Της Λίλα Μήτσουρα
Υπήρχε κάποτε, στην Αθήνα, στο Καλαμάκι ένα λούνα παρκ, το RODEO,έτσι το έλεγαν, δίπλα στη θάλασσα, γεμάτο παιχνίδια. Μέσα σε όλα αυτά τα παιχνιδομηχανήματα, υπήρχε και ο λαβύρινθος με τους καθρέπτες. Είχατε μπει ποτέ? Ένας λαβύρινθος αποτελούμενος από δωμάτια με τρεις καθρέπτες το καθένα και μία έξοδο. Τουλάχιστον έτσι το θυμάμαι. Μπαίνοντας μέσα προσπαθούσες να βρεις την έξοδο, αλλά έσπαγες τα μούτρα σου, στους καθρέπτες. Σντουπ! μία, έπεφτες πάνω στα μούτρα σου, σντουπ! δύο έπεφτες πάνω στα μούτρα σου, σντουπ! τρεις πάνω σου πάλι.
ΕΕΕΕ την τέταρτη, αν δεν ξαναέπεφτες επάνω σου, μπορεί να έβρισκες την έξοδο.
Λοιπόν, σε αυτόν τον ψυχοφθόρο λαβύρινθο, δεν μπήκα ποτέ! Απαπα! ήμουν βέβαιη, ότι δεν θα βρω ποτέ την έξοδο. Καθόμουν λοιπόν από έξω και γελούσα με τους άλλους. Αυτό ήταν πράγματι διασκεδαστικό. Όταν, δε, έσπαγαν το μέτωπο τους, τι να σου πω? δεν κρατιόμουν από τα γέλια. Κάποιες φορές, έμπαινε ο καλός κύριος που διαχειριζόταν το παιχνίδι, και τους οδηγούσε στην έξοδο.
Θα μου πεις τώρα, γιατί όλη αυτή η αναδρομή στο παρελθόν. Παλιμπαιδίζω? Όχι βέβαια, αν και αναπολώ συχνά εκείνες τις ξέγνοιαστες στιγμές, που κρατούσαμε τις κοιλιές μας από τα γέλια, ευτυχισμένα παιδιά. Ας είναι, αυτά πέρασαν και παιδί δεν θα ξαναγίνω, αλλά θα ξαναέρθουν όμορφες στιγμές, είμαι σίγουρη. Το θυμήθηκα, που λες, γιατί έχω την αίσθηση ότι κάποιος με έβαλε σε αυτόν το λαβύρινθο με το ζόρι.
Και κάθεται απ' έξω και γελάει με τα χάλια μου. Ανάθεμα! τον σιχαίνομαι τον λαβύρινθο!
ΕΕΕΕ την τέταρτη, αν δεν ξαναέπεφτες επάνω σου, μπορεί να έβρισκες την έξοδο.
Λοιπόν, σε αυτόν τον ψυχοφθόρο λαβύρινθο, δεν μπήκα ποτέ! Απαπα! ήμουν βέβαιη, ότι δεν θα βρω ποτέ την έξοδο. Καθόμουν λοιπόν από έξω και γελούσα με τους άλλους. Αυτό ήταν πράγματι διασκεδαστικό. Όταν, δε, έσπαγαν το μέτωπο τους, τι να σου πω? δεν κρατιόμουν από τα γέλια. Κάποιες φορές, έμπαινε ο καλός κύριος που διαχειριζόταν το παιχνίδι, και τους οδηγούσε στην έξοδο.
Θα μου πεις τώρα, γιατί όλη αυτή η αναδρομή στο παρελθόν. Παλιμπαιδίζω? Όχι βέβαια, αν και αναπολώ συχνά εκείνες τις ξέγνοιαστες στιγμές, που κρατούσαμε τις κοιλιές μας από τα γέλια, ευτυχισμένα παιδιά. Ας είναι, αυτά πέρασαν και παιδί δεν θα ξαναγίνω, αλλά θα ξαναέρθουν όμορφες στιγμές, είμαι σίγουρη. Το θυμήθηκα, που λες, γιατί έχω την αίσθηση ότι κάποιος με έβαλε σε αυτόν το λαβύρινθο με το ζόρι.
Και κάθεται απ' έξω και γελάει με τα χάλια μου. Ανάθεμα! τον σιχαίνομαι τον λαβύρινθο!
Και εκεί που βρίσκω την έξοδο στο ένα δωματιάκι, στο άλλο σπάω τα μούτρα μου. Στην αρχή γελούσα, αλλά τώρα φίλε μου, μου κόπηκε το γέλιο μαχαίρι. Πέφτω πάνω στο εγώ μου. Εγώ εδώ, εγώ πίσω, εγώ στο πλάι. Αυτοί οι καθρέπτες με εμποδίζουν να δω τι κάνουν οι άλλοι. Βγήκαν άραγε? Μήπως αν τους κοιτούσα λίγο, έβρισκα και εγώ μία άκρη?
Απαπα! εδώ εγώ έχω χάσει τα αυγά και τα πασχάλια μου, (αλήθεια τι είναι τα πασχάλια?) τους άλλους θα κοιτώ? Και έχει μαζευτεί και κόσμος έξω και γελάει με τα χάλια μου! ΕΕΕΕΕ! αυτό δεν το αντέχω! Έχω τον καημό μου και να 'χω και τους άλλους να με δείχνουν και να γελάνε. Και μου το λέγε η συχωρεμένη η μανούλα μου, όλα εδώ πληρώνονται. Γαμώτο! ήρθε η ώρα να πληρώσω.
Τι να φταίει που βγήκαν ξινά τα γέλια μου? Να περάσω καλά ήθελα, Πόσο κακό μπορεί να είναι αυτό? Με αποσυντονίζουν και οι απ' έξω. "Κοίτα τον μαλάκα! "Ο μαλάκας είμαι εγώ.
Απαπα! εδώ εγώ έχω χάσει τα αυγά και τα πασχάλια μου, (αλήθεια τι είναι τα πασχάλια?) τους άλλους θα κοιτώ? Και έχει μαζευτεί και κόσμος έξω και γελάει με τα χάλια μου! ΕΕΕΕΕ! αυτό δεν το αντέχω! Έχω τον καημό μου και να 'χω και τους άλλους να με δείχνουν και να γελάνε. Και μου το λέγε η συχωρεμένη η μανούλα μου, όλα εδώ πληρώνονται. Γαμώτο! ήρθε η ώρα να πληρώσω.
Τι να φταίει που βγήκαν ξινά τα γέλια μου? Να περάσω καλά ήθελα, Πόσο κακό μπορεί να είναι αυτό? Με αποσυντονίζουν και οι απ' έξω. "Κοίτα τον μαλάκα! "Ο μαλάκας είμαι εγώ.
Μήπως αν κοιτούσα λίγο και τους άλλους έβρισκα την έξοδο? Μήπως να έμπαινε ο κυριούλης να με βγάλει? Εγώ να βγω θέλω. Πρέπει να σταματήσω να κοιτώ τι λένε οι άλλοι για μένα. Να ασχοληθώ με το χάλι μου και να μη κάνω την άνετη, και καλά δεν με πειράζει, τα καταφέρνω και μόνη μου. Άλλωστε, εδώ μέσα δεν είμαι μόνη μου, είναι πολλοί σαν και μένα. Αν δεν έβλεπα μόνο τα μούτρα μου.
Και όσο σκέφτομαι, ότι πλήρωσα για να μπω εδώ μέσα, τόσο με πιάνουν τα μπουρίνια μου. Και όσο θυμώνω τόσο χάνω την έξοδο. Άσε που ξεφεύγει και η ματιά μου και κοιτάει τους απέξω που γελάνε με μένα.
"Κοίτα τον μαλάκα! "λένε και χαχανίζουν! Ο μαλάκας είμαι εγώ!
Και όσο σκέφτομαι, ότι πλήρωσα για να μπω εδώ μέσα, τόσο με πιάνουν τα μπουρίνια μου. Και όσο θυμώνω τόσο χάνω την έξοδο. Άσε που ξεφεύγει και η ματιά μου και κοιτάει τους απέξω που γελάνε με μένα.
"Κοίτα τον μαλάκα! "λένε και χαχανίζουν! Ο μαλάκας είμαι εγώ!
