Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Γιώργος Τσιάρας. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Γιώργος Τσιάρας. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τετάρτη 29 Νοεμβρίου 2017

Υεμένη, ώρα μηδέν

Γιώργος Τσιάρας


Κάτω από την ασφυκτική πίεση των ανθρωπιστικών υπηρεσιών του ΟΗΕ, ο υπό σαουδαραβική ηγεσία συνασπισμός που (με τις «πλάτες» Αμερικανών και Ευρωπαίων) εξακολουθεί τον βρόμικο πόλεμο κατά του λαού της Υεμένης επέτρεψε χτες την προσγείωση τριών αεροσκαφών που μετέφεραν ανθρωπιστική βοήθεια στην πρωτεύουσα Σαναά, για πρώτη φορά εδώ και αρκετές εβδομάδες.

Ως γνωστόν, ο αραβικός συνασπισμός έχει προχωρήσει από τις 6 Νοεμβρίου στο «σφράγισμα» όλων των λιμανιών και αεροδρομίων της Υεμένης που ελέγχονται από τους αντάρτες Χούτι, με το επιχείρημα ότι προσπαθεί να σταματήσει την είσοδο στη χώρα όπλων από το Ιράν, ενώ προχώρησε και σε πυραυλική επίθεση κατά του αεροδρομίου της Σαναά, καταστρέφοντας κάποια από τα ηλεκτρονικά συστήματα αεροπλοΐας του.

Οι βόμβες, οι πύραυλοι και οι οβίδες δεν αρκούν κι έτσι οι χώρες του Περσικού που πρωταγωνιστούν στην τραγωδία της Υεμένης επιστρατεύουν ανοιχτά το συλλογικό όπλο της πείνας και των επιδημιών για να γονατίσουν τους σιίτες αντάρτες και το μεγάλο κομμάτι του λαού της Υεμένης που τους στηρίζει στη διαμάχη τους με τους ξένους εισβολείς...

Σταγόνα στον ωκεανό


AP Photo/Hani Mohammed, File

Τα αεροσκάφη που τελικά προσγειώθηκαν στη Σαναά μετέφεραν εμβόλια και άλλα φάρμακα για λογαριασμό της UNICEF, αλλά και τρόφιμα του Παγκόσμιου Επισιτιστικού Προγράμματος (WFP) του ΟΗΕ.

Στην πραγματικότητα βέβαια τα φορτία αυτά, με αφετηρία το Αμάν της Ιορδανίας, είναι μικροποσότητες, μια «σταγόνα στον ωκεανό» μπροστά στο μέγεθος του προβλήματος, αφού μέχρι στιγμής δεν έχει επιτραπεί σε πλοία που μεταφέρουν πολύ μεγαλύτερες ποσότητες τροφίμων -μεταξύ των οποίων και εκατοντάδες τόνοι σιταριού-, φαρμάκων και άλλων ιατρικών εφοδίων στα λιμάνια της Χοντέιντα και του Σαλίφ στην Ερυθρά Θάλασσα, εν μέσω ενός από τους χειρότερους λιμούς των τελευταίων ετών σε παγκόσμια κλίμακα.

Ολα αυτά συμβαίνουν ενώ περίπου επτά εκατομμύρια άνθρωποι είναι αντιμέτωποι με τον λιμό στην Υεμένη και εκατοντάδες χιλιάδες ζωές απειλούνται από τις επιδημίες χολέρας και διφθερίτιδας που σαρώνουν λόγω των συνθηκών.

Σε χτεσινή ανακοίνωσή της, η μη κυβερνητική οργάνωση Save the Children εκτιμά ότι 20.000 παιδιά κάτω των 5 ετών στην Υεμένη προστίθενται κάθε μήνα στον κατάλογο με τους πάσχοντες από «οξύ υποσιτισμό», δηλαδή «κατά μέσο όρο 27 παιδιά την ώρα».

Τονίζει δε πως ο αποκλεισμός της Υεμένης επιδεινώνει τη διατροφική κρίση, «οδηγώντας σε μια σημαντική αύξηση θανάτων παιδιών από οξύ υποσιτισμό και ασθένειες που μπορούν να προληφθούν».

Εκπρόσωπος του ΟΗΕ δήλωσε χτες χαρακτηριστικά πως αν και το (προσωρινό;) άνοιγμα του αεροδρομίου της Σαναά «είναι αναμφίβολα ένα ενθαρρυντικό βήμα», οι Σαουδάραβες και οι σύμμαχοί τους, παρά τις σχετικές υποσχέσεις τους, δεν έχουν δώσει ώς τώρα άδεια ελλιμενισμού σε δύο κατάφορτα πλοία:

«Συζητάμε κυρίως για ένα πλοίο το οποίο βρίσκεται στα ανοικτά της Χοντέιντα και μεταφέρει σιτάρι από το Παγκόσμιο Επισιτιστικό Πρόγραμμα κι ακόμη ένα που αναμένει στο Τζιμπουτί με ιατρικά εφόδια για την αντιμετώπιση της χολέρας, το οποίο έχει επίσης προορισμό τη Χοντέιντα», δήλωσε χτες ο Γενς Λέρκε, εκπρόσωπος του Γραφείου του ΟΗΕ για τον Συντονισμό των Ανθρωπιστικών Υποθέσεων (OCHA).

Ιδιαίτερη αναφορά έκανε ο Λέρκε και στις δραματικές ελλείψεις καυσίμων: «Υπογραμμίζουμε ότι είναι κρίσιμης σημασίας να επαναληφθούν επίσης οι εισαγωγές εμπορικών προϊόντων και κυρίως καυσίμων, απαραίτητων για την ανθρωπιστική μας δράση -τις μεταφορές κ.ά.- και για την άντληση νερού», τόνισε.

Πώς απαντά σε όλα αυτά το Ριάντ και ο πραγματικός αρχιτέκτονας του πολέμου, ο 32χρονος πρίγκιπας-διάδοχος Μοχάμαντ μπιν Σαλμάν;

Μα φυσικά με νέες απειλές κατά του Ιράν και των απανταχού συμμάχων του, στους οποίους επιμένει να «τσουβαλιάζει» ολόκληρο τον λαό της Υεμένης.

Χτες, με αφορμή το μακελειό στο Σινά, ο διάδοχος ανακοίνωσε πανηγυρικά την ίδρυση ενός νέου «αντιτρομοκρατικού συνασπισμού» αποτελούμενου από 40 κυρίως σουνιτικά μουσουλμανικά κράτη και υποσχέθηκε ανελέητο αγώνα εναντίον των εξτρεμιστικών οργανώσεων (στις οποίες, φυσικά, εντάσσει αυθαίρετα τους τρανούς «Φρουρούς της Επανάστασης», τους Χούτι, τη λιβανική Χεζμπολάχ κ.ά.) μέχρι «να εξαφανιστούν από τη Γη».

Κήρυξε μάλιστα αυτοπροσώπως την έναρξη στο Ριάντ μιας συνόδου των υπουργών Αμυνας αυτών των χωρών της Ασίας και της Αφρικής, ανάμεσα στις οποίες φιγουράρουν και... γνωστές δημοκρατικές δυνάμεις όπως το Πακιστάν, η Τουρκία και η Νιγηρία, ενώ αντίθετα απουσιάζουν το Ιράν, η Συρία, το Ιράκ και το (επίσης αποκλεισμένο από τους γείτονές του) Κατάρ.

Το γεγονός ότι οι σιίτες Ιρανοί και οι φιλο-Ιρανοί πολεμούν εδώ και χρόνια τους (φανατικούς σουνίτες) εξτρεμιστές του «Ισλαμικού κράτους», οι οποίοι αποδεδειγμένα χρηματοδοτούνταν και οπλίζονταν από ορισμένους... συμμετέχοντες στη σύνοδο του Ριάντ, προφανώς διαφεύγει από τον πρίγκιπα Μοχάμεντ, που δεν δίστασε πριν από λίγες μέρες να αποκαλέσει «νέο Χίτλερ» τον ανώτατο ηγέτη του Ιράν, τον αγιατολάχ Αλί Χαμενεΐ.

Αδιάλλακτη η Τεχεράνη


Αλλά και η Τεχεράνη παραμένει αδιάλλακτη: απαντώντας σε ανακοίνωση του Λευκού Οίκου, σύμφωνα με την οποία η Ουάσινγκτον δηλώνει «αποφασισμένη να στηρίξει τη Σαουδική Αραβία και όλους τους συμμάχους της στον Κόλπο ενάντια στην επιθετικότητα και την κατάφωρη παραβίαση του διεθνούς δικαίου από τους Ιρανούς “Φρουρούς της Επανάστασης”», εκπρόσωπος του ιρανικού υπουργείου Εξωτερικών κατηγόρησε χτες τις ΗΠΑ ως υπεύθυνες για τις «επονείδιστες ωμότητες και τους βομβαρδισμούς αμάχων» που διαπράττει η Σ. Αραβία στην Υεμένη.

Να σημειωθεί ότι, σύμφωνα με έκθεση που δημοσιεύτηκε στα μέσα Νοεμβρίου από την Υπηρεσία Ερευνών του Κογκρέσου, η Σαουδική Αραβία έχει υπογράψει με τις ΗΠΑ συμβόλαια για την αγορά όπλων συνολικής αξίας άνω των 65 δισεκατομμυρίων δολαρίων, στην επταετία από το 2009 ώς το 2016: «Από το 2015 ο σαουδαραβικός στρατός, που εκπαιδεύεται από τις ΗΠΑ, χρησιμοποιεί για τη διεξαγωγή στρατιωτικών επιχειρήσεων στην Υεμένη όπλα αμερικανικής κατασκευής, δέχεται την επιμελητειακή υποστήριξη των ΗΠΑ και τις πληροφορίες που του παρέχει», τονίζεται στην αμερικανική έκθεση.

Πηγή: efsyn.gr



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Δευτέρα 24 Απριλίου 2017

Το διαρκές πραξικόπημα της Βενεζουέλας

Γιώργος Τσιάρας


Ακόμη και για κάποιον τόσο εξασκημένο στο φιλτράρισμα της προπαγάνδας, όσο εγώ, ο πηχτός χείμαρρος της παραπληροφόρησης -με αποκορύφωμα τη... γνήσια σουρεαλιστική επερώτηση της Νέας Δημοκρατίας στη Βουλή!- γύρω από τα όσα συμβαίνουν τις τελευταίες μέρες στη Βενεζουέλα αποδείχτηκε αρκετός για να μου γυρίσει το στομάχι και να με «αναγκάσει», τρόπον τινά, να θυμίσω στους ουρανοκατέβατους «ειδικούς» περί Λατινικής Αμερικής μερικά βασικά πραγματάκια για τη μακρινή αυτή, αλλά τόσο κοντινή μας από πολιτικής και... αποικιακής πλευράς χώρα.

Οχι τίποτ’ άλλο, μπας και αναγνωρίσουμε στην ιστορία που ακολουθεί κάποιες χτυπητές ομοιότητες αλλά και διαφορές με το δικό μας παρόν και μέλλον ως στρατιωτικής βάσης του αμερικανικού «ιμπέριουμ» και, ταυτόχρονα, ως αποικίας χρέους των ισχυρότερων από τους Ευρωπαίους αφέντες-«εταίρους» μας.

«Βενεθουέλα», στα καστιγιάνικα, σημαίνει μικρή Βενετία: όταν πρωτόφτασε εκεί ο Βενετσιάνος Αμέριγκο Βεσπούτσι, το 1499, τα φυσικά κανάλια και οι κατοικημένες από Ινδιάνους νησίδες που δημιουργούσαν οι εκβολές των ποταμών τού θύμισαν τον τόπο του, κι έτσι έδωσε το όνομα της Γαληνοτάτης σε ολόκληρη τη χώρα - με τον ίδιο παιχνιδιάρικο τρόπο που οι Σπανιόλοι κονκισταδόρες βάφτισαν την Honduras για τα βαθιά νερά των λιμανιών της και την Argentina για τον Rio de la Plata, το ποτάμι του ασημιού.

Το 1811, δέκα χρόνια πριν από τον δικό μας ξεσηκωμό, έγινε μία από τις πρώτες ισπανικές αποικίες που ανακήρυξε την ανεξαρτησία της, αρχικά ως κομμάτι της «Μεγάλης Κολομβίας», με τους θρυλικούς επαναστάτες Μπολίβαρ, Πάες και Σούκρε, και μετέπειτα ως κυρίαρχο κράτος, το 1830.

«Κυρίαρχο», δηλαδή, μόνο στα λόγια, καθώς ήδη από τα μέσα του 19ου αιώνα (με το περιβόητο «δόγμα Μονρόε») πέρασε στην πολιτικο-οικονομική σφαίρα επιρροής των ΗΠΑ, αρχικά ως μια τεράστια φυτεία καφέ, κακάο και άλλων αγροτικών αγαθών, αλλά και ως πηγή πολύτιμων βιομηχανικών ορυκτών.

Οσο για την πολιτική της ιστορία, μέχρι και το 1958 περιλαμβάνει μια ατέλειωτη σειρά από πραξικοπήματα και «γκαουντίγιος».

Αλλά και μετά τον υποτιθέμενο «εκδημοκρατισμό», λίγα άλλαξαν για τους φτωχούς, με τις αμερικανικές «επτά αδελφές» και την ντόπια άρχουσα τάξη να συνεργάζονται αρμονικά.

Το υπέδαφος, και όχι το γόνιμο χώμα των τσιφλικιών - latifundiae, ήταν εκείνο που άλλαξε τα πάντα για τους «Βενεσολάνος»: ήδη από το 1915 αμερικανικές εταιρείες εντόπισαν τεράστια κοιτάσματα πετρελαίου στη λίμνη Μαρακάιμπο και σύντομα οι εξαγωγές πετρελαίου και διυλισμένων καυσίμων προς τις ΗΠΑ έγιναν η βασική πηγή πλούτου για τη διεφθαρμένη ντόπια ελίτ και τους βόρειους επικυρίαρχους.

Η χώρα σήμερα είναι το μοναδικό κράτος-μέλος του ΟΠΕΚ στο δυτικό ημισφαίριο και η στρατηγική της αξία ως «βενζινάδικου της Αμερικής» αυξάνεται χρόνο με τον χρόνο, καθώς εκτιμάται πως διαθέτει τα μεγαλύτερα ανεκμετάλλευτα αποθέματα πετρελαίου στον κόσμο.

Ταυτόχρονα, όμως, όπως συμβαίνει με κάθε οικονομική «μονοκαλλιέργεια», η ευλογία αποδείχτηκε κατάρα: αφενός η φτώχεια και η ανισότητα αυξήθηκαν, αντί να μειωθούν, χάρη στην εκτεταμένη διαφθορά, και αφετέρου οι διαδοχικές αυξομειώσεις στην τιμή του πετρελαίου μετέτρεψαν τη βενεσολάνικη οικονομία σε «τρενάκι του τρόμου».

Αν και η πετρελαϊκή βιομηχανία κρατικοποιήθηκε το 1976, οι κυβερνήσεις της εποχής φορτώθηκαν με τεράστια εξωτερικά χρέη και, όταν στη δεκαετία του 1980 η υπερβολική προσφορά πετρελαίου στις διεθνείς αγορές οδήγησε σε ραγδαία πτώση των τιμών, το αποτέλεσμα ήταν μια βαθύτατη δημοσιονομική και οικονομική κρίση, με κύρια χαρακτηριστικά τον υπερπληθωρισμό και τη φτωχοποίηση εκατομμυρίων πολιτών.

Η λαϊκή αγανάκτηση κορυφώθηκε το 1989 με την εξέγερση και τη σφαγή από τον στρατό και την αστυνομία εκατοντάδων, ίσως και χιλιάδων διαδηλωτών στη διάρκεια του πολυήμερου ξεσηκωμού που έμεινε στην ιστορία σαν «Καρακάσο».

Το 1992 έγιναν δύο αποτυχημένα πραξικοπήματα - το ένα με σκοπό τον εκδημοκρατισμό του πολιτεύματος, από έναν παντελώς άγνωστο νεαρό, μισο-Ινδιάνο αξιωματικό των αλεξιπτωτιστών, τον Ούγκο Τσάβες.

Αλλά η κατάσταση της ξενοκρατίας και των αβυσσαλέων ανισοτήτων δεν άλλαξε, παρά τα... μνημόνια και τις συνεχείς παραινέσεις των Αμερικανών «σπονσόρων» και του ΔΝΤ: αντιθέτως, ο πληθωρισμός έφτασε το 100% το 1995, το κατά κεφαλήν εισόδημα υποχώρησε στα χαμηλότερα επίπεδα από το 1963, με το 66% του πληθυσμού να βρίσκεται σε κατάσταση ακραίας φτώχειας.

Μέσα από αυτές τις «ειδικές συνθήκες» ανδρώθηκε ο πολιτικός θρύλος του Τσάβες, που τώρα βγαίνει κάθε τυχάρπαστος νεοφιλελεύθερος να τον αποκαλέσει... δικτάτορα!

Στην πραγματικότητα, ανάμεσα στους αμέτρητους αληθινούς δικτάτορες που οι ΗΠΑ και οι εδώ μπιστικοί τους αποκαλούσαν (και δυστυχώς αποκαλούν) με σεβασμό «προέδρους» και τους κάνουν τεμενάδες, ο μακαρίτης υπήρξε μοναδική περίπτωση λαογέννητου ηγέτη, όντας αληθινό «τέκνο της ανάγκης κι ώριμο τέκνο της οργής»...

Μία μοναδική, χαρισματική προσωπικότητα, που μέσα σε λιγότερο από είκοσι χρόνια κυριάρχησε πλήρως στην πολιτική ζωή της χώρας του, κέρδισε καθαρά τέσσερις εκλογές, επέζησε ενός «κλασικού» και αρκετών «υβριδικών» πραξικοπημάτων και κατάφερε να διαλύσει σε μεγάλο βαθμό τους αποικιοκρατικούς δεσμούς με τη βόρεια «μητρόπολη», ανοίγοντας έναν πόλεμο με την Αμερική που συνεχίζεται σήμερα στους δρόμους του Καράκας.

Αν και αλεξιπτωτιστής καριέρας, και σε αντίθεση με τους Δυτικούς επικριτές του, πριν και μετά θάνατον, ο Τσάβες δεν... έπεσε από τον ουρανό: ένα χρόνο μετά το αποτυχημένο κίνημά του, ο πρόεδρος Κάρλος Πέρες, με ματωμένα ακόμα τα χέρια από το «Καρακάσο», παρά τη στήριξη της Ουάσινγκτον, έχασε την εξουσία εν μέσω τρομερών σκανδάλων, και η ισχύς των παραδοσιακών κομμάτων εξαερώθηκε, με αποτέλεσμα ολόκληρη η εργατική τάξη και οι μειονότητες να αγκαλιάσουν την ιδέα της «Μπολιβαριανής Επανάστασης» ως μοναδικής ελπίδας για πραγματική αλλαγή.

Ο Τσάβες πρωτοεξελέγη το 1998, άλλαξε το Σύνταγμα το επόμενο έτος, γλίτωσε σαν από θαύμα από το αμερικανοκίνητο στρατιωτικό πραξικόπημα του 2002 -στο οποίο συμμετείχε πρόθυμα σύσσωμη η ελίτ της χώρας- και τη «στημένη» γενική απεργία που ακολούθησε, και κατάφερε ώς τον πρόωρο θάνατό του από καρκίνο το 2013 να αναδειχτεί στον καλύτερο μαθητή του μέντορά του Φιντέλ Κάστρο, αλλά και σε πραγματικό ηγέτη του κύματος της λατινοαμερικανικής «Νέας Αριστεράς», που κυριάρχησε περίπου δεκαπέντε χρόνια σε ολόκληρη σχεδόν την ήπειρο.

Ενα γκραφίτι που τα λέει ...κατά λάθος όλα, απεικονίζοντας τον Μαδούρο σαν νάνο στη σκιά του μακαρίτη Τσάβες!

Στη δεκαπενταετία αυτήν, ο «πρεζιντέντε» έκανε φυσικά και πολλά λάθη -το μεγαλύτερο, μάλλον, ήταν η επιλογή του διαδόχου του στο πρόσωπο του «λίγου» Νικολάς Μαδούρο, που τα έχει κάνει κυριολεκτικά μαντάρα στα τέσσερα χρόνια που κυβερνά, αδυνατώντας να σταθεί στο ύψος του χαρισματικού προκατόχου του.

Ομως το σίγουρο είναι: πρώτον, πως ούτε ο Τσάβες ούτε ο Μαδούρο υπήρξαν ποτέ δικτάτορες και, δεύτερον, ότι κατάφεραν από κοινού ώς σήμερα να βελτιώσουν σε σημαντικό βαθμό την καθημερινότητα των χαμηλότερων εισοδηματικών στρωμάτων, ιδίως όσον αφορά την παιδεία και την υγεία.

Από την άλλη, βέβαια, με τα χρόνια πολλοί πρωτοκλασάτοι «τσαβίστας» διεφθάρησαν κι αυτοί από την εξουσία και το χρήμα και απέτυχαν να θεραπεύσουν χρόνια προβλήματα, όπως ο υπερπληθωρισμός, η νεανική ανεργία, η εγκληματικότητα και οι ελλείψεις (κατασκευασμένες και μη) βασικών τροφίμων.

Ετσι, οι ΗΠΑ και οι ντόπιοι πολιτικοί προστατευόμενοί τους βρήκαν την ευκαιρία να ξεκινήσουν έναν νέο «ανένδοτο», που όπως και σε άλλες περιπτώσεις (π.χ. Ουκρανία, Συρία, «αραβική άνοιξη») ισοδυναμεί με ένα υβριδικού τύπου πραξικόπημα: «πατάει» στην υπάρχουσα αγανάκτηση μεγάλων τμημάτων του λαού, μεταξύ των οποίων πλέον υπάρχουν και δυσαρεστημένα κομμάτια της εργατικής τάξης που μέχρι πρόσφατα παρέμεναν πιστά στον Μαδούρο, αλλά δεν διστάζει να χρησιμοποιεί ένοπλη βία και οργανωμένη παραπληροφόρηση προκειμένου να φτάσει στην ανατροπή του ενοχλητικού καθεστώτος.

Οπως μου έλεγε -μόλις χθες- ένας άρτι αφιχθείς στην Ελλάδα νεαρός Βενεσολάνος «τσαβίστα», αυτό που συμβαίνει στη χώρα του είναι ένα golpe continuo, ένα διαρκές πραξικόπημα - και κανείς δεν ξέρει πού τελικά θα οδηγήσει...

Ο λόγος στην περίπτωση αυτή δεν είναι τόσο γεωπολιτικός, όπως στα παραπάνω παραδείγματα «έγχρωμων επαναστάσεων», αλλά 100% πρακτικός - ο επανέλεγχος των πετρελαϊκών κοιτασμάτων της Βενεζουέλας από τις ΗΠΑ και τις εταιρείες τους.

Γι’ αυτό άλλωστε, την ίδια ώρα που οι ΗΠΑ αποκαλούν αυταρχικό το καθεστώς τού (εκλεγμένου) Μαδούρο, ο υπουργός Αμυνάς τους (και πρώην στρατηγός) Τζέιμς Μάτις βρίσκεται στο... δημοκρατικό Ριάντ, την πρωτεύουσα της σκοταδιστικής μοναρχίας της Σαουδικής Αραβίας, της χώρας-πρωταγωνίστριας του βρόμικου πολέμου της Υεμένης, με 10.000 νεκρούς αμάχους και εκατομμύρια πρόσφυγες και πεινασμένους.

Στο όνομα του φτηνού πετρελαίου, όλα συγχωρούνται...

Και ο Μαδούρο, όμως, δεν μας τα λέει καλά. Αντιδρά σπασμωδικά, αντιμετωπίζοντας κάθε αντίδραση σαν μια εισαγόμενη συνωμοσία, καταλαμβάνοντας με τον στρατό... φούρνους και σουπερμάρκετ και λειτουργώντας με λογική μαοϊκού Ερυθροφρουρού παλαιάς κοπής.

Αυτού του είδους η «περιχαράκωση» δεν οδηγεί ποτέ σε καλά αποτελέσματα.

Πηγή: efsyn.gr



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Τρίτη 29 Νοεμβρίου 2016

«Επιζήσαμε, μέσα στα ρουθούνια της αυτοκρατορίας»...

Γιώργος Τσιάρας


Ο τελευταίος επαναστάτης


Θυμάμαι σαν τώρα την πρώτη φορά που είδα τον Φιντέλ να μιλά στην κουβανέζικη τηλεόραση. Ηταν Ιούλιος του 2000, η Αβάνα ήταν γεμάτη κάθιδρους ξένους τουρίστες, σαν και του λόγου μου, κι εγώ δεν ήξερα ακόμα καλά τα ισπανικά, ζοριζόμουν με την τραγουδιστή κουβανική διάλεκτο, που απέχει παρασάγγας από τα όλο «θου» και «θου» καστιγιάνικα της Μαδρίτης, κι ακόμη περισσότερο με δυσκόλευε η μακρόσυρτη, στομφώδης, αλλά ρέουσα σαν νεράκι εκφορά του «κομαντάντε εν χέφε».

Ηταν ήδη γερασμένος, με κάτασπρα γένια, κουρασμένος από σαράντα χρόνια απόλυτης σχεδόν εξουσίας, αλλά δεν μπορούσα να ξεκολλήσω τα μάτια και τ’ αυτιά μου από την εξίσου γέρικη, ασπρόμαυρη, σοβιετικής κατασκευής τηλεόραση. Τι ρήτορας!

Για πάνω από δύο ώρες -για τα δικά του μέτρα, πολύ λίγο- μιλούσε στον λαό του ο «Λίδερ Μάξιμο», εκτός κειμένου, ως συνήθως.

Ηταν, θυμάμαι, 26 Ιουλίου, η επέτειος από την αποτυχημένη έφοδο στον στρατώνα της Μονκάδα, που έριξε τον σπόρο για τα κατοπινά ανδραγαθήματα των «μπαρμπούδος» και τον θρίαμβο της επανάστασης το 1959 - και ο Κάστρο βρήκε ευκαιρία να επιτεθεί ξανά στις ΗΠΑ του Κλίντον, να «τα χώσει» για το στραγγαλιστικό εμπάργκο και τον «φρέσκο» ακόμα τότε αμερικανικό νόμο Χελμς-Μπάρτον, που έσφιγγε ακόμη περισσότερο τον βρόχο στον λαιμό των Κουβανών.

Τον άκουγε η συνταξιούχος σπιτονοικοκυρά μου, η γλυκύτατη κυρία Νίλντα, και όλο κι άναβε:

Ο άντρας της, ήρωας κι αυτός της επανάστασης, που παράτησε τις σπουδές του στις ΗΠΑ για να πολεμήσει τον Μπατίστα, αργοπέθαινε δίπλα της, γιατί η «δημοκρατική» Αμερική απαγόρευε την εξαγωγή στην Κούβα ενός φαρμάκου της Pfizer, που θα μπορούσε να παρατείνει τη ζωή του.

Εφυγε, τελικά, μετά δύο χρόνια, όπως έζησε - όρθιος, χωρίς παράπονα και περιττές γκρίνιες.


Μια ερωτική σχέση


Τότε μόνο, εκεί στο ξεφτισμένο νεοκλασικό της συνοικίας Κόλι, μπροστά στην τηλεόραση με τα κυριλλικά γράμματα, άρχισα να καταλαβαίνω για πρώτη φορά πόσο δυνατός ήταν ο δεσμός αυτού του μεγάλου επαναστάτη με τον βασανισμένο λαό του, πόσο ερωτική, εν τέλει, ήταν η σχέση με τους πολλαπλά καταπιεσμένους, αλλά περήφανους και απροσκύνητους υπηκόους του.

Διαβάζοντας την είδηση του θανάτου, στην εφημερίδα Granma («γιαγιά») της Κούβας, το πρωινό του περασμένου Σαββάτου | AP Photo/Ramon Espinosa

Αλλά και πόσο το εμπάργκο των Αμερικανών, που σχεδιάστηκε ήδη από το 1960 για να τον ρίξει, γύρισε τελικά μπούμερανγκ για τους σχεδιαστές του, ατσαλώνοντας το (ολοένα και πιο αυταρχικό) καθεστώς και λειτουργώντας σαν ασπίδα για όλα τα στραβά της κουρασμένης επανάστασης.

Και ήταν πολλά τα στραβά: Μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ενωσης και το κόψιμο του ομφάλιου λώρου που κρατούσε ζωντανή την Κούβα, το νησί πέρασε την periodo especial, την «ειδική περίοδο», μια δεκαετία σχεδόν μαύρης φτώχειας και πραγματικής πείνας - αναγκάζοντας τελικά τον Κάστρο να βάλει νερό στο ρούμι του και να επιτρέψει το σταδιακό «άνοιγμα» της χώρας στον τουρισμό και τα ξένα επενδυτικά κεφάλαια.

Ενα «άνοιγμα» στα ξένα δολάρια, τα «φούλας» στην αργκό, που φυσικά δεν ήρθαν μόνα τους: μαζί τους ήρθε στο νησί η ανισότητα μεταξύ των όσων είχαν δολάρια και όσων είχαν μόνο πέσος, τα πάσης φύσεως λαθρεμπόρια και «νταραβέρια», η πορνεία, τα ναρκωτικά, η μαύρη αγορά, η εκτεταμένη διαφθορά των μεσαίων στελεχών της κομματικής γραφειοκρατίας...

«Θα νικήσουμε!»


Ο Φιντέλ τα ήξερε όλα αυτά, όπως ήξερε πως με τα ανοίγματα στους Δυτικούς, το «τζίνι» του καπιταλισμού και της ταξικής ανισότητας είχε βγει οριστικά από το μπουκάλι και δεν θα ξανάμπαινε ποτέ.

Το σύνθημα στην αφίσα: «Επανάσταση: Καθημερινό κατόρθωμα χθες και σήμερα» | EPA/Ernesto Mastrascusa

Αλλά δεν το έβαλε κάτω, ούτε έχασε ποτέ πραγματικά την αγάπη του λαού του, όπως συνέβη με τόσους και τόσους ηγέτες πριν από αυτόν.

«Σομπρεβιβίμος εν λας ναρίσες δελ ιμπέριο», συνήθιζε να λέει - «Επιζήσαμε, μέσα στα ρουθούνια της αυτοκρατορίας». «Θα νικήσουμε!», τους έλεγε - και αυτοί τον πίστευαν, γιατί ήταν το σύμβολο για όλα όσα πέτυχαν, γιατί ήταν ώς το τέλος ένας από αυτούς.

«Εγώ δεν είμαι κομμουνιστής», μου έλεγε το φιλαράκι μου ο Βικτόρ, ένας πιτσιρικάς πρώην παλαιστής, «χωμένος» ώς τα μπούνια στο κοντραμπάντο, «αλλά είμαι "φιντελίστα" ώς το μεδούλι»!

Γνώρισα πολλούς σαν κι αυτόν τα επόμενα χρόνια, στα διαδοχικά ταξίδια μου στη Μεγαλόνησο της Επανάστασης, που άλλαζε μπροστά στα μάτια μου - παιδιά που άκουγαν χιπ χοπ, φορούσαν αμερικανικά ρούχα, ονειρεύονταν μια αλλιώτικη, πιο ελεύθερη ζωή, με ταξίδια και ίντερνετ και κινητά τηλέφωνα και καλοπληρωμένες δουλειές, αλλά ταυτόχρονα ένιωθαν περήφανα για τον τόπο τους και τον λαό τους, και θα πολεμούσαν ξανά για την ανεξαρτησία του, αν χρειαζόταν.

Οταν, βέβαια, τους ρωτούσα «τι θα γίνει όταν πεθάνει ο Φιντέλ;», όλοι τα μασούσαν, όλοι μου έλεγαν «θα δούμε»...

Μεσίστιες οι σημαίες της Ισπανίας και της Ε.Ε. στην ισπανική πρεσβεία στην Αβάνα | AP Photo/Desmond Boylan

Και τώρα ο Κάστρο, ο «Ελ Σιντ» της επανάστασης, πέθανε - λίγες μέρες μετά την εκλογή στο τιμόνι των ΗΠΑ του ακροδεξιού Ντόναλντ Τραμπ, ο οποίος έχει ορκιστεί να καταργήσει τα διστακτικά βήματα συνεννόησης με την Κούβα που επιχείρησε ο Ομπάμα.

Και πέθανε, νομίζω, πικραμένος, όχι τόσο για την έλευση του Τραμπ όσο για τη διαδοχική κατάρρευση μιας ολόκληρης σειράς από αριστερές κυβερνήσεις στη Λατινική Αμερική, που αφήνει ξανά την Κούβα πάντερμη απέναντι στις επιθέσεις -και τα δολάρια- του μεγάλου γείτονά της.

Μεσίστιες και οι κουβανικές σημαίες στους δρόμους της Αβάνας | AP Photo/Desmond Boylan

Ειδικά ο πρόωρος θάνατος του καλύτερου «μαθητή του», του Βενεζουελάνου ηγέτη Ούγκο Τσάβες, υπήρξε βαρύτατο πλήγμα για τον Φιντέλ, που είχε πιστέψει πως είχε βρει στο πρόσωπό του τον ιδανικό συνεχιστή της πολιτικής του, τον νέο κληρονόμο του Μπολίβαρ και του Χοσέ Μαρτί.

Πόσο, όμως, να αντέξει κι αυτός; Δέκα χρόνια τώρα ακροβατούσε μεταξύ ζωής και θανάτου, κλέβοντας μήνες και χρόνια από τον Χάρο. Τώρα, έφυγε - και ο κόσμος μας δεν θα είναι πια ο ίδιος.

Αντιός, κομαντάντε.

Πηγή: efsyn.gr



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Δευτέρα 12 Σεπτεμβρίου 2016

Οι Δίδυμοι Πύργοι της υποκρισίας

Γιώργος Τσιάρας


Ενα πρωί πριν από δεκαπέντε χρόνια, σε μια φτωχογειτονιά του Ματάνσας, στην Κούβα, ξύπνησα απότομα από τις φωνές της οικοδέσποινας: «Γκιόργκος, βεν ακά!».

Στην ασπρόμαυρη, σοβιετικής κατασκευής τηλεόραση, πρωτοείδα το φριχτό θέαμα των αεροσκαφών να πέφτουν στους ουρανοξύστες, τους ανθρώπους να πηδούν από τα παράθυρα, την κατάρρευση των φλεγόμενων Δίδυμων Πύργων, τα σύννεφα σκόνης που τύλιξαν τα πάντα.

Και ένιωσα, όπως όλοι, ότι αυτό που παρακολουθούσα δεν ήταν μια απλή καταστροφή, αλλά ένα ιστορικό σημείο καμπής –ότι τίποτε δεν θα ήταν πια το ίδιο.

Αυτό που ωστόσο δεν θα ξεχάσω ποτέ ήταν οι πρώτες αντιδράσεις των Κουβανών –ενός λαού που έχει βασανιστεί όσο λίγοι από την αμερικανική επιθετικότητα: πρώτα το «καλά να πάθουν, καιρός ήταν να δουν κι αυτοί από κοντά τι κάνουν στους άλλους», μετά τα δάκρυα και τον βουβό λυγμό της Γιαϊλίν και των άλλων κοριτσιών για τους χιλιάδες αθώους, και το βράδυ την αυθόρμητη συγκέντρωση με τα κεριά, για τις ψυχές των νεκρών «εχθρών» τους.

Ενα μείγμα συναισθημάτων βαθιά ανθρώπινο και συνάμα απολύτως αντιφατικό –όπως άλλωστε και η ίδια η αμερικανική πολιτική, που γεννά και θεριεύει τους εχθρούς της κάθε φορά που βομβαρδίζει γυναικόπαιδα στο όνομα της ελευθερίας και της δημοκρατίας.

Τα όσα ακολούθησαν το μαζικό έγκλημα της 11ης Σεπτεμβρίου 2001 είναι λίγο-πολύ γνωστά.

Σαν έτοιμη από καιρό, η κυβέρνηση Μπους αξιοποίησε την τυφλή οργή του λαού της υπερδύναμης για να εξαπολύσει έναν πολυμέτωπο, χωρίς τέλος «πόλεμο κατά της τρομοκρατίας», πραγματικός στόχος της οποίας ήταν η ανατροπή –και αντικατάσταση με πειθήνια όργανα– όλων των καθεστώτων που θεωρούνταν εχθρικά προς την παγκόσμια αμερικανική ηγεμονία.

Οι νεοσυντηρητικοί επιτελείς του «Σχεδίου για έναν Νέο Αμερικανικό Αιώνα», κάτι απίστευτοι τύποι σαν τον Περλ, τον Γούλφοβιτς και φυσικά τον πανίσχυρο Ντικ Τσένι -οι ίδιοι που λίγα χρόνια νωρίτερα όπλιζαν τους φανατικούς ισλαμιστές στο Αφγανιστάν, τα Βαλκάνια και την Τσετσενία για να αποσταθεροποιήσουν την ήδη παραπαίουσα ΕΣΣΔ-, βρήκαν στα αποκαΐδια των Πύργων το «νέο Περλ Χάρμπορ» που χρειάζονταν για τη μεταψυχροπολεμική εποχή.

Και βέβαια ο «ασύμμετρος» πόλεμος που ξεκίνησε ο Μπους συνεχίστηκε με άλλα, οικονομικότερα μέσα από τον Ομπάμα, ο οποίος ανέλαβε να αποτελειώσει το έργο του προκατόχου του αποφεύγοντας τις δαπανηρές εκστρατείες και προκρίνοντας την υποκίνηση εξεγέρσεων και πραξικοπημάτων και το ξέσπασμα «πολέμων δι’ αντιπροσώπου» στη Λιβύη, τη Συρία, την Ουκρανία και πλήθος άλλες μικρές και μεγάλες χώρες σε ολόκληρο τον κόσμο.

Ενα ιμπεριαλιστικό γαϊτανάκι ολέθρου, που όπως όλα δείχνουν θα συνεχιστεί με αμείωτη ένταση, όποιος κι αν είναι ο διάδοχος του...νομπελίστα Ειρήνης πολέμαρχου της Ουάσινγκτον, αφού τόσο ο Τραμπ όσο και η Χίλαρι δεν κρύβουν στιγμή τον άκρατο μιλιταρισμό τους. Μη σας πω μάλιστα ότι μεταξύ των δύο, το χειρότερο «γεράκι» είναι αποδεδειγμένα το θηλυκό!

Για να γίνουν όμως όλα αυτά, δεν αρκούσε το overdose του τρόμου της 11/9/2001. Επρεπε να χειραγωγηθεί κατάλληλα η αμερικανική και παγκόσμια κοινή γνώμη, ώστε να πειστεί πως πίσω από την επίθεση βρίσκονταν οι σωστοί «εχθροί».

Επρεπε, δηλαδή, να αποσιωπηθεί η εμπλοκή «συμμαχικών» κρατών όπως το Πακιστάν και, κυρίως, η Σαουδική Αραβία, να καλυφθούν οι υπόγειες διασυνδέσεις με τους τζιχαντιστές και τα αδιανόητα «λάθη» των αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών, χωρίς τα οποία η επίθεση δεν θα είχε πραγματοποιηθεί ποτέ, και βέβαια να κατασκευαστεί ένα εύπεπτο «αφήγημα» που θα εξηγούσε το μέγα πλήθος των ανεξήγητων ώς σήμερα «λεπτομερειών» της τρομερής εκείνης ημέρας -όπως, για να αναφέρουμε μόνο ένα παράδειγμα, το πώς κατέρρευσαν μέσα σε λίγες ώρες σαν χάρτινοι πύργοι τρεις ουρανοξύστες με μεταλλικό σκελετό, εκ των οποίων το ένα, το περίφημο «κτίριο 7», δεν επλήγη καν...

Την ευαίσθητη αυτή αποστολή ανέλαβε, ως συνήθως, να φέρει εις πέρας μια επιτροπή «σοφών», πολλά από τα τελικά πορίσματα της οποίας εξακολουθούν να αμφισβητούνται από χιλιάδες συγγενείς των θυμάτων, αλλά και από πολλούς κορυφαίους ειδικούς σε θέματα ασφάλειας και στατικής.

Πριν από μόλις δύο μήνες, τον Ιούλιο, η κυβέρνηση Ομπάμα εδέησε επιτέλους να δημοσιοποιήσει τις περιβόητες απόρρητες «28 σελίδες» της αμφιλεγόμενης έκθεσης, που αφορούσαν την εμπλοκή της σαουδαραβικής ελίτ στο χτύπημα: ώς τώρα πρόσβαση σ’ αυτές είχαν μόνο μέλη του Κογκρέσου, στα οποία μάλιστα απαγορευόταν ακόμη και να κρατήσουν σημειώσεις, ενώ φυλάσσονταν σε ειδικά διαμορφωμένο θωρακισμένο υπόγειο του Καπιτώλιου.

Από την ανάγνωσή τους προκύπτει πως, παρά το γεγονός ότι οι Αμερικανοί είχαν σαφέστατες ενδείξεις ότι πάμπλουτοι Σαουδάραβες, αλλά και άνθρωποι με γνωστές διασυνδέσεις με τις μυστικές υπηρεσίες της μοναρχίας, όπως οι «φιξερ» Ομάρ Αλ Μπαγιούμι και Οσάμα Μπασνάν, χρηματοδότησαν και υπέθαλψαν με κάθε μέσο τους 19 αεροπειρατές -εκ των οποίων άλλωστε οι 15 ήταν συμπατριώτες τους- και την Αλ Κάιντα εν γένει, οι σχετικές έρευνες εγκαταλείφθηκαν με άνωθεν εντολές και οι δεκάδες ύποπτοι αφέθηκαν να διαφύγουν ανενόχλητοι, προκειμένου να μη διαρραγούν οι σχέσεις των ΗΠΑ με τον βασικό τους σύμμαχο σε όλους τους «βρόμικους πολέμους» στην περιοχή, τον μεγαλύτερο αγοραστή αμερικανικών οπλικών συστημάτων και βέβαια τον μεγαλύτερο προμηθευτή πετρελαίου και «ρυθμιστή» της διεθνούς παραγωγής...

Από όλους τους αμαρτωλούς δεσμούς των ΗΠΑ και των συμμάχων τους στη Μέση Ανατολή, αυτός με τη Σαουδική Αραβία, μια σκοταδιστική μοναρχία ταυτισμένη με το πιο οπισθοδρομικό και φανατισμένο κομμάτι του Ισλάμ, τον μεσαιωνικής αντίληψης ουαχαμπισμό, είναι σίγουρα ο πιο βρόμικος: γι’ αυτό άλλωστε και διατηρείται, σε πείσμα όλων των αποκαλύψεων.

Μόλις ένα μήνα μετά τη δημοσιοποίηση των 28 σελίδων, ο Ομπάμα ενέκρινε την πώληση στη Σαουδική Αραβία ακόμη 150 αρμάτων μάχης Abrams και άλλων σύγχρονων όπλων, γνωρίζοντας φυσικά πως θα χρησιμοποιηθούν άμεσα στον «άγνωστο πόλεμο» της Υεμένης, ακόμη έναν «πόλεμο δι’ αντιπροσώπων» με στόχο τους φιλο-Ιρανούς σιίτες αντάρτες Χούθι, που εξελίσσεται –όπως ήδη συμβαίνει στη Συρία- σε πραγματική γενοκτονία.

Οι Σαουδάραβες ξεκίνησαν πριν από ενάμιση χρόνο τον πόλεμο νομίζοντας ότι θα κάνουν περίπατο, αλλά τα έχουν βρει σκούρα με τους ψυχωμένους ντόπιους, και χτυπούν αδιακρίτως ό,τι κινείται –250 νοσοκομεία, 800 σχολεία, δεκάδες σταθμούς ενέργειας και ύδρευσης, χώρια τα αναρίθμητα μακελειά από βόμβες σε λαϊκές αγορές και συνοικίες- εν μέσω πλήρους αδιαφορίας από την «πολιτισμένη» Δύση, που ασχολείται βασικά μόνο με τον ανεφοδιασμό τους σε βόμβες και τανκς...

Διάβασα πριν από λίγες μέρες κι ένα άρθρο του Ζμπίγκνιου Μπρεζίνσκι, του κορυφαίου ίσως «εγκέφαλου» πίσω από το σχέδιο της χρήσης τζιχαντιστών για το στήσιμο της «αφγανικής παγίδας» ως μοχλού για την πτώση της ΕΣΣΔ και την επιβολή της παγκόσμιας αμερικανικής ηγεμονίας: ο Μπρεζίνσκι, λοιπόν, λέει πως το σχέδιο απέτυχε, πως άλλες δυνάμεις σαν τη Ρωσία και την Κίνα, αλλά και το «μετααποικιακό Ισλάμ», όπως το αποκαλεί, αμφισβητούν ευθέως το αμερικανικό μονοπώλιο εξουσίας, και ότι μόνη λύση πλέον για τις ΗΠΑ είναι η «επανευθυγράμμιση» (reallignment) με τις άλλες μεγάλες δυνάμεις σε μια νέα συγκυριαρχία (condominium) «χαμηλής έντασης».

Τώρα πια όμως, τον γερο-Ζμπίγκνιου δεν τον ακούει κανείς...

efsyn.gr
Διαβάστε Περισσότερα »