Μάνος Χατζιδάκις

Ελλάδα

Ο Μάνος Χατζιδάκις άφησε ανεξίτηλο το στίγμα του στον κόσμο της μουσικής, ιδιαίτερα στο χώρο της ελληνικής μουσικής και του κινηματογράφου.

Οι συνθέσεις του Χατζιδάκι φημίζονται για τις υποβλητικές μελωδίες και τις πλούσιες αρμονίες τους, συνδυάζοντας παραδοσιακά ελληνικά στοιχεία με σύγχρονες ενορχηστρώσεις. Το έργο του συχνά εντρυφούσε στην ουσία του ελληνικού πολιτισμού και της ιστορίας, αιχμαλωτίζοντας το πνεύμα της Ελλάδος.Έτυχε διεθνούς αναγνώρισης για τις κινηματογραφικές του μουσικές, κυρίως για την ταινία “Ποτέ την Κυριακή”, για την οποία κέρδισε Όσκαρ.

Ο Μάνος Χατζιδάκις «έφυγε» από κοντά μας στις 15 Ιουνίου 1994.

Αποφθέγματα του Μάνου Χατζιδάκι

1. “Είσαι η πιο ερωτική κωφάλαλη που πέρασε ποτέ απ’ το ελληνικό θέατρο – από κάθε, ίσως θέατρο”.(προς την Έλλη Λαμπέτη, σχετικά με το ρόλο της στο θεατρικό έργο: Σάρα, τα παιδιά ενός κατώτερου Θεού)

2.“Τώρα που ζω με τον εαυτό μου βαθειά κι απόλυτα, θέλω να μάθω ο ίδιος ποιος υπήρξα, τι σκέφτηκα, πώς έζησα και τι είναι αυτό που συνθέτει την μελλοντική μου απουσία“.

3.Μερικοί κύριοι νομίζουν ότι είμαστε συνάδελφοι”.

4.“Η μουσική χρειάζεται 3 πράγματα. Τέχνη, τεχνική και βιώματα. Χωρίς αυτά δε γίνεται να γράψεις μουσική”.

5.“Δύο είναι οι εχθροί της πολιτικής και του πολιτισμού: ο λαϊκισμός και ο ελιτισμός”.

6.“Η δόξα είναι επιταγή που δεν πρέπει να εξαργυρώσεις σε χρήμα. Παίρνεις χρήμα, χάνεις τη δόξα”.

7.“Όταν συνηθίζεις το τέρας, αρχίζεις να του μοιάζεις. Δυστυχώς συνηθίσαμε το πρόσωπο του τέρατος”.

8.“Αδιαφορώ για την δόξα. Με φυλακίζει μες στα πλαίσια που καθορίζει εκείνη κι όχι εγώ”.
“Λένε πως οι καλλιτέχνες είναι είτε κομμουνιστές είτε ομοφυλόφιλοι. Εγώ πάντως δεν είμαι κομμουνιστής…”

9.“Οι εκ παραδόσεως αρσενικοί φροντίζουν να είναι ακριβείς στα ραντεβού τους με τους φίλους τους”.

10.“Ο,τι έχω ιερό: Να περιφρονώ τις συνήθειες των πολλών, τη λογική του κράτους και την «ηθική» των συγγενών μου. Να αγαπώ με πάθος τους κυνηγημένους, τους ανορθόδοξους και τους αναθεωρητές”.

11.“Η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει: Πάντα μ’ απασχολούσε το γνωστό εμβατήριο όσες φορές τ’ άκουγα. Έλεγα μέσα μου, τι άραγες εννοεί; Σκέφτηκα, σαν κάτι να φωτίστηκε μέσα μου, εφόσον η Ελλάδα δεν πεθαίνει ποτέ, πάει να πει πως και ποτέ δεν θα αναστηθεί”.

12.“Δε μ’ αρέσει η αναμνησιολογία, την απεχθάνομαι. Είναι χειρότερη κι από μνημόσυνο. Τι πάει να πει “μνημόσυνο”; Κάποιον που δεν θυμάμαι και μια δεδομένη στιγμή, καθορισμένη, οφείλω να τον θυμηθώ”.

13.“Ποτέ δεν πρόκειται να τελειώσει η ανθρώπινη περιπέτεια αλλά και η ανθρώπινη ευπιστία. Πάντα ο άνθρωπος θα πιστεύει πως τα όνειρά του θα δικαιωθούν. Αλλά και πάντα θα αγνοεί πως ο ίδιος καταστρέφει τα όνειρά του με το να ξυπνά κάθε πρωί. Κάθε πρωί κι όχι για πάντα, μια και μόνη φορά”.

14. Η αμαρτία είναι βυζαντινή κι ο έρωτας αρχαίος.

15. Αν ξαναρχόμουν στον κόσμο θα ήταν για να κάνω έρωτα και το μόνο που θα λυπηθώ όταν θα φύγω , θα είναι για τον έρωτα που θα χάσω.

16. Αν αυτό που λέμε ελληνικό είναι εμπόδιο στο να ενωθούμε με ένα μαύρο, είναι καταδικαστέο. Αν αντιθέτως αυτό είναι βοηθητικό για να ενωθούμε με τους άλλους, είναι υπέροχο.

17. Νιώθω Ελληνας, αν αυτό σημαίνει Ευρωπαίος. Και Ευρωπαίος αν αυτό συμπεριλαμβάνει την ελληνικότητά μου.

18. Παρελάσεις, εθνικόφρονα λογύδρια, παραστάσεις, σχολικές εορτές και άλλα παρόμοια ενισχύουν την ιδιότυπη φασιστική μας κληρονομιά. Το περίφημον “Πας μη Ελλην βάρβαρος”.

19. Δεν νομίζω ότι κινδυνεύουμε ως Ελληνες αλλά ως Ελληνολάτρεις.

20. Δεν μου αρέσει να παριστάνω τον Ελληνα. Θέλω να είμαι, όσο είμαι.

21. Με τους Τούρκους είμαστε οι καλύτεροι φίλοι, όσο είμαστε εχθροί.

 
22. Ολες οι επαναστάσεις καταλήγουν στην κατάκτηση της ανεγκέφαλης Κυρίας, της εξουσίας. Αυτή η κατάκτηση ως γνωστόν δημιουργεί Δίκαιον, μακράν των ονειρικών στόχων μιας επανάστασης

.
23. Με την Ευρωπαϊκή Ενωση η Ελλάδα θα γίνει μια ασήμαντη επαρχία της Ευρώπης και θα κυβερνάται από τους Ευρωπαίους. Δεν θα έχει καμία διαφορά από την Τουρκοκρατία.

24. Από την ώρα που ο Φρανκενστάϊν γίνεται στόλισμα νεανικού δωματίου, ο κόσμος προχωρά μαθηματικά στην εκμηδενισή του.

25. Δεν έχουμε πολιτισμό και απόδειξη είναι το Υπουργείο Πολιτισμού.

26. Είμαι λαϊκός, αλλά όχι λαϊκίζων

---

Η Σφήκα: Επιλογές

---

Διαβάστε Περισσότερα »

ΤΟ ΣΤΡΑΤΟΠΕΔΟ - ΚΟΛΑΣΤΗΡΙΟ ΧΑΪΔΑΡΙΟΥ Υπό γερμανική διοίκηση από 10/9/1943 μέχρι 27/9/1944

Βασίλης Καλαμαράς

ΜΕΡΟΣ ΔΕΥΤΕΡΟ

Με επικεφαλής αποβράσματα της Γκεστάπο και της SD

Αν και το στρατόπεδο - κολαστήριο Χαϊδαρίου λειτουργεί έναν χρόνο και κάτι μέρες, με όρους πυρηνικής φυσικής ο χρόνος που παραμένει ανοιχτό συμπυκνώνεται. Το κάθε κλάσμα του δευτερολέπτου εκβάλλει τόση συμπυκνωμένη ηλεκτρομαγνητική ενέργεια από τα βασανιστήρια, τις στερήσεις, τις εν ψυχρώ δολοφονίες: Η κάθε κρατούμενη και ο κάθε κρατούμενος περιμένει να έρθει η σειρά του, και αυτή η αναμονή δεν έχει κανόνες, είναι ασύνταχτη, αδόμητη, απειλητική, σκιά θανάτου και απροσδόκητος όλεθρος.

Η SD, η υπηρεσία ασφαλείας των SS

Μετά την ολιγοήμερη ιταλική διοίκηση, η οποία λόγω της συνθηκολόγησης της Ιταλίας δεν πρόλαβε να δείξει τα έργα και τις ημέρες της, στις 10 Σεπτέμβρη 1943 η ναζιστική SD (Sicherheitsdienst), η υπηρεσία ασφαλείας των SS, γίνεται το νέο αφεντικό του στρατοπέδου.

Πρώτος διοικητής, όπως γράφαμε το προηγούμενο Σαββατοκύριακο, αναλαμβάνει ο υπαξιωματικός Ρούντι Τρέπτε, ο οποίος εγκαθιστά το γραφείο του στη νοτιοανατολική γωνιά των μαγειρείων, όπου είχε και το κρεβάτι του. Είχε φέρει μαζί του μια άσπρη σκύλα, που το 'χε συνήθειο να ρίχνεται πάνω στους έγκλειστους.

 Βοηθός διερμηνέα ο Ναπολέων Σουκατζίδης

Διερμηνέας αναλαμβάνει ο Ακροναυπλιώτης Παναγιώτης Μαυρομμάτης, ο οποίος γνωρίζει άριστα Γερμανικά, καθώς έχει σπουδάσει 6 χρόνια Ιατρική σε Βιέννη και Βερολίνο. Βοηθός διερμηνέα «χρίζεται» ο Ναπολέων Σουκατζίδης, ο μετέπειτα εκτελεσμένος με τους 200 της Καισαριανής, αυτό το φωτεινό παράδειγμα αγωνιστή ο οποίος δεν θέλησε να λοξοδρομήσει από την επιλογή του για να σώσει το τομάρι του.

Πάνω στο τσιμέντο χωρίς ίχνος σκόνης πάνω του!

Ας περιγράψουμε τις συνθήκες στις οποίες επιβιώνουν οι κρατούμενοι. Ολη τη μέρα τους την περνάνε μέσα στους θαλάμους, οι οποίοι πρέπει να είναι πεντακάθαροι, όπως και τα ρούχα τους, που επιπρόσθετα πρέπει να είναι ισιωμένα και να εμφανίζουν μέχρι και ...τσάκιση!

Το δάπεδο από τσιμέντο, στιλπνό και λαμπερό, χωρίς πάνω του ριγμένο το παραμικρό σκουπιδάκι ή αποτσίγαρο. Οσοι δεν τηρούν αυτές τις προϋποθέσεις τιμωρούνται με στέρηση ψωμιού και συσσιτίου, ή με τροχάδην 100 - 200 μέτρα.

Το φαγητό μοιράζεται πρωί, μεσημέρι και βράδυ στα μαγειρεία. Οι έγκλειστοι πηγαίνουν σε φάλαγγα, κατά πεντάδες και μία - μία ομάδα. Η έγερση ορίζεται στις 7, οπότε μπορούν να τινάξουν τα ρούχα τους, και μία ώρα μετά ασχολούνται με την «τακτοποίηση» των υπαρχόντων τους μέσα στον θάλαμο.

Μόνο δύο ώρες τη μέρα βγαίνουν στο προαύλιο

Τους καλούν σε προσκλητήριο στις 8 π.μ. και στις 6 μ.μ. υποχρεωτικά μπροστά στους θαλάμους. Πριν αποσυρθούν σε ανάπαυση, δίνουν ρούχα και παπούτσια για διόρθωση στα συνεργεία. Μία ώρα μετά την πρωινή και μία ώρα πριν τη βραδινή σίτιση, η διοίκηση τους δίνει άδεια να βγαίνουν στο προαύλιο.

Τους μοιράζουν σε δύο ομάδες: Οι νέοι και υγιείς υποχρεώνονται σε τροχάδην, σουηδική γυμναστική και αθλοπαιδιές. Οι ηλικιωμένοι και οι ασθενείς συντάσσονται σε φάλαγγα κατά πεντάδες και σιγά - σιγά βαδίζουν. Μόνο στο διάλειμμα της γυμναστικής έχουν την ευκαιρία να μιλούν μεταξύ τους.

Νυχτερινός ύπνος με το όπλο στον κρόταφο

Και κάτι άλλο. Το κάπνισμα επιτρέπεται μόνο εντός των θαλάμων, ενώ στις 9 μ.μ. σημαίνει γενικό σιωπητήριο. Σβήνουν άπαντα τα φώτα και άπαντες κοιμούνται. Κατά τη διάρκεια της νύχτας απαγορεύεται αυστηρά και η παραμικρή κίνηση στο προαύλιο. Μάλιστα οι φρουροί έχουν διαταγή να πυροβολούν χωρίς καμία ειδοποίηση. Επισκεπτήριο επιτρέπεται μία φορά τον μήνα, ενώ η επικοινωνία με τον έξω κόσμο έχει διακοπεί κι αυτή, καθώς οι επιστολές γράφονται αποκλειστικά ως φανταστικές συνομιλίες προς εαυτόν.

Πώς όμως διαχειρίζεται τους ασθενείς ο γιατρός Αντώνης Φλούντζης; Εχει τη δυνατότητα να βάζει ένα χέρι προστασίας στους καταπονημένους; Από το «Χαϊδάρι» του, διαβάζουμε:

Η νοσηλεία δεν περνούσε από την άδεια του διοικητή

Εξωτερική όψη κτιρίου του στρατοπέδου - κολαστηρίου και οι θάλαμοι εκ των έσω, που αν και άδειοι, ακόμα εκπέμπουν τον φόβο και τον τρόμο

«Στο αναρρωτήριο, όπου έμενα με τους τρεις νοσοκόμους, είχαμε δύο θαλάμους για ασθενείς, που μπορούσαν να χωρέσουν από 15 στην ανάγκη κρεβάτια (μεταλλικά ή ξύλινα). Σκεπάσματα και πιτζάμες μας έφερε ο ΕΕΣ. Στον αριθμό των νοσηλευόμενων δεν υπήρχε περιορισμός. Μπορούσα να παίρνω όσους ήθελα και όποια ώρα της ημέρας και της νύχτας παρουσιαζόταν ανάγκη, χωρίς κανένα εμπόδιο και χωρίς να ζητώ την άδεια και να ειδοποιώ τον διοικητή. Κατά το προσκλητήριο, αφού μετρούσαν τους θαλάμους, τελευταία περνούσαν από το αναρρωτήριο και μας ρωτούσαν πόσοι είμαστε. Εάν ο αριθμός που δίναμε κάλυπτε όσους τους έλειπαν, το προσκλητήριο τέλειωνε.

Από διοικητής του στρατοπέδου, κομμουνιστής στη ΛΔΓ

Για τους αρρώστους είχαμε πετύχει να ετοιμάζουμε ειδική δίαιτα. Τρόφιμα - ζυμαρικά, ρύζι, γάλα και ζάχαρη - για τη δίαιτα μας έφερνε ο ΕΕΣ. Τα τρόφιμα υπολογίζονταν για 45 - 50 μερίδες, αλλά με έναν καλομελετημένο συνδυασμό καταφέρναμε να εξυπηρετούμε 100 και πιότερους ασθενείς, γιατί μόνο λίγους εξαιρούσαμε απ' όλα τα φαγητά του στρατοπέδου, εξόν από το σπανιότατο και λιγοστό κρέας».

Ο χαμηλόβαθμος ναζί Ρούντι Τρέπτε μαζί με τους διερμηνείς Μαυρομμάτη και Σουκατζίδη συλλαμβάνονται στις 21 Νοέμβρη 1943 από την Γκεστάπο. Σχετικά με αυτήν τη σύλληψη ο κρατούμενος Γ. Ναυπλιώτης καταθέτει:

«Τον κουρέα διοικητή τον πρόδωσε ο Στέφανος Δούσης, ξυλογλύπτης, γνωστός κίναιδος και χαφιές των Ιταλών από το στρατόπεδο της Λάρισας. Αυτός έβαλε τη γυναίκα του να πάει να πει (...) ότι βγάζει έξω τον Ναπολέοντα και βάζει στο παράθυρο το ραδιόφωνο για ν' ακούν μουσική οι κρατούμενοι».

Και στις αρχές της δεκαετίας του '80 ο διερμηνέας Παναγιώτης Μαυρομμάτης φαίνεται ότι έχει κάνει γερή έρευνα για το προφίλ του πρώτου διοικητή, ο οποίος φαίνεται να έχει ιδεολογικά μεταστραφεί, ενώ έχει υπηρετήσει τον ναζιστικό μηχανισμό:

«Ο πρώτος Γερμανός διοικητής ήταν ο επιλοχίας Ρούντι Τρέπτε. Καθόταν στο Φράιστατ, στα περίχωρα της Δρέσδης, οδός Φάουστ 3, ήταν κουρέας και είχε δύο αγόρια. Οταν πήγα στο Ανατολικό Βερολίνο (...) μου είπαν πως είχε αλλάξει διεύθυνση και ήταν μέλος του Κομμουνιστικού Κόμματος».

Ομως 8 μέρες μετά, τη Δευτέρα 29 Νοέμβρη 1943, μια κούρσα και δύο φορτηγά αυτοκίνητα φέρνουν στο στρατόπεδο τον νέο διοικητή με τα έπιπλά του. Είναι ο ταγματάρχης της SD Πάουλ Οτο Ραντόμσκι.

(Συνεχίζεται)

Βασίλης Καλαμαράς, Δημοσιογράφος, συγγραφέας, κριτικός βιβλίου

Πηγή: rizospastis

---

Η Σφήκα: Επιλογές

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Ένας άνθρωπος, ένα τρισεκατομμύριο, οκτώ δισεκατομμύρια θεατές

ΤΖΕΝΗ ΚΡΙΘΑΡΑ

Ο Έλον Μασκ έγινε και επίσημα ο πρώτος τρισεκατομμυριούχος στην ανθρώπινη Ιστορία. Ο ιδιοκτήτης της Tesla, της πλατφόρμας Χ και της Space X είδε την περιουσία του να αγγίζει το 1,1 τρισεκατομμύριο δολάρια αμέσως μόλις η διαστημική του εταιρεία εισήχθη στο αμερικανικό χρηματιστήριο. Δεν έβαλε τέλος στην παγκόσμια πείνα. Δεν εξασφάλισε καθαρό νερό για όλον τον πλανήτη. Δεν ανακάλυψε τη θεραπεια για τον καρκίνο. Βασίστηκε απλώς στην άνοδο της χρηματιστηριακής αξίας των εταιρειών του, στην κερδοσκοπία των αγορών, στις κρατικές επιδοτήσεις που στήριξαν την ανάπτυξη των επιχειρήσεών του και στην εργασία εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων που δεν θα δουν ποτέ ούτε το απειροελάχιστο κλάσμα αυτού του πλούτου. Την ίδια ώρα, περίπου 700 εκατομμύρια άνθρωποι εξακολουθούν να ζουν σε συνθήκες ακραίας φτώχειας και εκατοντάδες εκατομμύρια άλλοι αντιμετωπίζουν επισιτιστική ανασφάλεια.

Σε μια εποχή που η συσσώρευση αδιανόητου πλούτου θεωρείται μεγαλύτερο κατόρθωμα από την εξάλειψη της ανθρώπινης δυστυχίας, ο Έλον Μασκ έχει φτάσει να αποτελεί σύμβολο επιτυχίας! Στην πραγματικότητά, όμως, δεν είναι τίποτα άλλο πέρα από ένα σύμβολο ανισότητας και εκμετάλλευσης. Κανένας δισεκατομμυριούχος δεν δημιούργησε μόνος του τον πλούτο που κατέχει. Πίσω από κάθε εταιρική αυτοκρατορία βρίσκονται εργαζόμενοι, δημόσιες υποδομές, πανεπιστήμια, ερευνητικά προγράμματα, φυσικοί πόροι και ολόκληρες κοινωνίες. Όταν, λοιπόν, ο πλούτος που παράγεται συλλογικά καταλήγει να συσσωρεύεται σε τέτοιο βαθμό στα χέρια ενός μόνο ανθρώπου, το ερώτημα δεν είναι πόσο ικανός είναι εκείνος. Το ερώτημα είναι πόσο δίκαιο είναι το σύστημα που το επιτρέπει.

Το ζήτημα δεν είναι μόνο ηθικό. Είναι και αμιγώς πολιτικό. Ένας άνθρωπος που έχει στα χέρια του ένα τρισεκατομμύριο δολάρια δεν αγοράζει μόνο υπερπολυτελείς κατοικίες, γιοτ και – εν προκειμένω – διαστημόπλοια. Αγοράζει επιρροή. Αγοράζει πρόσβαση. Αγοράζει τη δυνατότητα να διαμορφώνει τον δημόσιο διάλογο, να επηρεάζει κυβερνήσεις, να χρηματοδοτεί πολιτικές εκστρατείες, να ελέγχει πλατφόρμες επικοινωνίας και να καθορίζει τις συνθήκες μέσα στις οποίες ζουν εκατομμύρια άνθρωποι. Τον είδαμε να κάνει και μία απόπειρα να κινήσει τα νήματα μέσα από τον Λευκό Οίκο κατά την τρέχουσα διακυβέρνηση Τραμπ, όμως γρήγορα αποδείχθηκε πως η διαφάνεια και η λογοδοσία που απαιτούνται στην πολιτική δεν είναι το φόρτε του. Η συγκέντρωση όλου αυτού του πλούτου από ένα άτομο είναι απειλητική για την ίδια τη δημοκρατία. Ενώ η τυπική ισότητα παραμένει και κάθε πολίτης συνεχίζει να διαθέτει μία ψήφο, η πραγματική δύναμη παύει να κατανέμεται ισότιμα. Ως εκ τούτου, η δημοκρατία αρχίζει να μοιάζει όλο και λιγότερο με διακυβέρνηση των πολλών και περισσότερο με διαχείριση των πολλών προς όφελος των ελάχιστων.

Το πιο εντυπωσιακό – ίσως και το πιο εξοργιστικό – στην όλη ιστορία δεν είναι ο ένας, ο τρισεκατομμυριούχος. Είναι οι οκτώ δισεκατομμύρια θεατές αυτού του θλιβερού έργου. Οι συνθήκες της εποχής τούς «διδάσκουν» να θεωρούν αυτό το θέαμα απολύτως φυσιολογικό. Αντί να στρέφουν το βλέμμα τους στην ακραία ανισότητα, αναγκάζονται να επικροτήσουν την … επιτυχία. Αντί να καταγγέλλουν τη συσσώρευση αδιανόητης εξουσίας σε ένα πρόσωπο, θαυμάζουν την «ιδιοφυΐα». Αντί να πολεμούν τον καπιταλισμό, το σύστημα που παράγει την ανισότητα, καταπίνουν αμάσητα success stories υπερπλουσίων. Έχουν πειστεί για τα καλά πως το πρόβλημα δεν είναι ο ένας άνθρωπος που έχει υπερβολικά πολλά, αλλά οι ίδιοι που έχουν λίγα. Κάπως έτσι, η ανισότητα μετατρέπεται σε αντικείμενο λατρείας και οι λάτρεις της φτάνουν στο σημείο να αναπαράγουν τις απόψεις αυτών που συσσωρεύουν τον πλούτο, παρότι οι ανάγκες και τα συμφέροντά τους δεν συμπίπτουν πουθενά.

Ίσως, τελικά, το ερώτημα δεν είναι πώς ένας άνθρωπος συγκεντρώνει ένα τρισεκατομμύριο. Ίσως το ερώτημα είναι τι είδους κοινωνία θεωρεί αυτή την εξέλιξη φυσιολογική. Και η απάντηση είναι ντροπιαστική: μια κοινωνία που ανέχεται να συσσωρεύεται ο πλούτος στα χέρια των ελάχιστων, ενώ εκατομμύρια άνθρωποι στερούνται τα βασικά για μια αξιοπρεπή ζωή. Ίσως ο πρώτος τρισεκατομμυριούχος να μην αποτελεί θρίαμβο της ανθρώπινης προόδου – όπως μας το πλασάρουν – αλλά μνημείο της συλλογικής μας αποτυχίας.

Πηγή: imerodromos

---

Η Σφήκα: Επιλογές

---

Διαβάστε Περισσότερα »

“Ελλάς-Ελλήνων-Χριστιανών”…

Από Ημεροδρόμος

O ένας, ο Βορίδης, αναρωτήθηκε αν πρέπει να βουλιάζουμε τις βάρκες με τους μετανάστες στη θάλασσα…

Ο άλλος, ο Πλεύρης, έχει απαντήσει από καιρό για τους μετανάστες ότι “η φύλαξη των συνόρων θέλει νεκρούς”…

Και τούτος εδώ απεφάνθη, επίσης, ότι οι βάρκες πρέπει να βυθίζονται…
Ουδεμία, συνεπώς, έκπληξη. Οι άνθρωποι παραμένουν συνεπείς στα διαπιστευτήρια του χριστιανισμού τους, χρόνια τώρα:
Από το “Ελλάς-Ελλήνων-Χριστιανών” μέχρι τις “επιστολές του Ιησού”.

– Σημείωση: Δεν χρειάζεται να είναι νομικός κανείς για να αντιληφθεί ότι η προτροπή να βουλιάζεις ανθρώπους στην θάλασσα είναι προτροπή υπέρ του εγκλήματος. Φαντάζομαι αυτά το “κράτος δικαίου” στην Ελλάδα τα παρακολουθεί. Αλλά είναι μέρα Παρασκευή κι έρχεται και Σαββατοκύριακο..

---

Η Σφήκα: Επιλογές

---

Διαβάστε Περισσότερα »

ΣΤΡΑΤΟΠΕΔΟ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗΣ ΚΑΙ ΜΕΤΑΓΩΓΩΝ ΧΑΪΔΑΡΙΟΥ | 3 ΣΕΠΤΕΜΒΡΗ 1943 - 27 ΣΕΠΤΕΜΒΡΗ 1944 Το άντρο βασανιστηρίων και εξόντωσης των αγωνιστριών και αγωνιστών της Αντίστασης υπό την ολιγοήμερη ιταλική διοίκηση

Βασίλης Καλαμαράς

Η πύλη του στρατοπέδου Χαϊδαρίου, με τις δύο παραστάδες της να καταλήγουν στο ναζιστικό σύμβολο Siegrune

ΜΕΡΟΣ ΠΡΩΤΟ

Εναν χρόνο και 24 μέρες κράτησε ανοιχτή τη φριχτή πύλη του το στρατόπεδο συγκέντρωσης και μεταγωγών Χαϊδαρίου. Υπολογίζεται ότι από τις 3 Σεπτέμβρη 1943 έως τις 27 Σεπτέμβρη 1944 την πέρασαν 20.000 με 25.000 κρατούμενες και κρατούμενοι.

Η πλειονότητά τους ήταν μέλη και στελέχη του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας, που βρίσκονταν φυλακισμένες και φυλακισμένοι από την περίοδο της δικτατορίας του Μεταξά (1936 - 1941) στα κολαστήρια της Ακροναυπλίας, της Λάρισας, των Τρικάλων, της Θήβας και των Καλαβρύτων.

Ημιτελές κέντρο στρατιωτικής εκπαίδευσης

Προτού όμως αναφερθούμε στα έργα και τις ημέρες των Ιταλών και των Γερμανών κατακτητών, ας δώσουμε ορισμένες χρηστικές πληροφορίες για τον τόπο και την ίδρυση του στρατοπέδου. Πρέπει να ανατρέξουμε σε παλιές φωτογραφίες του Μεσοπολέμου, στις οποίες το Χαϊδάρι είναι ένα αραιοκατοικημένο προάστιο, στα δυτικά της Αθήνας, που αριθμούσε 5.868 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 1940.

Αρχισε να χτίζεται το 1937 στους πρόποδες του Ποικίλου Ορους, ως κέντρο εκπαίδευσης του ελληνικού στρατού, ωστόσο το έργο έμεινε ημιτελές λόγω της κήρυξης του Ελληνοϊταλικού Πολέμου.

Το εγκαινιάζουν οι Ιταλοί φασίστες

Εσωτερική διαρρύθμιση του κύριου χώρου του κολαστηρίου

Παρθένο από χρήση έως την 3η Σεπτέμβρη του 1943, οπότε γίνονται τα μαύρα εγκαίνιά του ως στρατοπέδου συγκέντρωσης. Θα το λειτουργήσουν για πρώτη φορά οι Ιταλοί, οι οποίοι είχαν αναλάβει τη διοίκηση της Νότιας Ελλάδας, μεταφέροντας 590 κρατούμενους από το στρατόπεδο Λάρισας. Ανάμεσά τους 243 κομμουνιστές από την Ακροναυπλία, 20 πρώην εξόριστους από την Ανάφη και 327 που είχαν συλληφθεί από την ιταλική διοίκηση.

Την αναχώρηση από τη Λάρισα περιγράφει ζωντανά ο γιατρός κρατούμενος Αντώνης Ι. Φλούντζης (1906-1988) στην εκτενή και τεκμηριωμένη μαρτυρία του «Χαϊδάρι. Κάστρο και βωμός της Εθνικής Αντίστασης» (β' έκδοση, εκδόσεις «Παπαζήση», 1986):

Εξι χρόνια στο κάτεργο της Ακροναυπλίας

«Στον σταθμό μείναμε έως αργά το βράδυ. Οι φρουροί μας ήταν αρκετοί και γερά οπλισμένοι, αλλά δεν εμπόδιζαν τους πολίτες που έρχονταν για να μας δώσουν τρόφιμα και τσιγάρα. Εκείνη η μέρα ήταν για μας αποκάλυψη. Η συγκίνησή μας δεν περιγράφεται. Κλεισμένοι και αυστηρά απομονωμένοι 6 σχεδόν χρόνια στο κάτεργο της Ακροναυπλίας και πάνω από μισό χρόνο στο στρατόπεδο της Λάρισας, δεν μπορούσαμε να ξέρουμε τις αλλαγές που είχαν συντελεστεί στη χώρα και στον λαό μας. Και όσα μαθαίναμε από δω κι από κει δεν μπορούσαν να μας δώσουν μια κάπως ολοκληρωμένη εικόνα και να μας προετοιμάσουν ψυχολογικά.

«Μας ξάφνιασε και μας συγκλόνισε ο λαϊκός χείμαρρος»

Γι' αυτό μας ξάφνιασε και μας συγκλόνισε κυριολεκτικά εκείνος ο λαϊκός χείμαρρος, εκείνο το λαϊκό προσκύνημα που άρχισε σχεδόν μόλις μας στοίβαξαν στα βαγόνια και συνεχίστηκε χωρίς διακοπή έως το βράδυ. Γυναίκες, άνδρες και παιδιά σε μια ατελείωτη σειρά κατέφθαναν στον σταθμό, έτρεχαν στα βαγόνια μας και μας κουβάλαγαν ψωμιά, τυρί (ακόμα και με τους τενεκέδες), άλλα τρόφιμα, σταφύλια (καφάσια ολόκληρα), τσιγάρα (πακέτα και κούτες), καθώς και χρήματα».

Στις 3 Σεπτέμβρη από Αθήνα για Χαϊδάρι

Η αμαξοστοιχία έφτασε στην Αθήνα στις 3 Σεπτέμβρη. Η αποβίβαση έγινε στον Σταθμό Λαρίσης και ακολούθησε επιβίβαση σε στρατιωτικά καμιόνια, με κατεύθυνση προς το Χαϊδάρι. Με ιταλική φρουρά το στρατόπεδο λειτούργησε μόνο λίγες μέρες, υπό τον λοχαγό Ροάτα. Το απόγευμα της 8ης Σεπτέμβρη ανακοινώνεται η συνθηκολόγηση της Ιταλίας και η κυβέρνηση Μπαντόλιο υπογράφει ανακωχή.

Την επόμενη μέρα, στις 9.30 το πρωί, ήρθε στο αναρρωτήριο ο Ιταλός γιατρός. Και πάλι ο λόγος στον αυτόπτη μάρτυρα του αγωνιστή στην υπηρεσία της υγείας των συντρόφων του:

«Εφερε μαζί του την κατάσταση των κρατουμένων και έχοντας δίπλα του τον αρχινοσοκόμο, που μιλούσε καλά τα Ιταλικά, μελετούσε την κατάσταση και ξεχώριζε ποιοι έπρεπε να απολυθούν και ποιοι θα έμεναν στο στρατόπεδο για να παραδοθούν στους Γερμανούς.

Για απόλυση σημείωνε όσους είχαν πιαστεί σαν σαλταδόροι και τα παρόμοια. Οσοι ήταν για όπλα και για αντίσταση κατά των αρχών κατοχής θα κρατούνταν στο στρατόπεδο. Επειτα στράφηκε σε μένα και μου είπε: "Θα το θεωρήσω ατιμία αν φεύγοντας δεν σε πάρω μαζί μου και μείνεις στα χέρια των Γερμανών".

Η ελευθερία κόστιζε 100.000 δραχμές και πάνω!

Στο τέλος πήρε τα χαρτιά του κι έφυγε, χωρίς να τον ξαναδούμε και χωρίς να απολυθεί κανείς. Μετά το μεσημέρι ο διερμηνέας, κατ' εντολή του διοικητή, πήρε σβάρνα τους θαλάμους και έλεγε στους κρατούμενους ότι όποιος μπορεί να δώσει από 100.000 δρχ. και πάνω, το βράδυ θα αφεθεί ελεύθερος. Οσοι είχαν λεφτά έδιναν και γράφονταν σε μια κατάσταση».

Ας δώσουμε όμως και μια περιγραφή της δομής του στρατοπέδου. Περιβαλλόταν από έναν ψηλό μαντρότοιχο με γερά εξοπλισμένες σκοπιές κάθε 200 μέτρα, με τριπλή σειρά συρματοπλέγματα στην εξωτερική πλευρά, ενώ είχαν απλωθεί και σε πυκνή πλέξη μέσα από τον μαντρότοιχο. Η είσοδος ήταν από τη δυτική πλευρά και είχε διπλές σιδερένιες πόρτες. Στα νοτιοανατολικά ήταν το κτίριο της εξωτερικής φρουράς και τα μαγειρεία της, στα βορειοανατολικά τα μαγειρεία του στρατοπέδου και οι αποθήκες τροφίμων.

Αντώνης Ι. Φλούντζης, ο κρατούμενος γιατρός, και το εξώφυλλο της μαρτυρίας του, «Χαϊδάρι. Κάστρο και βωμός της Εθνικής Αντίστασης»

«Το "15" φέρνει ρίγη φρίκης και απελπισίας»

Αποτελούνταν από 21 κτίρια - μπλοκ, τα οποία λειτουργούσαν ως κρατητήρια, με το εμβληματικό «15», που αρχικά προοριζόταν για πειθαρχείο, να μετατρέπεται σε κτίριο απομόνωσης όταν ανέλαβαν τις τύχες των εγκλείστων οι Γερμανοί. «Το "15" φέρνει ρίγη φρίκης και απελπισίας», καταθέτει ο δικηγόρος Αλέξανδρος Ζήσης, ο οποίος κρατήθηκε για πέντε μήνες. Αλλα κτίσματα χρησιμοποιήθηκαν ως διοικητήριο, ως γραφεία, ως στρατώνες, ως αναρρωτήριο, ως μαγειρεία, ως λουτρά, ως αποθήκες.

Στις 10 Σεπτέμβρη 1943 το κνούτο το παίρνουν στα χέρια τους οι ναζί. Πρώτος διοικητής ορίζεται ο Ρούντι Τρέπτε, ένας κοντόχοντρος επιλοχίας, πρώην κουρέας, φανατικός χιτλερικός, πεισματάρης και εγωιστής, που είχε ύφος στρατάρχη. Του είχαν κολλήσει το προσωνύμιο «Καληνύχτας», επειδή μετά το βραδινό προσκλητήριο συνήθιζε να λέει «Καληνύχτα».

Ακολουθεί και δεύτερο μέρος

Πηγή: rizospastis

---

Η Σφήκα: Επιλογές

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Τα κοράκια

Λιάνα Κανέλλη

Μαύρα κοράκια με νύχια γαμψά, τώρα πια πέφτουν κατευθείαν και πάνω στα παιδιά, πριν προλάβουν να ενσωματωθούν με τη βία στην εργατιά του κόσμου. Δυο συμμορίες λέει ναρκεμπόρων πουλάγανε κόκα κι άλλα εγκληματικά καλούδια στα σχολεία, στις παιδικές χαρές, στα πάρκα και στις γωνίες από τους Θρακομακεδόνες ως τον Διόνυσο, την Εκάλη, την Κηφισιά, τη Νέα Ερυθραία. Ο αρχηγός ετών 21! Στρατολογούσε δωδεκάχρονους και ρούφαγε τα χαρτζιλίκια, τα άφθονα της περιοχής. Κυκλώματα που επικοινωνούσαν, λέει, με οικεία στα παιδιά, εξελιγμένα, κρυπτογραφημένα συστήματα υπολογιστών.

Οχι. Δεν θα αναρωτηθώ τι κάνουν οι γονείς κι οι δάσκαλοι σ' αυτή «την κακούργα κενωνία», γιατί άκουσα έναν μαθηματικό να συνθλίβεται από μια μαμά, μια κόρη κι ένα κινητό. Την έπιασε την έφηβη να μιλάει την ώρα της άσκησης, έκανε παρατήρηση και την άλλη μέρα πλάκωσε η μαμά. Ζήτησε τα ρέστα γιατί όφειλε να αποδεχτεί την αιτιολόγηση της δεκατετράχρονης, ότι μίλαγε με τη μαμά της. Στο επιχείρημα του δασκάλου ότι όφειλε να ξέρει πως το παιδί εκείνη την ώρα είχε μάθημα, η μάνα, μητέρα, μαμά απάντησε γενναία και ηρωικά ...«ναι, αλλά είχαμε να λύσουμε ένα ζήτημα».

Τα κοράκια ήρθαν για να μείνουν. Οπως στον θεσσαλικό κάμπο. Μετά τον «Ιανό», όχι απλώς χόρτασαν ψοφίμια, αλλά προφανώς έμαθαν κι αυτά να κάνουν τις προβλέψεις τους στο χρηματιστήριο των κοράκων, και μυρίστηκαν και επόμενες καταστροφές, κι έστησαν φωλιές και πολλαπλασιάστηκαν. Το σούρουπο υποθέτω κρώζουν και αλλαχού και παίρνουνε και τη μορφή του αρχηγού, και τα πιτσιρίκια όπως τα αποκαλούσε αυτός, μαστουρωμένα επαρκώς, ηδονίζονται με το που ζουν το θρίλερ live.

Βλέπεις στους διπρόσωπους Ιανούς του καπιταλισμού έχει επέλθει σε επίπεδο κορεσμού πλέον, ακόμα και ανατροπή του ρητού «κόρακας κοράκου μάτι δεν βγάζει» Οχι γιατί έγιναν κακόψυχα τα κοράκια, αλλά γιατί χορταίνουν από ζώα νεκρά και ζωντόβολα παιδιά διαδικτυακά αποηλιθιοποιημένα. Καμιά απαγόρευση δεν θα σώσει τα παιδιά από τα κοράκια. Ηρθαν για να μείνουν και στα καλώδια του ηλεκτρικού και στις οπτικές ίνες. Και στις ψυχές και στα μυαλά. Κι έχει μαυρίσει ο κόσμος από φυσικά και τεχνητά ντρόουν της καταστροφής, ευθέως ανάλογης με τα μελλοντικά κέρδη των εκτροφέων κοράκων - κερδών όπου Γης. Κι αυτοί είναι που να πάρει κορακοζώητοι, όσο δεν τους παίρνουμε παραμάζωμα, με κάθε μέσο, με κάθε όπλο, ώσπου να καταλάβουν ότι δεν είμαστε η τροφή τους. Κάθε φορά που γράφω φρικιαστικά και κάποιος ανατριχιάζει, και ενδεχομένως αηδιάζει με τα φρικώδη του παρόντος και του μέλλοντός μας, έφτασα να παρηγοριέμαι. Ναι, παρηγοριέμαι γιατί μόνο μια μεγάλη ανατριχίλα μπορεί να κρατήσει το πετσί λιγότερο σκληρό από το κτήνος. Κι έτσι να πονάει με τη συμφορά των άλλων. Ελα μου όμως που χρόνια τώρα ακούω και διαβάζω, συνήθως από τους εκμεταλλευτές της, απίθανες αεροφιλοσοφίες για τη δύσμοιρη την τροφική αλυσίδα. Πάω στοίχημα πως αν το ψάξω θα βρω και οργανώσεις που θα υπερασπιστούν τα κοράκια και στον κάμπο και στην πόλη, και στο σπίτι του διπλανού, και στο σχολείο, και δη αν αύριο το πρωί ο Μασκ, κι ο κάθε Μασκ, τους προτρέψει να κάνουν τον σταυρό τους αγκυλωτά ώσπου να ανέβουν οι μετοχές του. Αχ, αυτή η τροφική αλυσίδα. Αμα μαθαίνεις στο σχολείο και στο σπίτι και στο διαδίκτυο πώς να γίνεσαι τροφή, για του αφέντη το ψωμί, τότε σε λίγο, θυμηθείτε με, η κόκα, κι η κρυσταλλική μεθαμφεταμίνη, οι μπάφοι και τα χασισάκια, οι συριγγούλες και τα σπιντάκια, θα βρούνε θέση στα ράφια του σούπερ μάρκετ, κάπου ανάμεσα στις παιδικές τροφές και τις υγιεινές. Τα κοράκια ήρθαν για να μείνουν. Θα φύγουν μόνο αν δεν μας βρίσκουν ως τροφή. 

Πηγή: rizospastis

---

Η Σφήκα: Επιλογές

---

Διαβάστε Περισσότερα »

«Η κραυγή των παιδιών» από την Ελίζαμπεθ Μπάρετ Μπράουνινγκ

Κόσμος

12 Ιουνίου  Παγκόσμια ημέρα κατά της ΠΑΙΔΙΚΗΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ

Το «The Cry of the Children» της Elizabeth Barrett Browning είναι μια παθιασμένη καταγγελία της παιδικής εργασίας στη βιομηχανική Αγγλία του 19ου αιώνα. Δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά το 1843 και αργότερα αναθεωρήθηκε πολλές φορές, το ποίημα αποτυπώνει την ανηθικότητα της εκμετάλλευσης των παιδιών ως εργατών και καταδικάζει τόσο τους ανθρώπους όσο και τους κοινωνικούς θεσμούς που υποστηρίζουν την παιδική εργασία ως πρακτική. Το ποίημα επικρίθηκε τότε και εξακολουθεί να θεωρείται μερικές φορές σήμερα ως ένα βαθιά συναισθηματικό έργο, που βασίζεται σε σκληρές ιστορίες για τα βάσανα των παιδιών σε μια προσπάθεια να αγγίξει τις καρδιές των αναγνωστών. Παρ 'όλα αυτά, το ποίημα σημείωσε λαϊκή επιτυχία, καταφέρνοντας όχι μόνο να αποκαλύψει την εκμετάλλευση των παιδιών της εργατικής τάξης, αλλά και να συγκεντρώσει μεγαλύτερη δημόσια υποστήριξη για τις μεταρρυθμίσεις στην παιδική εργασία στη βιομηχανική Αγγλία.

litcharts.com

«Φεύ φεύ, τι πρόσδερκεσθε μ όμασιν, τέκνα·»

[[Αλίμονο, αλίμονο, γιατί με κοιτάτε με τα μάτια σας, παιδιά μου;]]—Μήδεια.

Ακούτε τα παιδιά να κλαίνε, ω αδελφοί μου;

Πριν η θλίψη έρθει με τα χρόνια;

Ακουμπούν τα νεαρά τους κεφάλια στις μητέρες τους, —

Και αυτό δεν μπορεί να σταματήσει τα δάκρυά τους.

Τα νεαρά αρνάκια βελάζουν στα λιβάδια.

Τα νεαρά πουλιά κελαηδούν στη φωλιά.

Τα νεαρά ελαφάκια παίζουν με τις σκιές.

Τα νεαρά λουλούδια φυσούν προς τη δύση—

Αλλά τα μικρά, μικρά παιδιά, ω αδελφοί μου,

Κλαίνε πικρά!

Κλαίνε στην ώρα του παιχνιδιού των άλλων,

Στη χώρα των ελεύθερων.



Ρωτάς τα μικρά παιδιά στη θλίψη,

Γιατί κυλούν έτσι τα δάκρυά τους;

Ο γέρος μπορεί να κλαίει για το αύριο του

Που έχει χαθεί στο παρελθόν —

Το γέρικο δέντρο είναι άφυλλο στο δάσος —

Η παλιά χρονιά τελειώνει στον παγετό —

Η παλιά πληγή, αν χτυπηθεί, είναι η πιο επώδυνη —

Η παλιά ελπίδα είναι πιο δύσκολο να χαθεί:

Αλλά τα μικρά, μικρά παιδιά, ω αδελφοί μου,

Τους ρωτάς γιατί στέκονται;

Κλαίοντας με λυγμούς μπροστά στα στήθη των μητέρων τους,

Στην ευτυχισμένη Πατρίδα μας;



Κοιτάζουν ψηλά με τα χλωμά και βυθισμένα πρόσωπά τους,

Και τα βλέμματά τους είναι θλιβερά να τα βλέπεις,

Για την απεχθή θλίψη του άντρα, τραβάει και πιέζει

Κάτω στα μάγουλα της βρεφικής ηλικίας —

«Η παλιά σου γη», λένε, «είναι πολύ θλιβερή».

«Τα νεαρά μας πόδια», λένε, «είναι πολύ αδύναμα!»

Λίγα βήματα έχουμε κάνει, κι όμως είμαστε κουρασμένοι—

Η ανάπαυση του τάφου μας είναι πολύ μακριά να την αναζητήσουμε!

Ρώτα τους γέρους γιατί κλαίνε, και όχι τα παιδιά,

Γιατί η γη έξω είναι κρύα —

Και εμείς οι νέοι στεκόμαστε απ' έξω, μέσα στην αμηχανία μας,

Και οι τάφοι είναι για τους ηλικιωμένους!»



«Αλήθεια», λένε τα παιδιά, «μπορεί να συμβεί

Ότι πεθαίνουμε πριν από την ώρα μας!

Η μικρή Αλίκη πέθανε πέρυσι, ο τάφος της έχει διαμορφωθεί

Σαν χιονόμπαλα, μέσα στο χώμα.

Κοιτάξαμε μέσα στο λάκκο έτοιμοι να την πάρουμε —

Δεν υπήρχε χώρος για καμία εργασία στον πυκνό πηλό:

Από τον ύπνο που κοιμάται κανείς δεν θα την ξυπνήσει,

Κλαίοντας, «Σήκω, μικρή Αλίκη! Είναι μέρα».

Αν ακούσεις δίπλα σε εκείνον τον τάφο, στον ήλιο και στη βροχή,

Με το αυτί σκυμμένο, η μικρή Αλίκη δεν κλαίει ποτέ.

Θα μπορούσαμε να δούμε το πρόσωπό της, να είμαστε σίγουροι ότι δεν θα την αναγνωρίζαμε,

Γιατί το χαμόγελο έχει χρόνο να μεγαλώσει στα μάτια της,—

Και οι στιγμές της νανουρισμένες και ακίνητες περνούν καλά

Το σάβανο, δίπλα στο κουδούνι της εκκλησίας!

«Είναι καλό όταν συμβαίνει», λένε τα παιδιά,

«Ότι πεθαίνουμε πριν από την ώρα μας!»



Αλίμονο, τα άθλια παιδιά! τα αναζητούν

Θάνατος στη ζωή, ό,τι καλύτερο μπορεί να υπάρχει!

Δένουν τις καρδιές τους για να μην σπάσουν,

Με μια τελετή από τον τάφο.

Βγείτε έξω, παιδιά, από το ορυχείο και από την πόλη —

Τραγουδήστε δυνατά, παιδιά, όπως κάνουν οι μικρές τσίχλες —

Μαζέψτε τις χούφτες σας από τις όμορφες αγελαδινές πασχαλίτσες

Γέλα δυνατά, για να νιώσεις τα δάχτυλά σου να τα περνούν!

Αλλά απαντούν, «Είναι οι βοσκότοποι σας από τα λιβάδια;»

Σαν τα ζιζάνια μας κοντά στο ορυχείο;

Άφησέ μας ήσυχους στο σκοτάδι των σκιών του άνθρακα,

Από τις απολαύσεις σας, καλό και δίκαιο!



«Γιατί, ω», λένε τα παιδιά, «είμαστε κουρασμένοι,

Και δεν μπορούμε να τρέξουμε ή να πηδήξουμε —

Αν μας ενδιέφεραν κάποια λιβάδια, ήταν απλώς

Να πέσω μέσα τους και να κοιμηθώ.

Τα γόνατά μας τρέμουν δυνατά στο σκύψιμο —

Πέφτουμε με τα μούτρα, προσπαθώντας να φύγουμε.

Και, κάτω από τα βαριά βλέφαρά μας που πεσμένα,

Το πιο κόκκινο λουλούδι θα φαινόταν χλωμό σαν το χιόνι.

Γιατί όλη μέρα σέρνουμε το φορτίο μας κουρασμένοι,

Μέσα από το σκοτεινό σαν άνθρακα, υπόγειο —

Ή, όλη μέρα, οδηγούμε τους σιδερένιους τροχούς

Στα εργοστάσια, γύρω γύρω.



«Όλη μέρα, οι τροχοί μουγκρίζουν, γυρίζουν, —»

Ο άνεμός τους έρχεται στα μούτρα μας, —

Μέχρι να γυρίσουν οι καρδιές μας, — τα κεφάλια μας, με τους σφυγμούς να καίνε,

Και οι τοίχοι γυρίζουν στη θέση τους

Γυρίζει τον ουρανό στο ψηλό παράθυρο και τυλίγεται —

Στρέφει το μακρύ φως που πέφτει κάτω από τον τοίχο, —

Γυρίστε τις μαύρες μύγες που σέρνονται κατά μήκος της οροφής —

Όλοι γυρίζουν, όλη μέρα, κι εμείς μαζί! —

Και όλη μέρα, οι σιδερένιοι τροχοί μουγκρίζουν.

Και μερικές φορές μπορούσαμε να προσευχηθούμε,

«Ω, εσείς οι τροχοί», (ξεσπώντας σε ένα τρελό βογκητό)

«Σταμάτα! Σώπα για σήμερα!»



Α! Σώπα! Ας ακούσουν ο ένας τον άλλον να αναπνέει

Για μια στιγμή, στόμα με στόμα —

Αφήστε τους να αγγίξουν ο ένας τα χέρια του άλλου, σε ένα φρέσκο ​​στεφάνι

Της τρυφερής ανθρώπινης νεότητάς τους!

Ας νιώσουν αυτή την κρύα μεταλλική κίνηση

Δεν είναι όλη η ζωή που ο Θεός διαμορφώνει ή αποκαλύπτει —

Ας αποδείξουν την ψυχή τους ενάντια σε αυτή την ιδέα

Ότι ζουν μέσα σας ή από κάτω σας, ω τροχοί! —

Ακόμα, όλη μέρα, οι σιδερένιοι τροχοί προχωρούν,

Σαν η Μοίρα σε κάθε μία να ήταν σκληρή·

Και οι ψυχές των παιδιών, που ο Θεός καλεί προς τον ήλιο,

Συνέχισε να περιστρέφεσαι στα τυφλά στο σκοτάδι.



Τώρα πείτε στα καημένα τα μικρά παιδιά, ω αδελφοί μου,

Να Τον κοιτάμε ψηλά και να προσευχόμαστε —

Έτσι ο Ευλογημένος, που ευλογεί όλους τους άλλους,

Θα τους ευλογήσει μια άλλη μέρα.

Αυτοί απαντούν: «Ποιος είναι ο Θεός για να μας ακούσει;»

Ενώ ο ορμητικός θόρυβος των σιδερένιων τροχών αναδεύεται;

Όταν κλαίμε δυνατά, τα ανθρώπινα πλάσματα κοντά μας

Περάστε, χωρίς να ακούσετε, ούτε να απαντήσετε ούτε λέξη!

Και δεν ακούμε (για τους τροχούς στον ηχό τους)

Ξένοι μιλούν στην πόρτα:

Είναι πιθανόν ο Θεός, με αγγέλους να τραγουδούν γύρω Του,

Ακούει πια το κλάμα μας;



«Δύο λέξεις, πράγματι, για την προσευχή θυμόμαστε.»

Και την ώρα της κακοτυχίας τα μεσάνυχτα, —

«Πάτερ ημών», κοιτάζοντας ψηλά στην αίθουσα,

Λέμε απαλά για γούρι.

Δεν γνωρίζουμε άλλες λέξεις εκτός από το «Πάτερ ημών».

Και νομίζουμε ότι, σε κάποια παύση του τραγουδιού των αγγέλων,

Ο Θεός μπορεί να τα μαζέψει με τη γλυκιά σιωπή να τα μαζέψει,

Και κρατήστε και τους δύο στο δεξί Του χέρι που είναι δυνατό.

«Πάτερ ημών!» Αν μας άκουγε, σίγουρα θα μας άκουγε

(Γιατί Τον αποκαλούν καλό και πράο)

Απάντηση, χαμογελώντας κατεβαίνοντας τον απόκρημνο κόσμο πολύ αγνά,

«Έλα να αναπαυθείς μαζί μου, παιδί μου.»



«Μα, όχι!» λένε τα παιδιά, κλαίγοντας πιο γρήγορα,

«Είναι άφωνος σαν πέτρα.»

Και μας λένε, της εικόνας Του είναι ο κύριος

Αυτός που μας διατάζει να εργαστούμε.

«Πήγαινε στο!», λένε τα παιδιά, «ψηλά στον Παράδεισο,

Σκούρα, σα τροχοί, περιστρεφόμενα σύννεφα είναι τα μόνα που βρίσκουμε!

Μη μας κοροϊδεύεις· η θλίψη μας έκανε άπιστους—

Αναζητούμε τον Θεό, αλλά τα δάκρυα μας έχουν τυφλώσει.»

Ακούτε τα παιδιά να κλαίνε και να διαψεύδουν,

Ω, αδελφοί μου, τι κηρύττετε;

Διότι το δυνατό του Θεού διδάσκεται από την αγάπη του κόσμου Του —

Και τα παιδιά αμφιβάλλουν για το καθένα.



Και ας κλάψουν τα παιδιά μπροστά σας.

Είναι κουρασμένοι πριν τρέξουν.

Δεν έχουν δει ποτέ τον ήλιο, ούτε τη δόξα

Ποιο είναι πιο φωτεινό από τον ήλιο:

Γνωρίζουν τη θλίψη του ανθρώπου, χωρίς τη σοφία της.

Βυθίζονται στην απελπισία, χωρίς την ηρεμία της —

Είναι σκλάβοι, χωρίς την ελευθερία του Χριστού, —

Είναι μάρτυρες, από τον πόνο χωρίς την παλάμη, —

Φθάνουν, σαν να έχουν γεράσει, αλλά ανεπανάληπτα

Καμία αγαπημένη ανάμνηση δεν θα κρατήσεις,—

Είναι ορφανά της γήινης αγάπης και του ουράνιου:

Ας κλάψουν! Ας κλάψουν!



Κοιτάζουν ψηλά, με τα χλωμά και βυθισμένα πρόσωπά τους,

Και το βλέμμα τους είναι τρομερό να το βλέπεις,

Γιατί νομίζουν ότι βλέπεις τους αγγέλους τους στις θέσεις τους,

Με μάτια στραμμένα προς τη Θεότητα ;—

«Έως πότε», λένε, «έως πότε, ω σκληρό έθνος,

Θα σταθείς, για να κινήσεις τον κόσμο, πάνω στην καρδιά ενός παιδιού, —

Πνίξε με μια τσαλακωμένη φτέρνα το παλμό του,

Και να προχωρήσεις προς τον θρόνο σου ανάμεσα στην αγορά;

Το αίμα μας πιτσιλίζει προς τα πάνω, ω τύραννοί μας,

Και το μωβ σου δείχνει το μονοπάτι σου.

Αλλά ο λυγμός του παιδιού βρίζει βαθύτερα στη σιωπή

Από τον δυνατό άντρα στην οργή του!

Πηγή: www.poetryfoundation.org

---

Η Σφήκα: Επιλογές

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Συνέντευξη Μητσοτάκη: Προκλητικά ψεύδη, αλαζονεία και καμία πολιτική ευθύνη

Από Ημεροδρόμος

Με μία άκρως προκλητική και αλαζονική συνέντευξη ενώπιον ενός λαού που φτωχαίνει ραγδαία, ο Κυρ. Μητσοτάκης παρουσίασε μία φανταστική εικόνα για μία … φανταστική κυβέρνηση σε μία συνέντευξη (στον ΑΝΤ1) διανθισμένη από ψεύδη, μεγαλομανείς ιδεοληψίες, αυτοθαυμασμό και αποφυγή ανάληψης πολιτικής ευθύνης σε ό, τι έχει συγκλονίσει την ελληνική κοινωνία. Από το έγκλημα στα Τέμπη και τους 57 νεκρούς, ως το βρώμικο σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ και τη δυσωδία των υποκλοπών.

Ακρίβεια και μισθολογική φτώχεια

Μετά τη λύπη και το θυμό του για την ακρίβεια, αυτή τη φορά προχώρησε και σε παραδοχή ότι αντιλαμβάνεται πως “ένα μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας τα βγάζει πέρα δύσκολα”. Αλλά ως εκεί… Διότι κατά τ’ άλλα και όπως κυνικά δήλωσε, τα ματωμένα πλεονάσματα που τα πληρώνει με το αίμα του ο λαός θα συνεχιστούν καθώς προορίζονται “για να μειώσουμε το χρέος” που δημιούργησε το κράτος των ολιγαρχών που υπηρετούν κυβερνήσεις σαν την δική του. Απέκλεισε, λοιπόν, ουσιαστικές αυξήσεις, ξεκαθάρισε ότι δεν θα δώσει 13ο και 14ο μισθό στους δημοσίους υπαλλήλους, διότι τον έλαβαν τον 13ο μισθό από τις… αυξήσεις (πρόκειται για κλαυσίγελο), δεν προτίθεται να μειώσει τον Ειδικό Φόρο Κατανάλωσης και εν πάση περιπτώσει, όπως είπε: ” Έχουμε στόχους από την Ευρώπη. Αν ξεφύγουμε από αυτούς τους στόχους, θα μπούμε σε καθεστώς επιτήρησης”.

Βέβαια οι στόχοι αυτοί δεν κινδυνεύουν όταν δίνει αύξηση 95% στους μητροπολίτες! Και γιατί έδωσε αυτή την ακραία προκλητική αύξηση; Διότι είπε “ήταν πάγιο αίτημά τους” και δεν μπορεί να δεχθεί ότι “ότι ο μισθός ενός μητροπολίτη θα είναι μικρότερος από εκείνον ενός μουφτή”! Ετσι, απλά, ανερυθρίαστα.

Φυσικά δεν ντράπηκε να απαριθμήσει “αυξήσεις” σε μισθούς όπως τον κατώτατο μισθός στα 920 ευρώ, τα Fuel Pass, το επίδομα για κάθε παιδί (μία φορά στο τέλος Ιουνίου…) και διάφορα άλλα ψίχουλα που περισσεύουν από τα εκατομμύρια των ενισχύσεων και των παροχών είτε άμεσων είτε έμμεσων στο εφοπλιστικό, ενεργειακό, τραπεζικό κεφάλαιο.

Για τον ΟΠΕΚΕΠΕ φταίει το “βαθύ κράτος”

Σχετικά με τον ΟΠΕΚΕΠΕ, επανέλαβε την γνωστή αθλιότητα ότι “δίνουμε μεγάλη μάχη με το βαθύ κράτος”… Η υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ, καταρχάς, είναι υποθέσεις του ’21, είπε, υποκρινόμενος ότι “δεν επικαλούμαι τη διαχρονικότητα” και συνεχίζοντας σε ένα ρεσιτάλ αυθάδειας: “Εγώ πρώτος αναγνώρισα ότι στον ΟΠΕΚΕΠΕ υπήρξε μεγάλη καθυστέρηση. Πήραμε μια δραστική απόφαση να καταργήσουμε τον ΟΠΕΚΕΠΕ και να τον περιλάβουμε στην ΑΑΔΕ. Αργήσαμε, διότι ο γόρδιος δεσμός έπρεπε να κοπεί και όχι να λυθεί. Αναλαμβάνω το μερίδιο της ευθύνης μου για αυτό”. Για μια ακόμα φορά υπεραμύνθηκε των κυβερνητικών χειρισμών θεωρώντας πως έχουμε μνήμη χρυσόψαρου για τον αδιανόητο εκφυλισμό της Εξεταστικής Επιτροπής με τους “Φραπέδες” και τους κάθε λογής και κοπής “Γκρούζες”, που εξέθρεψε συνολικά το σύστημα και ειδικότερα το κόμμα του.

Καμία ευθύνη για τις υποκλοπές

Σχετικά με το σκάνδαλο των υποκλοπών απέφυγε να δώσει για άλλη μία φορά ουσιαστικές απαντήσεις, καθώς όπως είπε «έχω τοποθετηθεί πολλές φορές. Αναγνώρισα ευθύνες δυσλειτουργίας, έφυγαν άνθρωποι από τις θέσεις τους, έγιναν αλλαγές στην ΕΥΠ και η υπόθεση πήγε στο δικαστήριο. Η ΕΥΠ ήταν πολύτιμος σύμμαχος. Τα υπόλοιπα τα διερευνά η Δικαιοσύνη και δεν έχω κάτι να πω για αυτό». Αυτή ήταν η τοποθέτηση ενός πρωθυπουργού για ένα από τα πιο βρωμερά σκάνδαλα και για τον οποίο όλα δείχνουν ότι φέρει απόλυτη και αντικειμενική προσωπική πολιτική ευθύνη.

“Μαγική εικόνα” και αυτοθαυμασμός στα Ελληνοτουρκικά

Η μαγική εικόνα απογειώθηκε στο θέμα των σχέσεων με την Τουρκία αφού δεν δίστασε να πει ότι “για πρώτη φορά, η Ελλάδα θέτει την ατζέντα και η Τουρκία αντιδρά”! Και συνέχισε στο ίδιο κλίμα και ύφος: «Ξέρετε κάποιον πρωθυπουργό ο οποίος να επιδιώκει συνειδητά ταραγμένα νερά. Εγώ δεν τον γνωρίζω και αν το επεδίωκε θα έκανε λάθος. Προφανώς και επιζητούμε οι σχέσεις μας με την Τουρκία να είναι όσο το δυνατόν πιο λειτουργικές. Το ερώτημα δεν είναι αν θέλουμε ή δε θέλουμε ήρεμα νερά, είναι αν είμαστε έτοιμοι να διαχειριστούμε και φουρτούνες”. Σε μια στιγμή, δε, υπερχείλισης της… μετριοφροσύνης του, δήλωσε “ο καλός καπετάνιος στη φουρτούνα φαίνεται και είχαμε αρκετές φουρτούνες να διαχειριστούμε πριν από τη Διακήρυξη των Αθηνών” για να καταλήξει και πάλι αυτοθαυμαζόμενος: «Είμαι ο μόνος Ελληνας πρωθυπουργός που πήγε στην Αγκυρα κι έθεσε το ζήτημα casus belli που θυμίζω ότι υπάρχει από το 1995». 

---

Η Σφήκα: Επιλογές

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Οι λαοί δεν είναι πιόνια στη σκακιέρα

Κόσμος

Μεγάλο ενδιαφέρον είχε η παρέμβαση της Κάτιας Αντωνιάδη, η οποία ήταν η μοναδική Ελληνίδα και Ευρωπαία δημοσιογράφος που επισκέφθηκε και πραγματοποίησε ανταποκρίσεις τόσο από το Ιράν όσο και από τα Στενά του Ορμούζ. Στάθηκε μάλιστα θαρραλέα απέναντι στο κυρίαρχο ρεύμα πολεμικής προπαγάνδας και αναζήτησε με ευθύνη την αλήθεια για τον λαό σε συνθήκες πολέμου.

Η ίδια σημείωσε μεταξύ άλλων: «Βρέθηκα στο Ιράν πρόσφατα, καταγράφοντας για μέρες την κατάσταση, μεταδίδοντας τις εξελίξεις, και η μεγαλύτερη πρόκληση που αντιμετώπισα δεν ήταν ο φόβος των πιθανών βομβαρδισμών. Ηταν η τεράστια απόσταση που χωρίζει την πραγματικότητα των ανθρώπων εκεί, από την εικόνα που "σερβίρεται" στα δυτικά δελτία ειδήσεων. Συνηθίζουν να παρουσιάζουν το Ιράν είτε ως μια μονοδιάστατη, σκοτεινή, γκρίζα μάζα φανατικών ή, άλλοτε, ως έναν παθητικό πληθυσμό που υποφέρει περιμένοντας έναν "ξένο σωτήρα". Η αλήθεια που αντίκρισα είναι τελείως διαφορετική. Είναι η εικόνα ενός λαού με βαθιά κουλτούρα, υψηλότατο μορφωτικό επίπεδο, αξιοπρέπεια και πάνω απ' όλα συγκλονιστική πολιτική συνείδηση.

Παρά τις εκρήξεις, παρά το γεγονός ότι οι πύραυλοι και οι βομβαρδισμοί αποτελούσαν καθημερινή απειλή, οι Ιρανοί βρίσκονταν στον δρόμο. Οχι ως κατευθυνόμενα γρανάζια ενός μηχανισμού, αλλά ως άνθρωποι που υπερασπίζονται την πατρίδα τους, την ιστορία τους και το δικαίωμά τους να υπάρχουν. Οπως μου είπαν χαρακτηριστικά άνθρωποι που συνάντησα στον δρόμο, "σε καμία περίπτωση δεν δεχόμαστε, δεν ανεχόμαστε και δεν συμφωνούμε με την επέμβαση των ΗΠΑ και του Ισραήλ. Η πατρίδα μας δεν είναι προς διαμελισμό".

Γιατί όμως γίνεται αυτός ο πόλεμος; Γιατί το Ιράν βρίσκεται μόνιμα στο στόχαστρο; Ας αφήσουμε στην άκρη τις υποκριτικές κορόνες περί "ανθρωπίνων δικαιωμάτων" και "καταπολέμησης της τρομοκρατίας". Τα προσχήματα αυτά κατέπεσαν από την πρώτη στιγμή, όπως είδαμε να καταρρέουν στην ιστορία των ηγεμονισμών και των ξένων επεμβάσεων. Οι ίδιες δυνάμεις που κόπτονται για τα δικαιώματα των γυναικών στο Ιράν, δεν έχουν κανένα πρόβλημα να συμμαχούν με σκοταδιστικά καθεστώτα της περιοχής, αρκεί αυτά να είναι υπάκουα.

Η αλήθεια κρύβεται στον χάρτη και στον πλούτο. Οταν στεκόμουν στην περιοχή των Στενών του Ορμούζ, έβλεπα μπροστά μου την πραγματική αιτία της σύγκρουσης. Από αυτό το στενό θαλάσσιο πέρασμα διακινείται καθημερινά περίπου το 20% της παγκόσμιας κατανάλωσης πετρελαίου και τεράστιες ποσότητες υγροποιημένου φυσικού αερίου. Είναι η πιο κρίσιμη ενεργειακή αρτηρία του πλανήτη. Οποιος ελέγχει τα Στενά του Ορμούζ, ελέγχει τη ροή της παγκόσμιας οικονομίας.

Η εσωτερική πολιτική κατάσταση μιας χώρας, οι διαφωνίες που δικαιωματικά μπορεί να έχουμε με την κυβέρνησή της, δεν νομιμοποιούν σε καμία περίπτωση την ξένη επιθετικότητα εναντίον της. Οταν πύραυλοι πέφτουν σε μια χώρα, το επίδικο δεν είναι το πολίτευμά της αλλά είναι η παραβίαση της κυριαρχίας της. Το Διεθνές Δίκαιο δεν είναι θεωρία, αλλά το μοναδικό δίχτυ προστασίας για τον αμυνόμενο. Ο δημοσιογράφος που καλύπτει συρράξεις είναι ο μόνος που μπορεί να αποδώσει δικαιοσύνη στα θύματα, κάνοντας γνωστά τα εγκλήματα πολέμου στον υπόλοιπο κόσμο.

Η εμπειρία μου από το Ιράν με έμαθε ότι οι λαοί δεν είναι πιόνια σε μια σκακιέρα, ακόμα κι αν οι ισχυροί της Γης τους αντιμετωπίζουν έτσι. Είναι ζωντανοί οργανισμοί που υποφέρουν, μάχονται και ελπίζουν. Και αν κάτι έχουμε χρέος να κάνουμε εμείς, από τη δική μας μεριά, είναι να γινόμαστε η φωνή τους όταν οι άλλοι προσπαθούν να τους επιβάλουν τη σιωπή του πολέμου».

Πηγή: rizospastis

---

Η Σφήκα: Επιλογές

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Τσεκάρει

Ελλάδα

Μετά την ΕΡΤ, η Αμερικανίδα πρέσβειρα Γκίλφοϊλ επισκέφτηκε την Τρίτη τα γραφεία των τηλεοπτικών «Star» και «Alpha», όπου συναντήθηκε με τη διοίκηση και τα δημοσιογραφικά επιτελεία. Περισσότερες λεπτομέρειες δεν έγιναν γνωστές. 

Η ίδια πάντως δήλωσε περιχαρής για την επίσκεψη και σε ανάρτησή της έγραψε ότι «η τηλεοπτική ενημέρωση κατέχει καθοριστική θέση στο να υποστηρίζει το ευρύ κοινό να κατανοεί σε βάθος τα κρισιμότερα θέματα της καθημερινής επικαιρότητας». 

Καμία στήριξη από τα ΜΜΕ της αστικής τάξης δεν χρειάζεται ο λαός για να κατανοήσει «σε βάθος» την ακρίβεια που τσακίζει το εισόδημά του, το ξεπάτωμα στη δουλειά, τη δυσκολία να κάνει έστω και λίγες μέρες διακοπές μέσα στο καλοκαιρινό λιοπύρι. 

Επομένως, άλλη «καθημερινότητα» έχει στον νου της η πρέσβειρα: Αυτήν των ιμπεριαλιστικών πολέμων και ανταγωνισμών που οξύνονται, παράλληλα με την ελληνική εμπλοκή, κατακλύζοντας τον λαό με καταστροφικές συνέπειες σε κάθε πτυχή της ζωής του. 

Για να αποδεχτεί ή να ανεχτεί ο λαός αυτήν την πραγματικότητα και να διασφαλίζεται η σταθερότητα, είναι αναγκαίος ο παραμορφωτικός φακός της αστικής - ευρωατλαντικής προπαγάνδας, που αναμεταδίδουν νυχθημερόν και «σε βάθος» τα κανάλια και τα ραδιόφωνα των καπιταλιστών, μαζί με την κρατική ΕΡΤ. 

Ετσι εξηγούνται και οι επισκέψεις της Γκίλφοϊλ στους τηλεοπτικούς σταθμούς, που όπως φαίνεται θα συνεχιστούν. 

«Τσεκάρει» η πρέσβειρα τα περιθώρια να ανέβει σε άλλο επίπεδο το ξέπλυμα των αμερικανοΝΑΤΟικών εγκλημάτων και της στήριξης που προσφέρουν σ' αυτά η κυβέρνηση και όλο το πολιτικό σύστημα.

Πηγή: rizospastis

---

Η Σφήκα: Επιλογές

---

Διαβάστε Περισσότερα »