Δευτέρα, 25 Ιουνίου 2018

Μετασοβιετικό σκάκι στην Αθήνα

Άρης Χατζηστεφάνου



Ο Κασπάροφ τα βλέπει όλα άσπρα και μαύρα

Ανατόλι Καρπόφ


Η ευφυέστατη ιδέα του Φωκά Ευαγγελινού να σκηνοθετήσει μια χοροθεατρική αναπαράσταση μιας σκακιστικής μάχης που έδωσε το 1993 ο Γκάρι Κασπάροφ με τον Ανατόλι Καρπόφ ξύπνησε ορισμένα σκακιστικά φαντάσματα του παρελθόντος. Δύο από τους σημαντικότερους αθλητές της παγκόσμιας ιστορίας ακολούθησαν διαφορετικούς πολιτικούς δρόμους πριν και μετά τη διάλυση της Σοβιετικής Ενωσης.

Από το 1984, την πρώτη φορά που κάθισαν μπροστά σε μια σκακιέρα για τον τίτλο του παγκόσμιου πρωταθλητή, ο Ανατόλι Καρπόφ και ο Γκάρι Κασπάροφ γνώριζαν ότι θα ήταν αντίπαλοι για το υπόλοιπο της ζωής τους. Εκείνη η μάχη κράτησε πέντε μήνες και έληξε μόνο με την παρέμβαση της Διεθνούς Σκακιστικής Ομοσπονδίας που έκρινε ότι αν συνέχιζαν θα μετέτρεπαν το σκάκι από ένα άθλημα της διάνοιας σε έναν αγώνα φυσικής αντοχής – γεγονός που παρεμπιπτόντως θα ευνοούσε τον νεαρότερο Κασπάροφ.

Οι δύο Σοβιετικοί υπεραθλητές συμβόλιζαν δύο διαφορετικούς κόσμους στο σκακιστικό στερέωμα. Ο Καρπόφ ήταν γνωστός για τον στρατηγικό σχεδιασμό του με τον οποίο επιζητούσε να κερδίζει μικρά πλεονεκτήματα στη σκακιέρα μέχρι να εντοπίσει το πρώτο λάθος του αντιπάλου του και να τον συντρίψει – τεχνική που του έδωσε το παρατσούκλι «βόας σφιγκτήρας». Αντίθετα ο Κασπάροφ δεν δίσταζε να θυσιάζει κομμάτια προκειμένου να ανοίξει τον δρόμο για μια ολομέτωπη επίθεση. Αυτό που πραγματικά χώριζε όμως τον Ανατόλι και τον Γκάρι δεν ήταν ούτε η τεχνική τους ούτε η δίψα τους για τον τίτλο του καλύτερου σκακιστή στον πλανήτη (και ίσως στην Ιστορία). Ηταν δύο διαφορετικά πολιτικά ζώα.

Αν και υπήρξαν και οι δύο μέλη του Κομμουνιστικού Κόμματος της πρώην ΕΣΣΔ, ο πρώτος κατάφερνε να μην ενοχλεί με την παρουσία του τη Μόσχα, ενώ ο δεύτερος είχε μετατραπεί από πολύ νωρίς σε μαύρο πρόβατο. Παρατηρώντας εκ των υστέρων τις σκακιστικές τους μάχες αρκετοί αναλυτές υποστήριξαν ότι η «κόπωση» που άρχισε να χαρακτηρίζει τον Καρπόφ από τα μέσα της δεκαετίας του ’80, συνέπεσε με την κόπωση ενός ολόκληρου καθεστώτος, το οποίο κατέρρευσε τελικά στις αρχές της δεκαετίας του ’90. Και τότε ο Κασπάροφ ήταν εκεί για να του δώσει τη χαριστική βολή: στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του 1990 ο Καρπόφ κατέβηκε με τη σημαία της Σοβιετικής Ενωσης και το σφυροδρέπανο, ενώ ο Κασπάροφ με τη σημαία της Ρωσίας. «Ο αντίπαλός μου συμβολίζει "τις δυνάμεις του καθεστώτος"», έλεγε εκείνες τις ημέρες ο Γκάρι. «Ο Κασπάροφ τα βλέπει όλα σε άσπρο και μαύρο, εγώ βλέπω και άλλα χρώματα», απαντούσε ο Ανατόλι.

Μετά την οριστική διάλυση της ΕΣΣΔ ο Κασπάροφ θα αγκαλιάσει το ληστρικό καθεστώς του Μπόρις Γέλτσιν και έτσι θα κερδίσει μια θέση στην καρδιά της Ουάσινγκτον, που εκείνη την εποχή επιχειρούσε το μεγαλύτερο πλιάτσικο στις πλουτοπαραγωγικές πηγές της χώρας. Τα επόμενα χρόνια τον συναντάμε δίπλα σε υπερσυντηρητικά ιδρύματα ερευνών, όπως το Center for Security Policy, το οποίο κατηγορείται ότι διαδίδει θεωρίες συνωμοσίας σχετικά με την «ισλαμική απειλή» στη Δύση. Σταδιακά όμως ξεκινά και η ολομέτωπη σύγκρουσή του με τον Πούτιν μέσα από σειρά πολιτικών σχηματισμών και συνασπισμών με τους οποίους θα σκεφτεί να διεκδικήσει, ανεπιτυχώς, και την προεδρία της Ρωσίας.

Για τον Πούτιν ο Κασπάροφ αποτελούσε ένα ακόμη ενοχλητικό στοιχείο που, όπως και οι δεκάδες ΜΚΟ που χρηματοδοτούνταν από την Ουάσινγκτον, είχε έναν και μόνο στόχο: την ανατροπή καθεστώτος. Για τον λόγο αυτό ο πρώην παγκόσμιος πρωταθλητής θα βρεθεί πολλές φορές στο στόχαστρο κρατικών αλλά και παρακρατικών μηχανισμών που, όπως ο ίδιος υποστηρίζει, απειλούν ακόμη και τη ζωή του.

Την ίδια περίοδο ο Καρπόφ επιχειρεί απλώς να αποκαταστήσει τη χαμένη σκακιστική αίγλη της Ρωσίας. Και για να το πετύχει χρειάζεται να παλέψει με θεούς, δαίμονες και μερικούς… εξωγήινους. Ο δρόμος που ακολουθεί για να το πετύχει περνά μέσα από τη Διεθνή Σκακιστική Ομοσπονδία, την προεδρία της οποίας αποφασίζει να διεκδικήσει το 2010. Η θέση όμως θα παραμείνει στον εκκεντρικό Ρώσο Κιρσάν Νικολάεβιτς Ιλιουμτζίνοφ, ο οποίος υποστήριζε ότι έχει μετενσαρκωθεί 69 φορές και ότι ένα απόγευμα δέχθηκε την επίσκεψη εξωγήινων με κίτρινες στολές, οι οποίοι τον κάλεσαν στο διαστημόπλοιό τους.

Η στρατηγική του βόα σφιγκτήρα πάντως δεν φαίνεται να προσφέρει ιδιαίτερη δημοσιότητα στον Καρπόφ. Παρά το γεγονός ότι για χρόνια παρέμενε ο δεύτερος σημαντικότερος σκακιστής στον κόσμο, το άστρο του είχε σβήσει οριστικά για τα διεθνή μέσα ενημέρωσης. Αντίθετα ο Κασπάροφ, ακόμη και όταν έχασε τον τίτλο του παγκόσμιου πρωταθλητή, παρέμεινε «σούπερ σταρ». Γι' αυτόν όμως το σκάκι αποτελούσε πλέον μια επιχείρηση που μπορούσε να του αποφέρει εκατοντάδες χιλιάδες ή ακόμη και εκατομμύρια δολάρια. Ακόμη και η πολύκροτη μάχη του με τον υπερ-υπολογιστή Deep Blue της IBM (την οποία ο Κασπάροφ θα χάσει ύστερα από σειρά ύποπτων λαθών και παραβλέψεων) θυμίζει περισσότερο μια καλοσχεδιασμένη διαφημιστική εκστρατεία.

Μέσα σε μερικές μόνο δεκαετίας το σκάκι που υπηρέτησαν οι Καρπόφ και Κασπάροφ θα μετατραπεί από εργαλείο της ψυχροπολεμικής αντιπαράθεσης σε σύμβολο της πτώσης της πρώην ΕΣΣΔ και αργότερα σε ένα ακόμη εμπορικό προϊόν. Και σε αυτό το παιχνίδι ο Κασπάροφ επέδειξε και πάλι μεγαλύτερη ικανότητα επιβίωσης.

*Η παράσταση του Φωκά Ευαγγελινού πραγματοποιήθηκε στις 21-22 Ιουνίου στο Summer Nostos Festival

Πηγή: efsyn.gr



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Εκ πρώτης όψεως είναι ξεφτίλα χαμένε, α χαμένε…

Σωκράτης Μαντζουράνης


Τι να λέμε τώρα…

Αυτή η συσσωρευμένη λαϊκή εμπειρία, η «λαϊκή σοφία», είναι γκαραντί πράγμα.

Ο κλέφτης και ο ψεύτης τον πρώτο χρόνο χαίρεται, προειδοποιεί –αν και συχνά χαίρονται πολύ περισσότερο.

Ήδη πέρασαν τρία χρόνια και απ’ ό,τι φαίνεται η «χαρά του ψεύτη» βρίσκεται στα τελειώματα.

Η δυνατότητα για κόλπα, δολιχοδρομίες, κυβιστήσεις, υποσχέσεις, «παροχές», όχι μόνο ξόδεψαν την αποκοιμιστική τους ικανότητα, αλλά γίνονται μπούμερανγκ για τους εμπνευστές τους.

Η επίκληση της αριστεροσύνης δεν μπορεί να μανιπουλάρει τα λαϊκά όνειρα. Ούτε καν ψευδαισθήσεις δεν παράγει πια.

Το «ηθικό πλεονέκτημα της αριστεράς» ξοδεύτηκε, ξεφτιλίστηκε γρήγορα και κατάντησε πλεονέκτημα της δεξιάς.

Το «αριστερό πρόσημο» από σύνθημα έγινε πρωτοσέλιδο σε κίτρινες εφημερίδες και επιχείρημα της Μέρκελ πως ο καπιταλισμός όλα τα λειαίνει, όλα τα μασάει.

Η «καθαρή έξοδος» από τα «μνημόνια» έγινε «επιτήρηση», η «ανάπτυξη» παραδόθηκε στην καλή διάθεση των «αγορών», τις οποίες εναγωνίως προσπαθούν να πείσουν πως δεν θα τις δυσαρεστήσουν ποτέ στο μέλλον.

Από το «ένας άλλος κόσμος είναι εφικτός» περάσαμε σε τρία χρόνια στο «ζήσαμε και δυσκολότερα, την υγειά μας να έχουμε».

Η πολυπαιγμένη κωμωδία «αριστεροί» βουλευτές να ψηφίζουν μέτρα που δεν θέλουν και δεξιοί βουλευτές να καταψηφίζουν μέτρα που είναι δικά τους, ούτε τους αριστερούς αποκοιμίζει πια, ούτε τους δεξιούς συσπειρώνει, ούτε δίνει πολιτικό χρόνο σε κανέναν.

Τα προβλήματα δεν αφήνουν πια κανένα περιθώριο για ταρζανιές.

Τελικά, μια επιλογή τους έμεινε: Καινούργια προσωπεία και γιούρια για την «καρέκλα». Για την εξουσία αδερφές και αδέρφια βεβαίως.

Και τούτη η καρέκλα, στις σημερινές πολιτικές συνθήκες, έχει προαπαιτούμενο: Πολιτικές συνεργασίες. Ευρύτερες συμμαχίες. Πολιτικό πάρε-δώσε και «ανανέωση».

Πες το εθνική συνεννόηση, πες το Δημοκρατικό Μέτωπο, μία είναι η ουσία: Η μακροημέρευση του Συστήματος.

Και όπως έλεγε ο αξέχαστος Χάρρυ Κλυνν: Δώσε βάση να πούμε. Από ’δω αρχίζει το νόημα. Αν δεν το πιάσεις το ’χασες.

Και τα πράγματα τώρα ζορίζουν.

Όχι γιατί κανείς τους θέλει κάτι άλλο, όχι γιατί έχουν καμιά ουσιαστική διαφορά, όχι γιατί υπάρχει ένας Λαός, μια «Δημοκρατία», ή μια Βουλή.

Γιατί απλά τα «μαγαζάκια» θέλουν να εξασφαλίσουν μια «καρέκλα» της εξουσίας.

Όμως τα προβλήματα είναι παρόντα, πανάθεμα τα, και απαιτούν λύσεις, λύσεις συμφέρουσες και αρεστές στα αφεντικά-θεσμούς.

Οι συντάξεις πρέπει να μειωθούν, τα Σκόπια να μπουν στο ΝΑΤΟ, το ΝΑΤΟ να μακελέψει τα Βαλκάνια, οι «αγορές» να κερδοσκοπούν και οι «εκπρόσωποι» του λαού να παραμείνουν υπάκουοι και εύκαμπτοι.

Έπιασε το νόημα το παλικάρι κι αφού ο… λίγος Κούλης μπήκε οικειοθελώς στο pay-roll της Κουμουνδούρου, άρχισε τα σούρτα-φέρτα, μπας και μαζέψει στο μαγαζί τις «δημοκρατικές δυνάμεις» του τόπου.

Αυτές τις «δυνάμεις» που τόσα χρόνια λεηλάτησαν τη χώρα.

Το γνωστό επικοινωνιακό δρομολόγιο (μια Αβάνα, μια Τραμπ, μια Σκοπευτήριο, μια ΣΕΒ, μια Μακρόνησο, μια ΔΝΤ) μεταφέρεται τώρα στο εσωτερικό, γιατί εκλογές έχουμε και οι δημοσκοπήσεις δεν μας πάνε καλά και οι μονοκομματικές κυβερνήσεις και οι αυτοδυναμίες είναι γλυκιά ανάμνηση.

Το απαράδεκτο λιντσάρισμα του Μπουτάρη του ήρθε γάντι, καπάκι και ο θάνατος του αγαπημένου Χάρρυ Κλυνν, από κοντά και η επέτειος της δολοφονίας του Λαμπράκη. Το σκηνικό στημένο και η περατζάδα για προεκλογικές «σηματοδοτήσεις» ευκολάκι.

Ο Μπουτάρης ανακηρύσσεται «σύμβολο ενός ολόκληρου δημοκρατικού προοδευτικού μετώπου» κι εκείνος να τους πετά κατάμουτρα ότι «η Ελλάδα είναι η τελευταία Σοβιετικού τύπου οικονομία».

Επόμενος σταθμός η κηδεία του Χάρρυ Κλυνν με το πλήθος και αμέσως μετά το μνημείο του Λαμπράκη που είναι ανήμπορος να φωνάξει: Τι δουλειά έχεις εδώ αγόρι μου;

«Έντονη η πολιτική σηματοδότηση του Τσίπρα» είπαν τα κανάλια για τούτη την πολιτική περατζάδα.

Όντως.

Σηματοδοτεί με ανάγλυφο τρόπο τον απόλυτο διασυρμό όλων όσων μάτωσε η Αριστερά να μαζέψει στο λαϊκό σεντούκι των αξιών της.

Όμως το αριστερό διευθυντήριο πανηγυρίζει και ο Κλυνν αναφωνεί:

– Ποιος χαίρεται ρε χαμένε;

– Κανείς δεν χαίρεται…

Πηγή: e-dromos.gr



Σωκράτης Μαντζουράνης: Σχετικά με τον Συντάκτη




Διαβάστε Περισσότερα »

Ο Ερνέστο Σάμπατο και η ζωή ως αλγόριθμος

Γιώργος X. Παπασωτηρίου


«Έχει κάποιο νόημα η ζωή; Τι σημαίνει ο θάνατος; Είμαστε μία αιώνια ψυχή ή απλώς μία συσσώρευση μορίων από αλάτι και χώμα; Υπάρχει Θεός ή δεν υπάρχει; Αυτά είναι σίγουρα σημαντικά προβλήματα. Όλα τα υπόλοιπα, όπως ο νόμος της βαρύτητας, η ατμομηχανή, οι δορυφόροι του Δία, ως και ο κύριος Καντ με τις περιβόητες κατηγορίες του, σωστά λέει ο Καμύ, είναι στο βάθος ένα παιχνίδι για μικρά παιδιά. Στο διάβολο η καθαρή σκέψη και η οικουμενικότητα των νόμων της! (...) Τι σημασία έχει αν η Καθαρή Σκέψη είναι οικουμενική και αφηρημένη, όταν Αυτός-που-διαλογίζεται δεν είναι ένας θεός, αλλά ένας φουκαράς που ξέρει ότι πρόκειται να πεθάνει και ότι από αυτόν το δικό του σαρκικό θάνατο δεν θα μπορέσει να τον σώσει ο Καντ με όλες του τις κατηγορίες; Τι σόι είναι αυτή η περίφημη γνώση που μας αφήνει μόνους απέναντι στο θάνατο;».

Διερωτήσεις ενός φυσικού επιστήμονα που τολμά να κοιτάξει κατευθείαν τον ήλιο και το θάνατο, βιώνοντας το γεγονός του Δεύτερου Παγκοσμίου Πολέμου ως την «κρίση ολόκληρου του πολιτισμού που βασίζεται στον ορθό λόγο και τη μηχανή». Ο Ερνέστο Σάμπατο βιώνει την οικουμενική κρίση ως βαθιά προσωπική· το 1938, θα βρεθεί στα πρόθυρα της τρέλας και αηδιασμένος από τον τεχνικό πολιτισμό, όπως λέει ο ίδιος, θα φύγει, με τη γυναίκα του και το παιδί τους, «από τη φωτεινή πόλη με τους πύργους -όπου βασιλεύουν η βεβαιότητα και η τάξη- προς αναζήτηση μιας ηπείρου γεμάτης κινδύνους, όπου κυριαρχεί η εικασία». Σε μια καλύβα στην οροσειρά της Κόρντοβας, αυτός ο θαυμαστής του Αρτό, αντί να αυτοκτονήσει ή να τρελαθεί, καταβυθίζεται στη συγγραφή και την απελπισμένη διερεύνηση της αλήθειας, της βαθιάς και πλούσιας σε αντιφατικότητα πραγματικότητας, καθώς και στην αναζήτηση της σωτηρίας της ανθρώπινης ύπαρξης. Από πού θα έρθει όμως αυτή; Από τους ήρωες σαν τον Τσε Γκεβάρα, από τους ποιητές σαν τον Ρεμπό και τον Χέλντερλιν, από τους καλλιτέχνες σαν τον Βαν Γκογκ, τον Γκόγια και τον Μπραμς, απαντά ο ρομαντικός και βιωματικά αναρχικός Ερνέστο Σάμπατο.

Το ξόδι της αυστηρής επιστήμης


Το «Ον και το Σύμπαν», που θα γράψει χαμένος στα βουνά, είναι η επανάθεση της προβληματικής για την ανθρώπινη ύπαρξη, όπως συμβαίνει στις εποχές που μια συγκεκριμένη θέαση του κόσμου χάνεται και όλα μοιάζουν εκ νέου ανοίκεια και ο άνθρωπος μένει άστεγος και μόνος, είναι το «αντίο» του Σάμπατο στη φυσική, ο επικήδειος της μαθηματικοποιημένης σκέψης που εξοβελίζει ό,τι είναι ανθρώπινο, όπως τα συναισθήματα, τα πάθη και τις αντιφάσεις της τραγικής γνώσης· είναι το ξόδι της αυστηρής επιστήμης που ομνύει στην ποσότητα και τους αριθμούς, θεωρώντας ψευδαίσθηση ό,τι δεν μπαίνει στη ζυγαριά της, όπως οι ηθικές αξίες, η συγκίνηση και το πάθος της ζωής· είναι η πλήρης εναντίωση στην επιστήμη-μαγεία και στη νέα λαϊκή θρησκεία της «Αφαίρεσης», βάσει της οποίας θα επέλθει, δήθεν, η συλλογική ευημερία και η ενοποίηση ανθρώπων και λαών μέσω της επιστήμης, ενώ στην πραγματικότητα αυτή χρησίμευσε μόνο για την αμοιβαία καταστροφή, για τις γκιλοτίνες και τα στρατόπεδα συγκέντρωσης που χρησιμοποίησαν όλοι αυτοί «που θεωρούνται λάτρεις της Ανθρωπότητας». Όπως ο Πασκάλ, που εγκατέλειψε τα μαθηματικά για να γίνει στο τέλος μυστικιστής, έτσι και ο Σάμπατο από φυσικός θα γίνει λογοτέχνης. Αλλά πριν γίνει η μετάβαση αυτή και «η μεταμόρφωση των πεποιθήσεών του», θα εντοπίσει την αιτία των δεινών του σύγχρονου ανθρώπου στον «Τζένγκις Καντ, (αυτόν τον) βάρβαρο κατακτητή και Γερμανό φιλόσοφο».

Η σημερινή κρίση, έγραφε ο Ερνέστο Σάμπατο στις αρχές της δεκαετίας του 40, δεν είναι μόνο κρίση του καπιταλιστικού συστήματος, αλλά μιας αντίληψης για τη ζωή και τον άνθρωπο που εμφανίστηκε στη Δύση με την Αναγέννηση και η οποία δημιουργήθηκε από τρεις αντινομίες: ενα ατομικιστικό κίνημα που κατέληξε στη μαζικοποίηση, ένα νατουραλιστικό κίνημα που κατέληξε στη μηχανή και ένα ανθρωπιστικό κίνημα, που κατέληξε στην απανθρωποποίηση. Και οι τρεις περιπτώσεις δεν είναι παρά όψεις της μέγιστης αντίφασης που είναι η απανθρωποποίηση της ανθρωπότητας και η οποία είναι το αποτέλεσμα δύο δυναμικών, αμοραλιστικών δυνάμεων: του χρήματος και του ορθού λόγου. Με άλλα λόγια, μόλις η αστική τάξη φτάνει στη φάση της επιστήμης, χρειάζεται ένα ορθολογικό και αφηρημένο σχήμα, για να συνδέσει τα γεγονότα κι έτσι ιδιοποιείται το θέμα της Αφαίρεσης. Το Χρήμα και ο Ορθός Λόγος θα παραχωρήσουν την κοσμική εξουσία στον άνθρωπο, χάρη στην Αφαίρεση. Από τα ευκόλως αντιληπτά «μήλα του Νεύτωνα» φθάνουμε στους ακατάληπτους τανυστές και τις γεωδαισιακές του Αϊνστάιν, από το συγκεκριμένο προϊόν, όπως ένα δημητριακό, στην ισχύ του χρηματιστή που δεν έχει δει ποτέ του ένα κόκκο σταριού· οι λογάριθμοι θα αντικαταστήσουν τα ρόπαλα και οι συναλλαγματικές τις ράβδους χρυσού. Αλλά το παράδοξο είναι ότι, ενώ η τεχνική και ωφελιμιστική όψη της θετικής επιστήμης προέρχεται από την ίδια την αστική τάξη, η θεωρητική της πλευρά, η ιδέα δηλαδή για μια ορθολογική οργάνωση του Σύμπαντος, προέρχεται από την Εκκλησία και συγκεκριμένα το σχολαστικισμό. Η διαπλοκή που προκύπτει έχει ως αποτέλεσμα όλα τα αρχικά θέματα να περιπλακούν, πλέον, με τέτοιο τρόπο ώστε να μη διακρίνονται ευκρινώς οι πρακτικές ανησυχίες από τις μεταφυσικές, ο Πλάτωνας από τον Αριστοτέλη και η σχολαστική ξηρασία από τη συγκεκριμένη διαίσθηση.

Οι θεμελιωτές της θετικής επιστήμης από τον απέραντο πλούτο του υλικού κόσμου απομόνωσαν μόνο «τα ποσοτικά μετρήσιμα μεγέθη» και έτσι ό,τι δεν δύναται να υπολογιστεί με βάση τη μάζα, το βάρος, το γεωμετρικό σχήμα, τη θέση και την ταχύτητά του θα βρεθεί έξω από τη σφαίρα του πραγματικού. Με αυτό τον τρόπο σχηματίσθηκε η πεποίθηση ότι η φύση «είναι γραμμένη με μαθηματικούς χαρακτήρες», ενώ στην πραγματικότητα δεν πρόκειται για τη φύση, αλλά για τη μαθηματική δομή της. Ετσι, η «μαθηματική γλώσσα», αντί να εκφράσει τον απέραντο πλούτο της φύσης, εξέφρασε εν τέλει το «πυθαγόρειο φάντασμά της», σύμφωνα με το οποίο ένας εκ γενετής κωφάλαλος μπορεί να απολαύσει μια μουσική εξετάζοντας την παρτιτούρα της. Οι συγκινήσεις, τα συναισθήματα, τα βιώματα και οι μεταφυσικές αγωνίες, ο έρωτας και η ομορφιά έγιναν παγωμένα σύνολα ημιτόνων, λογαρίθμων και τριγώνων, για να εξοβελιστούν, τελικά, στο χώρο των αυταπατών από τη, «φυσικο-μαθηματικής νοοτροπίας», φιλοσοφία του Καρτέσιου, κατά την οποία ο άνθρωπος θα μπορεί να ζει μόνο «με την παρότρυνση της νόησης»! Η ελεύθερη βούληση κατέστη ψευδαίσθηση οφειλόμενη «στην άγνοια των άπειρων αιτιών που διέπουν την κίνηση του Παγκόσμιου Ρολογιού» και έτσι ο «μηχανικός ντετερμινισμός» επεκτάθηκε και στην ανθρώπινη ψυχή. Εν τέλει, ο Ορθός Λόγος, αυτή η κινητήρια δύναμη της επιστήμης, για να «δει» και να κατακτήσει το Σύμπαν εκτόπισε παντελώς το Εγώ και γέννησε μια νέα ανορθολογική πίστη, καθώς ο άνθρωπος, χαμένος μέσα στο χάος των αφηρημένων συμβόλων, αντικατέστησε την κατανόηση με το θαυμασμό της νέας μαγείας. Η ζωή έγινε ένας αλγόριθμος.

Στον 20ό αιώνα, γράφει ο Σάμπατο στο «Άνθρωποι και γρανάζια», που είναι η δεύτερη συλλογή δοκιμίων του (1951), ο κόσμος θα φτάσει στις έσχατες συνέπειες του τεχνολατρικού πολιτισμού, καθώς «η αφαιρετική ενοποίηση», που οδήγησε «στο μαθηματικό φάντασμα της πραγματικότητας», καταλήγει τώρα στη «φαντασιακή κοινωνία» που αποτελείται από «ανθρώπους-πράγματα», ενώ από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης θα προσφερθεί η ψευδαισθησιακή, «συλλογική πραγματοποίηση του Μεγάλου Ονείρου» που θα ενταφιάσει τον αναγεννησιακό άνθρωπο και θα αφήσει στη θέση του τον «άνθρωπο-εξάρτημα».

Συμφιλίωση με την κοινότητα


Αλλά ο άνθρωπος δεν είναι ούτε μαριονέτα ούτε πιόνι, αλλά ούτε και κάτι που είναι μόνο αφηρημένο: «το ανθρώπινο είναι κάτι παραπάνω από αυτό: είναι το αφηρημένο και το συγκεκριμένο, το ορθολογικό και ανορθολογικό, η μηχανή και η φύση, η επιστήμη και η Τέχνη»· η λογική ισχύει για τις στατικές οντότητες και όχι για τη ζωή που είναι μια μόνιμη μεταμόρφωση και συνεπώς μια μόνιμη άρνηση. Και η ελπίδα, σήμερα, βρίσκεται στον αγώνα για μια νέα σύνθεση: «όχι μια απλή ανάσταση του ατομικισμού, αλλά τη συμφιλίωση του ατόμου με την κοινότητα· όχι τον εκτοπισμό του ορθού λόγου και της μηχανής, αλλά στον αυστηρό περιορισμό στα εδάφη που τους αναλογούν (...) Το βασίλειο του ανθρώπου δεν είναι ο στενόχωρος και αγχωτικός χώρος του ίδιου του εγώ, ούτε η αφηρημένη κυριαρχία της συλλογικότητας, αλλά εκείνη η ενδιάμεση ζώνη στην οποία συνηθίζουν να λαμβάνουν χώρα ο έρωτας, η φιλία, η κατανόηση, η συμπόνια. Μόνο η παραδοχή αυτής της αρχής θα μας επιτρέψει να θεμελιώσουμε αυθεντικές κοινότητες, αντί για κοινωνικές μηχανές».

*Το κείμενο αυτό δημοσιεύτηκε στην ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ (ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ) - 07/09/2001

Πηγή: artinews.gr



Γιώργος X. Παπασωτηρίου: Σχετικά με τον συντάκτη




Διαβάστε Περισσότερα »

Ο Ερντογάν έχει σχέδιο

Νίκος Ταυρής


Οι μεγαλοκρατικές στοχεύσεις του τουρκικού επεκτατισμού


Από την άνοδό του στην εξουσία πριν 15 χρόνια, ο Ερντογάν άρχισε να θέτει μεθοδικά τις βάσεις ώστε η Τουρκία να αναδειχθεί σε μεγαλοκρατική δύναμη με διεθνή ρόλο. Παρά την κατά καιρούς οξεία ρήξη του με το κεμαλικό και στρατιωτικό κατεστημένο, επιβίωσε και δυνάμωσε συνδυάζοντας μια σειρά κινήσεις: συνέδεσε μεταξύ τους και προώθησε τα πιο δυναμικά τμήματα της τουρκικής αστικής τάξης, καλλιέργησε εσωτερικές και εξωτερικές συμμαχίες, και έπαιξε καθοριστικό ρόλο στη δημιουργία ενός κοινωνικού μπλοκ που τον στηρίζει στις κρίσιμες στιγμές. Ταυτόχρονα, έθεσε τις βάσεις μιας σχεδιασμένης οικονομικής ανάπτυξης, που είναι απαραίτητη υλική βάση για την προώθηση του τουρκικού επεκτατισμού και όρος για να βρεθεί η Τουρκία πιο κοντά στο στόχο μιας αποφασιστικής στρατηγικής αναβάθμισής της.

Ο Ερντογάν και οι δυνάμεις που συσπειρώνονται γύρω του πήραν σημαντικά ρίσκα προκειμένου να αξιοποιήσουν τις μεγάλες γεωπολιτικές αλλαγές των τελευταίων χρόνων στην ευρύτερη περιοχή και εκμεταλλεύθηκαν στο έπακρο τα αντιθετικά μεταξύ τους σχέδια των μεγάλων ιμπεριαλιστικών κρατών. Δεν δίστασαν να παρέμβουν ενεργητικά και ανοιχτά σε τρίτες χώρες, αλλάζοντας προσωρινούς συμμάχους όταν οι προηγούμενοι έπαυαν να υποβοηθούν τις φιλοδοξίες τους. Έτσι ήρθαν σε σύγκρουση με το αμερικανικό σχέδιο για τη δημιουργία κουρδικού κρατιδίου και τελικά οδηγήθηκαν σε πολιτική, οικονομική και στρατιωτική συνεργασία με τον έως πρόσφατα μεγάλο αντίπαλό τους, τη Μόσχα. Το καθεστώς Ερντογάν ασκεί λοιπόν μια ιδιότυπη πολιτική εκμεταλλευόμενος τις αντιθέσεις Ρωσίας-ΗΠΑ, εκβιάζοντας αμφότερες ώστε να πετύχει τους γεωπολιτικούς στόχους του. Τελικά, εκλαμβάνοντας τη στρατηγική άλλων διεθνών και περιφερειακών δυνάμεων ως σχέδιο διαμελισμού εν τέλει του τουρκικού κράτους, το στρατόπεδο που εκπροσωπείται από τον Ερντογάν «απάντησε» στην απειλή προωθώντας το σχέδιο μιας ακόμη ισχυρότερης και εδαφικά μεγαλύτερης Τουρκίας – κι έτσι ο παραδοσιακός τουρκικός επεκτατισμός αναβαθμίστηκε ποιοτικά και ο δυναμισμός του αναζωογονήθηκε.

Στα πλαίσια αυτού του σχεδιασμού, το καθεστώς της Άγκυρας δεν δίστασε να αμφισβητήσει συνολικά (δηλαδή όχι μόνο όσον αφορά την Ελλάδα) τον μετά το 1923 χάρτη της ευρύτερης περιοχής. Οι δημόσιες δηλώσεις ότι η Τουρκία ασφυκτιά στα περιορισμένα σύνορα του 1923 κι ότι η Συνθήκη της Λωζάνης είναι νεκρή σύντομα μεταφράστηκαν σε συγκεκριμένες απαιτήσεις έναντι των βαλκανικών και μεσανατολικών χωρών, και σε στρατιωτική κατοχή ξένων εδαφών, μαζί με τη μετατροπή του εσωτερικού της Τουρκίας σε μια τεράστια φυλακή – αδιαφορώντας για τις φραστικές διαμαρτυρίες αυτού ή του άλλου «εταίρου». Κι ενώ έχουν αρχίσει να υλοποιούνται πλευρές ενός μεγαλεπήβολου προγραμματισμού με σαφές στρατιωτικό πρόσημο (από την κατασκευή πυρηνικών εργοστασίων ως την παραγωγή υπερσύγχρονων οπλικών συστημάτων), η Άγκυρα ήδη χρησιμοποιεί κάθε άλλο μέσο που έχει στη διάθεσή της: από τα εκατομμύρια προσφύγων που φιλοξενεί (οι οποίοι έχουν μετατραπεί σε γεωπολιτικό όπλο) έως την απόπειρα σαγήνευσης και «εκπροσώπησης» εκατοντάδων εκατομμυρίων σουνιτών.

Προώθηση του σχεδίου με κάθε τρόπο


Ταυτόχρονα δεν διστάζει να προσφύγει σε μεγάλης έκτασης πολεμικές περιπέτειες, όπως η συνεχιζόμενη διείσδυση σε συριακό και ιρακινό έδαφος, και να χρησιμοποιεί ισλαμιστικές οργανώσεις ως προκεχωρημένα τμήματα των τουρκικών ενόπλων δυνάμεων. Έτσι ο Ερντογάν προβάλλει διεκδικήσεις και ζητά να του αναγνωριστεί ρόλος που ξεπερνά κατά πολύ τα «μεσανατολικά» ή και βαλκανικά όρια. Το σχέδιο του σύγχρονου τουρκικού επεκτατισμού είναι η μετατροπή μιας περιφερειακής δύναμης, σχετικά πρόσφατα ακόμη περιορισμένης σε ρόλο βοηθητικό των μεγάλων, σε αυτόνομο διεθνή παράγοντα. Φυσικά είναι ένα σχέδιο ριψοκίνδυνο – όπως έδειξε και το πραξικόπημα του 2016, οι μεγάλοι δεν είναι διατεθειμένοι για παραχωρήσεις τέτοιας έκτασης. Όμως οι μεταξύ τους αντιθέσεις και η σύγχυση στον προσανατολισμό τους, μαζί με τα εμπόδια που βρίσκουν από την αντίσταση λαών και κινημάτων στη Μέση Ανατολή, έχουν επιτρέψει στο καθεστώς Ερντογάν να επιβιώνει και να προωθεί πεισματικά τις μεγαλοκρατικές φιλοδοξίες του είτε με «ειρηνικά» είτε με πολεμικά μέσα.

Οι προεδρικές και βουλευτικές εκλογές είναι, από αυτήν την άποψη, μια ακόμη δύσκολη στιγμή που πρέπει να υπερπηδήσει ο Τούρκος πρόεδρος και το μπλοκ που τον στηρίζει, ώστε να συνεχίσει το συνδυασμό επιθετικών κινήσεων αλλά και συμβιβασμών, όποτε χρειάζεται – συνδυασμός που μέχρι τώρα τον φέρνει όλο και πιο κοντά στο στρατηγικό στόχο του. Θα αποδειχθούν λοιπόν οι εκλογές εμπόδιο, ή μέρος του σχεδιασμού; Αυτό είναι ακόμη άγνωστο, και δεν εξαρτάται μόνο από τον Ερντογάν ή μόνο από τους εσωτερικούς και εξωτερικούς αντιπάλους του. Για παράδειγμα, μπορεί και πόση ζημιά να του κάνουν οι σχετικά άγνωστοι ανθυποψήφιοί του; Ή, θα καταφέρει το φιλοκουρδικό Δημοκρατικό Κόμμα των Λαών (HDP) –παρά την απίστευτη καταστολή που έχει υποστεί τόσο η ηγεσία όσο και η πλατιά βάση του– να κινητοποιήσει πλατιές μάζες και να υπερβεί για μια ακόμη φορά το εξωφρενικό όριο του 10% για είσοδο στη βουλή; Τότε οι απώλειες του ερντογανικού στρατοπέδου μπορεί να αποδειχθούν πολύ βαθύτερες από μερικές βουλευτικές έδρες.

Αλλά αν κάτι είναι σίγουρο, είναι ότι ο Ερντογάν, είτε με νταϊλίκια είτε με απότομες στροφές στις συμμαχίες του (χαρακτηριστικό παράδειγμα οι δραματικές εναλλαγές των ρωσοτουρκικών σχέσεων) μέχρι τώρα στάθηκε όρθιος. Κι αυτό δεν μπορεί να ερμηνευθεί ξεχνώντας ότι φαίνεται να είναι ο μοναδικός που έχει ένα συγκεκριμένο σχέδιο για το μέλλον της επεκτατικής Τουρκίας, και ότι μεθοδικά εκπληρώνει τις προϋποθέσεις για τη μετατροπή της σε μεγαλοκρατική δύναμη. Γι’ αυτό και κατάφερε να ξαναστήσει σύντομα στα πόδια του έναν εκκαθαρισμένο κρατικό και στρατιωτικό μηχανισμό, και να προσεταιριστεί τα πιο δυναμικά τμήματα παλιών και νέων αστικών στρωμάτων που στο πρόσωπό του αναγνωρίζουν αυτό το συγκεκριμένο σχέδιο.

Πηγή: e-dromos.gr



Νίκος Ταυρής: Σχετικά με τον Συντάκτη




Διαβάστε Περισσότερα »

Αποθήκη ψυχών τα Βαλκάνια

Σπύρος Παναγιώτου


Τα μεθεόρτια της συμφωνίας των Πρεσπών αποκαλύπτουν πλευρές που δεν ήταν «ορατές» στη δημόσια συζήτηση για τους λόγους των ασφυκτικών πιέσεων να βρεθεί γρήγορα λύση και πολύ περισσότερο για τις παράπλευρες συνέπειες των όσων συμφωνήθηκαν.

Σε πρόσφατα δημοσιεύματα του γερμανικού τύπου (FAZ, DieZeit) γίνεται λόγος για νέο γύρο πιέσεων της Γερμανίας, με αφορμή την έκτακτη σύνοδο χωρών της Ε.Ε. για το προσφυγικό, με κύριο στόχο την Ελλάδα και την Ιταλία που καλούνται να φορτωθούν μόνιμα τα βάρη της προσφυγικής κρίσης.

Συγκεκριμένα, η Γερμανία παρουσιάζει ένα νέο σχέδιο διαχείρισης της ανθρωπιστικής κρίσης που προβλέπει αύξηση των δαπανών και του έμψυχου δυναμικού για θωράκιση των εξωτερικών συνόρων της χώρας, αυστηροποίηση των κανόνων χορήγησης ασύλου κυρίως από χώρες της Αφρικής, αλλά και απαγόρευση των «δευτερογενών κινήσεων». Πιο συγκεκριμένα, σύμφωνα με το γερμανικό σχέδιο, προβλέπεται η απαγόρευση μετακίνησης προσφύγων και μεταναστών, ακόμα και αν έχουν πάρει άσυλο, σε χώρα της αρεσκείας τους εντός της ευρωζώνης, καταργείται δηλαδή ή μέχρι σήμερα γνωστή νομοθεσία. Παράλληλα, προβλέπεται χορήγηση «κοινωνικών επιδομάτων» μόνο σε όσους αιτούνται άσυλο και σκοπεύουν να παραμείνουν στη χώρα που έκαναν αίτηση. Την ίδια στιγμή, σχεδιάζεται η επιστροφή προσφύγων και μεταναστών, ακόμα και στις περιπτώσεις που έχουν ήδη πάρει άσυλο, στις χώρες εισόδου τους στην Ε.Ε.

Σε ρόλο «χρήσιμου ηλίθιου» η Ελλάδα


Είναι γνωστό ότι η καγκελάριος Μέρκελ αντιμετωπίζει ισχυρές πιέσεις, όχι μόνο από το ξενοφοβικό AfD αλλά και από τους συγκυβερνήτες του Χριστιανοκοινωνικού Kόμματος που απειλεί να ρίξει την κυβέρνηση απαιτώντας σκλήρυνση της γραμμής της Γερμανίας έναντι των προσφύγων. Σε ολόκληρη την Ευρώπη κυριαρχεί ανησυχία για τις πολιτικές επιπτώσεις του συνεχιζόμενου μεταναστευτικού ρεύματος αλλά και τη συνεχή όξυνση των σχέσεων με την Τουρκία που απειλεί να «απελευθερώσει» εκατομμύρια ανθρώπους που στοιβάζονται στα παράλια των ακτών της Μικράς Ασίας και τους χρησιμοποιεί σαν εργαλείο εκβιασμού. Ήδη στις χώρες του Βίσεγκραντ, που συνεχώς κάνουν πιο αποκρουστικά τα μέτρα κατά των προσφύγων, προστίθενται οι δεξιές κυβερνήσεις της Αυστρίας και της Ιταλίας που με την σειρά τους αρνούνται να γίνουν χώρες υποδοχής προσφύγων και μεταναστών και κλείνουν τα σύνορα τους.

Στην πραγματικότητα, οι πιέσεις στρέφονται κυρίως κατά της Ελλάδας που έχει αποδείξει τεράστια ευκαμψία και υποχωρητικότητα. Οι «διμερείς συμφωνίες» που επικαλείται η Μέρκελ για την αντιμετώπιση του θέματος αποτελούν προπομπό καταστροφικών σχεδίων για μια χώρα που ήδη αδυνατεί, όχι μόνο να φιλοξενήσει τις πάνω από 55 χιλιάδες πρόσφυγες που βρίσκονται εδώ, αλλά και να διαχειριστεί στοιχειωδώς τα προβλήματα από την υπερσυγκέντρωση τους στα κλειστά γκέτο των hotspot των νησιών και σε όσα απλώνονται σε όλη τη χώρα. Είναι χαρακτηριστικός ο υπαινιγμός της DieZeit σχετικά: «Η χώρα βρίσκεται κοντά στην έξοδο από το πρόγραμμα λιτότητας που εφαρμόστηκε επί της ουσίας από τη Γερμανία. Από εκεί και πέρα γίνονται διαπραγματεύσεις για πιθανή απομείωση του χρέους. Κανείς δεν έχει ακόμη συνδέσει δημοσίως το προσφυγικό και το ζήτημα του χρέους. Αλλά η ανάγκη της Μέρκελ θα μπορούσε να είναι μια ευκαιρία για τον Τσίπρα». Ο κυνισμός των Γερμανών είναι γνωστός, αλλά σε συνδυασμό με την προθυμία της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ να υπογράψει τα πάντα προκείμενου να διασωθεί ο μύθος της «εξόδου» και η πολιτική της επιβίωση, κάνει τις εξελίξεις δραματικά επικίνδυνες.

Στρατόπεδα συγκέντρωσης στα Βαλκάνια


Ο κίνδυνος εμπλοκής των γερμανικών προτάσεων από Ιταλία, Αυστρία Ουγγαρία κ.λπ. οδηγεί τη γερμανική ηγεσία σε ακόμα πιο αντιδραστικά μονοπάτια. Στο προσχέδιο αποφάσεων της συνόδου για το προσφυγικό προβλέπεται «η αύξηση των δυνατοτήτων προστασίας και υποδοχής προσφύγων και μεταναστών από χώρες εκτός Ε.Ε.». Και ο γερμανικός Τύπος ερμήνευσε τον χρησμό κάνοντας λόγο για δημιουργία χώρων συγκέντρωσης των μεταναστών στα Βαλκάνια. Καθόλου τυχαία, το σχέδιο κάνει λόγο για την Αλβανία, την ΠΓΔΜ, το Κόσσοβο ακόμα και τη Σερβία. Πρόκειται για χώρες που βρίσκονται, ή ετοιμάζονται να βρεθούν, σε καθεστώς ενταξιακών διαπραγματεύσεων και υπολογίζεται ότι έναντι ανταλλαγμάτων θα εκβιαστούν να αποδεχτούν τις προτάσεις. Ήδη είναι γνωστό ότι δια μέσου Αλβανίας έχει χαραχθεί ένας νέος δρόμος διοχέτευσης των προσφυγικών ροών προς την Κεντρική Ευρώπη. Ο δρόμος αυτός συνεχίζει μέσω του Μαυροβουνίου και καταλήγει στη Βοσνία Ερζεγοβίνη επιχειρώντας να παρακάμψει τα συρματοπλέγματα της Ουγγαρίας και εκείνα στα σύνορα Κροατίας-Σερβίας. Ήδη υπολογίζεται ότι αυτή τη στιγμή βρίσκονται πάνω από πέντε χιλιάδες πρόσφυγες στην Βοσνία ενώ οι προβλέψεις κάνουν λόγο πως θα φθάσουν στις 180 χιλιάδες. Αυτή η τεράστια συγκέντρωση πληθυσμών σε χώρες αδύναμες να τους φιλοξενήσουν στοιχειωδώς θα έρθει να προστεθεί στους όρους ανατίναξης ολόκληρης της περιοχής.

Ήδη Σερβία και Αλβανία έχουν καταγγείλει τα σχεδιαζόμενα δηλώνοντας ότι δεν έχουν καμιά επίσημη πληροφόρηση. Μαυροβούνιο και Σκόπια τηρούν σιγή ιχθύος. Μένει να δούμε πως θα αντιδράσουν τελικά οι κυβερνήσεις των χωρών της περιοχής όταν η γερμανική πρόταση ξεδιπλωθεί πλήρως.

Οι εκβιασμοί για την επίσπευση της Συμφωνίας των Πρεσπών παίρνει τώρα και άλλες διαστάσεις. Όχι μόνο δεν λύνει κανένα από τα προβλήματα της περιοχής, αλλά αντίθετα η πλήρης πρόσδεση στις επιδιώξεις του ΝΑΤΟ και της Γερμανικής Ε.Ε. έρχονται να προσθέσουν νέα καύσιμη ύλη σε μια ήδη αποσταθεροποιημένη πυριτιδαποθήκη.

Πηγή: e-dromos.gr



Σπύρος Παναγιώτου: Σχετικά με τον Συντάκτη




Διαβάστε Περισσότερα »

Εις την Πόλιν

Στάθης


Στο κακόγουστο και μεγαληγορικό σποτ του Ερντογάν υπάρχει μια σημειολογία κάπως παράξενη για το ανυποψίαστο δυτικό μάτι και παντελώς ακατάληπτη για τους Έλληνες που η ταυτότητά τους βρίσκεται σε κατάσταση silver alert.

Στο εν λόγω προεκλογικό σποτ ο Ερντογάν αφηγείται το τουρκικό έπος ξεκινώντας απ’ τον Αλπ Αρσλάν, τον νικητή του Μαντζικέρτ, δείχνοντας έτσι ότι ακόμα και σήμερα ο ετεροκαθορισμός του νομάδα εν σχέσει με τη λεία του διαπερνά την ταυτότητά του.

Ίσως αυτό το συμπέρασμα θα μπορούσε να θεωρηθεί η υπερβολή μιας ιδιότροπης ανάγνωσης, αν ο Ερντογάν δεν συνέχιζε την απαγγελία του παροτρύνοντας την Τουρκία «να προχωρήσει – την παρακολουθεί η Ιστανμπούλ», η Κωνσταντινούπολη, η Πόλη!

Η είδηση (με την αρχαία έννοια, της κρυμμένης ανακοίνωσης) σε όλο αυτό, αφορά στην κυρίαρχη ομάδα των Οθωμανών που εξουσιάζουν διαχρονικώς την Τουρκία και τη σχέση τους με το πιο πολύτιμο απόκτημά τους, την Κωνσταντινούπολη. Είναι παράδοξο, αλλά τόσους αιώνες μετά, η κυρίαρχη Οθωμανική σέχτα φαίνεται να νιώθει την Πόλη λάφυρο κι όχι πατρίδα.

Ίσως για αυτό να νιώθουν αενάως οι Οθωμανοί λάφυρα, τις πατρίδες των άλλων…


Στη χώρα της Φαιδράς Πορτοκαλέας, νοτίως της Βόρειας Μακεδονίας, έχουμε καταντήσει να χρησιμοποιούμε τον όρο «Μακεδονομάχοι» απαξιωτικά και ονειδιστικά! Ας μας βοηθήσει ο Θεός…

Από το «πειρατικό του Στάθη», στο Ποντίκι, 21-06-2018

Πηγή: topontiki.gr



Στάθης: Σχετικά με τον συντάκτη




Διαβάστε Περισσότερα »

Κυριακή, 24 Ιουνίου 2018

Σκέψεις για έναν κόσμο που ρέπει προς τον φασισμό...

Χριστίνα (Ανδρομέδα) Πεταλωτή


Παιδομάζωμα. Παιδιά αρπάζονται από τους γονείς τους και κλείνονται μέσα σε κλουβιά σαν κοτόπουλα στα σύνορα των ΗΠΑ. Αγώνας λέει πατριωτικός για αυτούς που τολμούν να παραβιάσουν τα σύνορα μια προοδευμένης χώρας και απειλούν την ηρεμία της και την ευημερία της.

Και στον αντίποδα αυτού ένα κάλεσμα του προέδρου στους Σκανδιναβικούς λαούς να έρθουν στην Αμερική και να εμπλουτίσουν με το Άρειο αίμα τους τον αμερικάνικο πληθυσμό. Ναζισμός σε δεύτερη πράξη ή ο απόηχος ενός πολέμου που δεν τελείωσε ποτέ; Μια βουβή και ύπουλη παύση με το προσωπείο της μεταμέλειας ακολούθησε μετά το τέλος του Β’ παγκοσμίου πολέμου. Ένοχοι που δεν τιμωρήθηκαν ποτέ αλλά σκόρπισαν σαν τον καρκίνο σε όλο τον πλανήτη. Ογδόντα χρόνια μετά τα παιδιά και τα εγγόνια τους φαίνεται πως έχουν ανασυγκροτήσει τις δυνάμεις τους δηλητηριάζοντας τον πλανήτη με το μίσος τους.

Σκηνοθετημένες οικονομικές υφέσεις, καινούριοι επεκτατικοί πόλεμοι με το πρόσχημα του αντιτρομοκρατικού αγώνα, διακίνηση όπλων σε εξτρεμιστικές ομάδες και γενοκτονίες άμαχων πληθυσμών. Εκατομμύρια νοικοκυραίων που έγιναν πρόσφυγες και πετιούνται σαν τα σκουπίδια στη θάλασσα και ένας πολιτισμένος δυτικός κόσμος να τους φωνάζει πως δεν έχουν θέση στις δικές μας πατρίδες, τις καλές τις καθαρές. Κι αν κάψεις το δάσος από δική σου κακία, αλήθεια δε θα κατέβουν οι αρκούδες στο χωριό σου να αναζητήσουν τροφή;

Οι Ιταλοί έβαλλαν πλώρη για μια νέα φασιστική ισχυρή Ιταλία. Κανένας πρόσφυγας ευπρόσδεκτος. Στο ίδιο μοτίβο προχωρά και οι υπόλοιπη Ευρώπη. Το ερώτημα είναι πού πηγαίνουν τα χρήματα από τη διακίνηση όπλων, ναρκωτικών και μεταναστών; Γιατί Ευρωπαίε πολίτη πιστεύεις πως για την ανεργία σου φταίει ο ξένος ο ταλαίπωρος και όχι αυτός που σε ταΐζει πατριωτισμό; Γύρω παρά δίπλα στη γειτονιά σου κάποιος κακοποίησε ένα παιδί. Διάβασες την είδηση κι έπεσες από τα σύννεφα. Να τον κρεμάσουν τον αλήτη, να επαναφέρουν την θανατική ποινή σχολιάζεις και μετά συλλογίζεσαι πόσο καλός άνθρωπος είσαι που δεν δέρνεις και δεν βιάζεις τα παιδιά σου. Αλλάζεις είδηση και ψάχνεις μετά μανίας προφητείες που σου τάζουν μεγαλεία. Όλοι φθονούν την πατρίδα σου γιατί έχει σπουδαία ιστορία και κάποτε είχε κατακτήσει όλο τον κόσμο. Όλοι θέλουν το κακό σου αλλά δεν θα τους περάσει γιατί ο Θεός είναι μαζί σου αφού είσαι χριστιανός ορθόδοξος. Είναι θέλημα Θεού να δοξαστεί η Ελλάδα γιατί ο Θεός είναι με την ορθοδοξία.

Μίσος και κακία παντού. Εσωστρέφεια και ρατσισμός. Η Ελλάδα στους Έλληνες, η Ιταλία στους Ιταλούς, η Γερμανία στους Γερμανούς, η Αυστρία στους Αυστριακούς και πάει λέγοντας. Τολμάς να μιλήσεις, να επικαλεστείς την ομόνοια και την αδελφοσύνη των λαών και σου απαντούν με περίσσια κακεντρέχεια και σεξουαλική πείνα μαζί: «Να δούμε τι θα λες μετά μωρή σκύλα, όταν θα σου φορέσουν οι Ταλιμπάν μπούρκα και θα σε σέρνουν με το λουράκι από το λαιμό σαν το σκύλο.» Υπαρκτός φόβος ενός Έλληνα που ξεχειλίζει από αγάπη για την πατρίδα ή τελικώς η κρυφή φαντασίωση κάποιου σεξουαλικά πεινασμένου;

Έχει γεμίσει το διαδίκτυο με επαγγελματίες τραμπούκους που πληρώνονται από τις ακροδεξιές πολιτικές ομάδες για να εκφοβίζουν τον κόσμο που θέλει δημοκρατία και ειρήνη. Ψευδείς ειδήσεις παντού και ακατάσχετη κινδυνολογία. Εθνικιστικά εγκώμια για αρχαίους και Βυζαντινούς προγόνους που δεν είχαν κανένα μα κανένα ελάττωμα παρά μόνο αρετές και μεγάλες κατακτήσεις. Μόνο που πρόγονοί μας ήταν και αυτοί που σκότωσαν τον Σωκράτη, που εξόρισαν τον Θεμιστοκλή, που χρηματίστηκαν από τους Πέρσες για να κάνουν τον πελοποννησιακό εμφύλιο πόλεμο. Πρόγονός μας είναι  Κάσσανδρος που σκότωσε την οικογένεια του Μ. Αλεξάνδρου.

Το ξέρω πως θα με μισήσεις για όλα αυτά που σου λέω αλλά όπως έχεις εσύ φωνή και ουρλιάζεις έτσι έχω κι εγώ. Ιστορία ενός έθνους δεν είναι μόνο οι χρυσές σελίδες αλλά και οι μαύρες. Κομμάτι της ιστορίας μας είναι η κατάλυση της ελληνιστικής αυτοκρατορίας από τους Ρωμαίους, κομμάτι της ιστορίας μας είναι και οι όλες οι ακόλουθες κατακτήσεις που έγιναν από Γότθους, Φράγκους, Σλάβους και Οθωμανούς. Ο λαός μας αναμείχθηκε με άλλους λαούς και καινούρια κράτη ιδρύθηκαν στα δικά μας εδάφη. Είναι μια πραγματικότητα. Την τελευταία φορά μάλιστα που πήγαμε να πάρουμε πίσω τις αλύτρωτες πατρίδες μας καταλήξαμε στην Μικρασιατική καταστροφή. Κι ακόμα πιο πρόσφατα με τη χούντα στον συνταγματαρχών χάθηκε η μισή Κύπρος. Πόσα παραδείγματα άραγε να σου καταθέσω να σου δείξω πως ο τρόπος που αγαπάμε την πατρίδα δεν μας βγαίνει σε καλό; Το γινάτι βγάζει μάτι φίλε μου.

Ναι αξίζουμε πολλά σαν Έλληνες, όχι όμως γιατί έχουμε πίσω μας ένδοξη ιστορία αλλά γιατί πολύ απλά είμαστε άνθρωποι. Και για τον ίδιο λόγο αξίζει κάθε άνθρωπος πάνω στη γη, Ρώσος, Βούλγαρος, Σύριος, Πακιστανός, Αμερικάνος, Μεξικανός. Αξίζεις πολλά, τελεία, χωρίς να χρειάζεται να αποδείξεις κάτι σε οποιονδήποτε. Κάνε τη ζωή σου ομορφότερη ξεκινώντας με ένα χαμόγελο. Πάρε από το χέρι σου έναν φίλο και πήγαινε μια βόλτα. Μηδένισε τη ζωή σου και ξεκίνα πάλι από τα βασικά. Ανάσες, ήλιο και καθαρό αέρα. Κι αν ο φόβος σου είναι πως κάποτε θα έρθουν κάποιοι κακοί γείτονες για να μας πάρουν τα σπίτια, να είσαι σίγουρος πως αν γίνει ποτέ κάτι τέτοιο θα είμαστε όλοι μαζί. Ως τότε σε παρακαλώ μη σκοτώνεις  Έλληνες...

Πηγή: enfo.gr



Χριστίνα (Ανδρομέδα) Πεταλωτή: Σχετικάμε τον συντάκτη




Διαβάστε Περισσότερα »

Κι εσύ τι κάνεις με τους γελοίους και τους τυχοδιώκτες ρε Κουτσούμπα;

Του Γ.Α.Λυγκουνάκη


Τα γράδα ανεβαίνουν στην Ελληνική κοινωνία και φαίνεται πως αυτό προκαλεί σκέψεις στα πολιτικά επιτελεία με τους ινστρούκτορες του κινήματος.

Ο Δημήτρης Κουτσούμπας στο μήνυμα του προς τον Ελληνικό λαό χαρακτηρίζει «γελοίο σόου» τη κυβερνητική φιέστα στο Ζάπειο και συνεχίζει λέγοντας πως «ο λαός έχει γνωρίσει πολλούς τυχοδιώκτες».

Κατόπιν καταλήγει στο συμπέρασμα:

«Μπορεί ο κ. Τσίπρας να ξεπέρασε κάθε όριο σε αυτήν την προσπάθειά του να εξαπατήσει το λαό, όμως αυτό δεν πρόκειται να τον σώσει.

Θα βρεθεί κι αυτός με τη σειρά του στα αζήτητα, όταν τελικά χρεοκοπήσει για να δώσει τη θέση του στον επόμενο χρήσιμο για τα συμφέροντά τους, τον οποίο ετοιμάζουν βέβαια, τα επιτελεία του συστήματος.

Ο λαός μας έχει μόνο μια επιλογή: Με την πάλη του να στείλει στα αζήτητα όλους αυτούς που κομματιάζουν τη ζωή του. Να συμπορευτεί με το ΚΚΕ».

Ρε Κουτσούμπα, πρώτον έχεις σκεφτεί ποτέ να συμπορευτεί το ΚΚΕ με το λαό και όχι τ’ ανάποδο; Και δεύτερον μιας και εκεί μέσα είναι όλοι τους γελοίοι και τυχοδιώκτες, εσύ τι κάνεις μαζί τους;




Γ.Α.Λυγκουνάκης: Σχετικά με τον συντάκτη




Διαβάστε Περισσότερα »

Συγγνώμη για την καθυστέρηση

Φίλιππος Γαλιάσος


Ήταν ένα ωραίο απόγευμα Παρασκευής. Είχα τελειώσει τη δουλειά και το Σαββατοκύριακο γιγάντωνε τις προσδοκίες μου. Τις τέντωνε, τις έφτανε στα πέρατα αυτού του κόσμου που εγώ σε μια του Παρασκευή ήθελα να περιπλανηθώ. Με λίγα λόγια: αισθανόμουν ελεύθερος!

Φτάνοντας λοιπόν στο σπίτι, ξεκλείδωσα την πόρτα, ακούμπησα την τσάντα μου στο πάτωμα και άρχισα να πετάω τα ρούχα μου στη διαδρομή προς το μπάνιο. Άφησα να κυλήσει το νερό πάνω μου και καθότι ο ηλιακός είχε χαλάσει αυτό ήταν κρύο και τονωτικό. Βγαίνοντας από τη μπανιέρα, σιγοτραγουδούσα ένα τραγούδι που μου είχε κατέβει στο μυαλό. Στέγνωσα, ντύθηκα και βγήκα έξω. Βγήκα στο κλιμακοστάσιο και άρχισα να κατηφορίζω.

Και τότε ήταν που στο δρόμο μου βρέθηκε εκείνος ο γείτονας και μου έπιασε την κουβέντα.

«Όλο βόλτες μου είσαι παλικάρι μου. Ποιος ξέρει τι σχέδια έχεις φτιάξει για απόψε» μου είπε. Ο γείτονας μου μετρούσε την έβδομη δεκαετία της ζωής του, εγώ την τέταρτη, αυτό κάπως δικαιολογούσε το γιατί με αποκαλούσε παλικάρι ενώ εγώ είχε αρχίσει να προσέχω τη χοληστερίνη και την πίεση μου. Ήξερα πως πλέον εκείνος δε τα πρόσεχε. Τα είχε εντάξει εδώ και χρόνια στη δική του λογική.

«Κύριε Πέτρο μια χαρά σας βρίσκω. Και εσείς για βόλτες μου μοιάζετε έτοιμος» είπα προσπαθώντας να αποφύγω να του απαντήσω πως δεν ήθελα να κάνω κάτι συγκεκριμένο. Ήθελα μόνο να περπατήσω, να ξεσκάσω, να πετάξω από πάνω μου όσα γνωστά και άγνωστα με βάραιναν.

«Συγγνώμη αν σε καθυστερώ αλλά δεν θυμάμαι αν σου είπα για τη σερβιτόρα που δούλευε στο κεντρικό καφενείο» είπε.

«Δεν μου είπατε κάτι» του απάντησα.

«Ήταν μια τσαούσα άλλο πράμα. Λυγερή και όμορφη αλλά από το πάρε δώσε με τους ανθρώπους δεν γνώριζε και πολλά. Την έφερε ο ιδιοκτήτης πριν τρείς εβδομάδες στο μαγαζί του και ειλικρινά σου λέω αν την έχει κρατημένη ακόμα τότε καλά θα κάνει να ετοιμάζεται ο δόλιος για μεγάλες συμφορές» και έβαλε τα χέρια του πίσω από τη λεκάνη του και με κοιτούσε σαν να είχε βρεθεί μέσα σε εφιάλτη στον ύπνο του.

«Τι δηλαδή έκανε η σερβιτόρα;» Του είπα στα γρήγορα γιατί αυτό που ήθελα ήταν να ξεμπερδεύω με αυτά, να περπατήσω λίγο και να αφήσω τη νύχτα να με γλιστρήσει μέσα της.

«Αχού καλέ, δεν άκουσε το παλικάρι!» είπε και γύρισε σαν να κοίταζε ένα υποτιθέμενο κοινό που θα μας άκουγε εκείνη τη στιγμή. «Καλέ αυτή μόνο που δε μας πέταξε με τις κλωτσιές έξω από το μαγαζί. Τσαντισμένη ήταν από τη στιγμή που καθίσαμε. Είχα πάει προχθές το πρωί μαζί με τον Πέτρο του πρώτου ορόφου και της είπαμε να φέρει δύο καφεδάκια περιποιημένα. Και εκείνη μας κοίταξε περίεργα και μας ρωτούσε τι σημαίνει περιποιημένα και μας αράδιασε πως ο καφές σερβίρεται με ένα μπισκοτάκι και ένα ποτήρι νερό και άλλο τίποτα. Εμείς την κοιτάξαμε και είπαμε πως απλά τα δύο μας καφεδάκια θέλουμε να είναι περιποιημένα και εκείνη μας απάντησε για τον καφέ που χρησιμοποιούν στο μαγαζί και το μπρίκι που τον βάζουν και κουραφέξαλα. Και τότε ο Πέτρος χαμογέλασε και της είπε πως απλά θα ήθελε να βάλουν λίγη αγάπη μέσα στον καφέ. Ξέρεις τώρα τον Πέτρο, τον πιάνουν τα ποιητικά του κάτι τέτοιες στιγμές και μετά εκείνη η σερβιτόρα μας κοίταξε ακόμη πιο περίεργα και αλήθεια σου λέω παλικάρι μου αισθανόμουν σα να είμαι ζώο σε ζωολογικό κήπο που οι επισκέπτες δεν έχει τύχει πριν να με ανταμώσουν ξανά. Ένα τέτοιο πράμα. Ελπίζω να μη σε καθυστερώ όμως.» και λέγοντας αυτό με κοίταξε και δίχως να περιμένει απόκριση από εμένα συνέχισε.

«Δεν είναι καλό να μην αγαπάς αυτό που κάνεις. Ό,τι και να είναι αυτό. Πρέπει να φέρεσαι πάντα όμορφα στους ανθρώπους. Ακόμα και σε εκείνους που δεν τους αξίζει, πρέπει να βρίσκεις έναν τρόπο να τους προσφέρεις αυτό που θέλεις να τους πεις. Δε συμφωνείς;»

Εγώ συμφώνησα, το δίχως άλλο, ο γείτονας ήταν ωραίος τύπος αλλά εγώ βιαζόμουν και έτσι κατέβηκα δύο σκαλοπάτια, θέλοντας να του δείξω πως βιαζόμουν και η ιστορία συνέχισε ως εξής:

«Μπορεί να σε καθυστερώ τώρα αλλά αν τύχει και πας στο καφενείο και την ανταμώσεις να προσπαθήσεις να της γυρίσεις τα μυαλά. Ξέρεις, το πιο εύκολο είναι να πας κατευθείαν στο αφεντικό και να του πεις πως αυτή η σερβιτόρα δε κάνει για το μαγαζί. Αυτό είναι εύκολο. Το πραγματικά δύσκολο είναι να την κάνεις να αγαπήσει λίγο αυτό που κάνει, να αποκτήσει μια οικειότητα με τους ανθρώπους, με τη ζωή, με τον καφέ που σερβίρει. Αυτό είναι το δύσκολο. Προσπάθησε να της πιάσεις την κουβέντα, νέος είσαι, όλο και κάτι θα έχεις να της πεις, να τη φέρεις στα συγκαλά της. Δεν το μπορώ να βλέπω τους νέους να τα παρατάνε, να φουρκίζονται δίχως λόγο, να μη γελάνε. Εγώ θα φύγω κάποια στιγμή. Τι θα πω εκεί πάνω; Τι έκαμα; Τι άφησα; Τι προσπάθησα να χτίσω τόσα χρόνια;»

Ισορροπούσα μεταξύ του δεύτερου και του τρίτου σκαλοπατιού και τον κοιτούσα. Έπρεπε να πάω στο καφενείο και θα πήγαινα εκεί. Πήγα να τον χαιρετήσω και να τον βεβαιώσω πως θα το έκανα απόψε κιόλας. Πριν όμως προλάβω να του το πω εκείνος είπε:

«Κάθε μέρα βγαίνω από το πρωί με τον Πέτρο, περπατάμε πέντε χιλιόμετρα την πόλη γύρω γύρω και μετά πηγαίνουμε και αράζουμε στο καφενείο. Αυτό είναι μια ολόκληρη ιεροτελεστία για εμάς και την τηρούμε ευλαβικά. Τι πιο εύκολο από το να πάμε κατευθείαν στο καφενείο; Ή ακόμα και να μη πάμε καθόλου, να κάτσουμε στα τσαρδάκια μας και να πατάμε κουμπάκια στο τηλεκοντρόλ της τηλεόρασης. Γυρίζουμε όμως την πόλη, κάθε μέρα μετράμε τους δρόμους της. Προσπαθούμε να παραμείνουμε ζωντανοί. Ζωντανοί! Όχι γιατί είμαστε τίποτε σπουδαίοι που δεν πρέπει να πεθάνουν αλλά γιατί όσο προχωράμε χαιρόμαστε όλο και περισσότερο αυτά το ολοένα και λιγότερα που μας απομένουν. Από εσάς περιμένω περισσότερα όμως. Αυτό να ξέρεις γιέ μου. Και συγγνώμη αν σε καθυστέρησα αλλά έχω πλέον μάθει να μη προσπαθώ να προλάβω το χρόνο αλλά να λέω στα διαστήματα του αυτά που έχω μέσα μου γιατί ευκαιρίες πολλές δεν θα υπάρξουν. Για αυτό κάθομαι τώρα και καθυστερώ το φευγιό σου, γιατί αύριο μπορεί να μη δω ξανά και τότε οι όποιες σκέψεις έχω κάνει θα είναι το δίχως άλλο κενές αν δε βρω κάπου να της πω. Για αυτό σου λέω αν τύχει και την δεις, να προσπαθήσεις να τη φέρεις με τα νερά σου. Η ζωή είναι ωραία και κάθε ημέρα που περπατάμε πρέπει να δοξάζουμε τα πόδια μας που μας βολτάρουν ωραία και γάργαρα στους δρόμους.» και γύρισε την πλάτη του έβγαλε τα κλειδιά του και ξεκλείδωσε την πόρτα. Έστρεψε το κεφάλι του και με χαιρέτησε σκεπτικός.

«Συγγνώμη αν σε καθυστέρησα» μου είπε για μια ακόμη φορά και μετά χάθηκε πίσω από την πόρτα.

Κύλησα στις σκάλες, βγήκα στο δρόμο και πήρα κατεύθυνση για το καφενείο αφού πρώτα περπάτησα για μισή ωρίτσα παρέα με όλα αυτά που είχα ακούσει από τον γέρο σοφό μου γείτονα. Με καθυστέρησε είναι η αλήθεια. Άλλαξε το πρόγραμμα που που είχα στο μυαλό μου για εκείνη τη νύχτα. Το βελτίωσε. Μου έδωσε ένα σκοπό πέρα από το ξέσκασμα. Πήγα στο καφενείο και κάθισα. Μια σερβιτόρα ήρθε και μου πήρε παραγγελία. Δε γελούσε, ήταν αγχωμένη, δε της άρεσε η ζωή της, μόνο πήγαινε και έφερνε καφέδες και μπύρες στα τραπέζια και το μόνο που έδειχνε να ζητά είναι κανείς να μη τη καθυστερεί σε αυτό που είχε κατά νου να κάνει. Προσπάθησα να της πιάσω κουβέντα καθώς μου έφερε την παραγγελία. Το ξεκίνησα κάπως έτσι: «Κοπελιά, συγγνώμη αν σε καθυστερώ αλλά…»

Θα γινόμουν και εγώ ένας σοφός κάποτε καθώς φαινόταν.

Πηγή: philipposgaliasos.blogspot



Φίλιππος Γαλιάσος: Σχετικά με τον συντάκτη




Διαβάστε Περισσότερα »

Αθήνα - Σκόπια και NATO uber alles

Δημήτρης Μηλάκας


Την άνοιξη του 2016, σε σύνοδο υπουργών Εξωτερικών του ΝΑΤΟ στην Αττάλεια, αρκετοί ήταν αυτοί που έπεσαν από τα σύννεφα βλέποντας (σε βίντεο) και ακούγοντας τον Νίκο Κοτζιά, υπουργό Εξωτερικών της «πρώτη φορά» αριστερής κυβέρνησης, να τραγουδάει χωρίς να κρύβει την έξαψη και το κέφι του με τους υπόλοιπους υπουργούς της Συμμαχίας το τραγούδι «We are the world». Δεν είναι μυστικό ότι οι αξιωματούχοι (πολιτικοί και στρατιωτικοί, ειδικά οι Αμερικανοί) του πυρήνα του ΝΑΤΟ πράγματι πιστεύουν ότι η Συμμαχία είναι ο κόσμος. Αυτό που μέχρι τότε ήταν... μυστικό είναι ότι κάτι τέτοιο πιστεύει και ο υπουργός Εξωτερικών της αριστερής ελληνικής κυβέρνησης.

Η ελληνική (αριστερή) κυβέρνηση δεν έμεινε στα λόγια και στα τραγούδια του υπουργού Εξωτερικών της. Απέδειξε στην πράξη ότι πράγματι πιστεύει στο ΝΑΤΟ ως παγκόσμιο ειρηνοποιό παράγοντα, που προφανώς σταθεροποιεί και το βαλκανικό υποσύνολο. Γι’ αυτό καταβάλλει ανελλιπώς πάνω από το 2% του ΑΕΠ της χρεοκοπημένης χώρας. Παράλληλα η κυβέρνηση φροντίζει και σε διμερές (ελληνοαμερικανικό) επίπεδο τη ΝΑΤΟϊκή συμμαχία προσφέροντας στις ΗΠΑ νέες βάσεις (Αλεξανδρούπολη), νέες εγκαταστάσεις (Λάρισα για drone), νέες δυνατότητες (Νεώριο Σύρου).

Η μεγαλύτερη ωστόσο έμπρακτη απόδειξη πίστης της ελληνικής κυβέρνησης στην αμερικανοΝΑΤΟϊκή συμμαχία είναι η δυνατότητα ένταξης της Βόρειας Μακεδονίας στο ΝΑΤΟ. Κάτι ανάλογο είναι διατεθειμένη η ελληνική κυβέρνηση να πράξει και για την Αλβανία, παρά την ημιεπίσημη αλβανική προπαγάνδα για το θέμα των Τσάμηδων.

Με τον τρόπο αυτόν οικοδομείται η τάξη της αυτοκρατορίας και στα Δυτικά Βαλκάνια ολοκληρώνοντας τον ιστό των αμερικανικών βάσεων που ήδη υπάρχουν (Βουλγαρία - Ρουμανία - Κόσοβο) και αυτών που θα δημιουργηθούν (Αλβανία - Β. Μακεδονία - Μαυροβούνιο και, γιατί όχι, κάποια στιγμή στη Σερβία). Ως έδαφος του ΝΑΤΟ, τα Δυτικά Βαλκάνια θα κρατήσουν –και αυτός είναι ο στόχος της ένταξής τους στη συμμαχία– δεσμευμένους τους Ευρωπαίους συμμάχους των Αμερικανών στο παιχνίδι που παίζουν εναντίον των Ρώσων στην περιοχή.

Από τη στιγμή που η ειρήνη και η σταθερότητα στην περιοχή μας αναζητούνται από την ελληνική κυβέρνηση στο πλαίσιο που προσφέρει το ΝΑΤΟ, είναι προφανές ότι προβλήματα όπως αυτό της ΠΓΔΜ αντιμετωπίζονται ως ελάχιστης σημασίας...

Πηγή: topontiki.gr



Δημήτρης Μηλάκας: Σχετικά με το Συντάκτη




Διαβάστε Περισσότερα »

Μηχανές ανάγνωσης της σκέψης

Σπύρος Μανουσέλης


H κατασκευή μηχανών που θα μας επέτρεπαν να γνωρίζουμε με ασφάλεια τι έχει στο μυαλό του ή τι σκέφτεται ένας άνθρωπος αποτελεί, μέχρι σήμερα, άπιαστο τεχνολογικό όνειρο, ένα είδος «Ιερού Γκράαλ» για τη σύγχρονη τεχνοεπιστήμη.

Χάρη όμως στις νέες νευροαπεικονιστικές τεχνικές (τομογραφία εκπομπής ποζιτρονίων, λειτουργική μαγνητική τομογραφία κ.ά.), είναι πλέον εφικτός ο εντοπισμός και η ανάλυση των εγκεφαλικών δομών που εμπλέκονται και τελικά παράγουν την ανθρώπινη σκέψη.

Εκεί που οι πανάρχαιες μαντικές πρακτικές αποτυγχάνουν παταγωδώς, οι πιο πρόσφατες τεχνικές «ανάγνωσης» του ανθρώπινου εγκεφάλου αποδεικνύονται πολύ πιο αποτελεσματικές, γνωστικά παραγωγικές και βιοϊατρικά επωφελείς.

Σε πολλά άρθρα αυτής της στήλης έχουμε αναφερθεί στις τεχνικές νευροαπεικόνισης (neuroimaging), χωρίς ωστόσο να παρουσιάσουμε αναλυτικά τις προϋποθέσεις και τις εφαρμογές αυτής της τεχνολογίας στην έρευνα του εγκεφάλου και του νου.

Για να διορθώσουμε αυτή την παράλειψη, θα αφιερώσουμε μια σειρά από άρθρα σχετικά με το παρόν και το μέλλον αυτών των ανατρεπτικών τεχνολογικών εξελίξεων.

Οι νέες τεχνικές απεικόνισης των μαιάνδρων και των λειτουργιών του εγκεφάλου


O ανθρώπινος εγκέφαλος είναι μια βιολογική μηχανή που αποτελείται από περίπου 100 δισεκατομμύρια νευρώνες και άλλα τόσα νευρογλοιακά κύτταρα, χάρη στις μεταξύ τους συνάψεις οι νευρώνες σχηματίζουν μέσα στο κεφάλι μας ένα τόσο πολύπλοκο δομικά και λειτουργικά δίκτυο που ο Παγκόσμιος Ιστός, το πλανητικό Διαδίκτυο, ωχριά μπροστά του.

Στην προσπάθειά τους να κατανοήσουν την πολυεπίπεδη οργάνωση και τη λειτουργία αυτού που δικαίως περιγράφεται ως η πιο περίπλοκη δομή στο γνωστό μας Σύμπαν, οι νευροεπιστήμονες χρησιμοποίησαν, κατά καιρούς, διάφορα επεμβατικά τεχνάσματα.

Εκτός από τις παραδοσιακές μεθόδους της ανατομικής και κυτταρικής ανάλυσης, οι ερευνητές, κατά τον εικοστό αιώνα, κατέφυγαν σε νέες συμπληρωματικές μεθόδους ανάλυσης της ηλεκτρικής και της βιοχημικής-μεταβολικής δραστηριότητας του εγκεφάλου συνολικά όσο και των επιμέρους νευρώνων που τον συγκροτούν.

Χάρη σε αυτές τις καινοτόμες τεχνικές έγινε εφικτός όχι μόνο ο ακριβής τοπολογικά αλλά και λειτουργικά εντοπισμός -ακόμη και σε επίπεδο μεμονωμένων κυττάρων!- των βασικών εγκεφαλικών μηχανισμών και των μικροδομών που τους στηρίζουν.

Πρόκειται για μια σημαντική καμπή που θα επιτρέψει, πρώτη φορά, την τεκμηριωμένη συσχέτιση μεμονωμένων νευρωνικών κυκλωμάτων με σύνθετες εγκεφαλικές λειτουργίες.

Μια καινοφανής -μεθοδολογικά και θεωρητικά- προσέγγιση των εγκεφαλικών και των νοητικών φαινομένων που, κατά το δεύτερο ήμισυ του εικοστού αιώνα, θα οδηγήσει στην ανάδυση νέων διεπιστημονικών κλάδων: από τις Νευροεπιστήμες μέχρι τις Γνωσιακές Επιστήμες και από τη Βιοπληροφορική μέχρι τη Νευροτεχνολογία.

Εκτοτε, ο εγκέφαλος δεν θεωρείται πλέον ένα αδιαπέραστο «μαύρο κουτί» αλλά η «μηχανή του νου», η δομή και οι λειτουργίες της οποίας είναι τεχνολογικά προσπελάσιμες.

Παλαιότερες τεχνικές χαρτογράφησης


Στις αρχές του προηγούμενου αιώνα, στην προσπάθειά τους να κατανοήσουν τις βασικές δομές και τις λειτουργίες του ανθρώπινου εγκεφάλου, οι ερευνητές χρησιμοποίησαν την Ακτινογραφία μέσω ακτίνων Χ.

Επειδή, όμως, αυτές οι πρώτες ακτινογραφικές προσπάθειες δεν τους επέτρεπαν να διακρίνουν τις εγκεφαλικές μικροδομές, κατέφυγαν στην αγγειογραφία που τους προσέφερε μια πιο ακριβή περιγραφή των αγγειακών δομών και της κυκλοφορίας του αίματος μέσα σε αυτές.

Απογοητευμένοι από τα πενιχρά αποτελέσματα των παραπάνω τεχνικών, ορισμένοι ερευνητές δοκίμασαν μια πιο ευφάνταστη τεχνολογική «λύση», τον Πολυγράφο.

Πρόκειται για μια ξεχασμένη, σήμερα, ανακριτική πολυμηχανή, που υποτίθεται ότι ήταν σε θέση να ανιχνεύει το αν κάποιος ή κάποια ψεύδεται ή λέει την αλήθεια από ορισμένες σωματικές αντιδράσεις του/της.

Αυτό επιτυγχάνεται προσαρτώντας στο σώμα του ανακρινόμενου τρεις διαφορετικές συσκευές: έναν πνευμονογράφο, που καταγράφει κάθε μεταβολή στην αναπνοή και την κίνηση χάρη σε δύο ελαστικούς πνευμονογραφικούς σωλήνες που τοποθετούνται γύρω από το στέρνο και την κοιλιά του υποκειμένου.

Δύο πλάκες γύρω από το μεσαίο δάχτυλο και τον δείκτη του χεριού, που ανιχνεύουν τις γαλβανικές αντιδράσεις της επιδερμίδας κατά τη διάρκεια της εξέτασης. Και έναν καρδιοσφυγμογράφο, που καταγράφει τις μεταβολές της καρδιακής συχνότητας και της πίεσης του αίματος.

Ομως, η μεγάλη διάδοση που γνώρισε, κατά το παρελθόν, αυτή η μηχανή ως «ανιχνευτής του ψεύδους» δεν συνάδει ούτε με την αποτελεσματικότητα ούτε με τη φήμη της.

Κι αυτό, γιατί οι φυσιολογικές παράμετροι που καταγράφει εξαρτώνται από το αυτόνομο νευρικό σύστημα, η ενεργοποίηση του οποίου σχετίζεται ελάχιστα ή και καθόλου με τη συνειδητή επιλογή του να ψεύδεται κανείς.

Μια διαφορετική και πολλά υποσχόμενη «λύση» στα τεχνολογικά αδιέξοδα της μελέτης του εγκεφάλου ήταν η υιοθέτηση από τους νευρολόγους-φυσιολόγους της Ηλεκτροεγκεφαλογραφίας: τοποθετώντας πολλά ηλεκτρόδια-αισθητήρες στην επιφάνεια του κεφαλιού μπορούσαν μέσω των ηλεκτροεγκεφαλογραφημάτων να καταγράφουν και να αναλύουν κάθε μεταβολή της ηλεκτρικής δραστηριότητας του εγκεφαλικού φλοιού.

Ετσι, διαπίστωσαν ότι διάφορα εξωτερικά ερεθίσματα (π.χ. φωτογραφίες, λέξεις ή αντικείμενα) προκαλούν διαφορετικά πρότυπα ενεργοποίησης σε διαφορετικές περιοχές του εγκεφάλου φλοιού, η δραστηριότητα των οποίων καταγράφεται καταλεπτώς και εντοπίζεται επακριβώς μέσω του ηλεκτροεγκεφαλογραφήματος (ΗΕΓ).

Η καταγραφή του συνόλου των ηλεκτρικών σημάτων που παράγονται σε κάθε περιοχή αντιστοιχεί στη δραστηριότητα των νευρώνων σε διαφορετικές εγκεφαλικές καταστάσεις (π.χ. στα στάδια του ύπνου και στην εγρήγορση) και σε διαφορετικές νοητικές δραστηριότητες (π.χ. οπτική ή ακουστική αντίληψη, μνημονική ανάκληση, μάθηση).

Ομως, παρά την τεράστια συμβολή της ηλεκτροεγκεφαλογραφίας στην κατανόηση της οργάνωσης και επικοινωνίας των νευρώνων, αυτή η τεχνική δεν μας επιτρέπει να έχουμε μια σαφή εικόνα του συνόλου των δομών και της σπονδυλωτής λειτουργίας του εγκεφάλου.

Τα υπολογιστικά πορτρέτα της εγκεφαλικής ανατομικής



Για να αποκτήσουν ακριβέστερη εικόνα των εγκεφαλικών δομών οι νευρολόγοι κατέφυγαν, τη δεκαετία του 1970, στην Αξονική Υπολογιστική Τομογραφία (CT scan). Μια μη επεμβατική ακτινολογική τεχνική που βασίζεται στην εκπομπή μιας στενής δέσμης ακτίνων Χ που διαπερνούν τον εγκέφαλο και συλλέγονται από μια διάταξη ευαίσθητων ανιχνευτών που περιστρέφονται γύρω από το κεφάλι λαμβάνοντας, από διαφορετικές γωνίες, μια σειρά ακτινογραφιών.

Κατόπιν, ένα υπολογιστικό πρόγραμμα συνδυάζει όλες αυτές τις ακτινογραφίες που απεικονίζουν στατικά τις διαφορές στην πυκνότητα του εγκεφαλικού ιστού, δηλαδή τις διαφορές ανάμεσα στις λεπτές τομές ή «φέτες» ιστού που αναλύονται από το υπολογιστικό πρόγραμμα του αξονικού τομογράφου.

Η απεικονιστική τεχνική της αξονικής τομογραφίας επέτρεψε στους ειδικούς να διακρίνουν σαφώς τα όρια της φαιάς από τη λευκή ουσία του εγκεφάλου, ενώ η διακριτική της ικανότητα τους επέτρεψε, πρώτη φορά, να διακρίνουν οπτικά και τοπολογικά πολλές βασικές δομές και να εντοπίζουν επακριβώς πιθανές κακώσεις ή όγκους στον εγκεφαλικό ιστό.

Ομως η διακριτική ικανότητα και η ανατομική ευκρίνεια αυτής της τεχνικής δεν είναι επαρκείς για τη λεπτομερέστερη απεικόνιση των μικροδομών του εγκεφάλου. Γεγονός που οδήγησε, την επόμενη δεκαετία, στην επινόηση μιας πραγματικά επαναστατικής τεχνικής νευροαπεικόνισης.

Ετσι, τη δεκαετία του 1980, θα κάνει την εμφάνισή της η Μαγνητική Τομογραφία (MRI), μια πραγματικά μη επεμβατική τεχνική απεικόνισης των εγκεφαλικών δομών που διαθέτοντας μεγαλύτερη διακριτική ικανότητα από την αξονική τομογραφία μπορεί να αποκαλύπτει πιστότερα τις μικροδομές του εγκεφάλου, συμβάλλοντας αποφασιστικά στην ανατομική χαρτογράφησή τους.

Οι εικόνες του εγκεφάλου προκύπτουν από τη δημιουργία ενός ισχυρού μαγνητικού πεδίου που δημιουργείται από έναν ισχυρό μαγνήτη που βρίσκεται πίσω από τα τοιχώματα του κυλινδρικού σαρωτή (scanner).

Το μαγνητικό πεδίο που δημιουργείται στο εσωτερικό του σαρωτή είναι 30.000 έως 80.000 φορές ισχυρότερο από το μαγνητικό πεδίο της Γης και οι σύντομοι αλλά ιδιαίτερα ισχυροί μαγνητικοί παλμοί που δημιουργούνται στο εσωτερικό του σαρωτή υποχρεώνουν τους πυρήνες των ατόμων που υπάρχουν στον εγκεφαλικό ιστό να συντονιστούν, δηλαδή να ευθυγραμμιστούν, πρόσκαιρα, με το ισχυρό μαγνητικό πεδίο, με αποτέλεσμα να αλλάζει η συχνότητα περιστροφής των πυρήνων αυτών των ατόμων.

Μόλις σταματά ο ισχυρός μαγνητικός παλμός, οι πυρήνες των ατόμων επιστρέφουν στην αρχική τους συχνότητα περιστροφής εκπέμποντας πολύ μικρές ποσότητες ενέργειας, υπό τη μορφή μαγνητικών σημάτων, τα οποία καταγράφονται από τους ειδικούς ανιχνευτές του σαρωτή.

Και επειδή η επαναφορά των ατόμων στην αρχική τους κατάσταση γίνεται με διαφορετικές ταχύτητες, δημιουργούνται διαφορετικά «αποτυπώματα» των ιστών.

Συνήθως, οι συσκευές μαγνητικής τομογραφίας χρησιμοποιούν ανιχνευτές που συντονίζονται μόνο με τα μαγνητικά σήματα που εκπέμπουν οι πυρήνες του υδρογόνου, δηλαδή του βασικού συστατικού του ύδατος.

Συνεπώς, αυτές οι απεικονίσεις βασίζονται στην πυκνότητα και την κατανομή του ύδατος στους εγκεφαλικούς ιστούς.

Δυστυχώς, αυτό το ιδιοφυές τέχνημα δεν μας διαφωτίζει καθόλου για τις λειτουργίες και τις αλληλεπιδράσεις των εγκεφαλικών δομών που αναπαριστά.

Παρακολουθώντας ζωντανά τις εγκεφαλικές λειτουργίες


Τη δεκαετία του 1990 θα αναπτυχθούν δύο νευροαπεικονιστικές τεχνικές για την περιγραφή όχι των δομών αλλά των δραστηριοτήτων του ανθρώπινου εγκεφάλου. Και οι δύο τεχνικές βασίζονται στην εύλογη και πολλαπλώς επιβεβαιωμένη διαπίστωση ότι: οι μεταβολές στη ροή του αίματος και άρα της οξυγόνωσης σε ορισμένους εγκεφαλικούς ιστούς σηματοδοτεί, τις περισσότερες φορές, την αυξημένη νευρωνική δραστηριότητα σε αυτές τις εγκεφαλικές περιοχές.

Οταν οι νευρώνες σε μια εγκεφαλική περιοχή ενεργοποιούνται, τότε καταναλώνουν περισσότερο οξυγόνο το οποίο, ως γνωστόν, μεταφέρεται σε αυτούς από την αιμοσφαιρίνη των ερυθρών αιμοσφαιρίων.

Διόλου περίεργο λοιπόν ότι ο εγκέφαλος αυξάνει τη ροή του αίματος και άρα την παροχή οξυγόνου στις πιο δραστήριες δομές του. Ομως, έχει επίσης διαπιστωθεί ότι υπάρχει μια χρονική υστέρηση, της τάξης των 4 έως 5 δευτερολέπτων, ανάμεσα στην αυξημένη νευρωνική δραστηριότητα και τη μεταβολή στη ροή του αίματος προς αυτούς τους νευρώνες. Γεγονός που, με τη σειρά του, γεννά διαφορές στη συγκέντρωση της οξυγονωμένης αιμοσφαιρίνης στις πιο δραστήριες εγκεφαλικές περιοχές.

Βασιζόμενοι σε αυτές τις επαρκώς επιβεβαιωμένες διαπιστώσεις οι νευροεπιστήμονες ανέπτυξαν την τεχνική της Τομογραφίας Εκπομπής Ποζιτρονίων (PET). Πρόκειται για την πρώτη υπολογιστική απεικόνιση των εγκεφαλικών λειτουργιών που βασίζεται στον εντοπισμό και την καταγραφή ασταθών ραδιοϊσοτόπων που εκπέμπουν ποζιτρόνια, δηλαδή των αντίστοιχων με τα ηλεκτρόνια σωματιδίων που, όμως, έχουν θετικό φορτίο.

Αν αυτά τα ασταθή ραδιοϊσότοπα αναμιχθούν με διάφορες ουσίες, π.χ. με τη γλυκόζη, και μέσω του αίματος φτάσουν στον εγκέφαλο, τότε η ραδιενεργός γλυκόζη προσλαμβάνεται ταχύτερα από τα πιο δραστήρια νευρωνικά κυκλώματα. Κατάλληλοι ανιχνευτές ραδιοϊσοτόπων τροφοδοτούν τους υπολογιστές, λεπτό προς λεπτό, με τις πληροφορίες σχετικά με τη διεργασία ενσωμάτωσης και μεταβολισμού της γλυκόζης και τα κατάλληλα υπολογιστικά προγράμματα δημιουργούν στην οθόνη τους τις εντυπωσιακές εικόνες αυτής της μεταβολικής λειτουργίας των τοπολογικά χαρτογραφημένων νευρώνων.

Ομως, η πιο πρόσφατη και πιο ισχυρή τεχνική απεικόνισης των εγκεφαλικών λειτουργιών είναι η λεγόμενη Λειτουργική Μαγνητική Τομογραφία (fMRI), η οποία από τα τέλη του εικοστού αιώνα έχει αποδειχτεί το παντοδύναμο και σχεδόν «μαγικό» εργαλείο για τη διερεύνηση των περισσότερων εγκεφαλικών λειτουργιών.

Σε αυτή την παραλλαγή της μαγνητικής τομογραφίας (MRI), ο σαρωτής, δημιουργώντας ισχυρά μαγνητικά πεδία, ανιχνεύει τις ελάχιστες αλλαγές στον μεταβολισμό του οξυγόνου που μεταφέρεται από το αίμα στους νευρώνες των επιμέρους δομών του εγκεφάλου.

Σε σύγκριση με άλλες τεχνικές, η fMRI είναι η λιγότερο επεμβατική αφού δεν απαιτεί καμία έκθεση σε ραδιενεργές ουσίες ή υψηλές ακτινοβολίες και παρουσιάζει πολύ μεγαλύτερη διακριτική ικανότητα.

Γεγονός που την καθιστά εξαιρετικά χρήσιμη τεχνική στη μελέτη ακόμη και των πιο πολύπλοκων και αφηρημένων νοητικών λειτουργιών, επιτρέποντας πρώτη φορά τον εντοπισμό και την οπτικοποίησή τους.

Τώρα, το ερώτημα πόσο επιστημονικά αξιόπιστες είναι και ποιες βιοπολιτικές συνέπειες μπορεί να έχει η άκριτη αποδοχή αυτών των πολύ πρόσφατων τεχνολογικών εξελίξεων θα το εξετάσουμε διεξοδικά στο επόμενο άρθρο.

Πηγή: efsyn.gr



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Η αξιοπρέπεια του Λαού μας δεν είναι άπιαστο όνειρο

Γιάννης Αθανασιάδης


Αυτό το οποίο διεκδικούμε είναι η αξιοπρέπεια του λαού μας σε ένα Δημοκρατικό περιβάλλον, Εθνικής ανεξαρτησίας, Λαϊκής κυριαρχίας και Κοινωνικής δικαιοσύνης.

Απλά και αυτονόητα πράγματα (σε μια πατρίδα ανθρώπων και όχι ανδράποδων), τα οποία μας έχουν κάνει να τα θεωρούμε άπιαστο όνειρο.

Κι όμως είναι στο χέρι μας αρκεί να τα διεκδικήσουμε νικώντας πρώτα τον προσωπικό μας φόβο και την τρομοκρατία του ξενόδουλου συστήματος.

Να αποκτήσουμε και να προασπίσουμε, ένα αυτεξούσιο δημοκρατικό κράτος με εθνικό νόμισμα και οικονομική αυτοδιάθεση, που να εγγυάται:

  • Το βασικό εισόδημα όλων των πολιτών του.
  • Την κάλυψη των βασικών αναγκών για σίτιση, ένδυση, στέγαση, θέρμανση και μετακίνηση.
  • Την εργασία, σε ανθρώπινες εργασιακές συνθήκες και την προστασία της αξιοπρέπειας των εργαζομένων.
  • Την προστασία της οικογένειας και της μητρότητας.
  • Την δωρεάν ιατροφαρμακευτική κάλυψη και περίθαλψη, σε ένα εθνικό σύστημα υγείας προς όλους, χωρίς διακρίσεις και φακελάκια.
  • Την δωρεάν παιδεία με ανθρωποκεντρικό και κοινωνικό χαρακτήρα προς όλους, χωρίς διακρίσεις και χωρίς παραπαιδεία.
  • Τον σεβασμό στους γέροντες και τους αδύνατους προς εργασία, εξασφαλίζοντας το υπόλοιπο της ζωής τους με αξιοπρέπεια.
  • Δημόσιες υπηρεσίες και υπαλλήλους που θα σέβονται και θα υπηρετούν πραγματικά τους πολίτες χωρίς διακρίσεις.
  • Σχεδιασμένη και ισόρροπη παραγωγική ανασυγκρότηση και ανάπτυξη που λαμβάνει υπόψιν της πάντα την εθνική επάρκεια στο σύνολο των αναγκών της χώρας, με προτεραιότητα στην απορρόφηση και βελτίωση, της εγχώριας παραγωγής.
  • Αξιοποίηση υπέρ του λαού των πλουτοπαραγωγικών πηγών της χώρας.
  • Στήριξη της καινοτομίας και της έρευνας.
  • Προώθηση των τεχνών και της ποιοτικής ψυχαγωγίας για όλο το λαό.
  • Αμοιβαία επωφελείς σχέσεις με τους γειτονικούς λαούς σε μια κατεύθυνση δημιουργίας ασφαλούς και φιλικής συνύπαρξης.
  • Αλλά και ισχυρή αποτρεπτική δύναμη προς κάθε επιβουλή.
  • Την τήρηση όλων των παραπάνω με σκληρές ποινές στους παραβάτες.

Όλα αυτά σε ένα πλαίσιο εθνικής ανεξαρτησίας και αξιοπρέπειας, μακριά από υποτέλειες και ευρωναζιστικές ενώσεις.

Πρακτικά δεν είναι τόσο δύσκολο όσο θέλουν να μας πείσουν οι ευρώδουλοι δυνάστες, αρκεί να είμαστε ενωμένοι και να λειτουργήσουμε ως κυρίαρχο έθνος. Ενότητα είναι η «μαγική» λέξη.

Η ένταξη στον ενωτικό και αλληλέγγυο αγώνα του λαού, είναι χρέος του καθενός από εμάς που συμφωνούμε, βάζοντας στην άκρη όλα τα υπόλοιπα που μας χωρίζουν.

Να πάρουμε πίσω την πατρίδα μας.

Να φέρουμε πάλι την αξιοπρέπεια και το χαμόγελο στις καρδιές μας.

Πηγή: dromosanoixtos.gr



Γιάννης Αθανασιάδης: Σχετικά με τον Συντάκτη




Διαβάστε Περισσότερα »