Παρασκευή, 23 Ιουνίου 2017

...κι έτσι, οι ύαινες ουρλιάζουν

Του Προκόπη Μπίχτα


Ο ελληνικός λαός πεθαίνει. Η ανεργία, ο υποσιτισμός, η πείνα, η αρρώστια, οι αυτοκτονίες αυξάνονται και πληθύνονται και όλα φαίνονται ότι δεν έχουν τέλος. Το προσδόκιμο ζωής μειώθηκε κατά 2, τουλάχιστον, χρόνια. Η ανεργία και τα επακόλουθά της μαστίζουν. Όσοι εργαζόμενοι έχουν απομείνει δουλεύουν κάτω από συνθήκες σκλαβιάς και ο μισθός τους φθάνει μόνο για να φάνε ένα πιάτο χυλό και να δουλέψουν άλλη μια μέρα, μέχρι να απομυζηθεί και ο τελευταίος μυς, ο τελευταίος ιστός, η τελευταία σταγόνα αίματος. Όσοι προσπαθήσουν να επιζήσουν πουλώντας χόρτα και κρεμμύδια, αντιμετωπίζουν την αστυνομία, τα δικαστήρια, τα εξοντωτικά πρόστιμα και τη φυλακή.

Οι συλλήψεις γίνονται ανάλογα με τη όρεξη του τελευταίου χωροφύλακα και δικαστήρια δικάζουν σύμφωνα με παραγγελίες και τις διαθέσεις τους. Αποδεδειγμένα δολοφόνοι κυκλοφορούν ελεύθεροι, χλευάζοντας τα θύματά τους και αποδεδειγμένα αθώοι φυλακίζονται για δεκαετίες. Ακόμα και οι στοιχειώδεις νόμοι έχουν καταργηθεί.

Αφηνιασμένες ορδές φορώντας το σχήμα του νόμου, οπλισμένες με πιστόλια, γκλομπς και χημικά εξαπολύονται σε όποιον τολμήσει να φωνάξει δημόσια «δεν θέλω να πεθάνω».

Αργυρώνητοι κυβερνήτες, ξεπουλημένοι αντιπολιτευόμενοι, αλλοτριωμένες «πρωτοπορίες», προδοτικές συνδικαλιστικές ηγεσίες, αντιδραστικοί μηχανισμοί και κάθε κατακάθι της κοινωνίας, έχουν κηρύξει ολοκληρωτικό πόλεμο στον ελληνικό λαό και γελούν, κοροϊδεύουν, λεηλατούν το πληγωμένο σώμα και θριαμβολογούν.

Τα σχολεία γίνονται επίσημα χώροι πλύσης εγκεφάλου για να μεγαλώσουν πνευματικά ευνουχισμένες, άβουλες γενιές που θα είναι ευχαριστημένες μέσα στη σκλαβιά και την εξαθλίωση.

Η Ελλάδα έχει γίνει ένας νεομαλθουσιανός κρανίου τόπος.

Αυτές οι διαπιστώσεις είναι κοινές σε κόμματα, παρατάξεις, οργανώσεις, τάσεις, συνιστώσες, συλλογικότητες και ομάδες που αυτοαποκαλούνται «αντιμνημονιακοί», «δημοκράτες», «πατριώτες», «ριζοσπάστες» ή «αριστεροί». Επίσης, είναι κοινή η διαπίστωση ότι πρέπει να υπάρξει ενωμένη πολιτική δράση για την ανατροπή της σημερινής κατάστασης. «Πρέπει να σχηματιστεί ένα μέτωπο», λένε όλοι με μια φωνή.

Όμως, όταν αρχίζει ο ανάλογος διάλογος, όλοι θυμούνται τα κακά πράγματα των άλλων. Τότε θυμούνται ότι ο τάδε δεν είναι αρκετά αριστερός ή είναι πολύ αριστερός, ο δείνα δεν είναι αρκετά δεξιός ή είναι πολύ δεξιός, ο άλλος έχει κεντρώα στοιχεία, ο τέταρτος δεν είναι πολύ πατριώτης ή είναι υπερβολικά πατριώτης, ο πέμπτος δεν είναι αρκετά δημοκράτης ή παραείναι δημοκράτης, ο έκτος έκανε «εκείνο το κακό πράγμα τότε», ο έβδομος δεν έχει «πέραση» στον κόσμο, ο όγδοος δεν ενέκρινε το Athens Pride και ούτω κάθ’ εξής. Μάλιστα, επαναλαμβάνουν σαν εκπαιδευμένοι παπαγάλοι το ρεφραίν «ο κόσμος δεν σηκώνονται από τον καναπέ», ξεχνώντας ότι αυτοί είναι οι πρώτοι που έσπειραν την ηττοπάθεια με την μωρία και την μιζέρια τους. Έτσι δεν προχωρεί τίποτα και μόνο οι ύαινες ουρλιάζουν από χαρά.

Αυτή η κατάσταση δεν είναι καινούργια - επικρατεί πολλά χρόνια. Όμως, στην πολιτική, ένα λάθος που επαναλαμβάνεται ή διαρκεί δεν είναι λάθος - είναι σκοπιμότητα και όλα τα παραπάνω αποτελούν προσχήματα. Αυτό που θέλουν οι διάφοροι αρχηγίσκοι και ηγετίσκοι είναι να μην γίνει τίποτα, επειδή, στην καλύτερη περίπτωση φοβούνται ότι θα χάσουν το παραγοντιλίκι και τον ηγετικό τους ρόλο επάνω στα πολύ λίγα άτομα που μισοεπηρρεάζουν για να μπορούν να πατούν σε πολλές βάρκες. Να μην γίνει τίποτα, επειδή, αν κάτι πάρει σάρκα και οστά και προχωρήσει, θα αποκαλυφθεί η μεγάλη ανεπάρκειά τους. Δεν είναι τυχαίο ότι έχει σταματήσει κάθε αναφορά στα Δεκεμβριανά του 2008 και τις μεγαλειώδεις συγκεντρώσεις των Αγανακτισμένων, αφού τότε η διάχυτη οργή πήρε υλική έκφραση και πέταξε στην άκρη κόμματα, ηγεσίες και παράγοντες.

Στην χειρότερη περίπτωση βρίσκονται σε διατεταγμένη υπηρεσία, με σκοπό να σαμποτάρουν οποιαδήποτε προσπάθεια μπορεί να απειλήσει το εξωνημένο καθεστώς.
Τρίτη εξήγηση δεν υπάρχει.

Όσοι δημιουργούν εμπόδια στην ένωση των πληττομένων μαζών και την δημιουργία ενός μετώπου διεξόδου από την ζοφερή κατάσταση που βιώνουμε, βρίσκονται κάθετα και απόλυτα στην πλευρά των φονιάδων, ανεξάρτητα από τα κίνητρά τους. Στηρίζουν άμεσα το έγκλημα που επιτελείται σε βάρος του ελληνικού λαού και είναι συνεργοί των δολοφόνων είτε είναι δεξιοί είτε αριστεροί είτε κεντρώοι.

Πηγή: dromosanoixtos.gr



Προκόπης Μπίχτας: Σχετικά με τον συντάκτη




Διαβάστε Περισσότερα »

Η επιχείρηση Μπαρμπαρόσα κι η ετοιμότητα της ΕΣΣΔ

Κόσμος


Σαν σήμερα, 76 χρόνια πριν, ξεκινούσε η επιχείρηση Μπαρμπαρόσα, δηλαδή η επίθεση των ναζί εναντίον της Σοβιετικής Ένωσης, που κατέληξε σε βάθος χρόνου στη συντριπτική τους ήττα και τη μεγάλη Αντιφασιστική νίκη των λαών. Κι αυτό παρά την αρχική τους προέλαση, κατά την οποία έφτασαν στα προάστια της Μόσχας, του Λένινγκραντ, αλλά και στις όχθες του Βόλγα, που διαρρέει το Στάλινγκραντ. Κι είναι αυτή ακριβώς η αρχική προέλαση που τροφοδότησε μια σειρά αστικούς μύθους για τον αιφνιδιασμό του Στάλιν, το κατά πόσο ήταν ετοιμοπόλεμος κι αξιόμαχος ο Κόκκινος Στρατός, κτλ, κατά το γνωστό σχήμα που λέει πως οι θρίαμβοι κι οι επιτυχίες είναι αποτέλεσμα της λαϊκής πρωτοβουλίας (που δρα προφανώς αυτόβουλα, χωρίς ηγέτες και καθοδήγηση), ενώ για κάθε πιθανή (έστω και προσωρινή) αποτυχία ή σκοτεινό σημείο ευθύνεται αυτή ακριβώς η ηγεσία.

Σε αυτό το πλαίσιο κρίνουμε σκόπιμο να αντιγράψουμε και να δημοσιεύσουμε κάποια αποσπάσματα από το βιβλίο του Βασίλη Σαμαρά “Γιάλτα ή Πότσνταμ”, και το σχετικό κεφάλαιο που αναφέρεται στην αντιμετώπιση της γερμανικής επίθεσης, δίνοντας ουσιαστικές απαντήσεις στα επίμαχα ζητήματα.


Ένα άλλο κεφάλαιο σχετίζεται με την ειδικότερη προετοιμασία της Σ.Ε. απέναντι στον επερχόμενο πόλεμο (πολιτικά, οικονομικά, στρατιωτικά). Ως προς το πρώτο, η απόδειξη βρίσκεται στον τρόπο που πολέμησε ο σοβιετικός λαός. Η μεγάλη “απορία” όλων των αστών συγγραφέων, είναι το πώς δεν κλονίστηκε το σοβιετικό καθεστώς παρ’ όλες τις ήττες που στο πρώτο διάστημα υπέστη ο Κόκκινος Στρατός. Μια άλλη τους “απορία” είναι το άμεσο φούντωμα του ανταρτοπόλεμου στα μετόπισθεν του γερμανικού στρατού αμέσως μετά τη γνωστή έκκληση του Στάλιν. Ο Ρ. Καρτιέ αναφέρεται στις εκκλήσεις του Τσόρτσιλ στους Γάλλους να μη συνθηκολογήσουν αλλά να συνεχίσουν τον αγώνα με κάθε τρόπο, συμπεριλαμβανομένου και τους ανταρτοπόλεμου. Και σχολιάζει αυτήν την έκκληση υποστηρίζοντας “ότι ανταρτοπόλεμος” μπορεί να αναπτυχθεί μόνο ενάντια σε έναν κατακτητή όταν αυτός αρχίζει να εξασθενεί και όχι στη φάση που θριαμβεύει”.

Από τη μεριά του έχει “δίκιο”. Στην πλευρά της Γαλλίας είχαμε πχ τον Βεϊγκάν με τους “φόβους” του, που ούτε ήθελε ούτε βέβαια μπορούσε να εμπνεύσει μια τέτοια κατεύθυνση. Στη Σ.Ε. είχαμε άλλου είδους σχέση του λαού με την ηγεσία του. Ο Ζ. Ελλενστάιν αναφέρει ότι σε όλο το διάστημα που κατείχαν τα σοβιετικά εδάφη οι Γερμανοί δεν μπόρεσαν να αντλήσουν παρά το 1/7 αυτών που άντλησαν στο ίδιο διάστημα από τη μικρότερη σε έκταση κατεχόμενη Γαλλία. Το αποδίδει -και σωστά- στο ότι στη Σ.Ε. βρήκαν πολύ μικρότερη ανταπόκριση και διάθεση συνεργασίας από αυτήν που βρήκαν ανάμεσα στην αστική τάξη της Γαλλίας.

Στον οικονομικό τομέα, και ειδικότερα όσον αφορά την εκβιομηχάνιση υπήρξε μια ανάλογη κατάσταση. Είναι γνωστό ότι για έναν πόλεμο εκείνης της κλίμακας η ανάπτυξη της βιομηχανίας είναι ένας όρος εκ των ων ουκ άνευ.

Η εκβιομηχάνιση της ΣΕ αποτελεί ένα πολύ μεγάλο κεφάλαιο με πολλές και πολύ σημαντικές πλευρές. Αυτό που μας ενδιαφέρει εδώ είναι η πλευρά που σχετίζεται με τον επερχόμενο πόλεμο. Και δεν υπάρχει ούτε ένας που να αμφισβητεί την τεράστια σημασία που έπαιξε το σοβιετικό βιομηχανικό δυναμικό στην εξέλιξη του πολέμου. Το μόνο που υπάρχει είναι μία ακόμη “απορία” τους. Πώς η ΣΕ σε διάστημα λίγων μόνο χρόνων κατόρθωσε από το μηδέν να κατακτήσει ένα βιομηχανικό επίπεδο τέτοιο που να μπορεί να ανταποκρίνεται στις απαιτήσεις της εποχής.

Αν το γεγονός ότι η ΣΕ από γενική άποψη περίμενε τον πόλεμο δεν αμφισβητείται στα σοβαρά από κανέναν, κάπως αλλιώς τοποθετείται το ζήτημα για διάστημα ανάμεσα στην υπογραφή του συμφώνου μη επίθεσης ΣΕ-Γερμανίας και τη γερμανική επίθεση.

Αλλά και εδώ ακόμα δεν έχουμε ολοκληρωμένες και “ευθείες” τοποθετήσεις και αυτό που συναντάμε περισσότερο είναι πλαγιοβολές σε αναφορά με τον υποτιθέμενο “εφησυχασμό” του Στάλιν, και τον συνακόλουθο “αιφνιδιασμό’ του.

Αναφερθήκαμε προηγούμενα στη μεταφορά γερμανικών στρατευμάτων στην Ανατολή, ακόμα από την περίοδο της μάχης της Αγγλίας. Η μεταφορά αυτή συνεχίστηκε μέχρις ότου ο βασικός όγκος του γερμανικού στρατού μεταφέρθηκε ανατολικά. Όλα αυτά γίνονταν με κάθε μυστικότητα, αλλά είναι αδύνατο κινήσεις αυτής της κλίμακας να μη γίνονται αντιληπτές.

Και βέβαια δεν μπορούμε να κάτσουμε και να συζητάμε σοβαρά το αν η σοβιετική ηγεσία τις είδε ή δεν τις είδε και αν τις έλαβε ανάλογα υπόψη. Όταν ο Μολότοφ διαμαρτύρεται στο Χίτλερ για τις κινήσεις των γερμανικών στρατευμάτων ήδη γνωρίζει περί τίνος πρόκειται. Όταν προωθείται η αναδιάρθρωση της σοβιετικής ηγεσίας και ο Στάλιν αναλαβαίνει πρόεδρος του συμβουλίου των επιτρόπων του λαού (πρωθυπουργός) στις 6/5/1941 αυτό γίνεται ενόψει των εξελίξεων που επέρχονται. Όταν το 1940 αποφασίζεται η αύξηση των δαπανών για αμυντικές δαπάνες σε 43% του συνολικού προϋπολογισμού (Ζ. Ελλενστάιν) αυτό δείχνει κάποια πράγματα.

Μια ακόμη “απορία” των Δυτικών, είναι το θαύμα της μεταφοράς της βιομηχανίας πέρα από τα Ουράλια. Εμείς το μόνο που θα πούμε εδώ σε σχέση με αυτό, είναι πως δεν έγινε όπως κατά τη θεολογία πλάστηκε ο ουρανός και με ένα “γεννηθήτω” του Στάλιν. Τέτοια θαύματα στη συγκεκριμένη γήινη πραγματικότητα προϋποθέτουν μια πολύ σοβαρή προεργασία και προετοιμασία.

Υπάρχουν ωστόσο και πολύ πιο σαφείς ενέργειες που δείχνουν ποια επίγνωση των πραγμάτων είχε η σοβιετική ηγεσία. Στις 5/5/1941

“ο Στάλιν σε λόγο του προς τους νέους αξιωματικούς αναφέρει: Πρέπει να ετοιμαζόμαστε να αντιμετωπίσουμε οποιοδήποτε αιφνιδιασμό” (Ζ. Ελλενστάιν). “Την παραμονή της εισβολής το σοβιετικό υπουργείο άμυνας εξέδιδε την ακόλουθη ανακοίνωση: Προς… κλπ 1) Στις 22 ή 23 Ιούνη είναι δυνατόν να διενεργηθεί αιφνιδιαστική επίθεση των Γερμανών στο μέτωπο των περιοχών Λένινγκραντ-Βαλτικής-Δυτικών περιοχών Κιέβου και Οδησσού. Η γερμανική επίθεση μπορεί να αρχίσει με προκλητικές ενέργειες (κατά το προηγούμενο της Πολωνίας σ.σ.). 2) Τα στρατεύματά μας οφείλουν να μην παρασυρθούν από καμιά προκλητική ενέργεια ικανή να δημιουργήσει σοβαρές περιπλοκές. Ταυτόχρονα τα στρατεύματα των περιοχών … οφείλουν να είναι έτοιμα να αποκρούσουν ενδεχόμενες αιφνιδιαστικές επιθέσεις Γερμανών ή των συμμάχων τους…”

Ο Ζ. Ελλενστάιν που παραθέτει το απόσπασμα το τοποθετεί στα επιχειρήματα με τα οποία στηρίζει την άποψη για αιφνιδιασμό του Κόκκινου Στρατού. Βεβαίως πρόκειται για αυθαίρετη ερμηνεία. Εμείς το “διαβάζουμε” διαφορετικά το κείμενο. Να συνεχίσουμε όμως.

“Στις 22/6/41 ο σοβιετικός στρατός είναι κινητοποιημένος κατά 80%… Έχοντας αντιιληφθεί τις γερμανικές βλέψεις, οι Ρώσοι πραγματοποίησαν πυκνότερη συγκέντρωση στρατευμάτων στην Ουκρανία… (Ρ. Καρτιέ).

Ας αναφερθούμε όμως και στο Χρουτσόφ. Σε αυτόν που στη “μυστική” έκθεση στο 20ό Συνέδριο κατηγόρησε το Στάλιν πως “αιφνιδιάστηκε”. Ο Μίλοβαν Τζίλας στο παθιασμένα αντισταλινικό βιβλίο του “Συνομιλίες με το Στάλιν”, χωρίς να το θέλει ίσως, μας δίνει μια πολύ ενδιαφέρουσα πληροφορία. Αναφέρει πως σε συζήτησή του με το Χρουτσόφ αυτός του ανέφερε πως την παραμονή της γερμανικής επίθεσης του τηλεφώνησε από τη Μόσχα ο ίδιος ο Στάλιν και τον ειδοποίησε να είναι σε συναγερμό γιατί είχε την πληροφορία ότι οι Γερμανοί ήταν πιθανόν να αρχίσουν την επίθεση την επομένη, 22 Ιουνίου, Βέβαια ο Χρουτσόφ, πολιτικός υπεύθυνος τότε για την Ουκρανία, όταν μιλούσε με τον Τζίλας δε φανταζόταν ίσως ότι κάποτε θα του ήταν χρήσιμο να πει τα ακριβώς αντίθετα.

(…)

Ένα μεγάλο μέρος της επιχειρηματολογίας για αιφνιδιασμό της σοβιετικής ηγεσίας στηρίζεται στις ήττες που υπέστη το πρώτο διάστημα ο κόκκινος στρατός και στην οπισθοχώρησή του. Η συλλογιστική πάνω στην οποία στηρίζονται τα ανάλογα συμπεράσματα, λέει πάνω-κάτω τα εξής: Ο κόκκινος στρατός στο πρώτο διάστημα υπόστηκε ήττες, άρα δεν ήταν προετοιμασμένος, άρα η σοβιετική ηγεσία αιφνιδιάστηκε,

Το ότι μια τέτοια λογική είναι αυθαίρετη αυτή καθαυτή είναι το ένα ζήτημα. Το σημαντικότερο ωστόσο είναι ότι αυτή ανατρέπεται από τη συγκεκριμένη εξέταση των πραγματικών δεδομένων. Γιατί ούτε η σοβιετική ηγεσία “αιφνιδιάστηκε” ούτε ο κόκκινος στρατός ήταν απροετοίμαστος. Όλοι αυτοί “ξεχνάν” κάποια πράγματα.

“Ξεχνάν” πχ ποιες εκτιμήσεις υπήρχαν -αν όχι από τους ίδιους- από την πλευρά που εκπροσωπούν σε εκείνη την περίοδο. “Ξεχνάν” ότι περίμεναν να συντριβεί ο κόκκινος στρατός από τις πρώτες μέρες των μαχών, και συνακόλουθα να διαλυθεί η Σ.Ε.

Στις 23/6/1941 (την επομένη της επίθεσης, σ.σ.) ο Αμερικανός υπουργός εξωτερικών Κνοξ ανακοινώνει στο Ρούσβελτ πως σύμφωνα με τις πιο έγκυρες γνώμες που μπόρεσε να συγκεντρώσει, ο Χίτλερ θα χρειαστεί έξι εβδομάδες με δυο μήνες για να διαλύσει τη Ρωσία” (Ζ. Ελλενστάιν). “Όλοι οι εμπειρογνώμονες έδιναν στο γαλλικό στρατό ένα συντελεστή αξίας διπλάσιο ή τριπλάσιο από εκείνο του ρωσικού στρατού” (Ρ. Καρτιέ). “Το τέλος της ρωσικής αντιστάσεως οι Δυτικοί το προσδιορίζουν όπως περίπου οι Γερμανοί. Η βιαιότητα των μαχών πιο πολύ ανησυχεί τον Τσόρτσιλ παρά τον καθησυχάζει. Σκέπτεται πως με τις μάχες αυτές γίνονται πιο εμπειροπόλεμα εκατομμύρια μαχητών, που θα είναι τρομεροί αντίπαλοι όταν σημάνει η ώρα της επίθεσης εναντίον της Αγγλίας. Στην Αμερική εξακολουθούν να επιμένουν στην αρχική εκτίμηση της κατάστασης. Ο Χίτλερ χρειάζεται τρεις μήνες για να τελειώνει με τη Ρωσία (Ρ. Καρτιέ).

Ο κόκκινος στρατός όμως και σε πείσμα των εκτιμήσεων “όλων των εμπειρογνωμόνων” τελικά νίκησε. Και από αυτό το καταλυτικό γεγονός όλοι αυτοί ανασύρουν ταχυδακτυλουργικά ό,τι νομίζουν ότι τους βολεύει, για να ενισχύσουν την -ήδη δοσμένη- “εκτίμησή” τους.

Κριτικάρουν πλέον τον κόκκινο στρατό, γιατί δε νίκησε από την αρχή. Στην ουσία, γιατί δεν ήταν τότε (1941) ο καλύτερος του κόσμου, εκείνος ο στρατός που οι ίδιοι θεωρούσαν κατώτερο από το γαλλικό, έναν στρατό που διαλύθηκε σε τρεις μέρες από τη γερμανική επίθεση.

Γιατί -αυτό λεν τα δεδομένα- στα 1941 ο πιο πλήρης, ο πιο ολοκληρωμένος στρατός του κόσμου ήταν ο γερμανικός. Και μάλιστα -αν εξαιρέσουμε τον κόκκινο στρατό- με μεγάλη απόσταση από όλους τους άλλους στρατούς. Και αυτό το στρατιωτικό δεδομένο ήταν από τα βασικά στοιχεία που καθόριζαν τον οπορτουνισμό στη στάση των Δυτικών όχι μόνο στην αρχή, αλλά σε όλη τη διάρκεια του πολέμου. Ο κόκκινος στρατός στην αρχή των εχθροπραξιών, όντως δεν ήταν και δε θα μπορούσε να είναι ο πληρέστερος του κόσμου. Έγινε στην πορεία. Και έγινε ο καλύτερος του κόσμου ακριβώς επειδή υπήρχαν οι προϋποθέσεις και η υποδομή (υλικές και ιδεολογικές), και επειδή πάρθηκαν έγκαιρα τα αναγκαία μέτρα και στη σωστή κατεύθυνση.

Ας δούμε όμως περισσότερο συγκεκριμένα κάποια πράγματα. Από άποψη κινητοποίησης και γενικής ετοιμότητας, ήδη αναφέραμε προηγούμενα, ότι ο κόκκινος στρατός ήταν κινητοποιημένος, συγκεντρωμένος στα σύνορα, και με πυκνότερη τη διάταξή του στην Ουκρανία, όπου ακριβώς βρισκόταν το “κέντρο βάρους” της γερμανικής επίθεσης, όπως φάνηκε στη συνέχεια. Οι δυνάμεις αυτές βρίσκονται σε ετοιμότητα, και πέρα από όσα ήδη αναφέραμε, αυτό φαίνεται και από τον τρόπο της άμεσης αντίδρασής τους στη γερμανική επίθεση.

Η ρωσική όμως αντίδραση εκδηλώνεται με ταχύτητα που καταπλήσσει στρατεύματα συνηθισμένα να κερδίζουν οριστικά την υπεροχή πάνω στον αντίπαλο. Από τις 22 Ιουνίου το βράδυ (ημέρα έναρξης της γερμανικής επίθεσης σ.σ.) τα σώματα στρατού του Ραϊχενάου και του Στιλπνάγκελ είναι κιόλας υποχρεωμένα να αντιμετωπίζουν σφοδρές αντεπιθέσεις” (Ρ. Καρτιέ).

Όσον αφορά το θάρρος και την αποφασιστικότητα των μαχητών του κόκκινου στρατού, αυτή δεν αμφισβητείται από κανέναν. Έχουν όμως κάτι να πουν και εδώ κάποιοι. Έχουν να χύσουν κάποια κροκοδείλια δάκρυα για τους στρατιώτες που “θυσίαζε” ο Στάλιν. Εμείς εδώ “δεν έχουμε” να αντιτάξουμε κανένα επιχείρημα. Απλώς ξέρουμε ότι όλοι αυτοί ήταν έτοιμοι για την αντίθετη περίπτωση.

“Η πρώτη έκπληξη προήλθε από το θάρρος των πολεμιστών, τη στιγμή που όλοι υπέθεταν ότι ο μπολσεβικισμός είχε εξαφανίσει τον πατριωτισμό και περίμεναν μια ηθική κατάρρευση” (Ρ. Καρτιέ).

Η έλλειψη λοιπόν μαχητικότητας θα αποδείκνυε την αντιλαϊκότητα κλπ του καθεστώτος. Η ύπαρξή της “αποδεικνύει” πάλι το ίδιο. Κι εμείς, πια, τι να πούμε.

Μια άλλη κατηγορία ενάντια στο Στάλιν, αφορούσε τον οπλισμό, την υλική υποδομή του κόκκινου στρατού. Μια κατηγορία που την επανέλαβε επίσημα ο Χρουτσόφ στο 20ό Συνέδριο:

Τη στιγμή της γερμανικής εισβολής δε διαθέταμε πια το παλιό υλικό που είχε χρησιμοποιηθεί για την παραγωγή οπλισμού και δεν είχαμε ακόμη το καινούριο υλικό.

Βέβαια ο Χρουτσόφ ψεύδεται αδιάντροπα. Ας συγκρατήσουν ωστόσο οι αναγνώστες τα λεγόμενά του. Μέσα στο συνολικό ψεύδος υπάρχει κάτι σημαντικό όπως θα δούμε στη συνέχεια.

Και σε αυτόν όπως σε όλους που επαναλαμβάνουν τις ίδιες κατηγορίες, υπάρχει και η αναίρεσή τους, είτε στο ίδιο σημείο, είτε πιο κάτω (όταν υποχρεώνονται να αναφερθούν συγκεκριμένα), είτε στις αντιφάσεις που παρουσιάζονται μεταξύ τους.

Από το 1939 προγραμματίζεται η κατασκευή νέου τύπου αεροπλάνων και η μαζική τους παραγωγή αρχίζει το πρώτο εξάμηνο του 41… νέοι τύποι τανκς… πυροβόλων… (κατιούσες) (Ζ. Ελενστάιν)

Αμέσως από τις 23/6 οι άνδρες του Φον Κλάιστ ανακαλύπτουν ένα άρμα άγνωστου τύπου, το Τ34, σχεδιασμένο θαυμάσια, εξοπλισμένο ισχυρά, άτρωτο από το γερμανικό αντιαρματικό των 37 χιλιοστών, εκτός από τις ερπύστριες και τη σχάρα του κινητήρα του”. “Η δεύτερη έκπληξη προήλθε από την αφθονία του υλικού και συγκεκριμένα του αριθμού των ρωσικών αρμάτων”. “Στις 4/8/41 γίνεται σύσκεψη του Χίτλερ με τους διοικητές της ομάδας στρατιών Μίττε. Οι στρατηγοί εκφράζουν παράπονα για τα νέα σοβιετικά άρματα, τις κατιούσες… Ο Χίτλερ λέει σε κάποια στιγμή στον Γκουντέριαν: “Αν είχα πιστέψει πως οι Ρώσοι είχαν τόσα άρματα όσα λέγατε στο βιβλίο σας “Achtung Panzer” νομίζω πως δε θα είχα αρχίσει αυτόν τον πόλεμο”. Ο Γκουντέριαν είχε μιλήσει για 10.000 σοβιετικά άρματα. Οι υπολογισμοί του ήταν πιθανότατα κατώτεροι κατά 50% από την πραγματικότητα. (Ρ. Καρτιέ).

Δε νομίζουμε ότι ως προς αυτό καθαυτό το ζήτημα έχουμε να προσθέσουμε τίποτα.

Πηγή: katiousa.gr



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

«Έψηναν» ανθρώπους ζωντανούς σε σούβλες για να τους ανακρίνουν οι ΗΠΑ

Κόσμος


Φρικτά βασανιστήρια τα οποία περιελάμβαναν το δέσιμο ανθρώπων σε σούβλες που τοποθετούνταν πάνω από μεγάλες φωτιές πραγματοποιούνταν σε μυστικά κρατητήρια στη Νότια Υεμένη, με τη συμμετοχή ανδρών από τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, αποκαλύπτει το Associated Press.

Σύμφωνα με το ρεπορτάζ, οι ΗΠΑ πραγματοποιούσαν ανακρίσεις υπόπτων για τρομοκρατία στα ίδια κρατητήρια αλλά αρνούνται ότι συμμετείχαν ή είχαν γνώση οποιασδήποτε πράξης παραβίασης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Πρόκειται για συνήθη πρακτική των αμερικανικών δυνάμεων που αναθέτουν σε ιδιωτικές εταιρείες και ξένους στρατιώτες την πραγματοποίηση βασανιστηρίων προκειμένου να μην κατηγορηθούν για εγκλήματα πολέμου και εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας.

Παρόλα αυτά, όπως αναφέρει το AP η ανάκριση κρατουμένων που έχουν υποστεί βασανιστήρια μπορεί να αποτελέσει έγκλημα πολέμου.


Γραφική απεικόνιση από τα κρατητήρια όπου άνθρωποι στοιβάζονταν σε κοντέινερ με δεμένα τα μάτια για ημέρες

Το AP αναφέρει ότι έχει επιβεβαιώσει την ύπαρξη τουλάχιστον 18 μυστικών κέντρων κράτησης σε στρατιωτικές βάσεις στην Υεμένη αλλά ακόμη και μέσα σε πολυτελείς βίλες, το αεροδρόμιο και ένα νυχτερινό κέντρο διασκέδασης.

Κρατούμενοι περιγράφουν φρικιαστικές σκηνές όπου αφήνονταν για ημέρες σε κοντέινερ γεμάτα περιττώματα ενώ όποιος διαμαρτύρονταν οδηγούνταν απευθείας στις αίθουσες βασανιστηρίων. Τα ουρλιαχτά από τα βασανιστήρια ακούγονταν, σύμφωνα με μαρτυρίες, σε μεγάλη απόσταση ενώ στην περιοχή βρισκόταν προσωπικό των Αμερικανικών δυνάμεων.

Η κυβέρνηση των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων, που συμμετέχει έμπρακτα στον πόλεμο της Υεμένης ενισχύοντας τις κυβερνητικές δυνάμεις, αρνείται οποιαδήποτε εμπλοκή στην υπόθεση. Πηγές του AP όμως υποστηρίζουν ότι τα τελευταία χρόνια εξαφανίστηκαν μυστηριωδώς 2.000 άτομα.

Τα κέντρα κράτησης και βασανισμού δημιουργήθηκαν στην Υεμένη επί προεδρίας Ομπάμα. Ο Αμερικανός πρόεδρος είχε υποστηρίξει ότι έκλεισε όλα τα μυστικά κέντρα που χρησιμοποιούσαν οι αμερικανικές δυνάμεις.

Πηγή: info-war.gr



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Εγώ και η πνιγμένη κραυγή μου

Ειρήνη Παραδεισανού


Τάχα δεν θα είναι φταίχτης, ποιον χτυπούν χωρίς να φταίξει;

Και καλά του κάνουνε αφού ήθελε να παίξει με τους άρχοντες

Ελένη Βακαλό

Υπάρχει ένα αόρατο πλέγμα προστασίας γύρω από κάθε μορφή εξουσίας. Το λεγόμενο «κοιτάω την οικογένειά μου και τη δουλίτσα μου και δε χώνω τη μύτη μου σε ξένες υποθέσεις». Ποια είναι η δουλίτσα μου δεν το ξέρω από την αρχή. Μου το υπαγορεύουν όμως οι διαμορφωτές της κοινής γνώμης μέσα από τα μαζικά μέσα ενημέρωσης. Μου το υπαγορεύουν και οι δάσκαλοι μέσα από τα μαθητικά θρανία. Μου το υπαγορεύουν οι γονείς μου με το κλασικό «Να είσαι καλό παιδί.».

Δουλίτσα μου λοιπόν είναι να υπακούω. Τον γονιό μου στην αρχή, τον δάσκαλο έπειτα, τον εργοδότη μου αργότερα.

Δουλίτσα μου είναι να είμαι αποδοτικός. Να φέρνω καλούς βαθμούς στο σχολείο, να ευνουχίσω τη φαντασία μου οικειοθελώς, να βάλω νωρίς τη μάσκα, να σκοτώσω εξαρχής το γέλιο, να μάθω να σκέφτομαι θετικά, να κυνηγώ την ευτυχία.

Δουλίτσα μου είναι να μάθω εξαρχής πως οι άλλοι είναι οι άλλοι και εγώ είμαι εγώ.

Ο πρόσφυγας είναι ο άλλος. Εγώ είμαι εγώ.

Η φυλακισμένη Ηριάννα είναι η άλλη. Εγώ είμαι εγώ.

Ο άστεγος είναι ο άλλος. Εγώ είμαι εγώ.

Ο εξαθλιωμένος είναι ο άλλος. Εγώ είμαι εγώ.

Το θύμα από τις επιθέσεις του Isis είναι ο άλλος. Εγώ είμαι εγώ.

Εγώ και η δουλίτσα μου. Η δουλίτσα μου κι εγώ. Εγώ και η τύφλα μου. Εγώ και η μάσκα μου. Εγώ και το βεβιασμένο μου χαμόγελο. Εγώ και οι παγκόσμιες μέρες. Παγκόσμια μέρα κατά της παιδικής εργασίας. Παγκόσμια μέρα προσφύγων. Παγκόσμια μέρα περιβάλλοντας. Εγώ και ο κατακερματισμένος χρόνος μου. Εγώ και το κατακερματισμένο εγώ μου. Εγώ και η μάσκα μου. Εγώ και η ευνουχισμένη ανθρωπιά μου. Εγώ και η πνιγμένη κραυγή μου. Εγώ και η δύναμη της συνήθειας. Εγώ και η ήττα μου. Εγώ και η ανοσία μου. Εγώ και το κελί μου.

Υ.Γ Δουλίτσα τώρα τελευταία έγινε και η ανέξοδη επανάσταση, οι μηδενιστικές κραυγές.


Πηγή: artinews.gr




Arti News: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Αρχαιοπληξία mini size

Δημήτρης Ουλής


Καταφεύγουμε συχνά στην παιδική χαρά με την κόρη μου –εκείνη για να παίξει με τα παιδάκια και τα χώματα, εγώ για να ξεκλέψω λίγο χρόνο σχετικής αμεριμνησίας και να διαβάσω. Το ανθρωπολογικό μου δαιμόνιο ωστόσο καιροφυλακτεί πάντοτε, ιδιαίτερα απέναντι σε περιστατικά τα οποία μου τυχαίνουν κατ’ επανάληψη (ό,τι επαναλαμβάνεται στη ζωή σας, προσέξτε το. Φέρει μαζί του πάντοτε ένα μήνυμα). Μου κάνουν ιδιαίτερη εντύπωση τα ονόματα των σημερινών μικρών παιδιών. Δέκα μόνο λεπτά να παραμείνεις στην παιδική χαρά, και το αυτί σου κατακλύζεται από τις τσιρίδες και τις εκκλήσεις των μαμάδων και των γιαγιάδων, προς όλους τους θεούς, τις θεές, τους ήρωες και τις ηγερίες της αρχαίας Ελλάδας. «Νεφέλη, έλα εδώ!» «Ιάσονα πρόσεξε! Θα πέσεις!» «Δανάη, σε παρακαλώ, παίξε φρόνιμα με τα άλλα κοριτσάκια!». Όπου και να γυρίσεις το κεφάλι, ο Οδυσσέας, ο Πάρης, ο Ιάσονας, και ο Αχιλλέας τρέχουν σε ασταμάτητο κυνηγητό. Ενώ η Αριάδνη και η Δάφνη κάνουν τραμπάλα εκ περιτροπής με την Αντιγόνη και την Κλεοπάτρα.

Αλλά το κακό δεν σταματά εδώ. Διότι ακόμα κι αν σε ανύποπτο χρόνο, ακουστεί ένα συμβατικότερο όνομα, οι ίδιοι πάντοτε γονείς και κηδεμόνες θα σπεύσουν αμέσως να το γυρίσουν στο αρχαιοπρεπέστερο. Θα φωνάξουν τον Κώστα «Κωνσταντίνο», και τον Γιάννη «Ιωάννη». Θα πουν τον Μιχάλη «Μιχαήλ» και τον Νίκο «Νικόλα».

Μπροστά σε μία τέτοια σκανδαλώδη συνάρθρωση παιδοκολακείας και αρχαιοπληξίας, σκέφτομαι κατ’ αρχάς, τη μεγάλη απούσα των σύγχρονων παιδότοπων –τη Μήδεια. Το όνομα ετυμολογείται από το ρήμα μέδομαι, που σημαίνει σκέφτομαι (πρβλ. την αγγλική λέξη meditation). Και αποτελεί εξάπαντος ένα από τα ηχηρότερα παράδοξα του Ευριπίδη, ότι ταύτισε τη Μήδεια (ίσως το πιο οργισμένο, ανοίκειο και υπερβατικό πλάσμα που έπλασε ποτέ η αρχαία ελληνική τραγωδία) με την κατεξοχήν σκεπτόμενη ύπαρξη. Εξ ου και πιστεύω ότι το σβήσιμο της Μήδειας από τα κιτάπια των σημερινών γυναικείων ονομάτων συμβολοποιεί θαυμάσια τη σχέση μας με τους αρχαίους Έλληνες. Αυτούς ακριβώς τους οποίους αναμηρυκάζουμε και βροντοφωνάζουμε, αλλά ελάχιστα σκεφτόμαστε.

Αναλογίζομαι όμως και κάτι ακόμα: ότι οι σύγχρονοι προγονόπληκτοι γονείς, που πιστεύουν ότι τα παιδιά τους είναι, και κανένας άλλος, καλά θα έκαναν να βάλουν μια φορά στο μυαλό τους ότι ο χαϊδεμένος τους Αίας και η μικρή τους Αλκμήνη, ο ακριβός τους Ροδανός και η μονάκριβή τους Ιρις, το πιθανότερο είναι να καταλήξουν σερβιτόροι, παρκαδόροι και ανθρωπόμορφες γλάστρες καλλυντικών, με μισθό τριακόσια ευρώ μεικτά. Και ότι ίσως θα έπρεπε αντί να αντιμετωπίζουν τα πολύ «ιδιαίτερα» παιδιά τους σαν ημίθεους και ηγερίες, να τους προετοιμάσουν καλύτερα για το καθόλου ημιθεϊκό μέλλον που τα περιμένει, να τους υποδείξουν τρόπους επιβίωσης και αντίστασης στο καθεστώς αποικίας μέσα στο οποίο πρόκειται –τραγικά– να ενηλικιωθούν, και να τους εμφυσήσουν ένα φρόνημα περισσότερο αγωνιστικό, και λιγότερο ναρκισσιστικό.

Ναι, μικρέ μου Αινεία. Αυτό ακριβώς.

Πηγή: e-dromos.gr



Δρόμος της Αριστεράς: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Η γυναίκα είναι ο νέγρος της κοινωνίας

Γελωτοποιός


Woman is the nigger of the world. (Yoko Ono – John Lennon)

This is a man’s world, this is a man’s world But it wouldn’t be nothing, nothing without a woman or a girl (James Brown)

Πόσο λάθος είναι για μια γυναίκα να περιμένει έναν άντρα να φτιάξει τον κόσμο που θέλει, αντί να τον δημιουργήσει μόνη της. (Anais Nin, 1903-1977, Γαλλίδα συγγραφέας)

Ακόμα αντιμετωπίζουμε έναν ισχυρό άντρα σαν γεννημένο ηγέτη και μια ισχυρή γυναίκα σαν ανωμαλία. (Margaret Atwood, 1939 -, Καναδή συγγραφέας)

~~~~~~~~~~

Πριν το «γιατί», πρέπει να συμφωνήσουμε για το «τι».

Δεν νομίζω ότι υπάρχει κάποιος που θα διαφωνήσει αν πω: Οι άντρες είναι οι κυρίαρχοι στην ανθρώπινη κοινωνία, τα τελευταία 10.000 χρόνια (τουλάχιστον).

Σαν απαρχή της αντρικής κυριαρχίας (πατριαρχίας) μπορούμε να θέσουμε την αγροτική επανάσταση (βλ. παλιότερο κείμενο «Χαμένος Παράδεισος»).

Ναι, πίσω από κάθε σπουδαίο άντρα κρύβεται μια σπουδαία γυναίκα. Αλλά η γυναίκα, όσο σπουδαία κι αν είναι, επιβάλλεται να βρίσκεται πίσω απ’ τον άντρα.

Κι αυτό δεν είναι κάτι καινούριο σίγουρα.

~~

Πόσες αρχαίες ελληνίδες γνωρίζετε, όχι ως συζύγους;

Υπάρχουν κάποιες ποιήτριες, πέρα απ’ τη Σαπφώ (δείτε εδώ http://www.iart.gr/ellinides-piitries-tis-archeotitas/). Απ’ αυτές διασώθηκαν ελάχιστα ποιήματα και επιγράμματα.

Πόσες αρχαίες ελληνίδες πολιτικούς γνωρίζετε; Καμία; Πόσες φιλοσόφους; (Την Υπατία, που ήταν βυζαντινή υπήκοος, την τεμάχισαν με όστρακα).

Στην αρχαία Ελλάδα ο πατέρας αποφάσιζε αν θα ζούσε ή όχι το κορίτσι που γεννήθηκε. Αν δεν το ήθελε μπορούσε ν’ αποφασίσει την εξόντωση του (αφήνοντας ‘το στην ερημιά).

Παραδόξως, οι μόνες ελεύθερες γυναίκες της αρχαιότητας ήταν οι εταίρες.

~~

Ρωμαϊκή αυτοκρατορία, βυζαντινή, Μεσαίωνας κι Αναγέννηση (ας μην αναφερθούμε στα δικαιώματα των γυναικών στην Ανατολή). Πάντα η γυναίκα ήταν υποχείριο των αντρών.

Μέχρι τον εικοστό αιώνα δεν ήταν καν ολοκληρωμένος άνθρωπος, αφού δεν είχε πολιτικά δικαιώματα, όπως τα σκυλιά και οι αγελάδες (και οι σκλάβοι).

~~

Σήμερα, στον εικοστό πρώτο αιώνα, σε πολλές χώρες συνεχίζει να είναι ιδιοκτησία του πατέρα ή του συζύγου.

Στον δυτικό κόσμο έχει απελευθερωθεί; Σίγουρα βρίσκεται σε καλύτερη μοίρα, αλλά ακόμα…


Τι ποσοστό γυναικών εκλέγεται στη βουλή-γερουσία κάθε χώρας; Πόσες γυναίκες πρωθυπουργοί ή πρόεδροι υπήρξαν;

Πόσες γυναίκες βρίσκονται στις πρώτες θέσεις του Forbes;

Πόσες γυναίκες μουσικοί παίζουν στις μεγάλες ορχήστρες; Πόσες διευθύνουν;

Πόσες γυναίκες ζωγράφοι στα μουσεία; (Μπορείτε να ονομάσετε δέκα διάσημες γυναίκες ζωγράφους; Όταν το γκούγκλαρα βρήκα να γνωρίζω μόνο την Φρίντα Κάλο και την Ο’ Κιφ).

Πόσες γυναίκες στη NASA; (Βγήκε και ταινία πρόσφατα: Hidden figures. )

Πόσες γυναίκες σκηνοθέτες υπάρχουν και πόσες έχουν κερδίσει Όσκαρ σκηνοθεσίας; (η πρώτη ήταν το 2010!)

Πόσες έχουν κερδίσει νόμπελ; (Λογοτεχνίας μόλις 12 γυναίκες. Στα υπόλοιπα χειρότερα: Τρία χημείας, τα δύο η Κιουρί με την κόρη της. Δύο φυσικής, το ένα η Κιουρί ξανά, και νομίζω ότι είναι ο μόνος άνθρωπος που έχει πάρει δύο νόμπελ επιστημών -αλλά τα «μοιράστηκε» με τον σύζυγο της. Νόμπελ ιατρικής, 7 γυναίκες. Και Νόμπελ Ειρήνης άλλες δέκα.)

Τι σημασία έχουν τα βραβεία, η περιουσία και οι ψήφοι; Μα έτσι βραβεύονται οι «καλύτεροι» του «καλύτερου δυνατού κόσμου» όπου ζούμε.

Αυτός είναι ένας κόσμος φτιαγμένος από άντρες με τους άντρες για τους άντρες (αλλά δεν θα ήταν τίποτα χωρίς μια γυναίκα ή ένα κορίτσι που κρύβεται πίσω τους).

Το δύσκολο ερώτημα είναι: Γιατί κυριάρχησαν (και κυριαρχούν, ας μην κοροϊδευόμαστε) οι άντρες;

~~

Η εύκολη απάντηση (και φυσικά λανθασμένη): Οι άντρες είναι πιο δυνατοί -μυικά.

Όμως οι κυρίαρχοι άντρες ποτέ δεν ήταν οι πιο δυνατοί. Μπορεί να πιστέψει κανείς ότι ο Χαμουραμπί έγινε αυτοκράτορας επειδή ήταν μπόντι-μπίλντερ;

Ο Μέγας Αλέξανδρος, ο Ιούλιος Καίσαρας, ο Τζέγκινς Χαν, ο Ναπολέων, ο Αλ Καπόνε, στηρίχτηκαν στη μυική τους δύναμη;

Οι μυώδεις άντρες συνήθως θεωρούνται ηλίθιοι. Καλοί για στρατιώτες, τσιράκια και μπράβοι, αλλά δεν πρόκειται να γίνουν Νονοί.

Οι πρώτες πόλεις, οι πρώτες αυτοκρατορίες, δεν είχαν για ηγέτες τους δυνατούς άντρες. Δεν ήταν η μυική δύναμη, αλλά κάτι άλλο, η ικανότητα να εμπνέουν (συλλογικούς μύθους μήπως; δες παλιότερο κείμενο «Είμαστε ό,τι φανταζόμαστε»).

Το σημαντικότερο χάρισμα των ηγετών είναι η χειραγώγηση των μαζών. Για καλό ή για κακό (είτε είναι ο Χίτλερ είτε ο Γκάντι).

Αυτό δεν μπορούν να το κάνουν οι γυναίκες; Δεν μπορούν να πείσουν τους υπηκόους ότι πρέπει να πεθάνουν για το μεγαλείο; (θρησκευτικό, αυτοκρατορικό, δημοκρατικό κλπ)

Όποτε τους δόθηκε η ευκαιρία το έκαναν. Άλλωστε συχνά έπειθαν τους γιους τους ότι πρέπει να πεθάνουν για κάποια μεγάλη ιδέα.


Όμως, κι εκεί πρέπει να δούμε λίγο πιο πίσω στο παρελθόν μας, όλα τα αρσενικά πρωτεύοντα (όπως κι ο σάπιενς) είναι πιο βίαια απ’ τα θηλυκά.

Μήπως οι άντρες κυριάρχησαν γιατί είναι πιο βίαιοι;

~~

Οι πιο κοντινοί μας συγγενείς είναι οι κοινοί χιμπαντζήδες και οι μπονόμπο χιμπατζήδες.

Οι πρώτοι ζούν σε πατρογραμμικές κοινωνίες, τα αρσενικά κυριαρχούν, κι είναι πιο βίαιοι κι απ’ τους ανθρώπους. Οι μπονόμπο, απ’ την άλλη, έχουν μητρογραμμικές κοινωνίες, κάποιο θηλυκό είναι πάντα ο «ηγέτης» της ομάδας.

Πώς λύνουν τις διαφορές τους οι μπονόμπο; Με το σεξ (κάνουν και ομοφυλοφιλικό σεξ, αν αναρωτιέστε – δείτε παλιότερο κείμενο «Ο υπερσεξουαλικός πίθηκος»). Κι αν κάποιος -πιο δυνατός- αρσενικός διεκδικήσει κάτι που δεν του ανήκει, οι θηλυκές μπονόμπο συνασπίζονται και του δείχνουν ότι αυτός δεν είναι ένας man’s man’s world.

Όταν όμως οι μπονόμπο βρίσκονται αντιμέτωποι με τους κοινούς χιμπαντζήδες πάντα ηττούνται. Η «μητριαρχική» κοινωνία δεν μπορεί να αντισταθεί στην «πατριαρχική».

~~

Θυμηθείτε ότι είμαστε «πολιτισμένοι» Χόμο Σάπιενς μόλις 10.000 χρόνια. Κι άλλα 290.000 χρόνια ήμασταν «απολίτιστοι» Χόμο Σάπιενς. Πριν απ’ αυτό, δύο εκατομμύρια χρόνια, ήμασταν Χόμο Τάδε. Και πριν (πόσα εκατομμύρια;) ήμασταν Ανθρωπίδες, πρωτεύοντα παρόμοια με τους χιμπαντζήδες.

Μήπως η κυριαρχία του αντρικού φύλου είναι απομεινάρι της εξελικτικής μας ιστορίας;

~~

Αυτή είναι μια πιθανή ιστορία: Οι άντρες κυριάρχησαν (και κυριαρχούν) γιατί είμαστε απόγονοι εκείνων που επικράτησαν, βίαια, σκοτώνοντας τους ανταγωνιστές.

Όμως υπάρχει και μια άλλη σκέψη (πάντα πρέπει να ψάχνουμε για κάτι καινούριο, η φαντασία είναι το χαρακτηριστικό που έκανε τον Χόμο Τάδε να γίνει Χόμο Σάπιενς Σάπιενς).

~~

Όποιος έχει δουλέψει με παιδιά μικρής ηλικίας θα παραδεχτεί ότι υπάρχει μεγάλη διαφορά δυναμικού ανάμεσα στα κορίτσια και τα αγόρια. Αλλά όχι υπέρ των αγοριών.

Όχι περιπτωσιολογικά, αλλά στατιστικολογικά μιλώντας, τα μικρά θηλυκά Χόμο Σάπιενς είναι πάντα πιο αναπτυγμένα νοητικά-συναισθηματικά-κοινωνικά απ’ τα μικρά αρσενικά Χόμο Σάπιενς (ένα εξάμηνο λένε οι ψυχολόγοι, αλλά η διαφορά μάλλον είναι ποιοτική, όχι χρονική).

Αν πάρεις ένα τυχαίο δείγμα δέκα κοριτσιών και δέκα αγοριών του νηπιαγωγείου και τους αναθέσεις μια εργασία, ειδικά μια συλλογική εργασία, θα παρατηρήσεις ότι η ομάδα των αγοριών θα αποδώσει πολύ λιγότερο απ’ τα κορίτσια (δεν μιλάμε για ιδιαίτερες περιπτώσεις).

Όπως μου είχε πει μια δασκάλα, χαριτολογώντας: «Οι άντρες σταματούν να εξελίσσονται συναισθηματικά στην ηλικία του νηπιαγωγείου.»

Ενώ τα κορίτσια φτιάχνουν συλλογικά «μαγαζάκια» – «σπιτάκια» – «οικογένειες» και φροντίζουν τα μικρότερα παιδιά, τ’ αγόρια ανταγωνίζονται, παλεύουν, τρέχουν, διαλύουν.

Ή προσηλώνονται σχεδόν αυτιστικά σε κάτι (Ο ψυχολόγος Μπαρόν-Κοέν υποστηρίζει ότι ο αυτισμός είναι «η έκφραση του αρσενικού στην πιο ακραία μορφή του.»)

~~

Αυτή είναι μια παράξενη σκέψη, μεταξύ σοβαρού κι αστείου: Ίσως η πατριαρχία να δημιουργήθηκε για να αντισταθμίσει την κατωτερότητα των αντρών.

Έστω ότι το ισχυρό φύλο είναι οι γυναίκες. Για να μπορέσουν οι άντρες να επιβιώσουν (ψυχολογικά) έφτιαξαν έναν αντρικό κόσμο.

Ίσως η πατριαρχία να δημιουργήθηκε ως αντίδραση στη δράση της γυναικείας δύναμης.


~~

Υπάρχει και βιολογικό έρεισμα για μια τέτοια σκέψη: Η γυναίκα γνωρίζει πάντα ότι είναι μητέρα του παιδιού της. Ο πατέρας ποτέ δεν ξέρει (μέχρι που δημιουργήθηκαν τα τεστ πατρότητας).

Οπότε, στην προσπάθεια να επιβεβαιωθεί ως γονιός, ανάγκασε τη γυναίκα να είναι αποκλειστικά δική του, υποχείριο και κλεισμένη στο σπίτι. Εκείνη αντέδρασε με την πατροπαράδοτη μοιχεία (δες παλιότερο κείμενο «Η μοιχεία κάνει τη Γη να γυρνάει»). Έτσι έκανε τα παιδιά εκείνων που προτιμούσε.

Αλλά η μητέρα -αυτό είναι το σφάλμα της- ενστερνίστηκε το μύθο της γυναικείας κατωτερότητας. Έτσι τ’ αγόρια μάθαιναν κι απ’ τις μητέρες τους ότι είναι ανώτερα απ’ τις αδελφές τους -και τ’ άλλα κορίτσια.

Αυτήν την παγκόσμια προκατάληψη λίγες γυναίκες κατάφεραν να την ξεπεράσουν, για να σταθούν ισότιμα απέναντι στους άντρες και να φτιάξουν τον κόσμο τους έτσι όπως θα ήθελαν να είναι.

~~

Αντί επιλόγου: Γνωρίζω ότι κάθε γενίκευση είναι το οχυρό των ηλιθίων. Όμως οι γενικεύσεις, η στατιστική, ακόμα και τα στερεότυπα, έχουν κάποιο αληθοφανές -τουλάχιστον- υπόβαθρο.

Τα αρσενικά (είτε χιμπαντζήδες είτε σάπιενς) είναι πιο βίαια και πιο εγωκεντρικά, γενικολογώντας πάντα.
Τα θηλυκά (είτε χιμπαντζήδες είτε σάπιενς) έχουν διευρυμένη ενσυναίσθηση, πάλι γενικολογώντας.

(Βεβαίως δεν είναι όλοι οι άντρες γουρούνια, αλλά σε μια τυχαία επιλογή 100 αντρών θα βρεις πολλά.)

Κάθε είδους μυαλό χρειάζεται για να προχωρήσουμε -και να επιβιώσουμε ως είδος. Κάθε άνθρωπος, άντρας ή γυναίκα, είναι σημαντικός με τις ιδιαιτερότητες του.

Όμως όσο ζούμε σ’ έναν κόσμο όπου το 50% του πληθυσμού, το γυναικείο φύλο, έχει λιγότερες ευκαιρίες (μην ξεχνάτε όσα αναφέραμε για τα βραβεία περιουσία ψήφους), ο κόσμος μας θα είναι μισός.

~~

Μια τελευταία σκέψη: Ίσως αυτή η αυτιστικού τύπου προσήλωση να είναι απαραίτητη για επιτεύγματα (καλλιτεχνικά, επιστημονικά κλπ) που ξεπερνούν το αναμενόμενο.

Οπότε, μήπως οι άντρες κυριάρχησαν λόγω της εγωκεντρικότητας τους;


Πηγή: sanejoker.info



Γελωτοποιός: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Τι είναι η ελληνική ταυτότητα

Του Αντώνη Ανδρουλιδάκη*


Ενδείξεις μιας άλλης αφήγησης για την ανθρώπινη ύπαρξη


Σύμφωνα με τους Tajfel και Turner (1979), η κοινωνική ταυτότητα αποτελείται από εκείνες τις όψεις της αυτοεικόνας ενός ατόμου που προέρχονται από τις κοινωνικές κατηγορίες ή ομάδες στις οποίες θεωρεί το άτομο ότι ανήκει. Συναρτάται, δηλαδή, η κοινωνική ταυτότητα με την αίσθηση του ανήκειν και την εικόνα που σχηματίζει κανείς για τον εαυτό του εξ’ αιτίας αυτής της υπαγωγής του.

Με την έννοια αυτή, ελληνική κοινωνική ταυτότητα είναι εκείνες οι εικόνες που έχει κανείς για την «πάρτη» του εξ’ αιτίας της ένταξης του στην ελληνική κοινωνία, εξ’ αιτίας της όποιας ελληνικότητας του, δηλαδή. Και εδώ αρχίζουν τα ζόρικα, γιατί μπορεί εύκολα να αντιληφθεί κανείς ένα πλήθος αρνητικών εικόνων που αναδύονται μόνο στο άκουσμα «ελληνική ταυτότητα», ως συνεπαγόμενα αυτής της υπαγωγής, ιδιαίτερα μάλιστα αν αφήσουμε στην άκρη τις εξωραϊστικές προγονοπληξίες και τα συναφή.

Προφανώς, άμεση συνέπεια της βίωσης αυτής της αρνητικής εικόνας είναι η επιδίωξη διαφυγής από τη συλλογική ελληνική ταυτότητα, αφού αυτή συναρτάται με μια αρνητική εικόνα για τον εαυτό και οδηγεί άμεσα στην αρνητική αυτοεκτίμηση. Επειδή μάλιστα η αρνητικότητα της ελληνικής ταυτότητας σχηματίζεται ιδιαίτερα στη σύγκριση της με την ευρωπαϊκή ταυτότητα -και το αποτέλεσμα της σύγκρισης δεν μπορεί παρά να είναι αρνητικό- προσφέρεται αυτή (η ευρωπαϊκή ταυτότητα) ως η μοναδική διέξοδος ένταξης, ώστε να ανακουφιστούν οι αρνητικές συνέπειες της πρώτης (ελληνικής ταυτότητας). Σε ατομικό επίπεδο είναι γνωστή η παθολογία ικανοποίησης της πυρηνικής ανάγκης του ανήκειν, με την απόρριψη της βιολογικής -τραυματικής συνήθως- οικογένειας και την ένταξη του ατόμου σε σχήματα (ομάδες, συλλογικότητες, ιδεολογίες, θρησκείες, κατανάλωση κ.λπ.) ως υπερ-αναπλήρωση.

Κάπως έτσι, ο νεοέλληνας επιδιώκοντας να αποκτήσει και να διατηρήσει μια θετική κοινωνική ταυτότητα η οποία να συμβάλλει θετικά στην αυτοεκτίμηση του, υιοθέτησε, συνειδητά ή ανεπίγνωστα, την ευρωπαϊκή ταυτότητα ως υποκατάστατο της ελληνικής που έχει τρωθεί… αφού δεν περάσαμε Διαφωτι(ζ)μό!

Είναι όμως πραγματικά αυτή η ελληνική ταυτότητα τόσο αρνητική, ή λαμβάνει αυτό το πρόσημο από τις κυρίαρχες μεταπρατικές ελίτ, προκειμένου να καταστεί εφικτή η πολιτισμική κυριαρχία του δυτικού κοσμοείδωλου και να διευκολυνθεί η αποικιοκρατική διείσδυση; Και εν πάση περιπτώσει τι είναι, αν είναι κάτι, αυτή η ελληνική ταυτότητα, γιατί -και μεθοδολογικά- έχει εξαιρετικό ενδιαφέρον να δει κανείς αν αυτό το οποίο αξιολογείται αρνητικά είναι πράγματι η ελληνική ταυτότητα ή κάτι φαντασιώδες άλλο. Η διάκριση αυτή γίνεται μάλιστα εξόχως σημαντική, όταν αντιληφθεί κανείς ότι η ευρωπαϊκή ταυτότητα, στην παρούσα φάση, είναι άμεσα συναρτώμενη με την Τ.Ι.Ν.Α. των Μνημονίων και του ευρώ. Με άλλα λόγια, η πρόσδεση στην ευρωπαϊκή ταυτότητα είναι τόσο ισχυρή ώστε καθιστά αδιανόητη -για πολλούς- την αποδέσμευση από τους παγιδευτικούς μηχανισμούς των Μνημονίων, μιας και κάτι τέτοιο φαίνεται να συνεπάγεται και την απώλεια της ευρωπαϊκής -και άρα μοναδικής – ταυτότητας.

Αναδύεται έτσι η κρισιμότητα αναζήτησης μιας ελληνικής ταυτότητας και της δυνατότητας να αποκαταστήσει την απώλεια της ευρωπαϊκής. Έτσι -και με όσο αφαιρετικό αφορισμό συνεπάγεται αναγκαστικά η ανάλυση αυτού του κεφαλαιώδους ζητήματος σε ένα άρθρο- θα μπορούσε να αναρωτηθεί κανείς αν τα χαρακτηριστικά που κατατίθενται παρακάτω θα μπορούσαν να ορίσουν έστω θολά το περίγραμμα μιας σύγχρονης ελληνικής ταυτότητας και μάλιστα με θετικό πρόσημο. Τα χαρακτηριστικά αυτά, προκύπτουν από μια πυρηνική αρχή της ελληνικής κοινωνίας, που εμφανίζει, λίγο ως πολύ, μια συνεπή διαχρονικότητα, μόλο που στην μεταπολιτευτική περίοδο η αρχή αυτή υπέστη σημαντικά πλήγματα.

Σύμφωνα με τη θεμελιακή αυτή αρχή, κυρίαρχη στην κουλτούρα των κατώτερων τάξεων της Ελλάδας, είναι η αντίληψη ότι η συνοχή της Κοινότητας και η αλληλεγγύη μεταξύ των μελών της είναι υπέρτερη της ατομικής προόδου, αλλά και της κοινωνικής κινητικότητας που προτείνει-επιβάλλει το καπιταλιστικό φαντασιακό. Έτσι, από τη μια, δεν αναγνωρίζεται ως υπέρτερη αρχή όλων η ατομοκεντρική χρησιμοθηρία και αποτελεσματικότητα, αλλά, και από την άλλη, το μέλος της Κοινότητας δεν υποχρεώνεται σε μια κολλεκτιβιστική σύνθλιψη κάτω από το βάρος της συλλογικότητας. Πρόκειται για μια σπουδαία ισορροπία κυριολεκτικά ανάμεσα στο εγωτικό ναρκισσιστικό άτομο και στο δυναστικό «εμείς».  Απ’ αυτήν τη δυναμική αρχή πηγάζουν τα ταυτοτικά χαρακτηριστικά της ελληνικότητας, της ιδιότητας δηλαδή του ανήκειν στην ελληνική κουλτούρα, δίχως προφανώς αυτό να σημαίνει ότι δεν υπάρχουν και άλλες σχετικές ή αντίστοιχες κουλτούρες, ιδιαίτερα στο βαλκανικό-νοτιοανατολικό χώρο, με τις οποίες η ελληνική συναντιέται και αλληλοεπιδρά. Δεν διεκδικεί, δηλαδή, δάφνες περιούσιας κουλτούρας, μολονότι θα μπορούσε να συμβάλλει καθοριστικά στη διαμόρφωση μιας μετανεωτερικής παγκοσμιότητας.

Η ελληνική ταυτότητα, λοιπόν, σημαίνει και σημαίνεται στο βαθμό που:

1 Μια τανυσμένη ευαισθησία -και όχι μια «χοντροπετσιά»- μας κάνει πιο προσεκτικούς σε σχέση με το περιβάλλον μας και λιγότερο στραμμένους σε μια κλειστή ενδοσκόπηση του εαυτού.

2 Έχουμε την τάση να επιλέγουμε δίχως να είμαστε εξονυχιστικά προσηλωμένοι και εξόχως προσεκτικοί, βαστώντας πάντα ένα μικρό κομμάτι ευέλπιδος απερισκεψίας, συναρτημένο με το μυστήριο της ίδιας της ζωής.

3 Σκεφτόμαστε πιο πολύ τις επιθυμίες και κάπως λιγότερο τα εκάστοτε δεδομένα, αρνούμενοι την υποδούλωση σε έναν ντετερμινιστικό ψυχαναγκασμό.

4 Στις δύσκολες καταστάσεις είμαστε -τις πιο πολλές φορές- περισσότερο συμπονετικοί και λιγότερο άπονοι.

5 Οι δραστηριότητες μας δεν είναι πάντα αυστηρά προγραμματισμένες και κρατάμε οικειοθελώς απ’ έξω ένα μικρό κομμάτι «έκπληξης».

6 Μας αρέσει πιο πολύ η τέχνη που χρησιμοποιεί αλληγορίες (για «άλλα» αγορεύει) και συμβολισμούς και λιγότερο αυτή που λέει ξεκάθαρα τι εννοεί.

7 Δεν θεωρούμε αναγκαίο να είμαστε πάντα βέβαιοι ότι όλα τα πράγματα είναι προγραμματικά τακτοποιημένα και μπορούμε να αφήνουμε και κάποια πράγματα απλά να συμβαίνουν φυσικά.

8 «Γουστάρουμε» τον εαυτό μας πιο πολύ για τη ζωηρή φαντασία του, παρά για τον ισχυρό έλεγχο που πιστεύει ότι μπορεί να έχει πάνω στην πραγματικότητα.

9 Προτιμούμε να είμαστε μάλλον φιλεύσπλαχνοι παρά ακριβο-δίκαιοι.

10 Προσδοκούμε από τον εαυτό μας να επιδεικνύει μεγαλύτερη αντοχή στα συναισθήματα παρά περισσότερη δύναμη στη θέληση.

11 Είμαστε «εύκολοι» στο να μας προσεγγίσουν οι Άλλοι αρνούμενοι την ανέραστη επιφυλακτικότητα και την νοσηρή καχυποψία.

12 Μπορούμε να εργαζόμαστε χωρίς να θεωρούμε απαραίτητα τα «μαστίγια» των ορίων και των προθεσμιών.

13 Είναι στιγμές που μπορούμε να είμαστε κάπως ευφάνταστοι, χωρίς την αναγκαστική υποχρέωση να γινόμαστε όλο και πιο συχνά εντελώς πρακτικοί άνθρωποι.

14 Νοιώθουμε πιο άνετα όταν αξιολογούμε τα πράγματα γύρω μας και όχι όταν κριτικάρουμε τους άλλους.

15 Αν έχουμε να διαλέξουμε ανάμεσα στα δυο, προτιμάμε να είμαστε εύπιστοι παρά σκληροί.

16 Η αλληλεπίδραση με τον «ξένο» όχι μόνο δεν μας επιβαρύνει με επιφυλάξεις, αλλά μας ενεργοποιεί.
17 Νοιώθουμε περισσότερο ικανοποιημένοι με μια δουλειά σε εξέλιξη, παρά με το τελικό αποτέλεσμα της.

18 Είμαστε περισσότερο θεωρητικοί και λιγότερο πραγματιστές, γι’ αυτό και δεν «πατάμε διαρκώς στη γη», αλλά μερικές φορές αισθανόμαστε κάπως αφηρημένοι.

19 Στις έντονες συζητήσεις μας δεν «στηλώνουμε τα πόδια», αλλά ψάχνουμε το κοινό έδαφος.

20 Επηρεαζόμαστε περισσότερο από μια αληθινή και συγκινητική έκκληση, παρά από τα πειστικά αποδεικτικά στοιχεία.

21 Θεωρούμε τον εαυτό μας περισσότερο καλό συνομιλητή και λιγότερο καλό ακροατή.

22 Πιστεύουμε ότι όταν τα παιδιά παίζουν εξασκούν τη φαντασία τους και δεν χάνουν απλά την ευκαιρία να κάνουν χρήσιμα και ωφέλιμα πράγματα.

23 Στη δουλειά μας θεωρούμε πιο φυσικό να ευχαριστούμε τους άλλους, παρά να εντοπίζουμε τα λάθη τους.

24 Μας χαρακτηρίζει περισσότερο το βιωμένο μας συναίσθημα και όχι η λογική σκέψη μας.

25 Μας ενδιαφέρει περισσότερο τι είναι εφικτό, δυνατόν και όχι τι είναι πραγματικό.

26 Εμπιστευόμαστε περισσότερο ό,τι βεβαιώνει η εμπειρία μας και όχι ό,τι αντιλαμβάνεται η νόηση μας.

27 Όταν πρόκειται να απογοητεύσουμε κάποιον είμαστε περισσότερο ζεστοί και διακριτικοί, παρά σταράτοι και «ειλικρινείς».

28 Θεωρούμε μεγαλύτερο λάθος να είναι κανείς πολύ απαθής, παρά πολύ συμπονετικός.

29 Οι ενέργειες μας δεν είναι πάντα προετοιμασμένες, καθώς υπάρχουν και αρκετές περιπτώσεις αυθορμητισμού.

30 Εκτιμούμε ότι η κοινή λογική δεν είναι πάντα αξιόπιστη και είναι μάλιστα συχνά αμφισβητήσιμη.

31 Θεωρούμε ότι είναι καλύτερη φιλοφρόνηση «αυτός είναι ένας άνθρωπος με συναίσθημα», παρά «αυτός είναι ένας λογικός άνθρωπος».

32 Προτιμούμε συνήθως πράγματα που βρίσκονται στην αρχή του σχεδιασμού τους, παρά πράγματα που είναι παγιωμένα και αποφασισμένα.

33 Θεωρούμε σημαντικότερο για τον εαυτό μας να είμαστε αφοσιωμένοι, παρά να είμαστε λογικοί.

34 Δεν είμαστε επιρρεπείς στο να μας καταβάλλουν οι καταστάσεις και τα πράγματα, αλλά αναζητούμε διαρκώς νέες δυνατότητες

35 Πιστεύουμε ότι οι οραματιστές και οι θεωρητικοί δεν είναι επικίνδυνοι ή κάπως «ενοχλητικοί», αλλά αντιθέτως ότι είναι συναρπαστικοί άνθρωποι

36 Θεωρούμε χειρότερο να βρίσκεται κανείς σ’ ένα τέλμα, από το να «πετάει στα σύννεφα».

37 Έχουμε την τάση να είμαστε περισσότερο χαλαροί, παρά βιαστικοί.

38 Θεωρούμε τον εαυτό μας περισσότερο καλόκαρδο, παρά περισσότερο ορθολογιστή.

39 Πιστεύουμε ότι τα πραγματικά περιστατικά δεν φτάνουν και δεν περισσεύουν από μόνα τους, αλλά ότι απλά απεικονίζουν κάποιες βασικές αρχές.

40 Έχουμε την τάση να προσέχουμε, όχι τόσο την αποδιοργάνωση, όσο την ευκαιρία για τις αλλαγές.

41 Πιστεύουμε πως δεν πρέπει παντού να ζητάμε το χρήσιμο και το αναγκαίο, γιατί υπάρχουν και υπέρτερα πράγματα.

42 Στην αντίληψη μας συστήνουμε “έθνος” με βάση το ήθος-έθος και όχι αγέλη customers με βάση το custom.

43 Οι βεβαιότητες μας στηρίζονται στην υπαρξιακή πληρότητα που φέρουμε (πληρο-φορία) και όχι στον τύπο της οργάνωσης μας (in-form-ation).

44 Επειδή δεν μας φτάνουν οι ατομικές συσχετίσεις και συγκρίσεις, επιχειρούμε προσωπικές σχέσεις με τους Άλλους.

45 Η Δημιουργία μας δεν είναι ευκαιρία ματαιόδοξης αυταρέσκειας, αλλά είναι Έργο του Δήμου.

46 Τα σύμβολα μας δεν είναι αφορμή διαχωρισμών, αλλά ευκαιρία να συν-βάλλουμε, να βάλουμε μαζί, δηλαδή.

47 Η αμαρτία δεν είναι η απόκλιση από έναν κανόνα, αλλά η αστοχία απ’ την αλήθεια μας.

48 Η αλήθεια μας δεν έχει να κάνει με την καθαρότητα και τη γνησιότητα που ζητάει το λατινικό verus, verita, αλλά με ό,τι δεν «λανθάνει», δηλαδή με ό,τι δεν περνάει απαρατήρητο. Ως εκ τούτου, επίσης η αλήθεια για μας δεν έχει να κάνει με το «αντικειμενικό», «πλειοψηφικό» και «μεγαλειώδες» του “very” αλλά με το κοινωνικό γεγονός ότι όλοι έχουν την ίδια γνώμη και ο καθένας είναι έτοιμος να την επιβεβαιώσει.

49 Οι νόμοι μας δεν είναι law, δηλαδή lay,  δηλαδή υποτάσσουν, «βάζουν κάτω», αλλά ως νόμοι νέμουν, κατανέμουν και απονέμουν.

50 Δεν είμαστε άτμητα άτομα, παραμυθιασμένοι ότι μπορούμε να υπάρξουμε από μόνοι μας, αλλά πρόσωπα, δηλαδή με την όψη στραμμένη, σε αναφορά, σε σχέση, προς τον Άλλο.

51 Η Δημοκρατία μας δεν απλά res publica (δημόσιο πράγμα), αλλά κράτος-εξουσία του Δήμου.

52 Η λειτουργία μας δεν είναι function-fungi (εκτέλεση-επίδοση), προσανατολισμένη με κάθε κόστος στο τελικό αποτέλεσμα, αλλά «έργο του Λαού».

53 Ο Χρόνος, αν υπάρχει, δεν είναι μια ατέλειωτη γραμμική πρόοδος με φορά από το παρελθόν στο μέλλον, αλλά μια κύκλια κίνηση, μια αεικίνητος ταυτοκινησία.

Ο κατάλογος των ταυτοτικών χαρακτηριστικών της ελληνικότητας, προφανώς δεν είναι εξαντλητικός -και μερικά από τα παραπάνω ενδεχομένως μόλις που ψηλαφίζονται πια στα απομονωμένα χωριά της υπαίθρου ή στα υποβαθμισμένα προάστια της μητρόπολης- είναι όμως ενδεικτικός ενός τρόπου να καταλαβαίνει κανείς τα πράγματα, ενός πολιτισμού δηλαδή, στον αντίποδα, μάλιστα, της κυρίαρχης χρηματοπιστωτικής παγκοσμιοποίησης. Μένει να αναρωτηθεί ο αναγνώστης (και ο συγγραφέας προφανώς) για το βαθμό υπαγωγής του σ’ αυτό το αξιακό σύστημα, καθώς επίσης και για το εύλογο ή όχι αρνητικής φόρτισης αυτής της αντίληψης ή οποία, αν μη τι άλλο, φαίνεται εξόχως απειλητική για την κυρίαρχη κουλτούρα της καπιταλιστικής βαρβαρότητας.

* Ο Αντώνης Ανδρουλιδάκης είναι σύμβουλος Ψυχικής Υγείας – ψυχοθεραπευτής

Πηγή: e-dromos.gr



Δρόμος της Αριστεράς: Επιλογές





Διαβάστε Περισσότερα »

Πέμπτη, 22 Ιουνίου 2017

Οικουμενικοί πανηγυρισμοί

Του Παύλου Δερμενάκη


Ό,τι προαιρείσθε… μας είναι αρκετό!


Η απόλυτη εξαχρείωση της κυβερνητικής πολιτικής, η απόλυτη επιβεβαίωση της αυταπάτης ή, πιο καλά της εξαπάτησης των πολιτών, είναι να αναζητάς, στις διφορούμενες δηλώσεις των Ευρωπαίων ιθυνόντων, στοιχεία αισιοδοξίας ή επιβεβαίωσης των όσων έχουν από καιρό αποφασιστεί. Όχι μόνο γιατί οι δανειστές για 7-8 χρόνια τώρα δεν αφήνουν κανένα περιθώριο παρερμηνείας όσα σχεδιάζουν. Όχι μόνο γιατί όσα αποφασίστηκαν δεν αλλάζουν σε τίποτα την αποικιακή πορεία του χρέους. Αλλά κυρίως, γιατί η υποτίμηση της νοημοσύνης όλων μας, η κατάφωρη κοροϊδία, η αξεπέραστη αλαζονεία είναι, μερικές φορές, πιο επώδυνη και από τα ίδια τα μέτρα.

1. Τι άλλαξε στις 15/6; Οι ουσιαστικές αποφάσεις του χθεσινού Eurogroup προβλέπουν ότι τα όποια μέτρα για την ελάφρυνση του χρέους θα εξειδικευθούν μετά το τέλος του προγράμματος και αφού αξιολογηθεί η πορεία της ελληνικής οικονομίας. Μέχρι τότε θα μεσολαβήσουν και άλλες αξιολογήσεις ενώ θα ισχύουν όλα όσα έχουν συμφωνηθεί για τον αυτόματο κόφτη, τα κόκκινα δάνεια, την διεύρυνση της φορολογικής βάσης κ.λπ.

Για τα επόμενα 5 χρόνια, μέχρι το τέλος του 2022, η Ελλάδα θα πρέπει να καλύπτει τις δανειακές της υποχρεώσεις και να εξασφαλίζει πρωτογενή πλεονάσματα της τάξης του 3,5%. Τα ποσά αυτά αθροίζονται σε δεκάδες δισεκατομμύρια ευρώ που θα αποστερούνται από την πραγματική οικονομία. Σημαίνει, ακόμα, ότι μισθοί και συντάξεις θα συνεχίζουν να κινούνται στα σημερινά χαμηλά αν όχι ακόμα χαμηλότερα επίπεδα. Το ίδιο και η φορολογική και ασφαλιστική λεηλασία.

Πού υπάρχουν σημάδια διεξόδου για την κοινωνία και την χώρα από αυτά τα δεδομένα;

2. Γιατί πανηγυρίζουν; Τα κυβερνητικά στελέχη πανηγυρίζουν γιατί άκουσαν καλά λόγια για την προσφορά τους σε ό,τι τους ζητήθηκε. Πανηγυρίζουν γιατί στα επίσημα κείμενα υπήρξαν διαβεβαιώσεις ότι οι «θεσμοί» θα συνδράμουν την ελληνική προσπάθεια για έξοδο στις αγορές μετά το τέλος του προγράμματος. Υποσχέθηκαν, δηλαδή, αυτό που στις 22/5 απορρίφθηκε ως ανεπαρκές. Πανηγυρίζουν γιατί η «γαλλική πρόταση» και η παράταση των δανειακών συμβάσεων θα εξετασθεί μετά το 2018. Πανηγυρίζουν γιατί τους επέτρεψαν να φτιάξουν Επενδυτική Τράπεζα, γιατί, τάχα, ανοίγουν παράθυρα για την έξοδο στις αγορές και την ποσοτική χαλάρωση. Όλα αυτά μοιάζουν με φάρσα. Στην πραγματικότητα πανηγυρίζουν γιατί κερδίζουν χρόνο. Με τη δύναμη των ΜΜΕ και την ανυπαρξία αντιπολίτευσης επενδύουν στις εντυπώσεις, ενώ η κοινωνία βυθίζεται και η χώρα διαλύεται. Πόσο θα διαρκέσουν οι πανηγυρισμοί; Μέχρι την επόμενη διάψευση, αυτό είναι αρκετό για όλους.

3. Τίποτα δεν θα είναι ίδιο. Η ελληνική οικονομία παραμένει απόλυτα παγιδευμένη. Όσα σήμερα καταγράφονται σαν τάσεις αναιμικής ίσως ανόδου έχουν μικρή σημασία. Η ίδια η Ευρώπη τρίζει. Το τραπεζικό σύστημα της Ιταλίας και της Γαλλίας παραμένει σαθρό. Όλο και πιο συχνά επισημαίνονται οι κίνδυνοι μιας νέας ευρωπαϊκής κρίσης μπροστά στην οποία η ελληνική είναι ασήμαντη. Η παγκόσμια οικονομία κλυδωνίζεται. Ο διχασμός στις μεγάλες οικονομικές δυνάμεις της Δύσης συνεχίζεται απρόβλεπτος, οι ανταγωνισμοί ΗΠΑ – Ε.Ε. – Κίνας οξύνονται, τα σύννεφα ενός μεγάλου πολέμου γίνονται ορατά και μάλιστα στην περιοχή μας. Μέσα σε αυτό το κλίμα η Ελλάδα θα πρέπει να πετυχαίνει οικονομικούς στόχους που καμιά χώρα δεν έχει πετύχει μέχρι τώρα. Και πανηγυρίζει… Είναι παράλογο να υπάρχουν προβλέψεις και σχεδιασμοί χωρίς να παίρνουν υπόψη αυτές τις παγκόσμιες τάσεις. Που να μην αξιολογούν την επίδραση από την παγκόσμια αστάθεια. Κανείς δεν ενδιαφέρεται για αυτά. Για μερικούς είναι αρκετό να κερδίζουν χρόνο στις καρέκλες τους… Κι ας μικραίνει η Ελλάδα.

4. Οι αγορές είναι εδώ. Μα οι αποφάσεις του Eurogroup, λέει ο Τσακαλώτος, θα αξιολογηθούν θετικά από τις αγορές, θα φέρουν επενδύσεις. Σε τι διαφέρει ο «ταξικιστής» υπουργός από τον Στουρνάρα, τον Χαρδούβελη και συντροφία. Οι αγορές είναι εδώ. Στα λιμάνια, στη ΔΕΗ, στον ΟΤΕ, στα αεροδρόμια, στις υποδομές της χώρας, στο Ελληνικό, στο Κάβο Σίδερο, στη Ν. Φιλαδέλφεια. Δίνουν παρών στο ξεπούλημα της χώρας και στην εξαθλίωση των εργαζόμενων. Φτιάχνουν γκέτο, παραεξουσίες ελέγχουν το σύνολο της οικονομικής και κοινωνικής ζωής. Ετοιμάζονται για το μεγάλο ρεσάλτο στη δημόσια και ιδιωτική περιουσία των Ελλήνων. Δίκαια πανηγυρίζει ο Τσακαλώτος.

5. Η κυβέρνηση πανηγυρίζει γιατί δεν υπάρχει αντιπολίτευση. Η αντιπολίτευση δεν κατηγορεί την κυβέρνηση για όσα ψηφίζει στο εσωτερικό και συνυπογράφει με τους δανειστές. Την κατηγορεί γιατί δεν το έκανε νωρίτερα. Την κατηγορεί για ανικανότητα. Και προβάλει την δική της ικανότητα στην ίδια πορεία καταστροφής. Η αντιπολίτευση χαίρεται με όσα η κυβέρνηση συνυπογράφει. Στην ουσία την απαλλάσσει από το βάρος. Κάνει όσα η ίδια δεν θα μπορούσε να κάνει και ταυτόχρονα κερδίζει από τη φθορά της. Η σημερινή εικόνα αναδεικνύει την πλήρη ανικανότητα του ελληνικού πολιτικού κόσμου. Ανίκανος να εκμεταλλευτεί υπαρκτές ευκαιρίες. Ανίκανος να σχεδιάσει και να οραματιστεί. Ευχαριστημένος με το ρόλο του αναλώσιμου σε μια χώρα αποικία.

Πηγή: e-dromos.gr



Δρόμος της Αριστεράς: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Η ανεκτίμητη αξία του προσωπικού παραδείγματος

Της Ντίνας Κοέδρου - Χρυσικάκη


Για πολύ καιρό τώρα με απασχολεί ένα θέμα που θεωρώ σημαντικό και ψάχνω την απάντηση.  Ποιο είναι αυτό το θέμα; Ο διχασμός και το μίσος που κυριαρχεί στην κοινωνία μας. Άραγε γιατί μισούμε τόσο ο ένας τον άλλο;

Από την συμμετοχή μου στο δρόμο του αγώνα, όλ’ αυτά τα χρόνια των μνημονίων και της σήψης, όχι μόνο της πολιτικής ζωής του τόπου μας αλλά και του κοινωνικού ιστού, έχω κάνει διάφορες παρατηρήσεις που θα ήθελα να σας καταθέσω και φυσικά, με σεβασμό στην άλλη άποψη πάντα.

Πολλά μπορεί να σκεφτεί κανείς αλλά θα ήθελα να αρχίσω με την βασική, κατά την γνώμη μου, αιτία που είναι η οικογένεια και το σχολείο. Εκεί που το νεαρό βλασταράκι διαμορφώνεται ως χαρακτήρας και πολίτης. Δυστυχώς, οι οικογενειακοί δεσμοί έχουν χαλαρώσει πάρα πολύ και σήμερα, με την αγωνία της επιβίωσης, πολλοί γονείς δεν έχουν ούτε το χρόνο αλλά ούτε και την διάθεση να ασχοληθούν πραγματικά με τα παιδιά τους. Έτσι καταλήγοντας σε διάφορα «τεχνάσματα»  θεωρούν ότι απασχολούν τα παιδιά τους σε βαθμό, μάλιστα, που δεν τους λείπει η φυσική παρουσία των γονέων.  Όμως, όλες οι εξωσχολικές δραστηριότητες, όλες οι παροχές «τεχνολογικής προόδου» δεν είναι δυνατόν να αντικαταστήσουν την αγκαλιά, την κουβέντα, την εξήγηση, την πνευματική επεξεργασία,  τον σεβασμό και την δημοκρατία που γεννιέται από την συμμετοχή του παιδιού στις αποφάσεις της οικογενειακής εστίας.

Στο σχολείο τώρα, έτσι όπως έχει καταντήσει η εκΠΑΙΔΕΥΣΗ των παιδιών μας, το παιδί διδάσκεται να ΜΗΝ σκέπτεται αλλά να παπαγαλίζει ότι του σερβίρεται αμάσητο και να μπορεί μέσω μνήμης να το αναπαράγει. Επιπροσθέτως, του απαγορεύεται να εκφράζεται και, κυρίως, να καταθέτει γνώμη και εναλλακτική λύση, γιατί η ελεύθερη έκφραση δεν χαίρει σεβασμού και ενθάρρυνσης οπότε μαθαίνει να σιωπά. Το χειρότερο είναι ότι το παιδί διδάσκεται να πάσχει –κυριολεκτικά- προκειμένου να έχει την καλύτερη δυνατή απόδοση, δηλαδή βαθμό, ακόμα και αν αυτό σημαίνει αντιγραφή από συμμαθητές ή την μεταμόρφωση του σε «φυτό» που στερείται την χαρά της ζωής για να είναι πάντα πρώτο. Εδώ θα ήθελα να σταθώ και λίγο στην υποβίβαση του σημαντικού μαθήματος της «Αγωγής του Πολίτη» που είναι η ώρα της παιδικής χαράς στα περισσότερα σχολεία.  Ένα μάθημα που διδάσκει τα συνταγματικά δικαιώματα ενός πολίτη υποβιβάζεται σε τέτοιο σημείο που ουδέποτε το παιδί παίρνει την απαραίτητη αυτή γνώση που θα βοηθούσε τη διαμόρφωσή του σε ενεργό πολίτη, γνώστη των δικαιωμάτων του ώστε να μάθει να τα διεκδικεί. Πόσο βολικό για το σύστημα!!!

Επίσης, οι διαδικασίες μάθησης στο σχολείο είναι καθαρά ατομικές χωρίς το παιδί να μαθαίνει να μοιράζεται, να συμμετέχει σε ομάδες όπου η διαφάνεια και η δημοκρατία θα κυριαρχεί και οι αποφάσεις θα παίρνονται συλλογικά.

Όλα τα παραπάνω διαμορφώνουν ανθρώπους μαθημένους ν’ ακολουθούν και να εκτελούν χωρίς δισταγμό, χωρίς επεξεργασία, όσα τους παρουσιάζονται ως αλήθειες ακόμη κι αν είναι τα μεγαλύτερα ψέματα. Και έτσι όταν χρειαστεί ν’ αντισταθούν -όπου απαιτείται- ή δεν το γνωρίζουν ή δεν γνωρίζουν πώς να το κάνουν. Πόσο μάλλον όταν χρειάζεται ν’ αντισταθούν σ’ ένα «κράτος» που -συστηματικά και με μεγάλη συνέπεια- κάνει ότι μπορεί για να αφαιρέσει απ’ την πίστη στην ιδία δύναμη του πολίτη και να προσθέσει στην αλλότρια δύναμη του αρχηγού.  Ένα μεγάλο όπλο της λειτουργίας αυτού του βολικού για την εξουσία συστήματος είναι ο φόβος, η τρομοκρατία και η διχόνοια που σπέρνει πολύ εύκολα με την βοήθεια των ΜΜΕ.  Ο σκοπός τους είναι ένας: Όλες οι κοινωνικές ομάδες να μη βρεθούν ποτέ στην ίδια πλευρά, ώστε μέσω της ενότητας να πετύχουν την λευτεριά από την κατοχή στην οποία βρισκόμαστε.  Πάντα να βρίσκονται απέναντι η μία στην άλλη, σε σύγκρουση μεταξύ τους και ο πραγματικός εχθρός στο απυρόβλητο!

Τώρα θα μου πείτε, αυτές είναι διαπιστώσεις… Επί της ουσίας, τι κάνουμε;

Η απάντηση είναι μία: ΤΟ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ. 

Να γίνουμε εμείς οι ίδιοι, το παράδειγμα για τα παιδιά μας, τους φίλους μας και τους συμπολίτες μας. Κορυφαία υποχρέωσή μας, ακόμα κι αν κάνουμε χιλιάδες άλλα λάθη, να δίνουμε το παράδειγμα της συμμετοχής, της ανάγκης για αγώνα και δικαίωση, της μη εγκατάλειψης και της δύναμης της συλλογικής δουλειάς μέσω δημοκρατικών διαδικασιών. Να διδάσκουμε με το προσωπικό παράδειγμά μας ότι κανείς δεν πρέπει να είναι δουλικό κανενός και κανείς δεν πρέπει να φοβάται να διαφέρει.

Ως μητέρα, θεωρώ κορυφαία μου υποχρέωση, ακόμα και με τις χιλιάδες  λάθη που έχω κάνει στην ανατροφή του 24χρονου σήμερα γιού μου, να του δίνω το παράδειγμα της συμμετοχής, της ανάγκης μου για αγώνα και δικαίωση, της μη εγκατάλειψης και της δύναμης της συλλογικής δουλειάς μέσω δημοκρατικών διαδικασιών. Άλλωστε, ένα από τα διδάγματα που προσπάθησα να του εμφυσήσω ήταν και είναι να μην είναι δουλικό κανενός και να μη φοβάται να διαφέρει.  Για αυτό δεν έδωσε και ποτέ πανελλήνιες γιατί αρνήθηκε να συμμετάσχει σε ένα σύστημα που ήθελε «έτοιμη παραγωγή». Λάθος η σωστό η ζωή του η ίδια θα το κρίνει.

Πηγή: dromosanoixtos.gr



Δρόμος Ανοιχτός: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Μοναξιά

Ευσταθία Ματζαρίδου


Έκανε, λέει, τραχανά και θέλει να της στείλει, της χαρίσανε κι ένα μέλι και θέλει κι αυτό να της το στείλει και λωτούς θα της στείλει. Κρατάνε, λέει, οι λωτοί, δεν χαλάνε, μπορούν να μείνουν μέρες στο δρόμο. Θα τα στείλει με το ταχυδρομείο, ένα ευρώ και δεκαπέντε λεπτά πάει το κιλό. Πέντε με έξι κιλά, όχι παραπάνω.

Κλείνει τον κλιματισμό, μπαίνει στο κρεβάτι, σκεπάζεται και σκέφτεται πού θα βρει ένα μικρό ανθεκτικό χαρτόνι, ένα χαρτόνι που θα χωράει όλα αυτά.

Κι εκείνη τώρα σκέφτεται την καρδιά της που θέλει βηματοδότη και την έλλειψη σιδήρου που της είπε η γιατρός και τα δάχτυλά της που τα αρθριτικά τής τα άλλαξαν κατεύθυνση, σαν να έκανε επί χρόνια τον τροχονόμο, αλλά πιο πολύ σκέφτεται την χρόνια μοναξιά της, τόσο χρόνια, που είναι πια υπερήλικη.

Η μοναξιά της. Όχι αυτή.

Πηγή:  artinews.gr



Arti News: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Ιράν: Μια χώρα με πολιτισμό, αντιθέσεις και αγώνες (μέρος στ΄)

Στέλιος Ελληνιάδης

Φωτ: «Σαν οποιαδήποτε άλλη πόλη, η Τεχεράνη είναι γεμάτη από ανθρώπους θρησκευόμενους, άθρησκους και αδιάφορους…» (Ναχίντ Μοζαφαρί) (φωτο Στ. Ελληνιάδη)

Πουλιά!
Δέστε τους μπελάδες που έχει ο κόσμος μας!
Αναρχία-δυσαρέσκεια-ξεσηκωμός!
Απεγνωσμένες συγκρούσεις για εδάφη, νερό και τροφή!
Μολυσμένος αέρας! Δυστυχία!
Φοβάμαι ότι χανόμαστε. Πρέπει να κάνουμε κάτι!

(Από το ποίημα «Παράξενοι καιροί, Αγαπητέ μου» του Ατάρ (1158-1221), Ιράν)

Για να καταλάβεις τι είναι το Ιράν, απαραίτητη είναι μια στοιχειώδης γνώση της ιστορίας του. Αυτό ισχύει για κάθε χώρα και κάθε πολιτισμό, αλλά είναι περισσότερο αναγκαίο για χώρες που βρίσκονται πίσω από τα παραπέτασμα που κατασκευάζει η Δύση. Η ερώτηση από ένα καθηγητή του Παιδαγωγικού Τμήματος του Πανεπιστημίου «πήξατε στη μπούργκα;», επαναλαμβάνεται με παραλλαγές όταν λέμε ότι πήγαμε στο Ιράν. Και οι περισσότεροι ξαφνιάζονται, άλλοι ευχάριστα κι άλλοι με επιφυλάξεις, όταν απαντούμε ότι δεν είδαμε ούτε μία μπούργκα. Ότι είδαμε ωραίους ανθρώπους, κανονικούς ανθρώπους, πολύ φιλικούς και ζωντανούς, ότι εντυπωσιαστήκαμε από την κοινωνία που αντικρίσαμε. Πάντα με τη διευκρίνιση ότι η ματιά μας, όσο διεισδυτική κι αν είναι, άγγιξε πτυχές του Ιράν μέχρι ένα ορισμένο βάθος. Εντούτοις, με την εμπειρία και την περιέργεια που μας διακρίνει, είμαστε αρκετά σίγουροι ότι η γενική μας αίσθηση πρέπει να είναι κοντά στην πραγματικότητα. Αίσθηση που ενισχύθηκε από τους φίλους μας στην ελληνική πρεσβεία και, κυρίως, από δεκάδες Ιρανούς που γνωρίσαμε και συζητήσαμε μαζί τους για πολλά θέματα∙ πολίτες με διαφορετική κοινωνική θέση, πολιτική τοποθέτηση, επάγγελμα, φύλο και ηλικία∙ σε χώρους δουλειάς, σε κέντρα τεχνών, σε σπίτια και στο δρόμο. Μας διευκόλυνε πολύ ότι είναι ανοιχτόκαρδοι, ακόμα κι όταν αποφεύγουν να θίξουν κάποια ζητήματα συνομιλώντας με ξένους. Συχνά κι ένα «παρεμπίπτον» γεγονός σε βοηθάει να καταλάβεις καλύτερα την πολυπλοκότητα των καταστάσεων.

Για παράδειγμα, στο αεροδρόμιο, κατά την αναχώρησή μας, καθώς τακτοποιούσα σε μια χειραποσκευή μερικούς δίσκους βινιλίου, πάνω-πάνω ήταν δύο παλιοί δίσκοι με ρώσικα επαναστατικά τραγούδια με τον Λένιν στα εξώφυλλά τους. Ένας νεαρός που καθόταν δίπλα μας, διακριτικά με συμβούλευσε, σε άπταιστα αγγλικά, ότι θα ήταν καλύτερα να μην δουν στον έλεγχο αυτά τα εξώφυλλα. Με τα κομμουνιστικά θα έχετε πρόβλημα, μου είπε. Κι εγώ έβαλα τα εξώφυλλα στη βαλίτσα κρατώντας μόνο τα βινίλια στο χέρι για να μην σπάσουν. Όμως, ο έλεγχος ήταν πολύ τυπικός. Κανένας δεν με έψαξε ούτε είδα να ψάχνουν κανέναν άλλον. Όμως, το ότι κάποιος ανησύχησε για κάτι που εμείς θεωρούμε άνευ σημασίας δείχνει πόσο δύσκολο είναι να πιάσει ο επισκέπτης όλο τον ηλεκτρισμό που υπάρχει στην ατμόσφαιρα. Πάντως, τόσο κατά την είσοδό μας όσο και κατά την έξοδό μας, αλλά και στην εσωτερική πτήση από το Ισφαχάν, δεν παρατηρήσαμε μέτρα αυστηρότερα απ’ αυτά που συναντούμε στα ευρωπαϊκά μας ταξίδια, τουλάχιστον από το διάδρομο που περνούν οι άντρες. Γιατί, όπως είπε η Ιωάννα, στο διάδρομο που περνούν οι γυναίκες, ο έλεγχος είναι πιο ενδελεχής. Το γεγονός ότι λίγες μέρες αργότερα, οι εισβολείς στο ιρανικό κοινοβούλιο και το μαυσωλείο του Χομεϊνί είχαν κρύψει όπλα κάτω από γυναικείες ενδυμασίες μπορεί να αποτελεί μια εξήγηση.

Τι λένε οι διανοούμενοι


Θα μπορούσε κανείς σχηματικά να μιλήσει για το διαχωρισμό των Ιρανών σε δύο μεγάλα κομμάτια με πολλές υποδιαιρέσεις. Ένα μεγάλο κομμάτι αποτελείται από θρησκευόμενους ανθρώπους, του οποίου ένα μέρος, το πιο δογματικό, εκπροσωπείται πολιτικά από συντηρητικούς πολιτικούς, όπως ήταν ο προηγούμενος πρόεδρος Αχμαντινετζάντ, ο οποίος δεν ήταν κληρικός, αλλά αυστηροποίησε πάρα πολύ τον έλεγχο της κοινωνικής ζωής. Ένα άλλο μεγάλο κομμάτι αποτελείται από πολίτες που δεν θέλουν να παρεμβαίνει η κεντρική εξουσία, θεοκρατική ή κοσμική, στον τρόπο ζωής τους και ζητούν διεύρυνση της δημοκρατίας. Αναμφίβολα, ένα σημαντικό τμήμα της κοινωνίας, στο οποίο συμπεριλαμβάνεται ό,τι έχει απομείνει από την κάποτε δυναμική ιρανική Αριστερά, υποεκπροσωπείται στο πολιτικό σύστημα.

Κατά τη διάρκεια των διαπραγματεύσεων για το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν, ο υπουργός Εξωτερικών του Ιράν έκλεισε μια ομιλία του με στίχους του ποιητή Φερντοσί (935-1020) «Να είσαι αδιάλλακτος όταν παλεύεις για το καλό/Φέρε την άνοιξη που πρέπει/Απόδιωξε το χειμώνα που οφείλεις».

Η πανηγυρική επανεκλογή του προέδρου Ρουχανί, φανέρωσε ότι οι κοινωνικές ομάδες που υποστήριξαν τον μετριοπαθή ηγέτη πιστεύουν ότι το Ιράν πρέπει να συνεχίσει στο δρόμο των μεταρρυθμίσεων. Η επιστροφή στα χρόνια και τις πρακτικές του καθεστώτος Αχμαντινετζάντ αποδείχτηκε ότι είναι ανεπιθύμητη για την πλειονότητα τουλάχιστον των Ιρανών, κοσμικών και πιστών. Οι Ιρανοί που εμείς συναντήσαμε εκφράστηκαν σχεδόν όλοι θετικά για τον Ρουχανί. Ενδεικτικά, ο Αχμάντ που παίζει μουσική, μας είπε ότι ο Ρουχανί κατήργησε ή εξουδετέρωσε πολλά από τα καταπιεστικά και διχαστικά μέτρα που εφάρμοσε ο Αχμαντινετζάντ. Είναι ανάγκη, μας είπε, να εργαζόμαστε ακούραστα για να δυναμώνουν αυτά που μας ενώνουν και όχι αυτά που μας χωρίζουν. Ένας άλλος διανοούμενος, ο Μοσταφά, υποστήριζε ότι εάν συνεχιστούν οι μεταρρυθμίσεις στην ίδια κατεύθυνση, η ποιότητα της πολιτικής θα βελτιώνεται και η δημοκρατία θα διευρύνεται. Ένας άλλος, όμως, ο Τζαφάρ, που γνωρίσαμε σε ένα βιβλιοπωλείο, είπε ότι απέχει από τις εκλογές γιατί δεν είναι ικανοποιημένος από το ρυθμό και το εύρος των μεταρρυθμίσεων. Ότι το καθεστώς αυτό δεν μπορεί να αλλάξει πέρα από ένα σημείο.

Στα ενοποιητικά στοιχεία της κοινωνίας αναμφίβολα ανήκει η έγνοια όλων για το Ιράν και τον πολιτισμό τους. Το ζήτημα της ανεξαρτησίας και αυτοκυριαρχίας είναι καθοριστικό για τη συντριπτική πλειονότητα των συνομιλητών μας. Ακόμα και οι επικριτές των θεοκρατικών αντιλήψεων συμφωνούν ότι η εθνική ακεραιότητα του Ιράν πρέπει να προστατευτεί πάση θυσία, ότι είναι αδιαπραγμάτευτη. Εξάλλου, από την εποχή των σάχηδων ακόμα, οι εσωτερικές αντιθέσεις καθορίζονταν απ’ αυτό τον παράγοντα. Η εξουσία πάνω στον φυσικό πλούτο του Ιράν ήταν πάντα στον πυρήνα των εσωτερικών τριβών, αντιθέσεων και συγκρούσεων. Από την επανάσταση, όπως όλοι την αποκαλούν, και την επικράτηση του καθεστώτος που διαμόρφωσε ο αγιατολάχ Χομεϊνί το 1979, η ιδιοκτησία του πετρελαίου και ο έλεγχος της εκμετάλλευσής του από τους ίδιους τους Ιρανούς δεν αμφισβητείται στο εσωτερικό της χώρας από κανέναν. Οι αντιπαραθέσεις έχουν επίκεντρο τον θρησκευτικό ή κοσμικό χαρακτήρα του κράτους, τη διεύρυνση της δημοκρατίας και την αναβάθμιση των πολιτικών δικαιωμάτων, την ελευθερία της έκφρασης και την πολυφωνία. Στη συζήτηση έπονται τα ζητήματα που αφορούν τον περιορισμό των ανισοτήτων, την έκταση του κοινωνικού κράτους, το κόστος ζωής κ.λπ.

Ανεξαρτησία και πρόοδος


Το πρόβλημα, μας είπε ο Γιουσέφ, είναι ότι οι βασικές διαφορές δεν συζητούνται δημόσια και ελεύθερα. Και τα βήματα καθυστερούν από πισωγυρίσματα. Σ’ αυτό, όμως, που υπάρχει σχεδόν ομοφωνία είναι ότι οι αποκλεισμοί και οι απειλές από το εξωτερικό και ιδιαιτέρως από τις ΗΠΑ, το Ισραήλ και τη Σαουδική Αραβία, δυσχεραίνουν τον εκδημοκρατισμό και τη φιλελευθεροποίηση. Η συστηματική και αδιάκοπη εχθρότητα των ΗΠΑ κλείνει το Ιράν σαν στρείδι και ενισχύει τις συντηρητικές τάσεις που είναι πιο διστακτικές για κάθε μεταβολή.

«Η περσική ποίηση βρίσκεται σταθερά στην καρδιά των
ιρανικών πολιτικών κινημάτων επί αιώνες. Το 1843, ένας
βρετανός ακαδημαϊκός έλεγε με θαυμασμό, με ήπια
υπερβολή, ότι στην ιστορία του Ιράν ‘Ζωές έχουν θυσιαστεί
ή σπαταληθεί, πόλεις έχουν καταστραφεί ή λεηλατηθεί,
αυτοκρατορίες ανατραπεί ή ανασυσταθεί, μόνο με την
επίδραση της ποίησης’.» (Νεϊμά Τζαχρομί) (φωτο Στ. Ελληνιάδη)
Αυτό το κλείσιμο αποτελεί επιδίωξη της αμερικανικής πολιτικής, όσο κι αν επικαλείται το αντίθετο περί δημοκρατίας και ελευθερίας η προπαγανδιστική μηχανή της υπερδύναμης, υπολογίζοντας στα οφέλη που μπορεί να αποκομίσει η Δύση από την εσωτερική δυσαρέσκεια που προκαλεί η απαξίωση και το στρίμωγμα του Ιράν.

Γεγονός είναι ότι το Ιράν διαθέτει εξαιρετικά σκεπτόμενους ανθρώπους, μορφωμένους και πολιτικοποιημένους. Σ’ αυτούς αναμφίβολα συμπεριλαμβάνονται κληρικοί υψηλού επιπέδου και κύρους, που διαχειρίζονται τις τύχες μια τόσο μεγάλης και σπουδαίας χώρας.

Δεν υπάρχει καλύτερη απόδειξη γι’ αυτό από τη σύγκριση με την «τύχη» των υπόλοιπων χωρών της περιφέρειας που ισοπεδώθηκαν και διαμελίστηκαν από τις ΗΠΑ και τους νατοϊκούς συμμάχους. Οι συνομιλητές μας συμφωνούν ότι σε περίπτωση που έπαυε να υπάρχει η εξωτερική απειλή σε βάρος του Ιράν, θα επιταχύνονταν οι αλλαγές στην κατεύθυνση του περαιτέρω εκδημοκρατισμού.

Βέβαια, υπάρχουν και οι δυνάμεις που επιζητούν την προσκόλληση στη Δύση, πάση θυσία (κάτι ανάλογο με την αμερικανο-ευρωδουλεία στην Ελλάδα). Αυτό που εύστοχα είχε διατυπώσει στη δεκαετία του 1950 ο Αλί Αχμάντ μιλώντας για «δυτικίωση (occidentosis), όπως λέμε φυματίωση (tuberculosis)».

Ένας διανοούμενος που ξεκίνησε από την Αριστερά και εξελίχθηκε σε σφοδρό επικριτή της διαβρωτικής ξενομανίας θέτοντας ενώπιον των ευθυνών τους την ιντελιγκέντσια και τον κλήρο. «Οι δυτικοί επιτίθενται σαν τα ζιζάνια στο σiτάρι. Από μέσα. Ο μόνος δρόμος για το Ιράν είναι να καλλιεργήσει τον πολιτισμό του και να χτίσει τα δικά του εργοστάσια».

Ρίζες της κουλτούρας


Η ιστορική πορεία του Ιράν έχει πάρα πολλές στροφές, ανατροπές και διακυμάνσεις. Σε κάθε εποχή και φάση, η δυναστεία, ο κατακτητής και κάθε ηγεσία καθόριζε ή επηρέαζε καταλυτικά την αναβάθμιση ή την υποβάθμιση, την ευθύγραμμη ή την ελικοειδή, την πρωτοποριακή ή την οπισθοδρομική εξέλιξη του πολιτισμού σε μια διαρκώς –λόγω εισβολών- μεταβαλλόμενη επικράτεια. Μέσα στους αιώνες, η σκληρότητα διαδέχεται την ηπιότητα, η ήττα τον θρίαμβο, η αστάθεια τη σταθερότητα, το χάος και η μιζέρια την ευημερία και τη συνοχή, και αντιστρόφως.

Στο Ισφαχάν, δίπλα στο ποτάμι, περνώντας από μια θρησκευτική γιορτή, μας προσκάλεσαν να φάμε μαζί τους… (φωτο Στ. Ελληνιάδη)

Πολλά από τα ζητήματα που είναι σήμερα υπαρκτά και δισεπίλυτα έχουν βαθιές ρίζες στο κοντινό και μακρινό παρελθόν. Για παράδειγμα, γύρω στο 1700, επί βασιλείας του σάχη Σουλτάν Χοσεΐν παραμερίζεται η σούφικη παράδοση κοινωνικής και πνευματικής ανοχής και εφαρμόζεται με καταναγκαστικά μέτρα η δογματική προσέγγιση του επικεφαλής ιερέα της αυλής Μοχαμέντ Μπακέρ Ματζλεσί με αποτέλεσμα «μέσα σε ένα χρόνο να κλείσουν οι ταβέρνες, τα καφενεία και οι οίκοι ανοχής και να απαγορευτούν δημόσια η μουσική, ο χορός και τα τυχερά παιχνίδια, ακόμα και το πέταγμα του αετού. Οι γυναίκες έπρεπε να μένουν στο σπίτι, να φέρονται με εγκράτεια, να μην συναναστρέφονται με άντρες έξω από την οικογένειά τους, να φορούν την ισλαμική ενδυμασία…» (Michael Axworthy: A History of Iran – Empire of the mind).

Στη νεότερη εποχή, κατά τη σύντομη περίοδο 1941-1953, η ελευθερία και η καλλιτεχνική δημιουργία (40 θέατρα λειτουργούσαν στην Τεχεράνη) λήγει με την ανατροπή του Μοχαμάντ Μοσαντέκ. Όταν εθνικοποιούνται τα ιρανικά πετρέλαια, η Βρετανία εμπλέκει τις ΗΠΑ που ανατρέπουν βίαια τον Μοσαντέκ και με τη μυστική αστυνομία ΣΑΒΑΚ, που καθοδηγείται από τη CIA και την ισραηλινή Μοσάντ, εξαπολύουν πογκρόμ εναντίον των μελών του Εθνικού Μετώπου και του κομμουνιστικού κόμματος Τουντέχ που πάλευαν για την ανεξαρτησία του Ιράν. Από το 1979, που ανατρέπεται ο σάχης με λαϊκή επανάσταση, αρχίζει μια νέα περίοδος με πολλές επιθέσεις από τις ΗΠΑ, το Ιράκ, το Ισραήλ και τη Σαουδική Αραβία και πολλές ενδοϊρανικές τριβές, συγκρούσεις και διωγμούς που οφείλονται σε πολλούς εσωτερικούς και εξωτερικούς παράγοντες. Στις μέρες μας, ο Τραμπ, το καθεστώς Νετανιάχου και η συμμαχία που έχει συνάψει η Σαουδική Αραβία, στρέφονται με νέα ένταση εναντίον του Ιράν, έχοντας αποτύχει να διαλύσουν τη χώρα χρησιμοποιώντας –παλιότερα- το Ιράκ, επιβάλλοντας πολυετείς οικονομικές κυρώσεις, κάνοντας σαμποτάζ κ.λπ.

Δολιοφθορά και παραπληροφόρηση


Παρατηρώντας ότι δεν υπήρχαν μηχανές μεγάλου κυβισμού ανάμεσα στις χιλιάδες μοτοσικλέτες που κυκλοφορούν σαν μυρμήγκια στην Τεχεράνη, με έκπληξη μάθαμε ότι είναι απαγορευμένες πάνω από τα 250 κ. στο πλαίσιο των μέτρων για την αποτροπή πολιτικών δολοφονιών. Ξένες μυστικές υπηρεσίες, οι Ιρανοί αναφέρουν τη CIA και τη Μοσάντ, χρησιμοποίησαν εκτελεστές εποχούμενους σε μεγάλες μοτοσικλέτες για να δολοφονήσουν πολλούς επιστήμονες που εργάζονταν στο πυρηνικό πρόγραμμα της χώρας. Οι ίδιες μυστικές υπηρεσίες «μόλυναν» τα ηλεκτρονικά κυκλώματα του πυρηνικού προγράμματος του Ιράν με ένα «σούπερ ιό» προκαλώντας σημαντική καθυστέρηση στην εξέλιξή του. Εξ αποστάσεως και με μεγάλη δόση παραπληροφόρησης είναι πολύ δύσκολο να αξιολογήσεις όλες αυτές τις «λεπτομέρειες» και να τις συνδέσεις με άλλες πτυχές της πολιτικής.

Γιατί είστε τόσο προκατειλημμένοι για το Ιράν; μας ρώτησε ένας δάσκαλος. Γιατί δεν μαθαίνουμε τίποτα κατ’ ευθείαν από σας, του απάντησα. Οι πληροφορίες έρχονται παραποιημένες. Μεταδίδονται μέσω των διεθνών δικτύων και φτάνουν στους αποδέκτες «πειραγμένες», περασμένες μέσα από πολλά φίλτρα τα οποία διαμορφώνουν μια συγκεκριμένη εικόνα. Την εικόνα που θέλουν τα μητροπολιτικά κέντρα εξουσίας να έχει ο πολίτης για το Ιράν. Για τον πολίτη στη Δύση, το Ιράν δεν διαφέρει από τη Σαουδική Αραβία. Και η Σαουδική Αραβία, ως σύμμαχος της Δύσης, βρίσκεται υπό ένα καθεστώς ευμενούς μεταχείρισης από τις κυβερνήσεις και τα ΜΜΕ, ενώ το Ιράν, ως αντίπαλος, βρίσκεται υπό ένα καθεστώς δυσμενούς μεταχείρισης.

Το Ιράν δεν είναι σοσιαλιστικό. Ούτε έχει λύσει όλα τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι σύγχρονες κοινωνίες. Ούτε έχει καταργήσει τη θανατική ποινή. Είναι, όμως, μια χώρα με σπουδαίο πολιτισμό, πανάρχαιο και σύγχρονο. Ένα μεγάλο κράτος με πολλές κουλτούρες, με καλλιεργημένους ανθρώπους, με ορμητική νεολαία, με επίγνωση της αξίας του, αποφασισμένο να αντιμετωπίσει τους δαίμονες που το απειλούν και να μην έχει την «ατυχία» των γειτόνων που διαμελίστηκαν από τους δυτικούς εισβολείς, των λαών που βλέπουν τα μνημεία τους να ισοπεδώνονται, την κληρονομιά τους να λεηλατείται και τις κοινωνίες τους να διαλύονται. Το Ιράν, με θυσίες, αλλά και άποψη, κρατάει…

Διαβάστε: Μέρος Α Μέρος Β Μέρος Γ Μέρος Δ Μέρος Ε

Πηγή: e-dromos.gr



Δρόμος της Αριστεράς: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »