Εγκλημα στα Τέμπη. 57 νεκροί. Ένα συλλογικό κοινωνικό τραύμα που έχει ενόχους, με ευθύνες πολιτικές, με ευθύνες πολιτικής που (δεν) ασκήθηκε για την ασφάλεια των σιδηροδρόμων. Κι όμως, στη δίκη που ξεκίνησε σήμερα (χτες) στη Λάρισα αυτοί οι ένοχοι δεν θα κάθονταν, έτσι κι αλλιώς, στο εδώλιο.
Τελικά πώς εξελίχθηκε η έναρξη της πολυαναμενόμενης δίκης για τα Τέμπη; Με προσβολή στη μνήμη των θυμάτων του εγκλήματος, με μια άνευ προηγουμένου ασέβεια απέναντι στους συγγενείς των θυμάτων. Η δίκη, ουσιαστικά, δεν ξεκίνησε. Ανακοινώθηκε διακοπή «λόγω συνθηκών λιποθυμίας» και θα συνεχιστεί «την 1η Απριλίου 2026».
Πόσο έξω από το ανθρώπινο μπορεί να βρίσκεται κάποιος για να καταφέρνει, είτε συνειδητά, είτε από αδιαφορία, να μην δείχνει σεβασμό στους συγγενείς των θυμάτων; Ας απαντήσουν οι «άριστοι» στο ερώτημα.
Η ακαταλληλότητα της αίθουσας της δίκης φάνηκε με τους πιο τραγικούς όρους: Συνθήκες συνωστισμού, έλλειψη συνθηκών ασφαλείας, μέχρι και μικρόφωνα που δεν λειτουργούσαν, τα μικρόφωνα από τα οποία θα μιλήσουν και οι συγγενείς των θυμάτων, από τα οποία θα ακουγόταν (και θα ακουστεί) η δική τους φωνή.
Και κάτι ακόμα, δείγμα μιας κραυγαλέας περιφρόνησης: Οι εικόνες συγγενών των θυμάτων στα έδρανα των κατηγορουμένων δεν είναι απλά ένας «τυχαίος» συμβολισμός, λόγω της «ανεπιτυχούς» οργάνωσης του χώρου. Είναι ένας συμβολισμός που έχει συνέχεια από την απαξίωση εκ μέρους της κυβέρνησης ενός πρωθυπουργού που έσπευσε, από την πρώτη μέρα του εγκλήματος, να βγάλει «πόρισμα» για «ανθρώπινο λάθος» και ενός (τότε) υπουργού Μεταφορών που, λίγες μέρες πριν το έγκλημα, θεωρούσε «ντροπή» την αναφορά σε θέματα ασφαλείας στα τρένα.
Ο πρωθυπουργός, Κυριάκος Μητσοτάκης και υπουργοί της κυβέρνησης, τρία χρόνια τώρα μετά το έγκλημα, όταν δεν έκαναν λόγο για «θεωρίες συνομωσίας» και «χειραγώγηση της κοινής γνώμης», όταν δεν μίλαγαν για «παθογένειες» και «ατομικές ευθύνες», όταν δεν έφταναν στο σημείο ακόμα και να επιτεθούν σε συγγενείς των θυμάτων, παρέπεμπαν στην ώρα της Δικαιοσύνης.
Η ώρα του δικαστηρίου ήρθε σήμερα και αυτό που επιφύλαξαν στη μνήμη των θυμάτων, στους συγγενείς των θυμάτων και σε μια ολόκληρη χώρα, που θα μπορούσε να βρίσκεται στο τρένο των Τεμπών, ήταν μια αίθουσα τρόμου.
Θα μπορούσε να αναρωτηθεί κανείς εάν οι υπεύθυνοι, για την κατάσταση που επικράτησε στην έναρξη της δίκης για τα Τέμπη, αισθάνονται έστω λίγο ντροπή, βλέποντας τις εικόνες από τη Λάρισα, τις καταγγελίες των συγγενών των θυμάτων και των δικηγόρων τους. Και σε αυτή την περίπτωση το ερώτημα δεν χρειάζεται. Μια κυβέρνηση που τρία ολόκληρα χρόνια αγωνιούσε να «αθωώσει» τον εαυτό της για το έγκλημα στα Τέμπη, μια κυβέρνηση που δοκίμασε κάθε είδους «μπάζωμα» ευθυνών, δεν θα μπορούσε να «οργανώσει» τίποτα διαφορετικό.
Η Σφήκα: Επιλογές
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου