Δευτέρα, 11 Δεκεμβρίου 2017

Ρ. Μαντέλ: Ο πατέρας του ευρώ μιλάει για το παιδί του

Προκόπης Μπίχτας


Η άποψη ότι το ευρώ είναι ένα τσίγκινο νόμισμα που έχει την ιδιότητα του χρήματος μόνο ως μέσου κυκλοφορίας των εμπορευμάτων και γενικού ισοδύναμού τους είναι διαδεδομένη όχι μόνο ανάμεσα σε ρηχούς αναλυτές, αλλά και σε πολιτικές δυνάμεις από τις οποίες θα περίμενε κάποιος κάτι διαφορετικό. Το βασικό αγοραίο επιχείρημα στο δίλημμα «ευρώ ή εθνικό νόμισμα» είναι ότι, αν δεν έχεις χρήματα, είτε ευρώ υπάρχει είτε εθνικό νόμισμα είναι το ίδιο.

Ο πατέρας του ευρώ Ρόμπερτ Μαντέλ, είχε αποκαλύψει δημόσια από το 2012 ακόμα, με περισσό θράσος και αλαζονεία, το λάθος αυτής της άποψης, μιλώντας για τις αυταρχικές, βίαιες πολιτικές και την εξαθλίωση που είναι συσσωματωμένες σε αυτό το τσίγκινο νόμισμα. Αυτό σημαίνει ότι οι συνέπειες της επιβολής του ευρώ ως ελληνικό νόμισμα ήσαν γνωστές σε όλες τις πολιτικές δυνάμεις πριν από πολλές δεκαετίες κι όμως το προώθησαν, ή δεν αντέδρασαν στην θέσπισή του, που είναι το ίδιο.

Η ιδέα ότι το ευρώ έχει αποτύχει είναι επικίνδυνα αφελής. Το ευρώ κάνει ακριβώς ό,τι ο δημιουργός του και το πλούσιο 1% της γης προέβλεψαν και σχεδίασαν να κάνει.

Ο αρχιτέκτονας της «οικονομίας της αγοράς» (supply-side economics) Ρόμπερτ Μαντέλ, νομπελίστας, πρώην καθηγητής του Πανεπιστημίου του Σικάγο, πρώην οικονομικός σύμβουλος του ΟΗΕ, του ΔΝΤ, της Παγκόσμιας Τράπεζας, του Υπ. Οικονομικών των ΗΠΑ, της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και άλλα, είναι αυτός που είχε κάνει το προσχέδιο ενός κοινού νομίσματος για την ΕΟΚ, αφού ολοκλήρωσε την έρευνά του για τα νομίσματα και τις συναλλαγματικές ισοτιμίες.

Η δεισιδαιμονική πίστη του Μαντέλ στην ελευθερία της αγοράς ενέπνευσε την οικονομική πολιτική του Ρήγκαν, γνωστή ως «Ρηγκανόμικς» (ο πατέρας Τζωρτζ Μπους την χαρακτήρισε «Βουντουνόμικς») και το δόγμα του έγινε ο τυφλοσούρτης-οδηγός της Θατσερικής πολιτικής.

«Είναι πολύ δύσκολο να απολύσεις εργαζόμενους στην Ευρώπη», παραπονιόταν. «Το ευρώ θα κάνει την δουλειά του όταν χτυπήσει η κρίση. Τότε τα οικονομικά αφοπλισμένα έθνη δεν θα μπορούν να κάνουν τίποτε άλλο παρά μόνο να ξεφορτωθούν το κρατικό εμπόριο, να ιδιωτικοποιήσουν μαζικά τις κρατικές βιoμηχανίες, να κόψουν τους φόρους (σ.τ.σ. για τους πλούσιους) και να πετάξουν τo ευρωπαϊκό κράτος πρόνοιας στον βόθρο. Το να αφαιρέσεις τον έλεγχο μιας κυβέρνησης από το νόμισμα θα αποτρέψει τους κακούς μικρούς εκλεγμένους αξιωματούχους από το να χρησιμοποιούν Κεϋνσιανές νομισματικές και δημοσιονομικές πολιτικές για να βγάλουν ένα έθνος από την ύφεση. Βάζει (το ευρώ) την νομισματική πολιτική μακριά από τα χέρια των πολιτικών. Και έτσι ο μόνος δρόμος για να έχουν δουλειές τα έθνη είναι με το να γίνουν ανταγωνιστικά στην μείωση των κανόνων στις επιχειρήσεις» αποκάλυπτε το 2012.

Εξήγησε ότι «εργατικοί νόμοι, περιβαλλοντικοί κανονισμοί, και φόροι-όλα θα εξαφανιστούν με το ευρώ». «Η δημοκρατία δεν θα αφεθεί να παρέμβει ξανά στις αγορές». «Η νομισματική πειθαρχία επιβάλλει δημοσιονομική πειθαρχία» επαναλάμβανε μονότονα.

Όσον αφορά στο ενδεχόμενο εξόδου της Ελλάδας από το ευρώ, ο Μαντέλ εκφράζει την καταστροφολογική άποψη που έχουν όλα τα ελληνικά κοινοβουλευτικά κόμματα: «Η παραμονή στο ευρώ αποτελεί την καλύτερη δυνατότητα για τη χώρα, δεν χωρά συζήτηση επ' αυτού - η έξοδος θα την γύριζε μεμιάς 20 χρόνια πίσω και θα περνούσε πολύς καιρός έως ότου επανέλθει σε επίπεδο ποιότητας ζωής σαν το σημερινό». Προφανώς ο Μαντέλ δεν αναφέρεται στο επίπεδο ζωής της πλειοψηφίας του ελληνικού λαού, αλλά στο επίπεδο ζωής των τοκογλύφων, των λακέδων και των παροικούντων τους.

Η επιτυχία του ευρώ στην καταστροφή των λαών και στον πλουτισμό των «αγορών» – δηλαδή στον πλουτισμό μιας χούφτας ανθρώπων -, πιθανότατα έχει ξεπεράσει τα πιο τρελά όνειρα του πατέρα του.

Οι κοινοβουλευτικές πολιτικές δυνάμεις της Ελλάδας έχουν αποδεχθεί πλήρως την εξαθλίωση του ελληνικού λαού που επιφέρει αυτό το νόμισμα του αδρανούς και περιττού χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου. Ο ελληνικός λαός δεν μπορεί να περιμένει τίποτα καλό από αυτές τις χρεωκοπημένες, αντιδραστικές δυνάμεις. Η μόνη ελπίδα του είναι η ενότητά του και ο αγώνας για την αποδέσμευση από αυτόν τον εφιάλτη που τον έχει αποκλείσει από κάθε αυτοβουλία, κάθε ελευθεροβουλία, κάθε ανθρώπινο δικαίωμα και τον έχει καταδικάσει σε μια θανάσιμη ζωή.

Πληροφορίες:

«ΤΟ ΒΗΜΑ»: Ρόμπερτ Μαντέλ: Η έξοδος από το ευρώ θα σας γύριζε μεμιάς 20 χρόνια πίσω


Πηγή: dromosanoixtos.gr



Προκόπης Μπίχτας: Σχετικά με τον συντάκτη




Διαβάστε Περισσότερα »

Οι καλλιέργειες της νεολιθικής εποχής έριξαν το σπόρο της σύγχρονης ανισότητας

Κόσμος


Οι περισσότεροι άνθρωποι θεωρούν την ιεραρχία στις ανθρώπινες κοινωνίες ως κάτι αναπόφευκτο, ένα φυσικό κομμάτι αυτού που οι άνθρωποι είμαστε. Ωστόσο, αυτή η πεποίθηση έρχεται σε αντίθεση με ένα μεγάλο κομμάτι της ιστορίας των 200.000 χρόνων του Homo Sapiens.

Στην πραγματικότητα, οι πρόγονοί μας ήταν - ως επί το πλείστον - ισότιμοι και αντίθετοι σε οποιαδήποτε μορφή ανισότητας. Οι κυνηγοί - συλλέκτες δέχονταν ότι οι άνθρωποι είχαν διαφορετικές δεξιότητες, ικανότητες και ιδιότητες, αλλά απέρριπταν πλήρως κάθε προσπάθεια να θεσμοθετηθεί οποιαδήποτε μορφή ιεραρχίας.

Τι συνέβη λοιπόν και προκλήθηκε μια τόσο βαθιά μετατόπιση από την αρχή της ισότητας; Η ισορροπία των αρχαιολογικών, ανθρωπολογικών και γονιδιωματικών δεδομένων υποδηλώνει ότι η απάντηση έγκειται στην αγροτική επανάσταση, η οποία άρχισε πριν από περίπου 10.000 χρόνια, όπως γράφει ο Τζέιμς Σάζμαν, συγγραφέας του βιβλίου «Ευημερία χωρίς αφθονία», στον Guardian.

Η απίστευτη παραγωγικότητα των σύγχρονων γεωργικών τεχνικών σκεπάζει την αστάθεια που χαρακτήριζε τη ζωή των περισσότερων αγροτών από τις πρώτες ημέρες της νεολιθικής επανάστασης αλλά και τη χαρακτηρίζει ακόμη, έως και αυτόν τον αιώνα, όταν μιλάμε για την περίπτωση των αγροτών που παλεύουν για την επιβίωσή τους στις φτωχότερες χώρες του κόσμου. Τόσο οι κυνηγοί όσο και οι πρώτοι αγρότες ήταν ευάλωτοι στην βραχυπρόθεσμη έλλειψη τροφίμων και περιστασιακά στους λιμούς. Αλλά ήταν οι αγροτικές κοινότητες αυτές που αντιμετώπιζαν μεγαλύτερο κίνδυνο για σοβαρούς, επαναλαμβανόμενους και καταστροφικούς λιμούς.

Το κυνήγι και η αποθήκευση ήταν ένας τρόπος με χαμηλό ρίσκο για να ζήσει κανείς. Οι κυνηγοί - συλλέκτες της Ναμίμπια χρησιμοποιούσαν παραδοσιακά 125 διαφορετικά εδώδιμα φυτικά είδη, καθένα από τα οποία είχε έναν ελαφρώς διαφορετικό εποχικό κύκλο. Επίσης διέφεραν στην ανταπόκρισή τους σε διαφορετικές καιρικές συνθήκες και καταλάμβαναν μια συγκεκριμένη περιβαλλοντική θέση. Όταν ο καιρός ήταν ακατάλληλος για ένα σύνολο ειδών, ήταν πιθανότατα κατάλληλος για ένα άλλο. Αυτό μείωνε κατά πολύ τον κίνδυνο του λιμού.

Ως αποτέλεσμα, οι κυνηγοί - συλλέκτες θεωρούσαν το περιβάλλον τους αιώνια προνοητικό και εργαζόντουσαν μόνο για να καλύψουν τις άμεσες ανάγκες τους. Δεν επιχειρούσαν να δημιουργήσουν πλεονάσματα, ούτε υπερεκμεταλλευόντουσαν κανέναν φυσικό βασικό πόρο. Η εμπιστοσύνη τους στη βιωσιμότητα του περιβάλλοντος ήταν άκαμπτη.

Αντίθετα, οι αγρότες της νεολιθικής εποχής ανέλαβαν να κάνουν το περιβάλλον τους προνοητικό. Ήταν εξαρτημένοι από λίγες και πολύ ευαίσθητες καλλιέργειες και λίγα είδη ζώων, πράγμα που σήμαινε ότι οποιαδήποτε εποχιακή ανωμαλία, όπως μια ξηρασία ή σε άλλη περίπτωση μια ασθένεια ζώων θα μπορούσε να προκαλέσει χάος.

Και πράγματι, η επέκταση της γεωργίας σε ολόκληρο τον κόσμο υπονομεύθηκε από καταστροφικές κοινωνικές καταρρεύσεις. Η γονιδιωματική έρευνα για την ιστορία των ευρωπαϊκών πληθυσμών καταδεικνύει μια σειρά έντονων μειώσεων που συνέπεσαν πρώτα με τη νεολιθική επέκταση μέσω της κεντρικής Ευρώπης πριν από περίπου 7.500 χρόνια και στη συνέχεια με την εξάπλωσή τους στη βορειοδυτική Ευρώπη πριν από περίπου 6.000 χρόνια.

Ωστόσο, όταν τα πράγματα ήταν καλά - ο καιρός ευνοϊκός, δεν υπήρχαν παράσιτα, τα εδάφη έβριθαν ακόμη θρεπτικών συστατικών - η γεωργία ήταν πολύ πιο παραγωγική από το κυνήγι και τη συλλογή. Αυτό επέτρεψε στους αγροτικούς πληθυσμούς να αναπτυχθούν πολύ ταχύτερα από ό, τι οι κυνηγοί - συλλέκτες, και να διατηρήσουν τους αυξανόμενους πληθυσμούς τους σε πολύ μικρότερες εκτάσεις.

Όμως οι επιτυχημένοι αγρότες της νεολιθικής εποχής δεν έπαυαν να αντιμετωπίζουν προβλήματα όπως ξηρασίες, παγετούς, παράσιτα, ασθένειες και τελικά λιμούς. Με την πάροδο του χρόνου αυτή η μεγάλη μετατόπιση στον τρόπο με τον οποίο οι κοινωνίες αντιμετώπιζαν τις ελλείψεις προκάλεσαν επίσης φόβους για επιδρομές, πολέμους και τελικά για επιβολή τυράννων και φόρων.

Όχι ότι οι πρώτοι αγρότες θεωρούσαν ότι είναι αβοήθητοι. Πίστευαν ότι θα μπορούσαν να ελαχιστοποιήσουν τους κινδύνους που έτρεφαν τους φόβους τους. Αυτό σήμαινε περισσότερες τελετές στους θεούς αλλά πάνω από όλα μια ασφάλεια για τη σκληρή δουλειά των αγροτών, δηλαδή τη δημιουργία πλεονασμάτων.

Οι κυνηγοί - συλλέκτες έβλεπαν τον εαυτό τους απλώς ως μέρος ενός παραγωγικού περιβάλλοντος, όμως οι αγρότες θεωρούσαν το περιβάλλον ως κάτι που εκείνοι διαχειρίζονταν, δάμαζαν και έλεγχαν. Ο έλεγχος ενός περιβάλλοντος απαιτεί πολλή δουλειά. Η παραγωγικότητα ενός τεμαχίου γης είναι άμεσα ανάλογη με την ποσότητα της ενέργειας που κάποιος ξοδεύει σε αυτήν.

Αυτή η αρχή, ότι δηλαδή η σκληρή δουλειά είναι αρετή και το συμπέρασμα ότι ο ατομικός πλούτος είναι μια αντανάκλαση της αξίας του ατόμου, είναι ίσως η πιο προφανής από τις πολλές κοινωνικές, οικονομικές και πολιτιστικές κληρονομιές της αγροτικής επανάστασης.

Από τη γεωργία στον πόλεμο


Η αποδοχή της σχέσης μεταξύ σκληρής δουλειάς και ευημερίας έπαιξε σημαντικό ρόλο στην αναμόρφωση του ανθρώπινου πεπρωμένου. Συγκεκριμένα, η δυνατότητα τόσο για τη δημιουργία, όσο και για τον έλεγχο της κατανομής των πλεονασμάτων έφερε μια πορεία προς την εξουσία και την επιρροή. Αυτό έθεσε τα θεμέλια για όλα τα βασικά στοιχεία των σύγχρονων οικονομιών και ενδυνάμωσε την ενασχόλησή του ανθρώπου με την ανάπτυξη, την παραγωγικότητα και το εμπόριο.

Τα πλεονάσματα επέτρεψαν μια πολύ μεγάλη διαφοροποίηση των ρόλων στις γεωργικές κοινωνίες, δημιουργώντας χώρο για λιγότερους απευθείας παραγωγικούς ρόλους. Αρχικά, αυτοί ήταν συνδεδεμένοι με τη γεωργία (κατασκευαστές εργαλείων, χτίστες και χασάπηδες), αλλά με την πάροδο του χρόνου εμφανίστηκαν νέοι ρόλοι: ιερείς που προσεύχονταν για βροχές, μαχητές για την προστασία των αγροτών από τα άγρια ζώα και τους εχθρούς - εισβολείς, πολιτικούς για να μετατρέψουν την οικονομική δύναμη σε κοινωνικό κεφάλαιο.

Μια πρόσφατη μελέτη που εξετάζει τις ανισότητες στις πρώιμες νεολιθικές κοινωνίες επιβεβαιώνει ότι οι ανθρωπολόγοι στις αρχές του 20ου αιώνα γνώριζαν ήδη, βάσει συγκριτικών μελετών των γεωργικών κοινωνιών: ότι όσο μεγαλύτερα είναι τα πλεονάσματα μιας κοινωνίας, τόσο μεγαλύτερα είναι και τα επίπεδα ανισότητας στην κοινωνία αυτή.

Η νέα έρευνα χαρτογραφεί τα σχετικά μεγέθη των σπιτιών των ανθρώπων σε 63 νεολιθικές κοινωνίες, μεταξύ του 9000 π.Χ. και 1500 μ.Χ. Διαπιστώνει μια σαφή συσχέτιση μεταξύ των επιπέδων της υλικής ανισότητας - που βασίζεται στο μέγεθος των κατοικιών σε κάθε κοινότητα - και στη χρήση των ζώων που επέτρεψαν στους ανθρώπους να εντατικοποιήσουν τις καλλιέργειές τους.

Φυσικά ακόμη και οι πιο σκληρά εργαζόμενοι, πρώιμοι αγρότες της νεολιθικής εποχής έμαθαν με μεγάλο κόστος ότι το ίδιο κομμάτι εδάφους δεν μπορούσε να παράγει άφθονη συγκομιδή κάθε χρόνο. Η ανάγκη τους για τη συντήρηση όλο και μεγαλύτερων πληθυσμών έθεσε σε κίνηση έναν κύκλο επέκτασης των εδαφών τους μέσω κατακτήσεων και πολέμου.

Χάρη στις μελέτες των αλληλεπιδράσεων που παρατηρήθηκαν μεταξύ των κυνηγών - συλλεκτών του 20ου αιώνα, στην Αφρική, την Ινδία, την Αμερική και τη Νοτιοανατολική Ασία, γνωρίζουμε πλέον ότι η γεωργία διαδόθηκε μέσω της επιθετικής επέκτασης των αγροτικών πληθυσμών σε βάρος εγκατεστημένων σε συγκεκριμένες περιοχές πληθυσμών - κυνηγών.

Η αγροτική επανάσταση άλλαξε επίσης τον τρόπο που οι άνθρωποι σκέφτονται για τον χρόνο. Οι σπόροι φυτεύονται την άνοιξη και η συγκομιδή τους γίνεται το φθινόπωρο. Τα χωράφια μπαίνουν σε αγρανάπαυση, ώστε να είναι παραγωγικά την επόμενη χρονιά. Έτσι, οι κοινωνίες που βασίζονταν στην γεωργία δημιούργησαν οικονομίες βασισμένες στην ελπίδα και τη φιλοδοξία, οι οποίες επικεντρώνονταν σχεδόν αποκλειστικά στο μέλλον και σε κάθε καθυστέρηση των καρπών των κόπων τους.

Δεν είναι όμως μόνο η εργασία μας που είναι προσανατολισμένη στο μέλλον: τόσο μεγάλο κομμάτι της σύγχρονης ζωής είναι ένα μπερδεμένο μείγμα κοινωνικών στόχων και συχνά αδύνατων προσδοκιών που διαμορφώνουν τα πάντα, από την προσωπική μας ζωή έως και την υγεία μας. Οι κυνηγοί-συλλέκτες, αντιθέτως, εργάζονταν μόνο για να καλύψουν τις άμεσες ανάγκες τους. Ούτε ήταν όμηροι μελλοντικών προσδοκιών, ούτε διεκδικούσαν προνόμια βάσει προηγούμενων επιτευγμάτων.

Η κατανόηση του τρόπου με τον οποίο η αγροτική επανάσταση μεταμόρφωσε τις ανθρώπινες κοινωνίες ήταν κάποτε μόνο θέμα πνευματικής περιέργειας. Τώρα, όμως, έχει αποκτήσει μια πρακτική και επείγουσα πτυχή. Πολλές από τις προκλήσεις που προκάλεσε η γεωργική επανάσταση, όπως το πρόβλημα των ελλείψεων, έχουν επιλυθεί σε μεγάλο βαθμό από την τεχνολογία - ωστόσο, η δική μας ενασχόληση με τη σκληρή εργασία και την ανεξέλεγκτη οικονομική ανάπτυξη παραμένει αδιέξοδη. Όπως σημειώνουν οι ειδικοί της οικονομίας περιβάλλοντος, αυτή η εμμονή κινδυνεύει να καταστρέψει το μέλλον μας και το μέλλον πολλών άλλων ειδών.

Τα σημερινά κοινωνικά, πολιτικά και οικονομικά μοντέλα δεν αποτελούν μια αναπόφευκτη συνέπεια της ανθρώπινης φύσης, αλλά ένα προϊόν της (πρόσφατης) ιστορίας μας. Αυτή η γνώση θα μπορούσε να μας ελευθερώσει ώστε να χρησιμοποιήσουμε τη φαντασία μας για τον τρόπο που συνδεόμαστε με το περιβάλλον μας και ο ένας με τον άλλο. Έχοντας ξοδέψει το 95% της ιστορίας του Homo sapiens, κυνηγώντας και συλλέγοντας υπάρχει σίγουρα ένα μικρό κομμάτι της ψυχής του κυνηγού - συλλέκτη μέσα μας.

Πηγή: tvxs.gr



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

You should be here

Κώστας Γκιώνης


You should be here Σημαίνει «Θα έπρεπε να ήσουν εδώ» και είναι συνήθως ένας τρόπος διαφήμισης κάποιου τουριστικού προορισμού.

Όμως οι προορισμοί μπορεί να μην είναι πάντα τουριστικοί με την καθορισμένη έννοια του όρου, αλλά μπορεί να έχουν μία άλλη προσέγγιση πού να αφυπνίζει κομμάτια του εγκεφάλου πού η χρόνια διακοπή της λειτουργίας του, λόγω της παρατεταμένης χρήσης των ΜΜΕ έχει αδρανοποιήσει έως και εξαλείψει.

Είναι μέρη πού η ζωή δεν αξίζει τίποτα, πού οι άντρες, οι γυναίκες, τα μικρά παιδιά είναι αόρατα, διάφανα, αναλώσιμα, περαστικά σαν αστραπή όπως οι ασήμαντες ζωές τους, εκεί πού ο πόνος στήνει καθημερινά καρτέρι στους καταραμένους αυτής της γης, πού όλοι εμείς οι πολιτισμένοι δυτικοί κλείνουμε τα μάτια, κάνουμε σαν να μην υπάρχουν, μήπως και μας χολοσκάσουν την ψυχοπονιάρα μας καρδιά, η οποία έχει μεγάλο πόνο μόνο για τους jesuiδες φραγκολεβαντίνους υποκριτές και όχι γι' αυτούς τους φτωχοδιάβολους πού στο κάτω - κάτω δεν έχουμε την ίδια θρησκεία, ούτε τα ίδια ήθη και έθιμα, αλλά προπάντων την ίδια πέτσα!

Τα μέρη αυτά είναι βέβαια και μακριά, πως μπορεί να επηρεάσει την αποχαυνωμένη μας ηρεμία, άλλωστε στις περισσότερες των περιπτώσεων, για να μην πω σε όλες, υπεύθυνοι για τα δεινά τους είναι οι «πολιτισμένες» δυτικές κυβερνήσεις, είτε για να πουλάνε τα όπλα τους, είτε για να εξαθλιώνουν τους λαούς παίρνοντας μπιρ-παρά τον ορυκτό τους πλούτο, είτε γιατί οι κυβερνήσεις τους δεν είναι αρεστές, δηλαδή τσιράκια των πολιτισμένων!

Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος θα έπρεπε να ήσουν στην Υεμένη και συγκεκριμένα στη πρωτεύουσα Σαναά, αλλά και την Μαρίμπ και το Αντεν πού βομβαρδίζονται ανηλεώς από την Σαουδική Αραβία και τα ΗΑΕ, εκεί πού η χολέρα με την ασιτία καταπίνουν 130 παιδιά την ημέρα!

Θα έπρεπε να ήσουν στη Λιβύη, στα περίχωρα της Τρίπολης εκεί που γίνονται τα σκλαβοπάζαρα, όπου ένας μαύρος από τη Σενεγάλη, τη Γκάμπια, η την Ερυθραία πωλείται προς 1200 δηνάρια Λιβύης δηλαδή περίπου 400 Αμερικάνικα δολάρια, όσο μισό I-Phone!

Θα έπρεπε να ήσουν στο σχετικά νέο κράτος, το Νότιο Σουδάν και συγκεκριμένα στις νότιες επαρχίες, όπως στις πόλεις Αουειλ, Λεέρ, Μαγεντίτ και Αμοτίκ που ο λιμός σαρώνει, ο μισός πληθυσμός τρώει φύλλα από τα δέντρα και ο πληθωρισμός τρέχει με 800%! και αναγκάζει το πληθυσμό να κάνει το μακρύ ταξίδι του ξεριζωμού!

Θα έπρεπε να ήσουν στη Μιανμάρ, στη βόρια επαρχία Ρακίν, στη πόλη Τσούτ Πιν, εκεί πού ο στρατός της Μιανμάρ βιάζει, αποκεφαλίζει και καίει ζωντανούς τη μουσουλμανική κοινότητα των Ροχίνγκια, οι οποίοι μεταναστεύουν για να σωθούν στη γειτονικό Μπαγκλαντές, όπου και εκεί δεν είναι καλοδεχούμενοι!

Θα έπρεπε να ήσουν στα φτωχά προάστια των Αμερικάνικων μεγαλουπόλεων, όπου η ζωή του κάθε μαύρου εξαρτάται από την τρέλα της στιγμής του κάθε καυλωμένου μπάτσου, το 2015 1146 μαύροι μετοίκησαν στον άλλο κόσμο!

You should be here, για να καταλάβεις πως αφανίζεται ένας λαός, για να σωθούν μερικές τράπεζες, να καταλάβεις ότι οι νόμοι υπάρχουν για τους αδύναμους, να δεις πως ξευτιλίζεται η ανθρώπινη αξιοπρέπεια, πως η προπαγάνδα ενοχοποιεί έναν ολόκληρο λαό, του αφαιρεί την εθνική του κυριαρχία, τον κάνει δούλο, χωρίς να ρίξει μία σφαίρα, χωρίς να μετακινήσει στρατό, χωρίς να σηκώσει ένα αεροπλάνο, μετακινώντας μόνο καμιά δεκαριά χαρτογιακάδες οι οποίοι το μόνο πού κάνουν είναι να ξερνάνε νούμερα, σε μας τα νούμερα πού τους ανεχόμαστε!

You should be here σου λέω.........




Κώστας Γκιώνης: Σχετικά με τον συντάκτη




Διαβάστε Περισσότερα »

Φτου σας!

Νίκος Μπογιόπουλος


Oι αναρτήσεις, τα ρεπορτάζ, οι εκπομπές μας, όπως μια σειρά ρεπορτάζ συναδέλφων, συνέβαλαν – με πρώτο και κύριο τον αγώνα κάθε Τετάρτη στα Ειρηνοδικεία – στην ανάδειξη του μέγα προβλήματος των πλειστηριασμών.

Τα στοιχεία που δημοσιοποιήσαμε αποκαλύπτουν και καταγράφουν όλη την ψευδολογία της κυβέρνησης γύρω από ένα ζήτημα που αποτελεί βόμβα στα θεμέλια της ελληνικής κοινωνίας.

Εξαιτίας, δε, της απήχησης που είχαν, ενόχλησαν τους κυβερνώντες. Αυτός είναι ο λόγος που υπουργοί, έντυπα λιβανιστήρια τους, δημοσιογραφικοί συνοδοιπόροι και διαδικτυακά καρακόλια της «πρώτης φορά αριστεράς», θορυβημένοι από την απήχηση  των δημοσιεύσεων, επιστράτευσαν εναντίον μας καταιγιστικούς γκαιμπελισμούς. 

Προσέξτε: Επιδόθηκαν όχι σε (ευπρόσδεκτη) κριτική, όχι σε στοιχειοθετημένη αμφισβήτηση, αλλά στην ατιμία αστήρικτων χαρακτηρισμών και επιθέσεων. Πρακτική που οι ίδιοι την έχουν βαφτίσει ως πρακτική «δολοφονίας χαρακτήρα». 

Έτσι είδαμε τους σημαιοφόρους του μεγαλύτερου fake news που κυκλοφορεί αυτά τα χρόνια στη χώρα να κατηγορούν για  fake news ποιους; Εμάς!

Είδαμε τους διακινητές του αδιανόητου ψέματος ότι η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ είναι «αριστερή» (!!!) κυβέρνηση – αυτό είναι το μεγαλύτερο fake news στον τόπο – να κατηγορούν εμάς για πρακτικές και κολεγιές με εκείνα τα συγκροτήματα για λογαριασμό των οποίων οι κυβερνώντες φτιάχνουν τα Μνημόνια, αλλά τα έχουν χαλάσει μαζί τους μόνο σε ένα: Στο ποιος θα κρατάει την κουτάλα! 

Αυτοί μας κατηγορούν. Αυτοί οι θρασύτατοι ψεύτες είναι που μας κατηγορούν σαν… ψεύτες! Άλλοι ευθέως κι άλλοι εμμέσως. Σχεδόν το απολαμβάνουμε, δεδομένου ότι είναι οι ίδιοι που όταν γράφουμε και μιλάμε για τους άλλους, τη ΝΔ, το ΠΑΣΟΚ κοκ, τότε μας θεωρούν και σοβαρούς και αξιόπιστους και έγκριτους, αναδημοσιεύοντας και επικαλούμενοι τα γραπτά και τα λεγόμενά μας.

Αλλά όταν αποκαλύπτουμε τη γύμνια τη δική τους και των φίλων τους, και ειδικά στα ζητήματα που η γύμνια μετατρέπεται σε κοινωνικό έγκλημα, τότε τι κάνουν: είτε παρακάμπτουν τα στοιχεία, είτε τα παραποιούν, είτε τα αποσιωπούν, είτε δικολαβικά και «εξυπνακίστικα» αντιστρέφουν το περιεχόμενό τους. Και ως δια μαγείας, τότε – όπως βάζουν τα καρακόλια τους να λένε – γινόμαστε «αναξιόπιστοι»…

Λοιπόν, ας το επαναλάβουμε:  Θα συνεχίσουμε να είμαστε ό,τι είμαστε.  Με δικό μας εφόδιο, απέναντι στα ψέματά τους, τα στοιχεία (όλα κατατεθειμένα και στον ΗΜΕΡΟΔΡΟΜΟ και στην εκπομπή στον Real -ηχητικό εδώ).  Θα παραμείνουμε ό,τι είμαστε με εφόδιο, απέναντι στις σοφιστείες τους, τα έγγραφα και τις αποδείξεις. Με εφόδιο, απέναντι στο εφήμερο του ψεύδους και της συκοφαντίας των προπαγανδιστικών μηχανισμών τους, την ζώσα πραγματικότητα και την αντοχή της αλήθειας στο χρόνο.

Αλλά, βασικά, με ένα και κύριο εφόδιο: Την απόφασή μας να μπορούμε να κυκλοφορούμε με καθαρό πρόσωπο στον κόσμο. Την αυτονόητη, δηλαδή, και καθόλου «ηρωική» απόφαση που απορρέει από την ιδιότητα του τίμιου κομμουνιστή δημοσιογράφου, να μην προσφέρεται και να μην προστίθεται ποτέ – και για όσο διατηρεί τα λογικά του – στην πασαρέλα  με τους ξεπουλημένους.

Αυτοί κάνουν πράξη την εβραϊκή παροιμία: «Ένα ψέμα είναι ένα ψέμα. Δυο ψέματα είναι δυο ψέματα. Τρία ψέματα είναι πολιτική».

Αναμηρυκάζουν το ψεύδος ότι  «προστατεύουν» τη λαϊκή κατοικία. Αλλά στην Ελλάδα λόγω κυβερνώντων σαν κι αυτούς που μας «προστατεύουν», έχουμε:

  • Τράπεζες, τρόικα και κυβέρνηση έχουν συμφωνήσει είσπραξη 40 δισ. ευρώ από τα «κόκκινα δάνεια» με πλειστηριασμούς 50.000 κατοικιών την επόμενη διετία.
  • Περί τις 700.000 οικογένειες ζουν με «κόκκινα» στεγαστικά δάνεια τα οποία προ κρίσης, το 2009, δεν εξυπηρετούντο κατά 6% ενώ σήμερα το ποσοστό μη εξυπηρέτησης λόγω των πολιτικών των ΝΔ/ΠΑΣΟΚ/ΣΥΡΙΖΑ/ΑΝΕΛ έχει ανέλθει στο 45%.
  • Αν εξαιρέσει κανείς τις 140.000 αιτήσεις υπαγωγής στο νόμο Κατσέλη (που αφενός θα επανεξεταστούν, αφετέρου λήγει το 2018 ) πάνω από 500.000 οικογένειες ήδη ζουν με την ανασφάλεια του πλειστηριασμού και της πρώτης κατοικίας τους καθώς ο νόμος Σταθάκη λήγει σε 20 μέρες και κανένας νόμος δεν υπάρχει που να απαγορεύει σε τράπεζες και «κοράκια» – όπου περνούν πλέον και τα ενήμερα και τα «κόκκινα» δάνεια – να τους ξεσπιτώσουν.
  • Δίπλα στα παραπάνω προσθέστε α) τα 4,267 εκ. ΑΦΜ που έχουν χρέη στην Εφορία, β) τα 1,724 εκατομμύρια Έλληνες που επειδή αδυνατούν να ανταπεξέλθουν βαφτίζονται «μπαταχτσήδες» και διατρέχουν άμεσα τον κίνδυνο κατάσχεσης των περιουσιακών τους στοιχείων (μεταξύ αυτών και των κατοικιών τους), γ) τους 990 χιλιάδες στους οποίους ήδη έχουν επιβληθεί μέτρα κατάσχεσης σε λογαριασμούς.
  • Αυτή είναι η αλήθεια για την «προστασία της λαϊκής κατοικίας». Αλήθεια που καταγράφεται κάθε Τετάρτη στα Ειρηνοδικεία. Αλλά η κυβέρνηση βάζει μπροστά τις… βίλες – «δέντρο» για να κρύψει με την προπαγάνδα της το έγκλημα – «δάσος» κατά των σπιτιών του κοσμάκη και μιλά για «συμφωνίες κυρίων» (τι «αριστερό»!) με τους τραπεζίτες…

Τούτη την ώρα, όποιος σέβεται τον εαυτό του και τους συνανθρώπους του, δίνει τη μάχη για πλήρη, απόλυτη, χωρίς όρους και προϋποθέσεις προστασία δια νόμου της κατοικίας του λαού, και όχι τη μάχη των ευφημισμών και του εξωραϊσμού της πολιτικής της (εκάστοτε) κυβέρνησης.

Όμως οι άθλιοι τι κάνουν; Οταν αποκαλύπτεις κατασχέσεις για πλειστηριασμούς από τις Εφορίες σου λένε: «Μα δεν το παίρνει η τράπεζα, το παίρνει η Εφορία»! Δηλαδή, καμώνονται  «ενοχλημένοι» μόνο όταν παίρνει σπίτια η τράπεζα, όταν τα παίρνει η Εφορία τα θεωρουν καλοφάγωτα!

Έφτασαν στο σημείο – οι ίδιοι που μιλάνε για fake news – να τους τρίβεις στα μούτρα τα στοιχεία κι αυτοί να ανοίγουν ομπρέλα και να συνεχίζουν τον γκεμπελισμό χωρίς να τρέχει τίποτα!
 Επανερχόμαστε, συνεπώς.

Έγγραφο 3 το δημοσίευμα μάς εδώ – (Προς κυβερνώντες, «κοράκια» και ΤιVεXεSιους κλακαδόρους): «Η τιμή πρώτης προσφοράς για την έναρξη του ΠΛΕΙΣΤΗΡΙΑΣΜΟΥ του παραπάνω κατασχεθέντος ακινήτου ορίζεται στο ποσό των ΕΥΡΩ: (16.000) και (…) κατά τον χρόνο έκδοσης του προγράμματος ΠΛΕΙΣΤΗΡΙΑΣΜΟΥ…»

Ρωτάμε: Αυτό τι είναι κύριε Πολάκη, κύριε Βερναρδάκη, κύριε Αλεξιάδη, κύριοι του TVXs; Πλειστηριασμός ή συνταγή για ΣΥΡΙΖΟσουπα;

Καταλήγουμε: Προς όσα καρακόλια πουλάνε δικολαβισμό και βαφτίζουν τα κατασχετήρια – πλειστηριασμούς σαν… «τυπικά εξώδικα», δίπλα στα 7 (επτά) έγγραφα και την έκθεση της ΑΑΔΕ (άρθρα 23,25,26,27) που προσκομίσαμε, απευθυνόμαστε με το τελευταίο μας επιχείρημα.

Και το τελευταίο μας επιχείρημα είναι αυτό: Φτου σας!

Πηγή: imerodromos.gr



Νίκος Μπογιόπουλος: Σχετικά με τον συντάκτη




Διαβάστε Περισσότερα »

Το ρέμα

Γεωργία(Γιούλα) Τριγάζη


Το σπίτι του δασκάλου, κολλητό πλάι στο σχολείο, που τους είχε παραχωρηθεί, βρισκόταν απέναντι από ένα ρέμα. Ανάμεσα στο σπίτι και το ρέμα μεσολαβούσε ένα κοτέτσι. Στην ουσία, ένας περιφραγμένος πευκώνας, όπου ο δάσκαλος και πατέρας της, είχε στεγάσει και το… πολύτιμο κοτέτσι! Η χαρά της ήταν να το κατηφορίζει μόνη της, ή και κρατώντας το χέρι του πατέρα για να μαζέψει τ’ αυγά και να ταΐσει τα πουλιά.

Το σκιαζόταν εκείνο το ρέμα, που μεσολαβούσε ανάμεσα στο κοτέτσι τους και την απέναντι ρούγα. Όταν έδυε ο ήλιος και το σκοτάδι κατέβαινε σιγά-σιγά, τίποτα δε σιγούρευε την αθωότητά του! Έμοιαζε όλοι οι θρύλοι, και οι παραμυθίες με νεράιδες και ξωτικά, να ξαναζωντανεύουν και να απαιτούν… Να απαιτούν τι; Εκεί συνήθως το έβαζε στα πόδια, προς τη σιγουριά του σπιτιού της.

Η απέναντι ρούγα πάλι… Ήταν ένα άλλο μυστήριο. Ήταν σαν το ρέμα, να χώριζε το χωριό στα δυο. Από τη μια οι -ας πούμε- «έχοντες», από την άλλη, οι «παρακατιανοί». Η αλήθεια είναι πως όλη η φτωχολογιά, μαζεμένη εκεί, σε κάτι χαμόσπιτα, αετοφωλιές σε απόκρημνη ράχη, με τις στάνες γρατσαλωμένες σε κάτι άγονες μεριές, όπου χωράφια δε φτουρούσαν ούτε για «ζήτω» -όπως έλεγε η νόνα της-. Κατέβαιναν λοιπόν από κείνες τις αφιλόξενες μεριές, και τα παιδιά τους, οι συμμαθητές της, για το σχολειό, αλλά προπάντων για το συσσίτιο, την «καλή όρεξη», που δινόταν καθημερινά στο υπόγειο του σχολείου, σπουδαίο κίνητρο είναι η αλήθεια για τα ξενηστικωμένα φτωχόπαιδα, όπου η μόρφωση από μόνη της, δεν θα αποτελούσε σίγουρα αιτία, για να παρατάνε τις κτηνοτροφικές, αλλά και άλλες δουλειές του μόχθου.

Η Χαρίκλεια, ήταν ένα απ’ αυτά τα παιδιά. Με τη μύξα κολλημένη μόνιμα στα ρουθούνια σχεδόν όλο το χειμώνα, τα γυμνά της ακριδοπόδαρα να τρεμοκουκουράνε συνεχώς πριν μπουν στην τάξη πολλές φορές, ροβολούσε στο σχολειό, δίχως καν τα απαραίτητα!

«Πού είναι η τσάντα σου Χαρίκλεια;», της έλεγε η δασκάλα.

«Την άφηκα στη στάνη χτε βράδυ και τη μαγαρίσανε τα ζα», απαντούσε εκείνη με πλήρη αθωότητα.

Και σαν την έβλεπαν, πεινασμένο ζωάκι να ορμάει πάνω στο πιάτο της το μεσημέρι στο συσσίτιο: « Τι φαΐ φάγατε χτες την Κυριακή στο σπίτι σας Χαρίκλεια;» «Τραχανά με λίγο μπέρδεμα! Έφαγα το μπέρδεμα και παράτησα τον τραχανά. Κι η μάνα μ’ με κοπάνησε». Γιατί το «μπέρδεμα» βεβαίως ήτανε το κρέας.

****

Στη δασκαλοκόρη άρεσε να «μπαίνει» με τη φαντασία της, στη ζωή των άλλων. Αυτό, αποτελούσε την πιο αγαπημένη της απασχόληση, όταν έκλεινε τη γνώση της ημέρας στη σχολική της σάκα. Κι όταν αυτό δε γινόταν μέσα από τα μυθιστορήματα που ξεκοκκάλιζε δίπλα στη στιά , γινόταν με το βλέμμα στραμμένο στην απέναντι ρούγα. Γιατί αυτή είχε το «ζουμί». Η άλλη η δική της –ας πούμε- ήταν αδιάφορη και ήσυχη, σαν την ευπρέπεια. Αντίθετα από την άλλη, τη διαφορετική, όπου οι φωνές, τα «σκουσμάρια» -όπως τα λέγανε- δίναν και παίρναν. Συχνά, κατέληγαν σε καυγάδες, κι όταν το πράγμα χόντραινε, ούτε κι εκείνη ήθελε ν’ ακούει τη συνέχεια. Γιατί τα κλάματα της Χαρίκλειας και των αδερφών της, της τρυπούσαν την καρδιά.

Τη γριά Κατίγκω, τη μάνα των κοριτσιών σπάνια τη βλέπανε από τη δική της μεριά. Γριά. Γριά δεν ήταν, έτσι όμως τη λέγανε, σαράντα τόσο χρονώ γυναίκα, σγουφτή, μαραγκιασμένη από τα βάσανα και τα δέκα περίπου παιδιά που από τα δεκαπέντε της, αράδιαζε το ένα μετά το άλλο. Παρόμοιας κοπής κι ο σύζυγος, αυτός χειρότερα από κείνη, καμιά δεκαριά χρόνια μεγαλύτερος, ουδέποτε εμφανιζόταν σε «κόσμου κοινωνία», βατοκρυμμένος, σαν που ’λεγε η νόνα της.

Από την ασφάλεια λοιπόν της ταχτοποιημένης τους ζωής, αυτής και των ομοίων της, παρακολουθούσε το δασκαλοπαίδι την «άλλη ζωή», τη δύσκολη και διαφορετική, και έπλεκε στο μυαλό της τις περιπέτειες ενός κόσμου αλλιώτικου. Πώς ταίριαξε την περίοδο εκείνη την ιστορία της Φραγγογιαννούς με κείνη της Κατίγκως και των παιδιών της, ούτε που το κατάλαβε! Να έφταιγε ίσως το αγγελοπαρμένο πρόσωπο της γυναίκας που έμοιαζε να μη φοβάται ανθρώπου μάτι; Μήπως πάλι το κατσικίσιο της πήδημα από ράχη σε ράχη, καθώς σαλάγαγε τα δικά της τα ζωντανά, της θύμιζε το αλαφιασμένο ροβόλημα της ηρωίδας του Παπαδιαμάντη, καθώς έτρεχε να ξεφύγει από τους χωροφυλάκους; Ή μήπως πάλι οι κρυφές κουβέντες που έτυχε να πάρει ένα βράδυ τ’ αυτί της από τους γονείς της, είχαν συμβάλλει πιο πολύ;

«Ξεγεννάει κι η ίδια. Είχε μάθει από τη μάνα της που ήτανε μαμή», έλεγε η μάνα της ψιθυριστά. Και συνέχιζε με τρόπο που μόλις ακουγόταν «Βέβαια, ξέρεις για ποιες περιπτώσεις»!

«Σαχλαμάρες. Μην ακούς τι λένε», την απόπαιρνε ο πατέρας της που το κουτσομπολιό δεν το είχε με τίποτε.

