Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ηλίας Τσούπης. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ηλίας Τσούπης. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τρίτη 15 Νοεμβρίου 2016

Να υπερασπιστούμε την πρώτη κατοικία

Του Ηλία Τσούπη*


Όλοι οι πολίτες δικαιούνται πρόσβαση στα κοινωνικά αγαθά


«Κανένα σπίτι στα χέρια τραπεζίτη!». Χαρακτηριστικό σύνθημα των χρόνων της κρίσης, όπως εκφράζεται από παθόντες και αλληλέγγυους πολίτες όλων –πλην νεοφιλελευθερισμού– των πολιτικών αποχρώσεων. Ένα σύνθημα που φαίνεται να δυναμώνει τελευταία μετά την διάψευση των ελπίδων που, σε αρκετούς, είχε γεννήσει η άνοδος του ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία. Έχουν περάσει πολλά χρόνια από τότε που το πρόβλημα φάνηκε (για όσους ήθελαν να το βλέπουν), αλλά φαίνεται ότι εξακολουθούν ακόμα να υπάρχουν συμπολίτες μας που έχουν την άποψη πως η απώλεια της πρώτης κατοικίας (όπως και άλλων αγαθών) αποτελεί «δίκαιη» συνέπεια για αυτούς που δεν «προνόησαν». Είναι έτσι και, επιπλέον, δικαιούται ένα σύγχρονο κράτος να στερεί από τους ανθρώπους του βασικά αγαθά, όπως η στέγαση, η ύδρευση, η θέρμανση, η υγεία και η εκπαίδευση; ή, ακόμα περισσότερο, να επιτρέπει να τα στερηθούν;

Τα καταστροφικά αποτελέσματα


Οι πληγές της σύγχρονης (μέχρι σήμερα) επταετίας μας όλο και βαθαίνουν, όπως από αρκετούς είχε προβλεφθεί, όπως από πολλούς έχει βιωθεί και όπως, ίσως, θα έπρεπε όλοι να κατανοούν, αν έχουν στοιχειώδη εικόνα της κοινωνίας μας. Οι ρυθμοί της πρόσβασης των πολιτών στην δικαστική διαδικασία για την ένταξη στα υπερχρεωμένα νοικοκυριά αποτελούν μια επαρκή ένδειξη γι’ αυτό που συμβαίνει. Χιλιάδες αιτήσεις, στα ειρηνοδικεία όλης της χώρας, οδήγησαν σε πανικό τις υπηρεσίες τους, αφού οι δίκες έφτασαν να προσδιορίζονται και σε 8 ή περισσότερα χρόνια, ενώ η αποδοχή αρκετών απ’ αυτές τις αιτήσεις οδήγησε το κράτος σε περιορισμούς τύπου «συνεργαζόμενου δανειολήπτη», «ελάχιστου εισοδήματος» και «ανώτατης αντικειμενικής αξίας για προστασία». Μεταξύ των παραπάνω δεν μπορούσαν να είναι οι έμποροι, καθώς υποτίθεται ότι προστατεύονταν από τον πτωχευτικό νόμο, που όμως δεν προστατεύει την πρώτη κατοικία, αλλά, αντίθετα, επιβάλλει την ρευστοποίηση όλης της περιουσίας. Πέρα από τους εκατοντάδες χιλιάδες παραπάνω, ο καθένας μας μπορεί να σκεφτεί περιπτώσεις φίλων που απέφυγαν ακόμα κι αυτές τις νόμιμες οδούς, είτε λόγω οικονομικής αδυναμίας (εξαιτίας του υψηλού κόστους πρόσβασης στη δικαιοσύνη), είτε από φόβο για κοινωνικό στιγματισμό λόγω της επαγγελματικής ή κοινωνικής τους θέσης, προτιμώντας να περιορίσουν (όπως, αναγκαστικά, και οι προηγούμενοι) την ζωή τους σε ασφυκτικά επίπεδα διαβίωσης.

Όλα αυτά δεν είναι παρά το αποτέλεσμα της κοινωνικής και οικονομικής καταστροφής που έχει συμβεί, η οποία δεν φαίνεται μόνο από τους άστεγους και τους κοινωνικά σιτιζόμενους, αλλά και από τους ουσιαστικά ανασφάλιστους (που έχουν περιορισμένη πρόσβαση στο σύστημα υγείας ή αδυνατούν να ζητήσουν σύνταξη γιατί οφείλουν μεγάλα ποσά ασφαλιστικών εισφορών), τους χιλιάδες που καθημερινά σχηματίζουν ουρές στις ΔΟΥ, στη ΔΕΗ (ή ακόμα και στην ΕΥΑΘ) για να ρυθμίσουν τις οφειλές τους, αυτούς που έχουν σηκώσει τα χέρια ψηλά και περιμένουν να έρθει το «αναπότρεπτο». Δεν υπάρχει κανείς μας που να μην τα βλέπει αυτά, όπως και δεν υπάρχει κανείς που να μην έχει καταλάβει ότι η κοινωνία καταστρέφεται (επί χρόνια τώρα) για να επιβιώσουν οι τράπεζες, ενώ οποιαδήποτε άλλη (σαν αυτές) ιδιωτική επιχείρηση αφήνεται ή και οδηγείται στον μαρασμό και η συνταγματική υποχρέωση του κράτους για την εξασφάλιση σε όλους τους πολίτες των παραπάνω θεμελιωδών κοινωνικών αγαθών έχει τουλάχιστον ξεχαστεί.

Τι επιβάλλεται;


Η παραπάνω ακριβώς πολιτική είναι που «επιβάλλει» σε όλους μας να σταθούμε δίπλα στο αίτημα κοινωνικών ομάδων για υποστήριξη τουλάχιστον της πρώτης κατοικίας και τουλάχιστον έναντι των ευνοημένων τραπεζών και του προς όφελός τους αυτοχειριαζόμενου ελληνικού Κράτους, χωρίς ποτέ να εγκαταλείπουμε το αίτημα για την εξασφάλιση από το κράτος της πρόσβασης όλων μας στα θεμελιώδη κοινωνικά αγαθά. Η πρόσβαση αυτή θα μας επιτρέψει να «αναπνεύσουμε» και να μπορέσουμε να δούμε πιο καθαρά τα πράγματα και, ίσως, να αντιδράσουμε.

Όσο αυτό δεν γίνεται, επιβεβαιώνεται απλώς η άποψη πολλών ότι η πρόκληση αδυναμίας αντίδρασης είναι βασικός λόγος της «ασφυξίας» που μας έχει επιβληθεί.

* Ο Ηλίας Τσούπης είναι δικηγόρος

Πηγή: e-dromos.gr



Δρόμος της Αριστεράς: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Κυριακή 12 Ιουνίου 2016

Αν υπάρχουν ακόμα ελπίδες και προσδοκίες

Του Ηλία Τσούπη*


Έχοντας διανύσει έξι χρόνια μνημονίων, ο ελληνικός λαός είναι ακόμα σε σύγχυση ως προς τις αιτίες, τους υπαίτιους και τις λύσεις του προβλήματος. Οι κομματικές παρωπίδες, οι ιδεοληψίες, οι προκαταλήψεις, αλλά και η αδιαφορία κάποιων είναι τα αίτια αυτής της σύγχυσης. Υπάρχουν ακόμα ελπίδες και προσδοκίες; Ο λαός φαίνεται να έχει υποταχθεί στα σχέδια του νεοφιλελευθερισμού, μέχρι τουλάχιστον να «πιάσει πάτο» και ο τελευταίος μας, καθώς λείπει η ενσυναίσθηση και περισσεύουν η συμφεροντολογία, η υπεράσπιση των κλαδικών ή προσωπικών κεκτημένων και η ιδεοληψία.

Για όποιον θέλει να βελτιώνεται, τα έξι αυτά χρόνια άφησαν εμπειρίες και διδάγματα, κατέδειξαν τις αδυναμίες προσώπων και χώρων και, τελικά, διέψευσαν πεποιθήσεις και ελπίδες. Αν υπάρχουν ελπίδες και προσδοκίες, πού έγκεινται;

Η λύση δεν θα έρθει ούτε επειδή είμαστε ο ικανότερος ή περιούσιος του Θεού λαός, ούτε με τις μαγικές ικανότητες όποιας ιδεολογίας. Πρωταρχικές προϋποθέσεις μια λύσης είναι η μετατροπή μας από λαό ιδιωτών σε λαό πολιτών και η απομόνωση ιδεολογικών παραληρημάτων και προκαταλήψεων, ώστε να διαφανεί η ύπαρξη κοινών αναγκών και στόχων της μικρομεσαίας τουλάχιστον τάξης και η κατανόηση της εθνικής και παγκόσμιας πραγματικότητας από όλους μας.

Υπάρχει ένα παγκόσμιο σύστημα που έχει συγκεκριμένο περιεχόμενο και προφανείς στόχους, έχει δημιουργήσει δίκτυο περιφρούρησης των συμφερόντων του, που όλο και περισσότερο εγκλωβίζει κράτη και λαούς, είτε μέσω διεθνών συμβάσεων και νομοθεσιών, είτε με τη βία, όπου απαιτείται. Η αντιμετώπιση αυτού του συστήματος απαιτεί καθολική συμμετοχή και οργανωμένη «αντίσταση» στις επιδιώξεις του. Για να γίνει αυτό πρέπει, από λαός «ανάθεσης» σε άλλους, να γίνουμε λαός δημιουργίας. Μπορούμε;

Στο εσωτερικό επίπεδο, αν επιλεγεί δρόμος αντίστασης, αυτός θα είναι εκ των πραγμάτων -λόγω του αντιπάλου- αριστερής κατεύθυνσης και θα στοχεύει, ενδεικτικά, σε:

  • α) μετατροπή του πελατειακού κράτους σε κράτος ίσων ευκαιριών, δικαιοσύνης και αξιοκρατίας,
  • β) επαναδόμηση της Παιδείας ώστε να δίνει ίσες ευκαιρίες, να δημιουργεί ενεργούς και παραγωγικούς (για την κοινωνία ) πολίτες και να αναδεικνύει τους ικανότερους,
  • γ) αναδιοργάνωση της οικονομίας, ώστε να προσφέρει πρώτιστα στο σύνολο, εξασφαλίζοντας όμως μια επιπλέον -λογική- ανταμοιβή σ’ αυτούς που πράγματι δημιουργούν συνθήκες αύξησης του παραγόμενου προϊόντος,
  • δ) στεγανοποίηση της πολιτικής από τα οικονομικά συμφέροντα και δημιουργία ενός Συντάγματος που θα εξασφαλίζει και θα επιβάλλει τα ανθρώπινα δικαιώματα για όλους.

Τα παραπάνω δεν φαίνονται κοντινά, αφού δεν υπάρχουν οι πρωταρχικές παραπάνω προϋποθέσεις, ενώ, επιπλέον (πάλι ενδεικτικά):

  • 1) Διοικούμαστε από ανθρώπους που έχουν ενστερνιστεί, ιδεολογικά ή ουσιαστικά, το σύστημα και τις απόψεις του,
  • 2) οι σοβαρά αντιπολιτευόμενοι επιβεβαιώνουν απλώς την κυριαρχία του συστήματος, αφού δεν το κατανοούν και δεν δίνουν πειστικές λύσεις αντιμετώπισής του,
  • 3) εξακολουθούν να υπάρχουν συνδικαλιστικές ηγεσίες (κάθε βαθμού) που είναι εκπαιδευμένες στη λογική του άσπρου-μαύρου, αδιαφορώντας ουσιαστικά για την κοινωνία και προβάλλοντας απλώς είτε συμφέροντα είτε κομματικές ιδεολογίες,
  • 4) η υπάρχουσα -μικρού κύρους- διανόηση έχει γίνει προ πολλού κρατικοδίαιτη ή ιδεολογικά συγγενική με την εξουσία,
  • 5) απουσιάζει η συνεργατικότητα και περισσεύει η ιδιοτέλεια, ενώ έχει ενισχυθεί η ιδέα της ελάχιστης προσπάθειας,
  • 6) υπάρχει ιδεολογική σύγχυση για τους πιθανούς συμμάχους και αντιπάλους τόσο σε κοινωνικό όσο και σε διεθνές επίπεδο, με επικράτηση ιδεολογημάτων και προκαταλήψεων σε όλες τις πλευρές.

Μέσα στα παραπάνω, υπάρχουν και τα εθνικά προβλήματα, που πρέπει ταυτοχρόνως να αντιμετωπίζονται (αλυτρωτισμός γειτόνων, γεωπολιτικά παιχνίδια των μεγάλων δυνάμεων κ.λπ.) και καθιστούν τη λύση δυσκολότερη, αφού μικρό τμήμα μας ταυτίζει το εθνικό με τον εθνικισμό, παραβλέποντας τους κινδύνους.

Ανακεφαλαιώνοντας, η λύση είναι μακριά και δεν θα έρθει αν δεν διορθώσουμε όλα τα παραπάνω, ενώ οι άνθρωποι της Αριστεράς πρέπει και μπορούν να είναι η εμπροσθοφυλακή του σχετικού αγώνα, εφόσον ξεπεραστούν αγκυλώσεις που την ταλαιπωρούν και απομακρύνουν συμπολίτες μας που θα μπορούσαν να είναι μαζί της.

*Ο Ηλίας Τσούπης είναι δικηγόρος

Δρόμος Της Αριστεράς

Διαβάστε Περισσότερα »