Αφαντες

Eλλάδα

Δεν πέρασε πολύς καιρός από τις θριαμβολογίες της κυβέρνησης με αφορμή την αναπροσαρμογή των συντάξεων για το 2026 και το κλίμα ευφορίας που καλλιεργούσε πριν τρεις βδομάδες για την αναπροσαρμογή του κατώτατου μισθού. 

Μόλις σε λίγους μήνες αποδείχθηκε πόσο άνθρακας ήταν ο θησαυρός, καθώς σύμφωνα με την ΕΛΣΤΑΤ ο επίσημος πληθωρισμός σε ετήσια βάση εκτοξεύτηκε στο 3,9% τον Μάρτη. 

Αφαντη λοιπόν η περιβόητη αύξηση του 2,4% στις συντάξεις του Γενάρη, πόσο μάλλον για όσους συνταξιούχους είχαν τη λεγόμενη «προσωπική διαφορά» και πήραν «αύξηση» μόλις 1,2%. 

Αυτό σημαίνει νέα βουτιά στην αγοραστική δύναμη 2,5 εκατομμυρίων συνταξιούχων. 

Αντίστοιχη είναι η θέση των μισθωτών ιδιωτικού και δημόσιου τομέα. 

Η αναπροσαρμογή του κατώτατου μισθού από 1η Απρίλη κατά 4,55%, ή κατά 40 ευρώ μεικτά, εξανεμίζεται πριν φτάσει στην τσέπη. 

Και ενώ μισθοί και συντάξεις χάνουν κάθε μήνα την αγοραστική τους αξία, το πρωτογενές πλεόνασμα του κρατικού προϋπολογισμού έφτασε τα 4,39 δισ. ευρώ μόνο για το α' τρίμηνο του έτους! 

Οσα ψέματα κι αν επιστρατεύσει η κυβέρνηση, δεν πείθει κανέναν. 

Η πραγματικότητα βοά. 

Για τους εργαζόμενους, τους συνταξιούχους, τη νεολαία, που υποφέρουν, το μόνο που μπορεί να δώσει διέξοδο είναι ο δικός τους οργανωμένος αγώνας. 

Ενάντια στα κελεύσματα που εντείνονται για «κοινωνική - εργασιακή ειρήνη» και «τα κεφάλια μέσα», στο όνομα του «εθνικού συμφέροντος», όσο μεγαλώνει η εμπλοκή της χώρας στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο.

Πηγή: rizospastis

---

Η Σφήκα: Επιλογές

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Φράντζα

Ελλάδα

Το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ δείχνει με στοιχεία και ντοκουμέντα πώς λειτουργεί το αστικό «επιτελικό κράτος». 

Μαθαίνουμε επίσης ότι σε αυτό το σάπιο κράτος το ρουσφέτι, που συντηρεί την εκλογική πελατεία και τη χειραγώγηση, λέγεται «πολιτική διαμεσολάβηση». 

Σύμφωνα με τον υπουργό Υγείας, «η έννοια της πολιτικής διαμεσολάβησης είναι σύμφυτη της δημοκρατίας. Η πολιτική διαμεσολάβηση ούτε αντιδημοκρατική είναι, ούτε ανήθικη». 

Πόσο μοιάζουν όλα αυτά με το περίφημο ψήφισμα του Ευρωκοινοβουλίου, που έλεγε: «Η ικανότητα των λόμπι να επηρεάζουν τη λήψη αποφάσεων στο κοινοβούλιο αποτελεί ζωτικό στοιχείο της ευρωπαϊκής δημοκρατίας». 

Το κράτος τους κάνει «πολιτικές διαμεσολαβήσεις» κλέβοντας χρήματα των αγροτών για να στήσει τους ΟΠΕΚΕΠΕδες. 

Κάνει διαμεσολαβήσεις με τα λεφτά των εργαζομένων για να στήνει σεμινάρια η ηγεσία της ΓΣΕΕ και να κονομάνε οι εκατομμυριούχοι εργατοπατέρες. 

Κάνει «πολιτικές διαμεσολαβήσεις» σε επιχειρηματίες και εξαϋλώνονται οι εργάτριες στη «Βιολάντα». Η αποτελεσματικότητα των ...διαμεσολαβήσεων είναι εντυπωσιακή. 

Σαν αυτό που έλεγε η Αραμπατζή στον πρόεδρο του ΟΠΕΚΕΠΕ: «Οι πολιτικοί γι' αυτό είμαστε... Εσείς υλοποιείτε και εμείς πρέπει να πούμε το αφήγημα (...) Πριν αρχίσει η πληρωμή... Θέλω το αρχείο των Σερρών (...) θέλω όνομα, τηλέφωνο και έκταση». 

Το ρουσφέτι και τα σκάνδαλα είναι «φράντζα» της λειτουργίας της καπιταλιστικής αγοράς και του πολιτικού συστήματος. 

Γι' αυτό επαναλαμβάνονται με όλες τις κυβερνήσεις και σε όλες τις χώρες, με τον λαό να τρίβει τα μάτια του με τη βρωμιά που ξεβράζει ο υπόνομος της αστικής εξουσίας.

Πηγή: rizospastis

---

Η Σφήκα: Επιλογές

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Που το πάνε;

Γράφει ο ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΚΛΑΔΙΤΗΣ

Έχει περάσει ένας μήνας από τότε που βρέθηκε το πρώτο κρούσμα του αφθώδους πυρετού στη Λέσβο, όμως, λες και δεν πέρασε μια μέρα. Δεν πέρασε μια μέρα για το κράτος. Λες και δεν πέρασε ούτε μια μέρα για τα μέτρα που θα έπρεπε να πάρει για την αντιμετώπιση της αρρώστιας, για τη βοήθεια προς τους κτηνοτρόφους, για τη στήριξη της κτηνοτροφίας του νησιού μας.

Γιατί, για τους βιοπαλαιστές κτηνοτρόφους, λες και πέρασε ένας αιώνας. Το πρόβλημα έχει γιγαντωθεί και, αν την πρώτη μέρα ήταν επαπειλούμενος κίνδυνος, σήμερα είναι καταστροφή που ήδη έχει επέλθει.

Το γάλα, το υπ’ αριθμ. ένα διατροφικό προϊόν, η πιο πολύτιμη τροφή για μικρούς και μεγάλους, αυτό που γίνεται γιαούρτι, τυρί και τόσα άλλα, σήμερα, για το κράτος, είναι… ρύπος. Είναι ρύπος που οι κτηνοτρόφοι θα πρέπει, με «ατομική τους ευθύνη», να βρουν πού θα το θάψουν. Να το θάψουν «ασφαλώς», για να μη μολύνει τον τόπο!

Τα κοπάδια τους, δε, η πηγή αυτού του πλούτου, χαρακτηρίζονται «δυνητικοί φορείς και μέσο εξάπλωσης του ιού» και σφάζονται και θάβονται. Τα σφάζουν είτε είναι άρρωστα είτε όχι. Τα σφάζουν γιατί «μπορεί» να είναι άρρωστα ή να αρρωστήσουν. Για εμβολιασμούς, βέβαια, ούτε να το συζητάς. Δεν αφήνουν οι μεγάλοι…

Και το κράτος; Αυτή η πολυπλόκαμη και εκατοντακέφαλη Λερναία Ύδρα, με τα λογής-λογής ονόματα — Πολιτεία, Κυβέρνηση, Υπουργεία, Γενικές Γραμματείες, Περιφέρειες, Τοπικές Διοικήσεις, Οργανισμοί, Υπηρεσίες και ό,τι άλλο — τι κάνει; Βάζει αυτά ακριβώς τα κεφάλια να παίζουν τον παπά για το ποιος έχει την ευθύνη να βάλει πλάτη, να βοηθήσει, να δώσει λύσεις.

Όμως στο χωριό μου λένε πως «τη στραβιά… οι τρίχες τη μποδίζουνε». Και αυτό το κράτος, που άλλες φορές — βρείτε ποιες… — δρα με αστραπιαία ταχύτητα, εδώ και έναν μήνα βρίσκεται στο ΘΑ, ψάχνει να δει πώς θα ενεργήσει και καταδικάζει ένα ολόκληρο νησί σε βέβαιο θάνατο.

(Παρένθεση: Αυτό το ανεκδιήγητο «φρούτο» που βάλαν για υφυπουργό αγροτικής «υπανάπτυξης» είπε πως δεν επιτρέπεται να πωληθούν - μεταφερθούν τα παλαιάς ωρίμανσης γαλακτοκομικά προϊόντα γιατί, λέει, «δεν τηρούνται μέτρα βιοασφάλειας», λες και τα μέτρα θα βρεθούν, θα εφαρμοστούν και θα τηρηθούν από μόνα τους. Λες και αυτή η «επιτροπή προάσπισης των συμφερόντων του κεφαλαίου» που λέγεται κράτος δεν παίζει κανέναν ρόλο… Κλείνει η παρένθεση και συνεχίζω.)

Όμως, αν πραγματικά θέλουν να δώσουν λύση, εγώ τους την έχω έτοιμη. Να κάνουν ό,τι έκανε και η Κύπρος, που είχε το ίδιο πρόβλημα. Αλλά εδώ μπαίνει ένα τεράστιο ερωτηματικό. ΘΕΛΟΥΝ; Ή μήπως αυτό που θέλουν είναι να ξεμπερδεύουν με την κτηνοτροφία; Μήπως αυτό που θέλουν είναι εκεί που βόσκουν — ή μήπως έβοσκαν… — κατσικοπρόβατα και γελάδια να «βόσκουν» πάνελ φωτοβολταϊκών και να γυρνάνε οι μύλοι των ανεμογεννητριών; Μήπως, τελικά, τα συμφέροντα του όποιου Ρόκα, Μυτιληναίου, Περιστέρη και «λοιπών δημοκρατικών δυνάμεων» είναι πιο ισχυρά απ’ αυτά των κτηνοτρόφων και τυροκόμων της Λέσβου και των όπου γης καταναλωτών;

Μια συμβουλή: Να φοβούνται την οργή των υπομονετικών ανθρώπων. Αν, τελικά, το μόνο που θα μείνει σ’ αυτούς τους ανθρώπους είναι οι αλυσίδες τους — δάνεια τραπεζών, χρέη σε προμηθευτές ζωοτροφών, στάβλοι ερημωμένοι και θύμησες πώς ήταν και πώς έγιναν και ποιοι φταίνε γι’ αυτό —, τότε…

Πηγή: stonisi

---

Η Σφήκα: Επιλογές

---

Διαβάστε Περισσότερα »

«Εσείς είστε ο λαός που έχει τη δύναμη» Τσάρλι Τσάπλιν

Κόσμος

«Εσείς είστε ο λαός που έχει τη δύναμη»

«Η γη είναι πλούσια και μπορεί να θρέψει όλο τον κόσμο.
Η ζωή μπορεί να είναι ελεύθερη και ωραία αλλά χάσαμε το δρόμο...
Αυτή τη στιγμή, η φωνή μου φτάνει στ' αυτιά εκατομμυρίων ανθρώπων, απελπισμένων γυναικών, παιδιών , που είναι θύματα ενός συστήματος
το οποίο ξέρει μόνο να βασανίζει και να φυλακίζει αθώους.
Σ' αυτούς που μ' ακούνε λέω: Μην απελπίζεστε...
Η δύναμη που αφαίρεσαν από το λαό θα ξαναγυρίσει στο λαό...
Σ' εσάς.
Εσείς είστε ο λαός που έχει τη δύναμη να εφεύρει μηχανές,
να εφεύρει την ευτυχία.
Εσείς έχετε τη δύναμη να εμπνεύσετε μια όμορφη κι ελεύθερη ζωή,
ώστε να είναι μια υπέροχη περιπέτεια.
Στο όνομα της δημοκρατίας ας χρησιμοποιήσουμε αυτή τη δύναμη
για να ενωθούμε.
Να αγωνιστούμε για έναν καινούργιο κόσμο, όπου θα έχει δουλειά για όλους, ένα μέλλον για τους νέους, ασφάλεια για τους ηλικιωμένους...».

Απόσπασμα από την ταινία «Ο μεγάλος Δικτάτωρ». 

Ο Τσαρλς Σπένσερ «Τσάρλι» Τσάπλιν (Charles Spencer «Charlie» Chaplin) γεννήθηκε στις 16 Απριλίου 1889 στο Λονδίνο από γονείς θεατρίνους. Τα παιδικά του χρόνια κάθε άλλο παρά γελαστά κι ευτυχισμένα ήταν. Μετά τον πρώιμο χωρισμό των γονιών του πέρασε τη νηπιακή ηλικία του ανάμεσα σε μπουλούκια θεατρίνων, συνοδεύοντας τη μητέρα του στις περιοδείες της ανά την αγγλική επικράτεια. Όταν, όμως, βρέθηκε ορφανός από πατέρα και με μητέρα άνεργη, η ζωή του μικρού Τσάρλι άρχισε να μοιάζει ολοένα και περισσότερο βγαλμένη από τις σελίδες του Ντίκενς. Για να κερδίσει το μεροκάματο της οικογένειας αυτοσχεδιάζει μικρά χορευτικά στους δρόμους του κακόφημου Λονδίνου και μαζεύει τις πενταροδεκάρες των περαστικών.

Οι παλιές γνωριμίες των γονιών του τον βοήθησαν ωστόσο να βρει μία κανονική δουλειά στον παιδικό χορευτικό θίασο των «Eight Lancashire Lads». Σε ηλικία οκτώ ετών ήταν ήδη επαγγελματίας ηθοποιός, που ερμήνευε παιδικούς ρόλους σε παραστάσεις στο Λονδίνο και στα 17 του έγινε μέλος του επιτυχημένου τότε θιάσου του Φρεντ Κάρνο, με τον οποίον έκανε δύο περιοδείες στην Αμερική.

Φθάνοντας στο Λος Άντζελες, τον Δεκέμβριο του 1913, ήταν ήδη αποφασισμένος να μη γυρίσει πίσω στην Αγγλία. Η πρώτη ταινία του «Making a living» (1914) δεν ενθουσίασε τους παραγωγούς του εκκολαπτόμενου τότε Χόλιγουντ, οι οποίοι όμως διέκριναν στον άγγλο κωμικό με το αστείο περπάτημα ένα ξεχωριστό ταλέντο. Ο Τσάπλιν ήθελε να κατακτήσει το καινούργιο μαζικό είδος διασκέδασης, μεταφέροντας στη μεγάλη οθόνη όλη την εμπειρία του πλανόδιου θεατρίνου.

Λίγους μήνες αργότερα και με 11 ταινίες στο ενεργητικό του νιώθει ήδη «βετεράνος» ηθοποιός, έτοιμος να πάρει ο ίδιος την κάμερα στα χέρια του. Είναι η εποχή του πειραματισμού, μέσα από τον οποίο θα γεννηθεί η τόσο οικεία και παγκοσμίως αναγνωρίσιμη εικόνα του Σαρλό: του καλοκάγαθου αλητάκου με το κοντό μαύρο μουστάκι, τα υπερμεγέθη παπούτσια, το ημίψηλο καπέλο σε μικρότερο από το κανονικό νούμερο και το μπαστούνι από μπαμπού, που προσπαθεί να επιβιώσει, διατηρώντας την αξιοπρέπειά του μέσα σ’ ένα κόσμο κοινωνικής αδικίας και ανισότητας.

Το 1921 βγαίνει στις αίθουσες το «Χαμίνι» («The Kid»), το οποίο μένει στην ιστορία ως το πρώτο αριστούργημά του. Εν τω μεταξύ, τα φτωχικά νιάτα του είναι μια μακρινή ανάμνηση. Με το νέο συμβόλαιο που υπογράφει στην εταιρεία Mutual, ο Τσάπλιν γίνεται ο πιο ακριβοπληρωμένος άνθρωπος στο Χόλιγουντ, με μισθό που δεν πέφτει κάτω από τις 10.000 δολάρια την εβδομάδα και με ένα επιπλέον μπόνους 150.000 δολαρίων. Διανύει την πιο δημιουργική περίοδο της καριέρας του, καθώς αναδεικνύεται σε ανυπέρβλητο μάστορα της παντομίμας, ικανό να οδηγεί τους θεατές του από το γέλιο στο δάκρυ με μία απλή έκφραση ή χειρονομία και με χάρη που συχνά παρομοιάζεται με εκείνη ενός χορευτή μπαλέτου.

Το 1919 ιδρύει τη United Artists μαζί με δύο ακόμη μεγάλους ηθοποιούς της εποχής του, τη Μαίρη Πίκφορντ και τον Ντάγκλας Φέρμπανκς, και συνεχίζει τις εισπρακτικές επιτυχίες του, αγνοώντας για αρκετά χρόνια τη νέα τεχνολογία του ομιλούντος κινηματογράφου, φοβούμενος ότι η ουσία της τέχνης του, η παντομίμα, θα εξαφανιζόταν ανάμεσα στους διαλόγους. Έργα του, όπως «Τα φώτα της πόλης» («City Lights»,1931) και οι «Μοντέρνοι καιροί» («Modern Times», 1936) ήταν βωβές ταινίες που γνώρισαν τεράστια επιτυχία την εποχή του ομιλούντος κινηματογράφου. Το 1940 γύρισε την πρώτη του ομιλούσα ταινία, τον «Μεγάλο Δικτάτορα» («The Great Dictator»), που ήταν μια σάτιρα του Αδόλφου Χίτλερ.

Οι θεατές όλου του κόσμου μπορεί να λάτρεψαν τον Τσάπλιν, οι επικριτές του όμως στην Αμερική δεν ήταν λίγοι. Αιτίες ήταν άλλοτε τα πολιτικά του φρονήματα (κατηγορήθηκε ως κομμουνιστής από το μακαρθικό λόμπι του Χόλιγουντ και πικραμένος αυτοεξορίστηκε στην Ελβετία το 1952) και άλλοτε η προσωπική ζωή του.Εκανε τέσσερις γάμους, εκ των οποίων οι δύο ήταν με ανήλικες νύφες: στα 28 του νυμφεύτηκε την 16χρονη ηθοποιό Μίλντρεντ Χάρις, στα 35 του την καλλονή Λολίτα Μακ Μάρεϊ (αργότερα Λίτα Γκρέι) και στα 44 τη 19χρονη ηθοποιό Πολέτ Γκοντάρ. Τέταρτη και τελευταία σύζυγός του υπήρξε η Ούνα Ο’ Νιλ, κόρη του θεατρικού συγγραφέα Ευγένιου Ο’ Νιλ. Όταν παντρεύτηκαν εκείνος ήταν 54 χρονών κι εκείνη 18. Παρά τις αντιρρήσεις του πατέρα της, ο γάμος τους διάρκεσε μέχρι τον θάνατο του Τσάπλιν και μάλιστα το ζευγάρι απέκτησε οκτώ παιδιά.

Ο Τσάπλιν δεν έλαβε ποτέ ένα κανονικό βραβείο Όσκαρ. Τιμήθηκε το 1927 από την Αμερικανική Ακαδημία Κινηματογράφου, που απονέμει τα Όσκαρ, για την «ιδιοφυή, συγγραφή, σκηνοθεσία και παραγωγή» της ταινίας «Το τσίρκο» και το 1972 για την «ανυπολόγιστη συμβολή του στην εξέλιξη του κινηματογράφου ως της μεγαλύτερης μορφής τέχνης του 20ου αιώνα». Το 1975 χρίστηκε ιππότης της Βρετανικής Αυτοκρατορίας από τη βασίλισσα Ελισάβετ κι έγινε «σερ».

Ο Τσάρλι Τσάπλιν πέθανε τα Χριστούγεννα του 1977 στο Βεβέ της Ελβετίας, σε ηλικία 88 ετών.

Πηγή: sansimera

---

Η Σφήκα: Επιλογές

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Θέμα ζωής και θανάτου...

Κυκλοθυμικός

Χτες ο κύριος Μυλωνάκης, ένας από τους συμβούλους του πρωθυπουργού, ενώ έπινε τον καφέ του στο Μέγαρο Μαξίμου παραπονέθηκε πως δεν ένιωθε καλά κι αμέσως μετά έχασε τις αισθήσεις του. Πριν προλάβει καν καλά καλά να συνέλθει κάπως από το λιποθυμικό επεισόδιο ένα ασθενοφόρο ήταν εκεί και τον πήγε αμέσως στον Ευαγγελισμό να του παρασχεθούν οι πρώτες βοήθειες και να γίνουν οι απαραίτητες εξετάσεις. Στις 9.30 είχε μπει στο νοσοκομείο και μέχρι τις 2 το μεσημέρι είχε εντοπιστεί πως είχε ανεύρυσμα στον εγκέφαλο, είχε μπει στο χειρουργείο κι είχε ολοκληρωθεί με απόλυτη επιτυχία η διαδικασία εμβολισμού του αγγείου. Η κατάστασή του συνεχίζει να είναι σοβαρή, αλλά τουλάχιστον είναι σταθερή. Η άμεση μεταφορά του στο νοσοκομείο κι οι γρήγορες διαδικασίες έπαιξαν σημαντικό ρόλο στο πώς εξελίχθηκε η κατάσταση. Σε κάθε περίπτωση εύχομαι να είναι περαστικό και να γυρίσει σύντομα στην οικογένειά του.

Την Κυριακή του Πάσχα ήμουν στο Ξυλόκαστρο με την οικογένεια μου. Το Ξυλόκαστρο είναι ένας πολύ τουριστικός παραθαλάσσιος προορισμός, με σχετικά μεγάλο πληθυσμό κοντά στην Κόρινθο, στην Αθήνα, ακόμα και στην Πάτρα. Δεν είναι κανένα απροσπέλαστο μέρος σε κάποια αετοράχη, δεν είναι κανένα απομακρυσμένο νησί, δεν είναι κανένα χωριό φάντασμα που δεν έχει φτάσει εκεί η άσφαλτος. Γνωστό μέρος. Έχει σημασία, κρατήστε το.

Περπατώντας στην παραλιακή πηγαίνοντας να βρω τους γονείς μου βλέπω ένα περιπολικό να κλείνει το δρόμο κι ένας αστυνομικός να κατευθύνεται εσπευσμένα προς ένα μαγαζί. Γνωστός κουτσομπόλης εγώ πλησιάζω να δω αν έχει γίνει κανένας καυγάς, αν κάποιος μεθυσμένος δίνει σόου, αν κάποιος έχει παρκάρει παράνομα και τον μαζεύουν σηκωτό, κτλ. Δυστυχώς τα πράγματα ήταν πολύ χειρότερα. Κάποιος άνθρωπος ήταν ξαπλωμένος στο πεζοδρόμιο έξω από ένα μαγαζί και γύρω του κόσμος να πηγαινοέρχεται σοκαρισμένος κι αγχωμένος. Δεν ήθελα να πλησιάσω παραπάνω γιατί το τελευταίο πράγμα που χρειάζεται κάποιος που έχει χάσει τις αισθήσεις του είναι 300 άνθρωποι άσχετοι πάνω από το κεφάλι του να του περιορίζουν το οξυγόνο και να εμποδίζουν τις πρώτες βοήθειες.

 
Καθίσαμε τελικά σε ένα μαγαζί σχετικά κοντά με αμφιθεατρική θέα οπότε μπορούσα να βλέπω σχετικά καθαρά το περιστατικό. Σε λίγη ώρα είχε έρθει και δεύτερο περιπολικό, όλη η παραλιακή είχε κλείσει. Αυτό που δεν είχε συμβεί είναι να έρθει κάποιο ασθενοφόρο. Πέρασαν 50 ολόκληρα λεπτά για να εμφανιστεί τελικά ένα και να τον μεταφέρει στο νοσοκομείο.

 
Την επόμενη ημέρα διάβασα την είδηση του θανάτου αυτού του ανθρώπου, μικρός τόπος όλα μαθαίνονται. Για πενήντα λεπτά, διαβάζω στα σχόλια της είδησης, οι άνθρωποι εκεί προσπαθούσαν με ηρωικό τρόπο να του σώσουν τη ζωή δίνοντας του τις πρώτες βοήθειες όπως θα μπορούσαν να του παρασχεθούν σε αυτές τις συνθήκες. Δεν ήταν αρκετό. Ανάμεσα στα σχόλια είδα κι αυτό της κόρης του που τον αποχαιρετούσε βαθιά συγκινημένη. Ήταν, διαβάζω, ένας πολύ νέος άνθρωπος, πολύ αγαπητός κι ευγενικός, της δικής μας τάξης.

 
Δεν είμαι γιατρός και δε μπορώ να κάνω αναλύσεις για το αν θα είχε σωθεί αν είχαν πάει αλλιώς τα πράγματα. Μακριά από εμένα αυτά. Αυτό, όμως, που μπορώ να πω από κοινωνική σκοπιά και με σιγουριά είναι ότι δε γίνεται να συμβαίνει κάτι έκτακτο σε μια πολύ κεντρική περιοχή της περιφέρειας και να χρειάζονται 50 λεπτά για να έρθει ασθενοφόρο. Με λίγη υπερβολή, θα μου τη συγχωρέσετε, αλλά όση ώρα πήρε στον σύμβουλο του πρωθυπουργού να πάει στο νοσοκομείο, να κάνει εξετάσεις, να κάνει εγχείριση και να σταθεροποιηθεί η κατάστασή του σχεδόν τόση ώρα χρειάστηκε ένας προλετάριος για να τον πάρει το ασθενοφόρο και να πάει στο νοσοκομείο.

 
Ξέρω, εμείς είμαστε τεμπέληδες, άχρηστοι, αμ(μ)όρφωτοι, ηλίθιοι κι όπως αλλιώς μας βλέπουν αυτοί, τα είπε χτες πάνω σε μια κρίση ειλικρίνειας ο Μακάριος Λαζαρίδης. Όταν στριμώχνονται, κελαηδάνε. Οπότε προφανώς κι η ζωή μας αξίζει λιγότερο, είμαστε αναλώσιμοι, εξαρτήματα σε μια μηχανή. Ίσως αυτό να εννοεί κι ο άλλος υπουργός που λέει ότι έχουμε το καλύτερο ΕΣΥ στην ιστορία. Τόσο ταξικό, όσο μας αρμόζει.

 
Στην θέση του ανθρώπου αυτού, όμως, θα μπορούσε το ίδιο εύκολα να είμαστε εμείς, οι άνθρωποι που αγαπάμε, οι συγγενείς, οι φίλοι μας. Το πιο πιθανό είναι να μη βρεθεί ασθενοφόρο και για εμάς, να μην πάρουμε την βοήθεια που χρειαζόμαστε στην ταχύτητα που πρέπει, στις συνθήκες που μας αξίζει. Με όλα αυτά τα «έτσι είναι» και «δεν αλλάζει ο κόσμος» έχουμε κάνει τέτοιες υποχωρήσεις. Τέτοιες γιγάντιες οπισθοχωρήσεις σε βασικά μας δικαιώματα, τα οποία τα πληρώνουμε κι ακριβά με τους πιο υψηλούς φόρους. Κουράστηκα με τις καληνύχτες στον Κεμάλ. Είναι θέμα ζωής και θανάτου. Κυριολεκτικά. Ας το πάρουμε χαμπάρι. 

Πηγή:facebook

---

Η Σφήκα: Επιλογές

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Με το δάκτυλο

Ελλάδα

Σύμφωνα με το πόρισμα του Χημείου του Κράτους, το εργοστάσιο της «Βιολάντα» στα Τρίκαλα ήταν μια ωρολογιακή βόμβα, με τις διαρροές προπανίου να επεκτείνονται σε περισσότερα σημεία από το μοιραίο υπόγειο που τινάχτηκε στον αέρα. 

Οι δειγματοληψίες επιβεβαιώνουν ότι το προπάνιο είχε εισχωρήσει σχεδόν παντού στο εργοστάσιο, αποκαλύπτοντας ένα διάτρητο σύστημα ασφάλειας, που παρέσυρε στον θάνατο τις 5 εργαζόμενες. 

Τα νέα στοιχεία κάνουν ακόμα πιο βαρύ το έγκλημα της εργοδοσίας, που αγνοούσε συστηματικά και συνειδητά τις διαμαρτυρίες του προσωπικού για τη μυρωδιά που πρόδιδε τη διαρροή. 

Αλλά και τις ευθύνες του κρατικού μηχανισμού, που πρόσφερε κάλυψη στην εργοδοσία και μετά το έγκλημα προσπάθησε να την ξεπλύνει, για να μη συκοφαντείται (!) η επιχειρηματικότητα. 

Επιβεβαιώνεται ότι κανένα εργοδοτικό έγκλημα δεν πέφτει από τον ουρανό. 

Οι πραγματικές αιτίες πίσω από τους νεκρούς και σακατεμένους εργάτες δείχνουν με το δάκτυλο τους ενόχους: 

Το σύστημα που ζει και αναπνέει για τα κέρδη των καπιταλιστών, την πολιτική όλων των κυβερνήσεων που τα θωρακίζει.

Πηγή: rizospastis

---

Η Σφήκα: Επιλογές

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Μια ιστορία για σένα που μεγάλωσες πιστεύοντας ότι είσαι βλάκας…

Ευάγγελος Ορφανίδης

Κάποτε ήξερα κάποιον, το "αουτσάιντερ" (αυτός που στο ξεκίνημα ενός αγώνα έχει θεωρητικά λιγότερες πιθανότητες να νικήσει) όπως τον θυμάμαι, που από παιδί είχε νιώσει το βάρος της «ταμπέλας» στους ώμους του. «Είσαι ανεπίδεκτος μαθήσεως», «Δεν θα καταφέρει τίποτα αυτό το παιδί στη ζωή του», «Είναι ο χειρότερος μαθητής στην τάξη», «Είσαι βλάκας», «Δεν θα γίνουμαι όλοι κάποιοι στη ζωή», «Έχεις μαθησιακά προβλήματα, δεν θα κάνεις πολλά».
Όταν ερχόταν η σειρά του στην ανάγνωση στην τάξη κρυβόταν καθώς είχε και τάση για εμετό. Στο σχολείο ήταν συνεχώς λυπημένος και απομονωμένος. Δεν ένιωθε αρκετός, δεν ένιωθε ικανός σχεδόν για τίποτα.

Αυτός ο φίλος κουράστηκε και αποφάσισε μετά από χρόνια αυτομαστιγωματος ότι δεν είναι αυτός που του περιέγραφαν οι «ειδικοί» , οι παιδαγωγοί και γονείς τόσα χρόνια, έτσι ξεκίνησε να αποδομεί τουβλάκι-τουβλάκι τον εαυτό του και να ψάχνει στον πυρήνα του, ήθελε να βρει την ομορφιά μέσα του, ήθελε να βρεί λόγο να αγαπήσει τον εαυτό του. Πάλεψε με τους δαίμονες του αλλά τον βρήκε τον λόγο.

Μετά από χρόνια αυτός ο φίλος συνάντησε έναν δάσκαλο του και είχαν αυτό τον διάλογο:

«Σε ξέρω;» ρώτησε.
«Ναι, με ξέρετε,» απάντησε ο φίλος » Το όνομά μου είναι ..... και ήμουν μαθητής σας.»
«Πολύ χαίρομαι που σας βλέπω,» του είπε. «Και έχω πολύ καλά νέα. Έχω σπουδάσει, εργάζομαι και έχω καταφέρει αρκετά πράγματα…και τελικά διαπίστωσα ότι δεν είμαι βλάκας όπως μου είχατε πει κάποτε. Θέλω να μου κάνετε μια χάρη. Την επόμενη φορά που θα έρθει κάποιος σαν εμένα στην τάξη σας, σας παρακαλώ μην του πείτε την «διάγνωση» σας».

Το ταξίδι σου δεν είναι δίκαιο. Και δεν θα γίνει ποτέ. Άλλοι ξεκινούν με στήριξη, άλλοι με ταμπέλες. Το θέμα δεν είναι από πού ξεκίνησες… αλλά αν συνεχίζεις να πιστεύεις αυτό που σου είπαν ότι είσαι. Δεν θα καταλάβεις ποτέ πλήρως το «γιατί». Και αν περιμένεις να βγάλεις νόημα για να προχωρήσεις, θα μείνεις εκεί.

Κάθε επιλογή είναι μια σύγκρουση ανάμεσα στο γνώριμο που σε κρατά μικρό και στο άγνωστο που μπορεί να σε εξελίξει. Αν θέλεις αλλαγή, διάλεξε αυτό που σε τρομάζει, αυτό που τολμάς…αυτο σε πάει μπροστά. Δεν έχει σημασία αν ήσουν το “αουτσάιντερ”. Σημασία έχει αν συνεχίζεις να ζεις σαν να είσαι.

Η ζωή δεν ανταμείβει αυτούς που πιστεύουν πάντα στον εαυτό τους. Ανταμείβει αυτούς που, ακόμα και με αμφιβολία… δεν σταματούν.

Ευάγγελος Ορφανίδης Κλινικός Ψυχολόγος

Πηγή:facebook

---

Η Σφήκα: Επιλογές

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Ατμόσφαιρα ρουσφετολογικής δυσωδίας...

Γιάννης Κέμμος

Πολιτικοί με παράνομους και ανεπαρκείς τίτλους σπουδών διορίζονται και κατέχουν θέσεις πάνω από τα απαιτούμενα προσόντα σε σπουδές, αποτελούν προσβολή για όσους τους μαθητές, φοιτητές, πολίτες, έχουν πονέσει οικονομικά και ψυχικά οι ίδιοι και οι οικογένειες τους για να καταφέρουν να σπουδάσουν.

Και μάλιστα να σπουδάσουν σε μία χώρα που τελικά τους διώχνει στο εξωτερικό.

 
Τους κάνει οικονομικούς μετανάστες, τους αναγκάζει να εργάζονται για ψίχουλα στην Ελλάδα τις περισσότερες φορές σε επαγγέλματα στα οποία δεν σπούδασαν.

Έχει γεμίσει αυτή η χώρα με πτυχιούχους που εργάζονται ως σερβιτόροι, ως οδηγοί σε ταξί, ως γενικοί υπάλληλοι γραφείου, ως υπάλληλοι σε καταστήματα.

 
Και όχι, δεν είναι ντροπή αυτό που κάνουν και το κάνουν περήφανα και με σεβασμό.

 
Αλλά δεν χρειαζόταν όλοι αυτοί οι άνθρωποι να σπουδάζουν για 4 και 6 και δέκα χρόνια μαζί με τα μεταπτυχιακά τους για να εργαστούν ως πωλητές σε κατάστημα λιανικής γιατί το κράτος δεν τους σέβεται.

 
Γιατί η όποια κυβέρνηση επιλέγει να βοηθήσει ρουσφετολογικά και να δώσεις θέσεις εργασίας στα δικά της παιδιά, κλείνοντας τους το μάτι, και προσπερνώντας του νόμους της "αριστείας" που η ίδια διατυμπανίζει.

 
Και μέσα σε όλη αυτή την ατμόσφαιρα ρουσφετολογικής δυσωδίας να έχουμε το υπουργείο Εργασίας να διοργανώνει ταξίδια στις πέντε γωνιές του κόσμου για να πείσει Έλληνες που έφυγαν στο εξωτερικό για μία καλύτερεη ζωή, για μία ισότιμη αντιμετώπιση, να επιστρέψουν και να εργαστούν στην Ελλάδα.

Να επιστρέψουν για ποιό λόγο; Για να έχουν μία κυβέρνηση που κλείνει τα μάτια και διορίζει από το παράθυρο τα δικά της παιδιά.

 
Να επιστρέψουν για να κάνουν τα πτυχία τους κορνίζα, να πληρώνονται με τους χαμηλότερους μισθούς στην Ευρώπη, να ζούνε στη χώρα με το υψηλότερο κόστος ζωής και να μην σέβεται κανείς τον κόπο τους και τα πτυχία τους.

 
Αυτή είναι η Ελλάδα και το 2026 με αποδείξεις.

 
Μην ξεχάσουμε να ξοδέψουμε το Fuel Pass.

Πηγή:facebook

---

Η Σφήκα: Επιλογές

---

Διαβάστε Περισσότερα »

1.654 νοσηλευτές όταν τα κενά ξεπερνούν τις 20.000

Ελλάδα

Την αγανάκτηση των υγειονομικών προκαλεί η προκήρυξη του υπουργείου Υγείας για πρόσληψη μόνο 1.654 νοσηλευτών, τη στιγμή που οι κενές οργανικές θέσεις νοσηλευτών ξεπερνούν τις 20.000.

Να σημειωθεί ότι ολόκληρο το 2025 δεν προκηρύχθηκε ούτε μια μόνιμη θέση νοσηλευτικού, διοικητικού, παραϊατρικού και τεχνικού προσωπικού, αν και οι αποχωρήσεις εργαζομένων στις δημόσιες μονάδες Υγείας ξεπέρασαν τις 1.800, το 2024 προκηρύχθηκαν για κάλυψη μόνο 162 θέσεις νοσηλευτών και το 2023 μόνο 44 θέσεις βοηθών νοσηλευτών, το 2022 για την κάλυψη 3.720 θέσεων νοσηλευτών και βοηθών νοσηλευτών υποβλήθηκαν 21.095 αιτήσεις.

Την ίδια στιγμή μειώνεται συνεχώς ο αριθμός των μόνιμων εργαζομένων στην Υγεία (από 93.580 τον Ιανουάριο 2013 σε 78.220 τον Ιανουάριο 2020 και σε 72.626 τον Δεκέμβριο 2025), ενώ και ο συνολικός αριθμός μονίμων και συμβασιούχων μειώθηκε κατά 5.750 εργαζόμενους τα τελευταία 4 χρόνια. 

Πηγή:rizospastis

---

Η Σφήκα: Επιλογές

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Σκάνδαλα υποκλοπών - ΟΠΕΚΕΠΕ: Σαπίλα δίχως τέλος και καταλύτης διεργασιών στο πολιτικό σύστημα

Ελλάδα

Οι καθημερινές αποκαλύψεις για τα σκάνδαλα των υποκλοπών και του ΟΠΕΚΕΠΕ έρχονται να προσθέσουν νέα στοιχεία στο σκηνικό σαπίλας της αντιλαϊκής πολιτικής που υπηρετεί τα συμφέροντα των επιχειρηματικών ομίλων.

Επιπλέον, τα σκάνδαλα αξιοποιούνται ως καταλύτης διεργασιών για την αναμόρφωση του αστικού πολιτικού συστήματος, με τα κόμματα που συμπλέουν σε όλες τις στρατηγικές του κεφαλαίου να ανταγωνίζονται για το ποιος μπορεί καλύτερα να υπηρετήσει την «αυτοκάθαρση» και να χειραγωγήσει τη λαϊκή αγανάκτηση που δυναμώνει στο έδαφος των αδιεξόδων της αντιλαϊκής πολιτικής.

Κι ενώ το σύστημα φωνάζει από παντού ότι σάπισε, μαζί και το κράτος που το υπηρετεί, όλα μαζί τα κόμματά του δίνουν τα ρέστα τους για να παρουσιάσουν τα σκάνδαλα ως παρέκκλιση και όχι ως κανονικότητα, στρώνοντας τον δρόμο για τον εγκλωβισμό του λαού σε νέες αυταπάτες για το «κράτος δικαίου», που είναι αδύνατον να υπάρξει σε μια ταξική κοινωνία, όπου θεός είναι το κυνήγι του κέρδους, στην υπηρεσία του οποίου διατάσσονται κυβερνήσεις και αστικά κόμματα.

Το κράτος και οι υπηρεσίες του χρήστες του Predator

Χαρακτηριστικά σε αυτή την κατεύθυνση είναι όσα είδαν το φως της δημοσιότητας γύρω από την υπόθεση των υποκλοπών, όπου φαίνεται πως οι μηχανισμοί του αστικού κράτους, κυβερνήσεις και μονοπωλιακοί όμιλοι λειτουργούν σε αγαστή συνεργασία για τις παρακολουθήσεις, με τη σφραγίδα βέβαια της πολιτικής και των κατευθύνσεων της ΕΕ.

Την Κυριακή, η εφημερίδα το «Βήμα» παρουσίασε μνημόνιο συνεργασίας που είχε υπογραφεί μεταξύ της «Intellexa», της εταιρείας ανάπτυξης και εμπορίας του κατασκοπευτικού λογισμικού Predator και του Κέντρου Τεχνολογικής Υποστήριξης, Ανάπτυξης και Καινοτομίας της ΕΥΠ.

Σύμφωνα με αυτό, η «Intellexa» διεκδικούσε και χρηματοδοτικά ευρωπαϊκά κονδύλια με πακτωλό ζεστού χρήματος που θα λάμβανε μέσω του Κέντρου Μελετών Ασφαλείας της ΕΛ.ΑΣ., νομιμοποιώντας ουσιαστικά κατ' αυτόν τον τρόπο τις «υπηρεσίες» παρακολούθησης που προσέφερε η εταιρεία.

Ετσι, την ώρα που ο καταδικασμένος Ισραηλινός επιχειρηματίας και πρώην στρατιωτικός του κράτους - δολοφόνου, Ταλ Ντίλιαν, έχει φωτογραφήσει την κυβέρνηση της ΝΔ και τον πρωθυπουργό για την υπόθεση του Predator κι ενώ έχει ήδη αποκαλυφθεί το κοινό κέντρο της «Intellexa» με την ΕΥΠ, η κυβέρνηση εμμένει προκλητικά στη συγκάλυψη της υπόθεσης.

Με φόντο τις παραπάνω εξελίξεις που επιβεβαιώνουν όσα το ΚΚΕ σταθερά έχει καταγγείλει, πως ο «μεγάλος ένοχος» δεν είναι άλλος από αυτό το θεσμικό πλαίσιο που έχουν διαμορφώσει όλες οι κυβερνήσεις με τη σφραγίδα του «κράτους δικαίου» της ΕΕ, κατά το οποίο «ουδείς εξαιρείται των παρακολουθήσεων», αναμένεται αύριο να διεξαχθεί στη Βουλή η προ ημερησίας διατάξεως συζήτηση, σε επίπεδο πολιτικών αρχηγών, για το «κράτος δικαίου» και τις υποκλοπές.

Με αφορμή το θέμα των υποκλοπών, τα σενάρια για πρόωρες εκλογές αλλά και για γενικότερες εξελίξεις στο κυβερνών κόμμα δίνουν και παίρνουν.

Ερχονται οι άρσεις ασυλίας για τον ΟΠΕΚΕΠΕ

Να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα επιχειρεί η κυβέρνηση και για το μπαράζ αποκαλύψεων στο σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ με τις παράνομες επιδοτήσεις, το οποίο αναπτύχθηκε στο έδαφος της ΚΑΠ της ΕΕ.

Υπενθυμίζεται ότι στις δικογραφίες της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας περιλαμβάνονται 15 υπουργοί, βουλευτές και κυβερνητικά στελέχη, ενώ φουντώνουν τα σενάρια ότι θα έρθουν ακόμη περισσότερες τέτοιες δικογραφίες, βάζοντας στο κάδρο κι άλλα στελέχη της ΝΔ. Πληροφορίες αναφέρουν ότι ενδεχομένως να εμπλέκονται και στελέχη κομμάτων της συστημικής αντιπολίτευσης.

Σύμφωνα με πληροφορίες, μετά τις 20 Απριλίου αναμένεται να δρομολογηθεί στη Βουλή η ψηφοφορία για την άρση ασυλίας των 13 βουλευτών, την ώρα που εκκρεμεί η σύγκληση της ΚΟ της ΝΔ, η οποία ήταν προγραμματισμένη να πραγματοποιηθεί τον Μάρτιο, αλλά αναβλήθηκε λόγων των ραγδαίων εξελίξεων με τις δικογραφίες.

Πτυχίο στη συγκάλυψη

Στη σκανδαλολογία προστίθεται τις τελευταίες ώρες και η υπόθεση Λαζαρίδη, ο οποίος κατά τον πρόσφατο κυβερνητικό ανασχηματισμό ορίστηκε υφυπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης.

Οσα αποκαλύφθηκαν αφήνουν έκθετους τόσο τον Μ. Λαζαρίδη, όσο και την κυβέρνηση της ΝΔ, αφού πίσω στο 2007 ο Μ. Λαζαρίδης φέρεται να ανέλαβε καθήκοντα Ειδικού Επιστήμονα Υπουργού, έχοντας στην κατοχή του πτυχίο απλής ιδιωτικής σχολής, χωρίς να πληροί τα απαραίτητα νομικά κριτήρια βάσει του νόμου 2190/1994 που όριζε ως ελάχιστα προσόντα την κατοχή πτυχίου ΑΕΙ, διδακτορικού διπλώματος ή μεταπτυχιακού τίτλου. Ο ίδιος μάλιστα σε μια προσπάθεια να μαζέψει τα ασυμμάζευτα τα έκανε... ακόμα χειρότερα, παραδεχόμενος πως η επιλογή του για τη θέση έγινε με «κομματικά κριτήρια».

Φυσικά, οι λοιπές δυνάμεις του αστικού πολιτικού σκηνικού σπεύδουν να «επωφεληθούν» από το καπάκι του υπονόμου που έχει ανοίξει και από το οποίο τα σκάνδαλα ξεπηδούν το ένα πίσω από το άλλο, χωρίς προφανώς να ακουμπούν ούτε στο ελάχιστο την πραγματική αιτία πίσω από αυτά. Κι αυτή δεν είναι άλλη από τη σάπια πολιτική που όλοι μαζί υπηρετούν, στο έδαφος του καπιταλιστικού συστήματος, το οποίο γεννά και αναπαράγει σκάνδαλα σαν αυτό του ΟΠΕΚΕΠΕ.

Ενδεικτικές άλλωστε προς αυτήν την κατεύθυνση είναι οι ανακοινώσεις των «αυτόκλητων σωτήρων» από τον χώρο της σοσιαλδημοκρατίας, σε μια προσπάθεια να εγκλωβιστεί η λαϊκή οργή και δυσαρέσκεια σε ανώδυνα για το σύστημα κανάλια.

Το μεν ΠΑΣΟΚ υποστηρίζει πως «οι υποκλοπές και ο ΟΠΕΚΕΠΕ δεν είναι σκάνδαλα του απρόσωπου "βαθέος κράτους", αλλά μιας προσωποπαγούς δομής εξουσίας για τα ιδιοτελή πολιτικά συμφέροντα του Κυρ. Μητσοτάκη», βγάζοντας έτσι «λάδι» την πολιτική του κέρδους που έχει στον πυρήνα της τέτοια σκάνδαλα.

Ο δε ΣΥΡΙΖΑ, μπροστά στον βούρκο του ΟΠΕΚΕΠΕ, βάζει θέμα για το «επιτελικό κράτος Μητσοτάκη», υπερασπιζόμενος την ΕΕ και τους θεσμούς της που είναι το εκκολαπτήριο αυτών των σκανδάλων, σε βάρος των βιοπαλαιστών αγροτών. 

Πηγή: rizospastis

---

Η Σφήκα: Επιλογές

---

Διαβάστε Περισσότερα »