«Τα μωρά τα… Άσε. Και μετά στο ρέμα. Ούτε να το σκέφτομαι. Να τα φαν τα σκυλιά».

****

Η Άνοιξη είχε μπει για τα καλά, ο τόπος είχε πρασινίσει. Κι αυτή δε χρειαζόταν πια, να «βάζει αυτί», ο κόσμος πλέον έβγαινε έξω, άνθρωποι και ζώα, έσμιγαν τις φωνές τους στην ύπαιθρο. Από τότε που οι κρυφοκουβέντες των γονιών της τής επιβεβαίωναν κατά έναν τρόπο κάποιες μαγικές, διαβολικές υπερδυνάμεις της Κατίγκως, την παρατηρούσε μ’ έναν τρόπο εμμονικό. Κι αυτή και τα κορίτσια της, καθώς τα σερνικά, πολύ λιγότερα από τα θηλυκά, ακολουθούσαν τον πατέρα τους στις δουλειές. Κι από τη Χαρίκλεια, τη μοναδική που έρχονταν σχολείο προσπαθούσε να μάθει «νέα». Έτσι, έμαθε και για τη μεγάλη, την αδερφή της τη δεκαπεντάχρονη Μέλπω.

«Η μάνα την κοπανάει γιατί τρώει κρυφά κι επρήστη η κοιλιά της. Βρώμα την ανεβάζει, βρώμα την κατεβάζει», της είπε μια μέρα με θλιμμένα μάτια, η φιλενάδα. «Της έφτιακε και κάποια βοτάνια, να πει να ξεπρηστεί. Αλλά εδαύτη τίποτα. Όσο πάει και πρήσκεται χειρότερα»

****

Το βράδυ που η Κατίγκω ξεγέννησε την κόρη της, ήταν θέρος, του Αγιαννιού. Τα σχολεία είχαν κλείσει, τα ξενύχτια επιτρέπονταν και για τα παιδιά της ηλικίας της, ως ένα βαθμό. Είχαν ξένους στο σπίτι, τους είχαν «τραπέζι» , αλλά αυτή κατά το συνήθειο της είχε βγει στην πίσω μεριά κατά το ρέμα. Φεγγάρι ολόγιομο, χαρά θεού. Και τότε άκουσε τη φωνή. Αλλόκοτη, έσκιζε τον αέρα. Δεν ήταν βογγητό πόνου, ούτε απελπισίας, ήταν κάτι πέρα απ’ αυτά. Σα να άνοιγε στη μέση η νύχτα. Έτσι της φάνηκε στ’ αυτιά. Και σιμά σ’ αυτό η στριγκή φωνή της Κατίγκως, αυτή τη γνώρισε αμέσως.

«Βγάλ’ το σκασμό μωρή πούργα. Και θα στο δώσω να το φας το μπαστάρδι αποσπερού»

Ήταν σα να την χτύπησε κεραυνός την ίδια. Έτσι διπλωμένη στα δυο, σα να πονούσε αυτή, με βουλωμένα τ’ αυτιά να μην ακούει. Να μην ακούει τι; Τη ζωή που ερχόταν μ’ αυτό τον τρόπο; Το κλάμα του νιογέννητου που δεν πρόλαβε ν’ αποσώσει; Τη ζωή που διακόπηκε αμέσως μετά, στη σιγαλιά της νύχτας; Ή τον ξεψυχισμένο θρήνο «Μάνα το παιδί. Δώσ’ μου το μια στάλα»!

****

Μέρες μετά, πλακώσαν οι χωροφυλάκοι και στο δικό τους χωριό.

Τα υπόλοιπα τα συζητούσαν όλο το καλοκαίρι. Το νιογέννητο, μισοφαγωμένο απ’ τα σκυλιά, το βρήκαν οι χωρικοί. Η μάνα του η Μέλπω, δεν έβγαλε πέρα τη λεχωνιά, ξεψύχησε κάποια βράδια μετά, αφού την πήγαν στο νοσοκομείο. Είχε χάσει πολύ αίμα. Λέγανε.

Και η φίλη της Χαρίκλεια, δεν ξαναφάνηκε στη δική τους ρούγα ποτέ. Αφού η μάνα της πια θα φύλαγε τη φυλακή, αυτή έπρεπε να φυλάξει τα μικρότερα παιδιά. Κορίτσια τα περισσότερα.

****

Κι αυτή. Δεν ξανακοίταξε κατά το ρέμα. Ακόμη κι όταν κατέβαινε με τον πατέρα της να μαζέψει τ’ αυγά, αμίλητη και σοβαρή, δε σήκωνε το βλέμμα κατά κει.

Μια μόνο φορά, καθώς απομακρυνόταν νόμισε πως άκουσε κλάμα μωρού να έρχεται από το ρέμα. Αλλά ο μπαμπάς της γύρισε και της είπε: «Κάποια γάτα θα γέννησε απόψε»

Πιθανές άγνωστες λέξεις

Γρατσαλωμένες: γραπωμένες

Τρεμοκουκουράνε: τρέμουν από το κρύο

Στια: φωτιά (εστία)

Σκουσμάρια: φωνές

Βατοκρυμμένος: άνθρωπος ακοινώνητος

Αγγελοπαρμένη: αλλοπαρμένη

Πούργα: παλιογυναίκα

Αποσπερού: απόψε


Πηγή: artinews.gr



Γεωργία(Γιούλα) Τριγάζη: Σχετικά με τον Συντάκτη




Διαβάστε Περισσότερα »

Το δούλεμα

Στάθης


Θα μπορούσε να πει κανείς ότι το δούλεμα είναι ένα εθνικό σπορ στο οποίον οι Έλληνες επιδίδονται στους καφενέδες της επικράτειας (τους) από τότε που ο Δευκαλίων πέταγε πίσω του πέτρες κι εκείνες γίνονταν άνθρωποι. Ως φαίνεται από τότε την έχουμε την πετριά μας.

Φιλοπαίγμων λαός οι Έλληνες (και σε ορισμένες περιοχές, όπως τα Επτάνησα, ημίτρελος) έχει το αλληλοδουλεύεσθαι σε μεγάλη περιωπή. Ποτέ όμως άλλοτε έως τώρα δεν υπήρξε κυβέρνηση που να έχει αναγάγει το δούλεμα σε τέχνη ζηλευτή ακόμα και από τους θεούς.

Για παράδειγμα ο κ. Φίλης καλεί «σε επαγρύπνηση τον ΣΥΡΙΖΑ για τους πλειστηριασμούς» (που θα κάνει ο ΣΥΡΙΖΑ)! – 3.000 τον μήνα προβλέπονται, 36.000 τον χρόνο, των οικιών ημών εμπιπραμένων, θα καεί το πελεκούδι.

Για την απίσχναση της ΔΕΗ (άλλος βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ λέει): «Ανατρέψτε τον νόμο» (που εγώ θα ψηφίσω). Απομουρλαίνονται.

Ευτυχώς που πλέον για τις μούντζες προβλέπεται πρόστιμο! Κι επειδή τα οικονομικά του έθνους δεν είναι ανθηρά, οι μούντζες θα εκτοξεύονται κατ’ οικονομίαν.

Αλλιώς θα πήγαινε η μούντζα σύννεφο. Δημιουργώντας ένα υπερπλεόνασμα. Από το οποίο όλοι θα είχαμε το μέρισμά μας.

Δούλεμα - μούντζα - μέρισμα!

Δεν είναι κι άσχημα…



Από το «πειρατικό του Στάθη», στο Ποντίκι, 7-12-2017

Πηγή: topontiki.gr



Στάθης: Σχετικά με τον συντάκτη




Διαβάστε Περισσότερα »

Ο πανταχόθεν αμφισβητούμενος Τραμπ αντεπιτίθεται

Του Ερρίκου Φινάλη


Η διακήρυξή του για την Ιερουσαλήμ βάζει φωτιά στη Μέση Ανατολή, και όχι μόνο


H διακήρυξη του Τραμπ ότι αναγνωρίζει ως πρωτεύουσα του ισραηλινού κράτους την Ιερουσαλήμ εισάγει τη Μέση Ανατολή, αλλά και τη διεθνή αντιπαράθεση μεγάλων και περιφερειακών δυνάμεων, σε μια νέα και ακόμη πιο επικίνδυνη φάση. Είναι φυσικά δύσκολο να προβλεφθούν οι επικείμενες αντιδράσεις των διαφόρων χωρών και λαών που επηρεάζονται άμεσα ή έμμεσα από την πρόκληση του Τραμπ, ο οποίος επιχειρεί με τέτοιου είδους τυχοδιωκτισμούς να διαφύγει από τις πιέσεις που του ασκούνται εντός και εκτός ΗΠΑ. Αλλά είναι ταυτόχρονα σίγουρο ότι αυξάνεται η πιθανότητα η Μέση Ανατολή να περάσει, από τις συρράξεις δι’ αντιπροσώπων, σε μια απευθείας σύγκρουση μεταξύ περιφερειακών δυνάμεων. Εάν μάλιστα αυτό οδηγήσει και σε άμεση εμπλοκή των «μεγάλων», ο κίνδυνος πολέμου θα ξεφύγει από τα όρια της πολύπαθης Μέσης Ανατολής

Ειρηνευτική διαδικασία, σκίτσο του Vasco Gargalo

Διακηρύττοντας ότι πρωτεύουσα του Ισραήλ είναι η κατεχόμενη Ιερουσαλήμ, ο Τραμπ υλοποίησε μία ακόμη (την πιο προκλητική) από τις υποσχέσεις που είχε δώσει προεκλογικά στους πολεμοχαρείς υποστηρικτές και χρηματοδότες του – με πρώτους τους φανατικούς δισεκατομμυριούχους υποστηρικτές του δόγματος «Πρώτα το Ισραήλ»*. Δεν πρόκειται δηλαδή για μια μεμονωμένη εξέλιξη ούτε για καπρίτσιο του Αμερικανού προέδρου. Είναι μια ενέργεια που δεν θα προσπεραστεί γρήγορα από άλλες εξελίξεις, ούτε θα θαμπώσει με τον καιρό.

Η ενθουσιώδης υποδοχή αυτής της απόφασης από τον ακροδεξιό (και εξίσου στριμωγμένο με τον Τραμπ στο εσωτερικό του) ισραηλινό πρωθυπουργό Νετανιάχου δείχνει ότι και από πλευράς του κατοχικού κράτους είχαν προϋπολογιστεί οι επιπτώσεις μιας τέτοιας κίνησης. Και προφανώς εκτιμήθηκε ότι είναι προς το συμφέρον του να γίνει τώρα, κι ας ανατινάζει τις προσχηματικές γέφυρες με τους αντιπάλους του, που διατηρούνταν στα λόγια, για τα μάτια του κόσμου. Δηλαδή η διακήρυξη Τραμπ σαφώς δεν ήταν έκπληξη για το ισραηλινό καθεστώς.

Θα χρειαστεί βέβαια να περάσουν πολλά χρόνια πριν μάθουμε τι προηγήθηκε στο παρασκήνιο μεταξύ Νετανιάχου και Τραμπ (αλλά και με τους «εγγυητές» Ιορδανούς και άλλους αντιδραστικούς Άραβες). Οπωσδήποτε όμως οι ισραηλινοί μέτρησαν τις αδυναμίες του αραβικού κόσμου, ανέλυσαν τις κοσμογονικές αλλαγές που έχουν επέλθει σε όλη τη Μέση Ανατολή –αλλαγές με μονιμοποιημένα πλέον χαρακτηριστικά– και σχεδίασαν συνειδητά και από κοινού με τον Αμερικανό πρόεδρο αυτήν την κίνηση. Κίνηση που πολλαπλασιάζει τις πιθανότητες μιας γενικευμένης σύρραξης, για την οποία το Ισραήλ θεωρεί ότι είναι προετοιμασμένο. Ή τουλάχιστον δεν είναι διατεθειμένο να κάνει την παραμικρή παραχώρηση για να την αποφύγει…

Με Ισραήλ και Σαουδάραβες κατά του Ιράν


Η κατάσταση στη Μέση Ανατολή είναι τόσο ρευστή ώστε είναι δύσκολο να εντοπιστεί με σιγουριά ποιες αλλαγές είναι οριστικές. Αλλά η αίσθηση ότι η σημερινή Μέση Ανατολή δεν θυμίζει σε τίποτα αυτήν που υπήρχε πριν μόλις 5-10 χρόνια είναι δικαιολογημένη. Και μόνο η ήττα του Ισλαμικού Κράτους αρκεί για να αποκτήσει βάση η εκτίμηση ότι η ευρύτερη περιοχή σταδιακά ξεφεύγει από την ενδομουσουλμανική σύγκρουση μεταξύ σουνιτών και σιιτών, και με όλο και μεγαλύτερη σαφήνεια «επανέρχεται» στην παραδοσιακή βασική αντίθεση που τη διαπερνούσε: την αντιπαράθεση μεταξύ του κατοχικού Ισραήλ και του Παλαιστινιακού λαού. Πίσω από την οποία υποβόσκει η διαχρονική και εμμονική φιλοδοξία των ΗΠΑ, φυσικά και του Ισραήλ, να ξεδοντιάσουν μια και καλή το Ιράν.

Στην απόφαση του Τραμπ δεν βάρυνε μόνο η ανάγκη να ξεφύγει από τα σχέδια εκ των ένδον ανατροπής του (στο παρακείμενο πλαίσιο αναφερόμαστε στη σπουδαιότητα αυτής της πτυχής). Καθοριστικό ρόλο έπαιξε και η διαπίστωση ότι η πολύχρονη εμπλοκή των ΗΠΑ στη Μέση Ανατολή κατέληξε σε ταπεινωτική αποτυχία, με κερασάκι στην τούρτα την απώλεια του Ιράκ προς όφελος του σιιτικού μπλοκ. Έτσι υπήρξε εκ νέου επένδυση σε δύο παραδοσιακούς μεσανατολικούς συμμάχους των ΗΠΑ, το Ισραήλ και τη Σαουδική Αραβία, στους οποίους η Ουάσιγκτον ποντάρει για την υλοποίηση των σχεδιασμών της. Και φυσικά στοχοποιήθηκε και πάλι το «διαβολικό Ιράν», όπως έδειξε και η προηγούμενη σημαντική κίνηση του Τραμπ (η καταγγελία της πολυμερούς συμφωνίας του 2015 για το σταμάτημα του πυρηνικού προγράμματος της Τεχεράνης), ακόμη κι αν αυτό έφερε απέναντί του όχι μόνο τη Ρωσία και την Κίνα αλλά και τους Δυτικούς συμμάχους του.

Αλλεπάλληλες αποτυχίες και διαρκής κλιμάκωση


Οι νέες τριγωνικές συμμαχίες που συμπήχθηκαν στην τελευταία φάση της συριακής σύγκρουσης, με τη στενή συνεργασία Ρωσίας, Ιράν και Τουρκίας, μπορεί να έχουν πρόσκαιρο και ρευστό χαρακτήρα – ιδίως όσον αφορά την Άγκυρα. Συνέβαλαν όμως καθοριστικά στην αποτυχία των αμερικανικών σχεδιασμών και στην εδραίωση του σιιτικού τόξου που ξεκινά από την Τεχεράνη και, μέσω Βαγδάτης και Δαμασκού, φτάνει στη Βηρυτό. Ό,τι κι αν δοκίμασαν, οι Τραμπ και Νετανιάχου δεν μπόρεσαν να αποτρέψουν αυτήν την απειλητική για τις βλέψεις τους εξέλιξη. Ένα μόνο πρόσφατο παράδειγμα αποτελεί η (αποτυχημένη) απόπειρα δια της βίας «παραίτησης» του Λιβανέζου πρωθυπουργού από τους Σαουδάραβες πάτρωνές του, ώστε να προκληθεί αναταραχή στο Λίβανο και να εξαναγκαστεί έτσι η Χεζμπολά σε αναδίπλωση.

Έτσι ο Τραμπ κλιμάκωσε, σχεδόν από τη στιγμή που ανέλαβε την προεδρία των ΗΠΑ, τις απαντήσεις του σε όλο αυτό το γαϊτανάκι των ανεπιθύμητων και δυσάρεστων για την αμερικανική υπερδύναμη εξελίξεων. Ξεκίνησε διορίζοντας τα πιο απίθανα πολεμοχαρή γεράκια στις πλέον ευαίσθητες θέσεις, με χαρακτηριστικά παραδείγματα την τοποθέτηση ως Αμερικανού πρέσβη στο Ισραήλ ενός φανατικού σιωνιστή και υποστηρικτή των παράνομων εβραϊκών εποικισμών, του Ντέιβιντ Φρίντμαν, και ως συμβούλου εξωτερικής πολιτικής και «διαμεσολαβητή» μεταξύ Νετανιάχου και Αμπάς του γαμπρού του Τζάρεντ Κούσνερ, που μέρα-νύχτα ονειρεύεται να βομβαρδίσει την Τεχεράνη.

Συνέχισε με… συμβολικές κινήσεις, όπως η αποχώρηση των ΗΠΑ από τη «φιλοπαλαιστινιακή» UNESCO και η ποινικοποίηση της υποστήριξης της διεθνούς εκστρατείας μποϊκοτάζ, αποεπένδυσης και κυρώσεων (BDS) κατά του Ισραήλ (η Νίκι Χέιλι, την οποία διόρισε ως πρέσβειρα των ΗΠΑ στον ΟΗΕ, ήταν η πρώτη κυβερνήτης πολιτείας των ΗΠΑ που ποινικοποίησε τη συμμετοχή στο ειρηνικό κίνημα BDS). Ανέβηκε ένα ποιοτικά ψηλότερο σκαλοπάτι καταγγέλλοντας την πολυμερή συμφωνία με το Ιράν και αρνούμενος να καταδικάσει έστω και φραστικά τους παράνομους ισραηλινούς εποικισμούς. Και τώρα «χτύπησε κόκκινο» διακηρύσσοντας ότι η Ιερουσαλήμ, διεθνώς αναγνωρισμένη ως κατεχόμενο έδαφος, ανήκει στο Ισραήλ.

Προσωρινά αμήχανες αντιδράσεις


Ο άμεσος ξεσηκωμός των Παλαιστινίων ήταν αναμενόμενος. Για την ώρα η λεγόμενη διεθνής κοινότητα παρατηρεί αν και πόσο βίαιη μορφή θα πάρει τις επόμενες μέρες και εβδομάδες, με τους επιφανέστερους εκπροσώπους της να «συμβουλεύουν» και να «εύχονται» να περιοριστεί σε… ειρηνικές κινητοποιήσεις «ώστε να μην υπάρξει περαιτέρω επικίνδυνη αποσταθεροποίηση». Προτείνουν δηλαδή στους Παλαιστίνιους να διαμαρτυρηθούν κόσμια και να αντιμετωπίσουν ψύχραιμα την πρόκληση του Τραμπ και τις σφαίρες του κατοχικού ισραηλινού στρατού. Δημοκρατία έχουμε, μπορεί να ονειρεύεται ο καθένας ό,τι θέλει.

Τα αντιδραστικά αραβικά καθεστώτα, πάντως, ήδη αυτοπεριορίστηκαν στην κοσμιότητα, καταδικάζοντας βέβαια αυτήν την «αχρείαστη και αντιπαραγωγική» απόφαση του Τραμπ. Πράγματι, ένα προσβλητικό και ταπεινωτικό χαστούκι στους αραβικούς λαούς ήταν το τελευταίο που χρειάζονταν οι συνένοχοι του ιμπεριαλισμού και του σιωνισμού. Το γεγονός ότι ακόμη κι οι πιο ξεδιάντροποι σύμμαχοι της Ουάσιγκτον (από τον Σαουδάραβα μονάρχη και τον Αιγύπτιο δικτάτορα ως τη μαριονέτα που λέγεται Αμπάς και τον Ιορδανό βασιλιά) αναγκάστηκαν να ψελλίσουν καταδίκες, δείχνει πόσο προκλητική ήταν η διακήρυξη που χαρίζει την Ιερουσαλήμ στο κατοχικό κράτος. Δεν αποκλείεται μάλιστα κάποιοι από αυτούς (για παράδειγμα ο πιο… άτυχος απ’ όλους, ο Ιορδανός βασιλιάς, που υποτίθεται ότι είναι «εγγυητής» του στάτους της Ιερουσαλήμ) να διαφοροποιηθούν και πιο ουσιαστικά.

Το ίδιο ισχύει και για τους Δυτικούς συμμάχους της Ουάσιγκτον, με πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα την αντίδραση της Βρετανής πρωθυπουργού Τερέζα Μέι, η οποία για πρώτη φορά απέσυρε τόσο καθαρά την παραδοσιακή υποστήριξή της προς τον υπερατλαντικό ξάδελφό της. Αναμενόμενες οι αντιδράσεις και των υπόλοιπων Ευρωπαίων (πιο έντονες κι από αυτές που εκδήλωσαν όσον αφορά τον κίνδυνο ακύρωσης της συμφωνίας με το Ιράν), που εκτός των άλλων φοβούνται ότι θα είναι οι πρώτοι που θα πληρώσουν την οργισμένη νύφη του ισλαμικού κόσμου… Και φυσικά υπάρχει πάντα ο απρόβλεπτος τουρκικός παράγοντας, που είναι πολύ πιθανό να επιχειρήσει (όπως και στο παρελθόν) μια πιο δραστήρια παρέμβαση από τις απλές καταδίκες, δράττοντας την ευκαιρία να προωθήσει τα ιδιαίτερα συμφέροντά του και να επαναβεβαιώσει το ρόλο του «πατέρα» του μουσουλμανικού κόσμου.

Ενισχύεται η βασική τάση για πόλεμο…


Σε κάθε περίπτωση, η σχετική αμηχανία των πρώτων ωρών και ημερών μετά τη διακήρυξη του Τραμπ θα αντικατασταθεί γρήγορα από πιο «απτές» εξελίξεις και από νέες γεωπολιτικές ανακατατάξεις. Νέες διασπάσεις θα διαπεράσουν τον αραβικό κόσμο, νέες συμμαχίες θα συμπηχθούν, και οι εμπλοκές (μεταξύ των οποίων και ένα πιθανό νέο κύμα τρομοκρατικών ενεργειών) θα γίνουν σύντομα αισθητές και εκτός Μέσης Ανατολής. Με δεδομένη τη ρευστότητα, δεν μπορούν να γίνουν συγκεκριμένες προβλέψεις – πέρα από την εκτίμηση ότι ενισχύεται η βασική τάση προς μια γενικευμένη αντιπαράθεση (είναι κι αυτός ένας όρος για όποιους δεν θέλουν να σκέφτονται τη λέξη «πόλεμος»), όχι πια μέσω αντιπροσώπων…

Πέρα από τους περιφερειακούς παίκτες, οι ΗΠΑ και η Ρωσία νιώθουν πιο κοντά τα χνώτα η μία της άλλης, σε ένα ακόμη ανοιχτό μέτωπο. Η έκτακτη σύγκληση του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ, την οποία ζήτησαν 8 από τα 15 μέλη του (Βρετανία, Γαλλία, Ιταλία, Σουηδία, Αίγυπτος, Βολιβία και Ουρουγουάη – Ρωσία και Κίνα δεν χρειάστηκε να κάνουν τον κόπο…), δείχνει αυτό που τα συστημικά ΜΜΕ ευγενικά αποκαλούν «ανησυχία της διεθνούς κοινότητας». Όλες οι μεγάλες δυνάμεις, περιλαμβανομένων των λοιπών Δυτικών, έλπιζαν σε μια κάποια διευθέτηση του ζητήματος της συμφωνίας για το πυρηνικό πρόγραμμα της Τεχεράνης. Αυτό όχι μόνο δεν συνέβη αλλά, μετά το επιπλέον λάδι που έριξε στη μεσανατολική φωτιά ο Τραμπ, τώρα αναγκάζονται να αναπροσανατολιστούν και να σχεδιάσουν τη νέα στάση τους. * Βλ. άρθρο του Τζέιμς Πέτρας στο φύλλο 380, σελ. 18.

PFLP: Η χαριστική βολή στη «λύση» των δύο κρατών


Η Δευτέρα 11 Δεκεμβρίου είναι μια σημαντική επέτειος. Τέτοια μέρα πριν 50 χρόνια γεννήθηκε το Λαϊκό Μέτωπο για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης (PFLP), που γρήγορα αναδείχθηκε στη σημαντικότερη δύναμη της Παλαιστινιακής Αριστεράς και σε υπόδειγμα διαχρονικής Αντίστασης. Το PFLP υιοθέτησε τη γραμμή του αντάρτικου λαϊκού πολέμου, καθιστώντας διεθνώς γνωστή την Παλαιστινιακή υπόθεση και εμφυσώντας κουράγιο σε όλους τους λαούς, χωρίς να συνθηκολογήσει – ακόμη και στις πιο σκοτεινές μέρες. Αμέσως μετά τη διακήρυξη του Τραμπ για την Ιερουσαλήμ, η ηγεσία του εξέδωσε την ακόλουθη δήλωση:

«Το Λαϊκό Μέτωπο για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης θεωρεί τη διακήρυξη του προέδρου των ΗΠΑ Τραμπ κήρυξη πολέμου εναντίον του Παλαιστινιακού Λαού και των δικαιωμάτων του. Η διακήρυξη αυτή καθιστά σαφή τη θέση των ΗΠΑ ως οντότητας εχθρικής προς το λαό μας και ως συνεργάτη του σιωνιστικού κράτους στα εγκλήματά του. Ως τέτοια οντότητα πρέπει να αντιμετωπιστούν οι ΗΠΑ.

Επιπλέον, το Μέτωπο εκτιμά ότι ο Τραμπ έδωσε τη χαριστική βολή στη λεγόμενη λύση των δύο κρατών και στην αυταπάτη της ειρηνευτικής διαδικασίας. Καλεί επομένως την Παλαιστινιακή ηγεσία να εξάγει τα αναγκαία διδάγματα από την καταστροφική εμπειρία της στήριξης σε διαπραγματεύσεις και στην αμερικανική κυριαρχία, και να ανακοινώσει την άμεση αποχώρησή της από τη συμφωνία του Όσλο και όλες τις εξ αυτής παραγόμενες δεσμεύσεις.

Το Λαϊκό Μέτωπο για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης καλεί τις Παλαιστινιακές μάζες και τις οργανώσεις τους να ενώσουν τις προσπάθειές τους και να απαντήσουν συλλογικά, έμπρακτα και δυναμικά σε αυτήν την απόφαση, κλιμακώνοντας την ορμητικότητα του λαϊκού κινήματος. Η μάχη για την Ιερουσαλήμ είναι μάχη για όλη την Παλαιστίνη. Για εμάς η Χάιφα, η Σαφάντ, η Γιάφα, η Γάζα, η Ραμάλα, κάθε πόλη και κάθε χωριό της Παλαιστίνης, είναι Ιερουσαλήμ.

Παραπέρα, το Μέτωπο υπογραμμίζει εμφατικά την ανάγκη να αντιμετωπιστεί το τρίγωνο της συνομωσίας ενάντια στην Ιερουσαλήμ και την Παλαιστίνη, ενάντια στα δικαιώματα του Παλαιστινιακού και Αραβικού λαού. Το τρίγωνο αυτό απαρτίζεται από τον ιμπεριαλισμό, το σιωνισμό και τα αραβικά αντιδραστικά καθεστώτα, και εναντίον τους πρέπει να ανοιχτούν οι κατάλληλες επιλογές αντίστασης.

Είναι επίσης σαφές ότι οι αραβικές μάζες απορρίπτουν σαφώς την απόφαση του Τραμπ, η οποία αποσαφηνίζει περαιτέρω τη φύση του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού ως κύριου σπόνσορα του σιωνιστικού τρόμου στην περιοχή, που διαρκώς προσπαθεί να τη λαμπαδιάσει ώστε να διατηρήσει την ηγεμονία του. Η Ιερουσαλήμ είναι και θα παραμείνει για πάντα η πρωτεύουσα του Παλαιστινιακού λαού και του Παλαιστινιακού κράτους. Η ιμπεριαλιστική-σιωνιστική συμμαχία δεν θα καταφέρει να εξαλείψει την Αραβική ταυτότητα της πόλης, ούτε τη θέση της στον Αραβικό και Ισλαμικό κόσμο.»

Πόσα ανοιχτά μέτωπα αντέχει η αλληλοσπαρασσόμενη Ουάσιγκτον;


Η επιλογή του Τραμπ να δυναμιτίσει την κατεχόμενη Παλαιστίνη και να φιτιλιάσει για τα καλά τη Μέση Ανατολή δεν οφείλεται μονάχα στις δεσμεύσεις που είχε αναλάβει έναντι του ακραίου σιωνιστικού λόμπι που τον στήριξε, και απαιτούσε εδώ και καιρό να «εξοφληθεί» πλήρως. Σχετίζεται και με τη διαρκή υπονόμευσή του από το παραδοσιακό πολιτικό και μιντιακό σύστημα της Ουάσιγκτον (και συνολικά από το «μπλοκ της παγκοσμιοποίησης»), γεγονός που αντανακλά τη σκληρή διαμάχη στο εσωτερικό του βορειοαμερικανικού κατεστημένου για τον προσανατολισμό που πρέπει να υιοθετήσουν οι ΗΠΑ – και μάλιστα όταν γίνεται εμφανής η αδυναμία τους να επιβάλουν τις επιδιώξεις τους στη διεθνή αρένα. Αυτή η υπονόμευση αντανακλάται ακόμη και στο εσωτερικό της κυβέρνησής «του», με τις διαρκείς και δημόσιες διαφοροποιήσεις ιδίως των υπουργών Εξωτερικών και Άμυνας.

Παίρνει όμως παροξυσμικές μορφές με τη διερεύνηση του στενού περιβάλλοντος του Τραμπ (αλλά και του ίδιου) για «κρυφές και ιδιοτελείς συνδιαλλαγές» με τη Ρωσία του Πούτιν, κατηγορίες που πρωτοχρησιμοποιήθηκαν στην προεκλογική καμπάνια. Αλλά ποτέ άλλοτε στην ιστορία των ΗΠΑ δεν συνέχισε να αμφισβητείται έτσι ένας πρόεδρος αφότου ανέλαβε τα καθήκοντά του. Η επιλογή για την Ιερουσαλήμ μπορεί λοιπόν να ερμηνευθεί και ως ανάληψη ενός ακόμη ρίσκου ώστε να μειωθεί η πίεση και να ανακοπεί η απόπειρα ανατροπής ου. Το ζήτημα είναι ότι έτσι ο Τραμπ ανοίγει διάπλατα ένα ακόμη μεγάλο μέτωπο, δίπλα σ’ αυτά της διαρκούς αντιπαράθεσης με τη Ρωσία και στην εκρηκτική κατάσταση που προκαλεί η πολιτική του και στην κορεατική χερσόνησο (χωρίς να υπολογίζονται πολλά ακόμη ανοιχτά «δευτερεύοντα» μέτωπα, στη Λατινική Αμερική και αλλού). Είναι αμφίβολο αν οι ΗΠΑ –πόσο μάλλον ο Τραμπ– μπορούν να διεξάγουν ταυτόχρονα τόσες αναμετρήσεις.

Πηγή: e-dromos.gr



Ερρίκος Φινάλης: Σχετικά με τον Συντάκτη




Διαβάστε Περισσότερα »

Έχω δικαιώματα; Από πότε;

Του Κώστα Γιαννιώτη


Στις 10 Δεκεμβρίου, η «ανθρωπότητα» όρισε να γιορτάζει την ημέρα των «ανθρωπίνων δικαιωμάτων»!

Χαράς ευαγγέλια!!

Κάτι τέτοιες μέρες δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι, από τα γεννοφάσκια μας, μας έμαθαν το ποιηματάκι ότι... «τα δικαιώματά μας τελειώνουν εκεί που αρχίζουν τα δικαιώματα του άλλου»! 

Δίκαιο και σωστό το... αληθοφανές!

Δίκαιο και σωστό, γιατί ποτέ δεν μας άφησαν να βάλουμε την κρίση να μετρήσει και να ζυγίσει την αλήθεια και τη... φτιασιδωμένη αλήθεια!

Ποτέ δεν μας είπαν ότι δικαιώματα έχω εγώ, αλλά δικαιώματα έχει και ο κάθε τραπεζίτης και βιομήχανος, που ορίζει κυβερνήσεις, «δικαιοσύνη» και νόμους!

Ότι είναι αυτός  που βάζει τους πασσάλους στο οικόπεδο της σημερινής κοινωνίας, καθορίζοντας τα όρια της ελευθερίας του, αφήνοντας για μένα, σαν  οικόπεδο, το χώρο που χωρά ένα σκυλόσπιτο και τίποτε παραπάνω!!

Ότι είναι αυτός που έχει το μαχαίρι και κόβει την πίτα στα μέτρα που γουστάρει!

Και σε καλεί να γιορτάσεις κι εσύ, επειδή σου επέτρεψε να γλείψεις το ταψί με τα απομεινάρια της πίτας που περιδρόμιασε!

«Δικαίωμα» το δικό του, «δικαίωμα» και το δικό σου!

Γι` αυτό γιορτάζει σήμερα!

Γιορτάζει η «ανθρωπότητα» για τα δικαιώματα των παιδιών της Υεμένης, της Παλαιστίνης, και τόσων άλλων περιοχών του πλανήτη, που έχουν το αναφαίρετο δικαίωμα να βιώνουν το θάνατο ανά πάσα στιγμή, σε αντίθεση με τα δύσμοιρα παιδιά των απανταχού εχόντων και αρχόντων, που περιμένουν, υποφέροντας βαρυστομαχιασμένα και μέσα στην κάψα των κλιματιστικών, κάποιον χοντρούλη κύριο εποχούμενο σε έλκηθρο, να τους φέρει κάτι ξενέρωτα i phone, να σκοτώνουν την ανία τους και να ξεχνούν τη δυστυχία τους!

Γιορτάζει η «ανθρωπότητα», χασκογελώντας και δείχνοντας τα σάπια δόντια της, μπροστά στις οθόνες που φεγγοβολούν από τα χριστουγεννιάτικα φωτάκια!

Φωτάκια που δεν φτάνουν μέχρι το διπλανό σκοτεινό πεζοδρόμιο, για να φωτίσουν μια κουβέρτα σε μια σκοτεινή γωνιά που προσπαθεί να σκεπάσει το σκελετωμένο κορμί κάποιου εξαθλιωμένου άστεγου!

Ημέρα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων!

Ναι! Σωστά!

Ανθρωπίνων!

Άρα, δεν είναι δική σου και δική μου γιορτή... πιθηκάκο μου!

Γιατί ο κάθε αφέντης αυτής της κοινωνίας ξεκαθάρισε από νωρίς, πως όταν μιλά για ανθρωπότητα μιλά για το σινάφι του, κι όχι για μένα και για σένα!

Εμάς μας κατέταξε στα πιθηκοειδή κι ανάλογα μας αντιμετωπίζει!

Γιατί έχει δικαιώματα και τα υπερασπίζεται!

Γιατί αυτός όρισε τα όρια του οικοπέδου του και των δικαιωμάτων του και τα περιφρουρεί!

Και μου όρισε και την ημέρα που πρέπει να γιορτάζουμε όλοι μαζί τα... «ανθρώπινα» δικαιώματά ΤΟΥ!

Πηγή: dromosanoixtos.gr



Κώστας Γιαννιώτης: Σχετικά με τον συντάκτη




Διαβάστε Περισσότερα »

Κυριακή, 10 Δεκεμβρίου 2017

Η παιδαγωγική απαξίωση της εξέλιξης

Σπύρος Μανουσέλης


Εχοντας διερευνήσει στα προηγούμενα άρθρα μας τις φιλοσοφικές και κοινωνικές παραμορφώσεις της εξελικτικής θεωρίας, σκεφτήκαμε ότι θα είχε ενδιαφέρον να εξετάσουμε και τις παιδαγωγικές δυσκολίες που αντιμετωπίζει η διδασκαλία της.

Γιατί, 150 χρόνια μετά τη διατύπωσή της από τον Δαρβίνο, οι περισσότεροι άνθρωποι δυσκολεύονται να κατανοήσουν, και ακόμη περισσότερο να αποδεχτούν, τη σύγχρονη εξελικτική θεωρία;

Σε ποια νοητικά και παιδαγωγικά εμπόδια προσκρούει η ευρύτερη αποδοχή της συγκεκριμένης επιστημονικής θεωρίας;

Αναζητώντας κάποιες έγκυρες απαντήσεις απευθυνθήκαμε στον Κώστα Καμπουράκη, κορυφαίο Ελληνα μελετητή των παιδαγωγικών-πολιτισμικών προβλημάτων που γεννά η διδασκαλία των επιβεβαιωμένων εξελικτικών εξηγήσεων κάθε μορφής ζωής (άρα και των ανθρώπων) και συγγραφέα τριών πολύ αξιόλογων επιστημονικών βιβλίων, ένα από τα οποία κυκλοφόρησε φέτος και στα ελληνικά.

Στη συνέντευξη που ακολουθεί ο Κ. Καμπουράκης παρουσιάζει αναλυτικά τα διανοητικά και εκπαιδευτικά εμπόδια που αντιμετωπίζει η διδασκαλία των εξελικτικών ιδεών στην Ελλάδα και τονίζει τη ζωτική ανάγκη να διαμορφωθούν κατάλληλα καταρτισμένοι εκπαιδευτικοί.

Ο Κώστας Καμπουράκης

● Στο βιβλίο σας υποστηρίζετε ότι εκτός από τα γνωστά θρησκευτικά και συναισθηματικά εμπόδια υπάρχουν και βαθύτερα εννοιολογικά-παιδαγωγικά που καθιστούν μη αποδεκτή την εξελικτική εξήγηση της ζωής και του ανθρώπου. Ποια είναι αυτά τα εμπόδια και πώς θα τα ιεραρχούσατε;

Τα κυριότερα εννοιολογικά εμπόδια για την κατανόηση της εξέλιξης είναι η αντίληψη ότι οι διάφορες οντότητες ή αντικείμενα α) έχουν σχεδιαστεί με βάση κάποιον τελικό σκοπό και β) έχουν εσώτερες ουσίες που είναι αμετάβλητες. Αυτές οι αντιλήψεις ισχύουν απόλυτα για όλα τα τεχνουργήματα.

Για παράδειγμα, ένα τραπέζι έχει μια επίπεδη επιφάνεια ώστε να τοποθετούν οι άνθρωποι άλλα αντικείμενα επάνω της και τέσσερα πόδια ώστε να τη στηρίζουν.

Αν αφαιρέσουμε ένα ή περισσότερα πόδια, το τραπέζι πιθανώς θα πάψει να είναι λειτουργικό, αλλά η ουσία του δεν θα αλλάξει και θα εξακολουθήσει να είναι τραπέζι ακόμα και αν χρησιμοποιηθεί για κάποιον άλλο σκοπό.

Ωστόσο, έχουμε την τάση να επεκτείνουμε τον συλλογισμό αυτόν στα έμβια όντα και να σκεφτόμαστε ότι και εκείνα έχουν χαρακτηριστικά σχεδιασμένα για κάποιο σκοπό και μια εσώτερη ουσία που δεν αλλάζει.

Ετσι, η εξέλιξη μέσω φυσικών διαδικασιών, η οποία δεν έχει τελικό σκοπό και η οποία βασίζεται στη μεταβολή, καθίσταται μια εντελώς αντιδιαισθητική ιδέα.

Ας δούμε ένα παράδειγμα για την πρώτη αντίληψη: Αν σας ρωτήσω γιατί τα αεροπλάνα έχουν πτέρυγες, μια εύλογη απάντηση θα ήταν «για να πετούν».

Η απάντηση αυτή είναι απόλυτα σωστή διότι όλα τα αεροπλάνα είναι τεχνουργήματα που έχουν σχεδιαστεί κατάλληλα, έχοντας μεταξύ άλλων χαρακτηριστικών τις κατάλληλες πτέρυγες για να πετούν. Αν τώρα σας ρωτήσω γιατί τα πτηνά έχουν πτέρυγες, η απάντηση που έρχεται διαισθητικά στον νου σας είναι η ίδια: «Για να πετούν».

Ωστόσο, αν σκεφτείτε λίγο περισσότερο, θα συνειδητοποιήσετε ότι οι αετοί χρησιμοποιούν τις πτέρυγες για να πετούν, αλλά οι πιγκουίνοι για να κολυμπούν και οι στρουθοκάμηλοι για τίποτα προφανές. Γιατί συμβαίνει αυτό; Πολύ απλά, γιατί οι οργανισμοί δεν είναι τεχνουργήματα. Ετσι, τα χαρακτηριστικά τους δεν είναι προϊόντα έλλογου σχεδιασμού αλλά μακρόχρονων, φυσικών εξελικτικών διαδικασιών.

Το πρόβλημα λοιπόν είναι ότι τείνουμε να σκεφτόμαστε «αφύσικα» για τους οργανισμούς, παραβλέποντας ή αγνοώντας την εξελικτική τους ιστορία.

Γιατί; Πιθανώς διότι μεγαλώνουμε και ζούμε σε τεχνητά περιβάλλοντα όπου τα περισσότερα αντικείμενα είναι τεχνουργήματα, τα οποία επηρεάζουν τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε τους οργανισμούς.

Αυτές τις αυθόρμητες, διαισθητικές αντιλήψεις που αποτελούν εννοιολογικά εμπόδια στην κατανόηση της εξέλιξης πρέπει πρωταρχικά να αντιμετωπίσει η εκπαιδευτική διαδικασία.

● Υπάρχει, ωστόσο, και το πρόβλημα της επιστημονικής ανεπάρκειας των σχολικών παιδαγωγών που, με τη σειρά του, είναι προϊόν ελλιπούς παιδείας. Ποια θεωρείτε ότι είναι η καλύτερη εκπαιδευτική στρατηγική για την εξοικείωση των μαθητών αλλά και ευρύτερα των μη ειδικών με τις ανατρεπτικές ιδέες της εξελικτικής θεωρίας;

Δυστυχώς, η Ελλάδα εξακολουθεί να είναι από τις λίγες χώρες στον ανεπτυγμένο κόσμο που δεν εστιάζει στον πιο σημαντικό παράγοντα της εκπαίδευσης: τους εκπαιδευτικούς.

Συνήθως η δημόσια συζήτηση περιστρέφεται γύρω από την πρόσβαση στο Πανεπιστήμιο και τις πανελλαδικές εξετάσεις, ενώ οποιαδήποτε ουσιαστική μεταρρύθμιση πρέπει να ξεκινά από το Δημοτικό Σχολείο.

Αυτό όμως που λείπει εντελώς στην Ελλάδα είναι συστηματικά, τακτικά και υποχρεωτικά προγράμματα αρχικής κατάρτισης και διά βίου επιμόρφωσης των εκπαιδευτικών όλων των βαθμίδων.

Εκτιμώ ότι η κατάσταση στην ελληνική εκπαίδευση δεν πρόκειται να βελτιωθεί αν δεν υπάρξουν τέτοια προγράμματα τα οποία θα παρέχουν ουσιαστική υποστήριξη στους εκπαιδευτικούς.

Για να καταστήσω σαφή την αναγκαιότητα των προγραμμάτων αυτών, η κατάσταση των εκπαιδευτικών στην Ελλάδα σήμερα σε σχέση με τη διδασκαλία των επιστημών της φύσης αντιστοιχεί στην κατάσταση που θα υπήρχε σε μια χώρα στην οποία οι γιατροί θα πήγαιναν να εργαστούν στα νοσοκομεία έχοντας πτυχίο Ιατρικής αλλά δίχως να έχουν κάνει ιατρική ειδικότητα. Θα κατείχαν ενδεχομένως το γνωστικό αντικείμενο, αλλά δεν θα είχαν την απαραίτητη κλινική γνώση και εμπειρία.

Φυσικά αυτό δεν είναι το μόνο πρόβλημα της ελληνικής εκπαίδευσης. Ωστόσο, θεωρώ ότι μια ουσιαστική παιδαγωγική κατάρτιση των εκπαιδευτικών θα τους έδινε γνώσεις και εμπειρίες για να αντιμετωπίσουν πολλών ειδών διδακτικά προβλήματα, όπως π.χ. το γεγονός ότι η θεωρία της εξέλιξης δεν περιλαμβάνεται στα περισσότερα μαθήματα Βιολογίας.

Εχοντας διδάξει στο ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα όλα τα μαθήματα της Βιολογίας της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης για 10 χρόνια, υποστηρίζω ότι το βασικό πρόβλημα σε ό,τι αφορά την εξέλιξη δεν είναι αν περιέχεται στα σχολικά βιβλία ή όχι.

Το βασικό πρόβλημα είναι ότι οι εκπαιδευτικοί δεν έχουν την κατάρτιση να μιλήσουν για την εξέλιξη σε κάθε ενότητα των μαθημάτων Βιολογίας που διδάσκουν και δεν έχουν την απαραίτητη γνώση του σχετικού παιδαγωγικού περιεχομένου (εννοιολογικά εμπόδια, προαντιλήψεις μαθητών κ.λπ.) προκειμένου να τη διδάξουν αποτελεσματικά. Αυτό που χρειάζεται λοιπόν είναι να έχουμε καταρτισμένους εκπαιδευτικούς οι οποίοι θα έχουν τα μέσα να εξελιχθούν σε πεφωτισμένους δασκάλους.

● Γιατί στο βιβλίο σας, μολονότι είστε αρκετά ανεκτικός με όσους έχουν ανάγκη να πιστεύουν σε κάποια θρησκεία, καταδικάζετε απερίφραστα τους οπαδούς του Δημιουργισμού και του Ευφυούς Σχεδιασμού;

Εχω προσωπικά επιλέξει την επιστημονική γνώση ως εκείνη που καθοδηγεί τη ζωή μου και τις αποφάσεις μου. Είμαι ορθολογιστής και δεν αναζητώ καμία απάντηση στα μεγάλα ερωτήματα μέσω της θρησκείας.

Θεωρώ ότι οι απαντήσεις που θα με καλύψουν θα είναι εκείνες που θα προκύψουν από τα εμπειρικά δεδομένα και τον ορθολογισμό της επιστήμης. Προσωπικά δεν θεωρώ ότι χρειάζομαι κάτι άλλο, ωστόσο σέβομαι την επιλογή των ανθρώπων να αναζητήσουν τις απαντήσεις μέσω άλλων μορφών γνώσης και δέχομαι ότι υπάρχουν φιλοσοφικά και άλλα ερωτήματα στα οποία η επιστήμη δεν μπορεί να δώσει απαντήσεις.

Για παράδειγμα, δεν πιστεύω ότι υπάρχουν υπερφυσικές οντότητες. Η πεποίθησή μου αυτή δεν βασίζεται απλώς στην απουσία σχετικών εμπειρικών δεδομένων για την ύπαρξη υπερφυσικών οντοτήτων, αλλά και στην ύπαρξη εμπειρικών δεδομένων για την απουσία τους, καθώς σε αρκετές περιπτώσεις οι συνέπειες της ύπαρξής τους μπορούν να ελεγχθούν εμπειρικά.

Ωστόσο, δέχομαι ότι οι μέθοδοι της επιστήμης περιορίζονται στον φυσικό κόσμο και κατά συνέπεια δεν μπορούν να αποκλείσουν κατηγορηματικά την ύπαρξη του υπερφυσικού.

Ετσι, όπως ορθά επισημαίνετε, είμαι ανεκτικός στη θρησκευτική πίστη. Κι ενώ θεωρώ ότι οι οργανωμένες θρησκείες είναι αιτίες πολλών προβλημάτων και ιστορικά και στις μέρες μας, τις διακρίνω από την προσωπική θρησκεία που σχετίζεται με τις συναισθηματικές ανάγκες κάθε ανθρώπου και ιδιαίτερα την ανάγκη να πιστέψει σε κάτι. Αυτό δεν είναι πρόβλημα κατά τη γνώμη μου.

Το πρόβλημα ωστόσο προκύπτει όταν οι θρησκευτικές πεποιθήσεις επιχειρούν να υποκαταστήσουν και να απορρίψουν την επιστήμη.

Αυτό επιχειρούν οι οπαδοί του Δημιουργισμού και είναι απόλυτα κατακριτέο. Με απλά λόγια, ενώ θεωρώ ότι οι θεολόγοι μπορούν να διδάσκουν ό,τι θέλουν στο μάθημα των Θρησκευτικών, αυτό δεν μπορεί με τίποτα να συγκριθεί με ό,τι διδάσκουμε στη Βιολογία, καθώς είναι άλλη μορφή γνώσης, και επιπλέον δεν μπορεί με τίποτα να συμπεριληφθεί στα μαθήματα της Βιολογίας.

Διότι αυτό θέλουν οι οπαδοί του Δημιουργισμού σε γενικές γραμμές: να διδάσκεται ο Ευφυής Σχεδιασμός ως εναλλακτική επιστημονική εξήγηση για την ενότητα και την ποικιλότητα της ζωής. Κάτι που είναι εντελώς αβάσιμο και ανορθολογικό και συνεπώς απόλυτα απορριπτέο.

● Το γεγονός ότι η επιστήμη δεν εξηγεί τα πάντα ούτε και μπορεί να προσφέρει οριστικές απαντήσεις σε όλα μας τα ερωτήματα, νομιμοποιεί το δικαίωμα στην, εξ ορισμού, μη ελέγξιμη και ανεπιβεβαίωτη θρησκευτική πίστη;

Η επιστήμη, με τον ορθολογισμό που τη διακρίνει και την εμπειρική βάση που τη στηρίζει, θεωρώ ότι είναι το πιο έγκυρο και αξιόπιστο μέσο για την κατανόηση του φυσικού κόσμου.

Η έλλειψη επιστημονικής παιδείας φαίνεται έντονα όταν πολλές φορές στη ζωή μας παίρνουμε ανορθολογικές αποφάσεις ή αποφάσεις που αγνοούν τα εμπειρικά δεδομένα.

Ωστόσο, όπως προείπα, σέβομαι τη συναισθηματική ανάγκη κάθε ανθρώπου να πιστέψει σε κάτι. Στον βαθμό που η θρησκευτική πίστη καλύπτει τις συναισθηματικές ανάγκες του ατόμου, πιστεύω ότι πρέπει να είναι σεβαστή.

Δεν μπορώ να διανοηθώ πώς μπορεί να επικριθεί κανείς για τις πεποιθήσεις του σε μια δημοκρατική κοινωνία, εκτός φυσικά εάν αυτές σχετίζονται με έκνομες ή ανήθικες πράξεις.

Σέβομαι βεβαίως τις πεποιθήσεις αυτές έως το σημείο που δεν βλάπτουν το κοινωνικό σύνολο. Διότι εάν για παράδειγμα κάποιος αντί να εμβολιάσει τα παιδιά του ή αντί να τους δώσει τα προβλεπόμενα φάρμακα, προσβλέπει στη βοήθεια μιας θεϊκής δύναμης για την αποφυγή ή τη θεραπεία μιας νόσου, είναι απόλυτα κατακριτέος και θα έχει ηθικές και ποινικές ευθύνες αν τελικά τα παιδιά του νοσήσουν και μεταδώσουν το νόσημα σε άλλα παιδιά.

Αυτή είναι μια λεπτή γραμμή την οποία πρέπει να διακρίνουμε. Κάποιος μπορεί να ελπίζει σε ένα θαύμα για κάποια θεραπεία ή προστασία από κάποια νόσο.

Αν όμως ελπίζει μόνο στο θαύμα και δεν αναζητά τη συμβολή της ιατρικής επιστήμης, τότε υπάρχει πρόβλημα καθώς αυτή η λογική θα μπορούσε να θέσει σε κίνδυνο τη ζωή του ασθενούς ή ακόμα και άλλων σε περίπτωση λοιμώδους νόσου.

Ομως ποια είναι η λύση; Αυτό που χρειάζεται να γίνει είναι να πείσουμε τους ανθρώπους αυτούς να προσπαθήσουν να κατανοήσουν τα συμπεράσματα της επιστήμης με βάση τα τεκμήρια και όχι θρησκευτικές ή άλλες θέσεις.

Μόνο αν σεβαστούμε τις κοσμοθεωρίες και τις πεποιθήσεις αυτών των ανθρώπων, θα έχουμε την ευκαιρία να ακούσουν πραγματικά εμάς τους ορθολογιστές και να κατανοήσουν την εμπειρική βάση των επιχειρημάτων μας.

Κυρίως χρειαζόμαστε πεφωτισμένους και καταρτισμένους δασκάλους οι οποίοι θα εξηγήσουν στα παιδιά από μικρές ηλικίες τις δυνατότητες και τα όρια των επιστημών της φύσης, την αξία της ορθολογικής προσέγγισης του κόσμου και τη συμβολή της στη βαθύτερη και ουσιαστική κατανόησή του.

● Ενα ερώτημα σχετικό με την εξηγητική δύναμη της βιολογικής επιστήμης είναι το αν και το πώς αυτή μπορεί να διαφωτίσει το αίνιγμα της «ανθρώπινης φύσης». Πώς αξιολογείτε τις αναγωγιστικές εξηγήσεις της Κοινωνιοβιολογίας στα θεμελιώδη προβλήματα της ανθρώπινης ύπαρξης;

Η επιστήμη της Βιολογίας σαφώς και μπορεί να δώσει απαντήσεις σε ερωτήματα για την ανθρώπινη φύση. Ωστόσο, για μια ολοκληρωμένη εικόνα απαιτείται και η συνδρομή άλλων πεδίων όπως η Ψυχολογία, η Ανθρωπογεωγραφία, η Αρχαιολογία, η Ιστορία κ.λπ. Είναι πλέον ξεκάθαρο, παρά την ευρετική αξία και τα επιτεύγματα του αναγωγισμού, ότι είναι αναγκαία μια ολιστική προσέγγιση της ανθρώπινης ύπαρξης.

Σε ό,τι αφορά τις αναγωγιστικές εξηγήσεις στη Βιολογία, θεωρώ αδιανόητη την πλήρη κατανόηση της ανθρώπινης φύσης με βάση το μοριακό επίπεδο μόνο.

Αντίθετα, είναι αναγκαία μια συστημική προσέγγιση που θα λαμβάνει υπόψη τις αλληλεπιδράσεις στα διάφορα επίπεδα οργάνωσης (μοριακό, κυτταρικό, οργανισμικό), καθώς και τις επιδράσεις του αντίστοιχου περιβάλλοντος σε κάθε περίπτωση.

Σε ό,τι αφορά ειδικότερα την Κοινωνιοβιολογία, οι εκτεταμένες και βαθυστόχαστες κριτικές του Kitcher και του Lewontin, μεταξύ πολλών άλλων, με εκφράζουν απόλυτα. Κανενός είδους βιολογικός υπερκαθορισμός δεν επαρκεί ώστε να εξηγήσει την πολύπλοκη φύση μας.


Πηγή:



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Μια τούρτα απειλεί τα θεμέλια του αμερικανικού κράτους

Άρης Χατζηστεφάνου


Η άρνηση ενός ζαχαροπλάστη να ετοιμάσει μια γαμήλια τούρτα για ένα γκέι ζευγάρι έφτασε στο ανώτατο δικαστήριο των ΗΠΑ, φέρνοντας στο προσκήνιο μια τιτανομαχία στο εσωτερικό της αμερικανικής Δικαιοσύνης.

Η απόφαση ίσως κρίνει το μέλλον της ανεξιθρησκίας, της ισοπολιτείας και τη μάχη του αμερικανικού Συντάγματος απέναντι στον σύγχρονο καπιταλισμό.


Αν δίνουμε στις εταιρείες τα ίδια νομικά δικαιώματα με τους ανθρώπους, τίθεται το ερώτημα «τι σόι άνθρωποι είναι οι εταιρείες»

Ντοκιμαντέρ «The Corporation»



Το 2012 ένα ζευγάρι ομοφυλόφιλων μπήκε σε έναν φούρνο στο Ντένβερ των ΗΠΑ και ζήτησε μια τούρτα. Οταν όμως ο ιδιοκτήτης, Τζακ Φίλιπς, συνειδητοποίησε ότι προοριζόταν για το γαμήλιο πάρτι του ζευγαριού αρνήθηκε να προσφέρει τις υπηρεσίες τους επικαλούμενος τις θρησκευτικές του πεποιθήσεις.

«Αν έφτιαχνα μια τούρτα για εσάς, μετά θα μπορούσα να φτιάξω μια τούρτα και για παιδεραστές», δήλωσε ο ζαχαροπλάστης εκφράζοντας τις πιο άρρωστες πτυχές του χριστιανικού φονταμενταλισμού.

Υστερα από μια πενταετία στα δικαστήρια, η υπόθεση έφτασε την περασμένη Τρίτη στο ανώτατο δικαστήριο, όπου οι κορυφαίοι δικαστές της χώρας καλούνται να αποφασίσουν εάν ο Φίλιπς είχε το δικαίωμα να αρνηθεί την παροχή υπηρεσιών.

Οι δικηγόροι του ζαχαροπλάστη υποστηρίζουν ότι ο πελάτης τους είναι ένας καλλιτέχνης που δημιουργεί «γλυπτά μικρής διάρκειας» και συνεπώς κάθε παρέμβαση στο έργο του αποτελεί παραβίαση της πρώτης τροποποίησης του αμερικανικού Συντάγματος για την ελευθερία της έκφρασης. «Το κράτος δεν μπορεί να επιβάλλει στους καλλιτέχνες πώς θα εκφράζονται», δήλωσε χαρακτηριστικά ένας από τους δικηγόρους της υπεράσπισης, ενώ κάποιοι συνάδελφοί του συνέκριναν τις τούρτες του ζαχαροπλάστη με το έργο διάσημων ζωγράφων όπως ο Τζάκσον Πόλοκ!

Από την πλευρά τους οι κατήγοροι αναφέρουν ότι εάν η ίδια λογική επεκταθεί στον φωτογράφο του γάμου, τον κομμωτή, τον ράφτη και τον μακιγέρ της νύφης (στη συγκεκριμένη περίπτωση των γαμπρών) θα έχουμε άνιση μεταχείριση πολιτών και ουσιαστική αμφισβήτηση της νομοθεσίας που επιτρέπει τους γάμους ομοφύλων.

Τι θα συμβεί, αναρωτιούνταν οι ίδιοι, εάν αύριο ο ζαχαροπλάστης επικαλεστεί την πρώτη τροποποίηση και αρνηθεί να ετοιμάσει μια τούρτα για τον γάμο ενός λευκού άνδρα με μια μαύρη γυναίκα;

Η απάντηση της υπεράσπισης, πάνω στην οποία οικοδομήθηκε ολόκληρη η υπόθεση, είναι ότι ο ζαχαροπλάστης δεν έχει το δικαίωμα να αρνηθεί τις υπηρεσίες του για τον γάμο δύο ανθρώπων διαφορετικού χρώματος ή εθνικότητας, αλλά μπορεί να το κάνει στο ζευγάρι ομοφυλόφιλων γιατί έτσι εκφράζει τις θρησκευτικές του πεποιθήσεις.

Για να περιπλέξει μάλιστα περαιτέρω την κατάσταση ο ζαχαροπλάστης δήλωσε ότι δεν θα είχε πρόβλημα να πουλήσει μια έτοιμη τούρτα σε γκέι πελάτες (στους οποίους αναγνωρίζει το δικαίωμα να είναι ομοφυλόφιλοι), αλλά αρνείται να παρασκευάσει μια τούρτα για τον γάμο τους, ο οποίος έρχεται σε σύγκρουση με τη θρησκεία του.

Εκ πρώτης όψεως η υπόθεση θυμίζει ένα νομικίστικο παιχνίδι, η χρησιμότητα του οποίου εξαντλείται στο να κρατά τους ηλικιωμένους δικαστές σε πνευματική εγρήγορση ώστε να αποφεύγουν τις επιπτώσεις του Αλτσχάιμερ.

Πίσω από τις χαριτωμένες λεπτομέρειες, όμως, κρύβεται μια πρωτοφανής μάχη πολιτικών και οικονομικών συμφερόντων, αλλά και η αντιπαράθεση των Δημοκρατικών και των Ρεπουμπλικανών δικαστών οι οποίοι έχουν χωριστεί με βάση την κομματική τους ταυτότητα.

Ο πρόεδρος Τραμπ παρενέβη προσωπικά στην υπόθεση μέσω του γενικού εισαγγελέα, Νόελ Φρανσίσκο, που κάλεσε το δικαστήριο να στηρίξει τον ζαχαροπλάστη.

Ουσιαστικά ο Λευκός Οίκος εξέφρασε τη διαδεδομένη αντίληψη των πιο αντιδραστικών τμημάτων της αμερικανικής κοινωνίας ότι η θρησκευτική πίστη βρίσκεται υπό συνεχή διωγμό από το κοσμικό κράτος και τους φιλελεύθερους υποστηρικτές του. Κάνοντας το άσπρο μαύρο οι χριστιανοί φονταμενταλιστές δηλώνουν ότι είναι τα αμυνόμενα θύματα – περίπου όπως οι Ελληνες φιλελεύθεροι και ακροδεξιοί ισχυρίζονται ότι ζουν σε μια χώρα όπου η Αριστερά είναι κυρίαρχη σε όλη τη διάρκεια της Μεταπολίτευσης.

Στην περίπτωση των ΗΠΑ, όμως, η θρησκεία λειτουργεί σαν πολιορκητικός κριός και για την υπεράσπιση οικονομικών (και κατ’ επέκταση ταξικών) συμφερόντων. Ενδεχόμενη δικαίωση του Φίλιπς θα σήμαινε ότι μεγάλες εταιρείες (από ασφαλιστικές και κτηματομεσιτικές μέχρι ιδιωτικά εκπαιδευτικά ιδρύματα) θα μπορούσαν να κάνουν διακρίσεις ανάμεσα στους πελάτες τους με κάθε λογής (φαιδρές) δικαιολογίες.

Πριν από μερικά χρόνια Αμερικανοί δικαστές δικαίωσαν την εταιρεία Hobby Lobby, η οποία με πρόσχημα τη χριστιανική ηθική ζητούσε να μην προσφέρει ιατροφαρμακευτική κάλυψη για αντισύλληψη σε γυναίκες υπαλλήλους της – ως όφειλε διά νόμου.

Υπό μια έννοια οι δικαστές αναγνώρισαν ότι μια εταιρεία μπορεί να έχει θρησκευτικές πεποιθήσεις, όπως ένα φυσικό πρόσωπο. Ενώ δηλαδή όλοι εστίαζαν την προσοχή τους μόνο σε θέματα χριστιανικής ηθικής και δικαιωμάτων των γυναικών, το δικαστήριο άλλαζε το ίδιο το εγχειρίδιο χρήσης του καπιταλισμού προσφέροντας στις εταιρείες δικαιώματα που απολάμβαναν μόνον οι άνθρωποι.

Η θρησκεία ήρθε απλώς να παίξει τον παραδοσιακό της ρόλο στην ιστορία της ανθρωπότητας - όπιο και αποκούμπι για τους ανίσχυρους και εργαλείο επιβολής για τους ισχυρούς.

Πηγή: efsyn.gr



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Ο Μανώλης Γλέζος και το πείραμα στην Απείρανθο

Γιώργος Βότσης


Ο μόνος, πιθανότατα, οικισμός που δεν κινδυνεύει από φονικές και καταστροφικές πλημμύρες είναι η Απείρανθος της Νάξου, που ευτύχισε να είναι η γενέτειρα του Μανώλη Γλέζου. Ακριβώς γιατί αυτός ο πολυπράγμων οραματιστής και ακαταπόνητος αγωνιστής φρόντισε να απλωθεί πάνω από το χωριό του ένα επιστημονικά θεμελιωμένο, τεχνικά άρτιο και αποτελεσματικό (όσο ακόμη επιτρέπει η ολέθρια πλανητική απειλή της κλιματικής αλλαγής) δίχτυ περιβαλλοντολογικής προστασίας. Μια περιβαλλοντική θωράκιση που θα έπρεπε να αποτελεί πρότυπο για την ευάλωτη σε φυσικές καταστροφές χώρα μας, αλλά αγνοείται σκανδαλωδώς από την πολιτική ηγεσία, την τοπική αυτοδιοίκηση και τον δημόσιο προβληματισμό, όπως τον διαμορφώνουν παραπλανητικά τα μέσα ενημέρωσης της φλύαρης ασχετοσύνης.

Μου δόθηκε η ευκαιρία προ ημερών να θίξω το θέμα στον πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα σε ολιγόλεπτη κουβέντα μας στο πόδι. Του επεσήμανα ότι από το 1991 οι υπηρεσίες της Ε.Ε. έχουν εκπονήσει ειδικό πρόγραμμα περιβαλλοντικής προστασίας για τις χώρες μέλη της Μεσογείου, το οποίο αξιοποίησε ο έτοιμος από καιρό Μανώλης Γλέζος. Ο κ. Τσίπρας μου απάντησε ότι έχει επισκεφτεί την Απείρανθο και ξέρει καλά και εκτιμά και ως πολιτικός μηχανικός την δουλειά του Μανώλη. Τόσο το καλύτερο, λοιπόν, ώστε όταν επουλωθούν όσο γίνεται οι πληγές από την τραγωδία κυρίως στην Δυτική Αττική να αρχίσουν με γοργούς ρυθμούς και πανελλαδικά ο σοβαρός επιτέλους σχεδιασμός και τα μέτρα για να αποτραπούν νέες πολύνεκρες τραγωδίες.

Ξαφνιάστηκαν οι πολλοί το 1986, όταν ο Μανώλης Γλέζος που είχε εκλέγει τον προηγούμενο χρόνο, Βουλευτής Πειραιά συνεργαζόμενος με το ΠΑΣΟΚ, εγκατέλειψε το Κοινοβούλιο για να γίνει Κοινοτάρχης τ’ Απεράθου (όπως επιμένει ότι είναι η σωστή ονομασία της Απείρανθου). Ξαφνιάστηκαν γιατί σε όλη σχεδόν την Ευρώπη σύνηθες είναι το αντίστροφο: Να χρησιμοποιείται η τοπική αυτοδιοίκηση ως εφαλτήριο για την Βουλή και την Κεντρική εξουσία.

Επανειλημμένα Βουλευτής ο Γλέζος (δύο φορές μάλιστα, το 1951 και το 1961 εξελέγει φυλακισμένος) αποτόλμησε το πρωτόφαντο πολιτικό άλμα με δύο αλληλένδετους στόχους:

Ο πρώτος ήταν να λειτουργήσει η κοινότητα με θεσμούς άμεσης Δημοκρατίας. Για να δημιουργεί συλλογικά και αποτελεσματικά και για να φανεί, ίσως, εξ’ αντιδιαστολής η φενάκη της αντιπροσωπευτικής δήθεν δημοκρατίας. Όλες τις αποφάσεις για τα τοπικά προβλήματα τις παίρνει η συνέλευση του χωριού, που συνέρχεται μια φορά τουλάχιστον τον μήνα και αυτοδιευθύνεται (εκλέγει προεδρείο και ορίζει την ατζέντα). Και όλα τα κοινοτικά έργα, υλοποιούνται από όλους τους χωριανούς κατά τις κατευθύνσεις της συνέλευσης. Παρά τις επιφυλάξεις και αντιδράσεις για την καινοφανή λειτουργία το πείραμα πέτυχε. Στους ισχυρισμούς των παντού και πάντα καλοθελητών ότι όλα τα επιβάλλει στην συνέλευση το κύρος του Γλέζου και η εξουσία του ως κοινοτάρχη, απάντησε παραιτούμενος από Πρόεδρος Κοινότητας στα μισά της θητείας του, ενώ πειθαρχούσε πάντοτε στις αποφάσεις της συνέλευσης και όταν διαφωνούσε. Χαρακτηριστικό δείγμα:

Η πρόταση του να μεταφερθεί το Νεκροταφείο έξω από το οικισμό για λόγους περιβαλλοντικούς καταποντίστηκε. Πήρε μόλις τέσσερις ψήφους από τις πάνω από εξακόσιες. Το Νεκροταφείο μεταφέρθηκε αργότερα και μόνον όταν το χωριό συνειδητοποίησε ότι ο Γλέζος είχε δίκιο.

Επιτρέψτε μου να κλείσω τα του πρώτου στόχου με στίχους. Ο καταδικασμένος τρείς φορές σε θάνατο Μανώλης Γλέζος δείχνει να φέρει βαρέως ότι επέζησε, έστω «κατά λάθος και από τύχη», όπως γράφει ενώ γύρω του θέριζε ο θάνατος. Στα συγκλονιστικά ποιήματα του της συλλογής «ΝΕΚΥΙΑΙ ΩΔΑΙ», όπου ανταμώνει έναν έναν και όλους μαζί τους αλησμόνητους νεκρούς συντρόφους του υπάρχουν και τούτοι οι στίχοι αφιερωμένοι (και αυτοί) στον εκτελεσμένο μονάκριβο αδερφό του Νίκο:

Γιόμισα τις πλατείες, τα σπίτια και τα έντυπα

Τις ιστοσελίδες και τα ραδιόφωνα

Με το όνομά σου

Για να ψηφίζει ο πολίτης τον εαυτό του

Και να αποφασίζει ο ίδιος για την τύχη του

Ο δεύτερος, πολυσήμαντος επίσης, στόχος του Μανώλη Γλέζου, όταν αναβάθμισε την πολιτική δράση του με το άλμα από το Κοινοβούλιο στην Τοπική Αυτοδιοίκηση, ήταν να μετατρέψει τ’ Απεράθου σε υψηλού πολιτιστικού επιπέδου νησιωτικό οικισμό πρότυπο περιβαλλοντικής προστασίας και ήπιας ανάπτυξης. Προς τούτο δεν αρκούσαν μόνο το όραμα, η αποφασιστικότητα και η διασφαλισμένη συλλογική ενεργοποίηση των συγχωριανών του. Με ανεπτυγμένη οικολογική ευαισθησία και πολύχρονες μελέτες ο Γλέζος διέθετε σε βάθος και τις επιστημονικές γνώσεις υδρογεωλογίας, τις απολύτως αναγκαίες για το μεγαλόπνοο εγχείρημα.

Απλή και μεγαλοφυής η κεντρική ιδέα:

Με προϊούσα την ερημοποίηση του Μεσογειακού χώρου από την λειψυδρία, τα νερά της βροχής, ακόμη και της καταρρακτώδους αντί να χύνονται και να χάνονται στην θάλασσα (να θαλασσώνονται, όπως λέει ο Μανώλης) και αντί να προκαλούν καταστροφικές πλημμύρες να μεταβάλλονται από κατάρα σε ευλογία:

Με επιστημονική διαχείριση τους και πρόσφορες τεχνικές επεμβάσεις να μετατρέπονται σε πηγή ζωής και αειφόρου ανάπτυξης.

Με πεδίο δράσης πρωτίστως τη λεκάνη απορροής χειμάρρων και ρεμάτων στα Ανάντη (ό,τι δηλαδή δεν έγινε Πάνω από τη Μάνδρα με το βουνό και τους γύρω λόφους αποψιλωμένους από πυρκαγιές και αυθαίρετες εκχερσώσεις και με τα ρέματα μπαζωμένα εγκληματικά στα Κατάντη). Και με ένα πλέγμα ποικίλων έργων (αναδασώσεις και φυτώρια για υποβοήθηση της αυτοφυούς της βλάστησης, δεκάδες φράγματα διάσπαρτα στις πρωτογενείς κοίτες χειμαρρικής ροής δεξαμενές και υδαταγωγοί, ενίσχυση των φυσικών πηγών και αναβαθμίδες καλλιέργειας κ.α.) ολοκληρώθηκε σε έξι περίπου χρόνια το τολμηρό εγχείρημα. Έτσι, εξαφανίστηκαν χείμαρροι και πλημμύρες, εξαλείφτηκε η λειψυδρία και διασφαλίστηκε επάρκεια νερού για ύδρευση, άρδευση και μελλοντική παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας.

Γι αυτό το θαύμα απαιτήθηκαν οι διαρκής εγρήγορση ολοκλήρου του χωριού, ο μόχθος 150 μαστόρων και εργατών, σημαντική ευρωπαϊκή συγχρηματοδότηση και πάνω από όλα η έμπνευση, η πίστη και η άγρυπνη εποπτεία του Μανώλη Γλέζου.

Στα σημεία των καιρών, ότι αυτό το πιο σημαντικό ίσως έργο του πληθωρικού σε δημιουργία Γλέζου παραμένει άγνωστο στους πολλούς αφού περί άλλα τυρβάζουν τα μέσα ενημέρωσης και έμεινε αναξιοποίητο από Κυβερνήσεις, Περιφέρειες και Δήμους. Ο εμπνευστής του έχει πάντως την τιμητική αναγνώριση των ειδημόνων:

Έχει αναγορευθεί Επίτιμος Διδάκτορας στα έξι μεγαλύτερα Πανεπιστήμιά μας και έχει ανακηρυχτεί Επίτιμο Μέλος σε όλους σχεδόν τους Συλλόγους Γεωτεχνικών και Υδρογεωλόγων.

Η μέγιστη ωστόσο τιμή για τον πιο τιμημένο εδώ και διεθνώς Έλληνα είναι, νομίζω, το μισό εκατομμύριο ψήφων που τον ανέδειξαν Ευρωβουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ το 2014. Ο Μανώλης έμεινε στην Ευρωβουλή όσο χρειαζόταν για να προβάλλει έντονα στην Ευρώπη το μέγα θέμα των Γερμανικών οφειλών στη δεινοπαθημένη Ελλάδα. Παραιτήθηκε σε ένα χρόνο με την δήλωση ότι: Το Δημόσιο αξίωμα δεν είναι επάγγελμα. Δήλωση δεικτική και σίγουρα επικροτούμενη από τους εκατοντάδες χιλιάδες πολίτες που τιμούν και με την ψήφο τους τον σχεδόν αιωνόβιο υποδειγματικό πολίτη Μανώλη Γλέζο, με την αδιάκοπη προσφορά του στον τόπο και την κοινωνία.

*Ομιλία του Γιώργου Βότση στην τιμητική εκδήλωση για τον Μανώλη Γλέζο στο 11ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ της Χαλκίδας

Πηγή: artinews.gr



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »