Εμφάνιση αναρτήσεων ταξινομημένων κατά ημερομηνία για το ερώτημα Κώστας Λουλουδάκης. Ταξινόμηση κατά συνάφεια Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων ταξινομημένων κατά ημερομηνία για το ερώτημα Κώστας Λουλουδάκης. Ταξινόμηση κατά συνάφεια Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Πέμπτη 27 Οκτωβρίου 2022

Πάτσης: Γιατί δεν αγόρασε τα δάνεια της ΝΔ;



Ανδρέας Πάτσης: «Η Τράπεζα (Πειραιώς) μου ζήτησε να φτιάξω μια εταιρεία για να αγοράσω δάνεια και χρέη από πιστωτικές κάρτες, αξίας 63 εκατ. Ευρω, έναντι 4 εκατομμυρίων ευρώ. Τα χρήματα αυτά μου δόθηκαν ως δάνειο από την Τράπεζα Πειραιώς». Για αυτού του είδους τις συναλλαγές και μάλιστα μέσω offshore εταιρειών ο Ανδρέας Πάτσης σε εκπομπή στο τηλεοπτικό σταθμό OPEN, χρησιμοποίησε το επιχείρημα ότι «αφού είναι νόμιμες, τότε τι συζητάμε;» και ανέφερε ότι «δεν είμαι πάπας αλλά είμαι δικηγόρος»!

Να επισημάνουμε πως οι «επενδυτές» κόκκινων δανείων στην Ελλάδα μπορούν να αδράξουν ευκαιρίες απόκτησης ολόκληρης πλατφόρμας διαχείρισης δανείων των τραπεζών σε συνδυασμό με χαρτοφυλάκια τιτλοποιήμενων απαιτήσεων. Μερικά παραδείγματα:

– Το Νοέμβριο του 2017, η Eurobank πώλησε στην εταιρία INTRUM το πρώτο χαρτοφυλάκιο μη εξασφαλισμένων καταναλωτικών δανείων με λογιστική αξία €1,5 δις, έναντι αντιτίμου €45 εκ. Δηλαδή 3% (!!!) του κεφαλαίου).

– Το 2018 η Eurobank ολοκλήρωσε συμφωνία πώλησης πακέτου μη εξασφαλισμένων καταναλωτικών δανείων και πιστωτικών καρτών στην κοινοπραξία των εταιριών B2Holding ASA και Waterfall Asset Management. Το ύψος της απαίτησης ανέρχεται σε €2 δις. Το τίμημα ανήλθε στο 6% (!!!) του ανεξόφλητου κεφαλαίου.

– H εταιρεία Intrum τον Δεκέμβριο του 2019 απέκτησε ένα χαρτοφυλάκιο ανεξασφάλιστων προϊόντων λιανικής από την ειδική εταιρία εκκαθάρισης PQH. Το άνοιγμα της απαίτησης είναι €2,4 δις, και το τίμημα της συναλλαγής ανήλθε στα€71 εκ.(!!!)…(Τα μη εξυπηρετούμενα δάνεια και η αναδυόμενη αγορά δανειακών χαρτοφυλακίων https://apothesis.eap.gr/bitstream/repo/45767/1/std127516-%ce%94%ce%95.pdf )

Θυμίζω ότι η προλείανσης του εδάφους, για να καταστούν τα παραπάνω εφικτά, νόμιμα και ηθικά έγινε από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ στο πλαίσιο του «μεταμνημονιακού» μνημονίου της…

Πάντως από αυτές τις διαδικασίες εξαιρούνται τα χρέη της κυβέρνησης της ΝΔ και των αρίστων στελεχών της που χρωστούν 392 εκατ. ευρώ. Αυτά τα δάνεια ο Πάτσης δεν θα μπορούσε να δανειστεί για να τα αγοράσει γιατί ήδη υπάρχει η ευκολία πληρωμών και δόσεων του κυβερνητικού κόμματος σε βάθος δύο αιώνων!

Εν τούτοις δεν αμφισβητώ πως ο Πάτσης δεν είναι άνθρωπος της νηστείας και της προσευχής αλλά του περιδρομιάσματος του πανάκριβου συκωτιού χήνας, δηλαδή κυριολεκτικά, του ανθρώπου που προσπαθεί να αποκτήσει για το εαυτό του το maximum των πλεονεκτημάτων σε βάρος όλων των άλλων συνανθρώπων του. Μα προσωπικά μου έφερε αναγούλα η επίκληση Πάτση του νόμιμου άρα και ηθικού. Η εν λόγω έκφραση έχει φορτιστεί με μια περίεργη δυναμική τα τελευταία χρόνια, μα προσωπικά είμαι πεπεισμένος πως δίκαιη, νομικά και ηθικά πρακτική είναι εκείνη που δεν αντιβαίνει το δημόσιο και κοινό συμφέρον. Από κει και πέρα ο καθένας «Πάτσης», ως φυσικό πρόσωπο, έχει την ελευθερία και το δικαίωμα να επιλέγει τις αρχές του.

Ως εκ τούτου ο Πάτσης, που σύμφωνα με δήλωση του δεν είναι παπάς αλλά δικηγόρος, ως τέτοιος, θεωρεί των εαυτό του εκ προοιμίου αυθεντικό εκφραστή των αξιών της νομιμότητας και της ορθής πρακτικής: Οι εταιρείες offshore, είναι νόμιμες; Ναι είναι, μα εδώ υπάρχει η προβληματική μιας και η ύπαρξη αυτού του νόμου δεν προσφέρει κοινωνική ωφελιµότητα καθώς είναι γνωστό ότι τέτοιου είδους εταιρείες αποβλέπουν στην καταστρατήγηση των φορολογικών νόμων, σκοπός ανήθικος μα και παράνομος!

Άρα;

Άρα η «νομιμότητα», ως βασική λειτουργεία σε τούτο το πολιτικό και οικονομικό σύστημα, έχει μια λειτουργία: να κρύβει τον μεροληπτικά ταξικό της ρόλο ώστε η πραξικοπηματική αυθαιρεσία της κυρίαρχής τάξης να λογίζεται ως νομιμότητα. Σε αυτό το σημείο, μπορούμε με ασφάλεια να καταλήξουμε στο συμπέρασμα, πως ο νόμος, εκτός του ότι είναι ένα εργαλείο ανελέητης καταπίεσης των ανθρώπων της εργασίας, και σε όσους τολμούν να σηκώσουν το ανάστημά τους απέναντι στην εξουσία, έχει παραδοθεί στην υπηρεσία μιας εγκληματικής και μαφιόζικης «ελίτ-αρίστων», και δεν υπάρχει καμία διαχωριστική γραμμή μεταξύ μεγαλοστελεχών κρατικών αρχών και εταιρειών, της αστικής κοινοβουλευτικής εξουσίας, της επενδυτικής Καμόρα, των τραπεζικών “CEO”, των κάθε λογής funds και μερίδας δημοσιογραφικών αποφύσεων, που όλοι μαζί έχουν ανάγκη την εξουσία για να επιβιώσουν…

Υπό το βάρος των διαπιστώσεων αυτών, ελπίζω να υπάρχει ακόμα ένα ενεργό κοινωνικό υποκείμενο που να έχει απαυδήσει από τους τόσους συμβιβασμούς και συγκαλύψεις που δεν αφορούν τη συγκεκριµένη µόνο περίπτωση, αλλά αφορούν τον βίο µας ως όλον, ώστε να θεωρήσει πως πρέπει να παρεκκλίνει από τις επιφάσεις νομιμότητας των Πάτσηδων και να δράσει! 

Πηγή:imerodromos.gr



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Πέμπτη 22 Σεπτεμβρίου 2022

Κωδικός “Eureka”




Με αφορμή τον ανταγωνισμό, κυρίως μεταξύ της Κίνας και των ΗΠΑ, για την επάρκεια ενέργειας, τον έλεγχο των αποθεμάτων του πετρελαίου και του φυσικού αερίου αλλά και την κυριαρχία στις θαλάσσιες και χερσαίες οδούς εμπορίου παρατηρούμε ανησυχητικούς τριγμούς στις σανίδες της παγκόσμιας ισορροπίας. Καταρχάς η παγκόσμια οικονομική διείσδυση της Κίνας έχει αναχαιτίσει την αμερικανική διείσδυση και κατά δεύτερον θέτει σε δεύτερη μοίρα τα συμφέροντα της Ευρωπαϊκής Ένωσης μα και της Ρωσίας, κυρίως στην καρδιά της Ευρασίας μα και γενικά στην Ασία, παρά την προσπάθεια επανάκαμψης μιας Μόσχας αποφασισμένης να διατηρήσει σφαίρα επιρροής στον «ζωτικό χώρο» της. Πάντως το Κρεμλίνο, λόγω και της παρτίδας που παίζει με Ουάσιγκτον, ΝΑΤΟ, ΕΕ, ένα από τα επεισόδια της οποίας εκτυλίσσεται σήμερα στην Ουκρανία, γνωρίζει πως θα πρέπει να συμπλέει όσο περισσότερο μπορεί με το Πεκίνο για να επιτυγχάνει ή τουλάχιστον να πλησιάζει τους γεωστρατηγικούς στόχους του.

Σε πλανητικό επίπεδο η γιγάντια κινεζική αυτοκρατορία στοχεύει στην οικονομική επέκταση της προς την Αφρική, την λατινική Αμερική αλλά και την Ευρώπη, στα πλαίσια του προγράμματος «Πρωτοβουλία Ζώνη και Δρόμος» (Belt and Road Initiative), υποστηριζόμενη από τη Ρωσία. Πρόκειται για μια επιθετική αναβίωση του παλιού «Δρόμου του Μεταξιού», και, δεδομένης της υποχώρησης της οικονομικής και στρατιωτικής ισχύος στο διεθνές προσκήνιο της ΕΕ και των ΗΠΑ, θα επεκτείνεται σε ολόκληρη την περιοχή της Αφρικής της Ασίας στις χώρες το Ειρηνικού Ωκεανού, της Ανατολικής Ευρώπης και Λατινικής Αμερικής. Ήδη κατά τη δεύτερη σύνοδο κορυφής της Κοινότητας Κρατών της Λατινικής Αμερικής και της Καραϊβικής που πραγματοποιήθηκε στην Αβάνα της Κούβας τον Ιανουάριο του 2014 οι 33 χώρες-μέλη αποφάσισαν την ίδρυση φόρουμ μόνιμης συνεργασίας με το Πεκίνο. Όσο αφορά την Αφρική η Κίνα έχει ήδη αναπτύξει στρατιωτικό σώμα από 4.000 στρατιώτες στο Νότιο Σουδάν για την προστασία ενός πετρελαιαγωγού (το 82 τοις εκατό των εξαγωγών πετρελαίου του Νότιου Σουδάν καταλήγει στην Κίνα) και έχει καταστήσει σαφές πως προτίθεται να ενισχύσει τη στρατιωτική παρουσία της σε Αιθιοπία, Λιβερία, και Νιγηρία. Πάντος η Αγκόλα παραμένει ο μεγαλύτερος αφρικανικός προμηθευτής της Κίνας σε πετρέλαιο ενώ έχει συνάψει συμφωνίες εξορύξεως με το Τσαντ, Γκαμπόν, Μαυριτανία, Κένυα, Κονγκό, και Γουινέα. (Περισσότερα, Κώστας Λουλουδάκης: Οι εκτός Ευρώπης Χώρες — TVXS 12 Απριλίου 2022 και «Η Χώρα με τα τέσσερα γράμματα» — Ημεροδρόμος 18 Νοεμβρίου 2019)

Η Κίνα στα διεθνή θέματα και για να διασφαλίσει την προμήθεια πρώτων υλών, δεν ακολουθεί την τακτική στρατιωτική επιβολή δύναμης όπως η Ουάσιγκτον. Αντίθετα, αφενός φροντίζει να μένει μακριά από τα εσωτερικά ζητήματα των διαφόρων χωρών, για να μη δείξει την παραμικρή αποικιοκρατική επιβολή, αφετέρου, διαθέτοντας σημαντικές οικονομικές δυνατότητες, επιβάλλεται ως παράγοντας που δεν μπορεί να παρακαμφθεί. Είναι φανερό πως ο πλανήτης έχει μπει σε διαδικασία θεμελιακής αλλαγής με οδηγό την χώρα του Μεγάλου Τιμονιέρη, του μυστηριώδη Μάο…Του ανθρώπου που ανάστησε την Κίνα και έγραψε το εμβληματικό «Κοκκίνο Βιβλίο» του οποίου η σοφία αντικατέστησε κάθε άλλη πηγή μόρφωσης… Έτσι κι αλλιώς σήμερα είναι αδύνατο να συζητήσεις για το μέλλον των παγκόσμιων ισορροπιών ή ανταγωνισμών χωρίς να λάβεις υπόψη την Κίνα.

Ποιος όμως άνοιξε τον δρόμο στις τωρινές φιλοδοξίες του Πεκίνου;

***

Βρισκόμαστε ακριβώς στο τέλος της δεκαετίας του εξήντα. Οι ΗΠΑ παραμένουν εγκλωβισμένες στον πόλεμο του Βιετνάμ όταν εκλεγεται στην αμερικανική Προεδρία ο Ρίτσαρντ Νίξον. Δεξί χέρι του Νίξον ήταν ένας άνθρωπος που έμελλε να προκαλέσει τεράστιά δεινά και σύγχυση σε πολλές χώρες του πλανήτη. Ήταν ο Χένρι Κίσινγκερ. Ο άνθρωπος αυτός έπαιξε τον σημαίνοντα ρόλο του ανοίγματος των ΗΠΑ προς την Κίνα και ταυτόχρονα κατέστησε τα αποφθέγματα του Μαο στο «Κόκκινο Βιβλίο» νεκρή κατήχηση για ανόητους. Έτσι κι αλλιώς ο «ψυχρός πόλεμος» από την μεριά των ΗΠΑ , και σε επιμέρους πεδία εξωτερικής πολιτικής, απαιτούσε μια αν όχι παραίτηση, σίγουρα μια αποστασιοποίηση από τις ιδεολογικές σταυροφορίες και από τις ακραιφνείς ιδεολογικοποιημένες επιθετικές πολιτικές.

Ο Χένρι Κίσινγκερ «διάβασε» σωστά την ένταση στις σχέσεις ανάμεσα σε Σοβιετική Ένωση και την Κίνα. Η ένταση ανάμεσα στα δυο κομμουνιστικά γειτονικά κάστρα είχαν εμφανιστεί ήδη από τις αρχές της δεκαετίας του 60 όταν ο Μάο κατηγόρησε την ηγεσία του ΚΚΣΕ ως «ρεβιζιονιστές προδότες» κατηγορία που επέφερε την διακοπή των διμερών τους σχέσεων. Η ένταση ανάμεσα στις δυο χώρες κορυφώθηκε όταν στις 5 Ιανουαρίου 1968 έλαβε χώρα το αιματηρό περιστατικό στην παραμεθόριο όταν στρατιωτικές δυνάμεις της ΕΣΣΔ επιτέθηκαν εναντίον μιας κινεζικής περιπόλου σε μία από τις διαφιλονικούμενες νησίδες του ποταμού Ουσούρι. Ως το καλοκαίρι του 1969 έλαβαν χώρα ευρείας κλίμακας συγκρούσεις στην περιοχή με αποτέλεσμα η ΕΣΣΔ να προβεί σε συγκέντρωση πολεμικών δυνάμεων που ανέρχοταν στο ένα εκατομμύριο στρατιώτες. Σταδιακά όμως η κρίση αποκλιμακώθηκε, μετά και από την συνάντηση ανάμεσα στον Τσου Εν Λάι, πρωθυπουργού της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας και του Αλεξέι Κοσίγκιν πρωθυπουργού της ΕΣΣΔ. Ωστόσο, ο Μαο ουδέποτε πείστηκε για τις σοβιετικές προθέσεις ειρήνευσης…

Επομένως, ο Χένρι Κίσινγκερ σωστά πίστευε πως η συγκυρία ευνοούσε μια αναγκαιότητα: την εξομάλυνση των σχέσεων ανάμεσα σε ΗΠΑ και Κίνα η οποία μεσοπρόθεσμα θα λειτουργούσε σαν αντίβαρο απέναντι στη Σοβιετική Ένωση και βραχυπροθέσμα θα μπορούσε να αποτελέσει ένα σοβαρό και ουσιαστικό πλήγμα στη γεωπολιτική θέση του Κρεμλίνου!

Ούτε οι σεναριογράφοι του Χόλυγουντ δεν θα μπορούσαν να πέτυχουν τόσο υψηλά επίπεδα ρεαλισμού όσα αυτά του Χένρι Κίσινγκερ. Όμως υπήρξε ένα θέμα: ποιος θα προλείανε το έδαφος και μάλιστα με πλήρη μυστικότητα, για την προσέγγιση της Κίνας με τις ΗΠΑ;

Αναμφισβήτητα ο ίδιος ο Χένρι Κίσινγκερ έπαιξε ρόλο κλειδί πραγματοποιώντας μυστικό ταξίδι στο Πεκίνο, με ενδιάμεσους σταθμούς για παραπλάνηση τη Σαϊγκόν, τη Μπανγκόκ, το Δελχί και το Ραγουαλπίντι του Πακιστάν, συνοδευόμενος από μερικούς διπλωμάτες, με σκοπό την δημιουργία των προϋποθέσεων για περαιτέρω προσέγγιση. Η αποστολή αυτή απέκτησε κωδικό ονομασίας «Eureka» (https://www.cia.gov/readingroom/document/loc-hak-260-3-56-8 )

Όμως ο σημαντικός παράγων που καταλυτικά συνετέλεσε ως κανάλι επικοινωνίας στη διαδικασία προσέγγισης του Νίξον με τον Μάο ήταν το καμάρι των βαλκανίων, ο Πρόεδρος της Ρουμανίας, Νικολάε Τσαουσέσκου. Το ταξίδι του Ρίτσαρντ Νίξον στην Ρουμανία το 1969, τον οποίο οι κάτοικοι του Βουκουρεστίου υποδέχθηκαν με επευφημίες και ιαχές, χάριν μιας μεταφυσικής μέθης που επικράτησε στις κομμουνιστικές καρδίες τους, πραγματοποιήθηκε γιατί ο Τσαουσέσκου διατηρούσε συχνές και άριστες επαφές με τον Μεγαλο Τιμονιέρη. Η προσέγγιση δηλαδή από τις ΗΠΑ, του Τσαουσέσκου δεν ήταν ένα αφηρημένο σχέδιο στο σημειωματάριο του Χένρι Κίσινγκερ αλλά ήταν μια σωστά μελετημένη διπλωματική κίνηση.

Μέσω του Νικολάε Τσαουσέσκου ο «Αιώνιος Δάσκαλος» Μάο έμαθε πως οι ΗΠΑ ήταν έτοιμες να βοηθήσουν την Κίνα στις εχθροπραξίες της με την Σοβιετική Ένωση και πως η Ουάσιγκτον επιθυμεί την εξομάλυνση των σχέσεων της με το Πεκίνο. Και είναι ο «κομμουνιστής» Τσαουσέσκου που στέλνει τον αντιπρόεδρο του στο Πεκίνο για να προλειάνει την συνάντηση Νίξον -Μάο. Μάλιστα διαβίβασε μήνυμα του Τσου Εν Λάι, προς τον Νίξον σύμφωνα με το οποίο το μόνο εκκρεμές θέμα στις σχέσεις της Κίνας με τις ΗΠΑ ήταν αυτό του καθεστώτος της Ταϊβάν.

Τίποτα άλλο!

Η ευτυχή έκβαση του πολιτικού αυτού επεισοδίου και η ερεβώδης διπλωματική μηχανογραφία αποτελούν ολοζώντανη μαρτυρία πως η ιδεολογία, για την όποια εξουσία, εάν αυτή δεν συνοδεύεται από τον έλεγχο του λαού, στην πραγματικότητα δεν είναι τίποτα παραπάνω από ένα λούστρο που ξεχειλίζει από κυνικότητα!

Το ζήτημα της Ταϊβάν τελικά δεν εμπόδισε την επίτευξη συμφωνίας. Ο Νίξον δεν αμφισβήτησε την κυριαρχία της Κίνας στις όχθες της Ταιβάν. Τουναντίον, ο Λευκός Οίκος αναγνωρίσε την ύπαρξης μιας ενιαίας Κίνας και την Ταϊβάν ως κομμάτι της!

Ο Ρίτσαρντ Νίξον ταξίδεψε στο Πεκίνο την 21η Φεβρουαρίου και παρέμεινε εκεί έως τις 28 Φεβρουαρίου. Η επίσκεψη αυτή είχε τόσο σοβαρές επιπτώσεις, ώστε έμεινε γνωστή στην ιστορία ως: «η εβδομάδα που άλλαξε τον κόσμο».

Ο Νίξον δήλωσε: «Η Κίνα πρέπει να ενωθεί με τις ΗΠΑ σε μια κοινή μεγάλη πορεία προς την παγκόσμια ειρήνη».

Ενώ ο γνωστός και μη εξαιρετέος Ζμπίγκνιου Μπρεζίνσκι σε ρόλο αντι-ιμπεριαλιστή είπε: «Οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Κίνα μπορούν να συνεργαστούν για να σταματήσουν τα σχέδια των ιμπεριαλιστών και πιο συγκεκριμένα των Σοβιετικών»!!!

Τη σκυτάλη των δηλώσεων παρέλαβε ο Αμερικανός πρέσβης στο Τόκιο, που ανακοίνωσε: «Η διαφαινόμενη σύγκληση Ηνωμένων Πολιτειών-Κίνας θα μπορούσε να παίξει στον Ειρηνικό τον ίδιο ρόλο που έχει το ΝΑΤΟ στην Ευρώπη».

Η επιτυχία της προσέγγισης της Κίνας με τις ΗΠΑ αποτελούσε σοβαρό πλήγμα στη γεωπολιτική θέση της ΕΣΣΔ. Η Κίνα, στρεφόμενη ενάντια στην ΕΣΣΔ, στράφηκε και ενάντια σε όποιο κίνημα έδειχνε τότε προθυμία συνεργασίας με τους Σοβιετικούς και ενίσχυε τη Δύση, ώστε να μειωθεί η επιρροή της Μόσχας. Παράλληλα η χώρα του Μάο άρχισε σιγά-σιγά να εντάσσεται στους θεσμούς και στις λειτουργίες του διεθνούς καπιταλιστικού συστήματος. Όσο αφορά το «Κόκκινο Βιβλίο», αυτό μετατράπηκε σε ένα συνονθύλευμα ετοιματζίδικων αφορισμών και μοναδική μορφή διαθέσιμης έκφρασης στα εκατοντάδες εκατομμύρια μη προνομιούχων Κινέζων…

***

Μετά από αυτό το πινγκ-πονγκ μεταξύ παρελθόντος και παρόντος πρέπει να συμπεράνει κανείς ότι μορφοποιείται μια νέα αυτοκρατορία στην ανατολή που θα αποδυναμώσει το κυρίαρχο καπιταλιστικό σύστημα;

Ή, μήπως, αυτό που συμβαίνει είναι μια ανακατανομή ρόλων μεταξύ παλαιών και νέων δυνάμεων για το ποια θα καταφέρει να συγκεντρώσει μεγάλο μέρος του παγκόσμιου παραγόμενου πλούτου, άρα τη παγκόσμια κυριαρχία σε γεωπολιτικό επίπεδο;

Προσωπικά, είμαι σίγουρος πως σήμερα η Κίνα που έχει ήδη ξεπεράσει τις ΗΠΑ στη βιομηχανική παραγωγή. Ταυτόχρονα πάρα των ανταγωνισμό με τις ΗΠΑ αποτελεί πολύτιμο εταίρο της Ουάσιγκτον, καθώς χρηματοδοτεί τα τεράστια αμερικανικά ελλείμματα. Τι θα συνέβαινε αν η Κίνα σταματούσε να αγοράζει αμερικανικά κρατικά ομόλογα;

Εντούτοις το Πεκίνο δεν ενδιαφέρεται να δώσει ώθηση στην ανάπτυξη της παγκόσμιας οικονομίας. Αντιθέτως, προσπαθεί με την ενίσχυση των δεσμών της με τις περιφερειακές οικονομίες να προσανατολίσει την παγκόσμια οικονομία προς όφελος της εσωτερικής της αγοράς.

Πρέπει να αντιληφθούμε πως στο εσωτερικό της τεράστιας χώρας (έκταση 9.597.000 τ.χμ) υπάρχει μια απειλή που υπονομεύει τη φαινομενική σταθερότητα της: το διευρυνόμενο χάσμα ανισοτήτων και βιοτικού επιπέδου ανάμεσα σε διαφορετικές ομάδες πολιτών. Υπάρχει δηλαδή τέτοια συλλογική ένδεια που για εκατοντάδες εκατομμύρια κατοίκων οι προσδοκίες έχουν περιοριστεί στην καθημερινή επιβίωση. Ήδη η κυβέρνηση της Κίνας παρεμβαίνει στις φτωχότερες δυτικές και νότιες αγροτικές περιοχές της χώρας, οι οποίες υστερούν και βρίσκονται πολύ πίσω από το ευημερούσες παράκτιες αστικές περιοχές.

Γι αυτό, χρειάζεται ενέργεια και συνεχώς νέους προμηθευτές πρώτων υλών, ενώ οι βιομηχανίες της εξαγωγής της επιθυμούν να εξάγουν φτηνά κινέζικα προϊόντα σε νέες αγορές. Η Κίνα νομίζω πως έχει ήδη δρομολογήσει βαθύτατες δομικές αλλαγές προς αυτήν την κατεύθυνση. 

Πηγή:imerodromos.gr



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Δευτέρα 12 Σεπτεμβρίου 2022

Η ψευδαίσθηση της ευμάρειας μας…



Η διαθεσιμότητα και η κατοχή ενεργειακών πηγών και πρώτων υλών, αποτελεί τον κινητήριο μοχλό προκειμένου να επιλυθούν ζητήματα παγκόσμιας γεωπολιτικής σημασίας. Ως εκ τούτου βασική προτεραιότητα των μεγάλων ή των αναδυόμενων δυνάμεων, είναι η με κάθε κόστος μακροπρόθεσμη ασφάλεια και συνεχόμενη ροή του ενεργειακού εφοδιασμού τους. Η διαπλοκή μεταξύ ενεργειακών εταιρικών συμφερόντων και γεωπολιτικών βλέψεων των υπερδυνάμεων: Ευρωπαϊκή Ένωση ΗΠΑ, Ρωσία, Κίνα, Ινδία, γύρω από τους εναπομείναντες ενεργειακούς πόρους δοκιμάζονται σήμερα στο πεδίο της πραγματικότητας, δηλαδή στον έλεγχο των κοιτασμάτων των πρώην Σοβιετικών δημοκρατιών του Καυκάσου και της Κεντρικής Ασίας. Θεωρώ πως κάνουν λάθος όσοι πιστεύουν πως το μόνο που ενδιαφέρει όλους αυτούς είναι το χρήμα. Αυτό που επιδιώκουν, μέσα στο πολυπολικό
γίγνεσθαι, είναι η μεγιστοποίηση της ισχύς τους στο μέλλον και η επικράτηση μεταξύ των ομοίων τους.

Άλλωστε αυτό το πολυπολικό γίγνεσθαι βασίζεται σε μια εδραιωμένη παράδοση, σε μια μοναδική θεϊκή εντολή: να βάζεις τα δικά σου συμφέροντα πάνω από τα συμφέροντα όλων των άλλων…

Το Κρεμλίνο επιχειρεί την αποκατάσταση της γεωπολιτικής επιρροής του, όχι μόνο με τον πόλεμο στην Ουκρανία και στον ευρασιατικό χώρο αλλά και στο καθεστώς της Αρκτικής. Η πλούσια σε υδρογονάνθρακες Αρκτική δεν ανήκει σε κάποιο διεθνές κανονιστικό πλαίσιο άρα οι υδρογονάνθρακες στην περιοχή του Αρκτικού Κύκλου δεν ανήκουν, προσώρας, σε κάποιο μεμονωμένο κράτος αλλά στα οκτώ κράτη του κύκλου, δηλαδή στον Καναδά, την Δανία- Γροιλανδία, των Νήσων Φερόε, τη Φιλανδία, την Ισλανδία, τη Νορβηγία, τη Σουηδία, και τη Ρωσία. Η ζώνη που
διεκδικεί η Μόσχα στην περιοχή υπολογίζεται σε 1,2 εκατομμύρια τετραγωνικά χιλιόμετρα, και συνορεύει με τις ρωσικές περιφέρειες Μούρμανσκ και Τσουκότκα.

Μόνο σε αυτήν την περιοχή υπολογίζονται πως κρύβονται πάνω από 10 δισ. τόνοι
υδρογονανθράκων! Ταυτόχρονα η Νορβηγία και η Ρωσία βρίσκονται σε διαμάχη σχετικά
με τα «σύνορα» τους στη θάλασσα Μπάρεντς. Ίσως τα κράτη της Αρκτικής να
τοποθετούν κομμάτια στη ενεργειακή σκακιέρα πριν από μια επικείμενη γεωπολιτική σύγκρουση στο βορρά…

Εν τούτοις η αποδυνάμωση της υπέρμετρης ισχύς των ΗΠΑ, η επιθετική επαναφορά της Ρωσίας στη διεθνή πολιτική και η μεταμόρφωση της Κίνας σε αρπακτικό που αν και διστάζει να χρησιμοποιήσει βία, αναλαμβάνει όλο και μεγαλύτερο ρόλο στις παγκόσμιες υποθέσεις με ένα εμπορικό δίκτυο που
επεκτείνεται σε ολόκληρη την περιοχή της Ασίας – Ειρηνικού Ωκεανού, της Αφρικής και της Κεντρικής και Λατινικής Αμερικής, ενέτειναν τους ανταγωνισμούς του διεθνούς συστήματος.

Έτσι κι αλλιώς είναι αδύνατο να συζητήσουμε για το μέλλον της γεωοικονομικής ανακατάταξης του κόσμου χωρίς να λάβουμε υπόψη τις πολυπληθέστερες χώρες του πλανήτη: την Κίνα (1,402 δισεκατομμύρια κατοίκους) και την Ινδία (1,38 δισεκατομμύρια κατοίκους). Δυο χώρες διψασμένες για ενέργεια και για επαρκή τροφοδοσία σε τροφές και πρώτες βιομηχανικές ύλες.

Τα παραπάνω ετερόκλητα γεγονότα, μεταξύ πολλών άλλων, καταμαρτυρούν την αναδιάταξη των διεθνών σχέσεων, παρόλα αυτά, τέτοιες στείρες συναισθηματικά μα «βαθυστόχαστες» αναλύσεις δεν μπορούν ποτέ να μας δώσουν την ακριβή γνώση των γεγονότων. Μοιάζουν σαν νεκρή κατήχηση ενώ μεσοπρόθεσμα η ανθρωπότητα οδεύει προς την καταστροφή.

Ίσως όμως και η ικανότητα μας να προετοιμαστούμε για τις μελλοντικές τρομακτικές εξελίξεις είναι περιορισμένη γιατί αφήνουμε εκτός τη σύγκρουση και το χάσμα ανάμεσα στο συλλογικό ανθρώπινο καλό, τα ενεργειακά μονοπωλιακά συμφέροντα και τους εθνικούς γεωοικονομικούς ανταγωνισμούς, μην αναφέροντας ή αδιαφορώντας πως ο πλανήτης βρίσκεται μπροστά στο φάσμα μιας
περιβαλλοντικής καταστροφής. Η δε ύπαρξη κυβερνητικών και ιδιωτικών προγραμμάτων, για την ανάπτυξη πυρηνικών, χημικών και βιολογικών όπλων, αυξάνει τον συγκεκριμένο κίνδυνο…

Ο άνθρωπος, ως μαιευτήρας της καταστροφής, έχει ρυπάνει τον αέρα, το νερό, το έδαφος, έχει υπερεκμεταλλευτεί τους φυσικούς πόρους: δάση, πρώτες ύλες, ορυκτά καύσιμα, έχει θέσει σε κίνδυνο όλες τις άλλες μορφές ζωής, και έχει οδηγήσει στην εξαφάνιση πολλά είδη φυτών και ζώων. Αδειάσαμε βουνά αποβλήτων από βάριο, ψευδάργυρο, κάδμιο, μόλυβδο σε ποτάμια, λίμνες και θάλασσα, χύσαμε ασύλληπτες ποσότητες κοπριάς και απόβλητα ζώων κτηνοτροφίας απευθείας στους ωκεανούς μαζί με τα ραδιενεργά μας απόβλητα μετατρέποντας τα οικοσυστήματα σε βρώμικες τουαλέτες, υπεραλιεύσαμε τις θάλασσες οδηγώντας σε κατάρρευση των αποθεμάτων των επιπελαγικών ψαριών
μεταμορφώνοντας έτσι τη βιοποικιλότητα και τη δομική ποικιλότητα των θαλάσσιων οικοσυστημάτων.

Και όμως, σήμερα που ο πλανήτης είναι τυλιγμένος από πλέγμα καλωδίων και αγκαλιασμένος από χιλιάδες δορυφόρους, που σε πραγματικό χρόνο μεταδίδουν ειδήσεις, τηλεφωνήματα, βίντεο, μηνύματα, ενοποιώντας την ανθρωπότητα, εξακολουθούμε να μην βλέπουμε ή ακόμα και να αγνοούμε τις συνέπειες του ανταγωνισμού των κυβερνήσεων για ενεργειακούς πόρους και ζωτικό χώρο.

Αλήθεια, απασχολεί πραγματικά έναν καθημερινό άνθρωπο εάν όλα αυτά τα δυσοίωνα θέσουν σε κίνηση μια σειρά αλυσιδωτών αντιδράσεων που θα καταλήξουν σε μια κλιματική καταστροφή παρόμοια με αυτήν της εποχής των παγετώνων;

Αλλά γιατί να σκεφτόμαστε όλα αυτά τα δυσοίωνα αφού εμείς ζούμε στην ασφάλεια της Ευρώπης; Άλλωστε ο πόλεμος στην Ουκρανία είναι μακριά, την αύξηση της θερμοκρασίας της γης δε τη νιώθουμε, η κλιματική αλλαγή στην περιοχή του Αρκτικού Κύκλου δεν μας απασχολεί, το διοξείδιο του άνθρακα δε το μυρίζουμε, και δεν σκεφτόμαστε, παρά τις τεράστιες αυξήσεις, καν να περιορίσουμε την κατανάλωση ενέργειας…

Νομίζω πως δεν υπάρχουν θεωρίες που να εξηγούν την ανθρώπινη συμπεριφορά. Παρουσιάζουμε τους εαυτούς μας ως άρχοντες του σύμπαντος, ένα κυρίαρχο και μοναδικό είδος που έχει κληρονομικό δικαίωμα στον έλεγχο των πηγών του πλανήτη. Χωρίς να μας περνάει από το νου πως είμαστε μηχανές επιβίωσης όπως όλα τα έμβια όντα της Γης χωρίς αντικειμενικό στόχο!

Όχι…

Ο εγωισμός μας δεν έχει όρια.

Θεωρούμε βλέπετε δεδομένο πως πάντα θα παίρνουμε ρεύμα από την πρίζα μας, θέρμανση από το καλοριφέρ μας, δροσιά από το κλιματιστικό μας, θα γευόμαστε ένα χάμπουργκερ από τα ΜακΝτόναλντς, θα επισκεπτόμαστε φαραωνικά εμπορικά κέντρα για αγορές καταναλωτικών αγαθών, αυτονόητο ότι θα πηγαίνουμε στο σούπερ μάρκετ να αγοράζουμε ψάρια, ζαρζαβατικά, και κρέας, φυσικό να τηλεφωνούμε στην θεία μας που ζει στο Λονδίνο και ουσιαστικό να καταναλώνουμε
την γενικευμένη μαλακία των τηλεοπτικών προγραμμάτων…

Αυτή είναι η ηθική μας, ως εκεί φτάνει η φαιά ουσία μας. Είμαστε έτοιμοι να εκφράσουμε την ευμάρεια μας δίνοντας νόημα στην ζωή με μια πίτσα Hut ή μια τσάντα Λουί Βουιτόν και να πιστέψουμε σε έναν παράδεισο που εδρεύει στην βασιλεία των ουρανών…

Όμως η μεγαλύτερη αθλιότητα είναι πως οι γεωπολιτικές ίντριγκες και οι παράλογες συγκρούσεις συμβαίνουν την ώρα που υπολογίζεται ότι πληθυσμός μεταξύ 1,3 και 2,6 δισ. ανθρώπων στον πλανήτη δεν έχουν πρόσβαση σε ηλεκτροδότηση ή ζουν σε συνθήκες ενεργειακής φτώχειας.

Τερατώδες και ταυτόχρονα σαφές προοίμιο της εποχής που θα ακολουθήσει…

Όμως εμείς, στενόμυαλοι, τυφλοί και υπερόπτες, προτιμάμε να ζούμε προσκολλημένοι στις ψευδαίσθησης της ευμάρειας μας χωρίς να αντιλαμβανόμαστε τις σκιές που πλησιάζουν…

Πηγή:imerodromos.gr



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Δευτέρα 3 Ιανουαρίου 2022

«Θέλετε να γίνουμε Κούβα;»…





Συμπληρώθηκαν 63 χρόνια από την επικράτηση της Επανάστασης στην Κούβα. Ήταν Πρωτοχρονιά του 1959 όταν οι δυνάμεις των επαναστατών μπαίνουν θριαμβευτικά στην Αβάνα με επικεφαλής τον Τσε Γκεβάρα.


Λίγες μέρες αργότερα, στις 8 του μήνα, φτάνει στην Αβάνα και ο Φιντέλ Κάστρο. Ο Κάστρο δηλώνει:

«Ζούμε μια αποφασιστική στιγμή της ιστορίας μας. Η τυραννία έπεσε. Απέραντη είναι η λαϊκή χαρά. Έχουμε όμως ακόμα πολλά να κάνουμε. Δεν έχουμε την αυταπάτη να πιστεύουμε ότι από δω και μπρος όλα θα είναι εύκολα. Ισως στο μέλλον όλα θα ‘ναι ακόμα πιο δύσκολα»…

Τα λόγια του Κάστρο αποδεικνύονται προφητικά όταν δυο χρόνια αργότερα, τον Απρίλη του 1961, εκδηλώνεται η ανοιχτή επέμβαση των ΗΠΑ εναντίον της Κούβας στον Κόλπο των Χοίρων.

Οι Κουβανοί τσακίζουν τους εισβολείς και υπό τις επευφημίες μιας τεράστιας διαδήλωσης ο Κάστρο ανακοινώνει την εθνικοποίηση όλων των Αμερικάνικων πολυεθνικών, ανακηρύσσει τον σοσιαλιστικό χαρακτήρα της Επανάστασης και τονίζει:

«Πόσο βοήθησαν αυτά τα γεγονότα το λαό μας να διδαχθεί! Αυτά τα μαθήματα είναι πολύτιμα, είναι οδυνηρά, είναι αιματηρά, αλλά πόσα ο λαός δεν απεκόμισε ως γνώση. Οι ιμπεριαλιστές – ήταν τα λόγια του Κάστρο – δεν μπορούν να μας συγχωρέσουν που είμαστε εδώ κάτω από τη μύτη τους ή να βλέπουν να οικοδομούμε την επανάστασή μας, μία σοσιαλιστική επανάσταση, ακριβώς στο υπογάστριο των Ηνωμένων Πολιτειών»…

Μετά το φιάσκο των ΗΠΑ στον Κόλπο των Χοίρων, ο εμπνευστής της εισβολής Αμερικανός Πρόεδρος Κένεντι θέτει σε πλήρη εφαρμογή (Φεβρουάριος 1962) το εγκληματικό οικονομικό, εμπορικού και χρηματοπιστωτικό εμπάργκο των ΗΠΑ εναντίον της Κούβας. Το εμπάργκο μέχρι το 2013 υπολογιζόταν ότι οι ζημιές που έχει προκαλέσει στην κουβανέζικη οικονομία ξεπερνούν το 1 τρισεκατομμύριο δολάρια.

Το εμπάργκο διαρκεί πάνω από 50 χρόνια με ένα και μόνο στόχο: Την καταστροφή του πολιτικού, οικονομικού και κοινωνικού συστήματος που έχει επιλέξει ο κουβανικός λαός ασκώντας το δικαίωμά του για αυτοδιάθεση και κυριαρχία.

Ο χαρακτήρας του εμπάργκο είναι δολοφονικός. Φτάνει μέχρι την απαγόρευση εισαγωγής στην Κούβα ιατρικών αναλώσιμων και υλικών, φαρμάκων που χρησιμοποιούνται σε καρδιολογικές παθήσεις, σε ειδική διατροφή με θρεπτικές ουσίες για τα πρόωρα νεογέννητα βρέφη, σε σκευάσματα για τη θεραπεία παιδιών που έχουν υποστεί σοβαρά εγκαύματα, σε φάρμακα για το Αλτσχάιμερ, σε τρόφιμα, σε υλικοτεχική υποδομή για την Παιδεία και φυσικά εξαπλώθηκε σε όλους τομείς της οικονομίας, από την κατασκευαστική βιομηχανία και το εμπόριο μέχρι τις διεθνείς χρηματοοικονομικές συναλλαγές της Κούβας.

Ο ιμπεριαλιστικός χαρακτήρας του εμπάργκο είναι πρόδηλος. Οι ΗΠΑ – και επί προεδρίας Ομπάμα – συνέχιζαν να εφαρμόζουν τους «νόμοι Τοριτσέλι και Χελμς Μπάρτον» μέσω των οποίων η κυβέρνηση των ΗΠΑ έχει αναλάβει παράνομα το δικαίωμα να νομοθετεί εξ ονόματος άλλων χωρών σε ό,τι αφορά τις σχέσεις τους με την Κούβα! Στο πλαίσιο αυτών των νόμων οποιοδήποτε εμπορικό πλοίο από οποιαδήποτε χώρα αράξει σε κουβανικό λιμάνι, οποιαδήποτε εταιρεία ή τράπεζα άλλης χώρας έρθει σε συναλλαγή με την Κούβα, υφίσταται τον αποκλεισμό ή την επιβολή προστίμων από τις ΗΠΑ!

Πώς, όμως, λειτούργησε αυτή η πολιτική στη συνείδηση του ίδιου του Αμερικάνικου λαού; Σύμφωνα με δημοσκόπηση που διεξήχθη το Φλεβάρη του 2012 από την «Angus Reid Public Opinion» το 62% των Αμερικανών τάσσονταν υπέρ της ανασύστασης διπλωματικών σχέσεων με την Κούβα, το 57% τάσσετο υπέρ της άρσης των ταξιδιωτικών περιορισμών και το 51% αντιτίθετο στον αποκλεισμό.

Πώς λειτούργησε αυτό το εμπάργκο στη συνείδηση όλων των λαών του κόσμου; Στη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ, για 20 και πλέον φορές έχει υπερψηφιστεί το σχέδιο ψηφίσματος της Κούβας για την άρση του αμερικανικού αποκλεισμού του νησιού. Συνολικά 187 χώρες ψηφίζουν συνεχώς υπέρ της πρότασης της Κούβας, και δυο – τρεις εναντίον: Οι ΗΠΑ, το Ισραήλ και τα Νησιά Μάρσαλ…

Η διαρκής επίθεση κατά της Κούβας δεν ήταν μόνο οικονομική. Τα σαμποτάζ, οι προβοκάτσιες και οι «κρυφές» επεμβάσεις εναντίον της Κούβας όλα αυτά τα χρόνια έχουν επιφέρει το θάνατο σε πάνω από 3.000 Κουβανούς.

Το χρήμα για αντικουβανική προπαγάνδα ρέει άφθονο: Μόνο τη δεκαετία 1997 – 2007 οι ΗΠΑ διέθεσαν στον ραδιοτηλεοπτικό τους πόλεμο ενάντια στην Κούβα πάνω από 257 εκατομμύρια δολάρια.

Όσο για τις προσπάθειες όλα αυτά τα χρόνια εξόντωσης του Φιντέλ Κάστρο (υπολογίζονται σε πάνω από 600 οι απόπειρες δολοφονίας του!) κατάντησαν ανέκδοτο, σε σημείο που ο ίδιος ο Φιντέλ πριν μερικά χρόνια δήλωνε: Οι Αμερικάνοι με έχουν «σκοτώσει» τόσες φορές που όταν κάποια στιγμή πεθάνω δεν θα το πιστεύουν ούτε οι ίδιοι!

Ας δούμε συμπυκνωμένα τα αίτια της έχθρας των Αμερικανών ενάντια στην Κούβα; Τα περιεγράφε ο Κάστρο στην εισήγησή του στο 1ο Συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος Κούβας:
  • «Ένα από τα πρώτα μέτρα της Επανάστασης υπήρξε η παραδειγματική τιμωρία των βασικών ενόχων για τα εγκλήματα που έγιναν από τη δικτατορία του Μπατίστα».
  • «Δημεύτηκαν χωρίς καθυστέρηση όλα τα παράνομα αποκτημένα υλικά αγαθά που βρίσκονταν στα χέρια των αξιωματούχων του αιματοβαμμένου καθεστώτος».
  • «Ο παλιός στρατός που είχε καταπιέσει σκληρά το λαό, διαλύθηκε και οι αρμοδιότητες που αντιστοιχούν στις ένοπλες δυνάμεις, μεταβιβάστηκαν στον ένδοξο Επαναστατικό Στρατό, που, όπως έλεγε ο Καμίλιο Σιενφουέγκος: “Ηταν ο λαός, ντυμένος τ’ αμπέχονο”».
  • «Η δημόσια διοίκηση ξεκαθαρίστηκε από τα στοιχεία που είχαν συνεργαστεί με την τυραννία».
  • «Η διεφθαρμένη και πουλημένη ηγεσία των συνδικάτων απομακρύνθηκε και τα δικαιώματα των εργαζομένων αποκαταστάθηκαν».
  • «Οι εργάτες που είχαν απολυθεί από τις επιχειρήσεις στην περίοδο της δικτατορίας γύρισαν στις εργασίες τους. Σταμάτησε αμέσως το διώξιμο αγροτών από τη γη».
  • «Στις 3 Μάρτη 1959 η Κουβανική Εταιρεία Τηλεφώνων – αμερικάνικο μονοπώλιο – που είχε αναμειχθεί στις βρώμικες υποθέσεις της τυραννίας σε βάρος των συμφερόντων του λαού, μπήκε κάτω από κρατικό έλεγχο».
  • «Στις 6 Μάρτη ψηφίστηκε νόμος που μείωσε κατά 50% τα υψηλά ενοίκια που πλήρωνε ο λαός, μέτρο που ξεσήκωσε μεγάλο ενθουσιασμό στον πληθυσμό των πόλεων και δημιούργησε πραγματική αναταραχή στους αστικούς κύκλους».
  • «Στις 21 Απρίλη όλες οι πλαζ της χώρας κηρύχτηκαν ελεύθερες για τη χρήση του λαού και καταργήθηκαν έτσι τα προνόμια και οι μισητές διακρίσεις που είχε επιβάλει η αστική τάξη σε πολλούς από αυτούς τους τόπους αναψυχής».
  • «Στις 17 Μάη ψηφίστηκε η πρώτη Αγροτική Μεταρρύθμιση. Αυτό το αποφασιστικό, αναγκαίο και δίκαιο μέτρο, μας έβαλε άμεσα αντιμέτωπους όχι μόνο με την ντόπια ολιγαρχία, αλλά και με τον ιμπεριαλισμό, γιατί πολλές αμερικάνικες επιχειρήσεις είχαν στην ιδιοκτησία τους πελώριες εκτάσεις με τα πιο γόνιμα εδάφη της χώρας, κυρίως φυτεμένες με ζαχαροκάλαμο».
  • «Στις 20 Αυγούστου 1959 μειώθηκε η τιμή του ηλεκτρικού ρεύματος και μπήκε έτσι τέρμα στην ασυδοσία ενός αλλού τεράστιου αμερικανικού μονοπωλίου».
  • «… η επανάσταση από τις πρώτες κιόλας μέρες καταπιάστηκε με τη φοβερή μάστιγα της ανεργίας κι έδωσε ιδιαίτερη προσοχή στον αγώνα για βελτίωση των αθλίων συνθηκών που επικρατούσαν, στην Παιδεία και στη λαϊκή Υγεία. Χιλιάδες δάσκαλοι στάλθηκαν στην ύπαιθρο, ενώ στις πιο απόμακρες γωνιές της χώρας μας άρχισαν να χτίζονται πολυάριθμα νοσοκομεία».
  • «Σε σύντομο χρονικό διάστημα άρχισε με επιτυχία το έργο της εξάλειψης των τενεκεδοσυνοικιών που τόσο πλατιά διάδοση έχουν στις μεγάλες πόλεις της Λατινικής Αμερικής».
  • «…οι ΗΠΑ σταμάτησαν τις εμπορικές τους πιστώσεις. Αυτό είχε σημαντική αρνητική επίδραση στις απαραίτητες για τη χώρα εισαγωγές. Έτσι, η Επανάσταση αναγκάστηκε να πάρει αυστηρά μέτρα οικονομίας. Αυτό όμως δεν το έκανε σε βάρος των φτωχών στρωμάτων του πληθυσμού, όπως γίνεται στον καπιταλιστικό κόσμο. Σταμάτησαν οι εισαγωγές των περιττών ειδών και καθιερώθηκε ισότιμη κατανομή των βασικών προϊόντων. Αυτό ήταν ένα από τα πιο δίκαια, ριζικά και αναγκαία μέτρα που πήρε η Επανάσταση, η οποία είχε μπροστά της έναν απελπισμένο αγώνα επιβίωσης». (Εκδόσεις «Σύγχρονη Εποχή», 1976).

Η Κούβα τα κατάφερε!

Οι ΗΠΑ, είναι ευεξήγητο, είχαν κάθε λόγω να εξαπολύσουν αυτόν τον – με όλα τα μέσα – υπερπεντηκονταετή τους πόλεμο εναντίον της Κούβας.

Πριν την Επανάσταση η Κούβα ήταν η «παιδική χαρά» των ΗΠΑ.

Ήταν ο χώρος στον οποίο έκαναν τα πάρτι τους από τις φαμίλιες της Μαφίας υπό τον Λάκι Λουτσιάνο μέχρι τις αμερικάνικες πολυεθνικές. Από την ITT και την United Fruit που ήλεγχε 110.000 στρέμματα στο νησί μέχρι την Francisco Sugar Company που ανήκε στο διευθυντή της CIA Αλεν Ντάλες και την Bethlehem Steel Corporation που εξουσίαζε το 80% του εξαγόμενου ορυκτού πλούτου της χώρας (πλήθος στοιχείων για τον ρόλο των ΗΠΑ στην Κούβα περιέχονται στο εκπληκτικό βιβλίο του Κώστα Λουλουδάκη, «Ασπρα Μαντήλια στην Plaza de Mayo», εκδόσεις ΚΨΜ).

Αλλά
η Κούβα τα κατάφερε. Και στάθηκε στα πόδια παρά την τεράστια δοκιμασία που υπέστη μετά τις εξελίξεις του 1990 με την πτώση της Σοβιετικής Ένωσης.

Σύμφωνα με την Παγκόσμια Τράπεζα, η Κούβα έχει «ένα από τα πιο αποτελεσματικά εκπαιδευτικά συστήματα στον κόσμο, όπως αυτά της Φινλανδίας, της Σιγκαπούρης, της Σαγκάης, της Δημοκρατίας της Κορέας, της Ελβετίας, της Ολλανδίας και του Καναδά».

Η Κούβα διαθέτει ένα από τα πιο ολοκληρωμένα συστήματα Παιδείας, Υγείας και Κοινωνικής Πρόνοιας. Η Παγκόσμια Τράπεζα, αναφέρει:

«Η Κούβα είναι διεθνώς αναγνωρισμένη για τα επιτεύγματά της στους τομείς της εκπαίδευσης και της υγείας (…) Από την Κουβανική Επανάσταση το 1959 και μέχρι σήμερα, η χώρα έχει δημιουργήσει ένα σύστημα κοινωνικής πρόνοιας που εγγυάται την δωρεάν πρόσβαση όλων των πολιτών της στην εκπαίδευση και στην υγειονομική περίθαλψη (…). Άλλο επίτευγμα του νησιού είναι η εξάλειψη ορισμένων ασθενειών, η προσφορά ασφαλούς νερού και διάφορα άλλα βασικά για τη δημόσια υγεία. Η Κούβα έχει έναν από τους χαμηλότερους δείκτες σε ποσοστά βρεφικής θνησιμότητας στην περιοχή και έναν από τους μεγαλύτερους σε προσδόκιμο ζωής» («Καθημερινή», 16/11/2014).

Πριν από την Επανάσταση

Πριν από την Επανάσταση στην Κούβα, στο καπιταλιστικό κράτος υπό την φασιστική δεσποτεία του δικτάτορα Μπατίστα, η εικόνα ήταν η εξής:
  • Πληθυσμός: 6,5 εκατομμύρια. Προσδόκιμο ζωής 54 χρόνια. Παιδική θνησιμότητα στο 66 τοις χιλίοις, δηλαδή 66 παιδιά στα χίλια μέχρι δώδεκα ετών.
  • Οικονομία: Το 100/% της γης ανήκε σε φεουδάρχες. Το 90/% της παραγωγής ζαχαροκάλαμου στην εταιρεία «Μπακάρντι». Το 90% της παραγωγής,φρούτων και λαχανικών στην «Γιουνάιτεντ Φρούιτ Κόμπανι».
  • Το πετρέλαιο, η ενέργεια, το ηλεκτρικό και το χρωμονικέλιο στις «ΕΣΣΟ», «ΙΤΤ», «ΕΛΚΕΥ» και Αμερικάνικες εταιρείες.
  • Τα αεροδρόμια, τα λιμάνια, τα μέσα μεταφοράς και οι τράπεζες επίσης ανήκαν σε αμερικάνικες εταιρείες.
  • Οι άνεργοι πάνω από 1 εκατομμύριο, οι άστεγοι ή οι στεγασμένοι σε απάνθρωπες συνθήκες χωρίς νερό, ρεύμα και αποχέτευση ήταν το 70% του πληθυσμού, τόσο στις πόλεις όσο και στην ύπαιθρο. Η χώρα ήταν μια τεράστια τενεκεδούπολη.
  • Οι ασθένειες, όπως φυματίωση, δάγκειος πυρετός, μηνιγγίτιδα, πολιομυελίτιδα, θέριζαν κυρίως τις μικρές ηλικίες. Πρόσβαση στην ιατροφαρμακευτική περίθαλψη δεν υπήρχε παρά μόνο σε αυτούς που μπορούσαν να πληρώσουν.
  • Ένας μόνο εργάτης στους 10 μπορούσε να αγοράσει γάλα, μόνο το 4% μπορούσε να αγοράσει κρέας, τα 3/5 όσων εργάζονταν αμείβονταν με μισθούς 4 φορές κάτω από το κόστος διαβίωσης.

Την εικόνα στην προεπαναστατική Κούβα είχε περιγράψει ο Φιντέλ Κάστρο στην απολογία του μετά την αποτυχημένη επίθεση των επαναστατών το 1953 στο στρατόπεδο Μονκάδα:

«Αδιανόητο είναι ότι υπάρχουν άνθρωποι που πεινάνε ενώ υπάρχει γη να σπείρουν. Αδιανόητο είναι ότι υπάρχουν παιδιά που πεθαίνουν χωρίς ιατρική περίθαλψη. Αδιανόητο είναι ότι το 30% των αγροτών μας δεν ξέρουν να βάλουν ούτε την υπογραφή τους και το 99% δεν ξέρουν την ιστορία της Κούβας. Αδιανόητο είναι ότι οι οικογένειες στην ύπαιθρο ζουν σε χειρότερες συνθήκες από ότι οι Ινδιάνοι που συνάντησε ο Κολόμβος (…). Το 90% των παιδιών στην ύπαιθρο υποφέρει από παράσιτα της γης που εισχωρούν από τα νύχια των ποδιών τους γιατί περιπατάνε ξυπόλυτα» (Κώστας Λουλουδάκης ο.π.)

Η Επανάσταση

Μετά την Επανάσταση η καπιταλιστική και φεουδαρχική ιδιοκτησία οργανώθηκε σε συνεταιρισμούς σοσιαλιστικής βάσης. Οργανώθηκε ένας τεράστιος έρανος σε όλη τη χώρα όπου συνεισέφεραν όσοι είχαν, για την εξαφάνιση των παραγκουπόλεων και το κτίσιμο νέων σύγχρονων για την εποχή πολυκατοικιών για να μην μείνει κανείς άστεγος. Έτσι εξάλειψαν μια για πάντα τις παράγκες από την χώρα.

Το ίδιο διάστημα επιτεύχθηκε ο στόχος για την εξάλειψη του αναλφαβητισμού. Μέσα σε αντίξοες συνθήκες οι νέοι σπουδαστές, φοιτητές και δάσκαλοι δίδαξαν γραφή και ανάγνωση σε πάνω από 2.000.000 αναλφάβητους.

Παρότι οι εξελίξεις του ’90 επέφεραν μια δεκαετία μεγάλων θυσιών για τον λαό της, η Κούβα, σε σύγκριση με την προ Επανάστασης περίοδο έχει καταφέρει:
  • Να διπλασιάσει τον πληθυσμό της. Το προσδόκιμο ζωής έχει ανέλθει στα 78 χρόνια. Η παιδική θνησιμότητα έχε κατρακυλήσει στο 4,3 τοις χιλίοις, κάτω ακόμη και από τα όρια της ΕΕ.
  • Το 90% των αναγκών τους σε φάρμακα και εμβόλια οι Κουβανοί τα παράγουν οι ίδιοι. Παιδικές ασθένειες και ασθένειες που στοιχειώνουν ακόμη τον Τρίτο Κόσμο, έχουν εξαφανιστεί.
  • Το αγαθό της υγείας με υπερσύγχρονες υποδομές και διαγνωστικά μηχανήματα προσφέρεται εντελώς δωρεάν στους Κουβανούς πολίτες. Η Κούβα είναι στις πρώτες θέσεις στον κόσμο στην αντιμετώπιση του καρκίνου, της καρδιολογίας, των μεταμοσχεύσεων οργάνων και της νεφρολογίας.
  • Η Παιδεία είναι έτσι οργανωμένη σε όλες τις βαθμίδες όπου ο γονιός δεν σπαταλάει ούτε ένα σεντς για την μόρφωση των παιδιών του. Η κατώτερη και η μέση βαθμίδα είναι ολοήμερη στην Κούβα, στο σχολείο τα παιδιά θα πάρουν το πρωί το γάλα που πρέπει, το δεκατιανό τους και το μεσημεριανό τους. Στο ολοήμερο σχολείο θα ασχοληθούν με τον αθλητισμό, την μουσική τον χορό, τις ξένες γλώσσες. Η μεταφορά τους γίνεται δωρεάν με τα σχολικά λεωφορεία. Η Κούβα είναι η χώρα της Λατινικής Αμερικής και Καραϊβικής με τον υψηλότερο δείκτη στην Ανάπτυξη της Εκπαίδευσης (IDE).
  • Σύμφωνα με την παγκόσμια έκθεση της UNESCO «Εκπαίδευση για όλους», ο δείκτης της Κούβας ήταν 0,983, ανώτερος ακόμα και από τον αντίστοιχο των ΗΠΑ. Η έκθεση της Unesco αναγνώρισε το 2011 ότι η Κούβα κατέχει το πιο υψηλό μορφωτικό επίπεδο της Καραϊβικής και την κατατάσσει 14η στον κόσμο.
«Πατρίδα ή θάνατος»!

Η σοσιαλιστική Κούβα,
χωρίς ποτέ να κάνει έκπτωση στο διεθνιστικό της χρέος, πορεύτηκε και κέρδισε τη ζωή κάτω από το σύνθημα «Πατρίδα ή θάνατος» («Patria o muerte»). Έδωσε κάτω από ανείπωτες συνθήκες τη μάχη για το συνολικό όφελος και τη βελτίωση των συνθηκών ζωής σε όλους τους τομείς και για κάθε Κουβανό πολίτη. Και την κέρδισε!

Στα εκατοντάδες εκατομμύρια ανθρώπους στον κόσμο που δεν ξέρουν γράμματα, στα εκατομμύρια παιδιά στον κόσμο που δεν έχουν εκπαίδευση ή υφίστανται την παιδική εργασιακή εκμετάλλευση, στα εκατομμύρια ανθρώπους που δεν έχουν πρόσβαση σε υπηρεσίες υγείας, στα εκατομμύρια ανθρώπους στον κόσμο που δεν έχουν πρόσβαση σε νερό και υποδομές υγιεινής, στα εκατοντάδες εκατομμύρια άνεργων και ανασφάλιστων στο κόσμο, κανείς δεν ζει στην Κούβα. Τα θύματα φυλετικού ή θρησκευτικού ρατσισμού στην Κούβα είναι μηδέν.

Είχαμε
σημειώσει, μετά την ανακοίνωση του Ομπάμα για την αποκατάσταση των διπλωματικών σχέσεων των ΗΠΑ με την Κούβα (απόφαση που ανατράπηκε από τον Τραμπ), ότι το «πως» θα εξελιχθούν τα πράγματα, είναι κάτι που θα το δούμε.

Σημειώναμε
τότε, πως ένα όμως είναι σίγουρο, ότι αυτό είναι το μήνυμα του κουβανικού λαού προς όλο τον κόσμο και το επαναλαμβάνουμε:

Η Κούβα έφτασε ως εδώ όρθια! Στάθηκε στα πόδια της χωρίς να προσκυνήσει! Χωρίς να γονατίσει! Χωρίς να υποταχθεί! Χωρίς να ταπεινωθεί! Με το λαό της (τον εξοπλισμένο λαό της) να μην εγκαταλείπει ούτε μια στιγμή, ακόμα και στις πιο δύσκολες συνθήκες, την αξιοπρέπεια και το δικαίωμά του να αποφασίζει αυτός για τη ζωή του και για τη χώρα του!



Το κείμενο δημοσιεύθηκε στον «Ημεροδρόμο» στις 2/1/2020

Πηγή:imerodromos.gr



Νίκος Μπογιόπουλος: Σχετικά με τον συντάκτη




Διαβάστε Περισσότερα »

Δευτέρα 18 Οκτωβρίου 2021

Η πολιτικοποιήση των ναρκωτικών



Χωρίς την υποστήριξη των κυβερνήσεων, των μυστικών υπηρεσιών, των εταιρειών και των τραπεζών, το εμπόριο ναρκωτικών δεν θα είχε αποκτήσει ποτέ αγορές. Οσάκις όμως εισχώρησε στην καρδιά του οικονομικού και πολιτικού συστήματος το εμπόριο αυτό προκάλεσε αλυσιδωτές επιπτώσεις καθώς υπαγόρευσε την πολεμική δράση των κρατών, την γεωπολιτική τους, χρηματοδότησε μυστικές επιχειρήσεις, προκάλεσε μείζονα διαφθορά, παράνομο πλουτισμό, δημιούργησε το οργανωμένο έγκλημα.

Η βρόμικη αυτή ιστορία ξεκινά με την Βρετανική Αυτοκρατορία, όταν την κυβερνούσε η βασίλισσα Βικτωρία. Το στέμμα ήταν ο μεγαλύτερος έμπορος ναρκωτικών στον κόσμο. Η Γηραιά Αλβιώνα είχε μετατρέψει την αποικιοκρατούμενη Ινδία σε όαση από καλλιέργειες οπιούχας παπαρούνας. Είχε τόσο πολύ εντατικοποιήσει την παραγωγή της παπαρούνας που αφάνισε την τοπική αγροτική παραγωγή και τους αδύναμους Ινδούς αγρότες. Η Βρετανία σκόπευε με τα χρήματα από το εμπόριο των ναρκωτικών να κερδίσει ισχύ ώστε να εξαφανίσει την Κίνα, μια χώρα αυτάρκη, περίκλειστη, με λειτουργική οικονομία επί αιώνες, που απέρριπτε όλες τις «ελεύθερες» συναλλαγές του Δυτικού κόσμου και πωλούσε τεράστιες ποσότητες τσαγιού στους Βρετανούς χωρίς να αγοράζει τίποτα απ΄ αυτούς. Ο αυτοκράτορας της Κίνας Lin Tse-Hsu όχι μόνο δεν δέχτηκε να ανοίξει την πόρτα της χώρας στην Βρετανική κυβέρνηση αλλά έκλεισε τα λιμάνια και απαγόρευσε την πώληση του οπίου στην χώρα.

Το βρετανικό στέμμα αφού υπήρχε απαγόρευση, δεν μπορούσε να πλεχτεί σε λαθρεμπόριο και έτσι ανέθεσε την μπίζνα σε ιδιώτες επενδυτές. Οι πρόθυμοι επενδυτές ήταν οι Τζέιμς Μάνθεσον και Γουίλιαμ Τζάρτιν ιδρυτές της Jardine, Matheson and Company Ltd η οποία είχε στενούς δεσμούς με την διαβόητη British East India Company .

Αυτοί οι δυο κύριοι ήταν οι πρώτοι λαθρέμποροι ναρκωτικών.

Κυριολεκτικά το εφηύραν!

Γέμιζαν τα πλοία τους ναρκωτικά στην Ινδία και έβαζαν πλώρη, παράνομα, για τον κόλπο της Κατόνας. Στο λιμάνι δωροδοκούσαν τους αυτοκρατορικούς υπαλλήλους και παρέδιδαν τα ναρκωτικά σε συμμορίες γνωστές ως «Τριάδες» που ειδικεύονταν στην ληστεία, στην πειρατεία, και στο εμπόριο σκλάβων. Το αποτέλεσμα ήταν η κοινωνία να βιώσει με δραματικό τρόπο τις τραγικές συνέπειες της ραγδαίας εξάπλωσης του οπίου σε όλα τα επίπεδά της. Ακόμα και στην αυλή του αυτοκράτορα έφτασαν με αποτέλεσμα να ποινικοποιήσει τη χρήση του, να συλλάβει χιλιάδες εμπόρους και χρήστες να καταστρέψει τα δίκτυα διανομής και να διατάξει την καταστροφή είκοσι χιλιάδων κιβωτίων γεμάτων με όπιο.

Οι επενδυτές Μάνθεσον, Τζάρτιν και η Βασίλισσα Βικτώρια θεώρησαν πλήγμα «κατά της ελευθερίας του εμπορίου» την απαγόρευση και την καταστροφή των ναρκωτικών και ως εκ τούτου έστειλαν τον πολεμικό στόλο τους να διευθετήσει το ζήτημα. Σύμφωνα όμως με τον 6ο πρόεδρο των ΗΠΑ Τζον Κουίνσι Άνταμς (John Quincy Adams), η απαγόρευση εισαγωγής του οπίου στην Κίνα αποτελούσε «παραβίαση της χριστιανικής αρχής «αγάπα τον πλησίον σου» και γι’ αυτό την κατήγγειλε ως «μια τεράστια προσβολή κατά των δικαιωμάτων της ανθρώπινης φύσης και κατά των βασικών αρχών των δικαιωμάτων των εθνών».

Οι Πόλεμοι του Οπίου κράτησαν σχεδόν δέκα χρόνια (ο Α΄ Πόλεμος του Οπίου διεξήχθη από το 1839 ως το 1842 και ο Β΄ από το 1856 ως το 1860) και έληξαν με νίκη του ελεύθερου εμπορίου λόγω της ναυτικής υπεροχής των Βρετανών» (Κώστας Λουλουδάκης: Άσπρα Μαντίλια στην Plaza de Mayo Εκδόσεις ΚΨΜ).

Με έναν πόλεμο λοιπόν άνοιξε η τεράστια αγορά που αντιπροσώπευε η Κίνα μια και εκεί ζούσε το 1/3 του παγκόσμιου πληθυσμού. Και άνοιξε για να πουλήσει ναρκωτικά η Μεγάλη Βρετανία!

Ο αυτοκράτορας Tse-Hsu αναγκάζεται να νομιμοποιήσει το εμπόριο των ναρκωτικών να ανοίξει τα λιμάνια στο βρετανικό στέμμα και να παραχωρήσει το Χονγκ Κονγκ στους επενδυτές τύπου Μάνθεσον και Τζάρτιν οι οποίοι το μετέτρεψαν σε κέντρο διακίνησης οπίου. Από το λιμάνι του Χονγκ Κονγκ οι επενδυτές διακινούσαν έξι χιλιάδες τόνους ναρκωτικών το χρόνο επιφέροντας εκατομμύρια θανάτους…(britannica: opium trade https://www.britannica.com/topic/opium–trade/The–Opium–Wars)

Ήταν τόσα πολλά τα κέρδη από την πώληση των ναρκωτικών που το στέμμα και οι ιδιώτες ίδρυσαν έναν τραπεζικό συνεταιρισμό με την ονομασία Hongkong and Shanghai Banking Corporation Limited. Δηλαδή την γνωστή μας τράπεζα HSBC!

Σήμερα η HSBC είναι η μεγαλύτερη τράπεζα της Ευρώπης και μέσα στην πρώτη τετράδα των μεγαλύτερων τραπεζών του κοσμου.Η HSBC πραγματοποίησε τα πρώτα της κέρδη από τις πωλήσεις ναρκωτικών πρακτική που ουδέποτε σταμάτησε: το 2012 της επιβάλλεται από το αμερικανικό υπουργείο δικαιοσύνης πρόστιμο 1,9 δις δολαρίων για ξέπλυμα χρημάτων μεξικανικών και κολομβιανών καρτέλ κόκας. (Reuters: HSBC draws line under Mexican cartel case after five-years on probation https://www.reuters.com/article/us-hsbc-usa/hsbc-draws-line-under-mexican-cartel-case-after-five-years-on-probation-idUSKBN1E50YA)

Όσο αφορά την πρώτη λαθρεμπορική εταιρεία ναρκωτικών Jardine, Matheson and Company Ltd παραμένει μία από τις πιο δυναμικές επενδυτικές εταιρείες των «ελεύθερων αγορών» και των φορολογικών παραδείσων. Σήμερα ονομάζεται Jardine Matheson Holdings Limited και εδρεύει στον φορολογικό παράδεισο των Βερμούδων.

Ωστόσο η Βρετανική βιομηχανία των ναρκωτικών είναι τώρα απλή και επικερδής. Η απλότητά της επιχείρησης συνεπήρε και τους Γάλλους αποικιοκράτες. Στην Ινδοκίνα Γάλλοι αποικιοκράτες επενδυτές καλλιεργούν το λεγόμενο “μαύρο” όπιο του Μπενάρες. Ισχυρότερο και πιο αρωματικό από το Ινδικό, που προτιμάται από τους καπνιστές. Στις αρχές του 1880 το Γαλλικό κράτος αρχίζει να αγοράζει ακατέργαστο όπιο το οποίο επεξεργάζεται σε ένα εργοστάσιο στην Σαϊγκόν. Στην είσοδο του εργοστασίου τοποθετείται μια ταμπέλα που αναγράφει το εθνικό σύνθημα της Γαλλικής δημοκρατίας: Liberty- Equality –Fraternity!

Από την επεξεργασία προέκυπτε ένα τυποποιημένο προϊόν έτοιμο για κάπνισμα που έφερε την ένδειξη «Régie de l’opium» δηλαδή μονοπώλιο οπίου. Η συσκευασία οπίου ονομαζόταν «chandoo» και διατίθεται σε όλη την Ινδοκίνα αλλά και σε άλλες χώρες, από μαγαζιά λιανεμπορίου. Να είστε σίγουροι πως η Γαλλική δημοκρατία περιφρούρησε το μονοπώλιο της. Κάθε παρέκκλιση που δεν βασιζόταν στη λειτουργία της μονοπωλιακής γραμμής παραγωγής τιμωρούνταν με θάνατο.

Όμως η Κίνα ήταν που μετατράπηκε στον μεγαλύτερο παραγωγό οπίου στον κόσμο, μέχρι βέβαια την έλευση των κομμουνιστών του Μάο. Τόνοι οπίου στις αρχές του 20ου αιώνα πλημμυρίζουν τα αμπάρια των βρετανικών πλοίων σε Σαγκάη και Χονγκ Κονγκ και τα κολοσσιαία ποσά που αποκόμιζε η βρετανική αυτοκρατορία από το εμπόριο ναρκωτικών, σε συνεργασία με τις «τριάδες», τα διακινούσε η HSBC.

Στην Ευρώπη, στις μεγάλες αποικιοκρατικές δυνάμεις Βρετανία, Γαλλία, Ολλανδία οι εργατικοί πληθυσμοί τόσο στο επίπεδο της διαβίωσης όσο και αυτό της κοινωνικής αποδοχής εναπόκεινταν περισσότερο στα χέρια των εργοδοτών παρά στη νομοθεσία της επίσημης εξουσίας. Οι εργάτες κατατάσσονταν σε δυσμενέστατη θέση, δούλευαν ήλιο με ήλιο σχεδόν χωρίς αντίκρισμα καθώς συχνά άγγιζαν τα όρια της λιμοκτονίας. Ήταν τόσο άθλιες οι συνθήκες εργασίας που η κάθε πληγή μπορεί να μολυνόταν με γάγγραινα και να οδηγούσε σε θάνατο ή ακρωτηριασμό ενώ λόγω της διαβίωσης σε σκοτεινές, δυσώδεις και υγρές τρώγλες, σε υπόγεια νοσηρά, ή ακόμα και σε σπηλιές υπήρχε έξαρση των επιδημιών όπως: φυματίωση, τύφος, χολέρα.

Και ξαφνικά όλα αυτά μετριάστηκαν γιατί κάποιοι χημικοί κατάφεραν να εξάγουν από το όπιο μια ουσία στην οποία έδωσαν το όνομα του Μορφέα θεού του ύπνου και του ονείρου. Ήταν η μορφίνη.

Ο πρώτος που είδε κέρδος στην μορφίνη και την παρήγαγε μαζικά ήταν ο Γερμανός Heinrich Emanuel Merck. Εκείνη την περίοδο, το κόστος των διαλυμάτων της ουσίας αυτής ήταν πολύ χαμηλότερο από πολλά αλκοολούχα ποτά, με αποτέλεσμα η κατανάλωση τους σε φτωχές εργατικές γειτονιές να αυξηθεί ραγδαία. Προσέφερε στους εργάτες ανακούφιση από τον πόνο, την κούραση, την πείνα, και συναισθηματική αναισθησία για να αντέξουν τις άθλιες συνθήκες ζωής!

Μέσα σε λίγα χρόνια το μικρό εργαστήριο «Engel-Apotheke» του Merck είχε μετατραπεί σε μια τεράστια καπιταλιστική επιχείρηση. Η επιχείρηση Merck ήταν η πρώτη μεγάλη φαρμακευτική αυτοκρατορία ενώ η κατανάλωση των ναρκωτικών, ήδη από τότε, ήταν πια ένα θανατηφόρο κοινωνικό πρόβλημα. Σήμερα Merck KGaA έχει παρουσία σε 66 χώρες, απασχολεί πάνω από 50 χιλιάδες εργαζόμενους και είναι ο 5ος μεγαλύτερος φαρμακευτικός όμιλος στον κόσμο.

***

Στην συνέχεια, τα ναρκωτικά ή το κυνήγι τους χρησιμοποιηθήκαν από τις κυβερνήσεις ως ένας τρόπος καταστολής και άσκησης κοινωνικού ελέγχου, και ταυτόχρονα συνυφαίνονται με την πολιτική, την οικονομία, τις μυστικές υπηρεσίες…

Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση ενός εκ των αρχηγών των «τριάδων» Du Yuesheng που είχε την επιχείρηση του στον γαλλικό τομέα της Σαγκάης. Ελέγχει τα κέντρα τζόγου, την πορνεία, πουλάει προστασία και βέβαια κυριαρχεί στο εμπόριο οπίου. Ο κύριος Yuesheng όμως είχε και πολιτικές φιλοδοξίες. Φίλος και χρηματοδότης του ηγέτη του Εθνικιστικού κόμματος Κουομιντάγκ, Chiang Kai-shek, προσεγγίστηκε από την Γαλλική δημοκρατία και του ζητήθηκε να βοηθήσει στην καταστολή του κομμουνιστικού κόμματος και στην αποκατάσταση την τάξη.

Ως αντάλλαγμα του παραχωρούσαν όλα τα μαγαζιά λιανικής εμπορίας το οπίου της Σαγκάης. Μόλις ο Yuesheng ανέλαβε τα νέα του καθήκοντα και με την βοήθεια των στρατευμάτων του φίλου του στρατηγού Chiang Kai-shek, διέταξε τις δημόσιες δολοφονίες εκατοντάδων κομμουνιστών και επέβαλε το Κουομιντάγκ ως κυβέρνηση η οποία χρηματοδοτούνταν από το εμπόριο των ναρκωτικών. Σε αυτήν την κυβέρνηση τα πρωτοκλασάτα μέλη της «τριάδας» του Yuesheng κατέλαβαν υπουργικές θέσεις ενώ ο Yuesheng αφού πρώτα διορίστηκε πρόεδρος του «Εθνικού Συμβουλίου Οπίου» έφερε πρωτοκλασάτους χημικούς στην Κίνα, δημιούργησε ένα εργοστάσιο παραγωγής ηρωίνης στο κέντρο της Σαγκάης, έγινε πρόεδρος σε τράπεζες ναυτιλιακές εταιρείες και του Κινέζικου Ερυθρού Σταυρού, και τις ελεύθερες ώρες του διεύθυνε τα εργατικά συνδικάτα.

Ο Du Yuesheng είναι το τέλειο παράδειγμα της ευρύχωρης συμβίωσης του υποκόσμου και του οργανωμένου εγκλήματος με τον καπιταλισμό και την πολιτική. Μια άλλη περίπτωση αυτής της ευρύχωρης συμβίωσης έχουμε στην Σικελία το 1943 όταν τα αμερικανικά στρατεύματα καταλαμβάνουν το νησί. Ο Λευκός Οίκος θέλει να διορίσει μια κυβέρνηση που θα στελεχώνονταν από άτομα ικανά να αντιπαρατεθούν στον νούμερο ένα εχθρό τους: στους κομμουνιστές αντάρτες.

Και που λέτε να τους βρήκε;

Μα στην Μαφία!

Με την στήριξη του αμερικανικού στρατού τα μέλη της Μαφίας ανέλαβαν όλες τις επίσημες θεσμικές θέσεις. Αμέσως έφτασε στην Σικελία και ο Λάκι Λουτσιάνο ο πατέρας του σύγχρονου οργανωμένου εγκλήματος στις Η.Π.Α. Η «Κόζα Νόστρα» του Λουτσιάνο και οι Σικελοί μαφιόζοι που μαζί κυβερνούσαν την Σικελία, ως φανατικοί αντικοµµουνιστές συνεργάζονται υπογείως µε τις μυστικές υπηρεσίες πληροφοριών των ΗΠΑ και μάλιστα φάνηκαν ιδιαίτερα χρήσιμοι στη διάβρωση των αριστερών οµάδων αντίστασης και των εργατικών κομμουνιστικών συνδικάτων στην Ιταλία. Το γεγονός πως μετέτρεψαν σε συνεργασία με Τούρκους, Λιβανέζους και Κορσικανούς μαφιόζους, την Σικελία σε μεσογειακό κόμβο ναρκωτικών, κυρίως ηρωίνης, που ως προορισμό είχε τις εργατικές συνοικίες της Νέας Υόρκης, δεν συνιστούσε πρόβλημα για τους Αμερικανούς προστάτες του «ελεύθερου κόσμου».

Άλλωστε οι Κορσικανοί ναρκοεμπόροι είχαν στενές σχέσεις με τις Γαλλικές μυστικές υπηρεσίες οι οποίες την δεκαετία του 1950 έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στο πρώτο πόλεμο της Ινδοκίνας όταν οι Βιετναμέζοι κομμουνιστές υπό την ηγεσία του Χο Τσι Μινχ, διακήρυξαν την ανεξαρτησία τους από τους Γάλλους. Η περιοχή αφενός διέθετε σημαντικές πηγές πρώτων υλών, καθώς και εμπορικές αγορές απαραίτητες για την ανοικοδόμηση της διαλυμένης, από τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, Γαλλίας αφετέρου ο φόβος της κομμουνιστικής εξάπλωσης ώθησε το Παρίσι ανακτήσει τα «εδάφη» της στην Ινδοκίνα.

Όμως η Γαλλική κυβέρνηση δεν διέθετε επαρκή στρατεύματα στην περιοχή και δεν μπορούσε να χρηματοδοτήσει εξ ολοκλήρου τον πόλεμο. Για να βρεθούν κεφάλαια οι γαλλικές μυστικές υπηρεσίες SDECE οργάνωσαν την «Operation X». Στα πλαίσια αυτής της επιχείρησης οι Γάλλοι της SDECE ήρθαν σε επαφή με παραγωγούς παπαρούνας στο Λάος με αποτέλεσμα την αγορά όλης της παραγωγής ακατέργαστου οπίου. Έπειτα οι Γαλλικές μυστικές υπηρεσίες μετέφεραν το προϊόν στην γαλλική στρατιωτική βάση της Σαϊγκόν. (Opération X, forces spéciales, CIA, mafia de Cochinchine https://www.historia.fr/le-nerf-des-guerres-dindochine)

Από κει το αγόραζαν και το παραλαμβάνανε οι Κορσικανοί μαφιόζοι. Το μετέφεραν στα εργαστήρια τους που βρισκόντανε στην Κορσική, μετέτρεπαν το ακατέργαστο όπιο σε ηρωίνη και μετά την διέθεταν στις αγορές του «ελεύθερου κόσμου», κυρίως στην Νέα Υόρκη. Ο πακτωλός των κερδών από το εμπόριο ναρκωτικών επέτρεψε στην Γαλλική κυβέρνηση να συγκροτήσει στην Γαλλική Ινδοκίνα έναν μισθοφορικό στρατό σαράντα χιλιάδων αντρών.

Όμως οι φιλότιμες προσπάθειες τους αποβήκαν άκαρπες…

Ακριβώς όπως της CIA Desmond Fitzgerald και Richard Stilwell η οποία οργάνωσε με τους Desmond Fitzgerald και Richard Stilwell το 1951 την «operation Paper» που αφορούσε την εισβολή από την Μπούρμα μιας στρατιωτικής δύναμης τεσσάρων χιλιάδων ανδρών του Κουομιτάνγκ, του γνωστού μας στρατηγού Τσιανγκ Κάι-Σεκ, με σκοπό την ανατροπή των κομμουνιστών του Μάο. Απέτυχαν, όμως αυτές οι δραστηριότητες της CIA που ήταν συνυφασμένες με το εμπόριο οπίου. (Operation Paper: The United States and Drugs in Thailand and Burma https://apjjf.org/-Peter-Dale-Scott/3436/article.html)

Ωστόσο τα υποστηριζόμενα από την CIA στρατεύματα του στρατηγού Τσιανγκ Κάι-Σεκ, εγκαταστάθηκαν στη Ταϊλάνδη και άρχισαν να ελέγχουν τη διακίνηση οπίου που έρχονταν από την Μπούρμα και το Λάος. Η περιοχή που σχηματίζουν τα βόρεια σύνορα αυτών των τριών χωρών έμεινε γνωστή ως το Χρυσό Τρίγωνο. Μαζί με το Αφγανιστάν υπήρξε η μεγαλύτερη περιοχή παραγωγής οπίου και ηρωίνης παγκοσμίως.

Η CIA, μέσα στην άρρωστη εμμονή της να διατηρήσει τον «ελεύθερο κόσμο» ασφαλή στη μάχη κατά του κομμουνισμού δημιούργησε έναν μισθοφορικό στρατό 30 χιλιάδων αντρών στα ορεινά του Χρυσού Τριγώνου αδιαφορώντας για το γεγονός πως οι σύμμαχοι της έστησαν εκεί τη μεγαλύτερη επιχείρηση εμπορίας ναρκωτικών στον κόσμο. Στο Τρίγωνο η CIA με έδρα το Long Cheng, είχε κατασκευάσει στρατιωτικές βάσεις και κάπου διακοσίους αεροδιαδρόμους. Αυτή ήταν η μεγαλύτερη παραστρατιωτική επιχείρηση στην οποία συμμετείχε η CIA, και το Long Cheng έγινε η πιο πολυσύχναστη αεροπορική βάση στον κόσμο ως τα μέσα της δεκαετίας του 1960. Η κληρονομιά που άφησε αυτή η επιχείρηση: από τους 250.000 άνδρες του Αμερικανικού εκστρατευτικού σώματος στο Βιετνάμ περίπου οι 37.000 άνδρες ήταν εθισμένοι στην ηρωίνη. (G.I. Heroin Addiction Epidemic in Vietnam https://www.nytimes.com/1971/05/16/archives/gi-heroin-addiction-epidemic-in-vietnam-gi-heroin-addiction-is.html)

Ποιος πουλούσε;

Ποιος ξέπλενε;

Που κατέληγαν τα χρήματα;

Έτσι κι αλλιώς τα ναρκωτικά αποτελούν στρατηγικό χρηματοδότη πολεμικών επιχειρήσεων της CIA, όπως αυτήν στην Νικαράγουα, με χρηματοδότηση των παραστρατιωτικών δεξιών ομάδων «Κόντρας» οι οποίοι συμμετείχαν άμεσα στη διακίνηση των ναρκωτικών με τη βοήθεια των αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών, το πραξικόπημα που έχει μείνει στην ιστορία «Πραξικόπημα της κοκαΐνης» στην Βολιβία, και γενικά η CIA χρηματοδότησε όλες τις παραστρατιωτικές μισθοφορικές αντικομουνιστικές ομάδες στο νότιο ημισφαίριο της Αμερικής και τους βρόμικους πολέμους στην Κεντρική Αμερική.

Σύμφωνα με το αστυνομικό της DEA (Drug Enforcement Administration)- Calerino Castillo: «Χρόνια ολόκληρα αεροπλάνα από τη βάση Ilopango στο El Salvador της Πολεμικής Αεροπορίας των ΗΠΑ με την κάλυψη και τη προστασία των μυστικών υπηρεσιών μετέφεραν τόνους επεξεργασμένης κοκαΐνης και μαριχουάνας από την Κολομβία προς τις Νότιες πολιτείες των ΗΠΑ και επέστρεφαν φορτωμένα με όπλα στις χώρες της Κεντρικής Αμερικής.»

(Chapter X: Celerino Castillo – CIA-Contra-Crack Cocaine https://oig.justice.gov/sites/default/files/archive/special/9712/ch10p1.htm

Όλες οι κυβερνήσεις των ΗΠΑ είχαν υποκριτική σχέση με το εμπόριο ναρκωτικών. Από την μια χρησιμοποιούσαν το εμπόριο για να προστατεύσουν τα γεωστρατηγικά τους συμφέροντα και στο εσωτερικό τα χρησιμοποιούσαν ως σύστημα κοινωνικού ελέγχου μεγιστοποιόντας την δύναμη των κυβερνητικών θεσμών επιτήρησης.

Το κωμικοτραγικό της υπόθεσης είναι ότι σήμερα οι Αμερικανικές κυβερνήσεις συσχετίζουν τον πόλεμο «κατά της τρομοκρατίας» με τον «πόλεμο κατά των ναρκωτικών»…

Γελοιότητες…

Το Αφγανιστάν είναι σήμερα, μετά τoν εικοσαετή πόλεμο των ΗΠΑ, ο μεγαλύτερος παραγωγός οπίου και ηρωίνης στις ελεύθερες αγορές του κόσμου! Η αμερικανική παρέμβαση ευνόησε το εμπόριο σκληρών ναρκωτικών. Τα τελευταία χρόνια, σύμφωνα με όλες τις εκτιμήσεις, το 83%-97% της παγκόσμιας παραγωγής οπίου και ηρωίνης προέρχεται από το Αφγανιστάν.

Αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία…


Πηγή:imerodromos.gr



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Τετάρτη 1 Σεπτεμβρίου 2021

Η Μελλοντική κατάσταση των πραγμάτων

Κώστας Λουλουδάκης(Ιουλιανός)


Η ιστορική καταβολή της φυλετικής ιδέας έλκει την καταγωγή της από την εποχή των ανακαλύψεων, δηλαδή του «Νέου κόσμου» και εξελίχθηκε μαζί με την γέννηση της ευρωπαϊκής αποικιοκρατικής γενοκτόνας πολιτικής. Η λευκή φυλετική ανωτερότητα, οι θεωρίες περί καθαρού αίματος, οι ευγονικές αντιλήψεις θεωρήθηκαν επιστημονικά επικυρωμένες και θεολογικά φιλάνθρωπες, γιατί το ευαγγελικό μήνυμα θα μεταμόρφωνε άγριους και απολίτιστους λαούς σε καλούς χριστιανούς. Η επιστήμη και η Εκκλησία λειτούργησαν ως επικάλυμμα της βίαιης και απάνθρωπης εκμετάλλευσης των ιθαγενών πληθυσμών.

Ο θεωρίες περί φυλής που αναπτύχθηκαν ενώ είναι ποικίλες και έχουν διαφορές σε ό,τι αφορά την ιδεολογική έννοια της «φυλής», εν τούτης η βασική θεωρία είναι αυτή της μεταβίβαση των βιολογικών χαρακτηριστικών ενός έθνους-φυλής μέσο του αίματος, η οποία προϋποθέτει μια αταλάντευτη πατρογραμμική φυλετική επιταγή που αποκλείει κάθε παρέκκλιση από την γενεαλογική καθαρότητα. Το «αίμα» δηλαδή, είναι ιδεολογικά φορτισµένο, καθώς μένει οπωσδήποτε αναλλοίωτο στον χρόνο και τον χώρο, υποδηλώνει την ύπαρξη γενετικών και βιολογικών διαφορών µεταξύ των λαών.

Στο σημείο αυτό ας ακούσουμε, για τρία λεπτά, τα δομημένα επιχειρήματα δυο εξεχουσών προσωπικοτήτων της κυβέρνησης του Κυριάκου Μητσοτάκη: Θάνου Πλεύρη, (Υπουργός Υγείας) και Γεωργιάδη Άδωνη, (Υπουργός Ανάπτυξης).

 
Το γεγονός στην όλη υπόθεση είναι ότι απάνθρωπα δόγματα σαν αυτά ανασημασιολογούνται και τοποθετούνται από κυβερνητικά στελέχη μέσα στις ιδιάζουσες μεταβλητές της εποχής μας και στο ρευστό, αδιαμόρφωτο και επικίνδυνο πολιτικό σκηνικό όσων βλέπουν γύρω τους, με αφορμή τον εμβολιασμό έναντι του οξέος αναπνευστικού συνδρόμου τύπου 2 (SARS-CoV-2), δαιμονικές «νεοταξίτικες» συνωμοσίες με σχεδόν υπερφυσική ισχύ που ως σκοπό έχουν την αλλοίωση του ελληνικού dna.

Τα ίδια ιδεολογικά στερεότυπα επιθετικού φυλετισμού και ρατσισμού, βασισµένο σε αιματολογικά κριτήρια, εκπορεύονται και από τα πιστεύω ενός συγκροτημένου ακροδεξιού και ηγετικού στελέχους της κυβέρνησης, Μάκη Βορίδη, Υπουργού Εσωτερικών: «Ο Μέγας Αλέξανδρος μας θυμίζει ότι οι Έλληνες είναι κατακτητές. Λαός κυριάρχων. Και όμως. Αυτοί οι Έλληνες έχουν φτάσει σήμερα να δίνουν μάχη για να διατηρήσουν την ίδια την πατρίδα τους. Μια πατρίδα που καταλαμβάνεται μέρα με την μέρα από τους παράνομους μετανάστες. Έχουμε φτάσει αυτοί που εκπολιτίσαμε να μας βιάζουν, να μας σκοτώνουν, να μας κλέβουν, να μας παίρνουν τις δουλειές. Να είμαστε στον τόπο μας οι τελευταίοι των τελευταίων… Βρισκόμαστε λοιπόν σε έναν γόρδιο δεσμό… Τον δεσμό αυτό ο Αλέξανδρος μας έδειξε πώς να τον κόψουμε: με το Σπαθί…» (Δημήτρης Ψαράς: Το κρυφό χέρι του Καρατζαφέρη Εκδόσεις Αλεξάνδρεια).

Οι ιδέες αυτές σχεδόν «θεσμοποιήθηκαν» τόσο από πολιτικούς της ΝΔ όπως τον Πλεύρη, που έχει ζητήσει οι μετανάστες να πυροβολούνται («η φύλαξη των συνόρων δεν μπορεί να υφίσταται αν δεν υπάρχουν νεκροί»), τον «τσεκουράτο» Βορίδη, οπαδό του Γάλλου φασίστα Λε Πεν, τον πωλητή νανογιλέκων και συστηματικό ψεύτη, Γεωργιάδη, όσο και από θρησκευτικούς «ταγούς» που απεχθάνονται καθετί που έχει σχέση με την κοινωνική και πολιτισμική διαδικασία εν δυνάμει οικουμενική και όχι ορθόδοξα χριστιανική!

Δεν έχουμε παρά να δούμε την αντίδραση της εκκλησίας στα Μετέωρα και την μισαλλόδοξη ρητορική του Μητροπολίτη Σταγών και Μετεώρων Θεόκλητου με αφορμή “Το ταξίδι” της κούκλας Αμαλ. Η «Ελπίδα», που διασχίζει 8 χώρες και πραγματοποιεί στάση σε 70 ευρωπαϊκές πόλεις, με σκοπό την ευαισθητοποίηση και το διάλογο των ανθρώπων διαφορετικών πολιτισμών, στα Μετέωρα αισθάνθηκε τη χείρα του Μητροπολίτη στο σβέρκο της καθώς δε συνάδει «με τον θρησκευτικό χαρακτήρα και την πολιτιστική παράδοση της περιοχής».

Κομβικό το επιχείρημα του παπά. Μάλιστα, κατά πάσα πιθανότητα ο Θεός θα καταβαραθρώσει στα βάθη της κόλασης το αλλόθρησκο ομοιώμα της «Ελπίδας-Αμάλ».

Εξίσου κομβική είναι και η αναφορά του Συλλόγου Μετεώρων ΛΙΘΟΠΟΛΙΣ: «πρόκειται», αναφέρει, για «εκδήλωση με παγανιστικό υπόβαθρο και περιεχόμενο» ξενο «προς την εθνική και θρησκευτική μας συνείδηση» άλλωστε «κάτω από τα πολυσταύρια των Μοναστηριών, τι δουλειά έχει μια μουσουλμάνα κόρη που συνδέθηκε με χορτοφαγία και τα συναφή και η πολύχρωμη πολύβουη συνοδεία της;»

Δε λέω, η ελληνική παράδοση και η ορθόδοξη θρησκεία που δεν συνδέονται με την χορτοφαγία και τα συναφή πολύχρωμα, συμβάλουν εξίσου στην εξύψωση του φυλετικού ελληνικού χριστιανικού φρονήματος. Μην αμελούμε πως όταν οι εξ αίματος πρόγονοι μας έκτιζαν την Ακρόπολη, απόδειξη του μεγαλείου και της παντοδυναμίας της φυλής, οι άλλοι ήταν ικανοί να φτιάξουν μόνο πήλινα κιούπια.

Παραδέχομαι πάντως πως δεν γνωρίζω αν έχει θεσπιστεί η Ακρόπολη ως ασφαλές κριτήριο για να αναγνωρίζουμε την ανωτερότητα του αίματος της ράτσας των Ελλήνων παρόλα αυτά δεν είναι κακό να προσέχουμε γιατί η παράδοση ήταν και είναι μια ανοιχτή λίμνη όπου ο κάθε τσαρλατάνος μπορεί να ψαρεύει ελεύθερα για να πείθει ανθρώπους, μετέωρους αισθητικά και ηθικά, των οποίων η μόνη σταθερή βάση και αναλλοίωτος πυρήνας του τρόπου που αντιλαμβάνονται τον κόσμο είναι η συνωμοσιολογία και το μίσος στο ξένο…

Αναρωτιέται, όμως, κανείς αν η κυβέρνηση, που έχει στις τάξεις της στελέχη τα οποία διαχρονικά έχουν συνδεθεί με ορμαθό φυλετικών εμμονών και με μοτίβα ρατσιστικά, και μισαλλόδοξα θα αντιμετωπίσει τον αντίκτυπο αυτών των απάνθρωπων πρακτικών που δεν περιορίζονται απλώς στις φυλετικές διακρίσεις, αλλά δημιουργούν νέα καρκινώµατα στον ίδιο τον κοινωνικό ιστό και απειλούν την διαφωτιστική σκέψη, τις ελευθερίες και τα δικαιώματα των ανθρώπων(;)

Μήπως όμως αυτές οι ιδέες δεν είναι προϊόν μιας σέχτας αλλά διαθέτουν εσωτερική κομματική συνοχή;

Ή μήπως το πνεύμα των νέων καιρών θα είναι η επίκληση. για την λύση κάθε προβλήματος, αποκλειστικά στην καθαρότητα της φυλής και του αίματος;



Πηγή:imerodromos.gr



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Τετάρτη 2 Ιουνίου 2021

Της Βουλής τα έδρανα και ο Λάτσης

Κώστας Λουλουδάκης(Ιουλιανός)


Οι κοινωφελείς υπηρεσίες, υπηρεσίες κοινωνικής πρόνοιας, περίθαλψης, υγείας και ασφάλισης, δημόσιες υποδομές όπως αυτοκινητόδρομοι, λιμάνια αεροδρόμια, πανεπιστήμια, δημόσια πάρκα, δάση, παραλίες, ακίνητα, αθλητικά σωμάτια, ποδοσφαιρικές ομάδες, μέσα μαζικής ενημέρωσης, όλα, τα πάντα, ανάλογα με το που βρίσκονται και αν αποφέρουν μεσοπρόθεσμα κέρδος, έχουν υποστεί πλήρη ή μερική ιδιωτικοποίηση στο όνομα των «μεταρρυθμίσεων». Με άλλα λόγια, η «ελεύθερη αγορά» της ιδιωτικο-οικονομικής ελίτ στηρίζεται στην εκμετάλλευση του των δημόσιων πόρων, ή καλύτερα του κοινωνικού πλούτου.

Η οικονομική διείσδυση της ιθύνουσας ελίτ στους κυριότερους μοχλούς διεύθυνσης του δημοσίου πλούτου χωρίς την σύμπραξη της πολιτικής εξουσίας, όχι μόνο από την κυβερνητική μερίδα που παίρνει τις πολιτικές αποφάσεις αλλά και από αυτή που ασκεί αντιπολίτευση, θα ήταν αδύνατη.

Στις 28 Μαΐου του σωτήριου έτους 2021 κατατέθηκε στην Βουλή η νέα σύμβαση μεταβίβασης για το Ελληνικό μεταξύ του Ταμείου Αξιοποίησης Ιδιωτικής Περιουσίας του Δημοσίου Α.Ε. (ΤΑΙΠΕΔ) και της ιδιωτικής εταιρείας του Ομίλου Λάτση, Ελληνικό – Εταιρεία Διαχείρισης και Αξιοποίησης Ακινήτων Ελληνικού Αεροδρομίου Α.Ε, με έδρα τον φορολογικό παράδεισο του Λουξεμβούργου. Η σύμβαση έγινε δεκτή επί της αρχής, στην ουσία χωρίς συζήτηση(δόθηκε 5 λεπτά χρόνος ομιλίας μόνο στα κόμματα που διαφώνησαν ΚΚΕ-ΜΕΡΑ25) και με την διαδικασία «ψεκάστε-σκουπίστε-τελειώσατε», αφού σε κλίμα άψογης συνεργασίας ψηφίστηκε από βουλευτές της ΝΔ, του ΣΥΡΙΖΑ (εκτός του Ν.Φίλη) και του Κινήματος Αλλαγής. Μάλιστα ο υφυπουργός Οικονομικών Απ. Βεσυρόπουλος ευχήθηκε, αυτή «η διαπαραταξιακή πλειοψηφία να αποτελέσει δείγμα συγκρότησης μιας συλλογικής ωριμότητας του πολιτικού συστήματος».

Σε τι συμφώνησαν όλοι αυτοί εκτός από την κατασκευή μιας ιδιωτικής πόλης μέσα στην πόλη της Αθήνας;


Ότι η μεταβίβαση του Ελληνικού – το μεγαλύτερο αδόμητο ακίνητο στην Ευρώπη, τρεις φορές μεγαλύτερο από το μέγεθος του Μονακό- απαλλάσσεται από κάθε φόρο, εισφορά, αμοιβή ή δικαίωμα υπέρ του Δημοσίου, νομικού προσώπου, υπέρ οποιουδήποτε τρίτου ή οποιουδήποτε ασφαλιστικού οργανισμού και ότι η η μεταβίβαση θα γίνει με ένα ιδιωτικό συμφωνητικό!!!

Ένα ιδιωτικό συμφωνητικό, το πρώτο, που κατά παρέκκλιση κάθε αστικής διάταξης έγινε νόμος του κράτους!!!

Γιατί;

Μα γιατί ιδιωτικά έγγραφα δεν μπορούν να ακυρωθούν από το Σ.τ.Ε και δεν επιτρέπεται να προσβληθούν νομικά από κανέναν πολίτη!!!

Αποτελεσματικότερη διείσδυση διαπλεκόμενων, περιπλεκόμενων, εμπλεκόμενων και συμπλεκόμενων συμφερόντων στους μηχανισμούς της πολιτικής αστικής εξουσίας για υπηρεσίες διαμεσολάβησης αρπαγής δημόσιου πλούτου δεν θα μπορούσε να υπάρξει.

Κυριολεχτικά ο Λάτσης υπαγόρευσε τις αποφάσεις του στην κυβερνητική εξουσία και στο πολιτικό προσωπικό. Λες και η Βουλή είναι μια λέσχη και άτυπο όργανο προώθησης των άμεσων και μακροπρόθεσμων συμφερόντων του κάθε Λάτση!

Ωστόσο ο όρος «διαπλεκόμενα συμφέροντα» εμφανίζει από ιδεολογική άποψη μια ασάφεια. Διότι η διαπλοκή πολιτικής εξουσίας και επιχειρηματικής δράσης, (πέρα από ανάπτυξη προσωπικών δεσμών, συγγενικών, κοινωνικών, φιλικών μεταξύ εκπροσώπων της οικονομικής και πολιτικής ελίτ), δεν προκύπτει από τις ηθικές αδυναμίες μιας μερίδας πολιτικών, αλλά είναι αποτέλεσμα μιας πολιτικής που έχει για θεμέλιο λίθο της την ατομική ιδιοκτησία και την αναπαραγωγή του καπιταλισμού μέσα από την σύμφυση των ανώτερων γραφειοκρατών του διοικητικού, οικονομικού και ιδεολογικού μηχανισμού του κράτους και της πολιτικής ελίτ της βουλής με επιχειρηματικά συμφέροντα. Σε διαφορετική περίπτωση, εάν δεν υπήρχαν αυτά τα φαινόμενα άμεσης παρέμβασης στην λειτουργία των πολιτικών και κοινωνικών θεσμών, θα ακύρωναν τον εαυτό τους ως συνεπείς καπιταλιστές.

Δηλαδή τα μονοπώλια (συγκέντρωση οικονομικής δύναμης σε λίγα χέρια) τύπου Λάτση είναι πάντα έτοιμα να δεχτούν όχι την χείρα της ελεύθερης αγοράς αλλά δημόσια χείρα βοήθειας…

Από τους φόρους σου ηλίθιε…


Πηγή:imerodromos.gr



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Πέμπτη 20 Μαΐου 2021

Η Εποχή των Δημίων



Πριν ένα σχεδόν χρόνο, στις 10 Απριλίου 2020 σε άρθρο μου με τίτλο «Όψεις του νέου αυταρχισμού» έγραφα: «Μετά το πέρασμα του SARS-CoV-2, θα ξυπνήσουμε μέσα στην μαύρη νύχτα και τότε είναι που θα αντιληφθούμε ότι ο εφιάλτης είναι πραγματικός. Τόσο πραγματικός, όπως οι ομαδικές απολύσεις με sms, η εκ περιτροπής εργασία, και με μισό μισθό, η δουλειά τις Κυριακές, η περικοπή των μισθών στο δημόσιο, η μείωση των συντάξεων, σύνταξη στα 72 και ανάλογα της προϋπάρχουσας «ασφαλιστικής κατάστασης», η μείωση των δημοσίων δαπανών για την υγεία και την παιδεία, η παραχώρηση της διαχείρισης των νοσοκομείων σε ιδιωτικές εταιρείες, η αναστολή δικαιωμάτων και ελευθεριών, η οριοθέτηση της κοινωνικής συμπεριφοράς από την εξουσία, και άλλα πολλά τα οποία σήμερα φαντάζουν σαν μια κανονικότητα…».

Δυστυχώς σήμερα αυτή η καθημερινή σφαγή είναι μια κανονικότητα, μόνο όμως για τους ανόητους που ανασηκώνουν τους ώμους σφυρίζοντας και κοιτάζοντας αλλού. Αδιάφοροι και άβουλοι, μια μάζα μισθοσυντήρητων ικανών μόνο καταναλώνουν τηλεσκουπίδια, οι οποίοι εάν έπρεπε να διαλέξουν ανάμεσα στο θεό του επενδυτή και στο θεό του εργάτη φυσικά θα διάλεγαν τον πρώτο.

Η εργατική αναδιάρθρωση που επιλέγεται σήμερα από την κυβέρνηση του αποκαλούμενου Iron Man, πραγματικό όνομα Κυριάκου «Μωυσή» Μητσοτάκη, και παρουσιάστηκε από τον άνθρωπο-πλασιέ της δημόσιας περιουσίας, υπουργό Κωστή Superman Χατζηδάκη προσφέρει στους επενδυτές: Κατάργηση του οκταώρου, θεσμοθέτηση δεκάωρης εργασίας, ευελιξία στο χρόνο της εργασίας, κατάργηση του επιπλέον εισοδήματος από υπερωρίες, αποδυνάμωση της δυνατότητας συλλογικοποίησης των εργατικών διεκδικήσεων, παγίωση της τηλεργασίας δηλαδή το ηλεκτρονικό φασόν, μεταβάλλοντας έτσι τους μηχανισμούς κοινωνικοποίησης της εργασίας, απομονώνοντας τον εργαζόμενο από τον κοινωνικό του περίγυρο, γεγονός που θα συρρικνώσει την ανθρώπινη επικοινωνία καθώς ο εργαζόμενος δε θα είναι σε θέση να προσδιορίσει τα όρια ανάμεσα στην προσωπική του ζωή και στην εργασία του. Ενώ οι αυτοαπασχολούμενοι τηλεργαζόμενοι ή όχι χάνουν μια σειρά δικαιώματα όπως κοινωνική ασφάλιση, δώρα, άδειες μετ αποδοχών επίδομα ανεργίας κ.λπ. Περνάμε δηλαδή σε μια νέα φάση αυξανόμενης πλαστικοποίησης της εργασίας ως μέσου μείωσης του αμέσου και έμμεσου κόστους της εργασίας (μισθός κοινωνική ασφάλιση) με ταυτόχρονη αύξηση του μεριδίου των κερδών σε σχέση με το μερίδιο των μισθών.

Δεν θα αναφερθώ στα «επιχειρήματα» υπέρ του νόμου του υπουργού Κωστή Superman Χατζηδάκη γιατί τα όρια ανάμεσα στην εξυπνοποίηση και στην βλακεία που κινούνται, μου είναι δυσδιάκριτα. Όμως για να αναπληρώσετε μόνοι σας τα κενά σας για τους χειρότερους καιρούς που έρχονται και τα χαστούκια που θα πέσουν στην εφήμερη αίσθηση της μέχρι τώρα ικανοποιητικής ζωής σας λάβετε μόρφωση από τον υπουργό οικονομίας Χρήστο Σταϊκούρα ο οποίος φόρεσε την λεοντή του και δήλωσε:

«Ο εργαζόμενος αναλαμβάνει την υποχρέωση, να προσαρμοστεί στο δύσκολο εργασιακό περιβάλλον και να επιδείξει, υπομονή και αντοχή» (facebook.com/nanopoulosdion/videos/539201103677302).

Θέλω να είναι σαφές πως δεν υπάρχουν ισχυρότερα δεσμά για τους ανθρώπους της εργασίας από αυτά που οι ίδιοι χαλκεύουν για τους εαυτούς τους. Διότι εάν δεχτούμε αυτές τις «υποχρεώσεις», δηλαδή την νέα πραγματικότητα στην αγορά εργασίας, που αναπτύσσει ένα ευέλικτο χωρίς δικαιώματα και νομαδικό, όσο αφορά την αναζήτηση εργασίας, εργατικό δυναμικό τότε αυτόματα έχουμε επιδεινώσει την ανεργία, την φτώχεια, τον κοινωνικό αποκλεισμό και τον κοινωνικό αυτοματισμό, οδηγώντας σε ένα ανθρωποφάγο δίπολο: απασχολούμενοι και αποκλεισμένοι!

Δηλαδή θα οδηγηθούμε σε μοιραίες και οδυνηρές αλλαγές που διαβρώνουν την ιδιότητα του πολίτη και του δικαιώματός του να ζει με αξιοπρέπεια ωθώντας τον να περιοριστεί στο να είναι ικανοποιημένος αν κατορθώσει, μέσα σε συνθήκες συλλογικής ένδειας, την πιο χυδαία επιβίωση.

Μας είχε άλλωστε προειδοποιήσει με ωμά κυνικό τρόπο ο Πρωθυπουργός Κυριάκος «Μωυσή» Μητσοτάκης ήδη από το 2017. Είπε:

«Δεν τρέφω αυταπάτες για μια κοινωνία χωρίς ανισότητες. Κάτι τέτοιο είναι αντίθετο στην ανθρώπινη φύση και όσοι το επιχείρησαν καταστρατήγησαν τελικά την ίδια τη δημοκρατία και τα ατομικά δικαιώματα» (Ημεροδρομος- Νίκος Μπογιόπουλος Τι είπε ο άνθρωπος! https://www.imerodromos.gr/ti-ipe-o-anthropos-video-tou-nikou-bogiopoulou/).

Μην νομίζετε ότι ο αποκαλούμενου Iron Man ξεχειλίζει από ηλιθιότητα. Στα μάτια μου, πίσω από τον Κυριάκο Μητσοτάκη, ο οποίος ειρήσθω εν παρόδω δήλωνε πως «δεν έχω ζήσει με 800€ το μήνα» και ευχόταν στον εαυτό του «να μην χρειαστεί», υπάρχει κάτι πολύ χειρότερο, μια ιδεολογία: Ο λάιτ καθημερινός φασισμός μεταμφιεσμένος σε νεοφιλελευθερισμό.

Συγκεκριμένα, το εργασιακό οκτάωρο, το οποίο σύμφωνα με τον Κυριάκο Μητσοτάκη είναι ξεπερασμένο, τα μεροκάματα γαλέρας, ο εργοδοτικός έλεγχος που εισχωρεί πλέον και στην κατοικία του τηλεργαζόμενου, η εργασιακή ανασφάλεια, η ανεργία, και το χαμηλό ή το ανεπαρκές εκπαιδευτικό επίπεδο εντάσσονται σε ένα σύνολο ευρύτερων πολιτικών και οικονομικών διεργασιών που συντελούν στον κοινωνικό αποκλεισμό και στην συντήρηση και καθήλωση του λαού στην φτώχεια.

Σας παρακαλώ ακούστε τον προσεκτικά:



Αυτές οι συνθήκες θα οδηγήσουν σε έναν επώδυνο κοινωνικό και εξατομικευμένο ανταγωνισμό προς απόκτηση επανορθωτικών προσόντων. Όσοι δεν τα καταφέρουν ας επιβιώσουν πουλώντας φτηνά την εργατική τους δύναμη (working poor)…

Επίσης όπως γίνεται κατανοητό ο νόμος «απελευθερώνει» από τα ταξικά δεσμά τους εργαζομένους, αφού τους αντιμετωπίζει ως άτομα που έχουν την δύναμη να αγωνιστούν, όχι μαζικά, αλλά ο καθένας μεμονωμένα με τον επενδυτή-εργοδότη για να συμφωνήσουν τον μισθό, το ωράριο και τις μέρες εργασίας. Ενώ από την άλλη το ολοκληρωτικό δόγμα του φιλελευθερισμού απαγορεύει να επέμβει το κράτος στις εργασιακές σχέσεις και στις ελεύθερες (την «ελευθερία» και τα δικαιώματα μπορεί να τα κατέχει ο καθένας… ανάλογά με την περιουσία του βέβαια) διαπραγματεύσεις μεταξύ εργάτη και εργοδότη μιας και η όποια συμφωνία θεωρείται πως είναι απόρροια της συνεργασίας δυο ισότιμων συνεργατών!

Υπάρχει όμως λύση για τον μη ελαστικό εργάτη:

«Μπορεί και να μη δουλέψει, μπορεί να στοχάζεται για τη φύση του κόσμου σε ένα παγκάκι σε ένα πάρκο. Είναι στο χέρι του να διαλέξει τι θα κάνει» επισημαίνει, με φιλελεύθερη δογματική αυθεντία, ο Επιστημονικός Σύμβουλος του Κέντρου φιλελεύθερων μελετών «ΚΕΦίΜ» Σωτήρης Γεωργανάς. (Διαβάστε αν έχετε θάρρος: e-rooster.gr/07/2005/10)

Αυτή είναι η ελευθερία ενός ατόμου που συμπεριφέρεται όπως πρέπει. Διότι η ελευθερία πρέπει να έχει πειθαρχική επίδραση πάνω στο άτομο: «Σκάσε και δούλευε σε δουλειές που παράγονται τη στιγμή που ζητούνται, με μισθό ομηρίας της ίδιας της ζωής σου, ειδάλλως ψόφα».

Αυτές οι καταπιεστικές συνθήκες αναπαράγονται συνεχώς κι έτσι το καταπιεσμένο άτομο σιγά σιγά τροποποιεί τη συμπεριφορά του και συναινεί στην οικονομική τάξη πραγμάτων που εγγυάται την εκμετάλλευσή του. Με αυτό τον τρόπο η βαρβαρότητα γίνεται αποδεικτή ως δεδομένη και ο φόβος μεταμορφώνει την αδικία σε μοιρολατρία.

Στο καθεστώς της ελεύθερης αγοράς, για να υπάρξει το άτομο, πρέπει να έχει αγοραστική αξία, που θα έχει προκύψει από τον σκληρό ανταγωνισμό με ένα άλλο άτομο στα πλαίσια μιας κοινωνίας ίσων «ατομικών ευκαιριών» όπου ο καθένας (Προσοχή! Όχι όλοι, μόνο ο καθένας!) καλείται να υπερβεί τον εαυτό του και την κοινωνική κατάταξή του και να πραγματοποιήσει το μεγάλο σχέδιό του, ώστε με «απόλυτα ελεύθερη επιλογή» να επιδιώξει την αυτοπραγμάτωσή του ως άτομο.

Τώρα το αν η κρατούσα πραγματικότητα και η κοινωνική ταξική διαδικασία και όχι το άτομο είναι αυτή που καθορίζει τα όρια της ελευθερίας, που δεν είναι εξίσου ίσα για το αφεντικό και τον εργάτη, αλλά άνισα βίαια, γιατί απλούστατα δεν ξεκινούν όλοι από την ίδια αφετηρία ούτε έχουν όλοι στον αγώνα τους τις ίδιες διευκολύνσεις, δεν αναγνωρίζεται ως πραγματικότητα. Διότι πρέπει να θαφτούν όλες οι εξωατομικές κοινωνικές δυνάμεις που διαπερνούν και συνθλίβουν το άτομο». (Κώστας Λουλουδάκης.: «Ασπρα Μαντιλια στην Plaza de Mayo» Εκδόσεις ΚΨΜ)

Να πως έθεσε το θέμα ο ανεπάγγελτος Κωστής Superman Χατζηδάκης: «Ποιος είμαι εγώ ή ο ΣΥΡΙΖΑ που θα πει σε κάποιον εργαζόμενο, εάν το θέλει, ότι πρέπει να δουλεύει ακατέβατα 8 ώρες».

Ωστόσο το ερώτημα είναι αναπόφευκτο.

Υπό συνθήκες οικονομικού φιλελευθερισμού τα δικαιώματα του εργάτη: σταθερή εργασία, οκτάωρο, αξιοπρεπής μισθός συνδεδεμένος με το κόστος ζωής, είναι ατομικά δικαιώματα που προστατεύονται από τους θεσμούς ενός κράτους δικαίου ή φθίνουν και εξαφανίζονται χάρη στους θεούς της ελεύθερης ανταγωνιστικότητας και της ευελιξίας της εργασίας, που επιτρέπουν να μπορεί να αντικατασταθεί ένας μη ελαστικός από ένα άλλον πιο πρόθυμο και πιο ορθολογικό εργάτη;

Ρητορικό το ερώτημα μιας και γνωρίζουμε πως οι πρακτικές που ακολουθούν οι επιχειρήσεις, όσον αφορά την ευελιξία σε συνθήκες ελεύθερης ανταγωνιστικότητας, έχουν κατά κανόνα ευκαιριακό και εκμεταλλευτικό χαρακτήρα, τείνοντας στην υποβάθμιση των δικαιωμάτων των εργαζομένων αφού με ευθύνη του νεοφιλελευθέρου κράτους δεν θα υπάρχουν δεσμεύσεις προστασίας αλλά εξατομικευμένη «προσωπική» σχέση μεταξύ εργαζόμενου και εργοδότη.

Αυτός ο μετασχηματισμός της ίδιας της φύσης της εργασίας, θα μεταλλάξει περαιτέρω προς το χειρότερο τις εργασιακές σχέσεις, που σε συνδυασμό με ιστορικά υψηλά επίπεδα ανεργίας, την εργασιακή εφεδρεία, των εξαθλιωμένων δηλαδή, θα δημιουργήσουν, εκμεταλλευόμενοι την ετερογένεια στην κοινωνική σύνθεση, έναν αλληλοσυμπλεκόμενο αυτόματο μηχανισμό φόβου, ανασφάλειας και μοιρολατρίας, αποβλέποντας στην ενεργοποίηση των συντηρητικών-αντιδραστικών αντανακλαστικών της κοινωνίας, άρα στη συντριβή του λαϊκού εργατικού κινήματος και στην εθελοντική σκλαβιά.

Όμως, με θάρρος και σε πείσμα όλων πρέπει να αποβάλουμε την μοιρολατρία.

Δεν έχει νόημα μόνο να στηλιτεύουμε. Απαιτείται βούληση για ανυπακοή. Βούληση για ρήξη με το υπάρχων οικονομικό σύστημα του καπιταλισμού, αλλιώς το τελευταίο καρφί στο φέρετρό μας, θα το έχουμε βάλει εμείς οι ίδιοι.

Πηγή:imerodromos.gr



Kώστας Λουλουδάκης (Ιουλιανός): Σχετικά με τον Συντάκτη




Διαβάστε Περισσότερα »

Σάββατο 2 Ιανουαρίου 2021

«Θέλετε να γίνουμε Κούβα;»…

Νίκος Μπογιόπουλος
 

Συμπληρώθηκαν 62 χρόνια από την επικράτηση της Επανάστασης στην Κούβα. Ήταν Πρωτοχρονιά του 1959 όταν οι δυνάμεις των επαναστατών μπαίνουν θριαμβευτικά στην Αβάνα με επικεφαλής τον Τσε Γκεβάρα.



Λίγες μέρες αργότερα, στις 8 του μήνα, φτάνει στην Αβάνα και ο Φιντέλ Κάστρο. Ο Κάστρο δηλώνει:

«Ζούμε μια αποφασιστική στιγμή της ιστορίας μας. Η τυραννία έπεσε. Απέραντη είναι η λαϊκή χαρά. Έχουμε όμως ακόμα πολλά να κάνουμε. Δεν έχουμε την αυταπάτη να πιστεύουμε ότι από δω και μπρος όλα θα είναι εύκολα. Ισως στο μέλλον όλα θα ‘ναι ακόμα πιο δύσκολα»…

Τα λόγια του Κάστρο αποδεικνύονται προφητικά όταν δυο χρόνια αργότερα, τον Απρίλη του 1961, εκδηλώνεται η ανοιχτή επέμβαση των ΗΠΑ εναντίον της Κούβας στον Κόλπο των Χοίρων.

Οι Κουβανοί τσακίζουν τους εισβολείς και υπό τις επευφημίες μιας τεράστιας διαδήλωσης ο Κάστρο ανακοινώνει την εθνικοποίηση όλων των Αμερικάνικων πολυεθνικών, ανακηρύσσει τον σοσιαλιστικό χαρακτήρα της Επανάστασης και τονίζει:

«Πόσο βοήθησαν αυτά τα γεγονότα το λαό μας να διδαχθεί! Αυτά τα μαθήματα είναι πολύτιμα, είναι οδυνηρά, είναι αιματηρά, αλλά πόσα ο λαός δεν απεκόμισε ως γνώση. Οι ιμπεριαλιστές – ήταν τα λόγια του Κάστρο – δεν μπορούν να μας συγχωρέσουν που είμαστε εδώ κάτω από τη μύτη τους ή να βλέπουν να οικοδομούμε την επανάστασή μας, μία σοσιαλιστική επανάσταση, ακριβώς στο υπογάστριο των Ηνωμένων Πολιτειών»…

Μετά το φιάσκο των ΗΠΑ στον Κόλπο των Χοίρων, ο εμπνευστής της εισβολής Αμερικανός Πρόεδρος Κένεντι θέτει σε πλήρη εφαρμογή (Φεβρουάριος 1962) το εγκληματικό οικονομικό, εμπορικού και χρηματοπιστωτικό εμπάργκο των ΗΠΑ εναντίον της Κούβας. Το εμπάργκο μέχρι το 2013 υπολογιζόταν ότι οι ζημιές που έχει προκαλέσει στην κουβανέζικη οικονομία ξεπερνούν το 1 τρισεκατομμύριο δολάρια.

Το εμπάργκο διαρκεί πάνω από 50 χρόνια με ένα και μόνο στόχο: Την καταστροφή του πολιτικού, οικονομικού και κοινωνικού συστήματος που έχει επιλέξει ο κουβανικός λαός ασκώντας το δικαίωμά του για αυτοδιάθεση και κυριαρχία.

Ο χαρακτήρας του εμπάργκο είναι δολοφονικός. Φτάνει μέχρι την απαγόρευση εισαγωγής στην Κούβα ιατρικών αναλώσιμων και υλικών, φαρμάκων που χρησιμοποιούνται σε καρδιολογικές παθήσεις, σε ειδική διατροφή με θρεπτικές ουσίες για τα πρόωρα νεογέννητα βρέφη, σε σκευάσματα για τη θεραπεία παιδιών που έχουν υποστεί σοβαρά εγκαύματα, σε φάρμακα για το Αλτσχάιμερ, σε τρόφιμα, σε υλικοτεχική υποδομή για την Παιδεία και φυσικά εξαπλώθηκε σε όλους τομείς της οικονομίας, από την κατασκευαστική βιομηχανία και το εμπόριο μέχρι τις διεθνείς χρηματοοικονομικές συναλλαγές της Κούβας.

Ο ιμπεριαλιστικός χαρακτήρας του εμπάργκο είναι πρόδηλος.
Οι ΗΠΑ – και επί προεδρίας Ομπάμα – συνέχιζαν να εφαρμόζουν τους «νόμοι Τοριτσέλι και Χελμς Μπάρτον» μέσω των οποίων η κυβέρνηση των ΗΠΑ έχει αναλάβει παράνομα το δικαίωμα να νομοθετεί εξ ονόματος άλλων χωρών σε ό,τι αφορά τις σχέσεις τους με την Κούβα! Στο πλαίσιο αυτών των νόμων οποιοδήποτε εμπορικό πλοίο από οποιαδήποτε χώρα αράξει σε κουβανικό λιμάνι, οποιαδήποτε εταιρεία ή τράπεζα άλλης χώρας έρθει σε συναλλαγή με την Κούβα, υφίσταται τον αποκλεισμό ή την επιβολή προστίμων από τις ΗΠΑ!

Πώς, όμως, λειτούργησε αυτή η πολιτική στη συνείδηση του ίδιου του Αμερικάνικου λαού; Σύμφωνα με δημοσκόπηση που διεξήχθη το Φλεβάρη του 2012 από την «Angus Reid Public Opinion» το 62% των Αμερικανών τάσσονταν υπέρ της ανασύστασης διπλωματικών σχέσεων με την Κούβα, το 57% τάσσετο υπέρ της άρσης των ταξιδιωτικών περιορισμών και το 51% αντιτίθετο στον αποκλεισμό.

Πώς λειτούργησε αυτό το εμπάργκο στη συνείδηση όλων των λαών του κόσμου; Στη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ, για 20 και πλέον φορές έχει υπερψηφιστεί το σχέδιο ψηφίσματος της Κούβας για την άρση του αμερικανικού αποκλεισμού του νησιού. Συνολικά 187 χώρες ψηφίζουν συνεχώς υπέρ της πρότασης της Κούβας, και δυο – τρεις εναντίον: Οι ΗΠΑ, το Ισραήλ και τα Νησιά Μάρσαλ…

Η διαρκής επίθεση κατά της Κούβας δεν ήταν μόνο οικονομική. Τα σαμποτάζ, οι προβοκάτσιες και οι «κρυφές» επεμβάσεις εναντίον της Κούβας όλα αυτά τα χρόνια έχουν επιφέρει το θάνατο σε πάνω από 3.000 Κουβανούς.

Το χρήμα για αντικουβανική προπαγάνδα ρέει άφθονο: Μόνο τη δεκαετία 1997 – 2007 οι ΗΠΑ διέθεσαν στον ραδιοτηλεοπτικό τους πόλεμο ενάντια στην Κούβα πάνω από 257 εκατομμύρια δολάρια.

Όσο για τις προσπάθειες όλα αυτά τα χρόνια εξόντωσης του Φιντέλ Κάστρο (υπολογίζονται σε πάνω από 600 οι απόπειρες δολοφονίας του!) κατάντησαν ανέκδοτο, σε σημείο που ο ίδιος ο Φιντέλ πριν μερικά χρόνια δήλωνε: Οι Αμερικάνοι με έχουν «σκοτώσει» τόσες φορές που όταν κάποια στιγμή πεθάνω δεν θα το πιστεύουν ούτε οι ίδιοι!

Ας δούμε συμπυκνωμένα τα αίτια της έχθρας των Αμερικανών ενάντια στην Κούβα; Τα περιεγράφε ο Κάστρο στην εισήγησή του στο 1ο Συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος Κούβας:

«Ένα από τα πρώτα μέτρα της Επανάστασης υπήρξε η παραδειγματική τιμωρία των βασικών ενόχων για τα εγκλήματα που έγιναν από τη δικτατορία του Μπατίστα».
«Δημεύτηκαν χωρίς καθυστέρηση όλα τα παράνομα αποκτημένα υλικά αγαθά που βρίσκονταν στα χέρια των αξιωματούχων του αιματοβαμμένου καθεστώτος».
«Ο παλιός στρατός που είχε καταπιέσει σκληρά το λαό, διαλύθηκε και οι αρμοδιότητες που αντιστοιχούν στις ένοπλες δυνάμεις, μεταβιβάστηκαν στον ένδοξο Επαναστατικό Στρατό, που, όπως έλεγε ο Καμίλιο Σιενφουέγκος: “Ηταν ο λαός, ντυμένος τ’ αμπέχονο”».
«Η δημόσια διοίκηση ξεκαθαρίστηκε από τα στοιχεία που είχαν συνεργαστεί με την τυραννία».
«Η διεφθαρμένη και πουλημένη ηγεσία των συνδικάτων απομακρύνθηκε και τα δικαιώματα των εργαζομένων αποκαταστάθηκαν».
«Οι εργάτες που είχαν απολυθεί από τις επιχειρήσεις στην περίοδο της δικτατορίας γύρισαν στις εργασίες τους. Σταμάτησε αμέσως το διώξιμο αγροτών από τη γη».
«Στις 3 Μάρτη 1959 η Κουβανική Εταιρεία Τηλεφώνων – αμερικάνικο μονοπώλιο – που είχε αναμειχθεί στις βρώμικες υποθέσεις της τυραννίας σε βάρος των συμφερόντων του λαού, μπήκε κάτω από κρατικό έλεγχο».
«Στις 6 Μάρτη ψηφίστηκε νόμος που μείωσε κατά 50% τα υψηλά ενοίκια που πλήρωνε ο λαός, μέτρο που ξεσήκωσε μεγάλο ενθουσιασμό στον πληθυσμό των πόλεων και δημιούργησε πραγματική αναταραχή στους αστικούς κύκλους».
«Στις 21 Απρίλη όλες οι πλαζ της χώρας κηρύχτηκαν ελεύθερες για τη χρήση του λαού και καταργήθηκαν έτσι τα προνόμια και οι μισητές διακρίσεις που είχε επιβάλει η αστική τάξη σε πολλούς από αυτούς τους τόπους αναψυχής».
«Στις 17 Μάη ψηφίστηκε η πρώτη Αγροτική Μεταρρύθμιση. Αυτό το αποφασιστικό, αναγκαίο και δίκαιο μέτρο, μας έβαλε άμεσα αντιμέτωπους όχι μόνο με την ντόπια ολιγαρχία, αλλά και με τον ιμπεριαλισμό, γιατί πολλές αμερικάνικες επιχειρήσεις είχαν στην ιδιοκτησία τους πελώριες εκτάσεις με τα πιο γόνιμα εδάφη της χώρας, κυρίως φυτεμένες με ζαχαροκάλαμο».
«Στις 20 Αυγούστου 1959 μειώθηκε η τιμή του ηλεκτρικού ρεύματος και μπήκε έτσι τέρμα στην ασυδοσία ενός αλλού τεράστιου αμερικανικού μονοπωλίου».
«… η επανάσταση από τις πρώτες κιόλας μέρες καταπιάστηκε με τη φοβερή μάστιγα της ανεργίας κι έδωσε ιδιαίτερη προσοχή στον αγώνα για βελτίωση των αθλίων συνθηκών που επικρατούσαν, στην Παιδεία και στη λαϊκή Υγεία. Χιλιάδες δάσκαλοι στάλθηκαν στην ύπαιθρο, ενώ στις πιο απόμακρες γωνιές της χώρας μας άρχισαν να χτίζονται πολυάριθμα νοσοκομεία».
«Σε σύντομο χρονικό διάστημα άρχισε με επιτυχία το έργο της εξάλειψης των τενεκεδοσυνοικιών που τόσο πλατιά διάδοση έχουν στις μεγάλες πόλεις της Λατινικής Αμερικής».
«…οι ΗΠΑ σταμάτησαν τις εμπορικές τους πιστώσεις. Αυτό είχε σημαντική αρνητική επίδραση στις απαραίτητες για τη χώρα εισαγωγές. Έτσι, η Επανάσταση αναγκάστηκε να πάρει αυστηρά μέτρα οικονομίας. Αυτό όμως δεν το έκανε σε βάρος των φτωχών στρωμάτων του πληθυσμού, όπως γίνεται στον καπιταλιστικό κόσμο. Σταμάτησαν οι εισαγωγές των περιττών ειδών και καθιερώθηκε ισότιμη κατανομή των βασικών προϊόντων. Αυτό ήταν ένα από τα πιο δίκαια, ριζικά και αναγκαία μέτρα που πήρε η Επανάσταση, η οποία είχε μπροστά της έναν απελπισμένο αγώνα επιβίωσης». (Εκδόσεις «Σύγχρονη Εποχή», 1976).


Η Κούβα τα κατάφερε!

Οι ΗΠΑ,
είναι ευεξήγητο, είχαν κάθε λόγω να εξαπολύσουν αυτόν τον – με όλα τα μέσα – υπερπεντηκονταετή τους πόλεμο εναντίον της Κούβας.

Πριν την Επανάσταση η Κούβα ήταν η «παιδική χαρά» των ΗΠΑ.

Ήταν ο χώρος στον οποίο έκαναν τα πάρτι τους από τις φαμίλιες της Μαφίας υπό τον Λάκι Λουτσιάνο μέχρι τις αμερικάνικες πολυεθνικές. Από την ITT και την United Fruit που ήλεγχε 110.000 στρέμματα στο νησί μέχρι την Francisco Sugar Company που ανήκε στο διευθυντή της CIA Αλεν Ντάλες και την Bethlehem Steel Corporation που εξουσίαζε το 80% του εξαγόμενου ορυκτού πλούτου της χώρας (πλήθος στοιχείων για τον ρόλο των ΗΠΑ στην Κούβα περιέχονται στο εκπληκτικό βιβλίο του Κώστα Λουλουδάκη, «Ασπρα Μαντήλια στην Plaza de Mayo», εκδόσεις ΚΨΜ).

Αλλά η Κούβα τα κατάφερε. Και στάθηκε στα πόδια παρά την τεράστια δοκιμασία που υπέστη μετά τις εξελίξεις του 1990 με την πτώση της Σοβιετικής Ένωσης.

Σύμφωνα με την Παγκόσμια Τράπεζα, η Κούβα έχει «ένα από τα πιο αποτελεσματικά εκπαιδευτικά συστήματα στον κόσμο, όπως αυτά της Φινλανδίας, της Σιγκαπούρης, της Σαγκάης, της Δημοκρατίας της Κορέας, της Ελβετίας, της Ολλανδίας και του Καναδά».

Η Κούβα διαθέτει ένα από τα πιο ολοκληρωμένα συστήματα Παιδείας, Υγείας και Κοινωνικής Πρόνοιας. Η Παγκόσμια Τράπεζα, αναφέρει:

«Η Κούβα είναι διεθνώς αναγνωρισμένη για τα επιτεύγματά της στους τομείς της εκπαίδευσης και της υγείας (…) Από την Κουβανική Επανάσταση το 1959 και μέχρι σήμερα, η χώρα έχει δημιουργήσει ένα σύστημα κοινωνικής πρόνοιας που εγγυάται την δωρεάν πρόσβαση όλων των πολιτών της στην εκπαίδευση και στην υγειονομική περίθαλψη (…). Άλλο επίτευγμα του νησιού είναι η εξάλειψη ορισμένων ασθενειών, η προσφορά ασφαλούς νερού και διάφορα άλλα βασικά για τη δημόσια υγεία. Η Κούβα έχει έναν από τους χαμηλότερους δείκτες σε ποσοστά βρεφικής θνησιμότητας στην περιοχή και έναν από τους μεγαλύτερους σε προσδόκιμο ζωής» («Καθημερινή», 16/11/2014).

Πριν από την Επανάσταση


Πριν από την Επανάσταση στην Κούβα, στο καπιταλιστικό κράτος υπό την φασιστική δεσποτεία του δικτάτορα Μπατίστα, η εικόνα ήταν η εξής:

Πληθυσμός: 6,5 εκατομμύρια. Προσδόκιμο ζωής 54 χρόνια. Παιδική θνησιμότητα στο 66 τοις χιλίοις, δηλαδή 66 παιδιά στα χίλια μέχρι δώδεκα ετών.

Οικονομία: Το 100/% της γης ανήκε σε φεουδάρχες. Το 90/% της παραγωγής ζαχαροκάλαμου στην εταιρεία «Μπακάρντι». Το 90% της παραγωγής,φρούτων και λαχανικών στην «Γιουνάιτεντ Φρούιτ Κόμπανι».

Το πετρέλαιο, η ενέργεια, το ηλεκτρικό και το χρωμονικέλιο στις «ΕΣΣΟ», «ΙΤΤ», «ΕΛΚΕΥ» και Αμερικάνικες εταιρείες.

Τα αεροδρόμια, τα λιμάνια, τα μέσα μεταφοράς και οι τράπεζες επίσης ανήκαν σε αμερικάνικες εταιρείες.

Οι άνεργοι πάνω από 1 εκατομμύριο, οι άστεγοι ή οι στεγασμένοι σε απάνθρωπες συνθήκες χωρίς νερό, ρεύμα και αποχέτευση ήταν το 70% του πληθυσμού, τόσο στις πόλεις όσο και στην ύπαιθρο. Η χώρα ήταν μια τεράστια τενεκεδούπολη.

Οι ασθένειες, όπως φυματίωση, δάγκειος πυρετός, μηνιγγίτιδα, πολιομυελίτιδα, θέριζαν κυρίως τις μικρές ηλικίες. Πρόσβαση στην ιατροφαρμακευτική περίθαλψη δεν υπήρχε παρά μόνο σε αυτούς που μπορούσαν να πληρώσουν.

Ένας μόνο εργάτης στους 10 μπορούσε να αγοράσει γάλα, μόνο το 4% μπορούσε να αγοράσει κρέας, τα 3/5 όσων εργάζονταν αμείβονταν με μισθούς 4 φορές κάτω από το κόστος διαβίωσης.

Την εικόνα στην προεπαναστατική Κούβα είχε περιγράψει ο Φιντέλ Κάστρο στην απολογία του μετά την αποτυχημένη επίθεση των επαναστατών το 1953 στο στρατόπεδο Μονκάδα:

«Αδιανόητο είναι ότι υπάρχουν άνθρωποι που πεινάνε ενώ υπάρχει γη να σπείρουν. Αδιανόητο είναι ότι υπάρχουν παιδιά που πεθαίνουν χωρίς ιατρική περίθαλψη. Αδιανόητο είναι ότι το 30% των αγροτών μας δεν ξέρουν να βάλουν ούτε την υπογραφή τους και το 99% δεν ξέρουν την ιστορία της Κούβας. Αδιανόητο είναι ότι οι οικογένειες στην ύπαιθρο ζουν σε χειρότερες συνθήκες από ότι οι Ινδιάνοι που συνάντησε ο Κολόμβος (…). Το 90% των παιδιών στην ύπαιθρο υποφέρει από παράσιτα της γης που εισχωρούν από τα νύχια των ποδιών τους γιατί περιπατάνε ξυπόλυτα» (Κώστας Λουλουδάκης ο.π.)

Η Επανάσταση

Μετά την Επανάσταση η καπιταλιστική και φεουδαρχική ιδιοκτησία οργανώθηκε σε συνεταιρισμούς σοσιαλιστικής βάσης. Οργανώθηκε ένας τεράστιος έρανος σε όλη τη χώρα όπου συνεισέφεραν όσοι είχαν, για την εξαφάνιση των παραγκουπόλεων και το κτίσιμο νέων σύγχρονων για την εποχή πολυκατοικιών για να μην μείνει κανείς άστεγος. Έτσι εξάλειψαν μια για πάντα τις παράγκες από την χώρα.

Το ίδιο διάστημα επιτεύχθηκε ο στόχος για την εξάλειψη του αναλφαβητισμού. Μέσα σε αντίξοες συνθήκες οι νέοι σπουδαστές, φοιτητές και δάσκαλοι δίδαξαν γραφή και ανάγνωση σε πάνω από 2.000.000 αναλφάβητους.

Παρότι οι εξελίξεις του ’90 επέφεραν μια δεκαετία μεγάλων θυσιών για τον λαό της, η Κούβα, σε σύγκριση με την προ Επανάστασης περίοδο έχει καταφέρει:

Να διπλασιάσει τον πληθυσμό της.
Το προσδόκιμο ζωής έχει ανέλθει στα 78 χρόνια. Η παιδική θνησιμότητα έχε κατρακυλήσει στο 4,3 τοις χιλίοις, κάτω ακόμη και από τα όρια της ΕΕ.

Το 90% των αναγκών τους σε φάρμακα και εμβόλια οι Κουβανοί τα παράγουν οι ίδιοι. Παιδικές ασθένειες και ασθένειες που στοιχειώνουν ακόμη τον Τρίτο Κόσμο, έχουν εξαφανιστεί.

Το αγαθό της υγείας με υπερσύγχρονες υποδομές και διαγνωστικά μηχανήματα προσφέρεται εντελώς δωρεάν στους Κουβανούς πολίτες. Η Κούβα είναι στις πρώτες θέσεις στον κόσμο στην αντιμετώπιση του καρκίνου, της καρδιολογίας, των μεταμοσχεύσεων οργάνων και της νεφρολογίας.

Η Παιδεία είναι έτσι οργανωμένη σε όλες τις βαθμίδες όπου ο γονιός δεν σπαταλάει ούτε ένα σεντς για την μόρφωση των παιδιών του. Η κατώτερη και η μέση βαθμίδα είναι ολοήμερη στην Κούβα, στο σχολείο τα παιδιά θα πάρουν το πρωί το γάλα που πρέπει, το δεκατιανό τους και το μεσημεριανό τους. Στο ολοήμερο σχολείο θα ασχοληθούν με τον αθλητισμό, την μουσική τον χορό, τις ξένες γλώσσες. Η μεταφορά τους γίνεται δωρεάν με τα σχολικά λεωφορεία. 

Η Κούβα είναι η χώρα της Λατινικής Αμερικής και Καραϊβικής με τον υψηλότερο δείκτη στην Ανάπτυξη της Εκπαίδευσης (IDE).

Σύμφωνα με την παγκόσμια έκθεση της UNESCO «Εκπαίδευση για όλους», ο δείκτης της Κούβας ήταν 0,983, ανώτερος ακόμα και από τον αντίστοιχο των ΗΠΑ. Η έκθεση της Unesco αναγνώρισε το 2011 ότι η Κούβα κατέχει το πιο υψηλό μορφωτικό επίπεδο της Καραϊβικής και την κατατάσσει 14η στον κόσμο.

«Πατρίδα ή θάνατος»!

Η σοσιαλιστική Κούβα, χωρίς ποτέ να κάνει έκπτωση στο διεθνιστικό της χρέος, πορεύτηκε και κέρδισε τη ζωή κάτω από το σύνθημα «Πατρίδα ή θάνατος» («Patria o muerte»). Έδωσε κάτω από ανείπωτες συνθήκες τη μάχη για το συνολικό όφελος και τη βελτίωση των συνθηκών ζωής σε όλους τους τομείς και για κάθε Κουβανό πολίτη. Και την κέρδισε!

Στα εκατοντάδες εκατομμύρια ανθρώπους στον κόσμο που δεν ξέρουν γράμματα, στα εκατομμύρια παιδιά στον κόσμο που δεν έχουν εκπαίδευση ή υφίστανται την παιδική εργασιακή εκμετάλλευση, στα εκατομμύρια ανθρώπους που δεν έχουν πρόσβαση σε υπηρεσίες υγείας, στα εκατομμύρια ανθρώπους στον κόσμο που δεν έχουν πρόσβαση σε νερό και υποδομές υγιεινής, στα εκατοντάδες εκατομμύρια άνεργων και ανασφάλιστων στο κόσμο, κανείς δεν ζει στην Κούβα. Τα θύματα φυλετικού ή θρησκευτικού ρατσισμού στην Κούβα είναι μηδέν.

Είχαμε σημειώσει, μετά την ανακοίνωση του Ομπάμα για την αποκατάσταση των διπλωματικών σχέσεων των ΗΠΑ με την Κούβα (απόφαση που ανατράπηκε από τον Τραμπ), ότι το «πως» θα εξελιχθούν τα πράγματα, είναι κάτι που θα το δούμε.

Σημειώναμε τότε, πως ένα όμως είναι σίγουρο, ότι αυτό είναι το μήνυμα του κουβανικού λαού προς όλο τον κόσμο και το επαναλαμβάνουμε:

Η Κούβα έφτασε ως εδώ όρθια!
Στάθηκε στα πόδια της χωρίς να προσκυνήσει! Χωρίς να γονατίσει! Χωρίς να υποταχθεί! Χωρίς να ταπεινωθεί! Με το λαό της (τον εξοπλισμένο λαό της) να μην εγκαταλείπει ούτε μια στιγμή, ακόμα και στις πιο δύσκολες συνθήκες, την αξιοπρέπεια και το δικαίωμά του να αποφασίζει αυτός για τη ζωή του και για τη χώρα του!

Το κείμενο δημοσιεύθηκε στον «Ημεροδρόμο» στις 2/1/2020




Πηγή:www.imerodromos.gr


Νίκος Μπογιόπουλος: Σχετικά με τον συντάκτη




Διαβάστε Περισσότερα »