Τρίτη, 6 Δεκεμβρίου 2016

Tέσσερις λόγοι μη εξόφλησης του χρέους προς το ΔΝΤ

Του Ερίκ Τουσέν


Στις 7 Δεκεμβρίου του 2016, το ΔΝΤ περιμένει από την Ελλάδα την πληρωμή μίας δόσης 299 εκατομμυρίων ευρώ. Αυτό το χρέος αντιστοιχεί σε ένα μέρος του δανείου «σωτηρίας», που είχε χορηγηθεί από το ΔΝΤ το 2010. Η ελληνική κυβέρνηση θα έπρεπε να τολμάει να αρνηθεί να πληρώσει αυτό το ποσό στο ΔΝΤ για τέσσερις τουλάχιστον λόγους.

Πρώτον, αυτή η δόση προέρχεται από ένα αθέμιτο χρέος, καθώς μόνο το 5% των δανείων που χορηγήθηκαν το 2010 και το 2012 διατέθηκε για τον κρατικό προϋπολογισμό. Το υπόλοιπο 95% χρησίμευσε στην αποπληρωμή των ξένων – κυρίως ιδιωτικών – τραπεζών και στην ανακεφαλαιοποίηση των ελληνικών τραπεζών. Αυτά τα ποσοστά δεν είναι πόρισμα κάποιας επαναστατικής οργάνωσης αλλά προκύπτουν από μία έρευνα που διεξήγαγε το νεοφιλελεύθερο γερμανικό think-tank EuropeanSchool of Management and Technology. Βεβαίως, ισχύει πως πρόκειται για μία επιχείρηση διάσωσης – αλλά όχι όπως παρουσιάζεται από την επίσημη αφήγηση.

Δεν ωφελήθηκαν οι Έλληνες πολίτες αλλά οι ξένες και ελληνικές τράπεζες, που σώθηκαν με δημόσιο χρήμα μέσω των δανείων του ΔΝΤ, των κρατών και των οργάνων της ΕΕ. Η περιβόητη «επιχείρηση διάσωσης» είναι λοιπόν αθέμιτη για τον ελληνικό πληθυσμό, που καλείται έτσι να αποπληρώσει στο ΔΝΤ (με επιτόκιο 3,6%!) ένα χρέος που προκύπτει από τη διάσωση των τράπεζων που ευθύνονται για την οικονομική κρίση. Στην πρώτη της έκθεση, η Επιτροπή Αλήθειας του Δημόσιου Χρέους που συστάθηκε από την πρώην πρόεδρο της Βουλής των Ελλήνων, καταδεικνύει πως αιτία του «ελληνικού προβλήματος» δεν είναι η ανεξέλεγκτη διαχείριση των δημόσιων οικονομικών, αλλά η τραπεζική κρίση που μπαλώθηκε με δημόσια κεφάλαια.

Δεύτερον, η οφειλή που απαιτεί το ΔΝΤ είναι επονείδιστη στο σύνολό της. Σύμφωνα με τη νομική θεωρία που βασίζεται στις εθνικές και διεθνείς νομολογίες, ένα χρέος αξιολογείται ως «επονείδιστο» όταν συνδυάζει δύο στοιχεία: αφενός την έλλειψη κέρδους υπέρ του πληθυσμού του κράτους που συνάπτει τη δανειακή συμφωνία και αφετέρου την επίγνωση αυτής της έλλειψης εκ μέρους των δανειστών1. Η έκθεση του Γραφείου ανεξάρτητης αξιολόγησης του ΔΝΤ, που δημοσιεύτηκε τον Ιούλιο του 20162, αποδεικνύει πως η αξιολόγηση του ελληνικού χρέους ως «επονείδιστου» αρμόζει πλήρως στην περίπτωση της Ελλάδας. Πράγματι, η διεύθυνση του ΔΝΤ γνώριζε ήδη από το 2010 ότι το Ελληνικό χρέος δεν ήταν βιώσιμο και ότι το πρόγραμμα λιτότητας που επρόκειτο να επιβληθεί ως αντίτιμο του δανείου, μέσω μνημονίου, θα επιδείνωνε την κατάσταση της χώρας.

Αυτός ο ισχυρισμός βασίζεται στα πρακτικά της συνεδρίασης του Εκτελεστικού Συμβουλίου του ΔΝΤ στις 9 Μαΐου 2010, όπου διακυβεύτηκε η τύχη της Ελλάδας. Στη διάρκεια της συνεδρίασης μαθαίνουμε πως πολλοί Τοπικοί Γενικοί Διευθυντές, στελέχη του ΔΝΤ αναφέρθηκαν στην επικείμενη αποτυχία του μνημονίου. Σύμφωνα με τον Αργεντινό αντιπρόσωπο: «Είναι δύσκολο να ξεχάσουμε το σκληρό μάθημα που μας έδωσαν οι δικές μας κρίσεις. Το 2001, παρόμοιες πολιτικές προτάθηκαν από το ΔΝΤ στην Αργεντινή. Οι καταστροφικές τους συνέπειες είναι βεβαίως γνωστές (…) Είναι πιθανό η Ελλάδα να καταλήξει χειρότερα. Τα μέτρα δημοσιονομικής προσαρμογής που προτείνει το ΔΝΤ, θα υποβαθμίσουν την ευημερία του πληθυσμού της Ελλάδας και την πραγματική ικανότητά της χώρας να αποπληρώσει το χρέος μετά την εφαρμογή αυτού του προγράμματος».

Ο αντιπρόσωπος της Ελβετίας προσθέτει: «πρέπει να εξεταστεί σοβαρά η αναδιάρθρωση του χρέους ως μέσο για την εξασφάλιση της δημοσιονομικής βιωσιμότητας και για την ανάληψη ενός μέρος του φορτίου από τους ιδιώτες πιστωτές». Ύστερα να θέσουμε την ερώτηση-κλειδί: «Γιατί η αναδιάρθρωση του χρέους και η συμμετοχή του ιδιωτικού τομέα δεν λήφθηκαν υπόψη;» Πράγματι αν το ΔΝΤ είχε εφαρμόσει τα συνήθη κριτήρια βιωσιμότητας, θα είχε επιβάλει μία ελάφρυνση του χρέους ήδη από το 2010. Γιατί όμως δεν το έπραξε; Και γιατί άραγε κατέληξε να αλλάξει ξαφνικά τους κανόνες του ώστε να μπορέσει να δανείσει σε ένα αφερέγγυο κράτος;

Η απάντηση δόθηκε επισήμως τρία χρόνια αργότερα σε μία άλλη αναφορά του ΔΝΤ που υπογραμμίζει πως η αναβολή της αναδιάρθρωσης του χρέους εφαρμόστηκε προς όφελος των ιδιωτικών τραπεζών «για να μειωθεί η έκθεσή τους και για να μεταβιβαστεί το χρέος στα δημόσια όργανα.»3 Όπως δήλωσαν ο πρώην αντιπρόσωπος της Ελλάδας στο ΔΝΤ και ο πρώην οικονομικός σύμβουλος του Μπαρόζο σε ακρόασή τους στην Βουλή των Ελλήνων από την Επιτροπή Αλήθειας για το Δημόσιο Χρέος, ο Γάλλος Στρως-Καν, ως διευθυντής του ΔΝΤ, επίτηδες απέκλεισε το 2010 την αναδιάρθρωση του χρέους προκειμένου να προστατεύσει τις ευρωπαϊκές τράπεζες, καθώς οι πιο εκτεθειμένες ήταν κατά κύριο λόγο γαλλικές και γερμανικές.

Τρίτον, η απαίτηση του ΔΝΤ δεν πρέπει να ικανοποιηθεί καθώς είναι απολύτως παράνομη. Αφενός τα μέτρα που επιβλήθηκαν ως αντίτιμο για το δάνειο καταπατούν την εθνική κυριαρχία της Ελλάδας και παραβιάζουν πλήθος διεθνών συνθήκων προστασίας των ανθρώπινων δικαιωμάτων, όπως τόνισε ο Εμπειρογνώμονας του ΟΗΕ για το χρέος στην αναφορά του για την Ελλάδα4. Αφετέρου, η ελληνική κυβέρνηση δεν πρότεινε για ψήφιση στη Βουλή τη δανειακή σύμβαση του 2010, αντίθετα με όσα προβλέπει το Σύνταγμα.

Αθέμιτο, επονείδιστο, παράνομο, το ελληνικό χρέος είναι επίσης μη βιώσιμο, ακόμα περισσότερο πλέον από το 2010, αφού τρία μνημόνια επιβλήθηκαν έκτοτε καταστρέφοντας μέρα με τη μέρα την οικονομία και τις συνθήκες ζωής του πληθυσμού. Το φορτίο αυτού του χρέους, που εμποδίζει το κράτος να εκπληρώσει τις υποχρεώσεις του ως προς ζητήματα θεμελιωδών δικαιωμάτων, αυξάνεται αυτόματα από τη λιτότητα και τις ιδιωτικοποιήσεις που απαιτούν οι πιστωτές, δημιουργώντας έτσι έναν φαύλο κύκλο στον οποίο εγκλωβίζεται η κυβέρνηση και ζητά νέα δάνεια για να πληρώνει τα αυξανόμενα χρέη.

Προκειμένου να σπάσει ο φρικτός φαύλος κύκλος και να τερματιστεί το έγκλημα, επιβάλλεται η άνευ όρους ακύρωση του επονείδιστου, παράνομου, αθέμιτου και μη βιώσιμου μέρους του ελληνικού χρέους, ξεκινώντας από τη δόση που απαιτεί το ΔΝΤ στις 7 Δεκεμβρίου του 2016. Συγκριτικά, το ποσό των 299 εκατομμυρίων ευρώ αντιστοιχεί σε περισσότερο από το διπλάσιο της τιμής (130 εκατομμύρια) των μέτρων αντιμετώπισης της ακραίας φτώχειας που λήφθηκαν το 2015 προς όφελος των πιο φτωχών 400.000 ατόμων στην Ελλάδα.

Ποσό το οποίο η Τρόικα είχε θεωρήσει εξωφρενικό. Είναι μεγαλύτερο και από το ποσό των 200 εκατομμυρίων ευρώ που προέβλεπε το πρόγραμμα των συμπληρωματικών μέτρων της κυβέρνησης για τη δημιουργία ιατρικής περίθαλψης για 2,5 εκατομμύρια Ελληνίδες και Έλληνες, πρόγραμμα που θα συντελούσε στην αντιμετώπιση της ανθρωπιστικής κρίσης και στην κοινωνική αποκατάσταση των συνεπειών των μέτρων που επιβλήθηκαν με το Τρίτο Μνημόνιο. Όμως ενώπιον της αντίδρασης των πιστωτών, που απειλούσαν να μην εκταμιεύσουν ούτε μία δόση του δανείου στην Αθήνα, σε περίπτωση ψήφισης αυτού του προγράμματος, το θέμα αφαιρέθηκε τον Δεκέμβριο του 2015 από την ημερήσια διάταξη της Βουλής των Ελλήνων.

Η Επιτροπή για την Ακύρωση των Αθέμιτων Χρεών (CADTM) δεν έχει ψευδαισθήσεις: η απόφαση ακύρωσης του χρέους δεν θα προέλθει από το ΔΝΤ, παρόλο που και το ίδιο αναγνωρίζει την ευθύνη του για τον ελληνικό μαρασμό στις αναφορές του, και παρά τις πρόσφατες δηλώσεις του ΔΝΤ, ευνοϊκές προς μία ελάφρυνση του χρέους η οποία όμως να τονίσουμε πως καθόλου δε θα επηρεάσει τις απαιτήσεις του παρά θα συνοδευτεί από μία νέα δόση λιτότητας. Η απόφαση αυτή δε θα προέλθει ούτε και από το Eurogroup, του οποίου οι Υπουργοί Οικονομικών θα συνεδριάσουν στις 5 Δεκεμβρίου.

Είναι επομένως μάταιο να πιστεύει κανείς πως θα βρεθεί μία δίκαια λύση για το ελληνικό χρέος μέσα στο σύγχρονο πλαίσιο διαπραγματεύσεων. Για αυτόν τον λόγο η Επιτροπή μας συνιστά τη μονομερή λήψη μέτρων για το χρέος, στη βάση φυσικά στέρεων νομικών επιχειρημάτων – όπως αυτά αναπτύσσονται στην προκαταρκτική της έκθεση – με στόχο την αναστολή ή απάρνηση των αθέμιτων, επονείδιστων, παράνομων ή μη βιώσιμων χρεών. Τέτοια μέτρα πρέπει να συνοδεύονται άμεσα και από άλλα μέτρα για την κοινωνικοποίηση του ελληνικού τραπεζικού τομέα και τον αυστηρό έλεγχο της κυκλοφορίας των κεφαλαίων.

1. La dette odieuse selon Alexandre Sack et selon le CADTM
2. The IMF and the Crises in Greece, Ireland, and Portugal
3. Greece: Ex Post Evaluation of Exceptional Access under the 2010 Stand-By Arrangement
4. Report of the Independent Expert on the effects of foreign debt and other related international financial obligations of States on the full enjoyment of all human rights, particularly economic, social and cultural rights, on his mission to Greece

Μετάφραση: Ελένη Τσέκερη

Πηγή: info-war.gr



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Προπαγάνδα... της πλάκας αυτοί; Πλάκα κι εμείς!!

Του Κώστα Γιαννιώτη 


Φαίνεται πως η ιστορία, που άνοιξε με το θάνατο του Φιντέλ, θα τραβήξει σε μάκρος!

Από μια άποψη το θεωρώ δικαιολογημένο, γιατί το ξύπνημα των φιδιών, που ‘’σφυρίζουν’’ αγριεμένα, δεν έχουν στόχο ούτε το Φιντέλ, ούτε την Κούβα!

Πήραν το μάθημά τους από εκεί! Ξέρουν ότι εκεί δεν ‘’μασάνε’’!

Αλλού στοχεύουν!

Έχουν στόχο την ίδια τη συνείδηση των λαών!

Τη συνείδηση των λαών, που άρχισε να αργοσαλεύει, αναζητώντας τα μονοπάτια που οδηγούν προς την αξιοπρέπεια και την αγάπη για την πατρίδα!

Αυτό τρέμουν, αλλά δεν το φανερώνουν, και βρίζουν οτιδήποτε έχει σχέση με την Κούβα, το ‘’κακό σπυρί’’, που μπορεί να φωτίσει δρόμους ελπίδας... ανεπίτρεπτους -γι` αυτούς– και να μολύνει μεγάλο μέρος του ‘’υγιούς’’ σώματος του ‘’ελεύθερου’’ κόσμου ΤΟΥΣ!

Απαντώντας σε όλους αυτούς που δεν τους ενδιαφέρει η κατάσταση της χώρας μας και δεν κοιτάνε τη μαύρη ζωή που ζουν, αλλά σκίζουν τα ιμάτιά τους για το λαό της Κούβας που... ‘’δεινοπαθεί’’, πιστεύω πως καλό είναι να το ρίχνουμε και λίγο στην πλάκα, μ` αυτούς, γιατί διαφορετικά μπορεί να πιστέψουν ότι τους παίρνει ο κόσμος στα σοβαρά!

Ας τους ενημερώσω λοιπόν!

Σήμερα, πρωί πρωί, έλαβα γράμμα από το Φιντέλ, σαν απάντηση στην επιστολή που του είχα στείλει πριν λίγες μέρες!

Μου γράφει, λοιπόν...


«Κώστα, γεια χαρά!

Έλαβα το γράμμα σου, με τίτλο... ‘’Ας πρόσεχες, Φιντέλ!’’ και διάβασα με προσοχή όλα αυτά, για τα οποία με επιπλήττεις.

Από μια άποψη, έχεις δίκιο, με την προϋπόθεση ότι θα έκανα τα αντίθετα απ` αυτά που έκανα στην Κούβα, αν επεδίωκα τα χειροκροτήματα και τους επικήδειους του κάθε παπάρα του ‘’ελεύθερου’’ κόσμου, στον οποίο -δυστυχώς- ζεις κι εσύ!

Εγώ εδώ πάνω νιώθω ήρεμος και χαρούμενος, γιατί είμαι παρέα με τον αδερφό μου, τον Τσε, που είχα χρόνια να τον δω!

Αυτό βέβαια δε σημαίνει ότι δεν έρχονται και στιγμές που τα παίρνω στο κρανίο!

Κι αυτό γιατί... ξέρεις, εδώ πάνω, πολλές φορές περνούν, φευγαλέα, κάτι εικόνες που δημιουργούνται στη γη από ηλεκτρομαγνητικά κύματα, (σαν αυτά, μωρέ που χρησιμοποιούν οι τηλεοράσεις εκεί κάτω, όπως λένε οι φυσικοί), και που ταξιδεύοντας στο διάστημα, περνούν κι από δω και βλέπω!

Σε μια απ` αυτές είδα και το δικό σας, τον Αλέξη... πώς τον λέτε! Αυτόν τον σφουγκοκωλάριο του Σόιμπλε, μωρέ (τον οποίο θαυμάζει κιόλας για την απαράμιλλη λογική του, όπως λέει), που στην τελετή αναχώρησής μου με υμνούσε κι έδινε στους δικούς μου, εκεί κάτω, μαθήματα επανάστασης και αξιοπρέπειας των λαών!

Τα πήρα στο κρανίο και είπα να βουτήξω κατά κάτω, αλλά με κράτησε ο Τσε, λέγοντάς μου κατά πρώτον ότι απαγορεύεται και κατά δεύτερο ότι θα φροντίσει γι` αυτόν ο ελληνικός λαός!

Έτσι και δεν ήταν ο Τσε, θα είχατε και δεύτερη κηδεία!

Με την ευκαιρία αυτού του γράμματος θα ήθελα να με εξυπηρετήσεις και να γράψεις, όπου μπορείς, αυτά που σου γράφω!

Εγώ πλέον δεν ανησυχώ! Άφησα υγιή σπόρο πίσω μου, που θα ανθίσει και θα καρπίσει!

Αλλά πώς να στο πω. Εκεί που κάθομαι και βλέπω αυτές τις εικόνες να περνούν, κατευθείαν από CIA, NSA και βάλε, προς κάτι παλιοκάναλα της Αθήνας, είδα και κάτι για... 35.000 ερωμένες που είχα!!

Δε μου λες! Ξέρεις από αριθμητική;

Αν ξέρεις, σε παρακαλώ κάνε έναν υπολογισμό και στείλε τους ένα... ‘’μουρασιλέ’’ ( όπως λέγατε το μήνυμα εσείς οι Έλληνες, την εποχή του Ιμπραήμ), ότι εμείς στην Κούβα εξαλείψαμε τον αναλφαβητισμό!

Αυτοί ακόμα αγράμματοι είναι;

Δεν μπορούν να κάνουν έναν απλό υπολογισμό;

Εγώ έζησα 90 χρόνια! Δηλαδή 90 x 365 = 32.850 μέρες!

Επομένως θέλουν να πουν ότι έχω κάνει έρωτα (γιατί αλλιώς δε νοείται να τις λες ερωμένες) με 35. 000 γυναίκες, στη διάρκεια της ζωής μου, των 32.850 ημερών!!

Πηδηχτούλης πρέπει να ήμουνα και δεν το είχα πάρει είδηση!!

Βέβαια, εδώ που τα λέμε, μπορεί και να έχουν δίκιο, γιατί θυμάμαι τη μάνα μου που, όταν ήμουν 5-6 χρονών, για να μαζευτώ στο σπίτι τα βράδια από τους λασπωμένους δρόμους, μου φώναζε ‘’να τσακιστώ και να μαζευτώ γρήγορα, γιατί αλλιώς... θα έδιωχνε τις γκόμενες από το σπίτι’’!

Τότε, εγώ νόμιζα ότι μιλούσε για δυο σκυλίτσες που είχαμε και τις αγαπούσα πολύ! Τώρα... κάτι αρχίζω να ψυλλιάζομαι! Ίσως μου είχε φέρει από τότε γκόμενες στο σπίτι και δεν το είχα πάρει χαμπάρι!

Αλλά και πάλι ο λογαριασμός είναι σκάρτος! Δε βγαίνει!

Ρε, που να τους πάρει ο διάολος. Τι κατάντια!

Ακόμα και την προπαγάνδα τους την έκαναν πλαστική και μιας χρήσης!!

Αλλά για στάσου, ρε Κώστα!

Αν κατά τύχη και είναι αλήθεια ότι πηδούσα από 1 (ενός) έτους -ή ακόμα κι από την κοιλιά της μάνας μου- πού στο διάολο είναι το κακό και σε ποιον έκανα κακό;

Εγώ δεν έκρυψα ποτέ, ούτε ντράπηκα για το γεγονός ότι αγαπούσα τις γυναίκες, τον έρωτα, τη ζωή!

Γι` αυτό, άλλωστε, έγινα κι αυτό που ήμουνα! Επαναστάτης!

Ούτε νευρωτικός ανέραστος ήμουνα, ούτε παιδεραστής, ούτε κτηνοβάτης, ούτε... αιμομίκτης που κρύβεται πίσω από σφραγισμένες πόρτες σιωπής!

Κάτι τέτοια τα συνηθίζουν στις δικές τους κλειστές και ψευτοκυριλέ προτεσταντικές, πουριτανικές και ψευτοθρησκευόμενες κοινωνίες τους!

Τελειώνοντας, σε παρακαλώ κάνε μου μια χάρη!

Αν κι έχω αφήσει εκεί κάτω κάτι νεαρούδια, που θα τους γίνουν καρφί στο μάτι, παρ` όλα αυτά θέλω να τους το πω κι εγώ, και σε παρακαλώ γράψε το να το διαβάσουν: ‘’Όταν γυρίσω, θα τους γαμήσω’’!

Έτσι δε λέει ένα τραγούδι που τραγουδούσατε στο Σύνταγμα;

Αν υπάρξει ανάγκη θα τα ξαναπούμε!

Αν και όπως βλέπω τις εξελίξεις με τους Τούρκους, θα υπάρξει σύντομα η ανάγκη να τα ξαναπούμε!

Χαιρετισμούς από τον αδερφό μου, Ερνέστο Τσε».

Σε χαιρετώ

Φιντέλ Κάστρο Ρους

Οδός : Ηρώων της ανθρωπότητας

Οικοδ. Τετράγ.: Πάνθεον της Ιστορίας



Κώστας Γιαννιώτης: Σχετικά με τον συντάκτη




Διαβάστε Περισσότερα »

Άστεγες ψυχές...

Λίλα Μήτσουρα


Θες να μιλήσουμε για τους άστεγους ανθρώπους? Όχι αυτούς που ξέρουμε όλοι. Αυτοί είναι ορατοί και γνωρίζουμε όλοι πώς να βοηθήσουμε. Και αν είμαστε άνθρωποι το κάνουμε ήσυχα και απλά δίχως να το διατυμπανίζουμε. Βοηθάς γιατί το γουστάρεις απλά οκ?

Όχι θέλω να μιλήσουμε για τις άστεγες ψυχές. Τις έχεις δει τις έχεις προσπεράσει ίσως αδιάφορα. Γιατί χαμογελούν και σε μπερδεύουν. Αλλά αν κοιτάξεις μέσα στα μάτια τους θα τους καταλάβεις. Κανένα χαμόγελο δεν φτάνει εκεί.

Μόνο μια κραυγή κρύβεται κάτω από το βλέφαρα. Μαζεύει σιωπές πολλές και δάκρυα για να φτιάξει μια αξιοπρεπή δυνατή κραυγή από αυτές που βγαίνουν από τα χείλη όμως, όχι από τα μάτια. Αυτές δεν ακούγονται, δεν φαίνονται σε όλους.

Άστεγες ψυχές που περιπλανιώνται στο κόσμο σαν φυσιολογικοί άνθρωποι γυρεύοντας ένα παραμύθι για να κουρνιάσουν. Το λες και ελπίδα αν θες.

Γυρεύουν λίγη χρυσόσκονη να βάλουν πάνω στα σκοτάδια τους, έτσι για να ξεγελάσουν ίσως τη σκέψη τους. Σκέψεις που κινούνται σε ένα κύκλο, δίχως αρχή και τέλος που πάντα συγκρούονται μεταξύ τους. Γυρεύουν λίγο φως έστω και κάλπικο και προσωρινό μόνο για να βρουν μια μικρή χαραμάδα σε αυτόν τον κύκλο, για να δραπετεύσουν.

Μάτια θολά από τις σιωπές χρόνων, δεν βλέπουν καθαρά, δεν βλέπουν φως για να ξεφύγουν. Περιφέρονται συνέχεια εκτελώντας την καθημερινότητά τους τυπικά, γιατί πολύ απλά ακόμα αναπνέουν. Δίχως να βλέπουν το γέλιο εκείνο το μικρό και το αστείο που κρύβει η στιγμή, που αδιάφορα προσπερνούν.

Ένα παραμύθι σου λέω γυρεύουν να απαγκιάσουν, για να μπορούν να αντέξουν. Ένα παραμύθι σαν αυτό που έχεις και συ και εγώ... Διαφορετικό για τον καθένα μας.

Κατάλαβες για ποιους άστεγους μιλώ? Είναι ψυχούλες άστεγες που ζητούν λίγη αγάπη μόνο και ένα γάργαρο γέλιο γεμάτο νοιάξιμο μόνο για να μπορούν να πιαστούν από κάπου και να αντέξουν την πραγματικότητά τους.

Γυρεύουν να δουν μια μεγάλη αγκαλιά σε δυο μάτια απλά. Γυρεύουν βοήθεια, κραυγάζουν για βοήθεια μη τους προσπερνάς σε παρακαλώ.

Τώρα σε τούτες τις γιορτές,σε τούτα τα λαμπιοφορεμένα Χριστούγεννα, βάλε λίγα λαμπιόνια πολύχρωμα και στο βλέμμα και πήγαινε κοντά τους. Να φωτίσεις το χάος τους τα σκοτάδια τους. Φόρεσε το χαμόγελο σου το καλύτερο, εκείνο μωρέ της καρδιάς και πήγαινε κάτσε κοντά τους.

Και όπως θα πηγαίνεις να τους βρεις, μάζεψε από το δρόμο ότι χαρούμενο βρεις και πήγαινε τους το πεσκέσι. Ήρθα, πες, ήρθα να πιούμε καφεδάκι παρέα, να είμαστε μαζί Δεν θέλουν πολλά λόγια, μόνο πράξεις και λίγη αγάπη.

Αν σου περισσεύει λίγη, δώστη. Ψάξε στο παραμύθι το δικό σου μέσα και βρες του ένα ουράνιο τόξο να χει να ελπίζει και αυτός. Να χει κάπου να κουρνιάζει όταν έρχονται οι καταιγίδες. Λίγο φως στα σκοτάδια να μη τρελαίνεται το βλέμμα της καρδιάς. Να μη φοβάται ότι είναι μόνος του. Να νιώθει κάποιον γύρω του να πει έστω αυτό "φοβάμαι..."

Αν δεις κάποιον που να ταιριάζει σε αυτήν την περιγραφή μη τους προσπεράσεις σε παρακαλώ. Γίνε το ουράνιο τόξο τους, βοήθα τους να φτιάξουν ένα παραμύθι. Μοιάζουν ενήλικες αλλά είναι μικρά παιδιά φοβισμένα, σε κρυφοκοιτούν και προσμένουν ένα δώρο μικρό από σένα που περνάς δίπλα τους. Λίγη αγάπη και ένα όνειρο, για να στεγάσουν τη ψυχή τους.



Λίλα Μήτσουρα: Σχετικά με τον συντάκτη




Διαβάστε Περισσότερα »

Ο Καββαδίας και τ’άστρα του Νοτιά

Γιάννης Μπρούζος


Έβραζε το κύμα του Γαρμπή, είμαστε σκυφτοί κι οι δυο στο χάρτη, γύρισες και μου `πες πως το Μάρτη, σ’ άλλους παραλλήλους θα `χεις μπει

Καυτός νοτιοδυτικός άνεμος, ο λίβας που καίει τα σπαρτά, ο Γαρμπής που έβραζε. Ο χάρτης που σκύβεις για να χαράξεις πορεία. Εσύ, ο άλλος του ποιήματος, που μπορεί να είμαι και γώ, ή μια έκβαση του εαυτού μου σε ένα παράλληλο σύμπαν. Στους παραλλήλους που “θα χεις μπει” μέχρι το Μάρτη. Στους παραλλήλους της στρογγυλής μας γης, που έχει πάνω της τόσες στεριές και ακόμα πιο πολλές θάλασσες, που συνθέτουν το πανέμορφο φόρεμά της. Στους παραλλήλους που  κόβουν την γη μας σε φέτες, φέτες που το κλίμα αλλάζει, φέτες πιο βόρειες, φέτες πιο νότιες, φέτες σαν ζώνες.  Ή μήπως στους παραλλήλους ενός άλλου κόσμου;

Βάρδια πλάι σε κάβο φαλακρό, κι ο Σταυρός του Νότου με τα στράλια, Κομπολόι κρατάς από κοράλλια, κι άκοπο μασάς καφέ πικρό


Ο Σταυρός του Νότου, ο λαμπερός αστερισμός του Νοτιά, το σημάδι, ο προσανατολισμός, η ελπίδα. Ή μήπως εκεί ανάμεσα στα στράλια, τα σκοινιά του καραβιού, αχνοφαίνεται το σύμβολο του μαρτυρίου; Ένας Σταυρός: ελπίδα ή μαρτύριο; Μήπως θα το δείξει ο χρόνος; Ο χρόνος στις χάντρες ενός κομπολογιού φτιαγμένου απο εξωτικά κοράλλια; Ο χρόνος των αναμνήσεων;

Το Άλφα του Κενταύρου μια νυχτιά με το παλλινώριο πήρα κάτου μου `πες με φωνή ετοιμοθανάτου, να φοβάσαι τ’ άστρα του Νοτιά

Το Άλφα, το πιο λαμπερό Αστέρι στον αστερισμό του Κενταύρου, το τρίτο λαμπερότερο σε όλο τον ουρανό. Πλάι στον Σταυρό του Νότου. Τι κρύβεται όμως πίσω απο την λάμψη του; Οι αστρονόμοι βρήκαν κρυμμένο ένα αέριο σάβανο ενός ετοιμοθάνατου άστρου. Πίσω απο τη λάμψη, ο Θάνατος. Πίσω απο τον δρόμο που φαίνεται λαμπερός, και που με το παλλινώριο το ναυτικό όργανο προσανατολισμού εύκολα εντοπίζεις, κρύβεται το μοιραίο. Κι Εσύ το ήξερες, και μου πες “να φοβάσαι τα αστρα του Νοτιά”

Άλλοτε απ’ τον ίδιον ουρανό, έπαιρνες τρεις μήνες στην αράδα, με του καπετάνιου τη μιγάδα, μάθημα πορείας νυχτερινό

Μάθημα νυχτερινό. Γιατί τη νύχτα, στο σκοτάδι, βλέπεις πιο καλά. Το φως θαμπώνει την πραγματικότητα. Θαμπώνει τις κρυμμένες δυσκολίες του καιρού, τους φάρους και τις στεριές σου κρύβει, και αν πλησιάζει σύγκρουση δεν την καταλαβαίνεις. Με τη μιγάδα, τον εξάντα, που μετράει την γωνία ενος αστεριού ή ενός πλανήτη απ’ τον ορίζοντα, μέσα στο σκοτάδι καταλαβαίνεις πιο καλά που είσαι και ποιος είσαι. Ή μήπως με μια μιγάδα ερωτική; Την νύχτα στο κατάστρωμα, κάτω απ τον έναστρο νυχτερινό ουρανό, να βλέπεις τον εαυτό σου όπως είναι: γυμνό, άμαθο και αληθινό.

Σ’ ένα μαγαζί του Nossi Be, πήρες το μαχαίρι δυο σελίνια, μέρα μεσημέρι απά στη λίνια, ξάστραψες σαν φάρου αναλαμπή

Στην λίνια, στην Γραμμή του Ισημερινού που χωρίζει τον Βορρά από το Νότο, το βόρειο από το νότιο ημισφαίριο, τους “πάνω” απο τους “κάτω” έτσι όπως βλέπουν τον κόσμο οι “πάνω”. Ο Ισημερινός ο πιο κεντρικός παράλληλος που κόβει τη γη μας στα δύο. Ο παράλληλος που Σε οδήγησε στον “άλλο κόσμο” με μια λάμψη.

Κάτω στις ακτές της Αφρικής, πάνε χρόνια τώρα που κοιμάσαι, τα φανάρια πια δεν τα θυμάσαι
και το ωραίο γλυκό της Κυριακής


Ο νόστος, του νόστιμου γλυκού της Κυριακής, ο νόστος που σε κάνει να θυμάσαι και να συνεχίσεις να ζεις. Για τα κοράλλια, για τα φανάρια, τα πλευρικά τα φώτα της λοξής πορείας, για το ωραίο γλυκό, για την μιγάδα. Όχι για το Σταυρό.

Το κείμενο δημοσιεύθηκε στο ένθετο του Νόστιμον Ήμαρ στον Δρόμο της Αριστεράς, την Παρασκευή 28.10.2016

Κάθε Σάββατο κυκλοφορεί στα περίπτερα το έντυπο Νόστιμον Ήμαρ ένθετο στον Δρόμο της Αριστεράς.

Πηγή: nostimonimar.gr



Νόστιμον Ήμαρ: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Η παγίδα

Στάθης


Το «αντισύστημα» είναι το επόμενο βήμα του συστήματος. Και στην Ευρώπη και στον πλανήτη. Στις ΗΠΑ ο λαός υπερψήφισε για να τον κυβερνήσουν οι υπερπλούσιοι.

Το σύστημα διολισθαίνει προς τα ακροδεξιά. Συνεπώς η άνοδος της ακροδεξιάς, συστημικής και «αντισυστημικής», οδηγεί προς την ίδια κατεύθυνση - το επόμενο στάδιο του συστήματος είναι το «αντισύστημα». Δηλαδή μια νέα, ακόμα πιο άγρια μορφή του καπιταλισμού. Η εμφάνιση του ακροδεξιού Φιγιόν για να ανακοπή η ακροδεξιά Λεπέν είναι ενδεικτική της σχέσης συστήματος - «αντισυστήματος».

Για παράδειγμα, ο συστημικός κομφορμισμός του Σόιμπλε βρίσκεται στον ίδιο παρονομαστή με τον «αντισυστημικό» νεοφασισμό στην Ουκρανία (ή τον συστημικό νεοφασισμό στις Βαλτικές χώρες). Υπ’ αυτήν την έννοια ο χερ Σόιμπλε θα μπορούσε να θεωρηθεί παρασκευαστής «αντισυστημικών» όσον και, σε άλλες περιπτώσεις, δαμαστής. Οπως στην περίπτωση Τσίπρα, όπου δουλειά του κ. Σόιμπλε ήταν να κάνει τη «στρίγγλα αρνάκι». Από τη στιγμή που το πέτυχε (γρήγορα και εύκολα), ο Τσίπρας έγινε ένα ακόμα σμπιρίδιον του συστήματος. Βλάπτοντας ταυτοχρόνως κάθε άλλη αμφισβήτηση του καπιταλισμού από τα αριστερά πανευρωπαϊκώς.

Στην τελευταία αυτή πρόταση οι λέξεις «καπιταλισμός» και «αριστερά» αποτελούν δύο κυριολεξίες, που η κυρίαρχη προπαγάνδα αποφεύγει να χρησιμοποιεί, βάζοντας στη θέση τους όρους και λέξεις που βοηθούν στη χειραγώγηση των πολιτών, όπως σύστημα, αντισύστημα, λαϊκισμός και άλλες. Κι έτσι η παγίδα γίνεται τέλεια.

Με τη χρήση των λέξεων λαϊκισμός, λαϊκιστής, μπαίνει η αμφισβήτηση του καπιταλισμού από τα αριστερά στον ίδιο ντορβά με την υποστήριξη του καπιταλισμού από τα δεξιά.

Ο Μπέπε Γκρίλο και ο Ακροδεξιός που «έχασε» με 47% στην Αυστρία είναι παραλλαγές στην ίδια φούγκα. Το ζητούμενο είναι να περιέλθει η Ιταλία υπό γερμανική διοίκηση.

Κουμάντο στην Ευρώπη κάνει ο σκιώδης φασισμός των Τραπεζών και των Πολυεθνικών. Αυτός είναι που κινεί κατά το δοκούν τα συστημικά και «αντισυστημικά» πιόνια. Σε όλες τις χώρες της Ενωσης. Οι διαφορές πλέον βρίσκονται στη διαβάθμιση της ανεργίας, της ευέλικτης εργασίας, των χαμηλών αμοιβών και όλων των άλλων δεινών που έχουν προκαλέσει οι «μεταρρυθμίσεις» σε κάθε χώρα. Από την ίδια τη Γερμανία έως την Ελλάδα.

Η Ευρώπη είναι πια κάτι σαν την Τουρκιά. Οπως δεν υπάρχουν κι εκεί διαφορές ανάμεσα στο κράτος και το βαθύ κράτος (όπως γελοιωδέστατα τόσα χρόνια «αναλύουμε»), έτσι και στην Ευρώπη, ελάχιστες είναι οι διαφορές ανάμεσα στο σύστημα και το «αντισύστημα» (και μάλιστα όλες χειραγωγούνται από το σύστημα).

Ρωτούσε προ ημερών στην Τουρκική Εθνοσυνέλευση (αυτόν τον φερετζέ της «δημοκρατίας») ο κ. Κιλιτσντάρογλου τον κ. Ερντογάν: «Είσαι ή δεν είσαι εθνικιστής; θα πάρεις πίσω ή δεν θα πάρεις τα 18 νησιά από τους Ελληνες;» (κοινώς «γκιαούρηδες», όπως το βελτίωσε στη συνέχεια ο Κουρτουλμούς αγάς).

Αλλά, αν οι διαφορές ανάμεσα στο ευρωπαϊκό σύστημα-αντισύστημα είναι ελάχιστες (κι ελέγχονται επιμελώς από τον φασισμό των Τραπεζοπολυεθνικών), εμείς ψάχνουμε εφτά χρόνια τώρα να βρούμε «διαφορές» ανάμεσα στον συστημικό χωροφύλαξ και τον συστημικό αστυφύλαξ. Μας σφάζουν με βάρδιες κι εμείς ελπίζουμε ότι δεν θα μας σφάξει ο κ. Μοσκοβισί στη βάρδια του κ. Ντάισελμπλουμ ή στο ρεπό του κ. Γιούνκερ. Μας σφάζουν όλοι το ίδιο, αλλά εμείς κάθε φορά ελπίζουμε ότι έχουν διαφορές μεταξύ τους ο κ. Σταϊνμάγερ και ο κ. Σόιμπλε, ο κ. Ολάντ και ο κ. Ολανδρέου - διαφορές, που αν τις εκμεταλλευτούμε δεν θα μας βγάζουν δυο-δυο το μάτι, αλλά ένας-ένας τα μάτια.

Εδώ πλέον εγείρεται το ερώτημα: ποιος είναι πιο μαλάκας; ο μωρός ή ο προσκυνημένος; Οπως επίσης εγείρεται και το ανθυποερώτημα: ο προσκυνημένος για την ψυχή της μάνας του προσκύνησε ή για να φτιάξει καζίνο στο Ελληνικό να δουλέψουν αύριο γκρουπιέρηδες οι βλαστοί του γένους του;..

Πηγή: enikos.gr



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Το χέρσο της νύχτας

Κωνσταντίνα Σταθακοπούλου


Χρόνια μπαινόβγαινε μέσα του.
Σχημάτιζε αυλές με ασβέστη και κόκκινα γεράνια πίσω απ’ το μέρος της καρδιάς.
Άλλες φορές πάλι, τότε που ‘καιγε ο νους απ’ τη δίψα,
έπαιρνε φουρκισμένος λίγο ουρανό και ζωγράφιζε λουλακιά κύματα στις φλέβες.
Φύτευε όνειρα κάτω απ’ το δέρμα.
Έσκαβε ακούραστα τη σάρκα κι έφτιαχνε φράγματα δροσερά
να αναχαιτίζουν το χέρσο της νύχτας που πολιορκούσε το στέρνο του.
Μενεξεδιά, ροδόχρωμα φράγματα κρατούσαν το κορμί του μακριά απ’ τις στάλες της ανυπαρξίας..
Κάτι φόρες έκλεβε πουλιά και τα έβαζε ανάμεσα στα πλευρά.
Εκεί να δεις τότε τιτιβίσματα χαράς σε κάθε ανάσα..
Εκεί να δεις πως ανεβοκατέβαινε η καρδιά, δυο δυο τα σκαλοπάτια της ελπίδας.
Μέχρι τις πατούσες έφταναν οι χτύποι.

Τον βρήκαν ένα πρωί να κάθεται κατάχαμα.
Η ματιά του κοιτούσε ίσα στα εντός του, εκεί που το περβολάκι του άνθιζε τις πεθυμιές.
Τα χέρια του ήταν βαμμένα ακόμη απ’ το γαλάζιο.
Λίγο κόκκινο έσταζε στην άκρη απ’ το χείλι μα χαμογελούσε..

Είχε καρπίσει η ροδιά του..
Είχε χαρά..

Μόνο μια μικρή, ανεπαίσθητη ρυτίδα στο μέτωπο φανέρωνε την έγνοια του..
Ποιος θα μπαινοβγαίνει τώρα μέσα του να φροντίζει το λυτρωμό του.. ;


Φωτο Γιώργος Βλαχάκης που τον ευχαριστώ από καρδιάς..



Κωνσταντίνα Σταθακοπούλου: Σχετικά με τον συντάκτη




Διαβάστε Περισσότερα »

Αλέξανδρος Γρηγορόπουλος ετών 15!

Έλενα Χαντζή


Αλέξανδρος Γρηγορόπουλος ετών 15! Φέτος συμπληρώνονται οχτώ χρόνια από τον πρόωρο θάνατο του! Ήταν μια άνανδρη δολοφονία που συγκλόνισε την Ελλάδα! 6 Δεκεμβρίου 2008 ήταν η νύχτα που δεκαπεντάχρονος Αλέξης Γρηγορόπουλος έπεφτε νεκρός από τα πυρά του ειδικού φρουρού Επαμεινώνδα Κορκονέα λίγο πριν τις εννέα το βράδυ, που ο Αλέξης Γρηγορόπουλος είχε βρεθεί με την παρέα του στα Εξάρχεια για να γιορτάσουν με τους φίλους του.

Ήταν του Αγίου Νικολάου. Είχαν καθίσει στο πεζοδρόμιο στη συμβολή των οδών Μεσολογγίου και Τζαβέλα για να φάνε και να πιούν κάτι. Δύο ειδικοί φρουροί ο Επαμεινώνδας Κορκονέας και ο Βασίλης Σαραλιώτης διαπληκτίζονται με τους νεαρούς και αποχωρούν με το περιπολικό.

Μετά από λίγο όμως επιστρέφουν στο σημείο για να ζητήσουν εξηγήσεις Ήταν η νύχτα που ο Αλέξης Γρηγορόπουλος δέχτηκε τα πυρά του ειδικού φρουρού Κορκονέα με αποτέλεσμα να πέσει νεκρός!

Οι δύο αστυνομικοί μετά το συμβάν αποχωρούν ατάραχοι σαν να μην έχει συμβεί τίποτα, δεν αναφέρουν καν για τους πυροβολισμούς και τον ανήλικο που άφησαν πίσω τους να κείτεται νεκρός. Το μόνο που αναφέρουν είναι ότι δέχτηκαν επίθεση από αναρχικούς Ο Αλέξης ξεψυχά στα χέρια του κολλητού του φίλου Νίκου Ρωμανού και μετά από λίγη ώρα το άψυχο κορμί του μεταφέρεται στο νοσοκομείο Ευαγγελισμός όπου και επιβεβαιώθηκε ο θάνατος του.



Η δολοφονία από τον ειδικό φρουρό έχει αρχίσει και γίνεται ήδη γνωστή σε όλη την Αθήνα Και τα επεισόδια δεν αργούν να πάρουν έκταση. Η πρωτεύουσα παραδίδεται στις φλόγες! Αυτό που ακολούθησε μετέτρεψε την πόλη σε εμπόλεμη ζώνη.


Η οργή ξεχείλισε. Και έτσι ξεκίνησε ένας ανελέητος πόλεμος στους δρόμους της Αθήνας με πρωτοφανή επεισόδια παντού και πορείες σε όλες τις μεγάλες πόλεις της Ελλάδας!

Η κατάσταση που είχε δημιουργηθεί φούντωνε ολοένα και περισσότερο. Φθορές σε καταστήματα,αυτοκίνητα,και δημόσια κτίρια, συγκρούσεις και φωτιές παντού! Η ατμόσφαιρα αποπνικτική από τις φωτιές και τα δακρυγόνα, μολότοφ και πετροπόλεμος προς τους αστυνομικούς.



Οι ανταποκρίσεις από όλο τον κόσμο για τα επεισόδια ήταν συνεχής κάνοντας λόγο για τις χειρότερες ταραχές από το 74 έως την αποκατάσταση της Δημοκρατίας.



Η συμπεριφορά του δολοφόνου Επαμεινώνδα Κορκονέα προσπαθώντας να αποποιηθεί τις ευθύνες του και να δικαιολογήσει την πράξη του δυναμιτίζει περισσότερο το τεταμένο κλίμα. Η υπεράσπιση μάλιστα του κατηγορουμένου επιχειρεί να να σπιλώσει την μνήμη του αδικοχαμένου Αλεξάνδρου.

Στο υπόμνημα του ο δολοφόνος Κορκονέας αναφέρει πως... ο θανών είχε αποβληθεί από τη σχολή Μωραΐτη και άλλαζε συχνά σχολεία γεγονός που αποτυπώνει μία αποκλίνουσα συμπεριφορά... κάτι που διαψεύστηκε άμεσα από τη σχολή Μωραΐτη που με ανακοίνωσή της ανέφερε ότι ο Αλέξης είχε λαμπρές σχέση με τους συμμαθητές του και ήταν ιδιαίτερα αγαπητός δεκτικό πρόσωπο είχε καλή συμπεριφορά και η διαγωγή του χαρακτηριζόταν πάντα κοσμιοτάτη!!


Η εκδίκαση της υπόθεσης είχε διεξαχθεί εκτός Αθηνών στην Άμφισσα. Εκεί το Μικτό Ορκωτό Δικαστήριο Άμφισσας κήρυξε ένοχο ανθρωποκτονίας από πρόθεση με άμεσο δόλο το δράστη χωρίς κανένα ελαφρυντικό, επιβάλλοντας του την ποινή της ισόβιας κάθειρξης, ενώ ελεύθερος με περιοριστικούς όρους αφέθηκε ο συγκατηγορούμενος Βασίλης Σαραλιώτης που είχε καταδικαστεί σε κάθειρξη 10 ετών για συνέργεια σε δολοφονία!





Έλενα Χαντζή: Σχετικά με τον συντάκτη




Διαβάστε Περισσότερα »

Δευτέρα, 5 Δεκεμβρίου 2016

Για τη μαγεία της ανάγνωσης

Σπύρος Μανουσέλης


ή πώς αποκωδικοποιούνται, σήμερα, τα ιερογλυφικά του νου


Γιατί γονείς και δάσκαλοι παροτρύνουν τα παιδιά από την πιο τρυφερή ηλικία να διαβάζουν βιβλία; Οχι βέβαια για να διευρύνουν το «πνεύμα» τους ή να αναπτύξουν τις κριτικές τους ικανότητες, αρετές που θεωρούνται αμφίβολης οικονομικής αξίας και κοινωνικά επιζήμιες, σύμφωνα με τα επικρατέστερα, σήμερα, κοινωνικά πρότυπα, αλλά επειδή «κάνει καλό» στην ανάπτυξη του εγκεφάλου τους, του πιο αποδοτικού «εργαλείου» που διαθέτει κάθε άνθρωπος.

Οπως θα δούμε, η μέχρι χθες εμπειρική εικασία ότι η ανάγνωση βιβλίων αναδιοργανώνει και βελτιώνει σημαντικά τις εγγενείς εγκεφαλικές μας ικανότητες θεωρείται πλέον επαρκώς επιβεβαιωμένη επιστημονικά.

Υπάρχει, όμως, και μια επιπρόσθετη, ακόμα πιο επωφελής, λειτουργία της αναγνωστικής πρακτικής, την οποία τείνουμε να παραβλέπουμε ή να υποβαθμίζουμε: ό,τι διαβάζουμε επηρεάζει βαθύτατα τον τρόπο με τον οποίο βλέπουμε τα πράγματα, τους άλλους και τον ίδιο μας τον εαυτό.

Υπό αυτή την έννοια, ο χρόνος που «σπαταλάμε» στην ανάγνωση ενός βιβλίου είναι ιδιαιτέρως παραγωγικός όχι μόνο από γνωσιακή αλλά και από ψυχολογική και αισθητική άποψη.

Η ανάγνωση του γραπτού λόγου, δηλαδή η καταγραφή και η αποκωδίκευση της σημασίας μιας αλληλουχίας αλφαβητικών συμβόλων, προϋποθέτει την ενεργοποίηση ορισμένων «κέντρων του γραπτού λόγου», τα οποία εντοπίζονται κυρίως στο αριστερό εγκεφαλικό ημισφαίριο.

Το πιο εντυπωσιακό, όμως, είναι ότι αυτά τα εγκεφαλικά κυκλώματα είναι κοινά σε όλους τους φυσιολογικούς ανθρώπους, ανεξάρτητα από το αν αυτοί διαβάζουν ή γράφουν σε ελληνική, εβραϊκή, αγγλική ή κινεζική γλώσσα

Μολονότι δεν είμαστε γενετικά σχεδιασμένοι για να διαβάζουμε ή να γράφουμε, επινοήσαμε και τελειοποιήσαμε την τέχνη της ανάγνωσης για να γνωρίσουμε, να βιώσουμε ή να σκεφτούμε νέα πράγματα, αλλά και για να λησμονήσουμε ή για να μη σκεφτόμαστε ό,τι μας αγχώνει, μας πληγώνει ή μας ενοχλεί.

Υπάρχουν κείμενα που μας συγκλονίζουν επειδή μας επιβάλλουν να αλλάξουμε τον τρόπο με τον οποίο σκεφτόμαστε και βλέπουμε τον κόσμο, άλλα πάλι τα βρίσκουμε εντελώς αδιάφορα ή βαρετά


Γιατί άραγε η αφήγηση ιστοριών –προφορική ή γραπτή, αδιάφορο– ασκεί ακαταμάχητη έλξη στον ανθρώπινο νου; Το ερώτημα αυτό απασχολεί τους μεγαλύτερους στοχαστές ήδη από την αρχαιότητα.

Αρκεί να θυμηθούμε τις «αιρετικές» και ρηξικέλευθες απόψεις του Σωκράτη και του Πλάτωνα σχετικά με τα πρωτεία του προφορικού έναντι του γραπτού λόγου.

Στον περίφημο διάλογο «Φαίδρος» (275c-277a), ο Πλάτων, διά στόματος Σωκράτη, υποστηρίζει ότι ο γραπτός λόγος είναι άκρως επιβλαβής επειδή καταστρέφει τη μνήμη και αποδυναμώνει τις διαλογικές-συλλογιστικές ικανότητες του νου.

Επιπλέον, διέβλεψε εγκαίρως ότι το γραπτό κείμενο δεν είναι κάτι ζωντανό, αφού δεν μπορεί να απαντά στα ερωτήματα που του θέτει ο αναγνώστης.

Η γραφή και η ανάγνωση, λοιπόν, σύμφωνα με τον μεγάλο φιλόσοφο, είναι δραστηριότητες παθητικές και μοναχικές, ικανές να παράγουν απλώς μια αυτιστική προσομοίωση, δηλαδή μια πλασματική εικόνα της πραγματικότητας.

Μόνο ο ζωντανός προφορικός λόγος-διάλογος μπορούν να χαράσσονται βαθιά στην ανθρώπινη ψυχή.

Το παράδοξο βέβαια είναι ότι αυτή η σφοδρότατη επίθεση στον γραπτό λόγο αποτυπώθηκε γραπτά και έφτασε ώς εμάς μέσω ενός πολύ σπουδαίου... βιβλίου.

Παρ’ όλα αυτά, υπό το φως των πρόσφατων νευροβιολογικών ανακαλύψεων και κυρίως τη σχεδόν ολοκληρωτική επικράτηση της ψηφιακής τεχνολογίας στην ανθρώπινη επικοινωνία, η πλατωνική κριτική στην παραπλανητική παντοδυναμία του γραπτού λόγου ακούγεται στις μέρες μας εντυπωσιακά επίκαιρη.

Η αναγνωστική μηχανή


Η γραφή και η ανάγνωση αποτελούν δύο προϊόντα της ανάπτυξης των ιδιαίτερων νοητικών μας ικανοτήτων, δύο μοναδικές εκδηλώσεις της εξέλιξης του είδους μας που μας διαφοροποιούν από τα υπόλοιπα ζώα.

Εντούτοις, ο γραπτός λόγος δεν προέκυψε νομοτελειακά από κάποια φυσική προδιάθεση του ανθρώπινου εγκεφάλου, αλλά ήταν και παραμένει ένα επίκτητο γνώρισμα, ένα επικοινωνιακό τέχνασμα που επινοήθηκε σχετικά πρόσφατα στην ανθρώπινη ιστορία.


Αν όμως η γραφή και η ανάγνωση, ως μαζικά πλέον κοινωνικά φαινόμενα, αποτελούν σχετικά πρόσφατη κατάκτηση των ανθρώπινων πολιτισμών, η ανάγκη μας να επινοούμε ή να ακούμε διηγήσεις ιστοριών είναι πανάρχαια. Γιατί όμως η αφήγηση ιστοριών ασκεί τέτοια «μαγική» επιρροή στον ανθρώπινο νου;

Μέχρι πριν από μερικές δεκαετίες, οι ειδικοί (νευροεπιστήμονες, γνωστικοί ψυχολόγοι, νευρογλωσσολόγοι) δεν διέθεταν τα απαραίτητα τεχνολογικά μέσα για να μελετήσουν λεπτομερώς το πώς και σε ποιο βαθμό η πράξη της γραφής ή της ανάγνωσης επηρεάζει τις εγκεφαλικές μας δραστηριότητες.

Σήμερα, χάρη στις νέες νευρο-απεικονιστικές τεχνικές (μαγνητική λειτουργική τομογραφία, τομογραφία εκπομπής ποζιτρονίων κ.ά.), είναι πλέον εφικτός ο εντοπισμός και η ανάλυση των εγκεφαλικών δομών και των νευρωνικών μικροκυκλωμάτων που επηρεάζουν και επηρεάζονται από τη δραστηριότητα της ανάγνωσης.

Πώς καταφέρνουμε να «μεταφράζουμε» τη συμβολική γλώσσα των σημείων που αποτελούν ένα γραπτό κείμενο, είτε αυτό είναι τυπωμένο σε χαρτί είτε στην οθόνη του υπολογιστή; Και σε ποιο βαθμό η κάθε μετάφραση αποκωδικοποιεί ορθά το αρχικό ή το «πραγματικό» νόημα του κειμένου;

Εκτός από το ίδιο το κείμενο, το μόνο σταθερό σε κάθε αναγνωστική πράξη είναι ο ανθρώπινος εγκέφαλος ως «αναγνωστική μηχανή».

Εξάλλου, όπως αποκάλυψαν οι σχετικές νευροφυσιολογικές έρευνες, όλα τα επιμέρους συστήματα γραφής του ανθρώπινου λόγου –παρά τις τοπικές ή εθνικές διαφοροποιήσεις τους– βασίζονται και ενεργοποιούν τις ίδιες οπτικοακουστικές δομές του εγκεφάλου για την επεξεργασία της γλώσσας.

Στον τομέα αυτό, πρωτοποριακές είναι οι επιστημονικές μελέτες του Γάλλου νευροεπιστήμονα Στανισλάς Ντεέν (Stanislas Dehaene) και της Αμερικανίδας Μέριαν Γουλφ (Maryanne Wolf), πρωτοπόρου ερευνήτριας των εγκεφαλικών υποδομών και των παθήσεων της αναγνωστικής λειτουργίας.

Με τις έρευνές τους έδειξαν ότι η ανάγνωση και η γραφή δεν αποτελούν «αθώες» ιστορικές, πολιτισμικές επινοήσεις χωρίς βιολογικές συνέπειες, ούτε όμως και βιολογικά προκαθορισμένες εγκεφαλικές ικανότητες.

Πράγματι, οι πιο πρόσφατες έρευνες επιβεβαίωσαν ότι τόσο η γραπτή αφήγηση όσο και η ανάγνωση ιστοριών επηρεάζει σημαντικά την αρχιτεκτονική των κυκλωμάτων του εγκεφάλου μας, τα οποία με τη σειρά τους ανασυγκροτούνται δομικά και λειτουργικά ώστε να διευκολύνουν και να ενισχύουν τις αναγνωστικές μας ανάγκες.

Χάρη στην εγγενή πλαστικότητα και ευελιξία του, χάρη δηλαδή στην «ανοιχτή αρχιτεκτονική» του, ο εγκέφαλός μας μπόρεσε πριν από περίπου έξι χιλιάδες χρόνια να μετατραπεί σε αναγνωστική μηχανή.

Ειδικότερα για την ανάγνωση του γραπτού λόγου, δηλαδή για την καταγραφή και την αποκωδίκευση μιας ορισμένης αλληλουχίας αλφαβητικών συμβόλων, ενεργοποιούνται συνήθως ορισμένα «κέντρα» στο αριστερό εγκεφαλικό ημισφαίριο.

Το εντυπωσιακό είναι ότι αυτά τα εγκεφαλικά κυκλώματα είναι κοινά σε όλους τους φυσιολογικούς ανθρώπους, ανεξάρτητα από το αν αυτοί διαβάζουν ή γράφουν σε ελληνική, εβραϊκή, αγγλική ή κινεζική γλώσσα!

Ωστόσο, η ικανότητά μας για την επεξεργασία του γραπτού λόγου δεν προέκυψε από κάποια γονίδια ή, έστω, από κάποια βιολογική προδιάθεση του ανθρώπινου νου για την ανάγνωση και τη γραφή.

Αντίθετα, πρόκειται για δύο ιδιαιτέρως επιτυχή κοινωνικά-επικοινωνιακά τεχνάσματα που επινοήθηκαν και διαδόθηκαν σχετικά πρόσφατα στην ανθρώπινη ιστορία επειδή διευκολύνουν και ενισχύουν τη βαθύτερη βιολογική μας ανάγκη για επικοινωνία.

Ετσι εξηγείται το γεγονός ότι απαιτείται μακρά χρονική περίοδος για την εκμάθησή τους και ίσως γι’ αυτό οι τρέχουσες εξηγήσεις της ανάγνωσης-γραφής ταλαντεύονται και ισορροπούν (επισφαλώς!) ανάμεσα στις δύο βασικές μεταβλητές της ανθρώπινης εξέλιξης: τη βιολογία και τον πολιτισμό.

Η ψυχοθεραπευτική δράση της ανάγνωσης


Οι περισσότερες κλινικές νευρολογικές αλλά και νευροψυχολογικές μελέτες έχουν αποκαλύψει ότι οι εγκεφαλικές περιοχές που ενεργοποιούνται κατά τη διάρκεια της ανάγνωσης π.χ. ενός λογοτεχνικού διηγήματος δεν είναι οι ίδιες με τις βασικές εγκεφαλικές δομές που επιτρέπουν και σχετίζονται άμεσα με την κατανόηση των λέξεων και των σημασιολογικών δομών οποιουδήποτε κειμένου διαβάζουμε.

Ισως γι’ αυτό ένας όλο και μεγαλύτερος αριθμός ειδικών ψυχολόγων και ψυχιάτρων υιοθετεί ως θεραπευτική στρατηγική την ανάγνωση κλασικών λογοτεχνημάμάτων ή και παραμυθιών, με σκοπό να βοηθήσουν τους ασθενείς να ξεπεράσουν τις ψυχικές και σωματικές διαταραχές τους.

Υπό αυτή την έννοια ο χρόνος που «σπαταλάμε» στην ανάγνωση ενός λογοτεχνικού κειμένου μάς αποδίδει στο τέλος, πέρα από τις όποιες αμιγώς αισθητικές απολαύσεις, και μια βαθύτερη γνώση του εαυτού μας και των συνανθρώπων μας.

Επιπλέον, η ποικιλοτρόπως επιβεβαιωμένη χαλαρωτική δράση πάνω στον αναγνώστη ενός καλογραμμένου κειμένου –όχι απαραίτητα ή κατ’ ανάγκη λογοτεχνικού– σχετίζεται στενά με το γεγονός ότι η ίδια η πράξη της ανάγνωσης απαιτεί την εστίαση της προσοχής του αναγνώστη στο κείμενο και άρα στην πρόσκαιρη απόσπασή του από την πραγματικότητα όταν παραδίδεται οικειοθελώς στη «μαγεία» της ανάγνωσης.

Για να καταλάβει κανείς τη μαγική ή, σπανιότερα, απομαγευτική δράση της ανάγνωσης πάνω στον νου των ενηλίκων πρέπει να αναλογιστεί τη λειτουργία και τη στάση των παιδιών απέναντι στη διήγηση παραμυθιών.

Τα παιδιά λατρεύουν να ακούνε ξανά και ξανά την ίδια ιστορία, χωρίς παραλλαγές.

Αυτό συμβαίνει επειδή, επαναλαμβάνοντας νοητικά τα συμβάντα και τα γεγονότα της ιστορίας που ακούνε και τους δημιουργεί μεγάλο άγχος ή αμηχανία, ο νους τους βρίσκει τον χρόνο για να ελέγξει και ενδεχομένως να συνειδητοποιήσει ό,τι τα φοβίζει.

Η αγχολυτική και θεραπευτική επίδραση της ανάγνωσης βιβλίων βασίζεται ίσως σε έναν ανάλογο ψυχολογικό μηχανισμό, το ακριβές νευροεγκεφαλικό υπόστρωμα του οποίου απομένει ακόμη να αποκαλύψουμε.

Στο επόμενο άρθρο θα παρουσιάσουμε μερικά αξιόλογα και διεθνώς αναγνωρισμένα επιστημονικά βιβλία που κυκλοφόρησαν πρόσφατα στα ελληνικά.

Αναλύοντας επιστημονικά τις λειτουργίες της ανάγνωσης


Αν αναζητάτε ένα βιβλίο που να συνοψίζει με τρόπο εύληπτο όσα μέχρι πρόσφατα έχει ανακαλύψει η επιστήμη σχετικά με τις ψυχολογικές και βιολογικές προϋποθέσεις και τις λειτουργίες της ανάγνωσης, τότε πρέπει οπωσδήποτε να διαβάσετε το βιβλίο της Μέριαν Γουλφ που κυκλοφορεί, άριστα μεταφρασμένο, και στα ελληνικά.

Maryanne Wolf

«Ο Προυστ και το καλαμάρι

Πώς ο εγκέφαλος έμαθε να διαβάζει»

μτφρ. Β. Σωσώνη-Δασκαλάκη

«Πατάκης», σελ. 408

Η ανάγνωση και η γραφή, μολονότι θεωρούνται, σήμερα, δύο απολύτως «φυσιολογικές» ανθρώπινες ικανότητες, στην πραγματικότητα δεν ήταν ανέκαθεν ούτε νευροφυσιολογικά ούτε βιολογικά δεδομένες!

«Δεν είμαστε φτιαγμένοι για να διαβάζουμε», με αυτή την προκλητική δήλωση ξεκινά το βιβλίο της η Wolf, η πιο διάσημη σήμερα Αμερικανίδα ερευνήτρια των νευροψυχολογικών προϋποθέσεων της ανάγνωσης.

Σε αυτό το πολύ ενδιαφέρον βιβλίο της εξηγεί λεπτομερώς το γιατί και το πώς η γραφή και η ανάγνωση δεν αποτελούν «εκ γενετής» ικανότητες, αλλά «επίκτητα» ανθρώπινα χαρακτηριστικά.

Και μολονότι οι άνθρωποι επινόησαν αυτές τις αξιοπερίεργες πρακτικές μόλις πριν από λίγες χιλιάδες χρόνια, αυτές αποδείχτηκαν τόσο ισχυρές και αποτελεσματικές, ώστε σταδιακά εξελίχθηκαν και τελικά επικράτησαν μαζικά.

Αυτό συνέβη επειδή η ικανότητά μας για ανάγνωση μας προσφέρει μια από τις μεγαλύτερες ηδονές που μας επιτρέπει να βιώνουμε ο πολύπλοκος εγκέφαλός μας!

Κάτι που βιωματικά το γνωρίζει κάθε φανατικός βιβλιοφάγος, ενώ το αγνοεί όποιος δεν υποκύπτει σε ανάλογους πειρασμούς.

Αντλώντας από τις πολυάριθμες γνώσεις της στη νευροεπιστήμη, στην ψυχολογία, στη λογοτεχνία και στη γλωσσολογία, το βιβλίο της Wolf μάς ταξιδεύει από τον αδιαμόρφωτο εγκέφαλο ενός βρέφους που ακούει ένα νανούρισμα μέχρι τον εγκέφαλο του έμπειρου και απαιτητικού αναγνώστη που διαβάζει με ευχέρεια Προυστ.

Στο τέλος αυτού του γοητευτικού ταξιδιού, η συγγραφέας εστιάζει το ενδιαφέρον της και στις δυσλειτουργίες της ανάγνωσης και της γραφής, ιδιαίτερα στο φαινόμενο της δυσλεξίας, όταν δηλαδή ο εγκέφαλος δυσκολεύεται να διαβάσει.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:

Οι αδιαφανείς μηχανισμοί της απάτης και του ψεύδους
«Πληροφορία και επικοινωνία. Η μολυσμένη επιστήμη»

Πηγή: efsyn.gr



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Το τραγούδι της φρίκης

Κώστας Καναβούρης


Ο διάλογος έτσι όπως τον θυμάμαι σε κάποιο έργο του Μπρεχτ, μεταξύ των δύο ηρώων του είναι πάνω στο ερώτημα, «αν θα τραγουδάμε σε καιρούς φρίκης». Η απάντηση είναι καταφατική. «Μα τι θα τραγουδάμε» ξαναρωτάει ο διαπορών. «Το τραγούδι της φρίκης» έρχεται η απόλυτη και τελεσίδικη σαν ήχος φτυαριού πάνω από τάφο, απάντηση.

Ναι∙ το τραγούδι της φρίκης πάνω από τους τάφους αθώων θυμάτων τραγουδάνε οι αριθμοί που θα ήθελα να σας παραθέσω. Έχουμε και λέμε λοιπόν. Ή μάλλον δεν λέμε, γιατί η φρίκη αποσβολώνει:

Το 2016 οι πλούσιοι σύμφωνα με την Έκθεση της Credit Suisse (που δεν ελέγχεται ως παραφυαδικός οργανισμός του ΣΥΡΙΖΑ), «Global Wealth Report», έγιναν πλουσιότεροι (σ.σ. άρα οι φτωχοί και φτωχότεροι και περισσότεροι). Το πλούσιο 1% του πληθυσμού της γης κατέχει το 50,8% του παγκόσμιου πλούτου (για το 2009 ο αριθμός ήταν 45,4%). Ο παγκόσμιος πλούτος πάλι, αυξήθηκε κατά 1,4% (πως σκατά αυξάνεται κάτι σε μια υφήλιο περατή; Μάλλον αυξάνεται το «αβίωτον προς άγραν του αβρώτου» για να αντιγράψω τον Όσκαρ Ουάιλντ), φτάνοντας φέτος τα 256 τρις δολάρια. Από αυτό το ιλιγγιώδες αχρείαστο, απάνθρωπο και παγκόσμιας ανήκεστης βλάβης ποσό, το 10% (των πλούσιων γενικώς) εκμεταλλεύεται το σχεδόν 90%. Το υπόλοιπο 10% του πλούτου είναι οι «άνθρωποι που περισσεύουν», άνθρωποι που δεν πεθαίνουν αλλά ψοφούν σαν τις μύγες. Αν αυτό δεν είναι υπέρτατη ύβρις, τότε τι άλλο είναι;

Αλλά οι αριθμοί της φρίκης δεν τελειώνουν εδώ. Πάμε στα στοιχεία που έδωσε στην δημοσιότητα η Ευρωπαϊκή Επιτροπή (που επίσης δεν μπορεί να ελεχθεί για αριστερό λαϊκισμό, ούτε για ταξική μεροληψία υπέρ των αδυνάτων).

Αντιγράφω, σχεδόν «δια τρεμούσης χειρός»: την ίδια στιγμή που πάνω από 800 εκατ. άνθρωποι σε όλο τον κόσμο δεν έχουν σταθερή πρόσβαση σε τροφή (και νερό συμπληρώνω), την ίδια στιγμή που ο πλούτος αυξάνεται ενώ κάθε λίγα δευτερόλεπτα ένα παιδί πεθαίνει από πείνα, δίψα, έλλειψη φαρμάκων (για να γίνουν οι πλούσιοι πλουσιότεροι), την ίδια στιγμή, περίπου 88 εκατ. τόνοι τροφίμων καταλήγουν ετησίως στα σκουπίδια στην Ε.Ε.

Δηλαδή το 20% των τροφίμων που παράγονται στην Ε.Ε. δεν καταναλώνονται ποτέ! Το κόστος αυτής της σπατάλης στην Ευρώπη φτάνει τα 143 δις ευρώ ετησίως. Έτσι για να μην αναρωτιόμαστε γιατί δεν υπάρχουν πόροι ώστε να λυθεί το προσφυγικό. Το αντίστοιχο ποσοστό (λέει η έκθεση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για να μην ξεχνιόμαστε) ανέρχεται περίπου στο 33%. Τούτο, σύμφωνα με τον Οργανισμό Τροφίμων και Γεωργίας (δεν έχει κατηγορηθεί εισέτι επί κομμουνιστοσυμμορητισμό που θα κάνει την γη Βόρειο Κορέα), σημαίνει ότι το 1/3 των τροφίμων που παράγονται παγκοσμίως πετιούνται στα σκουπίδια. Δηλαδή τα παιδιά που πεθαίνουν από πείνα, τα θάβουν μέσα σε έναν ωκεανό πεταμένης τροφής. Αλλά το τραγούδι των φρικιαστικών αριθμών δεν σταματάει εδώ: ο όγκος της πεταμένης τροφής απαιτεί μια καλλιεργημένη έκταση περίπου στο μέγεθος της Κίνας. Κάτι που ευθύνεται για το 8% των παγκόσμιων εκπομπών αερίων του θερμοκηπίου. Αν, λέω εγώ, προσθέσουμε και την ύπαρξη του χρηματιστηρίου ρύπων που αυξάνει τον πλούτο των πλουσίων και ρημάζει τους ρημαγμένους, αντιλαμβανόμαστε την παράκρουση του αφηνιασμένου κέρδους.

Και στο καπάκι νάσου και η τελευταία έρευνα του Γερμανικού «Ιδρύματος Bertelsmann» (γνωστής δεξαμενής σκέψης της «έξαλλης Αριστεράς») που έγινε με ερωτήματα σε 15.000 πολίτες, εννέα χωρών της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Σύμφωνα με την έρευνα αυτή ο φόβος κυριαρχεί στους Ευρωπαίους πολίτες, τους αποσυντονίζει και τους οδηγεί, τραγουδώντας το τραγούδι της φρίκης, στις αγκαλιές της ακροδεξιάς. Κυριολεκτικώς σε ένα «Βαλς του αποχαιρετισμού» στις μεγάλες και επώδυνες κατακτήσεις του Ουμανισμού και του Διαφωτισμού. Στην κλίμακα του φόβου, κορυφαίος είναι ο φόβος από την παγκοσμιοποίηση (δηλαδή – λέει η έρευνα – ο φόβος της μετανάστευσης, δηλαδή ο φόβος του ξένου που θα πάρει τις δουλειές). Ακολουθεί ο φόβος από το διεθνές χρηματοπιστωτικό σύστημα, Τουθόπερ σημαίνει φόβος για τις αποχαλινωμένες τράπεζες και έλλειψη εμπιστοσύνης για τους πολιτικούς που αδυνατούν ή δεν θέλουν να τις χαλιναγωγήσουν. Τρίτος είναι ο φόβος από την αυτοματοποίηση στην παραγωγή που στερεί θέσεις εργασίας (σ.σ. ο καπιταλισμός στερεί θέσεις, όχι η αυτοματοποίηση, αλλά αυτό είναι μια άλλη πικρή ιστορία). Όσο πιο χαμηλά στρώματα, όσο μικρότερη μόρφωση (οι αποκλεισμένοι της Μητσοτακικής αντίληψης για την αριστεία), όσο μεγαλύτερος ο φόβος, τόση και η στροφή προς τον ακροδεξιό λαϊκισμό. Εκεί στρέφεται το 78% των φοβισμένων στη Γερμανία και το 76% στην Γαλλία γεμίζοντας τις τάξεις των υποστηρικτών της «Εναλλακτικής για την Γερμανία» και του «Εθνικού Μετώπου» της Λεπέν, αντιστοίχως.

Αυτά…

Πηγή: artinews.gr



Arti News: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Όλα βαίνουν καλώς εναντίον του ποδοσφαίρου

Νίκος Μάλλιαρης


Γιατί η πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ δεν διαφέρει από τις πολιτικές που εφάρμοσαν επί δεκαετίας ΝΔ και ΠAΣOK

Την πρόθεσή του να βάλει τάξη στα κακώς κείμενα του ποδοσφαίρου, επανέλαβε ο Πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας. στην τελευταία σύσκεψη των αρμοδίων Υπουργών και υπηρεσιακών παραγόντων. Τα ίδια δήλωσε,στην συνάντηση του με τους διεθνείς ποδοσφαιριστές του 2004. Του εύχομαι από καρδιάς, καλή επιτυχία. Δεν αμφιβάλλω για τις προθέσεις του. Με προβληματίζουν όμως οι δυνατότητες και οι επιλογές του.

Η ζωή έχει αποδείξει ότι τα μεγάλα προβλήματα δεν λύνονται με εν θερμώ δηλώσεις, ούτε με λαϊκίστικες διαβεβαιώσεις του στυλ «το μαχαίρι θα φτάσει στο κόκκαλο». Απαιτείται ιστορική γνώση, επιστημονική μελέτη, προγραμματισμός, αναπτυξιακός προσανατολισμός, αλλαγή νοοτροπίας, καλλιέργεια αξιών, ανάδειξη στελεχών με πίστη στις αξίες του αθλητισμού και κυρίως ανατροπή της σημερινής ποδοσφαιρικής πραγματικότητας.

Από το 1979 που το ποδόσφαιρο παραδόθηκε ανοχύρωτο σε επαγγελματικά συμφέροντα, βαδίζει χωρίς πυξίδα. Στα κουτουρού και όπου βγει. Παράγοντες, οπαδοί, πολιτικοί, ζούσαν και συνεχίζουν να ζουν για το σήμερα. Η νίκη έγινε αυτοσκοπός. Ο ηττημένος χλευάζεται. Ο φιλοξενούμενος πετροβολείται. Η καχυποψία κυριάρχησε και διογκώθηκε. Οι ασήμαντοι, οι καιροσκόποι, οι κομπιναδόροι, οι αυλοκόλακες κατέλαβαν όλα τα σημαντικά πόστα, με μοναδική υποχρέωση να υπηρετούν το οπαδικό και κομματικό κατεστημένο. Εκείνοι που εξέφραζαν διαφορετική άποψη και μιλούσαν για ένα άλλο αναπτυξιακό ποδόσφαιρο συνδεδεμένο με την κοινωνία και τον πολιτισμό, οδηγήθηκαν στο περιθώριο.

Όσοι διετέλεσαν υφυπουργοί Αθλητισμού τα τελευταία 37 χρόνια, υποσχέθηκαν άμα τη ανάληψη των καθηκόντων τους, να πατάξουν τη διαφθορά και τη βία στο ποδόσφαιρο. Ιστορική έχει μείνει η φράση του Γιώργου Κατσιφάρα τη δεκαετία του 1980: «θα με παρακαλάνε γονυπετείς οι παράγοντες του ποδοσφαίρου αν μάθουν τα μέτρα αντιμετώπισης της βίας που μελετάμε να πάρουμε». Έκτοτε, υφυπουργοί Αθλητισμού ήρθαν και παρήλθαν, σεμινάρια για την αντιμετώπιση της βίας διοργανώθηκαν, νόμοι για την πάταξη της διαφθοράς ψηφίστηκαν, αντικοινωνικές συμπεριφορές οπαδών χαρακτηρίστηκαν ιδιώνυμα αδικήματα, η ποδοσφαιρική «Ψωροκώσταινα» αναδείχθηκε πρωταθλήτρια Ευρώπης, παράγοντες διώχθηκαν, αλλά η άποψη ότι όλα βαδίζουν καλώς εναντίον του ποδοσφαίρου, παραμένει κυρίαρχη.

Γιατί άραγε;

Το πρώτο λάθος των πολιτικών που υπηρέτησαν και υπηρετούν από κυβερνητικές θέσεις τον αθλητισμό, είναι η άγνοιά τους για τα ελληνικά ποδοσφαιρικά δρώμενα. Το δεύτερο και σοβαρότερο, είναι ότι πίστεψαν πως μπορούν να λύσουν προβλήματα καθήμενοι στα κοινοβουλευτικά έδρανα. Δεκάδες αθλητικά νομοσχέδια έγιναν νόμοι του κράτους με μεγάλες πλειοψηφίες. Άπαντα καταστρατηγήθηκαν στην πράξη καθώς η πολιτική και Κρατική εξουσία ήταν και παραμένει αδύναμη απέναντι στην πανίσχυρη οικονομική εξουσία η οποία ελέγχει το ποδόσφαιρο, τα ΜΜΕ και τους οργανωμένους οπαδικούς στρατούς.

Τι έχει αλλάξει σήμερα για να πετύχει η Κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ –ΑΝΕΛ εκεί που απέτυχαν οι Κυβερνήσεις της «ΝΔ» και του «ΠΑΣΟΚ»; Ο απελθών υφυπουργός Αθλητισμού κ. Σταύρος Κοντονής τι έπραξε στους δεκαοχτώ μήνες που έμεινε στην ηγεσία του υφυπουργείου Αθλητισμού; Κατήγγειλε τους πάντες και τα πάντα,νομοθέτησε ,προβλήθηκε, συμμάχησε με αφεντικά του ποδοσφαίρου εναντίον άλλων αφεντικών,τελικά έγινε μέρος του προβλήματος και έφερε στην ηγεσία της ΕΠΟ δικούς του ανθρώπους και τον πρόεδρο της Κυπριακής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας κ. Κωστάκη Κουτσοκούμνη. Ωστόσο γνωρίζουμε ότι το κυπριακό ποδόσφαιρο είναι το ίδιο διεφθαρμένο αν όχι περισσότερο από το ελληνικό.

Προσωπικά δεν ελπίζω ότι θα αλλάξει κάτι με το νέο σκηνικό που έχει διαμορφωθεί στην ΕΠΟ. Όταν και όποτε γίνουν εκλογές στην ποδοσφαιρική ομοσπονδία, τα ίδια πρόσωπα ή οι φίλοι τους, θα είναι και πάλι πρωταγωνιστές στο προσκήνιο και το παρασκήνιο.

Η διαφθορά στο ελληνικό ποδόσφαιρο, από ιδρύσεώς του και όχι από το 1979 που έγινε επαγγελματικό, είναι σαν τη Λερναία Ύδρα. Της κόβεις το κόκκινο κεφάλι και στη θέση του φυτρώνει ένα πράσινο. Της κόβεις το πράσινο και φυτρώνει ένα κίτρινο, ένα ασπρόμαυρο και φτου από την αρχή.

«Δεν θα επιτρέψουμε σε κανένα εγκληματικό σύστημα να γίνει κράτος εν κράτει» δήλωσε ο νέος υφυπουργός Αθλητισμού. Εντάξει, κηρύξατε τον πόλεμο στο κατεστημένο, κι εγώ μαζί σας στη μάχη.

Ωστόσο θα ήθελα να ξέρω τι θα κάνετε όταν και αν τον κερδίσετε. Θα τερματίσετε δια παντός τον πόλεμο συμφερόντων; Με ποιους θα αντικαταστήσετε τους διεφθαρμένους; Πως θα ελέγξετε την εντιμότητα των εκπροσώπων των Ενώσεων και των ΠΑΕ που ακούγεται ότι θα εκλέγουν το νέο διοικητικό συμβούλιο της ΕΠΟ; Τι θα πράξετε αν και οι… δικοί σας διαιτητές συνεχίσουν να κάνουν λάθη; Πως θα σώσετε τη Β΄ Εθνική η οποία βουλιάζει στα χρέη; Τι θα κάνετε για την οικονομική αναστύλωση του αθλήματος συνολικά; Στην Ισπανία ο αθλητισμός συνεισφέρει ετησίως το 2,5% του Εθνικού Ακαθάριστου Προϊόντος. Στην Ελλάδα με εξαίρεση τέσσερις πέντε ομάδες που στηρίζονται στα κέρδη των αφεντικών τους από άλλες οικονομικές δραστηριότητες, οι υπόλοιπες βουλιάζουν στα χρέη. Κι όπως λένε οι αριστεροί οικονομολόγοι, το περιβάλλον είναι που δημιουργεί προϋποθέσεις ανομίας και διαφθοράς. Πως σκέφτεστε άραγε να αλλάξετε το οικονομικό περιβάλλον, ή μήπως δεν σας έχει περάσει καν από το μυαλό;

Ιστορικοί και πολιτικοί αναλυτές σε ΗΠΑ και Βρετανία κατηγόρησαν τις ηγεσίες των χωρών τους όχι τόσο γιατί ξεκίνησαν τον πόλεμο εναντίον του Ιράκ, αλλά κυρίως επειδή δεν είχαν σχεδιάσει τίποτα για την επόμενη ημέρα της νίκης, με αποτέλεσμα το σημερινό μπάχαλο στη Μέση Ανατολή.

  • Το ποδόσφαιρο για να αλλάξει απαιτεί πολιτικό σχεδιασμό σύμφωνα με τις οικονομικές δυνατότητες της χώρας, το σημερινό αθλητικό περιβάλλον και το ευρωπαϊκό ποδοσφαιρικό γίγνεσθαι. Ακόμη κι αν δυο, πέντε, δέκα παράγοντες μπουν στη φυλακή, με την πενία που βιώνει σήμερα το ποδόσφαιρο, η διαφθορά και η καχυποψία θα συνεχίσουν να βασιλεύουν στο λαϊκότερο των αθλημάτων.
  • Αν δεν αλλάξουν οι δομές και δεν ανατραπούν οι αιτίες που παράγουν τη διαφθορά από το τελευταίο ερασιτεχνικό σωματείο έως το κορυφαίο επαγγελματικό, μην περιμένετε καλύτερες μέρες παρά μονάχα μια μικρή ανακωχή μεταξύ των αντικρουόμενων συμφερόντων που ελέγχουν το άθλημα.
  • Χωρίς όραμα, πολιτικό σχεδιασμό, και κυρίως συσπείρωση υγειών δυνάμεων που αντιστάθηκαν και δεν ενσωματώθηκαν στη ποδοσφαιρική διαφθορά , δεν μπορεί να προκύψει ευχάριστο ποδοσφαιρικό αύριο. Με τα ερασιτεχνικά σωματεία κλειστά και απόμακρα από την τοπική κοινωνία, τις επαγγελματικές ομάδες φέουδο των οικονομικά ισχυρών, των ανεπάγγελτων και των τζογαδόρων, δεν μπορεί να . δημιουργηθούν προϋποθέσεις ανάκαμψης.

Ή θα αλλάξει ριζικά το ποδόσφαιρο ή θα βουλιάξει. Οι προϋποθέσεις για το δεύτερο είναι ευνοϊκότατες. Ο τρίτος δρόμος δεν αναζητήθηκε και η πολιτική της Κυβέρνησης δεν είναι ανατρεπτική για την σημερινή απελπιστική κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει το άθλημα.

O Νίκος Μάλλιαρης είναι πρώην Γενικός Γραμματέας του Πανελλήνιου Συνδέσμου Αμοιβομένων Ποδοσφαιριστών (ΠΣΑΠ), πρώην μέλος του  αθλητικού τμήματος του ΣΥΡΙΖΑ και μέλος του F.C. BARCELONA

Πηγή: imerodromos.gr



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

«Καταδικάστε με, δεν πειράζει, η Ιστορία θα με δικαιώσει»

Του Ρούντι Ρινάλντι


Φιντέλ Κάστρο, πλήρες όνομα: Φιδέλ Αλεχάντρο Κάστρο Ρους (Μπιράν Επαρχίας Οριέντε, 13 Αυγούστου 1926Αβάνα, 25 Νοεμβρίου 2016)

Ένας 27χρονος τολμηρός νέος δικηγόρος, που υπερασπίζεται ο ίδιος τον εαυτό του μπροστά στο δικαστήριο όταν κατηγορείται για συμμετοχή σε επίθεση σε στρατιωτικό στρατόπεδο, το 1953, θα δηλώσει τα λόγια του τίτλου. Κανείς δεν ήξερε, ούτε ο ίδιος, πως με τα λόγια αυτά πραγματοποιούσε την αυτοπροσωπογραφία ενός ιστορικού «γίγαντα», μιας προσωπικότητας που σημάδεψε το δεύτερο μισό του 20ου αιώνα και τα πρώτα χρόνια του 21ου. Μιας προσωπικότητας που συχνά διαδραμάτισε έναν διεθνή ρόλο πολύ μεγαλύτερο από ό,τι θα υπέθετε κανείς αν στηριζόταν απλά στις δημογραφικές ή οικονομικές διαστάσεις της Κούβας, λόγω της στρατηγικής της θέσης και της εγγύτητας που έχει με τις ΗΠΑ.

Η ιστορία τον έχει δικαιώσει πολλαπλά, άσχετα αν τις μέρες που πέθανε, σχεδόν όλα τα δυτικόφιλα ΜΜΕ και οι ταϊσμένοι χορτάτοι «διανοούμενοι» αναφωνούν πως ο Κάστρο ήταν «ένας δικτάτορας». Σε όλο τον κόσμο, οι προοδευτικοί άνθρωποι αποτίουν φόρο τιμής στον Φιντέλ Κάστρο, έναν μαχητή που κρατήθηκε όρθιος, που πάλευε συνέχεια, και σχεδόν πάντα νικούσε. Ορισμένοι αναρωτιούνται ποιος είναι ο ρόλος ενός προσώπου και ποιος ο ρόλος ενός λαού. Ή, διατυπώνοντας αλλιώς την ερώτηση, γιατί στην Κούβα να κερδίσει η επανάσταση, να διαρκέσει, να μην υποχωρήσει ή καταρρεύσει, όπως συνέβη στις ανατολικές χώρες; Πώς μπόρεσε να κρατηθεί κάτω από τη μύτη των ΗΠΑ τόσες δεκαετίες, να αντέξει ένα από τα πιο σκληρά εμπάργκο που γνώρισε η σύγχρονη ιστορία; Από πού άντλησε τη δύναμή του ο «δικτάτορας» και πώς μπόρεσε και ακολούθησε μια άλλη πορεία, ανεξαρτησίας και υπερηφάνειας; Οι απαντήσεις στα ερωτήματα δεν είναι εύκολες, αλλά μπορούν να ανιχνευτούν έξω από στερεότυπα.

Η κουβανική επανάσταση


Η νίκη της κουβανέζικης επανάστασης το 1959, είναι η πρώτη νικηφόρα επανάσταση στο δυτικό ημισφαίριο, 150 μίλια από τις ακτές της μεγαλύτερης και πιο επιθετικής ιμπεριαλιστικής δύναμης, των ΗΠΑ. Η επανάσταση αυτή, που δεν εγγράφεται στα μέχρι τότε γνωστά «μοντέλα» επαναστάσεων (σοβιετικό, κινεζικό κ.λπ.), ακολούθησε έναν πρωτότυπο δρόμο. Ιστορικά, γίνεται την εποχή της «απo-αποικιοποίησης» και των πολέμων ανεξαρτησίας σε όλο τον κόσμο, επομένως είναι σε κάποιο βαθμό ενταγμένη σε ένα κύμα επαναστάσεων και αλλαγών. Γίνεται, όμως, και σε μια στιγμή που αρχίζει το αμερικανοσοβιετικό «ειδύλλιο», η στροφή και το άνοιγμα των Σοβιετικών προς τη Δύση, οι συνεχείς προσπάθειες να μην υπάρχουν μεγάλες επαναστατικές «εστίες» και χαλάσει το κλίμα της «ειρηνικής συνύπαρξης». Γίνεται επίσης από μια ομάδα, ένα μικρό κίνημα αποφασισμένων ανθρώπων (το κίνημα «26 Ιουλίου») και όχι από ένα κομμουνιστικό κόμμα, ούτε από ένα εθνικοαπελευθερωτικό μέτωπο. Γίνεται με πρωτότυπο τρόπο και νικά. Έχουμε δηλαδή την επανάσταση πριν τον φορέα της επανάστασης, το κόμμα, κάτι διαφορετικό από την ως τότε εμπειρία και όσα πίστευαν οι τότε αριστεροί και κομμουνιστές. Έχουμε την επανάσταση ακόμα κι όταν το κομμουνιστικό κόμμα δεν έχει πάρει είδηση του τι ακριβώς συμβαίνει και ακόμα όταν είναι επιφυλακτικό προς αυτήν. Η επανάσταση όμως προχωρά και το γεγονός ζητά εξήγηση.

Η σύγχρονη ιστορία της Κούβας, δηλαδή η ιστορία του 19ου και του 20ου αιώνα, είναι ιστορία αγώνων και πολέμων ενάντια στην ισπανική κατοχή και στη συνέχεια στα αμερικανόπνευστα δικτατορικά καθεστώτα και τις άμεσες ξενικές επεμβάσεις. Από τις αρχές του 19ου αιώνα, δημιουργείται στην Κούβα μια ισχυρή πατριωτική συνείδηση μέσα από τους αγώνες και τους πολέμους της Ανεξαρτησίας, οι οποίοι αναδεικνύουν μεγάλες εμπνευσμένες μορφές (η πιο γνωστή είναι εκείνη του Χοσέ Μαρτί). Αλλά και στις πρώτες δεκαετίες του 20ου αιώνα, εμβληματικές προσωπικότητες παίζουν σημαντικό ρόλο στην υπόθεση της ανεξαρτησίας της Κούβας.

Η δικτατορία του Μπατίστα που ανατράπηκε από τον Φιντέλ και τους συντρόφους του το 1959, ήταν ένα καθεστώς διεφθαρμένο και η Κούβα είχε μετατραπεί σε μια αποικία – καζίνο των Αμερικανών. Η πλούσια εθνικοανεξαρτησιακή και βαθιά ουμανιστική πάλη που έδινε ο κουβανικός λαός για δεκαετίες, έθρεψε έναν ριζοσπαστισμό και την αυτοπεποίθηση ότι μπορούν να πραγματοποιηθούν όσα είχαν διακηρύξει οι ηγέτες των πολέμων της Ανεξαρτησίας. Ο βαθύς πατριωτικός χαρακτήρας του κινήματος, το «Πατρίδα ή Θάνατος», το «Hasta la Victoria Siempre», δεν γεννήθηκαν στις δεκαετίες του 1980 ή του 1990. Ήταν καταστατικά στοιχεία του αγώνα του κουβανικού λαού. Ο κουβανικός ριζοσπαστισμός έχει πολλά και ιδιόμορφα χαρακτηριστικά.

Υπάρχουν διανοητές που κάνουν λόγο για «κουβανικότητα». Η κουβανικότητα είναι μια ταυτότητα που δεν έχει ρίζες σε ένα μακρινό παρελθόν, αλλά η ιστορία της είναι σύγχρονη. Διαμορφώνεται από τότε που δύο βασικά πληθυσμοί, οι λευκοί ισπανογενείς και οι μαύροι σκλάβοι, καθώς και οι μιγάδες που είχαν γεννηθεί από τη συνάντηση των πληθυσμών αυτών, ενώθηκαν ενάντια στην ισπανική κατάκτηση. «Η κουβανικότητα δεν προσδίδεται στο άτομο από την γέννηση στη χώρα αυτή, ούτε από τον τόπο κατοικίας, ούτε από το χρώμα, δεν την προσδίδει κανένα αντικειμενικό στοιχείο. Η κουβανικότητα δίνεται από την θέληση να είσαι Κουβανός» θα πει ένας διανοούμενος, ο Fernando Ortiz. Επομένως, είναι Κουβανός εκείνος που θέλησε να οικοδομήσει την Κούβα. Και η Κούβα ξεκίνησε να γεννιέται το 1860, όταν λευκοί και μαύροι μαζί, άρχισαν να αγωνίζονται ενάντια στην Ισπανία.

Το πλούσιο εθνικοανεξαρτησιακό και ουμανιστικό επαναστατικό παρελθόν της χώρας, μαζί με τις κοινωνικές εκρήξεις σε ολόκληρη την Λατινική Αμερική και κυρίως τη μεξικανική επανάσταση, επηρέασαν βαθύτατα και ενέπνευσαν τους αγωνιστές της «26 Ιούλη». Πάνω σε αυτές τις παρακαταθήκες, μπήκαν οι βάσεις μιας διεθνιστικής εθνικής συνείδησης ή ενός εθνικού διεθνισμού.

Η συνάντηση με τον μαρξισμό και το σοσιαλιστικό περιεχόμενο της επανάστασης, προκύψαν αρκετά φυσιολογικά στην πορεία, μια και την εποχή που πραγματοποιήθηκε η επανάσταση, πολλά στοιχεία ευνοούσαν τη συνάντηση αυτή και μάλιστα γίνονταν αναγκαία για να μπορέσει να στηριχθεί το νέο καθεστώς. Ο σοσιαλιστικός χαρακτήρας της επανάστασης θα εξαγγελθεί το 1961, δύο χρόνια μετά την επικράτησή της.

Για παράδειγμα, το Κ.Κ. Κούβας δημιουργείται το 1965 από τη συγχώνευση ορισμένων επαναστατικών οργανώσεων. Το κόμμα αυτό, αποτελεί μια διαδικασία συνάντησης διαφορετικών μορφωμάτων. Δεν ήταν λοιπόν ο «μαρξισμός – λενινισμός» που καθοδήγησε την επανάσταση και το λαό, αλλά τα πράγματα εξελίχθηκαν λίγο διαφορετικά. Η μετέπειτα ευθυγράμμιση της Κούβας σε πολλά σημεία με την ΕΣΣΔ, δεν ακύρωσε πολλά από τα πρωτότυπα χαρακτηριστικά που είχε η κουβανική επανάσταση και δεν έγινε σε τέτοιο βαθμό ώστε να ακολουθήσει την πορεία των άλλων χωρών του «υπαρκτού σοσιαλισμού». Παρόλο που χρειάζεται μια νηφάλια αποτίμηση του τι πρόσφερε η ευθυγράμμιση αυτή, όπως και ο ειδικός ρόλος της Κούβας σε πολλές εξελίξεις στη Λατινική Αμερική, όλες τις δεκαετίες που πέρασαν.


Η συμβολή του Φιντέλ


Η Κούβα επομένως του Φιντέλ Κάστρο, ως επανάσταση και διαδικασία μετάβασης σε έναν καλύτερο κόσμο, ως πραγμάτωση της ανεξαρτησίας και της κοινωνίας χωρίς εκμετάλλευση, ως μοντέλο σοσιαλισμού, είχε πολλά στοιχεία φρεσκάδας, αυθορμητισμού, ριζοσπαστισμού, επαναστατικότητας, λαϊκότητας, συμμετοχής, αβανγκαρντισμού σε πολλούς τομείς, αφιέρωσης και διεθνισμού. Η συμβολή του Φιντέλ Κάστρο σε αυτήν την πορεία ήταν καθοριστική. Δύο ήταν τα προβλήματα που δεν έλυσε, όπως κι όλες οι επαναστάσεις του 20ού αιώνα: α) τι γίνεται με τα ανερχόμενα στρώματα μέσα στον πληθυσμό που αναγκαστικά δημιουργούνται από την ανάπτυξη, πώς μπορούν να ενσωματωθούν σε μια σοσιαλιστική «εξισωτική» χειραφετητική προοπτική και β) το πρόβλημα της δημοκρατίας και της ελευθερίας σε συνθήκες μετάβασης, όπου η τάση να κυριαρχεί το κράτος-κόμμα επί της κοινωνίας παίρνει μεγάλες διαστάσεις.

Πρέπει επίσης να αναγνωριστεί στον Φιντέλ Κάστρο η τιμή, λόγω της προσήλωσής του στην κουβανικότητα και του βαθύτατου αντιιμπεριαλισμού του, να μην «παραδώσει» στο ρεύμα της παλινόρθωσης και της συνδιαλλαγής με τον ιμπεριαλισμό, όπως έκαναν σχεδόν όλα τα καθεστώτα του «υπαρκτού» στην Ευρώπη. Ίσως να βρίσκονταν μακριά από την Ευρώπη και έτσι να μην επηρεάστηκε πολύ από τις «διαδικασίες» παράδοσης, αλλά μην ξεχνάμε ότι ήταν πολύ, πάρα πολύ κοντά στις ΗΠΑ. Και όμως, άντεξε, κράτησε, αντιστάθηκε. Και εδώ ξαναβλέπουμε το μεγαλείο και την υπερηφάνεια, τον πατριωτισμό και την αλληλεγγύη του κουβανικού λαού.

Παρά τις τεράστιες στερήσεις, τις οικονομικές δυσκολίες, σε μια εποχή που σε όλο τον κόσμο κτυπηθήκαν άγρια δικαιώματα και κοινωνική μέριμνα, στην Κούβα ανακαλύφθηκαν τρόποι να μην λείπουν τα βασικά από όλους τους πολίτες, να εξασφαλίζεται το γάλα για όλα τα παιδιά μέχρι 7 χρονών, να έχουν όλοι πρόσβαση στις υγειονομικές υπηρεσίες και στην παιδεία, να έχουν όλοι τροφή. Κι όχι μόνο αυτό, αλλά να διαπρέπει η Κούβα σε τομείς όπως η βιοτεχνολογία, τα εμβόλια και να «εξάγει» γιατρούς που βοηθούν άλλες χώρες. Πέρα από αυτά, συνέβαλε με το να στέκεται όρθια, να εμπνέει γειτονικούς λαούς, να βοηθά κινήματα και κυβερνήσεις, να συμβάλλει σε πρωτότυπες περιφερειακές συνεργασίες (π.χ. ALBA).

Αυτή είναι η κύρια πλευρά για όσο καιρό ο Φιντέλ είχε έναν σημαντικό ρόλο. Στα θετικά του, φυσικά, πρέπει να τονιστεί πως αποσύρθηκε εδώ και 8 χρόνια από την ενεργό δράση, πράγμα όχι τόσο σύνηθες. Ίσως ακόμα, με διακριτικό τρόπο, να διαφοροποιήθηκε από «ανοίγματα» που γίνονταν το τελευταίο καιρό, γιατί πολλές από τις κατευθύνσεις που υιοθετούνται έχουν σαν πρότυπο ή αναφέρονται με θετικό τρόπο στο «κινεζικό μοντέλο» και τα ανοίγματα προς τις ΗΠΑ.

Ο Ομπάμα επισκέφθηκε φέτος την Κούβα και αυτό ήταν ένα σημαντικό γεγονός. Ο Φ. Κάστρο δεν συναντήθηκε μαζί του. Έγραψε όμως ένα άρθρο που κατέληγε με τα εξής λόγια: «Να μην έχει κανείς την ψευδαίσθηση, ότι ο λαός αυτής της ευγενούς και γεμάτης αυταπάρνηση χώρας θα απαρνηθεί τη δόξα και τα δικαιώματα, αλλά και τον πνευματικό πλούτο που έχει κερδίσει με την ανάπτυξη στην εκπαίδευση, τις επιστήμες και τον πολιτισμό. Επισημαίνω επίσης, ότι είμαστε ικανοί να παράγουμε τα τρόφιμα και τον υλικό πλούτο που χρειαζόμαστε με την προσπάθεια και την εξυπνάδα του λαού μας. Δεν χρειαζόμαστε να μας χαρίσει τίποτα η αυτοκρατορία. Οι προσπάθειές μας θα είναι νόμιμες και ειρηνικές, γιατί είμαστε ταγμένοι στον αγώνα για την ειρήνη και την αδελφοσύνη όλων των ανθρώπων που ζούμε σε αυτόν τον πλανήτη» (Φιντέλ Κάστρο Ρους, 27 Μάρτη 2016).


Ηθική, πατριωτισμός και μαρξισμός


Ποια ήταν τα τρία βασικά πράγματα που δέχτηκα; Από το Χοσέ Μαρτί, έμπνευση, το παράδειγμά του και πολλά πράγματα ακόμα, αλλά δεχτήκαμε, στην ουσία, την ηθική, πάνω απ’ όλα, την ηθική. Όταν είπε εκείνη τη φράση, που ποτέ δε θα ξεχάσω: «Όλη η δόξα του κόσμου χωράει σ’ έναν κόκκο καλαμπόκι», αυτό μου φάνηκε απίστευτα όμορφο, μπροστά σε τόση ματαιοδοξία και φιλοδοξίες που έβλεπες παντού. Η ηθική, ως συμπεριφορά, είναι ουσιώδης, ένας αμύθητος πλούτος. Επίσης υπάρχει πατριωτισμός, υπάρχει ιστορία, υπάρχουν παραδόσεις, σας διηγήθηκα κάποια από αυτά τα πράγματα.

Από το Μαρξ δεχτήκαμε την έννοια του τι είναι η ανθρώπινη κοινωνία· διαφορετικά, κάποιος που δεν το έχει διαβάσει ή δεν του το έχουν εξηγήσει, είναι σαν να τον έχουν βάλει στη μέση ενός δάσους, νύχτα, χωρίς να ξέρει πού βρίσκεται ο βορράς, ο νότος, η ανατολή και η δύση. Ο Μαρξ μάς έδωσε την ιδέα τού τι είναι η κοινωνία και η ιστορία της ανάπτυξης της ανθρώπινης κοινωνίας. Χωρίς τον Μαρξ δεν μπορείτε να διατυπώσετε καμιά συνταγή με τρόπο ώστε να ερμηνεύει με ακρίβεια τα ιστορικά γεγονότα, ποιες είναι οι τάσεις, η εξέλιξη μιας ανθρωπότητας που δεν έχει σταματήσει να εξελίσσεται.

Πηγή: e-dromos.gr



Δρόμος της Αριστεράς: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »