Σωτήρης Πέτρουλας: Σύμβολο της αγωνιζόμενης νεολαίας

Ελλάδα

Ηταν 21 Ιούλη 1965.Σε μία από τις πιο μαχητικές διαδηλώσεις, ο λαός της Αθήνας είχε βγει στους δρόμους, ενάντια στο πραξικόπημα του Παλατιού που είχε εκδηλωθεί στις 15 Ιούλη με την ανατροπή της κυβέρνησης του Κέντρου. 

Οι δρόμοι της Αθήνας αντηχούσαν από τα συνθήματα "Εξω οι Αμερικάνοι","1-1-4","15% για την παιδεία","Κάτω οι αυλόδουλοι".

Η διαδήλωση που είχε ξεκινήσει από τα Προπύλαια δέχεται μετά τις 9 το βράδυ τη δολοφονική επίθεση της Αστυνομίας. 

Διακόσιοι οι τραυματίες και 500 οι συλληφθέντες εκείνο το βράδυ.

Στη διασταύρωση των οδών Σταδίου και Χρήστου Λαδά, πέφτει νεκρός ο 23χρονος Σωτήρης Πέτρουλας, φοιτητής της ΑΣΟΕΕ και στέλεχος της Δημοκρατικής Νεολαίας Λαμπράκη, χτυπημένος στο κεφάλι από κλομπ και ασφυξιογόνο.

Η στυγερή δολοφονία του Σωτήρη Πέτρουλα με απάνθρωπα χτυπήματα στο κεφάλι με κλομπ και κλοτσιές παρουσιάστηκε από την Ασφάλεια σαν ατύχημα, καθώς η επίσημη ανακοίνωση έκανε λόγο για χτύπημα στο κεφάλι από δακρυγόνο.

Ο θάνατός του συγκλόνισε το λαό και η κηδεία του (η Ασφάλεια επιχείρησε να τον κηδέψει κρυφά) εξελίχτηκε σε μια από τις πιο δυναμικές διαδηλώσεις για την υπεράσπιση της δημοκρατίας. Ο ίδιος έγινε σύμβολο της νεολαίας, που αγωνίζεται ενάντια στην εξάρτηση.

Ο Σωτήρης Πέτρουλας γεννήθηκε στο Οίτυλο της Μάνης το 1942.Το 1946 η οικογένειά του, για να γλιτώσει το διωγμό από τους παρακρατικούς, ήρθε στην Αθήνα, όπου μεγάλωσε ο Σωτήρης. Από 8 ετών μπήκε στη βιοπάλη, δουλεύοντας αρχικά σε κουρείο προκειμένου να βοηθήσει την οικογένειά του. Στο Δημοτικό και στη συνέχεια στη Μέση Εμπορική Σχολή ήταν σε όλες τις τάξεις αριστούχος και δούλευε παρακολουθώντας μαθήματα το βράδυ. Την τελευταία χρονιά, στην Εμπορική αρνήθηκε να γράψει έκθεση με αντικομμουνιστικό περιεχόμενο, παρακινώντας τους συμμαθητές του να κάνουν το ίδιο. Εκείνη είναι και η εποχή που οργανώνεται στη νεολαία της ΕΔΑ. Το 1960 τελειώνει την Εμπορική Σχολή με βαθμό 18.5 και χρηματικό βραβείο και τον Οκτώβρη του ίδιου χρόνου μπαίνει στην Ανωτάτη Εμπορική με υποτροφία.

Οι χαφιέδες της Ασφάλειας είχαν γίνει ουρά του Σωτήρη Πέτρουλα. Εκείνο τον καιρό είχε τέσσερις φακέλους στην Ασφάλεια: Του Κολωνού, τον "φοιτητικό", της Γούβας και έναν ακόμα, από το χωριό του, που ήταν στην Εθνική Αντίσταση.

Πηγή: rizospastis

---

Η Σφήκα: Επιλογές

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Κώστας Καρυωτάκης «Κάθαρσις»

Κώστας Καρυωτάκης

Βέβαια. Έπρεπε να σκύψω μπροστά στον ένα και, χαϊδεύοντας ηδονικά το μαύρο σεβιότ* —παφ, παφ, παφ, παφ—, «έχετε λίγη σκόνη» να ειπώ, «κύριε Άλφα».
Ύστερα έπρεπε να περιμένω στη γωνία, κι όταν αντίκριζα την κοιλιά του άλλου, αφού θα ‘χα επί τόσα χρόνια παρακολουθήσει τα αισθήματα και το σφυγμό της, να σκύψω άλλη μια φορά και να ψιθυρίσω εμπιστευτικά: «Αχ, αυτός ο Άλφα, κύριε Βήτα...».
Έπρεπε, πίσω από τα γυαλιά του Γάμμα, να καραδοκώ την ιλαρή ματιά του. Αν μου την εχάριζε, να ξεδιπλώσω το καλύτερο χαμόγελό μου και να τη δεχτώ όπως σε μανδύα ιππότου ένα βασιλικό βρέφος. Αν όμως αργούσε, να σκύψω για τρίτη φορά γεμάτος συντριβή και ν’ αρθρώσω: «Δούλος σας, κύριε μου».
Αλλά πρώτα πρώτα έπρεπε να μείνω στη σπείρα του Δέλτα. Εκεί η ληστεία γινόταν υπό λαμπρούς, διεθνείς οιωνούς, μέσα σε πολυτελή γραφεία. Στην αρχή, δε θα υπήρχα. Κρυμμένος πίσω από τον κοντόπαχο τμηματάρχη μου, θα οσφραινόμουν. Θα είχα τρόπους λεπτούς, αέρινους. Θα εμάθαινα τη συνθηματική τους γλώσσα. Η ψαύσις του αριστερού μέρους της χωρίστρας θα εσήμαινε: «πεντακόσιες χιλιάδες». Ένα επίμονο τίναγμα της στάχτης του πούρου θα έλεγε: «σύμφωνος». Θα εκέρδιζα την εμπιστοσύνη όλων. Και μια μέρα, ακουμπώντας στο κρύσταλλο του τραπεζιού μου, θα έγραφα εγώ την απάντηση: «Ο αυτόνομος οργανισμός μας, κύριε Εισαγγελεύ...».
Έπρεπε να σκύψω, να σκύψω, να σκύψω. Τόσο που η μύτη μου να ενωθεί με τη φτέρνα μου. Έτσι βολικά κουλουριασμένος, να κυλώ και να φθάσω.
Κανάγιες!*
Το ψωμί της εξορίας με τρέφει. Κουρούνες χτυπούν τα τζάμια της κάμαράς μου. Και σε βασανισμένα στήθη χωρικών βλέπω να δυναμώνει η πνοή που θα σας σαρώσει.
Σήμερα επήρα τα κλειδιά κι ανέβηκα στο ενετικό φρούριο. Επέρασα τρεις πόρτες, τρία πανύψηλα κιτρινωπά τείχη, με ριγμένες επάλξεις. Όταν βρέθηκα μέσα στον εσωτερικό, τρίτο κύκλο, έχασα τα ίχνη σας. Κοιτάζοντας από τις πολεμίστρες, χαμηλά, τη θάλασσα, την πεδιάδα, τα βουνά, ένιωθα τον εαυτό μου ασφαλή. Εμπήκα σ’ ερειπωμένους στρατώνες, σε κρύπτες όπου είχαν φυτρώσει συκιές και ροδιές. Εφώναζα στην ερημιά. Επερπάτησα ολόκληρες ώρες σπάζοντας μεγάλα, ξερά χόρτα. Αγκάθια κι αέρας δυνατός κολλούσαν στα ρούχα μου. Με ήβρε η νύχτα...

Σ.Σ.: Ο Καρυωτάκης, υπάλληλος του Υπουργείου Πρόνοιας, βρέθηκε στην Πρέβεζα λαμβάνοντας μια ακόμη δυσμενή μετάθεση λόγω των συγκρούσεών του με τον τότε Υπουργό Πρόνοιας, Μιχαήλ Κύρκο, υπεύθυνο για τη διαχείριση των χρημάτων που προορίζονταν για την αποκατάσταση των προσφύγων. Ο ποιητής, ευσυνείδητος υπάλληλος, αλλά και ενεργός συνδικαλιστής, γνώριζε τις παρατυπίες και τη σκανδαλώδη δράση των στελεχών του υπουργείου, και δε δίσταζε να υποβάλει σχετικές αναφορές διαμαρτυρόμενος για όσα συνέβαιναν στο υπουργείο. Η στάση του αυτή και η άρνησή του να αποδεχτεί τις παρανομίες των άλλων υπαλλήλων και στελεχών, τον κατέστησαν ανεπιθύμητο στα μάτια του Υπουργού, ο οποίος όχι μόνο δεν του απέδωσε τις προαγωγές που αντιστοιχούσαν στα προσόντα του, αλλά και τον μετέθετε διαρκώς, με σκοπό να εκμηδενίσει τη διάθεση του ποιητή για περαιτέρω αντίδραση απέναντι στις σκανδαλώδεις ενέργειες του ίδιου του υπουργού, αλλά και των συνεργατών του.

Ο Καρυωτάκης, όπως αυτό καταγράφεται στο ποίημά του «Κάθαρσις», γνώριζε πολύ καλά τι θα έπρεπε να κάνει και πώς θα έπρεπε να φερθεί προκειμένου να κερδίσει την εμπιστοσύνη των στελεχών του υπουργείου, ώστε να καταφέρει να μπει κι ο ίδιος στις κλειστές ομάδες, που καταχρόνταν μεγάλα οικονομικά ποσά. Η πορεία που περιγράφει ο ποιητής αποδίδει την ηθική κατάπτωση και τη διαφθορά που επικρατούσε και επικρατεί σε υπουργεία και τμήματα του κρατικού μηχανισμού.

Πηγή: latistor.blogspot.com

---

Η Σφήκα: Επιλογές

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Το τελευταίο σημείωμα του Κώστα Καρυωτάκη (1896 – 1928)

Ελλάδα

Ο Κώστας Καρωτάκης γεννήθηκε στην Τρίπολη, 30 Οκτωβρίου του 1896, γόνος μιας ευκατάστατης οικογένειας, που του παρείχε την απαραίτητη οικογενειακή στοργή και θαλπωρή, αλλά και οικονομική επάρκεια. Ο πατέρας του, πολιτικός μηχανικός στο επάγγελμα, έπαιρνε συχνά μεταθέσεις, με αποτέλεσμα ο ποιητής να αλλάζει συνέχεια τόπους διαμονής, γεγονός που απ΄ ό, τι φαίνεται τραυμάτισε την ευαίσθητη παιδική ψυχή του. Ως τα 17 του χρόνια έζησε σε διάφορες πόλεις, όπως Λευκάδα, Αργοστόλι, Λάρισα, Καλαμάτα και Χανιά. Μετά το Γυμνάσιο γράφτηκε στη Νομική Σχολή της Αθήνας και 21 ετών πήρε το πτυχίο του. Δεν εργάστηκε σαν δικηγόρος, αλλά ως Δημόσιος υπάλληλος σε διάφορες υπηρεσίες όπως: στη Νομαρχία Θεσσαλονίκης, στη Νομαρχία Άρτας, στη Νομαρχία Κυκλάδων, στη Νομαρχία Αττικής, στο Υπουργείο Υγιεινής, στη Νομαρχία Πατρών και τέλος στη Νομαρχία Πρεβέζης.

Από τα 17 του ακόμη χρόνια έγινε γνωστός μέσα από τα ποιήματα και πεζά του, που δημοσίευε με ζήλο σε διάφορα περιοδικά και εφημερίδες, ενώ μέχρι τα 20 του χρόνια είχε ήδη αναγνωριστεί στους ποιητικούς κύκλους. Το πρώτο του βιβλίο, «Ο πόνος του ανθρώπου και των πραγμάτων» εκδόθηκε το 1919, ενώ ακολούθησαν τα «Νηπενθή» το 1921 και το 1927 το τρίτο και τελευταίο του βιβλίο «Ελεγεία και Σάτυρες».

Ο έρωτάς του για την Άννα Σκορδύλη από τα Χανιά και ο δεσμός τους από τα 17 του χρόνια υπήρξε για τον ίδιο πηγή έμπνευσης. Μια δυνατή σχέση που κράτησε ως το 1922, παρά το γεγονός ότι η αγαπημένη του παντρεύτηκε το 1915. Η πιο γνωστή του σχέση όμως παραμένει αυτή με την ποιήτρια Μαρία Πολυδούρη, παρόλο που δεν είναι ξεκάθαρο αν ήταν ερωτική ή απλά μια πλατωνική σχέση.

Το 1928, υπηρετώντας στην Πάτρα, ήρθε σε ανοιχτή σύγκρουση με τον τότε υπουργό Μ. Κύρκο, με αποτέλεσμα να υποβάλλεται σε μία σειρά μεταθέσεων, -που είχαν βέβαια ξεκινήσει πολύ νωρίτερα- με τελευταία την μοιραία του μετάθεση στην πόλη της Πρέβεζας. Στις 20 Ιουλίου ο Κώστας Καρυωτάκης κάνει την πρώτη του απόπειρα αυτοκτονίας. Επιχειρεί να πνιγεί στην θάλασσα χωρίς αποτέλεσμα, καθώς ήταν εξαίρετος κολυμβητής. Το πρωί της 21, γυρνώντας σπίτι του, πίνει ήρεμος το γάλα που του προσφέρει η σπιτονοικοκυρά του, ξαναφεύγει, αγοράζει ένα περίστροφο και πάει σ’ ένα καφενεδάκι, όπου φυτεύει μια σφαίρα στην καρδιά του. Στην τσέπη του βρίσκεται το τελευταίο σημείωμά του :

ΣΗΜΕΙΩΜΑ

Είναι καιρός να φανερώσω την τραγωδία μου. Το μεγαλύτερο μου ελάττωμα στάθηκε η αχαλίνωτη περιέργειά μου, η νοσηρή φαντασία και η προσπάθειά μου να πληροφορηθώ για όλες τις συγκινήσεις, χωρίς τις περσότερες, να μπορώ να τις αισθανθώ. Τη χυδαία όμως πράξη που μου αποδίδεται τη μισώ. Εζήτησα μόνο την ιδεατή ατμόσφαιρά της, την έσχατη πικρία. Ούτε είμαι ο κατάλληλος άνθρωπος για το επάγγελμα εκείνο. Ολόκληρο το παρελθόν μου πείθει γι’ αυτό. Κάθε πραγματικότης μου ήταν αποκρουστική.

Είχα τον ίλιγγο του κινδύνου. Και τον κίνδυνο που ήρθε τον δέχομαι με πρόθυμη καρδιά. Πληρώνω για όσους, καθώς εγώ, δεν έβλεπαν κανένα ιδανικό στη ζωή τους, έμειναν πάντα έρμαια των δισταγμών τους, ή εθεώρησαν την ύπαρξη τους παιχνίδι χωρίς ουσία. Τους βλέπω να έρχονται ολοένα περισσότεροι μαζί με τους αιώνες. Σ’ αυτούς απευθύνομαι.

Αφού εδοκίμασα όλες τις χαρές !!! είμαι έτοιμος για έναν ατιμωτικό θάνατο. Λυπούμαι τους δυστυχισμένους γονείς μου, λυπούμαι τα αδέλφια μου. Αλλά φεύγω με το μέτωπο ψηλά. Ήμουν άρρωστος.

Σας παρακαλώ να τηλεγραφήσετε, για να προδιαθέσει την οικογένειά μου, στο θείο μου Δημοσθένη Καρυωτάκη, οδός Μονής Προδρόμου, πάροδος Αριστοτέλους, Αθήνας.

Κ.Γ.Κ.

[Υ.Γ.] Και για ν’ αλλάξουμε τόνο. Συμβουλεύω όσους ξέρουν κολύμπι να μην επιχειρήσουνε ποτέ να αυτοκτονήσουν δια θαλάσσης. Όλη νύχτα απόψε επί δέκα ώρες, εδερνόμουν με τα κύματα. Ήπια άφθονο νερό, αλλά κάθε τόσο, χωρίς να καταλάβω πώς, το στόμα μου ανέβαινε στην επιφάνεια. Ορισμένως, κάποτε, όταν μου δοθεί η ευκαιρία, θα γράψω τις εντυπώσεις ενός πνιγμένου.

Κ.Γ.Κ. 

Πηγή: christiannaloupa.wordpress.com

---

Η Σφήκα: Επιλογές

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Η λέξη...που δεν λες

Ελλάδα

«Η λέξη που δεν λες» είναι τις μέρες αυτές για την κυβέρνηση αλλά και τα υπόλοιπα αστικά κόμματα ο πόλεμος. 

Τι κι αν οι συγκρούσεις ανάμεσα σε ΗΠΑ και Ιράν για τον έλεγχο στα Στενά του Ορμούζ κλιμακώνονται, οι ΗΠΑ χτυπάνε πολιτικές υποδομές και η Μέση Ανατολή βυθίζεται πάλι σε έναν νέο γύρο πολεμικής σύγκρουσης, μετά την τρύπια έτσι κι αλλιώς εκεχειρία; 

Τι κι αν ο πόλεμος του ΝΑΤΟ με τη Ρωσία στο έδαφος της Ουκρανίας κλιμακώνεται, οι Ευρωπαίοι ιμπεριαλιστές ρίχνουν 140 δισ. «λάδι στη φωτιά» του πολέμου και το πεδίο μαχών απλώνεται από τη Βαλτική έως τη Μεσόγειο, όπως έδειξε και το περιστατικό με το drone στη Λευκάδα; 

Τι κι αν οι δεσμεύσεις της κυβέρνησης για εμπλοκή σε όλα τα μέτωπα «ανανεώθηκαν» στην πρόσφατη ΝΑΤΟική Σύνοδο, ενώ επιτακτικά οι καπιταλιστές σε εμφανίσεις τους θέτουν το ζήτημα της βαθύτερης εμπλοκής στον πόλεμο για τα κέρδη τους, είτε πρόκειται για την «ελευθερία της ναυσιπλοΐας», είτε για την «αναβίωση της πολεμικής βιομηχανίας», είτε για τα μεγάλα ενεργειακά και λοιπά πρότζεκτ, όπως ο Κάθετος Διάδρομος;

Με το ζόρι βρίσκει κανείς καμιά «υποσημείωση», κι αυτή στον γνωστό τόνο, για την κυβέρνηση που «παρακολουθεί τις εξελίξεις προκειμένου να παρέμβει όπου χρειαστεί» για το ενεργειακό κόστος (των βιομηχάνων...) ή καμιά γκρίνια του Τσίπρα, του ΠΑΣΟΚ και των λοιπών, μαζί με κανένα παραπολιτικό για το «πώς μπορούν να επηρεάσουν την ημερομηνία των εκλογών οι γεωπολιτικές εντάσεις». 

Με επιμονή θέλουν τον λαό μύωπα, να μη βλέπει πέρα από τη μύτη του, να μη βλέπει τη «μεγάλη εικόνα» που διαμορφώνει τις εξελίξεις και τις μεγάλες δεσμεύσεις όλων τους, που διαμορφώνουν το πρόγραμμα της επόμενης, από χέρι αντιλαϊκής κυβέρνησης. 

Με αυτά όμως θα έχει να αναμετρηθεί ο λαός την επόμενη μέρα, γι' αυτό και κόντρα σε κυβέρνηση και βολική αντιπολίτευση, που «σφυρίζουν κλέφτικα» για τον πόλεμο, την εμπλοκή και τις συνέπειές του, αυτά πρέπει να βάλει σταθερά στο στόχαστρο με τον καθημερινό αγώνα του.

Πηγή: rizospastis

---

Η Σφήκα: Επιλογές

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Ο αλγόριθμος του ... απολυμένου

Κόσμος

Στο σύστημα της ταξικής εκμετάλλευσης, τίποτα δεν είναι ουδέτερο. Ούτε η έρευνα, ούτε η επιστήμη, ούτε η ανάπτυξη της τεχνολογίας. Στα χέρια των επιχειρηματικών ομίλων, η Τεχνητή Νοημοσύνη (AI) μετατρέπεται σε εργαλείο μεγαλύτερης εκμετάλλευσης, επιτήρησης και, όπως φαίνεται πλέον, ακόμα και απολύσεων.

Χαρακτηριστική είναι η αγωγή που κατέθεσαν στις ΗΠΑ 26 εργαζόμενοι της «Meta», κατηγορώντας τον τεχνολογικό κολοσσό ότι χρησιμοποίησε συστήματα Τεχνητής Νοημοσύνης για να επιλέξει ποιοι θα βρεθούν στη λίστα των απολύσεων. Σύμφωνα με την προσφυγή, τα συστήματα αυτά αξιολογούσαν τους εργαζόμενους με βάση δείκτες παραγωγικότητας, τη χρήση εργαλείων AI και στοιχεία που προέκυπταν από τη συνεχή παρακολούθηση της εργασιακής τους δραστηριότητας. Το αποτέλεσμα, όπως υποστηρίζουν οι εργαζόμενοι, ήταν να βρεθούν σε δυσμενέστερη θέση εργαζόμενοι που είχαν πάρει αναρρωτικές άδειες, άδειες εγκυμοσύνης ή γονικές άδειες, επειδή ακριβώς η απουσία τους μείωνε τις «επιδόσεις» που κατέγραφαν οι αλγόριθμοι.

Η «Meta» υποστηρίζει ότι οι τελικές αποφάσεις ελήφθησαν από ανθρώπους. Το ίδιο όμως το περιεχόμενο της υπόθεσης φωτίζει μια πολύ πιο ουσιαστική πλευρά. Ακόμα κι αν την τελευταία υπογραφή τη βάζει ένας διευθυντής, η αξιολόγηση, η κατάταξη και η επιλογή των εργαζομένων περνούν ολοένα περισσότερο μέσα από αλγοριθμικά εργαλεία, τα οποία έχουν σχεδιαστεί με μοναδικό γνώμονα την αύξηση της παραγωγικότητας και τη μείωση του «κόστους».

***

Και η «Meta» κάθε άλλο παρά αποτελεί εξαίρεση. Μέσα στο 2026 δεκάδες μεγάλοι επιχειρηματικοί όμιλοι ανακοίνωσαν χιλιάδες απολύσεις, επικαλούμενοι τις «αποδοτικότερες λειτουργίες» που επιτρέπει η Τεχνητή Νοημοσύνη. Από τη βιομηχανία των ημιαγωγών μέχρι τις χρηματοπιστωτικές υπηρεσίες και τις μεγάλες δικηγορικές εταιρείες, η AI χρησιμοποιείται ως μοχλός αναδιάρθρωσης, περικοπής προσωπικού και εντατικοποίησης της εργασίας όσων παραμένουν.

Την ίδια στιγμή, οι ίδιες οι επιχειρήσεις επενδύουν σε ολοένα πιο εξελιγμένα συστήματα παρακολούθησης των εργαζομένων. Καταγραφή πληκτρολόγησης, δραστηριότητα στον υπολογιστή, ηλεκτρονικά μηνύματα, χρήση εφαρμογών, μέχρι και ανάλυση της καθημερινής εργασιακής συμπεριφοράς, μετατρέπονται σε πρώτη ύλη για αλγόριθμους που βαθμολογούν τον εργαζόμενο. Δεν πρόκειται για κάποιο δυστοπικό σενάριο επιστημονικής φαντασίας. Είναι η πραγματικότητα που διαμορφώνεται ήδη σε χιλιάδες χώρους δουλειάς σε όλο τον κόσμο.

***

Η υπόθεση της «Meta» έρχεται να επιβεβαιώσει ότι το κρίσιμο ερώτημα δεν είναι αν η Τεχνητή Νοημοσύνη είναι «καλή» ή «κακή». Η ίδια η τεχνολογική πρόοδος θα μπορούσε να μειώσει τον εργάσιμο χρόνο, να περιορίσει την καταπόνηση και να βελτιώσει ουσιαστικά τις συνθήκες εργασίας. Οταν όμως κριτήριο είναι η αύξηση της κερδοφορίας των επιχειρηματικών ομίλων, κάθε νέο τεχνολογικό επίτευγμα αξιοποιείται για να συμπιέσει ακόμα περισσότερο το εργατικό κόστος και να αυξήσει τον έλεγχο πάνω στους εργαζόμενους.

Τελικά, ο «έξυπνος αλγόριθμος» δεν αποφασίζει μόνος του. Εκτελεί τις προτεραιότητες εκείνων που τον σχεδίασαν και τον χρησιμοποιούν. Και όσο αυτές οι προτεραιότητες μετριούνται αποκλειστικά σε κέρδη, τόσο η Τεχνητή Νοημοσύνη θα χρησιμοποιείται όχι για να υπηρετεί τις σύγχρονες κοινωνικές ανάγκες, αλλά για να κάνει ακόμη πιο «αποτελεσματική» την εκμετάλλευση των εργαζομένων.

Δ. Μ.

Πηγή: rizospastis

---

Η Σφήκα: Επιλογές

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Φρίκη! Το Ισραήλ θα εκτρέφει κροκόδειλους του Νείλου για να χρησιμοποιούνται σε ισραηλινές φυλακές που κρατούνται Παλαιστίνιοι!

Από Ημεροδρόμος

Ο ζόφος και η φρίκη του Ισραήλ δεν έχουν τέλος. Μετά τη νομοθέτηση της θανατικής ποινής δια απαγχονισμού για τους Παλαιστίνιους, το κράτος τρομοκράτης ενέκρινε κανονισμό που επιτρέπει την εκτροφή κροκόδειλων του Νείλου για να χρησιμοποιηθούν σε φυλακές, προκειμένου να αποτρέπονται οι αποδράσεις Παλαιστίνιων κρατουμένων.

Η υπουργός Προστασίας του Περιβάλλοντος του Ισραήλ, Ίντιτ Σίλμαν, κατέταξε αυτήν την εβδομάδα τους κροκόδειλους του Νείλου στην κατηγορία της «πανίδας εκτρεφόμενης σε αιχμαλωσία», ανοίγοντας έτσι τον δρόμο για τη χρησιμοποίηση τους σε φυλακές.

Ο φασίστας υπουργός Εθνικής Ασφάλειας, Ιτάμαρ Μπεν Γκβιρ χαιρέτισε το μέτρο. Αλλωστε, ο ίδιος είχε προτείνει τον Δεκέμβριο να χρησιμοποιούνται κροκόδειλοι για να αποτρέπονται αποδράσεις Παλαιστίνιων κρατουμένων. Είναι, επίσης, ο ίδιος που μέσα στη φασιστική δολοφονική παράνοιά του πανηγύριζε με σαμπάνιες το νόμο για τους απαγχονισμούς.

«Καταραμένε τρομοκράτη, σκέφτεσαι να επιχειρήσεις να αποδράσεις; Σκέψου το δυο φορές», έγραψε πρόσφατα στο Facebook, συνοδεύοντας την ανάρτησή του με μια εικόνα, δημιουργημένη με ΤΝ, που τον δείχνει να κρατά έναν κροκόδειλο από το λουρί.

«Οι υπουργοί Μπεν Γκβιρ και Σίλμαν συνεργάζονται και περιβάλλουν τις φυλακές με κροκόδειλους!», αναφέρει η λεζάντα.

Σύμφωνα με τα ισραηλινά μέσα ενημέρωσης, ο φασίστας σύμμαχος του εγκληματία Μπενιαμίν Νετανιάχου σκοπεύει να αναπτύξει κροκόδειλους γύρω από τη φυλακή Κετζιότ στο νότιο Ισραήλ, όπου κρατούνται Παλαιστίνιοι.

Το… μέτρο των κροκόδειλων γύρω από φυλακές το “εμπνεύστηκε” ο έτερος φασίστας – μακελάρης, ο Τραμπ, ο οποίος την άνοιξη του 2025 άνοιξε στη Φλόριντα κέντρο κράτησης μεταναστών σε μια περιοχή με βάλτους όπου ζουν αλιγάτορες και το αποκαλούσε «Αλκατράζ με αλιγάτορες». Το συγκεκριμένο κέντρο κράτησης έχει πλέον κλείσει.

---

Η Σφήκα: Επιλογές

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Η Παλαιστινιακή Πατρίδα

Salah Musa

Αυτή η μικρή πατρίδα, μικρή σαν μια σφιγμένη γροθιά, κι όμως απέραντη σαν το βιβλίο της αιωνιότητας. Όμορφη και αλύγιστη. Πληγωμένη και πληγωτική. Μπορεί άραγε να γίνει φυλακή για τα ίδια της τα παιδιά;

Έχει φορέσει όλα τα πρόσωπα της ιστορίας. Γνώρισε τον θάνατο αμέτρητες φορές και κάθε φορά ξανασηκώθηκε. Τα ονόματά της αλλάζουν, τα δέντρα της πέφτουν και ξαναβλασταίνουν. Κι εμείς επιμένουμε να την κρατάμε στην αγκαλιά μας — μια αγκαλιά ως το τέλος. Από αυτή τη βεβαιότητα, καθαρή σαν το φως του ήλιου, από αυτό το βαθύ αίσθημα του ανήκειν, αντλούμε τη δύναμη της ζωής: έχουμε πατρίδα.

Μέσα από αυτή τη φλογισμένη αγκαλιά βλέπουμε τις θύελλες να περνούν και να συντρίβονται πάνω στους ώμους μας, που δεν αφήνουν την πατρίδα να γλιστρήσει, ακόμη κι όταν γίνεται φυλακή ή εξορία.
Κάθε φορά που ένα μαχαίρι χαράζει αυτή την αγκαλιά, καλούμαστε να ανακαλύψουμε ξανά την αγάπη σαν πεπρωμένο. Όχι γιατί η αγάπη είναι εύκολη, αλλά γιατί μόνο αυτή μάς δίνει τη δύναμη να συνεχίσουμε.

Δεν τραγουδάμε τώρα. Κι όμως, αυτή η επίμονη ομολογία μοιάζει με τραγούδι. Είναι η άρνησή μας να επιτρέψουμε σε οποιονδήποτε να χωρίσει τον άνθρωπο από την πατρίδα του — αυτή την πατρίδα που σκεπάζει με την ίδια γη τους ζωντανούς και τους νεκρούς. Με περισσότερη αγάπη απαντούμε στο μίσος. Με περισσότερη αξιοπρέπεια απαντούμε στην ταπείνωση. Και με την ήρεμη αποφασιστικότητα εκείνων που δεν φοβούνται ούτε τον θάνατο, αντιστεκόμαστε σε κάθε προσπάθεια να μας αναγκάσουν να αποχωριστούμε την πατρίδα.

Δεν τη βρήκαμε σε κάποιον θρύλο ούτε σε μια μακρινή ουτοπία. Δεν την ανακαλύψαμε στις σελίδες ενός παλιού βιβλίου. Δεν την οικοδομήσαμε όπως οικοδομούνται οι θεσμοί και τα κτίρια. Εκείνη μάς γέννησε. Είναι ο πατέρας και η μητέρα μας. Δεν την επιλέξαμε ούτε την αγοράσαμε. Δεν χρειάστηκε κανείς να μας διδάξει την αγάπη γι’ αυτήν. Γεννηθήκαμε μέσα στον παλμό του αίματός της, μέσα στη σάρκα της, μέσα στον μυελό των οστών της. Γι’ αυτό της ανήκουμε, όπως κι εκείνη ανήκει σε εμάς.

Κι αν ακόμη αυτή η μικρή πατρίδα, μικρή σαν μια σφιγμένη γροθιά, γίνει φυλακή, εμείς δεν θα πάψουμε να την αγαπάμε. Γιατί είναι η πατρίδα μας. Και γιατί υπάρχουν στιγμές στην ιστορία όπου η φυλακή φορά το πρόσωπο της πατρίδας, χωρίς ποτέ να μπορεί να σβήσει την αλήθεια της.

 Σ.Σ.: Ο Salah Musa « Σαλαχ Μούσα «είναι Παλαιστίνιος ιατρός, ειδικός στην Ακτινοδιαγνωστική, συγγραφέας και πολιτικός αναλυτής.
Γεννήθηκε στην Παλαιστίνη και σπούδασε Ιατρική στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, όπου ανέπτυξε έντονη κοινωνική και συνδικαλιστική δράση, ίδρυτης της Γενικής Ένωσης Παλαιστινίων Φοιτητών στην Ελλάδα.
Άσκησε επί σειρά ετών την ιατρική και υπηρέτησε ως επιτετραμμένος της Παλαιστινιακής Αντιπροσωπείας στην Ελλάδα.
Έχοντας ζήσει περισσότερες από τρεις δεκαετίες στην Ελλάδα, απέκτησε βαθιά γνώση της ελληνικής κοινωνίας και γλώσσας, στην οποία επιλέγει να γράφει τα βιβλία και τα άρθρα του.
Το συγγραφικό του έργο επικεντρώνεται στην ιστορία της Παλαιστίνης, το διεθνές δίκαιο, τις διεθνείς σχέσεις και τις πολιτικές εξελίξεις στη Μέση Ανατολή.
Με επιστημονική τεκμηρίωση και ιστορική προσέγγιση επιδιώκει να συμβάλει στον δημόσιο διάλογο, αναδεικνύοντας ζητήματα δικαιοσύνης, ελευθερίας και ανθρώπινων δικαιωμάτων.
Συνεχίζει να αρθρογραφεί στον ελληνικό Τύπο και να συμμετέχει σε δημόσιες συζητήσεις και εκδηλώσεις στην Ελλάδα και την Κύπρο, προωθώντας τον διάλογο γύρω από το Παλαιστινιακό ζήτημα και τις σύγχρονες διεθνείς εξελίξεις

---

Η Σφήκα: Επιλογές

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Ανακοίνωση του Γραφείου Τύπου της ΚΕ του ΚΚΕ για τη συμπλήρωση 52 χρόνων από την τουρκική εισβολή στην Κύπρο

Ελλάδα

Σε ανακοίνωσή του για τη συμπλήρωση 52 χρόνων από την τουρκική εισβολή στην Κύπρο, το Γραφείο Τύπου της ΚΕ του ΚΚΕ τονίζει τα εξής:

«Η επέτειος των 52 χρόνων από την τουρκική εισβολή στην Κύπρο, αυτό το ιμπεριαλιστικό έγκλημα σε βάρος του κυπριακού λαού που έχει αφήσει ανεξίτηλα τα σημάδια του μέχρι σήμερα, μας υπενθυμίζει τι πραγματικά σημαίνουν για τους λαούς οι σχεδιασμοί των ιμπεριαλιστών και οι δολοφονικές τους συμμαχίες, όπως το ΝΑΤΟ.

Το απαραίτητο άλλοθι για την εισβολή του ΝΑΤΟικού τουρκικού στρατού, που είχε και έχει ως αποτέλεσμα χιλιάδες νεκρούς, αγνοούμενους και εκτοπισμένους και την κατοχή του 37% της Κύπρου, το είχε δώσει λίγες μέρες πριν η επίσης ΝΑΤΟική ελληνική χούντα, με το πραξικόπημα που ενορχήστρωσε κατά της κυβέρνησης του Μακάριου, ενώ απροκάλυπτη κάλυψη στην εισβολή έδωσαν οι ΗΠΑ και το ίδιο το ΝΑΤΟ με τη στάση τους.

Η οδυνηρή αυτή ιστορική γνώση αρκεί για να καταρρίψει τους μύθους που καλλιεργεί η κυβέρνηση της ΝΔ και τα άλλα κόμματα του ευρωατλαντισμού, ότι ιμπεριαλιστικές συμμαχίες όπως το ΝΑΤΟ ή μια ΕΕ με "στρατηγική αυτονομία" μπορούν να παρέχουν διασφάλιση των κυριαρχικών δικαιωμάτων οποιουδήποτε λαού.

Άλλωστε, η ένταξη της Κύπρου στην ΕΕ, η ενδυνάμωση των σχέσεων με το ΝΑΤΟ, οι στρατηγικές συμμαχίες με τις ΗΠΑ και το κράτος-δολοφόνο του Ισραήλ, η μετατροπή του νησιού σε "ενεργειακό κόμβο" με την εμπλοκή μεγάλων ενεργειακών κολοσσών από τις ΗΠΑ, όχι μόνο δεν οδήγησαν σε μια "δίκαιη λύση" στο Κυπριακό, αλλά αντίθετα, την έβαλαν ακόμα περισσότερο στο "μάτι του κυκλώνα" των ανταγωνισμών και των πολεμικών συγκρούσεων, την κατέστησαν στόχο αντιποίνων, όπως φάνηκε με τις πρόσφατες επιθέσεις κατά των βρετανικών βάσεων.

Αυτές τις ξένες πολεμικές υποδομές και αυτή την πορεία ΝΑΤΟποίησης του νησιού είχαν σκοπό να προστατεύσουν οι φρεγάτες και τα πολεμικά αεροσκάφη που έστειλε η Ελλάδα και άλλες ευρωπαϊκές χώρες και όχι φυσικά τον "ελληνισμό" της Κύπρου, όπως έλεγε προκλητικά η κυβέρνηση και υιοθετούσαν όλα τα άλλα κόμματα πλην ΚΚΕ.

Παράλληλα, αυτή η πορεία αποτελεί καταλύτη για επικίνδυνες, διχοτομικές διευθετήσεις, που νομιμοποιούν και διαιωνίζουν την κατοχή. Αυτό αποδεικνύουν και τα δημοσιεύματα των ημερών, σχετικά με το νέο σχέδιο που βρίσκεται στα "σκαριά" για μια "χαλαρή ομοσπονδία", με δύο συνιστώντα κρατίδια και δύο διαφορετικά κοινοβούλια, ενώ προβλέπει ως εγγυητή της "ασφάλειας" ένα πολυεθνικό στρατιωτικό σχήμα με τη σφραγίδα του ΝΑΤΟ και τη συμμετοχή και τουρκικών δυνάμεων. Ταυτόχρονα, επιχειρείται να ανοίξει ο δρόμος για "απευθείας εμπόριο, πτήσεις και επαφές" άλλων κρατών με το ψευδοκράτος.

Πρόκειται για προτάσεις επικίνδυνες και απαράδεκτες, ακόμα χειρότερες κι από αυτές που απέρριψε ο κυπριακός λαός στο δημοψήφισμα για το "σχέδιο Ανάν", οι οποίες επιβεβαιώνουν τις θέσεις και τις εκτιμήσεις του ΚΚΕ για το σε τι έχει πραγματικά μετεξελιχθεί εδώ και χρόνια ο άλλοτε συμβιβασμός της "διζωνικής, δικοινοτικής ομοσπονδίας".

Αυτό που απαιτείται σήμερα είναι η ανάπτυξη της συντονισμένης εργατικής - λαϊκής πάλης, Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων, κόντρα στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς για το νησί, για την επανένωση της Κύπρου και του λαού της, για να υψωθεί τείχος αντίστασης στον εθνικισμό και τον κοσμοπολιτισμό του κεφαλαίου, για Κύπρο ανεξάρτητη και ενιαία, δηλαδή ένα και όχι δύο κράτη, με μία και μόνη κυριαρχία, μία ιθαγένεια και διεθνή προσωπικότητα, κοινή πατρίδα Ελληνοκυπρίων, Τουρκοκυπρίων, Μαρωνιτών, Αρμένιων και Λατίνων, χωρίς κατοχικά και κάθε είδους ξένα στρατεύματα και βάσεις, χωρίς εγγυητές και προστάτες, με τον λαό κυρίαρχο». 

---

Η Σφήκα: Επιλογές

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Κύπρος - Διδακτικά

Γιώργος Μαργαρίτης

Επέτειος της τουρκικής εισβολής στην Κύπρο.

Επέτειος ενός ελληνο-τουρκικού πολέμου που δεν έγινε.

Μάθημα πρώτο

Το καλοκαίρι του 1974 η ελληνική στρατιωτική υπεροπλία ήταν δεδομένη σε πολλούς κρίσιμους τομείς.

-. Στην θάλασσα τα γερμανικά υποβρύχια Τ.209 δεν είχαν τίποτε ανάλογο στην τουρκική πλευρά.

-. Στην θάλασσα οι πυραυλάκατοι και οι πύραυλοι EXOCET απαγόρευαν ουσιαστικά την όποια κίνηση της Τουρκίας στο Αιγαίο

-. Στον αέρα τα F-4 Phantom δεν είχαν τίποτε αντίστοιχο απέναντι.

-. Στην ξηρά τα άρματα μάχης AMX-30 έδιναν σαφές πλεονέκτημα (βολή σε κίνηση κλπ.)
κλπ.

Η απόβαση εξάλλου και η στήριξη ενός σημαντικού στρατιωτικού σώματος πέρα από τις θάλασσες ήταν εγχείρημα δύσκολο ειδικά με τα μέσα που τότε διέθετε ο τουρκικός στρατός.

 
Και όμως πόλεμος δεν έγινε γιατί, όπως διαπίστωσε η τότε πολιτική και στρατιωτική ηγεσία (χουντική αλλά και μεταχουντική- για συννενοημένη μεταβίβαση κυβερνητικής εξουσίας επρόκειτο, όχι για ουσιαστική ανατροπή) κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι "Η Κύπρος κείται μακράν".

Και απλά την παρέδωσαν.

Οι τότε εξοπλισμοί ήταν για το ΝΑΤΟ - όχι για μεταξύ "συμμάχων".

Οι σημερινοί εξοπλισμοί είναι για να προστατεύουν τα έξι μίλια - πλην "γκρίζων" βραχονησίδων. Ίσως ούτε και αυτά.

 
Μάθημα δεύτερο

Οι φασίστες εθνικιστές το πραξικόπημα το έκαναν. Μεγάλα λόγια, μικρά μυαλά, φανατισμός, μίσος και απίστευτη βλακεία.

Το μένος τους το εκδήλωσαν ενάντια σε κομμουνιστές, δημοκράτες, τουρκοκύπριους.

Όταν έγινε η εισβολή οι ένοπλες συμμορίες τους κινήθηκαν σε αντίθετη κατεύθυνση.

Ρίχτηκαν στους τουρκοκυπριακούς θύλακες για να σκοτώσουν, να κακοποιήσουν γυναικόπαιδα και να σιγουρέψουν πλιάτσικο.

 
Τον τουρκικό στρατό τον απέφυγαν. Πουθενά δεν συγκρούστηκαν μαζί του.

Δεν είναι ο πόλεμος παιχνίδι για αλήτες.

 
Έτσι πάντα ήταν οι φασίστες, ο πατριωτισμός τους κίβδηλος, απλά για να κρύψει την αρρώστια του εγκληματία και του φονιά - του τυφλού υπηρέτη αλλότριων συμφερόντων και στόχων.

 
Έτσι είναι και σήμερα οι φασίστες - όπως κι αν ονομαστούν. .


*Ο Γιώργος Μαργαρίτης είναι καθηγητής Σύγχρονης Ιστορίας
στο τμήμα Πολιτικών Επιστημών του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης



Πηγή:facebook

---

Η Σφήκα: Επιλογές

---

Διαβάστε Περισσότερα »

15 συμβουλές ζωής από τον Χόρχε Μπουκάι

Χόρχε Μπουκάι

– ‘Για να πετάξεις, πρέπει να πάρεις ρίσκα. Αν δεν θες να τα πάρεις, το καλύτερο πράγμα που σου μένει να κάνεις είναι να τα παρατήσεις και να συνεχίσεις απλά να περπατάς για πάντα.’

– ‘Η μνήμη είναι πολλές φορές μεροληπτική και άδικη, όταν κρίνει τα γεγονότα λαμβάνοντας υπόψιν μόνο τις πληροφορίες που οδηγούν στο συμπέρασμα που είχαμε ήδη διαλέξει από πριν.’

– ‘Οι δυσκολίες είναι αναπόσπαστο κομμάτι του δρόμου του έρωτα. Η λύση θα ήταν να αφήσουμε κατά μέρος τη φαντασίωση ενός ιδανικού ζευγαριού, χωρίς συγκρούσεις διαρκώς ερωτευμένου. Η πραγματικότητα βελτιώνεται σημαντικά όταν αποφασίζω να απολαύσω αυτά που μπορώ, αντί να υποφέρω επειδή δεν πραγματοποιείται μία φαντασίωση ή μία αυταπάτη.’

– ‘Η πρόταση είναι: στη ζωή μας ας κάνουμε το εφικτό… όσο γίνεται καλύτερο. Το να υποφέρω επειδή τα πράγματα δεν είναι όπως εγώ τα είχα φανταστεί, δεν είναι μόνο ανώφελο, είναι και παιδαριώδες.’

– ‘Πάντοτε κάτι μας λείπει για να νιώσουμε ικανοποιημένοι και μόνο αν είσαι ικανοποιημένος μπορείς να απολαύσεις όσα έχεις. Γι αυτό μαθαίνουμε ότι η ευτυχία θα έρθει όταν ολοκληρώσουμε αυτό που μας λείπει. Κι επειδή πάντα κάτι λείπει, ξαναγυρίζουμε στην αρχή και δεν απολαμβάνουμε ποτέ τη ζωή.’

– ‘Ο ψεύτης δεν είναι κάποιος που φοβάται το αποτέλεσμα της κρίσης των άλλων. Ο ψεύτης έχει ήδη κρίνει και καταδικάσει τον εαυτό του.’

– ‘Tο πάθος είναι στενά συνδεδεμένο με την πιθανότητα ο άλλος να μην είναι εκεί: με την έκπληξη, το εκτός προγράμματος. Αν αυτό μετατραπεί σε συμβατική σχέση, το πάθος εξατμίζεται.’

– ‘Ο ελεύθερος άνθρωπος που γνωρίζει τον εαυτό του είναι γενναιόδωρος, αλληλέγγυος, ευγενικός και ικανοποιείται εξίσου όταν δίνει όπως και όταν παίρνει. Για αυτό, κάθε φορά που συναντάς ανθρώπους που κοιτάζουν μόνο την πάρτη τους, μην τους μισείς. Αρκετά προβλήματα έχουν με τον εαυτό τους.’

– ‘Η χειρότερη από τις αντιλήψεις που έμαθαν και μετέφεραν οι γονείς στα παιδιά τους είναι πως υποτίθεται ότι βρισκόμαστε στην αναζήτηση του άλλου μας μισού. Γιατί να μην προσπαθήσουμε να βρούμε κάποιον ολόκληρο αντί να συμβιβαστούμε με κάποιον μισό;’

– ‘Η σχέση βοηθάει την προσωπική μας εξέλιξη, να γίνουμε καλύτεροι άνθρωποι, να γνωρίσουμε καλύτερα τον εαυτό μας. Η σχέση προσθέτει. Γι’ αυτό αξίζει τον κόπο. Αξίζει… τον κόπο (δηλαδή, αξίζει να κοπιάσουμε γι’ αυτήν). Αξίζει το βάσανο που προκαλεί. Αξίζει τον πόνο που πρέπει να αντιμετωπίσουμε. Κι όλα αυτά αξίζουν, γιατί όταν θα τα έχουμε ξεπεράσει δεν θα είμαστε πια οι ίδιοι: θα έχουμε αναπτυχθεί, θα είμαστε πιο συνειδητοποιημένοι, θα αισθανόμαστε πιο ολοκληρωμένοι.’

– ‘Η τύχη ποτέ δεν πλησιάζει αυτούς που ασχολούνται χλιαρά και περιστασιακά με αυτό που αγαπούν.’

– ‘Ο έρωτας είναι ένας αυθαίρετος και σχεδόν αναπόφευκτος παραλογισμός, μια εικόνα τρελής σύγχυσης σε μανιακή έξαρση. Η αγάπη, αντιθέτως, είναι ένα προϊόν λογικής και κόπου. Διαρκεί περισσότερο και είναι λιγότερο ταραχώδης, αλλά χρειάζεται σκληρή δουλειά για να τη διατηρήσεις.’

– ‘Έρωτας είναι να αγαπάς τις ομοιότητες και αγάπη, να ερωτεύεσαι τις διαφορές.’

– ‘Οι άνθρωποι είμαστε τόσο ξεροκέφαλοι που υποφέρουμε περισσότερο να πέσουμε έξω σε μια δυσοίωνη προφητεία μας, παρά αν πράγματι πάθουμε αυτό που προβλέψαμε.’

– ‘Η αναποφασιστικότητα είναι μια από τις καλύτερες αιτίες των χειρότερων προβλημάτων, πολύ περισσότερο από τις λάθος αποφάσεις.’

Πηγή: perpetual

---

Η Σφήκα: Επιλογές

---

Διαβάστε Περισσότερα »