Τετάρτη 1 Φεβρουαρίου 2023

Το πλοίο του Θησέα: Ποιος είμαι;

Γράφει η Έλσα Νικολαΐδου



«Το πλοίο, τη γαλέρα με τα τριάντα κουπιά, με το οποίο έπλευσε και επέστρεψε πίσω ο Θησέας με τους νέους, οι Αθηναίοι το διατήρησαν ως την εποχή του Δημητρίου του Φαληρέως. Αφαίρεσαν τα παλιά ξύλα και τοποθέτησαν άλλα καινούργια και γερά στη θέση τους, που συνάρμοσαν με τέτοιο τρόπο, ώστε για τους φιλοσόφους το πλοίο κατέστη ένα αμφιλεγόμενο παράδειγμα και ένα μείζον ζήτημα, καθώς άλλοι έλεγαν πως παραμένει το ίδιο και άλλοι ότι δεν ήταν το ίδιο πλοίο.»

Πλούταρχος, Θησέας, 23.1



Τι είναι αυτό που μένει όταν όλα αλλάζουν; Το ζήτημα της ταυτότητας του όντος μεταφέρεται από τον Πλούταρχο (46-119 μ.Χ.) στην αναλογία του πλοίου: Οι Αθηναίοι (θέλοντας να τιμήσουν τον Θησέα) συντηρούν το πλοίο του, αντικαθιστώντας τα σαπισμένα ξύλα με καινούργια προκειμένου να το διατηρήσουν στην αρχική μορφή του. Και τα ερωτήματα εγείρονται: Είναι το ίδιο πλοίο ή άλλο; Εφόσον αλλάζουν τα μέρη του, σε ποιο σημείο παραμένει το ίδιο; Ποιο σημείο της αλλαγής του είναι το καταλυτικό για την ταυτότητά του; O Άγγλος φιλόσοφος Thomas Hobbes (1588-1679) αιώνες αργότερα επανέρχεται στο ίδιο θέμα ζητώντας μας να ανακατασκευάσουμε το πλοίο του Θησέα από τα συντρίμμια του (De Corpore, 2.11). Έχουμε κρατήσει τα ξύλα που είχαμε αφαιρέσει αρχικά και τα συναρμόζουμε κατασκευάζοντας ένα δεύτερο πλοίο. Καθώς περνάει ο καιρός, το πλοίο του Θησέα φτάνει να αποτελείται εξ ολοκλήρου από νέα ξύλα. Ποιο από τα δύο είναι τώρα το πραγματικό;

Αλλά το πλοίο είναι απλώς η αφορμή για να αναρωτηθούμε για τη φύση του όντος. Τι είναι αυτό που καθορίζει την ταυτότητα του εγώ μας; Οι απαντήσεις που έχουν επιχειρηθεί, προτού ακόμη ο Πλούταρχος αναδείξει το νοητικό πείραμα της αρχαιότητας, είναι πολλές και αντανακλούν τη σκέψη του κάθε φιλοσόφου. Ο πρώτος όμως που αποφάνθηκε ότι η πραγματικότητα είναι η αλλαγή ήταν ο Ηράκλειτος. Γιατί να περιμένουμε να αντικατασταθούν τα υλικά του πλοίου για να είναι άλλο; Δεν είναι το ίδιο πλοίο αυτό που αναχωρεί με εκείνο που επιστρέφει. Η ηρακλείτεια αλήθεια, ως σμῆνος σοφίας, διατυπώνεται με επιφύλαξη από τον Σωκράτη στον πλατωνικό Κρατύλο, καθώς «φαίνεται τελείως γελοίο, αλλά έχει μια πιθανότητα»:

«Λέει ο Ηράκλειτος, ξέρεις, ότι όλα κινούνται και τίποτε δεν μένει ακίνητο και παρομοιάζει τα όντα με τη ροή ενός ποταμού λέγοντας: ‘δεν μπορεί να μπεις δυο φορές στο ίδιο ποτάμι’.»

Πλάτων, Κρατύλος, 402a

Ο ίδιος ο Πλούταρχος σε άλλο έργο απαντά στο ερώτημα συνδέοντας τη θεωρία του αέναου γίγνεσθαι του Ηράκλειτου με την ταυτότητα του όντος. Δεν μετέχουμε στην ουσία (τοῦ εἶναι μέτεστιν οὐδέν), αλλά κάθε φύση είναι θνητή. Ζούμε στο χρονικό διάστημα ανάμεσα στη γέννηση και στον θάνατό μας. Γεννιόμαστε και πεθαίνουμε συνεχώς:

«‘Δεν μπορείς να μπεις δυο φορές στο ίδιο ποτάμι’, σύμφωνα με τον Ηράκλειτο, ούτε να αγγίξεις τη θνητή ουσία δυο φορές και να την κρατήσεις, καθώς η μεταβολή είναι απότομη και γρήγορη. […] Από το σπέρμα μεταβάλλεται συνεχώς και δημιουργεί το έμβρυο, έπειτα το παιδί, στη συνέχεια το αγόρι, τον νεαρό, τον άντρα, τον ηλικιωμένο, τον γέροντα. Φθείρει τις προηγούμενες γενέσεις και ηλικίες. Δημιουργεί νέες. Αλλά (είναι γελοίο) εμείς να φοβόμαστε τον θάνατο, ενώ έχουμε ήδη πεθάνει τόσες φορές και ακόμη πεθαίνουμε.»

Πλούταρχος, De E apud Delphos 392b-c
Ποιος είμαι πραγματικά, όταν ο εαυτός μου συνεχώς αλλάζει; Στη φιλοσοφία η ερώτηση είναι πιο σημαντική από την απάντηση.

«Το σημαντικό στη φιλοσοφία είναι να ξεκινάς με κάτι τόσο απλό που δεν φαίνεται αξιοσημείωτο, και να καταλήγεις σε κάτι τόσο παράδοξο, ώστε να μην το πιστεύει κανείς». Bertrand Russell, The Philosophy of Logical Atomism, 1918

***

* Η Δρ. Έλσα Νικολαΐδου είναι συγγραφέας του βιβλίου Φιλοσοφία για όλους: Γιατί να διαβάζουμε τους αρχαίους φιλοσόφους, Μεταίχμιο, 2022

philosophy.elsanicolaidou@gmail.com

Πηγή:o-klooun.com



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Στην «πείνα» τα λαϊκά νοικοκυριά, 8,2 δισ. ευρώ στους ομίλους


Σκίτσο από τον Ιάκωβο Βάη


Το μαρτύριο των λαϊκών νοικοκυριών συνεχίζεται μήνα με τον μήνα, αφού από τη μία η εκτόξευση της τιμής του ρεύματος τους τελευταίους μήνες και από την άλλη το ράλι της ακρίβειας που συνεχίζεται, εντείνουν το αδιέξοδο. Τα στοιχεία δείχνουν ότι αυξάνεται διαρκώς ο αριθμός των απλήρωτων λογαριασμών αλλά και οι διακανονισμοί προς τις εταιρείες, που σε κάποιες περιπτώσεις φτάνουν ακόμα και το 85% για οικιακούς καταναλωτές! Την ίδια στιγμή, η κυβέρνηση από τον Αύγουστο του 2022 μέχρι και σήμερα έχει μοιράσει το ποσό των 8,2 δισ. ευρώ στους επιχειρηματικούς ομίλους της Ενέργειας, με τη μορφή επιδοτήσεων στους λογαριασμούς.

Και ενώ οι πάροχοι Ενέργειας έχουν ανακοινώσει τις νέες χρεώσεις για τον Φλεβάρη, η κυβέρνηση ανακοίνωσε χτες έναν νέο γύρο επιδότησής τους. Θυμίζουμε ότι οι χρεώσεις του Φλεβάρη που κυμαίνονται μεταξύ 19 και 20 λεπτών η κιλοβατώρα είναι αυξημένες κατά 70% σε σχέση με όσα πλήρωνε ένα νοικοκυριό τον Αύγουστο του 2021 (0,094 ευρώ). Και που ακόμα και τότε θεωρούνταν ακριβό, μιας και οι επιπτώσεις της «πράσινης μετάβασης» και της απολιγνιτοποίησης είχαν αρχίσει να αποτυπώνονται στους λογαριασμούς. Ο υπουργός Περιβάλλοντος και Ενέργειας, Κ. Σκρέκας, ανακοίνωσε επιδότηση ύψους 4 λεπτών/KWh, ενώ η συνολική αξία των επιδοτήσεων στο ρεύμα για τον Φλεβάρη ανέρχεται στα 95 εκατ. ευρώ.

Ανεξάρτητα πάντως από τις όποιες διακυμάνσεις των τιμών στο πλαίσιο της απελευθερωμένης αγοράς Ενέργειας και του Χρηματιστηρίου, το αποτέλεσμα για τα λαϊκά νοικοκυριά είναι το ίδιο, αφού είτε θα πληρώνουν πανάκριβα μέσω των λογαριασμών είτε μέσω της φοροεπιδρομής από το κράτος, ώστε τα επιπλέον έσοδα να δίνονται ως επιδοτήσεις στις εταιρείες. Αξίζει να σημειώσουμε ότι, σύμφωνα με το επικαιροποιημένο «Εθνικό Σχέδιο για την Ενέργεια και το Κλίμα», αυτή η κατάσταση θα πηγαίνει από το κακό στο χειρότερο μέχρι και το 2030, αφού, σύμφωνα με τα στοιχεία, η μέση τιμή καταναλωτή προ φόρων κατανάλωσης και ΦΠΑ θα φτάσει τα 189,2 ευρώ η μεγαβατώρα το 2025 και 147 ευρώ το 2030!

Οι επιδοτήσεις ηλεκτρικής ενέργειας σε οικιακά τιμολόγια έχει ως εξής:

Για μηνιαίες καταναλώσεις έως 500 KWh, η επιδότηση θα είναι 40 ευρώ/MWh. Η κατηγορία αυτή αφορά το 90% των νοικοκυριών στην Ελλάδα. Την ίδια επιδότηση θα λάβουν και όσοι έχουν μηνιαία κατανάλωση πάνω από 500 KWh, υπό την προϋπόθεση ότι θα μειώσουν κατά 15% τη μέση ημερήσια κατανάλωση Ενέργειας σε σχέση με την αντίστοιχη περυσινή. Στα νοικοκυριά που είναι ενταγμένα στο Κοινωνικό Οικιακό Τιμολόγιο (ΚΟΤ) η επιδότηση ανέρχεται στα 88 ευρώ/MWh.

Ως προς την ηλεκτρική ενέργεια και την επιδότηση σε επαγγελματικά τιμολόγια, η επιδότηση ανέρχεται στα 20 ευρώ/MWh. Για τους αγρότες, η επιδότηση ανέρχεται στα 40 ευρώ/MWh.

Καλπάζει η ακρίβεια

Σε συνεχή ανοδική πορεία βρίσκονται από την αρχή του 2023 οι τιμές των βασικών καταναλωτικών προϊόντων, χωρίς να υπάρχει καμία προοπτική αποκλιμάκωσης. Η επίσκεψη στο σούπερ μάρκετ έχει μετατραπεί σε ένα ακόμα μαρτύριο και η πλειοψηφία των καταναλωτών έχει κάνει σημαντικές περικοπές στα ψώνια, προκειμένου να μπορέσουν να αντεπεξέλθουν στις βασικές τους υποχρεώσεις.

Η κυβέρνηση, χωρίς ίχνος ντροπής, επιμένει ότι το «καλάθι του νοικοκυριού» αντιμετωπίζει την ακρίβεια, ενώ παρουσιάζει τα διάφορα pass ως διέξοδο στο πρόβλημα. Θυμίζουμε ότι ο πληθωρισμός στα είδη διατροφής ήταν αυξημένος για τον Δεκέμβρη του 2022 σε σχέση με τον αντίστοιχο μήνα του 2021 και «έτρεχε» με ρυθμό 15,6%.

Ενδεικτικές της κατάστασης είναι οι τιμές σε μερικά πολύ σημαντικά προϊόντα όπως τα κρέατα (αιγοπρόβειο, χοιρινό και βόειο), τα γαλακτοκομικά και το ελαιόλαδο. Η τιμή για το γιαούρτι έχει αυξηθεί τον τελευταίο χρόνο κατά 26,6%. Το αιγοπρόβειο κρέας έχει ακριβύνει κατά 10,10%. Το βόειο κρέας αυξήθηκε κατά 18,7%. Στο χοιρινό η άνοδος ήταν 19,7%. Το φρέσκο γάλα έχει ακριβύνει 26%.

Πηγή:rizospastis.gr



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

«Λες αλήθεια, 11 τόνοι;»: Η αληθινή ιστορία που ενέπνευσε το απαγορευμένο ρεμπέτικο του Τσιτσάνη



Εδώ και σχεδόν μισό αιώνα δεν υπάρχει «κουτούκι», φοιτητικό στέκι ή λαϊκή μουσική σκηνή μέσα στην οποία να μην ακουστεί κατά την διάρκεια της βραδιάς το «Βαπόρι απ’ την Περσία». Το κάποτε απαγορευμένο ρεμπέτικο του Τσιτσάνη που θα το τραγουδήσεις κι εσύ με την παρέα, είτε το… κατέχεις το «σπορ», είτε όχι!

«Λες αλήθεια; Βάζεις το χέρι στο βαγγέλιο ότι άκουσες καλά; Έντεκα τόνοι μαύρη! Πρωτοφανές!»… Αυτή φημολογείται ότι ήταν η αντίδραση του Βασίλη Τσιτσάνη όταν πληροφορήθηκε από μια φίλη του πως στον Ισθμό της Κορίνθου οι ελληνικές διωκτικές αρχές είχαν κατασχέσει 11 τόνους ινδικής κάνναβης, από πλοίο το οποίο το μετέφερε στα αμπάρια του.

Έχοντας -ως ρεμπέτης και ελεύθερο πνεύμα- ξεκάθαρη γνώση και αντίληψη των συνεπειών ενός τέτοιου περιστατικού, ο Τσιτσάνης στάθηκε να αναλογίζεται τι θα συμβεί με τα «αλάνια» που περίμεναν πώς και πώς το μυρωδάτο χασίς. Μέσα από τις εφημερίδες που όπως είναι φυσικό προέβαλαν το γεγονός με πομπώδεις τίτλους, έμαθε 2-3 λεπτομέρειες και βάλθηκε να τις μετατρέψει σε τραγούδι. Χωρίς να γνωρίζει ούτε ο ίδιος εκείνη την ώρα ότι θα έγραφε ένα κομμάτι-ύμνο για την αποποινικοποίηση της χρήσης που ακόμη τότε ήταν απόλυτο ταμπού, με τους χρήστες να αντιμετωπίζονται σαν εγκληματίες.



«Ήταν Σάββατο… Πιάνω από δω, πιάνω από κει… Δεν μου άρεσε το τέμπο. Μετά έγραψα τη δεύτερη στροφή πίσω από ένα αγγελτήριο γάμου. Μετά μου ήρθαν στο νου οι μουσικές που γύρευα και όλα πήγαν ρολόι», διηγείται ο Βασίλης Τσιτσάνης ο οποίος με το γνωστό του στυλ μετέφερε τα γεγονότα, με τρόπο άμεσο και στακαριστό.

Για την ιστορία αναφέρουμε πως το «βαπόρι από την Περσία» πιάστηκε όντως στην Κορινθία στις 7 Ιανουαρίου 1977. Ωστόσο το πολύτιμο φορτίο του δεν το είχε φορτώσει στο σημερινό Ιράν, αλλά στον Λίβανο. Εκεί ο Τσιτσάνης έκανε μια μικρή έκπτωση για χάρη της ρίμας, στη συνέχεια όμως λέει τα πράγματα με το όνομά τους! «Ήταν προμελετημένη, καρφωτή και λαδωμένη» γράφει, καθώς όντως την πληροφορία την είχε δώσει ο ίδιος ο καπετάνιος του πλοίου «Γκλόρια», Νίκος Ξανθόπουλος. Έχοντας στην πλάτη του παλιότερες συλλήψεις για λαθρεμπόριο, συνεργαζόταν με την DEA, την αμερικανική υπηρεσία δίωξης ναρκωτικών ως πληροφοριοδότης και αντιλήφθηκε ότι ένα τέτοιο tip θα ήταν το διαβατήριό του για την ελευθερία.



Έτσι, στις 23 Δεκεμβρίου στέλνει τηλεγράφημα στους πράκτορες, δίνοντας το ακριβές δρομολόγιου του καραβιού που θα έδενε βάσει συμφωνίας στην Αμβέρσα. Το μπλόκο στήθηκε τελικά στην Κορινθία και ο Ξανθόπουλος όχι μόνο δεν αντιμετώπισε ποινικές συνέπειες, αλλά εισέπραξε και αμοιβή ύψους 1,5 εκατομμυρίου δραχμών για τις υπηρεσίες του.

Εκείνοι για τους οποίους δεν εξελίχθηκε με τον καλύτερο τρόπο η ιστορία ήταν οι δύο Τούρκοι ναυτικοί οι οποίοι συνελήφθησαν. «Δυο Μεμέτια τα καημένα, μεσ’ το κόλπο ήταν μπλεγμένα», γράφει ο Τσιτσάνης αναγνωρίζοντας ότι για ακόμη μία φορά σε ανάλογες υποθέσεις, τα μικρά «ψάρια» ήταν εκείνα που θα πλήρωναν την «νύφη», την ώρα που οι πραγματικοί εγκέφαλοι θα συνέχιζαν να διακινούν πραγματικά ναρκωτικά και να θησαυρίζουν…

Το κομμάτι κυκλοφόρησε τον Απρίλιο του 1977, με την Λιζέτα Νικολάου στις «δεύτερες», αλλά όπως ήταν φυσικό «έφαγε» εμπάργκο από τα ραδιόφωνα που τότε έτσι κι αλλιώς είχαν μια δυσανεξία στο μπουζούκι γενικότερα, στο ρεμπέτικο ειδικότερα και έβγαζαν… φλύκταινες εάν υπήρχε στίχος που να αναφέρεται στα… χασίσια!

Ακόμη κι έτσι, το «Βαπόρι απ΄την Περσία» δεν χρειάστηκε κανένα… πρόμο για να γίνει επιτυχία. Η πραγματικότητα στον κανονικό κόσμο ήταν εντελώς διαφορετική από αυτήν που αντιλαμβάνονται (ακόμη) νομοθέτες και διάφοροι άλλοι που αποφασίζουν για το τι είναι νόμιμο ή πρέπον και ηθικό για τις κοινωνίες. Ίσως, μάλιστα, αυτή η απαγόρευση να είναι και μία από τις αιτίες που το έκαναν «ύμνο»…

Πάντως, ο συντηρητισμός δεν είχε πει την τελευταία του λέξη στην προσπάθεια να θαφτεί το κομμάτι. Λίγες ημέρες μετά τον θάνατο του Τσιτσάνη τον Ιανουάριο του 1984, ο αντιεισαγγελέας του Αρείου Πάγου Σπύρος Κανίνιας το άκουσε σε μία εκπομπή της ΕΡΤ και δίχως να χάσει χρόνο αποστέλλει έγγραφό στην Εισαγγελία Πρωτοδικών Αθηνών στις 2 Φεβρουαρίου 1984. Μέσω αυτού ζητεί ζήτησε να γίνουν όλες οι «νόμιμες ενέργειες», θεωρώντας ότι το τραγούδι παραβαίνει το άρθρο 3 παρ. 6 του ν.δ. 743/70, περί διάδοσης της χρήσης ναρκωτικών, αλλά το άρθρο 12 παρ. 2 του Συντάγματος, περί «κακής ποιότητας».

Ο εισαγγελέας Πρωτοδικών Δημήτριος Μαλακάσης έπραξε τα… δέοντα και τελικά υπέβαλε το πόρισμά του στις 26 Ιουλίου 1984 στον Εισαγγελέα Εφετών Αθηνών. Εκεί αναφέρει χαρακτηριστικά ότι το τραγούδι «δεν μπορεί να παρωθήσει στη χρήση και διάδοση ναρκωτικών», αλλά ταυτόχρονα κάνει λόγο για «άτυχη στιγμή του συνθέτη» από καλλιτεχνική άποψη και καταλήγει: «φρόνιμο θα είναι να μην εκπέμπεται από την τηλεόραση, γιατί τα μεταδιδόμενα από αυτή πρέπει να είναι ποιοτικής στάθμης». 


 
Πηγή:menshouse.gr



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Ίμια: 27 χρόνια… «Ευχαριστούμε τις ΗΠΑ»!

Νίκος Μπογιόπουλος



Ήταν 30 προς 31 Γενάρη 1996. Το βράδυ των Ιμίων.

Η άθλια
καπηλεία καλά κρατεί. Και η υποκρισία, επίσης.

Στην πλευρά της καπηλείας, στην κορυφή των πατριδοκάπηλων, βρέθηκαν τα χιτλεροειδή της «Χρυσής Αυγής» και παραμένει το κάθε λογής ακροδεξιό κατακάθι. Που λερώνουν τη μνήμη των τριών παλικαριών που χάθηκαν εκείνο το βράδυ (του υποπλοίαρχου Χριστόδουλου Καραθανάση, του υποπλοίαρχου Παναγιώτη Βλαχάκου και του αρχικελευστή Έκτορα Γιαλοψού).

Που σπεκουλάρουν πάνω στη θυσία τους και αναζητούν στη μνήμη τους ερείσματα για τον φασιστικό και εθνικιστικό οχετό τους. Οι –κατά δήλωσή τους– σπορά των ηττημένων του ’45. Οι ιδεολογικοί και πολιτικοί απόγονοι των ναζί. Αυτοί που κουβαλάνε τατουάζ με τα εμβλήματα των κατακτητών που ρήμαξαν την Ελλάδα απ’ άκρη σ’ ακρη. Οι απόγονοι των δωσίλογων. Να παριστάνουν τους «πατριώτες». Και να μιλάνε για προστασία των Ιμίων και των συνόρων. Αυτοί που συνεχίζουν το έργο των προπατόρων τους. Εκείνων που ξεπούλησαν την Ελλάδα ολάκερη. Αυτοί είναι που πιάνουν στο στόμα του τα τρία παιδιά. Ύβρις.

Στην άλλη πλευρά οι υποκριτές. Είναι αυτοί που συνεχίζουν να κινούνται απαρέγκλιτα στις ίδιες εκείνες πολιτικές ράγες που σημαδεύτηκαν από τα γεγονότα της 31 Γενάρη του 1996.

Εξηγούμαστε:

α) Στα Ίμια, το 1996, και ενώ ετίθετο με τον πλέον εκκωφαντικό τρόπο το καθεστώς των «γκρίζων ζωνών» στο Αιγαίο, η ελληνική πολιτική ηγεσία εκστόμισε δια του πρωθυπουργού Σημίτη εκείνο το απίθανο «ευχαριστούμε τις ΗΠΑ»…

β) Στη Μαδρίτη, ένα χρόνο αργότερα, στο πλαίσιο της Συνόδου Κορυφής του ΝΑΤΟ, η Ελλάδα υπέγραψε μια συμφωνία στην οποία αναγνωρίζονται «νόμιμα και ζωτικά συμφέροντα» της Τουρκίας στο Αιγαίο. Ήταν εκεί που η ελληνική πολιτική ηγεσία είπε, ουσιαστικά, «ευχαριστούμε το ΝΑΤΟ»…

γ) Στο Ελσίνκι, το 1999, η Ελλάδα έβαλε την υπογραφή της κάτω από ένα κείμενο που – κατά παρέκκλιση της θέσης ότι η μόνη διαφορά μεταξύ Αθήνας και Άγκυρας είναι η διευθέτηση της υφαλοκρηπίδας – κάνει λόγο για «εκκρεμείς συνοριακές διαφορές και άλλα συναφή θέματα» μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας. Ήταν εκεί που η ελληνική πολιτική ηγεσία είπε το «ευχαριστούμε την ΕΕ»…

Ρωτάμε: Τι από όλα αυτά έχει αλλάξει έκτοτε; Ποιο από αυτά τα «ευχαριστώ» που ειπώθηκαν στο φόντο των Ιμίων ανακλήθηκε ή αναιρέθηκε ποτέ στην πράξη;

Η ΝΔ και ο κ.Σαμαράς, που είχε υπουργό Εξωτερικών τον κ.Βενιζέλο, συγκυβερνούσε, ναι ή όχι, με το κόμμα του οποίου ο πρώην αρχηγός, για να δικαιολογήσει την πολιτική του στα Ελληνοτουρκικά, δήλωνε: «Θα μου φαινόταν περίεργο να πετάξει μια σοβαρή χώρα μια ολόκληρη πολιτική στον κάλαθο των αχρήστων, δηλαδή να την υποβαθμίσει, για κάποιες βραχονησίδες»! (σσ: Γ. Παπανδρέου, «Τα Νέα», 23/10/2000)… Ρωτάμε: Αυτό ήταν κάτι σαν επανάληψη του «ευχαριστούμε τις ΗΠΑ»; Ναι ή όχι;

Ο κ. Γιώργος Παπανδρέου, τέσσερα χρόνια μετά από τα Ίμια δήλωνε ως υπουργός Εξωτερικών (συνέντευξη στους «Ουάσιγκτον Τάιμς», 10/12/2000): «Η Ελλάδα και οι ΗΠΑ συμμερίζονται κοινές αρχές, κοινούς στόχους ,όπως δημοκρατία, ανθρώπινα δικαιώματα, περιφερειακή σταθερότητα». Ρωτάμε: Αυτό ήταν κάτι σαν επανάληψη του «ευχαριστούμε τις ΗΠΑ»; Ναι ή όχι;

Η κυρία Μπακογιάννη της ΝΔ, δέκα χρόνια μετά από τα Ίμια (25/04/2006) δήλωνε ως υπουργός Εξωτερικών για τις σχέσεις Ελλάδας – ΗΠΑ: «(…) η μακρά ιστορία και η δυνατή φιλία που συνδέει τις δύο δημοκρατίες μας στηρίζεται σε κοινές αρχές και αξίες,σε κοινούς αγώνες, αλλά και στη συμμετοχή μας στη μεγάλη κοινότητα κρατών του ΝΑΤΟ. Οι στόχοι μας σε μεγάλο βαθμό συμπίπτουν(…)». Ρωτάμε: Αυτό ήταν κάτι σαν επανάληψη του «ευχαριστούμε τις ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ»; Ναι ή όχι;

Ο κ. Σαμαράς, ως πρωθυπουργός και πρόεδρος της ΝΔ, δεκαεφτά χρόνια μετά από τα Ίμια, δήλωνε στη συνάντησή του με τον Ομπάμα (8/8/2013) στον Λευκό Οίκο: «Κατ’ αρχήν, θέλω να πω ότι οι δύο λαοί μας και οι δύο χώρες μας είναι περισσότερο από σύμμαχοι. Όχι μόνο πάλεψαν ο ένας δίπλα στον άλλο σε όλη την ιστορία, πάντα για μια ευγενή αιτία, αλλά λάτρεψαν και υποστήριξαν τις ίδιες αξίες, όπως την ελευθερία, τη δημοκρατία και την ανεξαρτησία». Ρωτάμε: Αυτό ήταν κάτι σαν επανάληψη του «ευχαριστούμε τις ΗΠΑ»; Ναι ή όχι;

Ας έρθουμε στον κύριο Τσίπρα.

α) Υποδεχόμενος τον πρώην Αμερικανό πρόεδρο στην Αθήνα ο κ.Τσίπρας τον προσφώνησε λέγοντας ότι με τον Ομπάμα «άλλαξε η εικόνα των Ηνωμένων Πολιτειών σε ολόκληρο τον κόσμο» (μάλλον δεν ρώτησε ο κ.Τσίπρας πως φαντάζει η εικόνα των ΗΠΑ στα μάτια των βομβαρδισμένων – επί Ομπάμα – παιδιών της Συρίας, της Λιβύης και όλης της Μέσης Ανατολής ή στα μάτια των λαών σε 130 χώρες του πλανήτη όπου οι ΗΠΑ διατηρούν και επί Ομπάμα στρατιωτικές επιχειρησιακές δυνάμεις).

β) Ακούστηκε ο κ.Τσίπρας να εξυμνεί τις αξίες της δημοκρατίας και της ελευθερίας και να καταλήγει λέγοντας ότι «η Ελλάδα υποδέχεται έναν Αμερικανό Πρόεδρο που καθ’ όλη τη διάρκεια της θητείας του υπερασπίστηκε με σθένος τις αξίες αυτές» (σσ: αυτός είναι ο λόγος, η… χρηματοδότηση των αξιών της ελευθερίας και της δημοκρατίας, που επί Ομπάμα οι ΗΠΑ δαπάνησαν 900 δισεκατομμύρια δολάρια περισσότερα από όσα δαπάνησαν επί Μπους σε πολέμους και για την δημιουργία Φρανκενστάιν τύπου ISIS).

γ) Ακούστηκε, από έναν πρωθυπουργό που θα έδιωχνε το ΝΑΤΟ από την Ελλάδα, να δηλώνει: «Στο πλαίσιο αυτό, υπογραμμίσαμε τη σημασία που έχει (…) η συνέχιση της επιχείρησης του ΝΑΤΟ στο Αιγαίο».

δ) Ο κ.Τσίπρας (ο και… «αριστερός») είναι το ίδιο πρόσωπο που προσήλθε στον Λευκό Οίκο για να εξυμνήσει τον «αγγελικό» Τραμπ που μοιάζει διαβολικός αλλά που «ότι κάνει είναι για το καλό».

ε) Ο κύριος Τσίπρας είναι το ίδιο πρόσωπο που ως πρωθυπουργός συνέταξε (αλλά ως αντιπολίτευση… δεν ψήφισε) την νέα συμφωνία για την αναβάθμιση και επέκταση της συμφωνίας για την δράση των στρατιωτικών βάσεων των ΗΠΑ στην Ελλάδα στο πλαίσιο της πολιτικής που εξυμνήθηκε από τον Πάιατ και ως μετατροπή της χώρας σε “γεωστρατηγικό μεντεσέ” των ΗΠΑ. Αυτός είναι ο κύριος Τσίπρας, το πρόσωπο που ηγήθηκε μιας κυβέρνησης που για την ιταμότητα της αμερικανοφροσύνης της δεν έχει παρά να διαβάσει κανείς την έκθεση του ίδιου του Στέιτ Ντιπάρτμεντ (imerodromos.gr)


Μητσοτάκης: “Ευχαριστούμε” από… Ιραν μέχρι στενά του Ορμούζ!


Οσο για τον κύριο Μητσοτάκη, τον πρώτο ηγέτη που τάχθηκε υπέρ της δολοφονίας του Ιρανού στρατηγού στο Ιρακ, τον πρωθυπουργό που αναγνώρισε τον αχυράνθρωπο-στημένη λεμονόκουπα της CIA, τον Γουαοδό σαν… πρόεδρο της Βενεζουέλας, που στέλνει ελληνικούς Πάτριοτ για να ενισχυθεί η αεράμυνα της… Σαουδικής Αραβίας, τον διαθέσιμο να στείλει στρατιωτικές ελληνικές δυνάμεις από τα στενά του Ορμούζ μέχρι το Μάλι, να παριστάνει τον σημαιοφόρο των στρατιωτικών προμηθευτών της Ουκρανίας, τον άνθρωπο που έφτασε να φιλοξενεί και να χειροκροτάει ναζί του Αζοφ μέσα στην ελληνική Βουλή προς δόξαν της “αμερικανικής πλευράς της Ιστορίας”, μετά τον ρόλο γλάστρας που έχει εξασφάλισε δίπλα στους Τραμπ – Μπάιντεν στον Λευκό Οίκο, δεν χρειάζονται πολλά λόγια.

Είναι ο σημερινός πρωθυπουργός που μετά την απίθανη δήλωσή του για το πόσο “προβλέψιμος σύμμαχος” είναι των ΗΠΑ , έσπευσε – και ενώ οι ΗΠΑ την ώρα της εντεινόμενης τουρκικής προκλητικότητας μιλού για “θαλάσσιες διεκδικήσεις” της… Ελλάδας (!) και καλούν τις δυο χώρες να λύσουν τις… “διαφορές” τους “συμμαχικά” και “αγαπημένα” – να αναφέρει τα ελληνικά νησιά σαν “νατοικά νησιά” (!) και να ψηφίζει στη Βουλή την συμφωνία με τους Αμερικάνους για την μετατροπή όλης της Ελλάδας σε αμερικανοΝΑΤΟική βάση και σε ιμπεριαλιστικό ορμητήριο (imerodromos.gr)

Ρωτάμε: Αυτά είναι κάτι σαν επανάληψη του «ευχαριστούμε τις ΗΠΑ»; Ναι ή όχι;

Μόνο όποιος δεν θέλει να το δει «δεν το βλέπει»: Η πολιτική του «ευχαριστούμε» αποτελεί την μόνιμη πυξίδα της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής απέναντι σε Μπους, Κλίντον, Ομπάμα, Τραμπ και Μπάιντεν, από εποχής… Τρούμαν. Αυτή είναι η αλήθεια, που φυσικά δεν βρίσκει θέση στους «πάγκους» των πατριδέμπορων της μαύρης επετείου.

Πρόκειται για μια πολιτική που κάθε άλλο παρά «κατευνάζει» την τουρκική συμπεριφορά, όπως απέδειξαν οι ευθέως επιθετικές κινήσεις της Αγκυρας με το τουρκολυβικό “μνημόνιο”, το “Ορουτς Ρεις”, την περίφημη “γαλάζια πατρίδα” και συνεπάγεται μια διαρκή απειλή για τον ελληνικό λαό.

Ο ελληνικός λαός δεν έχει να χωρίσει τίποτα με τον τούρκικο λαό. Και ο ένας λαός και ο άλλος αποτελούν το άθυρμα σε παιχνίδια συμφερόντων των αστικών τάξεων των δυο χωρών που ανταγωνίζονται μεταξύ τους με τακτικές που είτε έχουν ως έμβλημα τον «τσαμπουκά» είτε το πόσο «ευχάριστες» θα είναι απέναντι σε «συμμάχους» και «εταίρους», εγκυμονούν το ίδιο επικίνδυνο αποτέλεσμα.

Είκοσι επτά χρόνια μετά από τα Ίμια που οι Αμερικάνοι διέταξαν την Ελλάδα να “κάτσει στα αυγά της” (μόνο όποιος δεν θέλει να το δει «δεν το βλέπει»), την ώρα που

  • η πατρίδα προσφέρεται σε ρόλο «γεωστρατηγικού μεντεσέ» και οι ταγοί της δηλώνουν “προβλέψιμα” βαποράκια του ιμπεριαλισμού,
  • με χαρακτηριστικά παραδείγματα τις συμφωνίες των αμερικανικών βάσεων και των Πρεσπών και του φερεφώνου της μιας κλίκας των ληστών στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο στην Ουκρανία, λειτουργεί σαν τσολιαδάκι του ευρωατλαντισμού,
  • οι πολυεθνικές του πετρελαίου και της ενέργειας στρώνουν τους νέους δρόμους του αίματος αλλά βαφτίζονται “οικονομικοί σύμμαχοι”,
  • η Τουρκία απειλεί και προκαλεί,


οι ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ σφυρίζουν αδιάφορα απέναντι στην Ελλάδα, στο Διεθνές Δίκαιο και στην ειρήνη, επικροτώντας και κατευθύνοντας “λύσεις” στο πλαίσιο των ΝΑΤΟικών διχοτομήσεων και των πολυεθνικών “συνεκμεταλλεύσεων”.

Οι καλοί μας «σύμμαχοι» συμπεριφέρονται ωσάν να μην έχουν ακόμα… καταλήξει σε ποιόν ανήκουν τα Ίμια ή σαν η συνθήκη της Λωζάνης (που την έχουν κάνει κουρελόχαρτο στην περίπτωση της Συρίας και της Μέσης Ανατολής) να μην αποτελεί τμήμα του Διεθνούς Δικαίου. Όσο για τους καλούς μας «εταίρους», αυτοί αρνούνται να πάψουν να πουλούν όπλα στην Τουρκία, όπως η Γερμανία, η Ιταλία, η Ισπανία ή μας ανοίγουν τις αγκάλες τους αρκεί εμείς να φροντίσουμε να ταίσουμε, μαζί με τις αμερικανικές και τις δικές τους πολεμικές βιομηχανίες τους, όπως η Γαλλία, με τα Rafale και τις φρεγάτες της. Είναι αυτοί της ευρωοικογενείας στην οποία ανήκει η κατεχόμενη και βαλλόμενη πλέον και στην ΑΟΖ της Κύπρος, που παζαρεύουν από την ένταξη της Τουρκίας στις δομές της μέχρι το προσφυγικό. Είναι αυτοί που γελοιοποιούν ακόμα και την γελοιότητα: Αρκεί να θυμηθεί κανείς το πρόσφατο παραμύθι περί “κυρώσεων”…

Αυτοί είναι οι «σύμμαχοι» που εξυμνούνται. Αυτοί είναι οι «εταίροι» που επαινούνται. Που εισπράττουν «ευχαριστώ» – 27 χρόνια μετά τα Ιμια – από τους κύριους, τους εσωτερικούς υπεύθυνους: Τόσο από τους υποκριτές του ευρωατλαντισμού, όσο και από τους κάπηλους του δωσιλογισμού.

Ημεροδρόμος 31 Γενάρη 2022



Πηγή:imerodromos.gr



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Τρίτη 31 Ιανουαρίου 2023

Θυμάμαι και σκέφτομαι. Είναι δύο διαφορετικές λέξεις;

Μαρία Σκαμπαρδώνη


Η Ελληνική γλώσσα είναι τόσο πλούσια, τόσο σπουδαία που κάθε φορά που την παρατηρείς, βιώνεις ένα δέος για την ποικιλία των λέξεων και για το γεγονός πως υπάρχουν τόσες πολλές λέξεις που μπορούν να εκφράσουν ένα συναίσθημα ή μία κατάσταση.

Οι Άγγλοι θα πουν «make love» (κάνω έρωτα) και «I love you» (σε αγαπώ). Δηλαδή, θα χρησιμοποιήσουν το αγαπώ και για τις δύο περιπτώσεις. Ενώ στην Ελληνική γλώσσα θα χρησιμοποιήσεις τις λέξεις «έρωτας» και «αγάπη», θα κάνεις έναν σαφή διαχωρισμό ακόμα και εδώ.

Το θυμάμαι και το σκέφτομαι είναι δύο λέξεις οι οποίες συγχέονται και χρησιμοποιούνται διαρκώς, δίχως να έχει αποσαφηνιστεί καθαρά το νόημά τους.

Η αλήθεια είναι πως η Ελληνική γλώσσα θέλει μελέτη, ιδιαίτερη προσοχή και αποκωδικοποίηση των ιδιαίτερων στοιχείων της.

Πολλές λέξεις χρησιμοποιούνται για να περιγράψουν κάτι παρόμοιο, όμως διαφοροποιούνται και αυτές σε ορισμένα σημεία.

Το θυμάμαι αναφέρεται ορθά στους ανθρώπους που έχουν αποβιώσει. Ή για μία κατάσταση της ζωής που γενικότερα έχει παρέλθει (για παράδειγμα, αναπολούμε τα παιδικά ή τα μαθητικά μας χρόνια).

Θυμόμαστε αυτό που δεν μπορούμε να επαναφέρουμε αυτούσιο στη ζωή μας, ένα πρόσωπο που δεν είναι εν ζωή, τα νεανικά μας χρόνια, μία κατάσταση ζωής που έχουμε περάσει και έχει παρέλθει (το σχολείο, το πανεπιστήμιο, ο στρατός).

Από την άλλη σκεφτόμαστε ένα πρόσωπο το οποίο είναι εν ζωή αλλά για οποιονδήποτε λόγο δε βιώνουμε μία στενή σχέση μαζί του. Σκεφτόμαστε αυτό που μπορούμε να δούμε, βιώσουμε ξανά επειδή υπάρχει, βρίσκεται στο παρόν.

Είναι γεγονός ότι οι περισσότεροι χρησιμοποιούμε και τις δύο λέξεις για να περιγράψουμε το ίδιο, αλλά υπάρχει μία λεπτή διαφορά που τις διαχωρίζει ως προς τον χειρισμό τους.

Ακόμα και εδώ, αντιλαμβανόμαστε αυτό το αξεπέραστο μεγαλείο της ελληνικής γλώσσας, όπου χωρίς ίχνος εθνικιστικής κορώνας, με κάνει να αισθάνομαι ευτυχής που τη μιλάω. Διότι είναι τόσο πλούσια που προσέχει τα πάντα, διαχωρίζει τα πάντα, τη διακατέχει μία ευαισθησία απέναντι σε κάθε βίωμα, κάθε στιγμή. Για αυτό και κρατά φυλαγμένη μία λέξη για κάθε της στιγμή..

Κείμενο: Μαρία Σκαμπαρδώνη

Πηγή:ideostrovilos.gr



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Οι αντάμηδες και οι τραμπούκοι


Παύλου Παπανότη, συνταξιούχου εκπαιδευτικού.

Ιωάννης Κωλέττης
Κατά τη διάρκεια της επανάστασης του 1821 οι Έλληνες, ευελπιστώντας στη βοήθεια των Μεγάλων Δυνάμεων, είχαν δημιουργήσει τρία πολιτικά κόμματα: το Γαλλικό υπό την ηγεσία του Ιωάννη Κωλέττη, το Αγγλικό υπό τον Αλέξανδρο Μαυροκορδάτο και το Ρωσικό υπό τον Ανδρέα Μεταξά. Ως το 1843 τα κόμματα αυτά λόγω της απολυταρχίας του Όθωνα δεν είχαν τη δυνατότητα να αναπτύξουν πολιτική δράση. Όμως μετά την 
επανάσταση της 3ης Σεπτεμβρίου 1843 οι τρεις πολιτικές παρατάξεις άρχισαν να παίζουν ενεργότερο ρόλο στην πολιτική ζωή της χώρας.

Μετά την ψήφιση του Συντάγματος του 1844 προκηρύχτηκαν εκλογές, τις οποίες κέρδισε με βία και νοθεία ο Ι. Κωλέττης. Σημαντικό ρόλο στην εκλογική νίκη του «μοσχομαγκικού» κόμματος, όπως λεγόταν χλευαστικά από τους αντιπάλους του το Γαλλικό κόμμα, έπαιξαν οι «αντάμηδες», οι παλικαράδες της εποχής εκείνης, οι οποίοι τρομοκρατούσαν τους ψηφοφόρους των αντίπαλων πολιτικών κομμάτων. Ύστερα από την τρίχρονη διακυβέρνηση του Κωλέττη η δύναμη των αντάμηδων σταδιακά περιορίστηκε. Μετά το 1847 έδιναν σημεία ζωής μόνο κατά την ημέρα των εκλογών, μακριά πάντοτε από τα εκλογικά τμήματα που τα φρουρούσαν οι χωροφύλακες. Έτσι ο «ρόλος» τους στο κοινοβουλευτικό πολίτευμα εκμηδενίστηκε και αντί για πολιτικούς και εκλογικούς «αγώνες» επιδόθηκαν πλέον σε ερωτικούς. Τα φλογερά βλέμματα κάποιας όμορφης υπηρέτριας προκαλούσαν τον έρωτα κάποιων αντάμηδων, οι οποίοι πολλές φορές «έρχονταν στα χέρια» κάτω από τα παράθυρά της, για να της δείξουν την παλικαριά τους. Άλλοτε πάλι της έκαναν καντάδες. Μάταια οι γείτονες παραπονούνταν στην αστυνομία για διατάραξη της κοινής ησυχίας.

Μετά την έξωση του Όθωνα τον Οκτώβριο του 1862 εμφανίστηκε ένα νέο «είδος» παλικαράδων, οι «τραμπούκοι». Συγκεντρώνονταν στην πλατεία του Ψυρρή, όπου κατά κάποιο τρόπο είχαν στήσει το «στρατηγείο» τους. Μάλιστα απαίτησαν από τη δημοτική αρχή να ονομαστεί η μικρή πλατεία της περιοχής «πλατεία Ηρώων» (εφημερίδα ΣΚΡΙΠ, φύλλο της 10ης Ιανουαρίου 1898). Αφού λοιπόν έγιναν «ήρωες» με πράξη του Δημοτικού συμβουλίου, μετατράπηκαν σε μάστιγα των φιλήσυχων Αθηναίων. Αλίμονο σ’ αυτόν που ήταν υποχρεωμένος να διαβεί από του Ψυρρή συνοδεύοντας μάλιστα τη γυναίκα του ή τη μάνα του ή την αδερφή του! Θα άκουγε τόσες βωμολοχίες όσες δεν μπορεί να συλλάβει ανθρώπινος νους. Και το χειρότερο, έπρεπε να συγκρατήσει τα νεύρα του, για να περάσει αβλαβής.

Οι παλικαράδες αυτοί ως τις εκλογές του Μαΐου του 1865 δεν είχαν ακόμα λάβει το χαρακτηρισμό του τραμπούκου. Ονομάστηκαν έτσι κατά την προεκλογική περίοδο, γιατί περιφέρονταν καθ’ ομάδες στις συγκεντρώσεις υποψήφιων βουλευτών και τους ζητούσαν φορτικά κάποιο χρηματικό ποσό («τραμπούκο»= φόρο, παραγόμενο από τη λατινική λέξη tributum), για να τους ψηφίσουν. Λέγεται ότι «ανάδοχός» τους ήταν ο δικηγόρος και τέως πληρεξούσιος στην Εθνοσυνέλευση του 1862 – 1864 Πανταλέων, ο οποίος σε μια στιγμή παραφοράς για τον κυνισμό των εκλογέων αυτών φώναξε: « αυτοί δεν είναι εκλογείς, αλλά τραμπούκοι».

Διαφορετική ετυμολογική ανάλυση της λέξης έκανε ένας δημοσιογράφος της «Ακροπόλεως» σε δημοσίευμά του κατά τα τέλη του 19ου αιώνα ισχυριζόμενος ότι ονομάστηκαν «τραμπούκοι» από τα ισπανικά πούρα τα καλούμενα « trabuco», τα οποία μοίραζαν οι υποψήφιοι βουλευτές σ’ όσους συμμετείχαν στις προεκλογικές τους συγκεντρώσεις (που γίνονταν πάντα σε κλειστούς χώρους). Με την άποψη αυτή συμφωνούν ο γλωσσολόγος Ν. Ανδριώτης («Ετυμολογικό λεξικό της κοινής νεοελληνικής» , σελ. 374), ο Στ. Κυριακίδης («Ελληνική Λαογραφία», σελ. 431) και ο Μ. Τριανταφυλλίδης («Άπαντα» 1, σελ. 421).

Ασχέτως από την ορθότητα της ετυμολογικής ανάλυσης της λέξης, οι νταήδες που ζούσαν παρασιτικά πουλώντας την ψήφο τους και εκφοβίζοντας τους συμπολίτες τους ήταν ένα τμήμα της αθηναϊκής κοινωνίας κατά τη δεκαετία του 1860. Οι πιο γνωστοί απ’ αυτούς ήταν ο Μπαλαφάρας, ο Τρομάρας, ο Λαχτάρας και ορισμένοι άλλοι που κυκλοφορούσαν στην «πιάτσα» με ψευδώνυμα (εφημερίδα ΣΚΡΙΠ, φύλλο της 10ης Ιανουαρίου 1898). Όλοι τους διαπνεόμενοι από πατριωτικά αισθήματα πήγαν να πολεμήσουν στην κρητική επανάσταση το 1867. Όταν όμως είδαν ότι εκεί «βρομούσε ο τόπος μπαρούτι», γύρισαν άρον – άρον στον Πειραιά. Έκτοτε άρχισε να δύει το αστέρι τους. Αναφέρεται σε πηγές ότι ο Τρομάρας άρχισε να κερδίζει τον επιούσιο με την εργασία του. Αγόρασε μια φουφού και έψηνε συκωτάκια. Εννοείται πως όλοι οι «συνάδελφοί» του θεωρούσαν τιμή τους να επισκέπτονται καθημερινά τη φουφού του. 

Κάποια μέρα γύρω στα 1870 ο υπαστυνόμος Αθηνών Γεράσιμος Τζανέτος έκανε επιχείρηση για να καθαρίσει την πλατεία του Ψυρρή από τους τραμπούκους που είχαν γίνει ο φόβος και ο τρόμος των φιλήσυχων Αθηναίων. Κάποιοι από αυτούς αντιστάθηκαν και επακολούθησε σύγκρουση μεταξύ αστυνομικών και τραμπούκων. Τότε αλλεπάλληλοι αγγελιοφόροι πήγαν στο στέκι του Τρομάρα παρακαλώντας τον να πάει στου Ψυρρή, όπου «οι αστυνόμοι σκοτώνουν τα παλικάρια». Ο Τρομάρας φόρεσε το κουμπούρι του, πήρε το μαχαίρι του, κλώτσησε τη φουφού λέγοντας «στο διάβολο κι η σιρμαγιά και το εμπόριο» και πήγε στου Ψυρρή. Το μόνο που κατάφερε ήταν να «αποκτήσει» κι αυτός κάποιους μώλωπες από το βούρδουλα του υπαστυνόμου Τζανέτου. 

Έτσι απομακρύνθηκαν από την πλατεία Ηρώων τα αντικοινωνικά αυτά στοιχεία. Όμως ο τραμπουκισμός ως μορφή συμπεριφοράς επιβίωσε, όπως δείχνουν πολλά περιστατικά της κοινωνικής και της πολιτικής ζωής της σύγχρονης Ελλάδας. Η μόνη διαφορά είναι ότι κατά τη δεκαετία του 1860 τραμπούκοι ήταν διάφοροι παρίες της κοινωνίας, ενώ σήμερα είναι και πολλοί από αυτούς που κατέχουν ή έχουν πρόσβαση στην εξουσία, μια και ξέρουν ότι η τσιμπίδα του νόμου δεν θα τους αρπάξει. 




Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Πτώσεις πολεμικών αεροσκαφών: 162 άνθρωποι έχουν χάσει τη ζωή τους σε 30 χρόνια - Τα αίτια των δυστυχημάτων






Μέχρι σήμερα 162 άνθρωποι έχουν χάσει τη ζωή τους σε 30 χρόνια από πτώσεις πολεμικών αεροσκαφών. Ποια είναι τα αίτια των δυστυχημάτων; Ας πάρουμε την ιστορία από την αρχή της...

Είναι συχνό το άκουσμα της είδησης, που πάντα καθηλώνει τον ακροατή και τον γκρεμίζει στο άκουσμα της συνέχειας: «Κατέπεσε αεροσκάφος της Πολεμικής Αεροπορίας στη θαλάσσια περιοχή κτλ κτλ» με τη συνέχεια να είναι εκείνη που περιμένει κάποιος με σφιγμένο το στομάχι: «...οι πιλότοι πρόλαβαν και ενεργοποίησαν τον μηχανισμό εκτόξευσης και πλέον βρίσκεται ήδη σε εξέλιξη έρευνα για τον εντοπισμό τους».

Και μέχρι τον «εντοπισμό» τους οικείοι και απλοί πολίτες, οι έχοντες ενσυναίσθηση, απαντέχουν καρτερικά – κείνες τις ώρες – προσευχόμενοι.

Στο πρόσφατο δυστύχημα της Πολεμικής μας Αεροπορίας, δυστυχώς ο ένας από τους δύο πιλότους του F-4 Phantom II της 338 Μοίρας της 117 Πτέρυγας Μάχης που εκτελούσε εκπαιδευτική πτήση, ο 29χρονος Υποσμηναγός Μάριος Μιχαήλ Τουρούτσικας εντοπίστηκε δίχως ανάσα. Και εκείνο το «συνεχίζονται οι έρευνες για τον εντοπισμό του κυβερνήτη» συντρίβει τις αντοχές!

Μετρούν νεκρούς και λάθη

Η Πολεμική Αεροπορία, η Αεροπορία Στρατού (ελικόπτερα) και η Αεροπορία Ναυτικού (επίσης ελικόπτερα) μετρούν περισσότερα από 100 αεροσκάφη και ελικόπτερα που έχουν συντριβεί από το 1990· από αυτά, τα δύο μόνο έπεσαν κατά τη διάρκεια αναχαίτισης εχθρικών (τουρκικών) αεροσκαφών, ενώ τα υπόλοιπα αποδίδονται σε ανθρώπινο λάθος ή μηχανικές βλάβες.

Γράφοντας στην ψυχρή γλώσσα των αριθμών: από το 1990 μέχρι το 2023, διάστημα δηλαδή 31 χρονών, η Πολεμική Αεροπορία έχει απωλέσει 93 αεροσκάφη και έχει θρηνήσει τη ζωή 127 ανθρώπων (με την πρόσφατη απώλεια). Η Αεροπορία Στρατού έχει χάσει 8 ελικόπτερα και 26 ανθρώπους και η Αεροπορία του Ναυτικού στη λίστα οδύνης έχει καταγράψει 3 απώλειες ελικοπτέρων και 9 ανθρώπινες ζωές, από τις οποίες οι τρεις έπεσαν στα Ίμια μια μέρα σαν σήμερα!



Να επισημάνουμε ότι σε πέντε περιπτώσεις δυστυχημάτων της Π.Α. έχουμε την πτώση δύο αεροσκαφών ταυτόχρονα, ενώ σε 47 περιπτώσεις δεν καταγράφηκε απώλεια ανθρώπινης ζωής. Το πιο πολύνεκρο αεροπορικό δυστύχημα της Πολεμικής Αεροπορίας είχε συμβεί στις 5 Φεβρουαρίου του 1990 όταν κατέπεσε αεροσκάφος C130H στο όρος Όθρυς της Φθιώτιδας. Επίσης από πτώση C130 είχαν χάσει τη ζωή τους 5 άνθρωποι στις 20 Δεκεμβρίου του 1997, όταν το αεροσκάφος κατέπεσε στο Όρος Πάστρα στο κομμάτι που ανήκει στον νομό Βοιωτίας.

Από τα δυστυχήματα της Αεροπορίας Στρατού εντοπίζουμε την πτώση του Σινούκ (CH-47DG) στις 11 Σεπτεμβρίου του 2004, λίγες μέρες μετά το τέλος των Ολυμπιακών Αγώνων της Αθήνας, πτώση στη θαλάσσια περιοχή της Σιθωνίας Χαλκιδικής, που οδήγησε στο θάνατο τους 17 επιβαίνοντες, ανάμεσα στους οποίους βρισκόταν ο Πατριάρχης Αλεξανδρείας Πέτρος και ο καλός συνάδελφος, δημοσιογράφος της εφημερίδας ΤΑ ΝΕΑ, Γιώργος Ξενουδάκης. Επίσης, από την πτώση ελικοπτέρου Χιούι (Bell UH-1H Iroquois),στην Καρυώτισσα του νομού Πέλλας, στις 20 Φεβρουαρίου του 2006 είχαν χάσει τη ζωή τους 4 άνθρωποι.
Στα τρία δυστυχήματα της Αεροπορίας Ναυτικού έχουν σκοτωθεί από τρεις άνθρωποι σε κάθε τραγικό περιστατικό.

Γιατί πέφτουν τα αεροσκάφη;

Στο επίσημο site του Ελληνικού Στρατού αναγράφεται ότι: η συντριπτική πλειονότητα των ατυχημάτων - δυστυχημάτων έχει συμβεί σε ασκήσεις ρουτίνας ή σε απλές πτήσεις ή ακόμη - σε ορισμένες περιπτώσεις - την ώρα της απογείωσής ή της προσγείωσής τους, λίγα μόλις μέτρα από τις βάσεις. Και δικαιολογείται το γεγονός: Την δεκαετία του 1980, ο έλληνας χειριστής πολεμικού αεροσκάφους είχε κατά μέσο όρο περίπου 18 ώρες πτήσης μηνιαίως· σήμερα έχει μόλις 7-8, από τις οποίες οι περισσότερες είναι για εναέριες περιπολίες. Ο πληθωρισμός, η αύξηση της τιμής του πετρελαίου, το κόστος συντήρησης και των ανταλλακτικών, έχουν αρνητικά οικονομικά αποτελέσματα στη συχνότητα, αλλά και στην περιοδικότητα των πτήσεων των μαχητικών αεροσκαφών. Έτσι, στα τέλη του 2010, εν μέσω οικονομικής κρίσης, η επιχειρησιακή εκπαίδευση των πιλότων της Πολεμικής Αεροπορίας περιορίστηκε σε 6 ώρες πτήσης ανά μήνα.



Κατά τη διάρκεια ασκήσεων αναχαίτησης που διεξάγονται στο Αιγαίο, σχεδόν καθημερινά, ένας καλός εκπαιδευμένος πιλότος, όσο μεγάλο βαθμό δυσκολίας και αν έχει να αντιμετωπίσει σε ύψος χιλιάδων ποδών, σχεδόν ποτέ δεν κάνει λάθη· το ίδιο ακριβώς συμβαίνει και με τις πραγματικές αναχαιτίσεις: τα λάθη είναι ελάχιστα.
Αντίθετα, στις εθνικές ασκήσεις πέφτουν τα περισσότερα αεροσκάφη. Ίσως επειδή κατά τη διάρκεια της άσκησης υπάρχει ένα είδους χαλαρότητας, μετριασμού του κινδύνου και υπερεκτίμησης των δυνατοτήτων ανθρώπων και μηχανών.

Ανεπαρκής συντήρηση

Τα περισσότερα δυστυχήματα, ακόμη και αυτά που χαρακτηρίζονται «πολύνεκρα» (όπως η συντριβή του C-130 στο όρος Όθρυς), είχαν ως αίτιο συντριβής το ανθρώπινο λάθος και όχι τη μηχανική βλάβη. Το θέμα της εκπαίδευση λοιπόν είναι ζητούμενο, αλλά και η ηλικία του στόλου. Με αεροσκάφη που έχουν ηλικία μεγαλύτερη από αυτή των χειριστών τους, οποιαδήποτε συντήρηση κρίνεται ανεπαρκής. Αεροσκάφη σαν αυτό που κατέπεσε σήμερα Δευτέρα 30 Ιανουαρίου F-4 Phantom II, αλλά και τα A-7 (μαχητικό αεροσκάφος αμερικάνικης κατασκευής, που εντάχθηκε στο οπλοστάσιο της Π.Α. το 1975 και που η αμερικανική πολεμική αεροπορία χρησιμοποίησε ευρέως στον πόλεμο του Βιετνάμ) κατασκευάστηκαν πριν από πολλές δεκαετίες και η υπερβολική χρησιμοποίησή τους δυσχεραίνει ακόμα περισσότερο την πτητική τους κατάσταση. Κι όμως παρά τις αντίξοες συνθήκες που αντιμετωπίζει η Πολεμική Αεροπορία, ο δείκτης ατυχημάτων της είναι αρκετά χαμηλός σε σύγκριση με άλλες χώρες και με συνάρτηση του γεγονότος της καθημερινής απειλής από τους γείτονες.

Διπλό κακό στον αέρα

Για να σταθούμε σε μεμονωμένα περιστατικά διπλών δυστυχημάτων θα καταγράφαμε τα εξής:

1. 2004 Πήλιο: Δύο μαχητικά αεροσκάφη F-16D πετούσαν στο πλαίσιο εκπαιδευτικής πτήσης στο Αιγαίο, στις 14 Οκτωβρίου του 2004. Στην περιοχή του Πηλίου επικρατούσαν συνθήκες χαμηλής νέφωσης. Μετά 50 λεπτά από την απογείωση τα αεροσκάφη χάθηκαν από τα ραντάρ. Τα δύο μαχητικά κατέπεσαν και συνετρίβησαν στο βουνό των Κενταύρων. Από τα συντρίμμια ανασύρθηκαν νεκροί 4 άνθρωποι, χειριστές και εκπαιδευόμενοι που επέβαιναν στα αεροσκάφη.



2. 2010 Σύγκρουση: Στις 26 Αυγούστου του 2010 συγκρούστηκαν στον αέρα δύο μαχητικά αεροσκάφη τύπου F-16, που συμμετείχαν σε εκπαιδευτική άσκηση στη θαλάσσια περιοχή νότια της Κρήτης, δυτικά της νήσου Χρυσή (Γαϊδουρονήσι). Από το δυστύχημα έχασε τη ζωή του ένας πιλότος, ενώ ένας ακόμα τραυματίστηκε σοβαρά και κατέληξε στο νοσοκομείο Ηρακλείου 3 μέρες μετά. Ένας τρίτος πιλότος επέζησε.

Αν σου αρέσει η άβυσσος, πρέπει να έχεις φτερά, είχε γράψει ο Νίτσε και με αυτή τη άβυσσο φλερτάρουν σχεδόν καθημερινά οι Ίκαροι των ουρανών μας και… ποτέ τίποτε μεγάλο δεν επιτεύχθηκε χωρίς κίνδυνο. 

Πηγή:ethnos.gr



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Τα μάτια του μίσους: Το ανατριχιαστικό βλέμμα του Γκέμπελς όταν έμαθε ότι ο φωτογράφος είναι Εβραίος!

Κόσμος


Σύμφωνα με το κινεζικό ρητό, μια φωτογραφία μπορεί ν’ αξίζει χίλιες λέξεις.

Και όντως έτσι είναι.

Αρκεί ένα μόνο στιγμιότυπο για να περιγράψει καλύτερα κι από τόμους μια κατάσταση, έναν χαρακτήρα, ένα συναίσθημα.

Υπό αυτή την έννοια, έχουν γραφτεί δισεκατομμύρια λέξεις για τον Γιόζεφ Γκέμπελς:

Για τη στενή σχέση του με τον Αδόλφο Χίτλερ, για το κομβικό πόστο του (ως υπουργός προπαγάνδας) στο Γ’ Ράιχ, για τον επιτελικό του ρόλο στις διώξεις των Εβραίων.



Χαρακτηριστικό είναι το απόσπασμα από το ημερολόγιο του, που αναφέρει:

«Οι Εβραίοι απελαύνονται τώρα στην ανατολή.

Χρησιμοποιείται μια αρκετά βάρβαρη διαδικασία -που δεν πρέπει να περιγραφεί με περισσότερες λεπτομέρειες- και από τους ίδιους τους Εβραίους δεν έχουν απομείνει πολλά περισσότερα.

Σε γενικές γραμμές, μπορεί πιθανώς να διαπιστωθεί ότι το 60% αυτών πρέπει να εκκαθαριστεί, ενώ μόνο το 40% μπορεί να εργαστεί.

Εκτελείται μια κρίση επί των Εβραίων που είναι βάρβαρη, αλλά πλήρως άξια».



Όλα όμως τα ντοκουμέντα, όλα τα ιστορικά στοιχεία και τις σκληρές περιγραφές μπορεί να τα «αντικαταστήσει» ένα και μόνο κλικ.

Αρκεί ένα και μόνο στιγμιότυπο για ν’ αποτυπώσει γλαφυρά την απέχθεια του Γκέμπελς για τα «μαύρα πρόβατα» του ναζιστικού καθεστώτος:

Η ιστορική φωτογραφία που τράβηξε ο Alfred Eisenstaedt!

Εργαζόμενος για το περιοδικό «LIFE», ο Γερμανο-Εβραίος υπήρξε ένας από του πρωτοπόρους του φωτο-ρεπορτάζ.

Στη διάρκεια της καριέρας του απαθανάτισε παγκόσμιους ηγέτες, διασημότητες, καλλιτέχνες, αλλά και καθημερινούς ανθρώπους.

Δική του είναι εξάλλου η ιστορική φωτογραφία από τη «VJ Day» (Victory over Japan Day), με τον ναύτη που φιλά παθιασμένα μια νοσοκόμα στην «Times Square» της Νέας Υόρκης κατά τη διάρκεια των πανηγυρισμών για το τέλος του πολέμου.



Εκείνο που τον σημάδεψε όμως (τόσο ως επαγγελματία, όσο και ως άνθρωπο) ήταν ένα άλλο «πορτρέτο»:

Αυτό που έκανε στον Γκέμπελς, λίγο αφότου εκείνος είχε ανακαλύψει την ταυτότητά του…

Όλα έγιναν τον Σεπτέμβρη του 1933 στη Γενεύη, όταν ο στενός συνεργάτης του Χίτλερ έδινε το «παρών» σε μια συνδιάσκεψη της Κοινωνίας των Εθνών.

Αρχικά λοιπόν ήταν χαρούμενος και ευδιάθετος.

Μάλιστα πόζαρε στην πρώτη λήψη μ’ ένα ασυνήθιστα ξεκαρδιστικό (για τον ίδιο) χαμόγελο.



Ώσπου έμαθε/τον πληροφόρησαν/κατάλαβε από το επίθετο «Eisenstaedt» πως ο άνθρωπος που βρισκόταν απέναντί του είχε εβραϊκές ρίζες.

Και η μεταμόρφωσή του ήταν άμεση.

Με αποτέλεσμα ένα ανατριχιαστικό βλέμμα, που συμπύκνωνε όλο το μίσος, την αποστροφή και την οργή του.



Περιγράφει λοιπόν χαρακτηριστικά ο ίδιος ο φωτογράφος στο βιβλίο του «Eisenstaedt on Eisenstaedt – A Self-Portrait»:

«Τον βρήκα να κάθεται μόνος του σε ένα πτυσσόμενο τραπέζι στο γκαζόν του ξενοδοχείου. Τον φωτογράφισα από απόσταση χωρίς να το καταλάβει.

Ως ρεπορτάζ ντοκουμέντο, η φωτογραφία μπορεί να έχει κάποια αξία: Υποδηλώνει την αποστασιοποίησή του.

Αργότερα τον βρήκα στο ίδιο τραπέζι περιτριγυρισμένο από βοηθούς και σωματοφύλακες.

Ο Γκέμπελς φαινόταν τόσο μικρός, ενώ οι σωματοφύλακές του ήταν τεράστιοι.

Πήγα κοντά και τον φωτογράφισα.

Ήταν φρικτό. Με κοίταξε με μια έκφραση γεμάτη μίσος.

Το αποτέλεσμα, ωστόσο, ήταν μια πολύ πιο δυνατή φωτογραφία.

Δεν υπάρχει υποκατάστατο για τη στενή προσωπική επαφή και την εμπλοκή με ένα θέμα, όσο δυσάρεστο κι αν είναι.

Με κοίταξε με μάτια μίσους και περίμενε να μαραθώ. Αλλά δεν μαράζωσα. Αν έχω μια φωτογραφική μηχανή στο χέρι μου, δεν γνωρίζω φόβο».



Πηγή:menshouse.gr



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Ασυμμάζευτα



Να μαζέψουν τα ασυμμάζευτα προσπαθούν τα κυβερνητικά στελέχη, καθώς παρά τους τόνους μελάνι και την προπαγάνδα για δήθεν «σημαντικές αυξήσεις» στους συνταξιούχους, ήρθε «η ώρα της αλήθειας»... Και αυτή επιβεβαιώνει τη λαϊκή παροιμία ότι «ο ψεύτης και ο κλέφτης τον πρώτο χρόνο χαίρονται», αφού τα δικαιολογημένα παράπονα των συνταξιούχων φουσκώνουν σαν ποτάμι, όχι μόνο για τις ανύπαρκτες ή μίζερες αυξήσεις, αλλά και για την κοροϊδία που γινόταν σε βάρος τους τόσους μήνες. 

Ετσι, «κατόπιν εορτής» ο υπουργός Εργασίας σε δηλώσεις του παραδέχεται ότι «910.000 συνταξιούχοι (...) δεν επηρεάζονται στην τσέπη τους από τη μείωση της προσωπικής διαφοράς...». Παραβλέπουμε την «κομψή» διατύπωση ότι «δεν επηρεάζεται η τσέπη τους», με την οποία η κυβέρνηση παραδέχεται ότι σχεδόν ένα εκατομμύριο συνταξιούχοι δεν πήραν ούτε ένα ευρώ αύξηση. Θα προσθέσουμε μόνο ότι εκατοντάδες χιλιάδες ακόμα συνταξιούχοι μετράνε μόλις μερικά ευρώ παραπάνω στην τσέπη τους, αν και η κυβερνητική στατιστική τούς κατατάσσει στους «ωφελημένους»! 

Γι' αυτό, μπροστά στο επικοινωνιακό στραπάτσο, η κυβέρνηση «βάζει μπροστά» έναν ακόμα κύκλο εξαπάτησης, με διαρροές για «αυξήσεις» και «παροχές» στους χαμηλοσυνταξιούχους και μάλιστα το Πάσχα! Μόνο που οι συνταξιούχοι δεν είναι εύκολο να ξεγελαστούν. Εχουν μεγάλη πείρα για το ποιος «έσφαξε» τις συντάξεις και κυρίως για το ποιος δεν έλειψε λεπτό από το πλευρό τους, στον αγώνα για αξιοπρεπές εισόδημα και αναπλήρωση όλων των απωλειών. Δεν πέρασαν άλλωστε πολλές μέρες απ' όταν η ΝΔ, ο ΣΥΡΙΖΑ και το ΠΑΣΟΚ απέρριπταν «με ένα στόμα» στη Βουλή την τροπολογία του ΚΚΕ για επαναφορά της 13ης και της 14ης σύνταξης, επειδή δεν χωράνε στις «αντοχές της οικονομίας».


Πηγή:rizospastis.gr



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Δευτέρα 30 Ιανουαρίου 2023

“Αγάπη μου, είναι αυτό ακριβώς που νομίζεις”!




Ο κ.Μητσοτάκης, ο ίδιος άνθρωπος που έλεγε “πώς τολμάτε να λέτε ότι παρακολουθούσα τον υπουργό μου και αντιπρόεδρό μου”, τον Χατζηδάκη,
ο ίδιος άνθρωπος που έλεγε “πώς τολμάτε να λέτε ότι παρακολουθούσα τον αρχηγό των Ενόπλων Δυνάμεων”, τον Φλώρο,
βγήκε και είπε στη Βουλή ότι οι υποκλοπές των Χατζηδάκη-Φλώρου (που, τελικά γίνονταν, αλλά, βέβαια, αυτός δεν τις γνώριζε) ήταν “νόμιμες επισυνδέσεις”!
Κατόπιν αυτών, η φάση στην οποία έχουμε εισέλθει είναι η εξής:
Μέχρι τώρα, όσοι γιδοκλέφτες πιάνονταν με την γίδα στην πλάτη υποκρίνονταν το “αγάπη μου, δεν είναι αυτό που νομίζεις”.
Απο δω και πέρα, οι γιδοκλέφτες, όχι μόνο θα δηλώνουν “αγάπη μου, είναι αυτό ακριβώς που νομίζεις”, αλλά θα καταγγέλλουν κιόλας – με την γίδα στην πλάτη – εκείνους που τους έπιασαν με την γίδα στην πλάτη!
Με άλλα λόγια, ό,τι ζήσαμε στη Βουλή ως επιστέγασμα του σκανδάλου των υποκλοπών, συνιστά το τέλος ακόμα και της όποιας προσχηματικής επίκλησης της έννοιας “αντικειμενική πολιτική ευθύνη”.
Και την έναρξη, επίσημα και απροσχημάτιστα, της περιόδου που η αστική κοινοβουλευτική δημοκρατία τους καθίσταται συνώνυμη του καθεστώτος “κάνω ό,τι γουστάρω”.
Τέτοια “αριστεία” είχαμε να δούμε από τότε που εκείνο το πιτσιρίκι φώναξε: “Ο βασιλιάς είναι γυμνός”!

Πηγή:imerodromos.gr



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »