Μόνο όταν έχεις δουλέψει Κυριακές, αργίες, γιορτές, επετείους, όταν έχεις θάψει προσωπικές στιγμές στο κυνήγι του μεροκάματου, όταν έχεις χάσει χαρές, φίλους, σχέσεις, ως εργαζόμενος τις ώρες που όλοι οι άλλοι γύρω σου συμμετέχουν σε δρώμενα που αποτελούν κομμάτι της κοινωνικής ζωής και του -ψευδεπίγραφου έστω- "ανήκειν", μόνο τότε μπορείς να πάρεις μια μυρωδιά του τι σημαίνει ψυχολογικός εξαναγκασμός στην "χαρά". Κι εκεί, αν έχεις τα κότσια, ανακαλύπτεις και τα κρυμμένα μυστικά, τα κάτω από το χαλί παραχωμένα ρετάλια αλήθειας που μόνο οι μοναχικές νυχτερινές βάρδιες μπορούν να ξεθάψουν. Κι όταν το έχεις βιώσει αυτό, όταν δηλαδή έχεις αρχίσει πλέον να κατανοείς σιγά-σιγά την διαφορά μοναξιάς και μοναχικότητας και το πως τελικά, από την αρχή της ανθρώπινης ιστορίας, χτίζεται λιθαράκι-λιθαράκι το κοινωνικό πάνω στις κατεστραμμένες προσωπικές στιγμές, όταν έχεις μάθει να ξεχωρίζεις ανάμεσα στα λαμπιόνια και τα λαμπερά δήθεν τους βωβούς θρήνους ενός παρόντος-θυσία στην πιθανότητα ενός μέλλοντος που ΘΑ έρθει, τότε λοιπόν δεν ξεχνάς. Ποτέ. Τίποτα. Κι επειδή κάθε ημέρα, γιορτή θα έπρεπε να είναι, μπορείς τουλάχιστον ανέξοδα να αφιερώσεις ένα τραγούδι από εκείνα που δεν πολυακούγονται, σε όσες και όσους μπορούν ακόμη να νοιώθουν λίγο πιο βαθιά. Κάθε μέρα. Έστω κάτι. Οτιδήποτε. Που είναι μεγάλη υπόθεση να στηρίζεις το παρόν κάποιου. Κι ας μην τον έχεις συναντήσει ποτέ.
Πέντε χρόνια έχω να έρθω από εδώ, από τότε που έχασα για δεύτερη φορά την Τρίτη τάξη από απουσίες. Είχα μπλέξει τότε αλλά δεν το καταλάβαινα. Ερωτευμένος ήμουν, δούλευα και μέσα στην νύχτα, που να ανοίξει το μάτι μου να δω τι έρχεται. Γλυκάθηκα από το χρήμα και την μαγκιά της ημιπαρανομίας, νόμισα πως βρήκα εκείνη την ρωγμή που θα μου άνοιγε το μέλλον μπροστά μου. Κι ας μου τα έλεγες εσύ πως οι ρωγμές είναι επικίνδυνες. Δεν άκουγα. Καταλάβαινα τι έλεγες, το σεβόμουνα, αλλά ήταν οι δικοί σου φόβοι. Όχι οι δικοί μου. Εγώ έβλεπα φώτα, γέλια, ευκαιρίες, λεφτά. Νόμιζα πως δεν θα με έπιανε εμένα.
Δάσκαλε, θα με γράψεις;
Θέλω να τελειώσω κάτι στην ζωή μου. Που την χαράμισα άδικα. Κρίμα κι άδικο. Και ξέρω πως φταίω. Την έβλεπα να γλιστράει σιγά σιγά από τα χέρια μου την ζωή μου, αλλά νόμιζα πως θα γυρίσει ο τροχός. Στο επόμενο φιξάκι. Το πίστευα. Και γύρισε τελικά. Ανάποδα όμως. Η μάνα μου έλιωσε μέσα σε έναν χρόνο σαν κεράκι. Δεν μίλαγε. Μόνο με κοίταγε. Σαν να είχε καταλάβει, αλλά δεν μπορούσε να κάνει κάτι. Πρέπει να είχαν αρχίσει να φαίνονται πάνω μου τα σημάδια των επιλογών μου. Αλλά δεν έλεγε τίποτα. Τι να πει κιόλας; Μήπως μπορούσε; Τέσσερεις μήνες μετά βρήκαν την κοπελιά μου πεταμένη σε ένα ρέμα. Ήμουν στο νησί τότε, μακριά της, κοίταγα να κάνω κάτι φιλόδοξο με κάτι άκρες που είχα. Μέχρι που βγήκαν τα πιστόλια. Και είπα δεν είμαι για εδώ. Μεσοπέλαγα στο καράβι μου έστειλαν τα νεα. Πήγα να πηδήξω στην θάλασσα αλλά με κρατήσανε. Μέσα μου όμως είχα πηδήξει καιρό πριν. Που είχε ήδη αρχίσει η αλμύρα να με τρώει.
Δάσκαλε, θα με γράψεις;
Να πάρω το απολυτήριο και να φύγω. Η φιλόλογος έλεγε πως έγραφα καλές εκθέσεις. Και ζωγράφιζα και καλά. Θα πάω Άμστερνταμ ή Βερολίνο. Μου είπαν κάτι παλιοί, της ηλικίας σου, πως ίσως ακόμη να μπορώ να κάνω κάτι εκεί. Δεν τους πολυπιστεύω γιατί με κοιτάνε με θλίψη. Αλλά όλοι μας τελικά με θλίψη κοιταζόμαστε. Έτσι δεν είναι ρε δάσκαλε; Να, και στα μάτια σου το βλέπω. Δεν θέλω θλίψη δάσκαλε, μια ευκαιρία ακόμη θέλω. Να τα ξαναφτιάξω όλα. Από την αρχή. Δεν θα ενοχλώ, θα έρχομαι στο μάθημα και θα κάθομαι σε μια γωνία. Να σε ακούω και να έχω κάτι. Να ανήκω κάπου ξανά.
Θα με γράψεις δάσκαλε;
Μόνο αυτό θέλω. Ούτε λεφτά, ούτε δουλειά. Και πώς να δουλέψω δηλαδή πια; Δεν θυμάμαι τι πρέπει να κάνω. Και όλο κολλάω στην μέση του δρόμου. Μόνο όταν σκιτσάρω χαμογελάω. Έχω όμως κάπου να μείνω και αυτό μου αρκεί. Να είχα μόνο και την Τζενούλα θα ήθελα, να είμαστε παρέα. Αλλά αυτό δεν γίνεται πια. Το ξέρω. Κάποια στιγμή θα βρεθούμε πάλι. Και θα πάμε μαζί να τελειώσουμε το σχολείο που κι αυτή έμεινε από απουσίες. Μαζί τις κάναμε άλλωστε. Θα κάτσουμε στο πίσω θρανίο και θα ζωγραφίζουμε πορτρέτα πάλι.
Γράψε με ρε δάσκαλε σε παρακαλώ, γράψε με να χαρείς!...
Καλό παιδί ήμουνα, ποτέ δεν ενόχλησα κανέναν. Κι ας είμαι έτσι τώρα, δεν θα ενοχλώ.
Θα με γράψεις ρε δάσκαλε;...
-Θα σε γράψω ρε Κώστα… Τετάρτη έχουμε αγιασμό. Εσύ Πέμπτη να είσαι εδώ.
-Είσαι σπαθί ρε δάσκαλε. Δεν θα το ξεχάσω ποτέ! Άντε γειά σου!
Το σύστημα είχε κλειδώσει εδώ και δύο ημέρες. Το ήξερε αλλά δεν του το είπε. Δεν χρειαζόταν να ξέρει πως όλα είχαν αλλάξει πια στις εγγραφές. Γενικά είχαν αλλάξει. Παντού. Σε όλα. Αλλά όλοι έπαιζαν τους ρόλους της κανονικότητας. Να έχουν κάπου να πατάνε. Η ζωή γινόταν όλο και πιο ψηφιακή πια. Και τα συναισθήματα. Πως έπρεπε να υπάρχουν κωδικοί TAXIS για να γίνει η εγγραφή. Πως η ειδικότητά του είχε πλέον μεταφερθεί σε άλλο σχολείο. Φαινόταν πως δεν θα ξαναερχόταν πάλι. Λίγα δευτερόλεπτα αποδοχής ήθελε μονάχα. Λίγη πραγματική ζωή. Να νιώσει πως δεν τον είχαν διαγράψει όλοι. Αυτό μόνο.
(Τέσσερεις μήνες μετά, πίσω από το σχολείο, δίπλα σε κάτι κάδους και κρατώντας ένα ντοσιέ με πορτρέτα και κάτι υπόλοιπα μολυβιών, το ασθενοφόρο μάζευε άλλη μια σωρό ματαιωμένων ονείρων.)
Αυτή, είχε έναν ταξιδιωτικό σάκο στον ώμο και στεκόταν πάνω στο σκαλί του λεωφορείου με τα χέρια της πλεγμένα γύρω από τον λαιμό του.
Αυτός ήταν κάτω, ένα με την άσφαλτο, με τα χέρια του γατζωμένα στην μέση της.
Ακουμπούσαν τα μέτωπά τους σαν να ήθελαν να ανταλλάξουν κορμιά. Να πετρώσουν εκεί. Να τους βάλουν στο συντριβάνι για άγαλμα. Μαζί. Να τους βρέχουν τα νερά και να παίζουν πιτσιρίκια γύρω τους. Για πάντα.
Με τα μάτια ολάνοιχτα, κανονικές βρύσες, κοίταζαν ο ένας μέσα στα καταβάθα του άλλου, αγωνιώντας να αφήσουν μια ακόμη αντανάκλαση.
Πιθανά την τελευταία.
Την έσχατη.
Ο οδηγός είπε σχεδόν στοργικά κάτι σαν "έλα κοπελιά..." και η πόρτα έκλεισε.
Ο νεαρός άρχισε να λιώνει στην άσφαλτο, έξω από το πρακτορείο.
Το λεωφορείο έφυγε.
Επειδή έπρεπε.
Επειδή η ζωή κυλούσε.
Ο ακούσιος "πρώην πολλά" αυτόπτης περαστικός, είχε ήδη ντύσει την στιγμή με μουσική.
«Βλήματα» στην πολιτική, "βλήματα" στην δημοσιογραφία, "βλήματα" στην τηλεόραση, στα ΜΜΜ, στα Γράμματα, στις Τέχνες, στους έχοντες "κοινωνικό βήμα", στους "επαγγελματίες" ασχολούμενους με τα κοινά, στα κέντρα σχεδιασμού, ελέγχου και αποφάσεων, στον δημόσιο τομέα, στον ιδιωτικό τομέα, στα υπουργεία, τις υπηρεσίες, στο λεωφορείο, στο μετρό, στο τραμ, στα αεροπλάνα, στα βαπόρια, στις λιμουζίνες, στην ίδια σου την γειτονιά, στην λαϊκή, στα υπερκαταστήματα, στις οθόνες, στην πραγματικότητα.
"Βλήματα" στους απέναντι, στους "από εδώ", στους σωτήρες, στους φωστήρες, στους ολετήρες.
Στους λαλίστατους, στους σιωπηλούς από "άποψη", στους πολλά υποσχόμενους, στους "που 'σαι νιότη που ’δειχνες πως θα γινόμουν άλλος", στους άκαπνους, στους μπαρουτοκαπνισμένους, στους "ναι μεν αλλά", στους "όλα, τώρα".
Άλλα εμπρηστικά, άλλα τροχιοδεικτικά, άλλα προκάλυψης, άλλα εκρηκτικά, άλλα άσφαιρα, άλλα καθοδηγούμενα με λέιζερ, άλλα κρότου, άλλα λάμψης.
Όλα μαζί ένα γύρο.
Κάθε μέρα.
Κι ούτε που κατάλαβες μέσα στο χαράκωμα που ήσουν, πότε έγινε ολάκερος ο τόπος ένα πεδίο βολής.
Μαζί και τα μυαλά μας.
Τρέχα φιλαράκι, πέφτουν κορμιά γύρω, το "πυρ και κίνηση" είναι μονόδρομος επιβίωσης πια.
Το βράδυ, στον θάλαμο της φρουράς, έχουμε πάρτι γενεθλίων για τον φίλο που πάτησε την νάρκη προχθές.
Κοντά τριάντα χρόνια μαζί και ένα καλό σέρβις δεν της έχει κάνει. Αλλά δεν τον πρόδωσε ποτέ. Κι ας της έχει προσφέρει μόνο μια αρχαία πεταλιέρα και έναν ενισχυτή κειμήλιο. Λειτουργεί ακόμη η σχέση τους.
Εκείνες τις στιγμές, ο άμαχος πληθυσμός του σπιτιού, τηρεί ουδετερότητα. Ορθώς.
Ασυλία από την σημαία, το έχει ανάγκη, μην τον ενοχλείτε, θα του περάσει.
Λειτουργική βαίνει και η παράλληλη σχέση του. Σχετικά δηλαδή.
Με τα δύο χιλιάδες βινύλια περίπου και το αρχαίο στερεοφωνικό σύστημα.
Το πρόβλημα είναι με τα ηχεία. Που δεν ταιριάζουν με το χρώμα των επίπλων στο σαλόνι.
Θα μου πεις, υπάρχει βέβαια και το γιουτούμπ πια. Ναι, αλλά για ξεπέτες. Όχι του στυλ του.
Μόνο να, όταν παίρνει στα χέρια κανένα βινύλιο, σμίγουν τα φρύδια του, βαθαίνουν οι ρυτίδες στο μέτωπο και βυθίζεται στο εξώφυλλο με την μουσική από το λαπ τοπ, τότε μπαίνει οικειοθελώς σε καραντίνα.
Φαντάζεται αόρατο θόλο από ωμά κομμάτια του χρόνου του, χωρίς αποστείρωση, χωρίς αιτίες και αιτιατά, κι αυτός εκεί. Σταυροπόδι σε στάση Λωτού.
Δεν είναι να μπαίνει κανείς άλλος εκεί.
Είναι και το θέμα με τις τυπωμένες μοναξιές. Σε ντάνες.
Στο υπόγειο, στην μικρή βιβλιοθήκη, δίπλα στο κρεββάτι, σε συρτάρια, μέσα σε τσάντες.
Σαν οδηγίες χρήσης για να διεκδικεί τις εικόνες του.
Που ανασκάπτει και παλεύει να επαναδημιουργήσει.
Με θραύσματα γραφών ψυχής, ανάκατα με ψυχές γραφών.
Και προδοσίες. Και έρωτες. Και μουσικές.
Συνήθως, η κρίση τελειώνει με ένα τσιγάρο στο μπαλκόνι.
Επιπρόσθετα, από καιρό σε καιρό, το τυχαίο διεκδικεί το μερίδιό του.
Σε άγνωστα μπαράκια με ζωντανή μουσική κυρίως. Τελευταία, και με αρκετούς καμουφλαρισμένους ζωντανούς.
Σε έκτακτη έξοδο μέσα από τους άδειους δρόμους του Πειραιά.
Μέσα από την νυχτερινή ερημία στα Καμίνια, τα συνεργεία, τις αποθήκες και τις βιοτεχνίες.
Για να προλάβει τα δύο τελευταία κομμάτια, όρθιος στην μπάρα. Όπως παλιά.
Κι αν η τύχη έχει κέφια απόψε, ίσως να ξαναθυμηθεί πάνω στον έντονο φανκ ρυθμό του αποχαιρετιστήριου, πως είναι να αποχαιρετάς νοερά και την κοκκινομάλλα απέναντι που λικνίζεται κοιτάζοντάς τον, κατευθυνόμενη προς την έξοδο.
«Λυπάμαι, σε μια άλλη ζωή. Ίσως…» θα της ξαναφωνάζει με τα μάτια και με ένα ανασήκωμα των ώμων.
(Τελικά, εκείνο το χαμόγελο με το βλέμμα να χαμηλώνει στο πάτωμα, με συνοδεία εκείνης της απίστευτα θηλυκιάς μισής κίνησης «να φύγω ή όχι, να πάω ή όχι», θα πρέπει να απαγορευθούν με νόμο. Κινδυνεύουν τα πάντα από κάτι τέτοιες μικρές λεπτομέρειες…)
Νομοτελειακά, οι ρυθμοί θα πέσουν όταν ανταλλάσσει λίγες κουβέντες με δύο γνωστούς και τον σαξοφωνίστα, όταν κατεβάσει με μια μεγάλη γουλιά το υπόλοιπο του ποτού και πληρώσει.
Άλλωστε, από το απόγευμα ήδη, έχει υποσχεθεί σε φίλο εκ Βορρά ένα μεθύσι με πιασάρικο θέμα: «Μαλάκα, τι θα κάνουμε με τις ενοχές μας;» και πρέπει να το δουλέψει λίγο. Αλλιώς θα του βγει πολύτομο έργο.
Δεν συμφέρει πια η πολυλογία. Χάνεται όλη η ομορφιά των χαμηλωμένων βλεμμάτων και των μισών κινήσεων.
(Τον ακούει ήδη: Κόψε φίλε, κόψε! Πολύ το υλικό και καταντά ανούσιο. Ίσως σε τίτλους μόνο.)
Στο επόμενο καρέ, στην κολώνα δίπλα από το αυτοκίνητο, μια παλιά μαυρόασπρη αφίσα, τον καλεί να πάρει θέση.
Λες και δεν είχε. Ή δεν έχει.
Αλλά και που έχει, τι;
(…Μαζεύονται πολλά. Κόψε!)
Ακουμπώντας πάνω στην κολώνα και στρίβει τσιγάρο. Ψυχή δεν περνάει, άδειο το Πασαλιμάνι, μόνο ένα μαύρο σιωπηλό νερό απέναντι, ούτε καν θάλασσα.
Και σιωπή
Ανάβει ξεφυσώντας τον καπνό προς τα πάνω, σαν παλιά νουάρ ταινία.
Ασυναίσθητες ταυτίσεις.
(…Κι εδώ κόψε. Ίσως να αφήσεις ένα ή δύο καρέ.)
Που λες, τουλάχιστον απόψε αποϊδρυματοποίησε την μοναξιά του. Θα μπορούσε μάλιστα και να της επιφέρει καίριο χτύπημα. Κόκκινου χρώματος ίσως. Ίσως και ξανθού.
Χαμογελώντας, ξεκίνησε για πίσω.
Ρεαλιστικά πράγματα, απτά, δοκιμασμένα.
Πρέπει να σκεφτεί τι θα κάνει με το χρώμα των ηχείων.
Όχι, το κόκκινο δεν μπορεί να είναι καν επιλογή.
Σίγουρα πάντως, ένα καρέ θα είναι με ένα τελευταίο τσιγάρο στο μπαλκόνι…
Το να έχεις «κόψει» επαφή με τον κόσμο, ή το να λαμβάνεις πληροφόρηση και ερεθίσματα μόνο από τον κύκλο σου και τους χώρους που συνήθως ζεις, είναι λογικό.
Δεν σου διασφαλίζει όμως αντικειμενική γνώση και πληροφόρηση.
Και στις περιπτώσεις που η αναφορά γίνεται σε "απλούς" πολίτες, μπορεί να δείξεις υπομονή και κατανόηση για την άγνοια ή την παραπληροφόρησή τους.
Όταν όμως μιλάνε πολιτικά πρόσωπα, "εντεταλμένα" να διαχειρίζονται τις τύχες των πολιτών, τότε οι απαιτήσεις ανεβαίνουν κατακόρυφα.
Κάθε λάθος μετράει πολλαπλάσια, κάθε κουβέντα έχει ειδικό βάρος, κάθε εκφρασμένη άποψη πρέπει να βασίζεται νομοτελειακά στην βιωμένη πραγματικότητα.
Του κόσμου όμως και όχι την προσωπική.
Και να εκφράζεται με σύνεση και συστολή.
Ιδιαίτερα δε, όταν η πρόσβαση στην πληροφορία και η δυνατότητα άμεσης κριτικής είναι ταχύτατες πια, και τυχόν "αστοχίες υλικού" (για να το πω κομψά), δεν περνούν απαρατήρητες.
Άλλωστε, υπάρχουν πολυπληθή επιτελεία συμβούλων που πληρώνονται ακριβώς γι' αυτό, για να "καλύψουν" το κενό ενός πολιτικού προσώπου, με την τρέχουσα πραγματικότητα σε διάφορα θέματα. Να προστατεύουν δηλαδή από γκάφες και επικοινωνιακά επιζήμιες κινήσεις.
Ας πάρει λοιπόν κάποιος σύμβουλος την Κα Κουντουρά (αλλά και αρκετούς άλλους καρεκλοκένταυρους - ναι, μην ενοχλεί η λέξη, τέτοιοι αποδείχτηκαν αρκετοί) να την πάει σε καμία λαϊκή αγορά όταν τελειώνει και μαζεύουν τους πάγκους.
Σε κανέναν συνοικιακό φούρνο
Σε κάποιο χασάπικο
Σε κάδους έξω από σουπερμάρκετ
Ας μιλήσει ιγκόγνιτο με κανένα υπάλληλο αλυσίδων καφέ
Με κανένα παιδί από τα ντελίβερι
Με καμία πωλήτρια ή πωλητή "αλυσίδων" καταστημάτων
Με κάποιους εργαζομένους έστω, του τομέα που το υπουργείο "της" επιβλέπει, συντονίζει και διαχειρίζεται. Τι έχουν να πουν από το «χαράκωμα»;
Ας ρωτήσει ίσως, γιατί οι ξενοδόχοι των οποίων "προΐσταται" δεν δίνουν λύση στην στέγαση των αναπληρωτών καθηγητών στα νησιά.
Ας ρωτήσει και σε κανένα νηπιαγωγείο ή σε δημόσιο σχολείο, τι μαθαίνουν δάσκαλοι και νηπιαγωγοί για τις συνθήκες διαβίωσης μαθητών και γονέων.
Ας κάνει μια επιτόπια έρευνα μικρού πεδίου σε άτομα που περιμένουν την σειρά τους σε ΟΑΕΔ.
Προτείνονται περιοχές όπως Νίκαια, Κορυδαλλός, Περιστέρι, Αιγάλεω, Πέραμα, Δραπετσώνα, Καμίνια, Κυψέλη, Νέα Ιωνία, Παγκράτι, Βύρωνας, Ταύρος, Αγία Βαρβάρα...
... κάπου τέλος πάντων που δεν στρίβουν εύκολα τα υπουργικά αυτοκίνητα και το life style Εγώ τους
Επειδή, πέρα από το (σιχαμένο) επικοινωνιακό παιχνίδι και τις τεχνικές προπαγάνδας (που ατσούμπαλα χρησιμοποιεί ΟΛΟΚΛΗΡΟ το πολιτικό φάσμα κάθε πολιτικής και "κριτικής" τοποθέτησης), υπάρχει ΜΙΑ «ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ» πραγματικότητα που τσακίζει ζωές, ψυχές, άτομα, κοινωνικές ομάδες, το μέλλον των παιδιών μας, ισοπεδώνει το δικαίωμα στο όνειρο (Ας μην μιλήσουμε καλύτερα για την «ελπίδα» και που πήγε…).
Μια βιωμένη πραγματικότητα λοιπόν, που την ζούνε χιλιάδες άνθρωποι. Σήμερα. Τώρα. Και δεν τους ρωτάει κανείς, δεν τους ακούει κανείς. Πως περνάνε, πως επιβιώνουν, τι σκέφτονται, πως αντέχουν…
Γιατί, ναι μεν στα νοσοκομεία και στα χειρουργεία η "αποστείρωση" είναι μια επιθυμητή κατάσταση που διασφαλίζει την "επιτυχή ανάνηψη", στην πολιτική ζωή όμως, είναι ακριβώς το αντίθετο.
Και είναι πολλοί πολίτες πια που αισθάνονται ως ασθενείς σε χειρουργικό τραπέζι, να σκάνε οβίδες δίπλα και πάνω τους στο πεδίο μάχης και χωρίς στάλα αναισθητικό. Και το δικό τους, προσωπικό απόθεμα σε βαμβάκι και γάζες, σώθηκε εδώ και καιρό.
Για να υποστούν μια «αναγκαία» και διαρκή εγχείρηση που άλλοι αποφάσισαν.
Και αισθάνονται να συμμετέχουν σε ανθρωποθυσία.
Στην δικιά τους
Και καρφάκι δεν καίγεται στο «ιατρικό team»
Να τον ξεπετάξουν αυτόν σαν παραγγελία φασόν και να αναλάβουν άλλον «ασθενή»
… και στον πόνο τους επάνω, ακούνε και τους γιατρούς να τραγουδάνε Καρβέλα...
Φάλτσα...
Ας ψηφιστεί τουλάχιστον ο νόμος για την ευθανασία...
- Όχι! Μεταφορά. Από τον λογαριασμό μισθοδοσίας μου
- Να σας ενημερώσω πως, για κάθε κίνηση πλέον, υπάρχει μια χρέωση ΕΝΟΣ ευρώ. Ανά κίνηση...
- Δηλαδή, σε πέντε δόσεις θα πληρώσω γαμισιάτικο καπέλο πέντε ευρώ; Και άλλα πέντε η σύζυγος για το ίδιο σπίτι; Σύνολο δέκα ευρώ; Γιατί; Αφού η μισθοδοσία μας μπαίνει σε λογαριασμούς της ΔΙΚΙΑΣ ΣΑΣ τράπεζας!! Μεταφορά ποσού θα κάνετε!
- Ξέρετε, μας ήρθε εγκύκλιος από τα κεντρικά. Από αυτόν τον μήνα έτσι χρεώνονται οι κινήσεις...
- Αν τα πληρώσω μετρητά;;;
- Εχμ... Τότε η χρέωση θα είναι ΕΝΑΜΙΣΥ ευρώ ανά κίνηση...
- Στην εγκύκλιο το λέει κι αυτό;
- Μάλιστα...
- Δηλαδή με μετρητά, η επιβάρυνση θα είναι δεκαπέντε ευρώ επιπλέον; Πενήντα τα εκατό υψηλότερη;
-Μάλιστα…
- Επειδή εσύ δεν φταις σε κάτι, αν σου πω να τους πεις να πάνε να γαμηθούνε να ασπρίσουνε και αυτοί και οι πολιτικοί τους προϊστάμενοι, μάλλον δεν θα μπορέσεις να το κάνεις ε;;;
- ... (Συγκαταβατικό χαμόγελο ντροπής και κούνημα κεφαλιού...)
- Κάνε τα μεταφορά ρε φίλε και να τα φάνε κόλλυβα...
Έλα, πες μου κάτι για την "συνειδητοποίηση του κόσμου", πες μου κάτι για την "ώριμη πολιτική σκέψη του λαού", πες μου για "τις συνθήκες που οξύνουν την αντίληψη και τα κοινωνικά αντανακλαστικά".
Δώσε μου παραδείγματα για το βαθύτερο νόημα της έννοιας "γίνομαι Μηδενιστής" και τι σημαίνει "εξτρεμιστικές πολιτικές λογικές" και γιατί δεν είναι μαζικά αποδεκτές.
Εξήγησέ μου το "πολιτικό μάρκετινγκ" και την "τοποθέτηση πολιτικού προϊόντος".
Ακόμη και με ψυχολογικούς όρους.
Θα σε ακούσω.
Μετά, πες μου και για Θερμοπύλες, την αντίσταση των Μηλίων, την Λέλα Καραγιάννη, τον Σάντα και τον Γλέζο, το μπλόκο της Κοκκινιάς, το Δίστομο, τα Δεκεμβριανά.
Τον Καζαντζάκη, τον Λουντέμη, τον Αναγνωστάκη, τον Μίσσιο.
Τον Μάη του 68, τον Σαρτρ, τον Μποντριγιάρ, τον Ελλυλ.
Μετά, θα λαϊκίσω αισχρά και θα σου πω για την ατάκα του κυρ Μιχάλη του ξενοδόχου:
"Δεν φτάνει που πεινάμε, γκαβλώνουμε κιόλας!..."
Θα χαζογελάσεις και θα στρίψουμε τσιγάρο.
Θα θυμηθούμε και κάτι βιβλία περιορισμένης έκδοσης, από κάτι άγνωστους, που αποχώρησαν νωρίς.
Έπειτα, θα πάρουμε δυο μπύρες ρεφενέ από το περίπτερο, θα πάμε στην έκθεση βιβλίου, θα κοιτάμε τι δεν μπορούμε να αγοράσουμε και δεν θα μιλάμε καθόλου...
Το να είσαι προνοητικός σου γλυτώνει χρόνο, νεύρα, βενζίνες να τρέχεις πανικόβλητος πάνω κάτω την τελευταία στιγμή, φαιά ουσία, τονώνει την ματαιοδοξία σου πως είσαι τάχα μου καταφερτζής, ελαχιστοποιεί το ξοδευμένο σου χρήμα για τα ποτά που θα θέλεις να πιείς για να ηρεμήσεις μετά, ενώ ταυτόχρονα διαφυλάττεις την ψυχική και σωματική υγεία σου (στομαχικά άλγη, άσχημος ύπνος, άγχος, κρίσεις πανικού, καταθλιπτικές τάσεις κ.ά.)
Το να είσαι προνοητικός μπορεί και να σημαίνει, να κατεβαίνεις ας πούμε Αύγουστο στην Αθήνα για γραφειοκρατικές εκκρεμότητες με το δημόσιο.
Επιλέγεις με προσοχή τις συνθήκες που θα δώσεις την μάχη σου.
Φροντίζεις να επιλέξεις μέρα με λίγη από καύσωνα.
Ποτέ όμως Παρασκευή! ΠΟΤΕ!
Εξυπακούεται πως έχεις διπλοτριπλοτσεκάρει τα δικαιολογητικά που πρέπει να έχεις μαζί σου. Τα έχεις μάλιστα και σε τρία αντίτυπα.
Τώρα, με βάση την εμπειρία σου και το ένστικτό σου, δεν θα ήταν άσκοπο να έχεις πάρει μαζί σου και μερικά επιπλέον δικαιολογητικά: αντίγραφο φορολογικής δήλωσης, φωτοτυπίες ταυτότητας, εκκαθαριστικό εφορίας, τα ΑΜΚΑ όλης της οικογένειας τρεις γενιές πίσω, απόδειξη πληρωμής τελών κυκλοφορίας, μια πρόσφατη βεβαίωση αποδοχών, πιστοποιητικό οικογενειακής κατάστασης, απολυτήριο στρατού, την κάρτα συνδρομής του γυμναστηρίου, τοπογραφικό διάγραμμα του σπιτιού σου, το απόκομμα από την συναυλία της Μποφίλιου που βρήκες στον δρόμο, το μενού από το ουζερί του Γιάννη στο Λουτράκι, τέσσερεις πένες hard και δύο medium, ένα σφουγγαράκι Scotch Brite (το μπλε που δεν χαράζει), ανταλλακτικές τηλεκάρτες, ότι νομίζεις πως ίσως χρειαστεί δηλαδή. Μην το παρακάνεις όμως. Δεν πας κάμπινγκ.
Πας λοιπόν στο γραφείο που θέλεις να κάνεις την δουλειά σου.
Δεν πας όμως πρωί πρωί, γιατί είναι στρατηγικά έξυπνη τακτική να αφήσεις τον άτυχο υπάλληλο που δεν έχει πάρει άδεια, να έχει πιεί τον καφέ του πριν τον συναντήσεις
Ανεβαίνεις από τις σκάλες -για να ιδρώσεις λίγο περισσότερο- και πας να μπεις στην ουρά
Ας γίνει χάλια η μπλούζα και ας τρέχουν τα νερά στο μέτωπο, στον λαιμό, στην μύτη.
(Σημείωση: Δεν φοράς πουκάμισο. Ποτέ. Μπλουζάκια μόνο. Μονόχρωμα. Χωρίς στάμπες. Όχι μαύρα χρώματα. Αύγουστος είναι, προνοητικός είσαι, όχι αυτοκτονικός. Ούτε τίποτα έντονα ηλεκτρίκ χρώματα τύπου παραλίας. Δεν θέλεις με τίποτα να θυμίζεις την παραλία σε υπάλληλο που δουλεύει μέσα στον Αύγουστο. Είσαι και φρεσκοξυρισμένος. Και μπανιαρισμένος. Με καθαρό εσώρουχο. Δεν ξέρεις πια τι ζητάνε στις δημόσιες υπηρεσίες. Είπαμε: Προνοείς! )
Θα βοηθούσε βέβαια να έχεις ήδη προνοήσει και μερικά χρόνια πριν, ώστε να έχεις αποκτήσει και κάποιο ψιλογυμνασμένο στυλ που αναδεικνύεται με βρεγμένα μπλουζάκια και ιδρώτες.
(Όχι σαν τον φίλο μου τον Παναγιώτη, που κατέχει μεν Σοφοκλή, Ευριπίδη, Αισχύλο, Χάκκα, Σέξπηρ και Ντεριντά, αλλά κάθε φορά που πάει να συνδιαλλαγεί με το δημόσιο, αυτοσαμποτάρεται ντυμένος σαν κοράκι, με τα σφιγμένα χείλη, το βλέμμα στο πάτωμα, τον πανικό στο μάτι και τον Χάϊντεγκερ στα χέρια. Δεν γίνεται δουλειά έτσι. Του τα λέω, δεν με ακούει… )
Μπαίνεις λοιπόν μέσα με ένα χαμόγελο (αληθινό) και καλημερίζεις εγκαρδίως.
Ήδη φίλε έχεις κερδίσει πόντους. Να το θυμάσαι αυτό.
Το να χαμογελάς και να κοιτάς στα μάτια υπαλλήλους που πρόκειται να σε εξυπηρετήσουν, αφενός τους τονώνει ψυχικά, αφετέρου εσένα σου δίνει πόντους. (Μην στραβωμουτσουνιάζεις ξέρω τι σου λέω. Θα μου επιτρέψεις να είμαι και σχετικά βέβαιος για αυτό, λόγω δεκαετούς παρόμοιας προϋπηρεσίας)
Αν μάλιστα σου προσφέρουν και χαρτομάντηλο για τους ιδρώτες σου ή σου υποδείξουν που είναι ο ψύκτης για να πιείς λίγο νερό, έχεις την αίσια έκβαση στο τσεπάκι σου.
-«Ξέρετε, το χαρτί που θέλετε, θέλει μια εβδομάδα περίπου για να ετοιμαστεί, αλλά μιας και δεν έχουμε δουλειά, καθίστε λίγο να δροσιστείτε και θα σας το φτιάξω σήμερα. Να μην ταλαιπωριόσαστε ξανά με τέτοια ζέστη!...»
Δεν ξεχνάς να χαμογελάς ζεστά και ανθρώπινα, όχι σαν λεμούριος με εγκεφαλικό.
(Τ΄ακούς εσύ; Τ΄ακούω να λες…)
Φεύγοντας, αγοράζεις και ένα κρύο νερό από το κυλικείο και το αφήνεις στο γραφείο σαν ευχαριστήριο δώρο, χαμογελώντας και χωρίς να πεις τίποτα.
Έχεις προνοήσει για την τυχόν επόμενη φορά.
Έτσι, παίρνεις αυθημερόν τα τέσσερα από τα πέντε χαρτιά που χρειάζεσαι, αντί να περιμένεις μια βδομάδα και βάλε.
Εντάξει, το πέμπτο χαρτί θα είναι έτοιμο σε δέκα μέρες, αλλά δεν μπορείς να μην είσαι ευχαριστημένος με επιτυχία τέσσερα στα πέντε.