουσία.

Η «οικονομία της γνώσης»


Η αναφορά του πρωθυπουργού στην «οικονομία της γνώσης», είναι σημαντική. Αλλά αφορά το 1/100 της παραγωγικής ανασυγκρότησης.

Να θυμίσουμε ότι πριν περίπου 30 έτη ο Α. Παπανδρέου είχε δημιουργήσει Υπουργείο Έρευνας, μόνο κατ΄ όνομα, διότι απετελείτο από υπουργό άνευ χαρτοφυλακίου και προσωπικό μία γραμματέα, σε ένα δωμάτιο στην οδό Ερμού.

Επίσης, στην Κούβα, στη Βενεζουέλα και σε άλλες χώρες της Λατινικής Αμερικής, που παρέχουν δωρεάν παιδεία και εκπαίδευση, αν όποιος έλαβε αυτές τις δωρεάν υπηρεσίες δεν εργαστεί τουλάχιστον για 20 χρόνια στο κράτος που του τις παρείχε, τότε είτε τις πληρώνει, είτε μέρος της αμοιβής του επιστρέφεται στο κράτος αν εργαστεί σε άλλο κράτος.

Αυτό σημαίνει, πως η οικονομία της γνώσης πρέπει να προέρχεται από σοβαρή μελέτη για να είναι αποτελεσματική και η ίδια να υπόκειται σε διαδικασίες, που αν ξεκινούσαν από την πρώτη ημέρα, πιθανόν να μην είχε συμβεί τέτοια «φυγή μυαλών» από την Ελλάδα και να μη ξανασυμβεί και στο μέλλον το «άλλο κράτος να ξοδεύει το υστέρημά του και άλλο κράτος να ωφελείται».

Αλλά και σ΄ αυτή την περίπτωση, υπάρχει προγραμματισμένος ωφελημένος ιμπεριαλιστικός δάκτυλος κι έχει όνομα.

«Πολιτική με «το μαχαίρι στο λαιμό»;


Όταν οι «θεσμοί» στραγγίζουν οικονομικά το κράτος και τους πολίτες, όταν επιβάλλονται ποσοστώσεις, όταν απαγορεύεται από τους νόμους της Ε.Ε. ο προστατευτισμός, όταν συνεχώς περιορίζεται το Π.Δ.Ε., όταν, όταν, όταν, …. τι έννοια έχουν οι λέξεις που εκφώνησε ο πρωθυπουργός: «θα προστατευθούν», «θα βοηθηθούν», «θα ενισχυθούν», ή ακόμα και το ότι «θα επιλεγούν δυναμικές κατευθύνσεις ανάπτυξης της επιχειρηματικής δραστηριότητας»;

Ψυχραιμία. Οι πολίτες τους έχουν καταλάβει και γι΄ αυτό ένα τεράστιο κύμα πολιτών απαιτεί άμεση έξοδο από το € και από την Ε.Ε. από μια συνεπή Αριστερή, Πατριωτική, Δημοκρατική, Προοδευτική κυβέρνηση. Καθόλου ανασυγκρότηση μπορείτε να κάνετε μέσα σ΄ αυτή την Ε.Ε. και μέσα στο €. Εκτός ίσως από αεριτζήδικα έργα υποδομής. Κι αυτά διότι μας επιβάλλονται για άλλων οφέλη.

Εδώ μας έκλεψαν την ονομασία του τυριού «φέτα» σχεδόν παγκοσμίως και ο πρωθυπουργός κόμπασε ότι δεν μας την έκλεψαν οι … Ιάπωνες, στους οποίους μάλιστα άλλοι μπορούν να πουλάνε. Τι να λέμε τώρα;

Που είναι το επικίνδυνο του πράγματος, που προτείνει ο πρωθυπουργός;


  1. Η προώθηση της ποντικοπαγίδας, δηλαδή της δυνατότητας που δίνει η Ε.Ε. στους Δήμους, περιφέρειες κλπ να δανείζονται από το εξωτερικό, ώστε κάποτε να περιέλθει στα χέρια των ιμπεριαλιστών και ο κάθε Δήμος.
  2. Οι συστάδες (clusters), συνεργασίες που προβλέπονται και από την «Κοινή» Αγροτική Πολιτική (Κ.Α.Π.) και που σε ένα χρονικό ορίζοντα πολλές αγροτοκτηνοτροφικές συστάδες θα πρέπει να έχουν γίνει πυραμίδες με 2 μόνο εξαγωγείς, φανταστείτε ποιας εθνικότητας θα είναι και αν θα καθορίζουν ή όχι τις τιμές των παραγωγών.
  3. Οι τοπικές αλυσίδες αξίας, που πρέπει να συγχρηματοδοτούνται και αν θα επιβάλλονται χαμηλές τιμές, τότε θα πτωχεύουν και θα εξαγοράζονται οι παραγωγοί.

Υπενθυμίζουμε ότι στην 10-ετία του τότε ισχυρού Πασόκ, είχαν νομοθετηθεί και δημιουργηθεί δημοτικές επιχειρήσεις, οι οποίες και ήταν κεντρικά ανεξέλεγκτες. Το πιο εύκολο που έκαναν, ήταν ο Δήμος να τους αναθέτει τις μελέτες έργων, οι δημοτικές επιχειρήσεις να τις αναθέτουν σε μελετητικές εταιρείες, να χρεώνουν υψηλότερο ποσό τον Δήμο κι έτσι να βολεύονται ένας κόσμος στις δημοτικές επιχειρήσεις με όποιες προεκτάσεις, με μόνο πραγματικό τους έργο αυτό του λήπτη και διαβιβαστή φακέλων, ανεβάζοντας όμως το κόστος του έργου / του Δήμου / των δημοτών, χωρίς ποτέ να αποκτούν σχετική εμπειρία δημιουργίας της μελέτης.

Προτείνει αλήθεια η κυβέρνηση συμπλοκή των Δήμων με ξένες τράπεζες και με το Justice transition fund που το μεταφράζει Ευρωπαϊκό ταμείο δίκαιης μετάβασης, κλπ; Αλίμονο στους νέους και αλίμονό μας.

Για τις σκέτες ωραίες εκφράσεις όπως: Νέο επιχειρηματικό περιβάλλον, προσέλκυση νέων επενδύσεων, voucher εξωστρέφειας, κλπ, δεν αξίζει να αναφερθούμε.

Ούτε και θα σχολιάσουμε την παραμυθίαν, ότι επενδύσεις γίνονται καλύτερα με μια άλλη νεοφιλελεύθερη κυβέρνηση. Οι πολίτες τους κατάλαβαν.

Μια συνέχεια με μνημονιακούς στην κυβέρνηση, όχι μόνο δεν θα υλοποιήσει την μοναδική ελπίδα της χώρας μας, που είναι η παραγωγική ανασυγκρότηση, αλλά θα μας βυθίζει όλο και πιο βαθιά στον βυθό της κινούμενης άμμου των απαιτήσεων των ιμπεριαλιστών.

Ο ΣΤΟΧΟΣ ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟ Η ΥΠΟΤΙΘΕΜΕΝΗ ΜΕΙΩΣΗ ΤΗΣ ΑΝΕΡΓΙΑΣ ΚΑΤΑ 10% ΣΤΑ ΕΠΟΜΕΝΑ 5 ΕΤΗ, όπως ανέφερε ο πρωθυπουργός, πράγμα που μπορεί να κάνει μόνο με συνέχιση του κύματος μετανάστευσης Ελλήνων στο εξωτερικό, αφού θέλουν την Ελλάδα χωρίς Έλληνες ή με διαγραφές ανέργων από τον ΟΕΑΔ, ΑΛΛΑ Ο ΜΗΔΕΝΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΑΝΕΡΓΙΑΣ.

Ακόμα κι ένας άνεργος είναι άνεργος. Σκεφθείτε το στον εαυτό σας.

ΤΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΤΟΥ ΔΗΚΚΙ ΚΑΙ ΤΗΣ ΛΑΪΚΗΣ ΕΝΟΤΗΤΑΣ (ΛΑ.Ε.) ΕΧΟΥΝ ΑΜΕΣΟ – ΒΡΑΧΥΠΡΟΘΕΣΜΟ ΣΤΟΧΟ ΤΟΝ ΜΗΔΕΝΙΣΜΟ ΤΗΣ ΑΝΕΡΓΙΑΣ ΚΑΙ ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ ΕΙΣΟΔΗΜΑΤΑ ΚΑΙ ΠΑΡΟΧΕΣ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΠΟΛΙΤΕΣ ΓΙΑ ΜΙΑ ΑΞΙΟΒΙΩΤΗ ΖΩΗ.

Αν δεν είχαμε τέτοια λύση, δεν θα ήταν ανάγκη να προτείνουμε στους πολίτες να εμπιστευτούν το πρόγραμμά μας. Ένα πρόγραμμα, που έχει βασικό στόχο την ΕΘΝΙΚΗ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ και βασική αρχή το ότι «Πρέπει να σωθεί η πατρίδα για να σωθούν οι πολίτες».

Αυτά, σε ρυθμό υπαγόρευσης άμεσης απάντησης. Σας παρακολουθούμε. Θα επανέλθουμε.

Εν τω μεταξύ, μη γίνει καμιά ντροπή με αναθεώρηση του Συντάγματος εν μέσω κατοχής και καλοκαιριάτικα.

*Ο Γιώργος Μπούτρης είναι γραμματέας της Διοικούσας Επιτροπής του ΔΗΚΚΙ και μέλος της Θεματικής Επιτροπής Προγράμματος Παραγωγικής Ανασυγκρότησης της ΛΑ.Ε.

Πηγή: iskra.gr



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Τσίπρας, Βαρουφάκης, «φάρμακα» και μνημόνια!

Γεράσιμος Χολέβας


Άσχημο πράγμα στη ζωή να «σπάνε» οι φιλίες. Στις πολιτικές φιλίες τα πράγματα είναι λίγο διαφορετικά. Μπορεί να τα έχεις «σπάσει» με τον πολιτικό σου φίλο και να του κάνεις καλό, με τον τρόπο σου, ακόμα και με την επίθεση σου. Αυτό μπορεί να γίνει και από τις δύο πλευρές και να βγαίνετε κερδισμένοι – επικοινωνιακά – για λίγο διάστημα και οι δύο, να κερδίζει πόντους ο καθένας στα πολιτικά του σχέδια και …«καλή καρδιά». Απαραίτητη σημείωση: Για να γίνει κάτι τέτοιο δεν χρειάζεται συνεννόηση, ούτε κάποια συνωμοσία. Απλά η στιγμή μπορεί να βολεύει.

Ο πρωθυπουργός, Αλέξης Τσίπρας, στη συνέντευξη του στον βρετανικό Guardian είπε πως έκανε «λάθη», διευκρινίζοντας πως αναφέρεται και στην λανθασμένη «επιλογή ανθρώπων σε θέσεις-κλειδιά», στοχεύοντας στον πρώην υπουργό Οικονομικών του, Γιάνη Βαρουφάκη, ο οποίος πρωταγωνίστησε τις προηγούμενες μέρες με αφορμή το βιβλίο που έβγαλε αλλά και τις συνεντεύξεις που έδωσε για την περίοδο της κυβερνητικής του θητείας.

Διάλογοι – «φωτιά» από τον Βαρουφάκη, «σφάξιμο με το βαμβάκι από τον Τσίπρα». Φυσικά, και οι δύο πολιτικοί άνδρες συνεχίζουν εκτιμούν ο ένας τον άλλον και τα λοιπά και τα λοιπά.

Στα σχέδια, τα έργα και τις ημέρες του Γιάνη Βαρουφάκη, με πρωθυπουργό τον Αλέξη Τσίπρα, αναφερθήκαμε (Το σχέδιο των «παράλληλων πληρωμών» και οι απλήρωτοι – Παναγιώτης Θεοδωρόπουλος) και τους διαλόγους Τσίπρα – Βαρουφάκη χορτάσαμε να τους διαβάζουμε και να τους ακούμε από τα ΜΜΕ. Μάλιστα, η κόντρα Βαρουφάκη – Τσίπρα έφερε ορισμένα ΜΜΕ σε αμηχανία. Το ίδιο έπαθε και η ΝΔ. Δεν ήξερα ποιόν να διαλέξουν. Να επιτεθούν στον Τσίπρα που το έφερε το μνημόνιο ο άνθρωπος (μαζί τους) ή στον Βαρουφάκη, για να πούνε ότι ο ΣΥΡΙΖΑ είχε …άλλα σχέδια. Το πρόβλημα τους, βέβαια, είναι πως υπερασπίζονται ακριβώς την ίδια γραμμή σε κεντρικό επίπεδο: Μνημόνια, μνημόνια, μνημόνια και παραμονή στην Ευρωπαϊκή Ένωση ακόμα και με αλυσίδες στα πόδια.

Ο κύριος Βαρουφάκης ήταν το «σημαντικό asset» του κυρίου Τσίπρα (βίντεο – στο 1.15). Τα πράγματα έχουν αλλάξει και ο πρωθυπουργός μάλλον δεν έχει την ίδια άποψη για τον πρώην υπουργό Οικονομικών της πρώτης κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ. Συμβαίνουν αυτά.


Μετά από όλα αυτά τα ιδιαιτέρως σημαντικά για την εξέλιξη της πολιτικής φιλίας Τσίπρα – Βαρουφάκη θα θέλαμε να αναφερθούμε σε μια δήλωση του πρωθυπουργού στον Guardian που δεν συζητήθηκε ιδιαίτερα. Κατά τη γνώμη μας, εάν θυμηθεί κανείς και το 10% από εκείνα τα παλικαρίσια του ΣΥΡΙΖΑ πριν βγει στην κυβέρνηση, πρόκειται για μια άθλια δήλωση: Τι είπε ο καλός μας ο πρωθυπουργός;

Υποστήριξε πως ο συμβιβασμός ήταν η μόνη επιλογή, παρομοιάζοντας τα μέτρα λιτότητας με ένα φάρμακο που πρέπει να πάρει ο ασθενής και σημείωσε: «Κρατάς τη μύτη σου και το παίρνεις. Ξέρεις ότι δεν υπάρχει άλλος τρόπος επειδή έχεις δοκιμάσει οτιδήποτε άλλο για να επιβιώσεις, να μείνεις ζωντανός». Ολόκληρη η συνέντευξη του πρωθυπουργού στον Guardian (στα αγγλικά ) εδώ.

Αναρωτιόμαστε, ειλικρινά, ο πρώην υπουργός Οικονομικών τι γνώμη έχει για τέτοιου είδους… συνταγές; Μάλλον θα εξαρτάται εάν το φάρμακο είναι για …παθήσεις από το 70% ή το 30% του μνημονίου. Γιατί όπως έχει πει και ο ίδιος πρώην υπουργός Οικονομικών (κάπου εκεί κοντά στις «γέφυρες» για την αποδοχή του μνημονίου που ερχόταν – Φεβρουάριος 2015) «ως σώφρονες άνθρωποι, δεν έχουμε καμία αντίρρηση» με το 70% των μεταρρυθμίσεων που περιείχε το μνημόνιο ( βίντεο – στο 1.40).


Πηγή: imerodromos.gr



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Σκόπια: Ιστορία μας, αμαρτία μας...

Δημήτρης Μηλάκας


ΤΟ ΜΕΓΕΘΟΣ της αποτυχίας της πολιτικής που υιοθέτησε και ακολουθεί μέχρι σήμερα έναντι του προβλήματος των Σκοπίων το ελληνικό πολιτικό σύστημα συνοψίζεται σε δύο δεδομένα.

  • Πρώτον: Η υπόθεση αυτή παραμένει ακόμα «ανοιχτή» και αποτελεί παράγοντα αστάθειας στην περιοχή, γεγονός που δυσκολεύει κάθε ελληνική προσπάθεια να οικοδομηθεί ένα ασφαλές περιβάλλον, τουλάχιστον στα βόρεια σύνορα της χώρας.
  • Δεύτερον: Το ανοιχτό αυτό ζήτημα αποτελεί λαβή σε μοχλό πιέσεων που είναι σε θέση να χρησιμοποιήσουν εναντίον της χώρας και της κυβέρνησής της «φίλοι» και «σύμμαχοι».

ΠΡΟΦΑΝΩΣ δεν είναι τυχαία η στιγμή κατά την οποία το θέμα της ονομασίας της Πρώην Γιουγκοσλαβικής Δημοκρατίας της Μακεδονίας βγαίνει από τη διπλωματική ναφθαλίνη. Οι λόγοι προφανείς.

  • Πρώτον: Η Ελλάδα βρίσκεται στη χειρότερη δυνατή θέση από διπλωματικές δυνάμεις καθ’ ότι, ως χρεοκοπημένη και υπό εποπτεία χώρα, είναι υποχρεωμένη να παλεύει για να ξεπληρώνει τους δανειστές και να αντιμετωπίζει την χειροπιαστή τουρκική απειλή.
  • Δεύτερον: Η αμερικανορωσική κόντρα εκδηλώνεται παραδοσιακά στα Βαλκάνια όπου οι Αμερικανοί διακρίνουν μια μαύρη τρύπα στον σχεδιασμό τους, αφού η ΠΓΔΜ δεν είναι μέλος του ΝΑΤΟ εξ αιτίας των ελληνικών αντιρρήσεων.
  • Τρίτον: Ο αλβανικός αλυτρωτισμός και το όραμα των Τιράνων για αλβανική εθνική ολοκλήρωση κρατά ζωντανούς τους πειρασμούς για αλλαγή συνόρων με εξαφάνιση και διαμελισμό της ΠΓΔΜ.

ΑΥΤΟ ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ μπορεί να σημάνει γενικότερη ανάφλεξη στην περιοχή με την εμπλοκή Σέρβων και Βούλγαρων. Επίσης, μια αναστάτωση τέτοιας κλίμακας σε αμερικανικό οικόπεδο όπως είναι τα Βαλκάνια, προφανώς θα δημιουργήσει ευκαιρίες για ρωσικές παρεμβάσεις…

ΑΥΤΟ ΤΟ ΘΕΜΑ, λοιπόν, μπορεί να «σφραγιστεί» μέσα στους μηχανισμούς του ΝΑΤΟ, όπου θα πρέπει να ενταχθεί η ΠΓΔΜ. Σ’ αυτό ακριβώς το σημείο βρισκόμαστε, για άλλη μια φορά, σήμερα. Οι Αμερικανοί πιέζουν την ελληνική κυβέρνηση να συμφωνήσει, ουσιαστικά, με αυτό που είχε διαφωνήσει ο τότε πρωθυπουργός Κώστας Καραμανλής, όταν στη σύνοδο του ΝΑΤΟ στο Βουκουρέστι δεν δέχτηκε να μπει η χώρα αυτή στη συμμαχία με προσωρινή ονομασία.

ΤΙ ΘΑ ΠΡΑΞΕΙ η σημερινή κυβέρνηση, μένει να το δούμε. Προς το παρόν διαβουλεύεται με τον παλιό μας γνώριμο (από το 1993) Μάθιου Νίμιτς, ο οποίος έχει οριστεί επιτετραμμένος των Ηνωμένων Εθνών για το ζήτημα της διένεξης για την ονομασία της Πρώην Γιουγκοσλαβικής Δημοκρατίας της Μακεδονίας.

Πηγή: topontiki.gr



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Οι Παλαιστίνιοι έχουν νόμιμο δικαίωμα στον ένοπλο αγώνα

Του Stanley L Cohen


Έχουν περάσει πολλά χρόνια από τότε που το δικαίωμα στην αντίσταση και μάλιστα στον ένοπλο αγώνα έχει παγιωθεί και αναγνωρισθεί βάσει του διεθνούς δικαίου. Σύμφωνα με το διεθνές ανθρωπιστικό δίκαιο, οι πόλεμοι εθνικής απελευθέρωσης έχουν εγκριθεί ρητά με την υιοθέτηση του Πρόσθετου Πρωτοκόλλου Ι στις Συμβάσεις της Γενεύης του 1949 (pdf) ως ουσιαστικό δικαίωμα για την προστασία όλων των κατεχόμενων λαών.

Εδώ και δεκαετίες, η Γενική Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών - που περιγράφηκε κάποτε ως η συλλογική συνείδηση ​​του κόσμου - έχει τονίσει το δικαίωμα των λαών στην αυτοδιάθεση, την ανεξαρτησία και τα ανθρώπινα δικαιώματα.

Πράγματι, ήδη από το 1974, το ψήφισμα 3314 της Γενικής Συνέλευσης των Ηνωμένων Εθνών απαγόρευσε στα κράτη να "ασκούν οποιαδήποτε στρατιωτική κατοχή, όσο προσωρινή κι αν είναι αυτή".

Στο σχετικό μέρος, το ψήφισμα επιβεβαίωσε όχι μόνο το δικαίωμα "της αυτοδιάθεσης, της ελευθερίας και της ανεξαρτησίας [...] των λαών που αναγκάστηκαν να στερηθούν αυτό το δικαίωμα, [...] ιδιαίτερα οι λαοί κάτω από αποικιακά και ρατσιστικά καθεστώτα ή άλλες μορφές ξένης κυριαρχίας", αλλά τόνισε το δικαίωμα των κατακτηθέντων να "αγωνίζονται ... και να ζητούν και να λαμβάνουν υποστήριξη" στην προσπάθειά τους.

Ο όρος "ένοπλος αγώνας" υπονοείται χωρίς συγκεκριμένο ορισμό σε αυτό το ψήφισμα, αλλά και σε άλλα πιο πρόσφατα που υποστηρίζουν το δικαίωμα των αυτοχθόνων να εκδιώξουν έναν κατακτητή.

Αυτή η ανακρίβεια επρόκειτο να αλλάξει στις 3 Δεκεμβρίου 1982. Εκείνη την εποχή, η απόφαση 37/43 του ΟΗΕ έδωσε τέλος σε κάθε αμφιβολία ή συζήτηση σχετικά με το νόμιμο δικαίωμα των λαών να αντιστέκονται στις δυνάμεις κατοχής με οποιοδήποτε νόμιμο μέσο. Το ψήφισμα επιβεβαίωσε "τη νομιμότητα του αγώνα των λαών για ανεξαρτησία, εδαφική ακεραιότητα, εθνική ενότητα και απελευθέρωση από την αποικιοκρατική και ξένη κυριαρχία και την ξένη κατοχή με όλα τα διαθέσιμα μέσα, συμπεριλαμβανομένου του ένοπλου αγώνα".

Μια χειροπιαστή ψευδαίσθηση

Αν και το Ισραήλ προσπάθησε ξανά και ξανά να αναδιατυπώσει την αναμφισβήτητη πρόθεση αυτού του συγκεκριμένου ψηφίσματος και να θέσει την εδώ και μισό αιώνα κατοχή της Δυτική Όχθης και της Γάζας πέρα ​​από την εφαρμογή του, αποδεικνύεται από το ίδιο το ψήφισμα πως η προσπάθειά του είναι πολύ αδύναμη. Στο σχετικό μέρος, το άρθρο 21 του ψηφίσματος καταδίκασε έντονα τις "επεκτατικές δραστηριότητες του Ισραήλ στη Μέση Ανατολή και τον συνεχή βομβαρδισμό των Παλαιστινίων πολιτών, που αποτελούν σοβαρό εμπόδιο για την πραγματοποίηση της αυτοδιάθεσης και της ανεξαρτησίας του παλαιστινιακού λαού".

Πάντα πρόθυμοι να ξαναγράψουν την ιστορία, πολύ πριν από την ίδρυση των Ηνωμένων Εθνών, οι Ευρωπαίοι Σιωνιστές μετανάστευσαν στην Παλαιστίνη χρίζοντας τους εαυτούς τους απελευθερωτές, και με στρατιωτικές ομάδες όπως οι Ιργκούν, Λέχι και άλλες ξεκίνησαν μια μακροχρόνια δεκαετία βασανιστηρίων.

Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, στόχος δεν ήταν μόνο οι αυτόχθονες Παλαιστίνιοι, από τους οποίους χιλιάδες σφαγιάστηκαν, αλλά και η βρετανική αστυνομία και το στρατιωτικό προσωπικό που διατηρούσε από καιρό μια αποικιακή παρουσία εκεί.

Μια ιστορία των σιωνιστικών επιθέσεων

Καθώς οι Ισραηλινοί θρηνούν την απώλεια δύο στρατιωτών τους που σκοτώθηκαν την περασμένη εβδομάδα (21/07/2017) στην Ιερουσαλήμ από Παλαιστίνιους, σε μια νόμιμη πράξη αντίστασης, είναι χρήσιμο να τοποθετήσουμε τα γεγονότα στο σωστό τους ιστορικό πλαίσιο.

Πολλά χρόνια πριν, περιγράφοντας τους Βρετανούς ως κατοχική δύναμη στην «πατρίδα τους», οι σιωνιστές στόχευαν αμείλικτα τη βρετανική αστυνομία και τις στρατιωτικές μονάδες, σε όλη την Παλαιστίνη και αλλού.

Στις 12 Απριλίου 1938, η σιωνιστική Ιργκούν δολοφόνησε δύο Βρετανούς αστυνομικούς σε βομβαρδισμό αμαξοστοιχιών στη Χάιφα. Στις 26 Αυγούστου 1939, δύο Βρετανοί αξιωματικοί σκοτώθηκαν από νάρκη της Ιργκούν, στην Ιερουσαλήμ. Στις 14 Φεβρουαρίου 1944, δύο βρετανοί αστυνομικοί πυροβολήθηκαν όταν επιχείρησαν να συλλάβουν ανθρώπους που έκαναν αφισοκόλληση στη Χάιφα. Στις 27 Σεπτεμβρίου 1944, περισσότερα από 100 μέλη της Ιργκούν επιτέθηκαν σε τέσσερις βρετανικές αστυνομικές μονάδες, τραυματίζοντας εκατοντάδες αξιωματικούς. Δύο ημέρες αργότερα ένας ανώτερος Βρετανός αστυνομικός του Τμήματος Πληροφοριών δολοφονήθηκε στην Ιερουσαλήμ.

Την 1η Νοεμβρίου 1945, ένας άλλος αστυνομικός σκοτώθηκε κατά τον βομβαρδισμό τρένου. Στις 27 Δεκεμβρίου 1945, επτά βρετανοί αξιωματικοί έχασαν τη ζωή τους σε βομβιστική επίθεση στην έδρα της αστυνομίας στην Ιερουσαλήμ. Από τις 9 έως τις 13 Νοεμβρίου του 1946, σε μια σειρά βομβιστικών επιθέσεων με νάρκες και βόμβες σε βαλίτσες σε σιδηροδρομικούς σταθμούς, τραίνα και τραμ, σκοτώθηκαν 11 Βρετανοί στρατιώτες και αστυνομικοί και οκτώ Άραβες στρατιώτες.

Τέσσερις ακόμα αξιωματικοί δολοφονήθηκαν σε άλλη επίθεση σε έδρα της αστυνομίας, στις 12 Ιανουαρίου 1947. Εννέα μήνες αργότερα, τέσσερις Βρετανοί αστυνομικοί δολοφονήθηκαν σε ληστεία τράπεζας από την Ιργκούν και τρεις ημέρες αργότερα, στις 26 Σεπτεμβρίου 1947, 13 επιπλέον αξιωματικοί σκοτώθηκαν σε άλλη τρομοκρατική επίθεση σε βρετανικό αστυνομικό τμήμα.

Πρόκειται για μερικές από τις πολλές επιθέσεις των σιωνιστών εναντίον της βρετανικής αστυνομίας που από τους Ευρωπαίους Εβραίους θεωρήθηκαν ως νόμιμοι στόχοι μιας εκστρατείας που περιέγραψαν ως απελευθέρωση ενάντια σε μια κατοχική δύναμη.

Καθ 'όλη τη διάρκεια αυτής της περιόδου, οι σιωνιστές πραγματοποίησαν επίσης αμέτρητες επιθέσεις σε βρετανικές στρατιωτικές και αστυνομικές εγκαταστάσεις, κυβερνητικά γραφεία και πλοία, συχνά με βόμβες. Επίσης, είχαν σαμποτάρει σιδηροδρόμους, γέφυρες και εγκαταστάσεις πετρελαίου. Δεκάδες οικονομικοί στόχοι δέχθηκαν επίθεση, μεταξύ των οποίων 20 τραίνα που υπέστησαν βλάβη ή εκτροχιασμό, και πέντε σιδηροδρομικοί σταθμοί. Πραγματοποιήθηκαν πολυάριθμες επιθέσεις εναντίον της πετρελαϊκής βιομηχανίας, συμπεριλαμβανομένης της επίθεσης τον Μάρτιο του 1947, σε ένα διυλιστήριο πετρελαίου Shell στη Χάιφα το οποίο κατέστρεψε περίπου 16.000 τόνους πετρελαίου.

Σιωνιστές σκότωσαν Βρετανούς στρατιώτες σε όλη την Παλαιστίνη, χρησιμοποιώντας παγίδες, ένοπλες εισβολές, ελεύθερους σκοπευτές και εκρήξεις οχημάτων.

Μία επίθεση, ειδικότερα, συνοψίζει τη δραστηριότητα εκείνων που, χωρίς καμία ισχύ του διεθνούς δικαίου εκείνη την εποχή, δεν είδαν κανένα περιορισμό στις προσπάθειές τους να «απελευθερώσουν» μια γη που είχαν, σε μεγάλο βαθμό, μεταναστεύσει μόλις πρόσφατα.

Το 1947, η Ιργκούν απήγαγε δύο ανεξάρτητους αξιωματικούς του Βρετανικού Στρατιωτικού Συνασπισμού και απειλούσε να τους κρεμάσει εάν θα εκτελούνταν με θανατικές ποινές τρία από τα μέλη τους. Όταν αυτά τα τρία μέλη της Ιργκούν εκτελέστηκαν με απαγχονισμό, οι δύο Βρετανοί λοχίες κρεμάστηκαν σε αντίποινα σε ένα άλσος με ευκάλυπτους.

Αναγγέλλοντας την εκτέλεσή τους, η Ιργκούν δήλωσε ότι οι δύο Βρετανοί στρατιώτες κρεμάστηκαν μετά από την καταδίκη τους για «εγκληματικές αντι-εβραϊκές δραστηριότητες» που περιελάμβαναν: παράνομη είσοδο στην εβραϊκή πατρίδα και συμμετοχή σε βρετανική εγκληματική τρομοκρατική οργάνωση - γνωστή ως στρατό κατοχής - η οποία ήταν "υπεύθυνη για τα βασανιστήρια, τη δολοφονία, την απέλαση και την άρνηση του εβραϊκού λαού να ζήσει". Οι στρατιώτες κατηγορήθηκαν επίσης για παράνομη κατοχή όπλων, αντι-εβραϊκή κατασκοπεία με πολιτικά ρούχα και προμελετημένα εχθρικά σχέδια ενάντια στην αντίσταση (pdf).

Πέρα από τα εδαφικά όρια της Παλαιστίνης, στα τέλη του 1946-47 συνεχίστηκε μια εκστρατεία της τρομοκρατίας για τους Βρετανούς. Πράξεις δολιοφθοράς πραγματοποιήθηκαν σε βρετανικές στρατιωτικές οδούς μεταφοράς στη Γερμανία. Ο Λέχι προσπάθησε επίσης ανεπιτυχώς να ρίξει μια βόμβα στη Βουλή των Κοινοτήτων από ένα ναυλωμένο αεροπλάνο που πετούσε από τη Γαλλία και τον Οκτώβριο του 1946 βομβάρδισε τη βρετανική πρεσβεία στη Ρώμη. Ένας αριθμός άλλων εκρηκτικών συσκευών πυροδοτήθηκαν εντός και γύρω από στρατηγικούς στόχους στο Λονδίνο. Κάποιες 21 βόμβες επιστολών απευθύνονταν σε διάφορες χρονικές στιγμές σε ανώτερους βρετανούς πολιτικούς ηγέτες. Πολλοί παρεμποδίστηκαν, ενώ άλλοι έφτασαν στους στόχους τους, αλλά ανακαλύφθηκαν πριν μπορέσουν να αποχωρήσουν.

Η ακριβή τιμή της αυτοδιάθεσης

Η αυτοδιάθεση είναι μια δύσκολη πορεία, που στοιχίζει ακριβά σε όσους είναι υπό κατοχή. Στην Παλαιστίνη, ανεξάρτητα από το όπλο της επιλογής - φωνή, στυλό ή όπλο - υπάρχει μια ακριβή τιμή που πρέπει να πληρωθεί για τη χρήση του.

Σήμερα, η φράση «Λέμε την Αλήθεια στην Εξουσία» έχει γίνει πολύ δημοφιλής έκφραση αντίστασης στους νεοφιλελεύθερους κύκλους και τις κοινωνίες. Στην Παλαιστίνη, ωστόσο, για τους καταδιωκόμενους και καταπιεσμένους, είναι μια ορατή διαδρομή προς τη φυλακή ή το θάνατο. Ωστόσο, για όλες τις γενιές των Παλαιστινίων που τους έχει αφαιρεθεί το δικαίωμα της ελευθερίας, η ιστορία διδάσκει ότι απλώς δεν υπάρχει άλλη επιλογή.

Η σιωπή είναι υποταγή. Η σιωπή είναι προδοσία προς όλους εκείνους που ήρθαν και όσους θα ακολουθήσουν.

Όσοι δεν έχουν αισθανθεί ποτέ τον συνεχή ζυγό της καταπίεσης ή που δεν τον έχουν δει από κοντά είναι αδύνατον να τον κατανοήσουν. Η Κατοχή είναι πολύ βαριά για αυτούς που είναι υπό κατοχή κάθε μέρα και με κάθε τρόπο, περιορίζοντας την ίδια την ύπαρξή τους.

Τα σημεία ελέγχου, τα όπλα, οι εντολές, η φυλακή και ο θάνατος είναι οι συντροφικοί ταξιδιώτες για όσους είναι υπό κατοχή είτε πρόκειται για βρέφη, για εφήβους, για ηλικιωμένους είτε για αυτούς που παγιδεύονται από τα τεχνητά όρια των συνόρων τα οποία δεν ελέγχουν.

Στις οικογένειες των δύο ισραηλινών δρούζων αστυνομικών που έχασαν τη ζωή τους, προσπαθώντας να ελέγξουν ένα μέρος που δεν ήταν δικό τους, εκφράζω τα συλλυπητήριά μου. Αυτοί οι νεαροί άνδρες, όμως, δεν χάθηκαν αγωνιζόμενοι στην αντίσταση, αλλά θυσιάστηκαν πρόθυμα από μια κακή κατοχή που δεν έχει καθόλου νομιμότητα.

Τελικά, αν πρέπει να θρηνήσουμε για κάποιους  θα πρέπει να είναι για τους 11.000.000 Παλαιστίνους που έχουν υποστεί την ισραηλινή κατοχή είτε στην Παλαιστίνη είτε έξω από αυτή, που τους έχει αφαιρεθεί το δικαίωμα μιας ουσιαστικής φωνής και ευκαιρίας καθώς ο κόσμος υποστηρίζει δικαιολογίες χτισμένες σε μεγάλο βαθμό από την πολιτική που φέρει το αστέρι του Δαβίδ.

Δεν περνάει ούτε μια μέρα χωρίς τον συγκλονιστικό θρήνο ενός λαού να παρακολουθεί ένα βρέφος του τυλιγμένο σε ταφικό σάβανο, που του αφαίρεσαν τη ζωή γιατί η ηλεκτρική ενέργεια ή η μετακίνηση έχουν γίνει ένα διεστραμμένο προνόμιο που κρατά εκατομμύρια όμηρους στις πολιτικές ιδιοτροπίες των λίγων. Είτε είναι Ισραηλινοί είτε Αιγύπτιοι είτε αυτοί που ισχυρίζονται ότι φέρουν το μανδύα της παλαιστινιακής πολιτικής ηγεσίας, η ευθύνη της παιδοκτονίας στη Γάζα είναι δική τους και μόνο δική τους.

«Εάν δεν υπάρχει αγώνας, δεν υπάρχει πρόοδος»

Οι τρεις νεαροί, ξαδέρφια, που θυσίασαν οικειοθελώς τη ζωή τους στην επίθεση κατά των δύο ισραηλινών αξιωματικών στην Ιερουσαλήμ, δεν το έκαναν σαν μια κενή χειρονομία που γεννήθηκε από απελπισία, αλλά μάλλον μια πράξη που δηλώνει υπερηφάνεια και υποστηρίζει τον αγώνα για την ελευθερία με κάθε κόστος.

Εδώ και 70 χρόνια δεν πέρασε ούτε μια μέρα χωρίς την απώλεια νεαρών παλαιστινίων, γυναικών και ανδρών που, με τραγικό τρόπο, βρήκαν μεγαλύτερη αξιοπρέπεια και ελευθερία στο μαρτύριο από ό, τι στην υποτακτική και παθητική ζωή υπό τον έλεγχο εκείνων που τόλμησαν να καθορίσουν τις παραμέτρους της ζωής τους.

Εκατομμύρια από εμάς σε όλο τον κόσμο ονειρεύονται έναν καλύτερο χρόνο και χώρο για τους Παλαιστίνιους όπου ελεύθεροι θα απλώσουν τα φτερά τους, θα πετάξουν, θα ανακαλύψουν ποιοι είναι και τι θέλουν να γίνουν. Μέχρι τότε, δεν λυπάμαι για την απώλεια εκείνων που σταματούν την πτήση τους. Αντ' αυτού, επικροτώ εκείνους που τολμούν να αγωνιστούν, τολμούν να κερδίσουν - με οποιοδήποτε μέσο είναι απαραίτητο.

Δεν υπάρχει κάτι μαγικό στην αντίσταση και τον αγώνα. Όσοι αντιστέκονται υπερβαίνουν τον χρόνο και τον τόπο και βρίσκουν νόημα και σθένος μέσα από αυτό που είναι το φυσικό και που μας οδηγεί όλους - να είμαστε ελεύθεροι να καθορίζουμε το ρόλο της ζωής μας. Αλλά στην Παλαιστίνη δεν υπάρχει τέτοια ελευθερία.

Στην Παλαιστίνη, το διεθνές δίκαιο αναγνωρίζει τα θεμελιώδη δικαιώματα στην αυτοδιάθεση, την ελευθερία και την ανεξαρτησία των κατεχομένων. Στην Παλαιστίνη, αυτό περιλαμβάνει το δικαίωμα στον ένοπλο αγώνα, αν είναι απαραίτητο.

Πριν από πολύ καιρό, ο φημισμένος υπέρμαχος της κατάργησης της δουλείας, Φρέντερικ Ντάγκλας, πρώην σκλάβος και ο ίδιος, έγραψε κάποια λόγια σχετικά με τη σημασία του αγώνα. Αυτές οι λέξεις ταιριάζουν σήμερα στην Παλαιστίνη όπως ακριβώς ταίριαζαν και πριν από 150 χρόνια στην καρδιά του προπολεμικού Νότου, στις Ηνωμένες Πολιτείες:

"Εάν δεν υπάρχει αγώνας, δεν υπάρχει πρόοδος. Όσοι διακηρύσσουν ότι ευνοούν την ελευθερία ενώ υποτιμούν την αναταραχή, είναι άτομα που θέλουν καλλιέργειες χωρίς να οργώνουν το έδαφος, θέλουν βροχή χωρίς κεραυνούς και αστραπές, θέλουν τον ωκεανό χωρίς τον φοβερό βόμβο των υδάτων του. Αυτός ο αγώνας μπορεί να είναι ηθικός ή μπορεί να είναι σωματικός ή μπορεί να είναι τόσο ηθικός όσο και σωματικός, αλλά σίγουρα πρέπει να υπάρχει αγώνας. Η εξουσία δεν παραχωρεί τίποτα χωρίς απαίτηση. Ποτέ δεν το έκανε και ποτέ δεν θα το κάνει".
Ο Stanley L. Cohen είναι δικηγόρος και ακτιβιστής των ανθρωπίνων δικαιωμάτων που έχει κάνει εκτενή δουλειά στη Μέση Ανατολή και την Αφρική.

Απόδοση-επιμέλεια: Άντζελα Ιωαννίδου
aljazeera.com

Πηγή: omniatv.com



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Πώς φτάσαμε από τους Πολωνούς υδραυλικούς στους Πολωνούς δικαστές

Άρης Χατζηστεφάνου


To 2005 η δυτική Ευρώπη ανησυχούσε για την έλευση των Πολωνών υδραυλικών (έκφραση που λανσάρισε το Charlie Hebdo για να περιγράψει το φτηνό εργατικό δυναμικό που θα ερχόταν από την κεντρική Ευρώπη). Σχεδόν μια δεκαετία αργότερα η λέξη της μόδας είναι ο Πολωνός δικαστής.

Οι Έλληνες δικαστές, σε μια από τις πιο επιθετικές παρεμβάσεις τους στην πολιτική ζωή της χώρας συνέκριναν την Ελλάδα με την Τουρκία αλλά και την Πολωνία, όπου το κυβερνών κόμμα «Νόμος και Δικαιοσύνη» (PiS), επιχείρησε να αυξήσει τον έλεγχό που ασκεί επί του δικαστικού συστήματος της χώρας. Το Ποτάμι, που συνήθως αναμασά ιδέες που δεν καταλαβαίνει πλήρως, έκλεψε τη συγκεκριμένη φράση και την χρησιμοποίησε σε ανακοίνωσή του.

Τι ακριβώς συμβαίνει όμως με τους Πολωνούς δικαστές;

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ο Γιάροσλαβ Κατσίνσκι, ο ηγέτης του κυβερνώντος κόμματος, ο οποίος ελέγχει de facto τη χώρα, επιλέγοντας τον πρωθυπουργό και τον πρόεδρο της Πολωνίας, αποτελεί άμεση απειλή για τη δημοκρατία.

Το πρόβλημα είναι ότι η επίθεση στους θεσμούς της χώρας έχει μακρά ιστορία. Η Ευρωπαϊκή Ένωση όμως την παρακολουθούσε σιωπηλή καθώς η Πολωνία βρισκόταν ακόμη υπό τον γεωπολιτικό έλεγχο του Βερολίνου. Τα τελευταία δυο χρόνια ο Κατσίνσκι αφαίρεσε εξουσίες από το κοινοβούλιο και το συνταγματικό δικαστήριο, πήρε υπό τον απόλυτο έλεγχό του τις μυστικές υπηρεσίες και το στρατό και δημιούργησε ένα αστυνομικό κράτος. Παράλληλα, οι παρακρατικές, ακροδεξιές οργανώσεις ενισχύθηκαν σε στενή συνεργασία με το υπουργείο Άμυνας.

Ακόμη και τότε βέβαια η πολιτική του Κατσίνσκι ήταν ακόμη «συμβατή» με την ΕΕ. Οι νόμοι που προώθησε, παραδείγματος χάριν, για την απαγόρευση κομμουνιστικών συμβόλων και το ξαναγράψιμο της ιστορίας μέσω της εξίσωσης φασισμού – κομμουνισμού, δεν διέφεραν σε τίποτα από την επίσημη γραμμή των Βρυξελλών. Ούτε φυσικά από τις γραφίδες των Ελλήνων φιλελεύθερων που τότε δεν είχαν τίποτα να του προσάψουν.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση θυμήθηκε τα ατομικά και συλλογικά δικαιώματα και τη δημοκρατία στην Πολωνία μόνο όταν ο Κατσίνσκι πέρασε ολοκληρωτικά στη σφαίρα επιρροής της Ουάσινγκτον. Για την ακρίβεια οι Βρυξέλλες αντέδρασαν όπως είχαν κάνει και με τον ακροδεξιό πρωθυπουργό της Ουγγαρίας, Βίκτρο Ορμπάν: θυμήθηκαν τις επιθέσεις που πραγματοποιούσε στη δημοκρατία μόνο όταν αυτός συγκρούστηκε με τον κεντρικό τραπεζίτη της χώρας που εξέφραζε τα συμφέροντα της Φρανκφούρτης.

Η σύγκρουση της ΕΕ με την Πολωνική κυβέρνηση κλιμακώθηκε μετά την πρόσφατη επίσκεψη του Ντόναλντ Τραμπ στη Βαρσοβία, όταν η χώρα μετατράπηκε σε προκεχωρημένο φυλάκιο των ΗΠΑ στην αντιπαράθεσή τους με το Βερολίνο.

Η εξέλιξη αυτή οδήγησε σε διχασμό και τις πολιτικές και οικονομικές ελίτ της Πολωνίας. Η φιλελεύθερη αντιπολίτευση, η οποία συνέχισε να κοιτάζει προς το Βερολίνο έπαιξε καθοριστικό ρόλο στις πρόσφατες αντικυβερνητικές διαδηλώσεις (χωρίς αυτό να μειώνει φυσικά ούτε κατ’ ελάχιστο το δίκαιο των αιτημάτων που εξέφραζαν οι διαδηλωτές).

Αντίθετα η κυβερνητική παράταξη πιστεύει ότι θα μπορέσει να κάμψει τις αντιδράσεις με αυταρχικά μέτρα ενώ παράλληλα οικοδομεί μια συμμαχία ακροδεξιών δυνάμεων στην ανατολική Ευρώπη, η οποία θα στρέφεται εναντίον της Ρωσίας αλλά σε δεύτερο βαθμό εναντίον του Βερολίνου – θα αποτελεί δηλαδή βασικό εργαλείο στην χάραξη της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής στην περιοχή.

Όσο για τους Πολωνούς δικαστές, που αίφνης παρουσιάζονται σαν σύμβολο της δημοκρατίας και της ελευθερίας, στην Πολωνία θεωρούνται ως ένας από τους πιο διεφθαρμένους θεσμούς της χώρας. Καλό θα είναι να το θυμούνται όσοι ταυτίζονται μαζί τους αποκρύπτοντας τις πραγματικές γεωπολιτικές εξελίξεις στο παρασκήνιο.

Πηγή: info-war.gr



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Τόνοι πλαστικού καταπνίγουν τη ζωή στη Γη

Σπύρος Μανουσέλης


Πρώτη φορά μια μεγάλη ομάδα Αμερικανών επιστημόνων από διαφορετικά Πανεπιστήμια ισχυρίζεται ότι κατάφερε να υπολογίσει επακριβώς τη συνολική ποσότητα πλαστικών υλικών που έχει παραγάγει η ανθρωπότητα τις τελευταίες δεκαετίες.

Από την έρευνα αυτή προκύπτει ότι από το 1950 έως το 2015 έχουν παραχθεί και άρα συσσωρευτεί στο φυσικό περιβάλλον 8,3 δισεκατομμύρια τόνοι πλαστικού: τα 6,3 δισεκατομμύρια από αυτό το συνθετικό υλικό, δηλαδή το 79% του συνόλου των πλαστικών αντικειμένων, είναι ήδη άχρηστα απορρίμματα που καταστρέφουν το περιβάλλον (κυρίως τους ωκεανούς), το 12% έχει αποτεφρωθεί, ενώ μόλις το 9% έχει ανακυκλωθεί!

Ομως αυτό που γεννά μεγαλύτερη ανησυχία είναι ότι η συγκεκριμένη έρευνα καταγράφει μια σαφή τάση αύξησης στην παραγωγή πλαστικού: πάνω από το μισό της συνολικής ποσότητας πλαστικού που υπάρχει στη Γη έχει παραχθεί κυρίως τα τελευταία χρόνια.

Πράγματι, εφόσον οι υπολογισμοί αυτοί των ειδικών επιβεβαιωθούν και από άλλες έρευνες, τότε είναι σαφές ότι τα 14 τελευταία χρόνια έχει παραχθεί το 50% του πλαστικού που υπάρχει σήμερα στον πλανήτη.

Μάλιστα οι σχετικοί υπολογισμοί έδειξαν ότι μόνο από το 2010 απελευθερώθηκαν στους ωκεανούς περίπου 8 εκατομμύρια τόνοι πλαστικού.

Με τον κοινό όρο «πλαστικό» περιγράφουμε στην καθημερινή γλώσσα τα «αφύσικα», δηλαδή τα δημιουργημένα από τον άνθρωπο πολυμερή που χρησιμοποιούνται ως η πρώτη ύλη για την κατασκευή μεγάλης ποικιλίας συνθετικών ή ημισυνθετικών προϊόντων.

Λόγω της «αφύσικης» χημικής σύστασής τους τα πλαστικά υλικά είναι ιδιαιτέρως ανθεκτικά στη φυσική διάβρωση και στην αποδόμησή τους: όσο εύκολα παράγονται και συσσωρεύονται εξίσου, αν όχι περισσότερο, δύσκολα εξαλείφονται από τη φύση.

Οπως διευκρινίζει η Jenna Jambeck, καθηγήτρια Μηχανολογίας στο University of Georgia και βασική πρωταγωνίστρια αυτών των ερευνών:

«Το μεγαλύτερο μέρος των πλαστικών υλικών δεν αποδομείται από τους βιολογικούς οργανισμούς, επομένως το πλαστικό που παράγουν οι άνθρωποι θα μείνει μαζί μας πάνω στη Γη για εκατοντάδες ή και χιλιάδες χρόνια. Οι υπολογισμοί μας υπογραμμίζουν την ανάγκη να επανεξετάσουμε με ιδιαίτερα κριτική διάθεση τα υλικά που χρησιμοποιούμε στις καθημερινές πρακτικές μας».

Τα εντυπωσιακά συμπεράσματα αυτής της έρευνας δημοσιεύτηκαν πριν από λίγες ημέρες στο έγκριτο επιστημονικό περιοδικό «Science Advances» και οδηγούν στο άκρως ανησυχητικό συμπέρασμα ότι από το 1950 μέχρι σήμερα έχουν παραχθεί περίπου 9 δισεκατομμύρια τόνοι πλαστικού, μεγάλο μέρος των οποίων δεν ανακυκλώνεται αλλά συσσωρεύεται στο περιβάλλον, αλλοιώνοντας ανεπανόρθωτα τα γήινα οικοσυστήματα.

Επομένως κάθε άλλο παρά ως υπερβολή των οικολόγων θα πρέπει να θεωρείται η καταστροφολογική διαπίστωση ότι ο πλανήτης μας πνίγεται, κυριολεκτικά, από το πλαστικό.

Και η ανακύκλωση από μόνη της δεν αποτελεί λύση: για την καταπολέμηση της πλαστικής ρύπανσης απαιτείται άμεση και δραστική μείωση της παραγωγής πλαστικού.

Πηγή: efsyn.gr



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Τι είναι ένα δισεκατομμύριο; Τι είναι ένα τρισεκατομμύριο;

Κόσμος


Ορίστε μία πνευματική άσκηση για εσάς


Τι είναι ένα δισεκατομμύριο;

Τι είναι ένα δισεκατομμύριο; Την επόμενη φορά που θα ακούσετε ένα πολιτικό να χρησιμοποιεί τη λέξη «δισεκατομμύριο» με απλότητα, σκεφτείτε εάν θέλετε τους «πολιτικούς» να ξοδεύουν τα λεφτά της φορολογίας σας.

Ένα δισεκατομμύριο είναι ένας δύσκολος αριθμός για να κατανοηθεί, αλλά μία διαφημιστική εταιρεία έκανε καλή δουλειά βάζοντάς τον σε κάποια προοπτική σε μία από τις εκδόσεις της.
  1. Ένα δισεκατομμύριο δευτερόλεπτα πριν το 2006 ήταν το 1959.
  2. Ένα δισεκατομμύριο λεπτά πριν ο Ιησούς ήταν ζωντανός.
  3. Ένα δισεκατομμύριο ώρες πριν οι πρόγονοί μας ζούσαν στην λίθινη εποχή.
  4. Ένα δισεκατομμύριο μέρες πριν κανείς δεν περπατούσε στην γη στα δύο πόδια.
  5. Ένα δισεκατομμύριο δολάρια πριν ήταν μόνο 8 ώρες και 20 λεπτά, με τον ρυθμό που η κυβέρνησή μας το ξοδεύει.
Καθώς αυτή η σκέψη είναι ακόμα φρέσκια στο μυαλό μας, ας δούμε τη Νέα Ορλεάνη. Είναι εκπληκτικό το τι μπορείτε να μάθετε με μία απλή γραμματική και μαθηματική διαίρεση σχολείου. Η γερουσιαστής της Λουιζιάνα, Μαίρη Λάντριου, ζήτησε από το Κογκρέσο να διαθέσει 250 δισεκατομμύρια δολάρια για την ανοικοδόμηση της Νέας Ορλεάνης. Ενδιαφέρων αριθμός, τι σημαίνει; Λοιπόν, εάν είστε ένας από τους 484.674 κατοίκους της Νέας Ορλεάνης (κάθε άνδρας, γυναίκα και παιδί), ο καθένας παίρνει 516.528 δολάρια. Ή, αν έχετε ένα από τα 188.251 σπίτια της Νέας Ορλεάνης, το νοικοκυριό σας παίρνει 1.329.787 δολάρια. Ή, αν είστε 4μελής οικογένεια, η οικογένειά σας παίρνει 2.066.012 δολάρια. Ουάσινγκτον! Είναι όλα τα κομπιουτεράκια σας χαλασμένα;

Τι είναι ένα τρισεκατομμύριο;

Πόσο μεγαλύτερο από το ένα δισεκατομμύριο είναι το ένα τρισεκατομμύριο; Χίλιες φορές. Τρία μηδενικά μεγαλύτερο. Είναι ένας αριθμός τόσο μεγάλος που πρέπει να τον δούμε σε ανθρώπινο πλαίσιο πριν μπορέσουμε πραγματικά να κατανοήσουμε το μέγεθός του. Ας πούμε λοιπόν ότι βρισκόμαστε στο έτος 0, την αρχή της πρώτης εκατονταετίας και έχετε ένα τρισεκατομμύριο δολάρια να ξοδέψετε, με ρυθμό ενός εκατομμυρίου δολαρίων την ημέρα. Το 1998, θα φτάνατε το ένα δισεκατομμύριο. Συνεχίζετε να ξοδεύετε και τώρα είστε στο έτος 2017. Έχετε ακόμη 721 χρόνια να συνεχίσετε να ξοδεύετε ένα εκατομμύριο κάθε μέρα, πριν φτάσετε στο τέλος της στοίβας σας του ενός τρισεκατομμυρίου δολαρίων.

Αν κάποιος έχτιζε ένα οικοδομικό τετράγωνο σπίτια των 100.000 δολαρίων, δέκα σπίτια ανά τετράγωνο, δέκα τετράγωνα ανά μίλι – αυτό μας κάνει εκατό τετράγωνα ανά τετραγωνικό μίλι – πόσο μεγάλο θα ήταν το έργο όταν θα έφτανε το ένα τρισεκατομμύριο δολάρια σε αξία; Θα ήταν 10.000 τετραγωνικά μίλια – μέγεθος μεγαλύτερο της Πολιτείας του Μέριλαντ.

Αν μπορούσατε να πάτε πίσω στην εποχή του Μειόκαινου, όταν τα θηλαστικά έφτασαν στη μεγαλύτερη ποικιλία τους (19 εκατομμύρια χρόνια πριν), ξοδεύοντας ένα δολάριο κάθε λεπτό, μέρα-νύχτα, επτά μέρες την εβδομάδα (526.000 δολάρια κάθε χρόνο) θα τελειώνατε περίπου τώρα το ένα τρισεκατομμύριο δολάριά σας.

Τώρα ξέρετε

Έχουμε το πλαίσιο. Η Έκθεση του Συνολικού Χρέους της Αμερικής δείχνει ότι ο ιδιωτικός και δημόσιος τομέας της οικονομίας έχουν περισσότερο από 53 τρισεκατομμύρια δολάρια χρέους. 53 τρισεκατομμύρια δολάρια! Και απ’ αυτό το σύνολο, η κεντρική κυβέρνηση έχει χρέος σχεδόν 9 τρισεκατομμύρια δολάρια, και το μερίδιο που οφείλεται στο εξωτερικό είναι πάνω από 12 τρισεκατομμύρια δολάρια. Και αυτό το χρέος αυξάνεται ραγδαία, σωστά;

Και αυτοί οι αριθμοί είναι μόνο τα καταγεγραμμένα χρέη – και δεν συμπεριλαμβάνουν μελλοντικές υποχρεώσεις που ήδη υπάρχει δέσμευση να καταβληθούν όπως η κοινωνική ασφάλιση, πολλές ιδιωτικές και δημόσιες συντάξεις και η ιατρική περίθαλψη – ή τόνους εκτός ισολογισμού οφειλών των τραπεζών, επιχειρήσεων και νοικοκυριών

Πηγή: e-dromos.gr



Δρόμος της Αριστεράς: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Μια φορά κι έναν καιρό...

Του Κώστα Γιαννιώτη

«Μια φορά κι έναν καιρό
στον τόπο τούτο το μικρό
Ζούσαν κάτι φουκαράδες,
οι ραγιάδες


Κοτσαμπάσηδες, πασάδες
και σεβάσμιοι δεσποτάδες
κυβερνούσανε τη χώρα,
καλή ώρα»



Και -μέσα από «τα τείχη»- γιόρταζαν, την αποκατάσταση της... «δημοκρατίας» τους!! Έδειχναν σίγουροι, αλλά έτρεμαν!!


Πηγή: dromosanoixtos.gr



Κώστας Γιαννιώτης: Σχετικά με τον συντάκτη




Διαβάστε Περισσότερα »

Δευτέρα, 24 Ιουλίου 2017

Το μεγάλο «κόλπο» της εξόδου στις αγορές

Του Παύλου Δερμενάκη


Κομπίνες εκατομμυρίων και επικοινωνιακά τεχνάσματα από την κυβέρνηση και τους θεσμούς


Ένα από τα επικοινωνιακά παιγνίδια, που αξιοποιεί η κυβέρνηση, για να πείσει τους «ιθαγενείς» ότι όλα πάνε καλά είναι και η περίφημη έξοδος στις αγορές. Σε αυτή την έξοδο συνωστίζονται πολλά συμφέροντα και φυσικά μεγάλες ποσά για μπίζνες. Σε αυτό το νέο παραμύθι, όπου συμπίπτουν οι προθέσεις της κυβέρνησης και των θεσμών συμπεριλαμβανομένου του κ. Σόϊμπλε, καλό είναι να εστιάσουμε την προσοχή μας σε κάποια θέματα, που αποκαλύπτουν και τα όρια του κυβερνητικού πανηγυριού.

Δίνεται οριστικό τέλος σε κάθε σενάριο διαγραφής χρέους


Έξοδος στις αγορές σημαίνει ότι η κυβέρνηση προσπαθεί να πείσει τις αγορές για τις καλές προοπτικές της ελληνικής οικονομίας, την βιωσιμότητα του χρέους και την τήρηση από πλευράς της στο ακέραιο όλων των συμφωνημένων με τους θεσμούς. Συνεπώς μετά την έξοδο και την έκδοση του πρώτου ομολόγου θα σταματήσει κάθε συζήτησης για διαγραφή χρέους καθώς η χώρα, υποτίθεται, θα μπορεί να εξασφαλίζει από τις αγορές τα αναγκαία κεφάλαια για την εξυπηρέτηση του. Αυτό το γνωρίζει πολύ καλά ο κ. Σόϊμπλε και οι λοιποί Ευρωπαίοι εταίροι και τους έρχεται «γάντι» στα σχέδιά τους.

Στον αντίποδα το ΔΝΤ, σύμφωνα με τα μέχρι στιγμής γνωστά, εκτιμά ότι το ελληνικό χρέος είναι «εξαιρετικά μη βιώσιμο» και γι’ αυτό πιέζει για ελάφρυνση ακόμα και με διαγραφή. Έτσι το ΔΝΤ, για να προλάβει εξελίξεις – δεσμεύσεις όσον αφορά τη ακύρωση της δυνατότητας για μείωση του χρέους, έκανε την «ντρίπλα» μεταφέροντας μια βδομάδα πιο μπροστά (στις 20/7) την δημοσιοποίηση άμεσα ή έμμεσα των αποτελεσμάτων της νέας αξιολόγησης βιωσιμότητας του ελληνικού χρέους. Με το πλέον πιθανό ενδεχόμενο να εμμείνει στη μέχρι τώρα θέση του περί «εξαιρετικά μη βιώσιμου» θα δημιουργήσει τεράστιες δυσκολίες στην έξοδο στις αγορές όπως την είχαν προγραμματίσει κυβέρνηση και Ε.Ε., μέχρι το τέλος της επόμενης βδομάδας και γι΄ αυτό η έξοδος αναβλήθηκε.

Επισημοποιείται η συνέχιση μνημονιακών πολιτικών μέχρι το 2060


Η κυβέρνηση ισχυρίζεται ότι από το καλοκαίρι του 2018 βγαίνουμε από τα μνημόνια αφού δεν θα έχουμε ανάγκη τη χρηματοδότηση των θεσμών αλλά θα δανειζόμαστε από τις αγορές. Η άποψη αυτή είναι η κουτοπονηριά σε όλο της το μεγαλείο. Η κυβέρνηση έχει δεσμευτεί στους θεσμούς σε μέτρα για μετά το 2018 και επίτευξη στόχων μέχρι το 2060. Από την πλευρά τους όλοι οι εκπρόσωποι των δανειστών επισημαίνουν την ανάγκη συνέχισης των μεταρρυθμίσεων ως αναγκαία προϋπόθεση επιτυχίας τους εγχειρήματος. Συνεπώς η οποιαδήποτε έστω και στο παραμικρό αθέτηση, με δεδομένο ότι οι αγορές αντιδρούν άμεσα σε οποιαδήποτε μεταβολή συγκριτικά με το γραφειοκρατικό μηχανισμό των θεσμών, θα έχει σαν συνέπεια την κατακρήμνιση της όποιας εμπιστοσύνης στην ελληνική κυβέρνηση και οικονομία και την εκτόξευση των επιτοκίων στα ύψη. Αυτό άλλωστε το εμπεδώσαμε καλά την περίοδο 2010 – 2012 κυρίως και το Α’ εξάμηνο 2015. Ο εκβιασμός των αγορών ήταν που έφερε τα μνημόνια. Ο ίδιος εκβιασμός χρησιμοποιείται σε κάθε περίοδο που απαιτούν νέες παραχωρήσεις δανειστές με πλέον πρόσφατα γεγονότα την εκτόξευση των επιτοκίων (spreads) την περίοδο των διαπραγματεύσεων για το κλείσιμο των 2 πρώτων αξιολογήσεων του 3ου μνημονίου.

Η έξοδος στις αγορές είναι ξαναζεσταμένο πιάτο


Το δοκιμάσαμε το 2014 επί Σαμαρά. Τότε ο Τσίπρας και οι λοιποί κυβερνητικοί σήμερα πανηγυριστές (βλέπε διπλανή στήλη) κατηγορούσαν τον Σαμαρά ότι με τα επιτόκια που δανείστηκε αυξήθηκε το χρέος και έναντι της εξόδου πρότειναν τη διαγραφή χρέους. Σήμερα χρησιμοποιούν, σε αγαστή συνεργασία με τον Σόϊμπλε, τα ίδια επιχειρήματα και πρακτική του Σαμαρά.

Εξασφαλισμένα ψηλά κέρδη για τους τραπεζίτες


Το επιτόκιο με τα οποία δανείστηκε τότε η κυβέρνηση για το 5ετές ομόλογο ήταν 4,95%. Σήμερα 3 χρόνια μετά, με ένα σύνολο κυβερνητικών δεσμεύσεων και μέτρων που φθάνουν μέχρι το 2060 είναι σαφές ότι το οικονομικό κλίμα είναι πολύ καλύτερο για τους δανειστές – τραπεζίτες. Έτσι ετοιμάζονται για το νέο πάρτι υψηλών αποδόσεων σε βάρος της χώρας. Να σημειώσουμε ότι οι ξένοι επενδυτές που τοποθετήθηκαν την περασμένη βδομάδα σε τρίμηνα έντοκα γραμμάτια έδωσαν επιτόκιο 2,33% όταν το τρίμηνο euribor είναι αρνητικό εδώ και καιρό (-0,330% την παρούσα βδομάδα).

Κερδίζουν πολιτικό χρόνο σε βάρος του λαού και της χώρας.


Με δεδομένα α) την μη βιωσιμότητα του χρέους, β) την μακροχρόνια ύφεση της οικονομίας, γ) την κατάσταση φτώχειας των λαϊκών στρωμάτων, δ) την από-επένδυση και την απαξίωση του παραγωγικού δυναμικού της χώρας κλπ είναι δεδομένο ότι η έξοδος στις αγορές, ακόμα και με όρους που θα μπορούν να θεωρηθούν ως επιτυχείς, το μόνο που θα πετύχει θα είναι να δώσει πολιτικό χρόνο στην κυβέρνηση και να συνεχιστεί το γκρέμισμα της χώρας. Έτσι, μια ακόμα κυβέρνηση φορτώνει βάρη για το μέλλον στην προσπάθειά της να παραμείνει έστω και για λίγο παραπάνω στην εξουσία. Και το λυπηρό είναι ότι αυτή η κυβέρνηση αυτοαποκαλείται «κυβέρνηση της αριστεράς».

Τα νταούλια και οι κερδοσκόποι


Στην περίοδο που οι αποδόσεις των ομολόγων έχουν πιάσει «πάτο» η έκδοση ελληνικού ομολόγου με «ζουμερό» επιτόκιο αποτελεί πρόσκληση προς όλους τους κερδοσκόπους. Η κυβέρνηση ετοιμάζεται για την έκδοση 5ετούς ομολόγου της τάξης των 3 δισ. ευρώ. Συντονιστής σύμβουλος είναι η γνωστή Rothschild που ανέλαβε το έργο με αδιαφανείς διαδικασίες, μετά το γνωστό ταξίδι του πρωθυπουργού στην έδρα τους στο Παρίσι. Δίπλα της ετοιμάζονται για μεγάλες «μάσες» οι γνωστοί παγκόσμιοι τραπεζικοί οίκοι Merrill Lynch, Bank of America, BNP Paribas, Citigroup, Deutsche Bank, Goldman Sachs και HSBC.

«Είναι πολλά τα λεφτά Αλέξη» για να αφήσουν οι διεθνείς τραπεζίτες τα πράγματα στην τύχη τους. Έχουν εξασφαλίσει λοιπόν τους αγοραστές. Και πώς να μην το έχουν κάνει όταν το 5ετές γερμανικό ομόλογο έχει τώρα επιτόκιο αρνητικό (-0,11%) ενώ στην ελληνική έκδοση εκτιμούν ότι μπορεί να πάρουν κάτι παραπάνω από 4,5% και να το πλασάρουν ως επιτυχία συγκριτικά με το 4,95% του Σαμαρά τον Ιούνιο 2014. Όμως καλό είναι να έχουμε υπόψη ότι τότε το 5ετές γερμανικό είχε επιτόκιο 0,58% και στην Ελλάδα υπήρχε αντιπολίτευση, εν δυνάμει κυβέρνηση, που ζήταγε έξοδο από τα μνημόνια. Συνεπώς στην ουσία η κυβέρνηση με τη συνεργασία των οίκων και των αγορών θα τους μοιράσει ως δώρο για τα πέντε έτη μερικές εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ από το υστέρημα του λαού.

Συμπερασματικά, ανεξάρτητα πότε θα βγει στις αγορές, ο μέγας ηγέτης της «αριστεράς» που θα έπαιζε τα νταούλια για να χορεύουν οι αγορές, τα βρήκε μαζί τους για να χορεύουν μαζί στην πλάτη του ελληνικού λαού και να τον λεηλατούν.

Πηγή: e-dromos.gr



Δρόμος της Αριστεράς: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Ο Ανάχαρσης και πάλι στην Ελλάδα

Παντελής Μπουκάλας


Το ερώτημα «πόσοι ήταν οι εφτά σοφοί της αρχαίας Ελλάδας» δεν είναι σκανταλιάρικο, όπως εκείνα που λέγαμε πιτσιρίκια, «τι χρώμα είχε το άσπρο άλογο του Κολοκοτρώνη» και «τα παιδιά του Ζεβεδαίου ποιόνε είχανε πατέρα;». Δεν εμπεριέχει δηλαδή την απάντησή του. Κι αυτό επειδή ο σχετικός κατάλογος ήταν αρκετά ελαστικός και υπό τον τίτλο «οι εφτά σοφοί» χωρούσαν περισσότεροι. Ανώτατο όριο οι δεκαεφτά σοφοί (έμπειροι περί τα ανθρώπινα και φρόνιμοι, όχι καλά και σώνει λόγιοι) που ονομάτισε ο Ερμιππος, γραμματικός του 3ου αιώνα π.Χ., από τη Σμύρνη. Ας τους μνημονεύσουμε, έστω για να δούμε ότι και οι πιο λαμπρές προσωπικότητες είναι ανίσχυρες μπροστά στον «καταποτήρα» Χρόνο: Σόλων, Θαλής, Πιττακός, Βίας, Χίλων, Μύσων, Κλεόβουλος, Περίανδρος, Ανάχαρσης, Ακουσίλαος, Επιμενίδης, Λεώφαντος, Φερεκύδης, Αριστόδημος, Πυθαγόρας, Λάσος, Αναξαγόρας. Υπάρχουν και τύραννοι ανάμεσά τους, αφού οι αρχικές σοφοκατατάξεις έγιναν πριν η ελληνική διανόηση εμπνευστεί από την αθηναϊκή δημοκρατία.

Χονδρικώς, από αυτή τη δεκαεπτάδα αντλούσε ονόματα όποιος ήθελε να κατασκευάσει τον δικό του κανόνα. Για τη διχογνωμία ως προς το πόσοι και ποιοι οι σοφοί, αλλά και ποιος ήταν ο πατέρας κάθε γνωμικού (από αυτά που ακόμα τα κορνιζάρουμε, τα καρφώνουμε στον τοίχο και ξεμπερδεύουμε μαζί τους), μας ενημερώνει ο Διογένης Λαέρτιος στο έργο του «Φιλοσόφων βίων και δογμάτων συναγωγή», όπου υπογραμμίζει: «Διαφωνούνται δε και αι αποφάσεις αυτών και άλλου άλλο φασίν είναι. [...] Στασιάζεται δε και περί του αριθμού αυτών».

Είναι πάντως χαρακτηριστικό του αρχαίου πνεύματος ότι σχεδόν σε όλους τους καταλόγους χωράει, δίπλα στους Ελληνες, ισότιμός τους, ένας ξένος, και μάλιστα Σκύθης (τους Σκύθες στην αρχαία Αθήνα τους χρησιμοποιούσαν σαν μισθοφόρους-αστυφύλακες): ο Ανάχαρσης.

Ο Σκύθης ποιητής και φιλόσοφος, «νομάς και πλάνης άνθρωπος» όπως αυτοπροσδιοριζόταν στον διάλογο του Λουκιανού «Ανάχαρσις ή περί γυμνασίων», συναριθμήθηκε στους κορυφαίους σοφούς «επ’ ευτελεία, σωφροσύνη και συνέσει», κατά τον Στράβωνα. Και μάλιστα εξαρχής, και όχι «εις τους υστέρους χρόνους του συγκρητισμού», όπως έγραφε ο Ιωάννης Συκουτρής, οπότε «περιελήφθησαν ακόμη και ο Μωυσής ή ο Ζωροάστρης». Για τον συνυπολογισμό του δεν μέτρησε τόσο το γεγονός ότι η μητέρα του ήταν Ελληνίδα, και χάρη σ’ αυτήν ήταν εξ απαλών ονύχων «δίγλωττος», αλλά το ότι λάτρεψε το ελληνικό πνεύμα, τον ελληνικό τρόπο. Προσπάθησε μάλιστα, όταν επέστρεψε στην πατρίδα του μετά τα ταξίδια του, και με την ισχύ του σαν γιος του βασιλιά, να εφαρμόσει τις φιλοσοφικές του ιδέες, να εισαγάγει τη λατρεία της Δήμητρας και να πείσει τους πατριώτες του να υιοθετήσουν τη συμπεριφορά των Ελλήνων («πάντας έπειθε βιούν ήθεσιν Ελλαδικοίς», κατά το επίγραμμα του Διογένη). Τον τόξευσε όμως στο κυνήγι ο αδερφός του και τον σκότωσε, γιατί είχε δημιουργηθεί η εντύπωση ότι σκόπευε να καταλύσει τα έθιμα και τις συνήθειες της πατρίδας του.

Μπορούμε να υποθέσουμε ότι μια από τις συνήθειες των συμπατριωτών του που θέλησε να τιθασέψει ο Ανάχαρσης ήταν η περιβόητη «σκυθική μέθη», που την αποδοκίμασε ακόμα και ο Ανακρέων, σεσημασμένος λάτρης του κρασιού και υμνητής του. Τριών ειδών τσαμπιά («βότρυς»), έλεγε, παράγει το αμπέλι: «τον πρώτον ηδονής· τον δεύτερον μέθης· τον τρίτον αηδίας». Προφανώς στην Ελλάδα είχε γευτεί τον υποστηρικτικό του διαλόγου και του στοχασμού κεκραμένον οίνον, άλλωστε ο Πλούταρχος του παραχωρεί θέση στο «Επτά σοφών συμπόσιόν» του.

Πέρασε λοιπόν και από την Αθήνα ο Ανάχαρσης στα ταξίδια του, πιθανόν το 589 π.Χ. Φτάνοντας, διαβάζουμε στον «Βίο» του Σόλωνα που εκπόνησε ο Πλούταρχος, αναζήτησε το σπίτι του σπουδαίου νομοθέτη και ποιητή, για ν’ ακούσει, να κουβεντιάσει, να μάθει, να κρίνει.

«Χτύπησε την πόρτα κι είπε πως είναι ξένος που ζητά φιλοξενία και φιλία. “Kαλύτερο είναι να πιάνει κανείς φιλίες στον τόπο του”, του αποκρίθηκε ο Σόλων. “Ωραία λοιπόν”, απάντησε ο Aνάχαρσης. “Eσύ βρίσκεσαι στον τόπο σου. Kάνε μας τότε φίλους σου και φιλοξένησέ μας”. Θαύμασε ο Σόλωνας την εξυπνάδα του επισκέπτη του. Tον δέχτηκε με όλη του την καρδιά και τον κράτησε πολύν καιρό μαζί του, ακριβώς την εποχή που είχε αρχίσει να ασχολείται με την πολιτική και να συντάσσει τους νόμους του».

O Aνάχαρσης όμως, συνεχίζει ο Πλούταρχος, «περιγελούσε τις προσπάθειες του Σόλωνα, που πίστευε ότι θα περιορίσει τις αδικίες και την πλεονεξία των πολιτών με νόμους γραπτούς. Γιατί φρονούσε πως οι νόμοι μοιάζουν με τον ιστό τής αράχνης. Πιάνουν δηλαδή τους αδύναμους και τους μικρούς, αλλά οι δυνατοί και οι πλούσιοι τούς σπάζουν. Σ’ αυτό τού απάντησε ο Σόλων πως οι άνθρωποι κρατούν τις συμφωνίες όταν η αθέτησή τους δεν συμφέρει κανέναν. Eίπε ακόμα πως ο ίδιος προσαρμόζει τους νόμους του στους πολίτες, ώστε να βλέπουν όλοι πως η δίκαιη πράξη είναι πιο καλή απ’ την παράνομη. Ολα όμως πήγαν όπως τα πρόβλεψε ο Aνάχαρσης κι όχι όπως τα προσδοκούσε ο Σόλωνας».

Ωστε λοιπόν, αν ξαναρχόταν στην Αθήνα ο Ανάχαρσης, σαν φάντασμα, τι θα ’βλεπε, τι θ’ άκουγε και τι καταλάβαινε; Οτι κάθε φορά που γίνεται συζήτηση για τη Δικαιοσύνη, κάθε φορά δηλαδή που ο φαρισαϊσμός εξαπολύει ισχυρισμούς που δεν τους πιστεύει ούτε ο ίδιος (του είδους «η Θέμις πρέπει να αποφασίζει απερίσπαστη, ακηδεμόνευτη, χωρίς άνωθεν και έξωθεν παρεμβάσεις»), δικαιώνεται και πάλι ο δικός του μελαγχολικός σκεπτικισμός, ο δε Σόλων αποδεικνύεται υπερβολικά αισιόδοξος. Και τι θα ξανάλεγε για τους νόμους; Ο,τι και την πρώτη φορά: «Μηδέν των αραχνίων διαφέρειν, αλλ’ ως εκείνα τους μεν ασθενείς και λεπτούς των αλισκομένων καθέξειν, υπό δε των δυνατών και πλουσίων διαρραγήσεσθαι».

Η μελαγχολία του Ανάχαρση, μεταδοτική σαν κακιά αρρώστια, κυριεύει οποιονδήποτε παρακολουθεί τα τεκταινόμενα και διαπιστώνει ότι ο ιστός της αράχνης παραμένει πνιγηρός για τους «ανώνυμους» και διάτρητος για τους «επώνυμους». Οτι όσοι κόπτονται για την ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης δεν μερίμνησαν, ενόσω κυβερνούσαν, να αναθεωρήσουν το άρθρο 90 παρ. 5 του Συντάγματος, που προβλέπει ότι οι κορυφαίες θέσεις της δικαστικής ιεραρχίας καλύπτονται με απόφαση του υπουργικού συμβουλίου, μάλλον με κριτήριο την κομματοφροσύνη. Ή ότι πολλές υποθέσεις κερδίζονται στα τηλεπαράθυρα, πολύ πριν εκδικαστούν. Και κερδίζονται από τις παραστάσεις που δίνει εκεί η χορεία των «γνωστών ποινικολόγων», αλλά και ο όμιλος των μεγαλοδημοσιογράφων που παίρνουν θέση ανάλογα με τη θέση τους στο σύστημα εξουσίας, υπαγορευμένη δηλαδή από το πόστο τους, όχι από τη συνείδησή τους, που αγραναπαύεται σε βάθη μεγάλα.

Πηγή: kathimerini



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Τι είπαμε ότι αποκαταστάθηκε σαν σήμερα;

Βασίλης Μακρίδης


«Και κάτι ολίγα περί Βαρουφακειάδας».


► Στα σοβαρά: η χούντα των στρατιωτικών μπορεί να τελείωσε, τυπικά, σαν σήμερα το 1974, η δημοκρατία όμως, ΔΕΝ αποκαταστάθηκε ποτέ...

  • Πρώτον, επειδή -πολύ απλά- ΔΕΝ ΥΠΗΡΧΕ και πριν τη δικτατορία και
  • Δεύτερον, επειδή αυτό το οποίο εμφανίστηκε ως «αντικαταστάτης» της στρατιωτικής δικτατορίας απείχε και απέχει πολύ από το να χαρακτηριστεί «δημοκρατία»...

► Η δημοκρατία, λοιπόν, παραμένει ζητούμενο και στις μέρες μας. Επειδή όμως πρέπει να είμαστε ειλικρινείς και να μην τρέφουμε αυταπάτες, θα πρέπει να γνωρίζουμε ότι πραγματική δημοκρατία σε συνθήκες οικονομικής και κοινωνικής ανισότητας ΔΕΝ μπορεί να υπάρξει.

► Συνεπώς, ο αγώνας για δημοκρατία δεν μπορεί, παρά να είναι άρρηκτα δεμένος με τον αγώνα για εξάλειψη των κοινωνικών ανισοτήτων, άρα με τον αγώνα που θα οδηγεί, μέσα από συγκεκριμένα βήματα, στην ΑΤΑΞΙΚΗ κοινωνία.

► Και κάτι για την «Βαρουφακειάδα» των τελευταίων ημερών: Επειδή πολλά έχω διαβάσει περί «κατινίστικης» κριτικής προς το πρόσωπό του και μάλιστα εκ μέρους της Iskra και, εμμέσως, της ΛΑ.Ε, ας διαβάσετε το σημερινό ανοσιούργημα του υπερσυστημικού γ-LIFO για να καταλάβετε ποιοι ακριβώς «σπρώχνουν» επικοινωνιακά τον «ΓιάΝη», για ποιους λόγους και με τι ύφος και «ήθος»... Όπως λέει και ο ίδιος ο «αρθρογράφος», «shit has hit the fan», κοινώς, «το σκατό έχει φτάσει στον ανεμιστήρα»... Και ανανεώνουμε, επίσης, την κουβέντα μας περί «κατινισμού»...

► Γιατί, για όποιον/-αν δεν έχει καταλάβει, η προσπάθεια του συστήματος δεν είναι, στη δεδομένη συγκυρία, να «θαφτεί» η -ούτως ή άλλως «τελειωμένη», μετά το πέρας της αποστολής της- κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ. Η προσπάθεια είναι να «θαφτεί» η ΑΡΙΣΤΕΡΑ στο σύνολό της, ώστε στα μάτια του κόσμου να μην υπάρχει στο ορατό, τουλάχιστον, μέλλον καμία εναλλακτική πολιτική λύση, πέραν αυτών που του «προσφέρει» απλόχερα το ίδιο το σύστημα...



Βασίλης Μακρίδης: Σχετικά με τον συντάκτη




Διαβάστε Περισσότερα »

Αναζητώντας το μέρος που κρύβει την εξωγήινη ζωή

Επιστήμη


Οι επιστήμονες της NASA για χρόνια έψαχναν στον Άρη εξωγήινη ζωή. Όμως πλέον απογοητεύτηκαν από τον κόκκινο πλανήτη, που είναι ξηρός και αφιλόξενος. Τα βλέμματά τους είναι στραμμένα πια στον Εγκέλαδο, το παγωμένο φεγγάρι του Κρόνου.

Σύμφωνα με όσα έχει δείξει το διαστημόπλοιο Cassini, στους επιστήμονες της NASA αλλά και της ESA, της Ευρωπαϊκής Υπηρεσίας Διαστήματος, κάτω από τα δεκάδες χιλιόμετρα πάγων υπάρχει ένας υγρός ωκεανός. Το «νερό» του είναι πλούσιο σε άνθρακα, άζωτο και υδρογόνο.

Παρόλο που το Cassini πλησιάζει προς τον θάνατό του, βουτώντας στην ατμόσφαιρα του Κρόνου, οι έρευνες για εξωγήινη ζωή συνεχίζονται αμείωτες, όσο εκείνο θα πετά ανάμεσα στα αέρια δαχτυλίδια του γιγάντιου πλανήτη.

Δεν είναι όμως μόνο ο Εγκέλαδος ένα παγωμένο φεγγάρι που κρύβει νερό, στο ηλιακό μας σύστημα. Τέτοια είναι και τα φεγγάρια του Δία: η Ευρώπη, η Καλλιστώ και ο Γανυμήδης. Ακόμη και ο μακρινός Τρίτων του Ποσειδώνα είναι ικανός με αυτά τα σενάρια να φέρει ζωή.

Μέχρι στιγμής, πάντως κορυφαίος «προορισμός» των αστρολόγων είναι η Ευρώπη, που αποδεδειγμένα κρύβει έναν ωκεανό περίπου 20 χιλιόμετρα κάτω από τους πάγους της. Ενδεχομένως, κατά τους επιστήμονες, να υπάρχουν και λίμνες εγκλωβισμένες σε πολύ «ρηχότερες» περιοχές.

Σύμφωνα με το BBC, η ESA ετοιμάζεται να στείλει ένα διαστημόπλοιο στον Δία το 2022 που θα μελετήσει τα φεγγάρια του πλανήτη. Το όνομα της αποστολής ακούγεται λίγο αστείο, όμως ο σκοπός της δεν είναι καθόλου: Juice (μτφ.: χυμός), που σημαίνει Jupiter Icy Moons Explorer (μτφ.: Εξερευνητής των Παγωμένων Φεγγαριών του Δία). Την ίδια περίοδο η NASA προγραμματίζει να εκτοξεύσει τον Europa Clipper. Πρόκειται για ένα ρομποτικό τρυπάνι που θα σκάψει 40 τρύπες στην επιφάνεια της Ευρώπης για να δει τι υπάρχει από κάτω, και να την αναλύσει χημικά.

Καινοτόμοι επιστήμονες έχουν ήδη σχεδιάσει τρια πρότυπα ρομπότ που θα μπορούσαν να φανούν χρήσιμα σε αυτές τις αποστολές. Και τα τρια θα χρησιμοποιούν θερμότητα για να μπορέσουν είτε να καρφώσουν στους πάγους τα απαραίτητα για τους αστρολόγους εργαλεία, είτε για να εισχωρήσουν τα ίδια ολόκληρα.

Για τους ίδιους όμως, το ενδεχόμενο να βρεθεί ζωή σε άλλον πλανήτη θα είναι ίσως μια από τις μεγαλύτερες ανακαλύψεις στην ιστορία του κόσμου. Πιθανότατα αυτό να σημαίνει πως η ζωή δεν είναι κάτι μοναδικό στη Γη, αλλά κάτι κοινό στο σύμπαν.

Το παράδοξο του Φέρμι


Ήταν το 1950, κατά τη διάρκεια ενός χαλαρού μεσημεριανού γεύματος με συναδέλφους του στο Los Alamos, του New Mexico, όταν ο νομπελίστας φυσικός Ενρίκο Φέρμι έθεσε ένα ερώτημα που έμελλε να μείνει στην ιστορία ως το «παράδοξο του Φέρμι». Η συζήτηση αφορούσε την ύπαρξη των εξωγήινων, που εκείνη την περίοδο απασχολούσε καθημερινά την κοινή γνώμη και τα μέσα ενημέρωσης. «Αν υπάρχουν εξωγήινοι… τότε που είναι; Γιατί δεν έχουμε βρει καμία απόδειξη για την ύπαρξή τους, γιατί δεν τους έχουμε δει ακόμη;» διερωτήθηκε.

Αν και το ερώτημα έμεινε στην ιστορία ως μια πεσιμιστική προσέγγιση του ζητήματος δεν ήταν τέτοια. Ήταν περισσότερο μια διαπίστωση για τις περιορισμένες τεχνολογικές δυνατότητες της ανθρωπότητας και μια απάντηση στην υστερία που επικρατούσε εκείνη την περίοδο γύρω από το ζήτημα. Μάλιστα σύμφωνα με κάποιες μαρτυρίες ο Φερμι έθεσε το ερώτημα βλέποντας μια γελοιογραφία για τους εξωγήινους στο περιοδικό «The New Yorker»,

Το «παράδοξο του Φέρμι» μεταφράστηκε κατά το δοκούν και έτσι έφτασε μέχρι τις μέρες μας βασανίζοντας την επιστημονική κοινότητα και την κοινή γνώμη. Μια από τις πιο διαδεδομένες υποθέσεις που απαντούν στο «παράδοξο» είναι η εξής:

Κατοικώντας σε ένα γαλαξία με 100 έως 400 δισεκατομμύρια αστέρια, και έχοντας γνώση ότι υπάρχουν στο ορατό μας σύμπαν άλλοι 200 δισεκατομμύρια τέτοιοι γαλαξίες, ο αριθμός των αστεριών συνολικά που θα μπορούσαν να κρύβουν την ζωή είναι άπειρος. Μάλιστα η NASA ανέτρεψε τις έως τώρα υποθέσεις της και δήλωσε ότι μάλλον πρόκειται για αριθμό 10 φορές μεγαλύτερο! Εάν, λοιπόν, υπάρχει η Γη, όπως την γνωρίζουμε, σίγουρα θα υπάρχουν εκατομμύρια άλλοι αντίστοιχοι πλανήτες.

Όμως κατά τον φιλόσοφο Νικ Μποστρομ, υπάρχουν διάφορα στάδια εξέλιξης της ζωής σε έναν πλανήτη όπως η Γη. Ίσως, σύμφωνα με τον ίδιο, να μην γνωρίζουμε ακόμη το στάδιο εκείνο που θα μας επιτρέψει να επικοινωνήσουμε με άλλους πλανήτες. Επίσης, ένα εμπόδιο θα μπορούσε να ανακόψει την εξέλιξη. Ο Μπόστρομ ονομάζει αυτό το εμπόδιο «Μεγάλο Φίλτρο». Κατά τους επιστήμονες το δικό μας «μεγάλο φίλτρο» ίσως είναι η κλιματική αλλαγή. Πολλοί κλιματολόγοι και βιολόγοι εξετάζουν το ενδεχόμενο να βρισκόμαστε μπροστά στην έκτη μαζική εξαφάνιση των ειδών από τον πλανήτη ή ακόμη και να την διανύουμε ήδη.

Είναι άραγε το απέραντο κενό που παρατηρούμε γύρω μας ένα σημάδι πως είμαστε μοναδικοί μέσα στο Σύμπαν, ή μήπως ψάχνουμε για ζωή με λάθος τρόπο; Ο Lee Billings στο βιβλίο του «5 Δισεκατομμύρια χρόνια μοναξιά» διερευνά το παρελθόν της ραγδαίας έκρηξης στην ανεύρεση εξωπλανητών συζητώντας εξονυχιστικά με τους αστρονόμους και τους επιστήμονες που βρίσκονται στο προσκήνιό της. Η αναζήτηση για άλλους πλανήτες σαν τη Γη δεν είναι μόνο μία επιστημονική πρόκληση: είναι και μια αντανάκλαση των φόβων και των προσδοκιών του πολιτισμού μας.

Πηγή: tvxs.gr



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »