Τρίτη 7 Απριλίου 2026

Γρηγόρης Μπιθικώτσης: Ο «σερ» του ελληνικού πενταγράμμου

Ελλάδα


Ο Γρηγόρης Μπιθικώτσης υπήρξε ένας σπουδαίος τραγουδιστές, που χάρισε στο ελληνικό τραγούδι μερικές από τις συγκλονιστικότερες στιγμές του. Ο «σερ» του ελληνικού πενταγράμμου («σερ Μπιθί» τον είχε αποκαλέσει σε ένα χρονογράφημά του ο Δημήτρης Ψαθάς), με την «δωρική» φωνή του αγκάλιασε τη μεταπολεμική Ελλάδα, έδωσε το δικό της βάρος και τη δική της λαϊκότητα στα μεγάλα έργα του Μίκη Θεοδωράκη κι έγινε ο καταλύτης για να φτάσουν οι στίχοι του Σεφέρη, του Ελύτη, του Ρίτσου και του Λειβαδίτη στις πιο απόμερες γωνιές της Ελλάδας.

Ο Γρηγόρης Μπιθικώτσης γεννήθηκε στις 11 Δεκεμβρίου 1922 στο Περιστέρι. Ήταν ο μικρότερος γιος μιας φτωχής πολυμελούς οικογένειας που πάλευε να τα βγάλει πέρα στα δύσκολα χρόνια του Μεσοπολέμου. Μέσα στη θύελλα του '40 τα αδέλφια του έφυγαν για το Μέτωπο, στην Αλβανία. Εκείνος έμεινε πίσω και ασκούσε το επάγγελμα του υδραυλικού. Παράλληλα μάθαινε κιθάρα και έκανε τα πρώτα του βήματα στο τραγούδι σ' ένα ταβερνάκι της γειτονιάς του. Μια κρύα νύχτα του χειμώνα του 1937 είχε ακούσει σ' ένα κουτούκι τους Μάρκο Βαμβακάρη, Μανώλη Χιώτη και Στράτο Παγιουμτζή και, όπως ο ίδιος αφηγείτο, η συνάντησή του με τον πρώτο ήταν αυτή που πάντα τον συγκινούσε, γιατί του άλλαξε τη σχέση του με τη μουσική. «Υπεράνω όλων ο Μάρκος Βαμβακάρης» έλεγε συχνά.



Το 1948 γνωρίστηκε εντελώς τυχαία με τον Μίκη Θεοδωράκη στην Κερατέα. Εκεί σταμάτησε ένα καμιόνι, που μετέφερε πολιτικούς κρατουμένους στο Λαύριο για να οδηγηθούν στη Μακρόνησο. Υπήρχε μια βρύση κι ένας στρατιώτης των μεταγωγών γέμισε το παγούρι του και τους έδωσε νερό να πιουν. Ο στρατιώτης αυτός ήταν ο Γρηγόρης Μπιθικώτσης.

Υπηρετώντας τη θητεία του στη Μακρόνησο έγραψε τα πρώτα του τραγούδια και τα βράδια διασκέδαζε τους αξιωματικούς με την ορχήστρα του στρατοπέδου. Μετά την απόλυσή του, δημιούργησε το δικό του συγκρότημα και το 1949 μπήκε στη δισκογραφία ως συνθέτης. Τίτλος του πρώτου του τραγουδιού «Το Καντήλι τρεμοσβήνει», σε στίχους Χαράλαμπου Βασιλειάδη. Στο τραγούδι, ο ίδιος ο Μπιθικώτσης, μαζί με τον Μάρκο Βαμβακάρη.


Οι ερμηνείες του στα έργα του Μίκη Θεοδωράκη «Ο Επιτάφιος» («Πού πέταξε τ' αγόρι μου», «Μέρα Μαγιού μου Μίσεψες»), «Ρωμιοσύνη» («Θα Σημάνουν οι Καμπάνες»), σε ποίηση Γιάννη Ρίτσου και «Άξιον Εστί» («Της Δικαιοσύνης ήλιε νοητέ», «Ένα το χελιδόνι»), σε ποίηση Οδυσσέα Ελύτη, σφράγισαν την παρουσία του στο ελληνικό τραγούδι του και θεωρούνται αξεπέραστες.

Σημαντική στιγμή στη σπουδαία καριέρα του ήταν και η συνεργασία του με τον Μάνο Χατζιδάκι («Είμ' αϊτός χωρίς φτερά», «Πάει ο καιρός», «Στο Λαύριο γίνεται χορός», «Μίλησέ μου» κ.ά) και με συνθέτες, όπως οι Σταύρος Ξαρχάκος («Άπονη Ζωή», Άσπρη Μέρα και για μας), Απόστολο Καλδάρα, Μάρκο Βαμβακάρη, Βασίλη Τσιτσάνη, Γιώργο Μητσάκη, Δήμο Μούτση, Άκη Πάνου κ.ά.

Έγραψε και ο ίδιος τραγούδια που έγιναν επιτυχίες («Επίσημη Αγαπημένη», «Το μεσημέρι καίει το μέτωπό μου», «Μια γυναίκα φεύγει», «Αμφιβολίες», «Στου Μπελαμή το ουζερί», «Ένα αμάξι με δυο άλογα», «Του Βοτανικού ο μάγκας» κ.ά.). Για πολλά χρόνια εμφανιζόταν στα πιο γνωστά κοσμικά κέντρα της Αθήνας και ένιωσε τη χαρά της ανακάλυψης νέων, πολλά υποσχόμενων φωνών, ανάμεσά τους η Βίκυ Μοσχολιού και η Πόλυ Πάνου.


Την περίοδο της δικτατορίας οι σχέσεις του με τον Μίκη Θεοδωράκη κλονίστηκαν σοβαρά, όταν, στις 13 Ιουλίου 1967, τραγούδησε μαζί με την Βίκυ Μοσχολιού τον Ύμνο της 21ης Απριλίου στα «Δειλινά» της Γλυφάδας. Η δικαιολογία του προς τον Θεοδωράκη ήταν ότι δεν μπορούσε να αντέξει μια εξορία την στιγμή που η ζωή του είχε στρώσει. Οι δυο τους τα ξαναβρήκαν οριστικά τον Μάρτιο του 2002 στην μεγάλη συναυλία προς τιμήν του Μπιθικώτση στο ΣΕΦ.


Τον Ιανουάριο του 2003, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Κωστής Στεφανόπουλος του απένειμε τον Χρυσό Σταυρό του Τάγματος του Φοίνικα. Τιμώντας το λαϊκό βάρδο, ο Κωστής Στεφανόπουλος είχε δηλώσει ότι ο Γρηγόρης Μπιθικώτσης ήταν «ένας σπουδαίος μουσικός που εξέφρασε τη δυστυχία και την ευτυχία, τον πόνο και τα βάσανα του ελληνικού λαού».

Ο Γρηγόρης Μπιθικώτσης πέθανε στις 7 Απριλίου 2005, σε ηλικία 82 ετών, ύστερα από πολύμηνη νοσηλεία στο νοσοκομείο «Υγεία». Έκανε δύο γάμους και απέκτησε 3 παιδιά. Ο γιος του, Γρηγόρης Μπιθικώτσης, έγινε επίσης τραγουδιστής.




Πηγή: sansimera.

\


Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Άκης Πάνου – Η ιδιοφυΐα που άφησε πίσω της μύθους, τραγούδια και ένα έγκλημα

Κατερίνα Ταλιαδούρου


Σαν σήμερα, στις 7 Απριλίου του 2000, έφυγε από τη ζωή ο Άκης Πάνου, ένας από τους πιο αυθεντικούς δημιουργούς του ελληνικού λαϊκού τραγουδιού, αφήνοντας πίσω του ένα τεράστιο έργο αλλά και μια αμφιλεγόμενη προσωπική ιστορία που σημάδεψε τη δημόσια εικόνα του.



Ο Άκης Πάνου γεννήθηκε στις 15 Δεκεμβρίου 1933 στην Καλλιθέα και από μικρή ηλικία βρέθηκε μέσα στη μουσική.

Παρά τις δυσκολίες της Κατοχής, κατάφερε να επιβιώσει και να βρει καταφύγιο στην τέχνη. Ξεκίνησε παίζοντας κιθάρα και μαντολίνο, ενώ από τα εννέα του χρόνια ήξερε πως το μέλλον του θα ήταν στη μουσική. Η πρώτη του επαγγελματική εμφάνιση έγινε με αμοιβή ένα πιάτο φαγητό και ένα χαμόγελο, όμως η συνέχεια ήταν εντελώς διαφορετική.



Στην καριέρα του υπήρξε εξαιρετικά παραγωγικός: έγραψε περισσότερα από 240 τραγούδια, τα περισσότερα σε στίχους και μουσική δική του. Με ερμηνευτές όπως η Γιώτα Λύδια, ο Στράτος Διονυσίου, η Πόλυ Πάνου, η Μαρινέλλα και ο Μανώλης Μητσιάς, τα τραγούδια του έγιναν θρύλος.



Όμως η ζωή του Άκη Πάνου δεν ήταν μόνο μουσική. Ήταν και πάθη, και σκληρότητα, και τραγωδία. Το 1997, δολοφόνησε τον Σωτήρη Γιαλαμά, σύντροφο της κόρης του, με αφορμή μια οικογενειακή διαμάχη που εξελίχθηκε σε τραγωδία. Καταδικάστηκε σε ισόβια κάθειρξη χωρίς να του αναγνωριστεί κανένα ελαφρυντικό. Δεν ζήτησε ποτέ συγγνώμη. Όπως είχε πει: «Δεν θα τον σκότωνα αν δεν ανέβαινε ξανά τις σκάλες».



Ενώ βρισκόταν στη φυλακή, διαγνώστηκε με καρκίνο. Το 1999 αποφυλακίστηκε λόγω της υγείας του και έναν χρόνο αργότερα, σαν σήμερα, άφησε την τελευταία του πνοή στο Ευγενίδειο Θεραπευτήριο. Όταν του ανακοινώθηκε η ασθένειά του, είχε πει: «Την έκανα λαχείο».

 

Πηγή:gossip-tv.gr



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Μητσοτάκης: Ένας άνθρωπος που (όταν χρειαζόταν) δεν γνώριζε



Τον Ιούνιο του 2025 σημειώναμε τα εξής: «Έχουμε παρατηρήσει ότι έχει καθυστερήσει ένα “διάγγελμα” του πρωθυπουργού, Κυριάκου Μητσοτάκη, για το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ. Όπως όλοι γνωρίζουμε ο πρωθυπουργός, όταν υπάρχουν μεγάλα θέματα, απευθύνεται με ένα βιντεοσκοπημένο μήνυμα στην κοινωνία, δίνοντας τις δικές του εξηγήσεις. Έτσι, γράψαμε εμείς ένα «”διάγγελμα” Μητσοτάκη για τον ΟΠΕΚΕΠΕ» και εκτιμούμε ότι βρίσκεται κοντά σε εκείνο που – ίσως – ετοιμάζει ο πρωθυπουργός». Στο φανταστικό αυτό «διάγγελμα», που γράψαμε τότε, υπήρχε και το παρακάτω απόσπασμα:

«…Ως πρωθυπουργός της χώρας σας διαβεβαιώνω ότι δεν γνώριζα τίποτα σχετικά με τα ρουσφέτια, τις πελατειακές σχέσεις και τις επιδοτήσεις χωρίς κριτήρια. Εάν τα γνώριζα, άλλωστε, όλα αυτά, δεν θα τα επέτρεπα και το ξέρετε καλά. Ο “αμαρτωλός”, όπως αποδεικνύεται, ΟΠΕΚΕΠΕ δυστυχώς ακουμπά και την δική μας παράταξη, παρά τις προσπάθειες μου να αλλάξω τα κακώς κείμενα, με μεταρρυθμίσεις που θα φέρνουν δικαιοσύνη και διαφάνεια. Οι διάλογοι που βγαίνουν στη δημοσιότητα μου προκαλούν λύπη αλλά και εκνευρισμό. Φτάνει αυτό; Όχι, συμπολίτες μου. Να είστε σίγουροι ότι ακόμα και το τελευταίο ευρώ που πήγε παράνομα σε διάφορα ταμεία θα γυρίσει. Και θα το επιστρέψουν αυτοί που εκμεταλλεύτηκαν τις παθογένειες που ταλανίζουν τη χώρα μας. Το βαθύ κράτος αυτή τη φορά θα αντιμετωπιστεί και θα παταχθεί.

(…) Συμπολίτες μου, σας είπα και στην αρχή ότι θα μιλήσω ανοιχτά, κοιτώντας σας στα μάτια, και αυτό κάνω. Δεν έχω καμία σχέση ούτε με «φραπέδες», ούτε με «χασάπηδες». Το λέω αυτό, διότι μπορεί να με είδατε να “συναγελάζομαι” μαζί τους, όπως θα πούνε εκείνοι που θέλουν να χτυπήσουν την κυβέρνηση μας, στο πρόσωπο του ίδιου του πρωθυπουργού. Βρέθηκα τυχαία σε ένα τραπέζι μαζί τους, χωρίς να γνωρίζω καν ποιοι είναι. Ως πρωθυπουργός, άλλωστε, κάθομαι πολλές φορές σε τραπέζια με πολίτες, ώστε να αφουγκράζομαι ό,τι συμβαίνει στην κοινωνία».

Πάμε τώρα στο σημερινό «διάγγελμα» του πρωθυπουργού για τον ΟΠΕΚΕΠΕ, το οποίο, βεβαίως, συμπεριλαμβάνει και τις εξελίξεις από τις δικογραφίες που «αποθεώνουν» βουλευτές της ΝΔ και ανάγκασαν σε παραιτήσεις υπουργών.

Τι μας είπε ο Κυριάκος Μητσοτάκης, μεταξύ άλλων, στο σημερινό «διάγγελμα» – ξέπλυμα του εαυτού του:

– Ο πρωθυπουργός δεν ήξερε τίποτα. Αυτό εννοείται. Δεν γνώριζε για το φαγοπότι στον ΟΠΕΚΕΠΕ και τα ρουσφέτια. Είναι ο ίδιος, άλλωστε, που δεν είχε ιδέα για τις υποκλοπές, παρόλο που είχε θέσει υπό την εποπτεία του την ΕΥΠ. Γενικά, ο Μητσοτάκης, όταν προκύπτουν, κάθε είδους σκάνδαλα, δεν έχει καμία ενημέρωση. Γενικά, ο πρωθυπουργός είναι ένας άνθρωπος που (όταν χρειαζόταν) δεν γνώριζε.

– Ο αρχι-«άριστος» πρωθυπουργός μας ενημέρωσε ότι τα ρουσφέτια είναι μια «παθογένεια» δεκαετιών, ακόμα και αιώνων, στην Ελλάδα. Γιατί δεν άλλαξε τίποτα σε αυτό η παράταξη του, η οποία κι αν έχει κυβερνήσει αυτή τη χώρα, δεν εξήγησε. Ιδού τι δήλωσε, με μπόλικο μητσοτακικό πολιτικό θράσος: «Φτάνει πια με τους υποκριτές που “ανακάλυψαν” ξαφνικά ότι τα ρουσφέτια στον τόπο ξεκίνησαν το 2019. Τέτοιες πελατειακές σχέσεις συνοδεύουν το ελληνικό κράτος από τη σύσταση του. Είναι από τους βασικούς λόγους της εθνικής μας υστέρησης σε σχέση με την Ευρώπη (…) Όποιος βουλευτής εκλέγεται με σταυρό, διατηρεί πολιτικό γραφείο και ισχυρίζεται πως δεν έχει κάνει ποτέ κάποια εξυπηρέτηση, είναι απλώς ψεύτης».

– Με ύφος αυστηρό, είπε: «Ζητώ από την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία, μετά την άρση της ασυλίας των βουλευτών μας, να προχωρήσει ταχύτατα σε όλες τις ανακριτικές ενέργειες και να αποφανθεί αν, σε πόσους και σε ποιους προτίθεται να ασκήσει διώξεις. Και όταν λέω ταχύτατα, το εννοώ. Γιατί μιλάμε για βουλευτές μας οι οποίοι έχουν ήδη υποστεί προσωπικό αλλά και πολιτικό πλήγμα. Έχουν, συνεπώς, το ελάχιστο δικαίωμα να υπερασπιστούν τους εαυτούς τους». Πολύ συγκινητική η στήριξη στους βουλευτές του και η υπεράσπιση του τεκμηρίου αθωότητας, από έναν πρωθυπουργό που αμέσως μετά το έγκλημα στα Τέμπη έβγαλε «πόρισμα» για «ανθρώπινο λάθος».

Ο κύριος Μητσοτάκης, με το σημερινό «διάγγελμα» του για τον ΟΠΕΚΕΠΕ, ξεπέρασε ακόμα και το φανταστικό διάγγελμα το οποίο είχαμε γράψει, παρόλο που «πετύχαμε» ένα μέρος του κλίματος που ήθελε να περάσει. Η αλήθεια είναι, όμως, ότι ο πρωθυπουργός σε αυτά που υποστήριξε σήμερα δεν είχε ούτε ίχνος απολογητικού τόνου. Δεν επιδίωξε, καν, να μιλήσει, έστω, με «θεσμικό» λεξιλόγιο, ως περιτύλιγμα για τη σαπίλα του σκανδάλου του ΟΠΕΚΕΠΕ. Εγκάλεσε όλους τους άλλους εκτός από τον εαυτό του και έκανε μαθήματα ρουσφετολογικής ιστορίας του ελληνικού κράτους.

Ο πρωθυπουργός διάλεξε το «βλέμμα» του «αυτοκράτορα», ο οποίος μαλώνει τους «υπηκόους» του, διότι και αυτοί συμμετείχαν στην «αλυσίδα» του ρουσφετολογικού κράτους. Είπε, δηλαδή, εκείνο το «μαζί τα φάγαμε» του Πάγκαλου, με πιο έμμεσο τρόπο.

Κατά τα άλλα ο Μητσοτάκης ισχυρίστηκε «λεβέντικα» και περήφανα: «Βαδίζοντας προς το ορόσημο του 2030 και τους δύο αιώνες από την ίδρυση του νεοελληνικού κράτους, καλούμαστε να αναμετρηθούμε με όλες εκείνες τις διαχρονικές παθογένειες που δεν ξεριζώσαμε ακόμα». Με λίγα λόγια, εμφάνισε τον εαυτό του σαν έναν «νέο Μωυσή», έναν «αρχιερέα (πάταξης) της διαπλοκής» και των ρουσφετιών! Λίγο νωρίτερα, βέβαια, είχε δηλώσει ανοιχτά: «Όποιος βουλευτής εκλέγεται με σταυρό, διατηρεί πολιτικό γραφείο και ισχυρίζεται πως δεν έχει κάνει ποτέ κάποια εξυπηρέτηση, είναι απλώς ψεύτης»…

Εντάξει, θα ονομάσει «εξυπηρετήσεις» τα ρουσφέτια και θα τα καταργήσει, νομιμοποιώντας τα. Καταλάβαμε.




Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Λογοκρισία



Σχεδόν σε ζωντανό χρόνο παρακολουθούμε τις επιχειρήσεις του Ισραήλ στον Λίβανο, ή τον βομβαρδισμό του Ιράν, αλλά με το σταγονόμετρο φτάνει έστω κι ένα πλάνο από τις καταστροφές και τις απώλειες που υφίσταται το κράτος - δολοφόνος στον πόλεμο της Μέσης Ανατολής. 
Η ισραηλινή λογοκρισία έχει ρίξει μαύρο σε δημοσιογράφους και πολίτες, απειλώντας με βαριές ποινές όποιον παραβεί τις απαγορεύσεις της. 
Για παράδειγμα, απαγορεύεται ρητά η κινηματογράφηση κοντά σε στρατιωτικές βάσεις, διυλιστήρια ή υποδομές ζωτικής σημασίας, οι δημοσιογράφοι δεν επιτρέπεται να αναφέρουν την ακριβή διεύθυνση ή το σημείο όπου έπεσε πύραυλος, απαγορεύεται η χρήση πλάνων ευρείας γωνίας που δείχνουν τον ορίζοντα της πόλης κατά τη διάρκεια επιθέσεων, ενώ προβλέπονται ποινικές διώξεις για όποιον ανεβάζει βίντεο από τα σημεία των επιθέσεων. 
Με άλλα λόγια, το κράτος και ο στρατός του Ισραήλ διαχειρίζονται κατ' αποκλειστικότητα την ενημέρωση και τη μετατρέπουν σε πολεμική προπαγάνδα, «ενσωματώνοντας» και τις ανταποκρίσεις των δημοσιογράφων που βρίσκονται στην περιοχή ως πολεμικοί ανταποκριτές απ' όλο τον κόσμο. 
Σε ό,τι αφορά τις απώλειες, το υπουργείο Υγείας του Ισραήλ ανακοίνωσε χτες 7.000 τραυματίες από την έναρξη του πολέμου, ενώ πληθαίνουν οι πληροφορίες για συνοικίες του Τελ Αβίβ που θυμίζουν τη βομβαρδισμένη Γάζα, λόγω της αδυναμίας του - κατά τα άλλα απροσπέλαστου - «θόλου» να αναχαιτίσει πυραυλικές επιθέσεις.

Πηγή: rizospastis



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

«Ελεύθερη αγορά» και ... τα βόδια στον βούρκο του ΟΠΕΚΕΠΕ

Ελλάδα


Η νέα δικογραφία που αφορά βουλευτές, υπουργούς και στελέχη της κυβέρνησης συνεχίζει να αναβλύζει τη μπόχα της σαπίλας του ΟΠΕΚΕΠΕ που φύεται στο πλαίσιο της ΚΑΠ της ΕΕ και των πολιτικών που είχαν ακολουθήσει οι αστικές κυβερνήσεις.

Προκαλούν πραγματικά οργή κυρίως στους βιοπαλαιστές αγρότες.

Όλους αυτούς που πριν λίγο καιρό έδωσαν έναν μεγαλειώδη αγώνα επιβίωσης και κέρδισαν την ενότητα, την οργάνωση, την τεράστια εργατική λαϊκή αλληλεγγύη και την... ομολογία.

Την ομολογία της κυβέρνησης ότι τα αιτήματα επιβίωσης που είχαν δεν μπορούσαν να ικανοποιηθούν, γιατί έρχονταν σε σύγκρουση με τους κανόνες της «ελεύθερης αγοράς», των δημοσιονομικών αντοχών της καπιταλιστικής οικονομίας και του πλαισίου που θέτει η ΚΑΠ της διεφθαρμένης και πολεμοκάπηλης ΕΕ. Αυτά δηλαδή που αποτελούν τα «ιερά και όσια» κάθε αστικού κόμματος.

Η κυβερνητική κουστωδία του ΟΠΕΚΕΠΕ εξοργίζει όλους αυτούς που βλέπουν από τη μία, τα «εξυπηρετούμενα» τρωκτικά και από την άλλη, τους εαυτούς τους να καλούνται να πληρώσουν σήμερα και τις συνέπειες ενός ιμπεριαλιστικού πολέμου που η χώρα μας εμπλέκεται με τις ευλογίες όλων των κομμάτων του συστήματος για να διεκδικεί μερίδιο από τη λεία η ελληνική αστική τάξη.

Εξοργίζει όλους αυτούς που παλεύουν νυχθημερόν οργανωμένοι στα σωματεία τους, να ζουν όπως αξίζει στον άνθρωπο τον 21ο αιώνα και η απάντηση που παίρνουν είναι πως «τα δημοσιονομικά όρια είναι δεδομένα» για τις ανάγκες τους.

Από τη μία, λοιπόν, είναι όλοι αυτοί που με τα χέρια και το μυαλό τους μοχθούν για να ζήσουν με αξιοπρέπεια και από την άλλη, όλη αυτή η μούργα που υπερασπίζεται πάντα μαχητικά τις «υψηλές αξίες» της καπιταλιστικής κοινωνίας: την «υγιή επιχειρηματικότητα», την «ανάπτυξη για όλους», το «εθνικό συμφέρον»...

Από τη μία, αυτοί που υπερασπίζονται τα όνειρά τους, τα παιδιά τους και ό,τι εκτιμούν πως αξίζει για μία τίμια ζωή και από την άλλη, αυτοί που υπερασπίζονται τα «σημαντικά πρόσωπα», τους κάθε είδους «ευεργέτες», τα κοινωνικά παράσιτα και τους κλακαδόρους.

Είναι χαρακτηριστικό θα έλεγε κανείς το παράδειγμα της βουλευτίνας της ΝΔ στον νομό Τρικάλων Κατερίνας Παπακώστα.

Η συγκεκριμένη βουλευτής φέρεται να έκανε παρεμβάσεις στον πρόεδρο του ΟΠΕΚΕΠΕ Μελά για να «λυθεί» το ζήτημα με τα βόδια ενός «σημαντικού προσώπου», όπως το αποκαλεί η κ. Παπακώστα στους διάλογους που δημοσιεύονται...

Αναφέρεται πως η βουλευτής προέβη σε επικοινωνία με τον πρόεδρο του ΟΠΕΚΕΠΕ, ώστε να τύχει ευνοϊκής μεταχείρισης το «σημαντικό πρόσωπο» μέσω της εμπλοκής κτηνιάτρου με τη μεταγενέστερη εικονική του παρέμβαση στην Κτηνιατρική Βάση Δεδομένων που έδωσε τη δυνατότητα στον πρόεδρο του ΟΠΕΚΕΠΕ να αποδεχθεί την εικονική «διόρθωση» και να παρακάμψει πλήρως τα οικεία ελεγκτικά ευρήματα.

Η ίδια αυτή βουλευτής στις 14 Γενάρη, ενώ οι βιοπαλαιστές αγρότες βρίσκονταν στα μπλόκα του αγώνα για πάνω από έναν μήνα, καταθέτει Ερώτηση στη Βουλή για την προστασία των... «ξενοδόχων» γιατί λέει είχαν «σοβαρές επιπτώσεις από τις αγροτικές κινητοποιήσεις».

Ο καθένας και τα «σημαντικά» του πρόσωπα θα έλεγε κανείς...

Στη δικογραφία αυτής της δυσωδίας θα συναντήσει κανείς τις παρεμβάσεις του Καραμανλή -του «είναι ντροπή να θέτετε ζήτημα ασφαλείας για τα τρένα» πριν το έγκλημα των Τεμπών- που επικαλούνταν για 37 «δικούς» του την «ανωτέρα βία», ώστε να αρπάξουν χρήμα από τον ΟΠΕΚΠΕ.

Τον υπουργό-ντροπή της Καρδίτσας Τσιάρα που έλεγε στους αγρότες ότι το μέλλον τους δεν υπάρχει στα «παραγωγικά μοντέλα» του καπιταλισμού και φέρεται να χρησιμοποίησε «όργανο μεταφοράς της βούλησής του» για να αποτρέψει τη διακοπή λήψης ενισχύσεων σε παραγωγό.

Τον υπουργό της άθλιας «ψυχιατρικής μεταρρύθμισης» και στυλοβάτη του υπουργείου Εμπορίου της Υγείας.

Τον υπουργό «κλιματικής κρίσης» που ενώ η εμπρηστική πολιτική του κεφαλαίου άφησε την Πάτρα να καίγεται για 3 μέρες, εξάντλησε την ευθύνη του αστικού κράτους στο «112» και επιτίθοταν στον κομμουνιστή δήμαρχο που έσβηνε φωτιές.

Τον Σκρέκα που έλεγε στα παλικάρια της ΛΑΡΚΟ που με τα χέρια τους έκαναν ολόκληρα βουνά ατσάλι, βάρεσαν καμπάνες για πάνω από 80 νεκρούς συναδέλφους τους, ότι πλέον δεν θα μπορούσαν να συνεχίζουν να ζουν, γιατί ήταν «ζημιογόνοι» και η ΛΑΡΚΟ έπαιρνε... «παράνομες ενισχύσεις»!

Όσο σάπια φέρεται να είναι αυτά τα «φρούτα» με τη φερόμενη εμπλοκή στο σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ, τόσο και περισσότερο σάπια και εγκληματική είναι η πολιτική που υπερασπίζονται και υλοποιούν μαζί με τις υπόλοιπες αστικές δυνάμεις σε βάρος του λαού. 


Πηγή: 902


Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑ ΓΟΝΕΩΝ ΑΤΤΙΚΗΣ «Μόνο με τον αγώνα μας θα καλυφθούν οι ανάγκες των παιδιών μας»

Ελλάδα


«Τα παιδιά και οι οικογένειές τους δεν έχουν ανάγκη από λόγια συμπόνοιας και δήθεν κατανόησης. Χρειάζονται υποδομές και εκπαιδευτικό προσωπικό που θα τα βοηθήσει να εξελιχθούν. Γιατί σήμερα με την ανάπτυξη της τεχνολογίας και της επιστήμης υπάρχουν οι δυνατότητες, οι οποίες σκοντάφτουν στα στενά δημοσιονομικά περιθώρια, την ίδια στιγμή που κάθε χρόνο δίνονται δισεκατομμύρια για πολεμικούς εξοπλισμούς», σημειώνει η Ομοσπονδία Γονέων Αττικής με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Ευαισθητοποίησης για τον Αυτισμό (2 Απρίλη).

«Από σήμερα μέχρι και την επόμενη 2 Απριλίου το κράτος γυρίζει στις... εργοστασιακές ρυθμίσεις», τονίζει, περιγράφοντας την κατάσταση που αντιμετωπίζουν παιδιά και γονείς από την αξιολόγηση στα υποστελεχωμένα ΚΕΔΑΣΥ, τις ελλείψεις εκπαιδευτικών Παράλληλης Στήριξης, τα προβλήματα του ελλιπούς δικτύου Ειδικών Σχολείων, τις συνέπειες της υποχρηματοδότησης, τις πανάκριβες θεραπείες και την έλλειψη δημόσιων δομών γι' αυτές.

«Το υπουργείο Παιδείας, που τόσο πολύ νοιάζεται για τα παιδιά στο φάσμα, δεν δέχεται να συναντήσει την Ομοσπονδία Γονέων Αττικής, όπως έχουμε ζητήσει εδώ και δύο μήνες, για να συζητήσουμε ακριβώς γι' αυτά τα προβλήματα της Ειδικής Αγωγής, που απασχολούν χιλιάδες γονείς», σημειώνει η Ομοσπονδία Γονέων Αττικής και προσθέτει:«Η σταγόνα όμως που ξεχειλίζει το ποτήρι είναι ότι αφού η κυβέρνηση δεν έχει κάνει τίποτα για την ουσιαστική επαγγελματική αποκατάσταση παιδιών στο φάσμα, διά στόματος κ. Δένδια το μέλλον που τους προτείνει είναι "να βάζουμε παιδιά με αυτισμό να εντοπίζουν στόχους για drones", γιατί τα παιδιά αυτά έχουν ιδιαίτερα ταλέντα.

Μόνο που θέλουμε να τον ενημερώσουμε ότι δεν μεγαλώνουμε τα παιδιά μας για να εξυπηρετήσουν τους πολεμοκάπηλους σκοπούς της κυβέρνησης στο Ιράν, στη Σαουδική Αραβία και αλλού», τονίζει μεταξύ άλλων η Ομοσπονδία Γονέων, προβάλλοντας ένα συνεκτικό πλαίσιο αιτημάτων: Για Παράλληλη Στήριξη και Τμήματα Ενταξης χωρίς αποκλεισμούς, εξασφάλιση όλων των επιστημονικών όρων και προϋποθέσεων για τη λειτουργία των Ειδικών Σχολείων, κάλυψη των αναγκών μεταφοράς των μαθητών και μαθητριών των Ειδικών Σχολείων με αγορά του αναγκαίου στόλου κατάλληλων οχημάτων, προσλήψεις οδηγών και συνοδών. Επίσης διεκδικεί αναγνώριση επαγγελματικών δικαιωμάτων, μέριμνα από το κράτος για την εργασιακή απασχόληση των αποφοίτων, με πλήρη εργασιακά δικαιώματα, μετά την αποφοίτησή τους από τη Δευτεροβάθμια Γενική ή Επαγγελματική και Τριτοβάθμια Εκπαίδευση. Υποχρεωτική, καθολική, δωρεάν για όλα τα βρέφη πρώιμη διάγνωση και παρέμβαση σε δημόσια κέντρα, σύγχρονα αναλυτικά προγράμματα. Ιδρυση δημόσιων προστατευόμενων εργαστηρίων για αν θρώπους με νοητική υστέρηση, αυτισμό, ψυχικά πάσχοντες και πολλαπλά ανάπηρους, με πλήρη εργασιακά δικαιώματα, εργαστήρια που τα προϊόντα τους θα απορροφούνται εξολοκλήρου από το κράτος.

«Δεν θα μας χαριστεί τίποτα, μόνο με τον αγώνα μας θα καλυφθούν οι ανάγκες των παιδιών μας»,
υπογραμμίζει η Ομοσπονδία.



Πηγή: rizospastis


Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Δευτέρα 6 Απριλίου 2026

Ρεμβάζοντας στην Αμαλίας


Το βιβλίο μου «Καθ' οδόν», των Εκδόσεων «Σύγχρονη Εποχή», που κυκλοφορεί από χτες, περιέχει 15 μονολόγους, κάτι σαν μικρά μονόπρακτα της καθημερινότητας. Κείμενα, όπου ο εσωτερικός λόγος γίνεται εξομολόγηση. Οι πρωταγωνιστές του βιβλίου δεν είναι επινοημένοι χαρακτήρες. Υπήρξαν και υπάρχουν. Γι' αυτό και ανάμεσά τους μπορεί να συναντήσετε μια γυναίκα στην Ερμού, που μόλις έχασε το σπίτι της σε πλειστηριασμό, ένα ερωτευμένο 16χρονο αγόρι στην Πανεπιστημίου, που πάει στο πρώτο του ραντεβού, μια γυναίκα στην Αλεξάνδρας, της οποίας το παιδί δολοφονήθηκε, έναν ψευτοαγρότη με Φεράρι στο Κολωνάκι, μια ηλικιωμένη στη Β. Σοφίας, που πέρασε τη ζωή της σε εξορίες και φυλακές, μέχρι κι έναν πρωθυπουργό που παρακολουθεί αμήχανος μια διαδήλωση στην Αμαλίας. Σκέφτηκα σήμερα, να σας δώσω μια γεύση, από τον τελευταίο...

Στέκομαι στο παράθυρο του γραφείου μου στη Βουλή. Λίγα μέτρα δηλαδή από τον δρόμο. Το τζάμι είναι χοντρό, αλεξίσφαιρο, αντικραδασμικό, αντιθαμβωτικό, αντιθορυβικό, τα πάντα «αντί», όπως και η σχέση μας με τους δρόμους τελευταία. Κι όμως, ακόμα κι έτσι, η βοή τους περνάει. Δεν την ακούω με τα αυτιά. Την ακούω με το στομάχι. Μια θάλασσα από κεφάλια. Κόκκινα πανό. Καπνογόνα. Σφυρίχτρες. Συνθήματα. Μια οργή σαν θάλασσα με άγρια κύματα. Και μέσα στη φουρτούνα, το όνομά μου. Οχι όπως το λένε στα συνέδριά μας ή όταν μιλάω στη Βουλή, με το χειροκρότημα όλης της όρθιας δεξιάς πλευράς. Οπως το λένε οι δρόμοι, όταν θέλουν να σε βγάλουν από το κάδρο. Δεν μπορώ να πω ότι με εκπλήσσει. Με εκπλήσσει μόνο η κλίμακα. Οι δικοί μου μου έλεγαν «θα είναι περιορισμένη συμμετοχή». Οι δικοί μου πάντα λένε «περιορισμένη». Μάλλον αυτοί είναι περιορισμένης ευθύνης. Εγώ, πάλι, ευτυχώς που έχω εκπαιδευτεί να μη βλέπω τον κόσμο. Να βλέπω μόνο γραφήματα. Ποσοστά. Μονάδες. Τάσεις. Κι όταν κοιτάς τάσεις, ξεχνάς πρόσωπα. Αλλά σήμερα - γαμώτο - η τάση έχει πρόσωπα. Και φωνή. Νιώθω πως αν ανοίξω το παράθυρο θα με ακουμπήσουν όλες αυτές οι σηκωμένες γροθιές. Αντε πάλι, ακόμα μια διαδήλωση που δεν χωράει σε power point. Ωραία. Ας δουλέψουμε.

Πρώτο βήμα, να ορίσουμε το αφήγημα. Αν δεν ορίσεις το αφήγημα, θα στο ορίσουν αυτοί. Και το δικό τους αφήγημα είναι απλό, επικίνδυνο, ενιαίο: «Φταις». Το «φταις» δεν έχει αποχρώσεις. Δεν έχει υποσημειώσεις. Δεν χρειάζεται οικονομικούς δείκτες. Το «φταις» δουλεύει σαν μαχαίρι. Αρα, δεν θα τους αφήσω να το πουν έτσι. Θα τους το κάνω πιο δύσκολο.

Δεύτερο βήμα: Να μην παραδεχτώ κανένα λάθος. Η παραδοχή είναι σαν το αίμα στο νερό. Και γύρω μου υπάρχουν πάντα πεινασμένοι. Οι δικοί μου είναι τα πρώτα πιράνχας. Αν παραδεχτώ, δεν θα με φάνε οι απέναντι. Θα με φάνε οι δίπλα. Το κόμμα μου, οι «σύμμαχοι», οι πρόθυμοι διάδοχοι, που έχουν ήδη ετοιμάσει βιογραφικό «ενότητας» για την επόμενη μέρα. Αρα δεν είναι «λάθος». Είναι «δυσκολία». Είναι «πρόκληση». Είναι «σύνθετη πραγματικότητα». Είναι «διαχρονική παθογένεια». Είναι «η διεθνής συγκυρία». Ολα, εκτός από το «εμείς».

Τρίτο βήμα: Να δώσω λύση χωρίς λύση. Να ανακοινώσω μέτρα που μοιάζουν μεγάλα αλλά είναι μικρά. Να πω πολλά, να δεσμευτώ λίγο. Να μεταφέρω τη συζήτηση από το πεδίο της οργής στο πεδίο της διαδικασίας. Εκεί - όχι να το παινευτώ - κερδίζουμε πάντα. Η διαδικασία είναι το φυσικό μας περιβάλλον.

Εμείς δεν ζούμε στη ζωή. Ζούμε τη γραφειοκρατία της

«Θα συστήσουμε επιτροπή». «Θα κάνουμε έλεγχο». «Θα το διευθετήσουμε». «Θα υπάρξει διαφάνεια». «Θα αποδοθούν ευθύνες». Αγαπημένες φράσεις. Είναι σαν παυσίπονα, δεν θεραπεύουν, αλλά σε κάνουν να ξεχνάς για λίγο ότι πονάς. Και μετά, αν περάσουν τρεις εβδομάδες, αλλάζει το θέμα. Πάντα αλλάζει. Η επικαιρότητα είναι ο καλύτερος συνεργάτης μου. Δεν κοιμάται ποτέ. Δεν έχει συνείδηση. Δεν κρατάει μνήμη πάνω από 48 ώρες. Ασε που πάντα υπάρχει η προνοητικότητα της κατασκευής μιας άλλης «επικαιρότητας» που θα «σκεπάσει» την επικίνδυνη προηγούμενη. (Εχουμε ήδη δυνατό «ψυγείο» υποθέσεων, που ενδείκνυνται για πρώτα θέματα σε δελτία ειδήσεων και εφημερίδες, ικανών να σε κάνουν να ξεχάσεις τα πάντα). Δεν θα λυγίσω. Αυτό δεν γίνεται. Θα τρίζουν τα κόκαλα του πατέρα μου. Θα μου 'λεγε: «Σε αυτό το παιχνίδι, άμα αφήσεις να φανεί ότι ο "δρόμος" μπορεί να κερδίσει, την επόμενη μέρα θα θέλει κι άλλα». Συμφωνώ, έτσι είναι. Θα θελήσει ουσία. Κι εμείς δεν είμαστε φτιαγμένοι για ουσία. Είμαστε φτιαγμένοι για έλεγχο. Τώρα όμως, πρέπει να το δούμε πρακτικά. Εχω τρεις επιλογές επικοινωνιακά:
  • Να παρουσιαστώ ως ο μόνος που «κρατάει τη σταθερότητα» απέναντι στην «αναταραχή».
  • Να πω ότι «ακούω» αλλά «δεν εκβιάζομαι».
  • Να κάνω τον πατέρα του έθνους, που λέει «καταλαβαίνω την αγανάκτηση, αλλά...». Το «αλλά» είναι πάντα σωτήριο. Μετά το «αλλά» μπορείς να ακυρώσεις ό,τι είπες πριν, με καθαρή συνείδηση. Μμμμ... μπορώ και κάτι άλλο. Δαιμονοποίηση των διαδηλωτών. «Μειοψηφίες». «Ακραίοι». «Υποκινούμενοι». Λίγο «βία», λίγη «ανομία», λίγη «αποσταθεροποίηση», λίγη «απειλή». Αυτό δουλεύει πάντα σε ένα κομμάτι του πληθυσμού που φοβάται. Και ο φόβος είναι πιο πιστός ψηφοφόρος από την ελπίδα. Η ελπίδα απογοητεύεται. Ο φόβος κολλάει πάνω σου.

Λέω να δείξω λοιπόν ανθρώπινο πρόσωπο. Αυτό είναι η καλύτερη στολή. Τη φοράς πάνω από όλα τα λάθη σου και μοιάζεις πάλι κανονικός. Θα διαλέξω κάτι υβριδικό. Πάντα το υβριδικό βοηθάει. Η καθαρότητα είναι επικίνδυνη. Η ασάφεια είναι τέχνη. Θα πω ότι «η διαμαρτυρία είναι δικαίωμα». Θα τονίσω τη «δημοκρατία». Θα βάλω και τη λέξη «σεβασμός». Θα πω «κατανοώ την οργή». Και αμέσως μετά: «Δεν θα επιτρέψουμε να επιστρέψει η χώρα στις σκοτεινές εποχές». Να μια ωραία απειλή, χωρίς να λες «απειλώ». Η «επιστροφή» πάντα τρομάζει. Ολοι φοβούνται να γυρίσουν πίσω. Και, φυσικά, θα χρειαστώ και έναν εχθρό. Γιατί χωρίς εχθρό, το παιχνίδι δεν παίζεται σωστά. Κι εγώ πρέπει να το παίξω σωστά, να μην απογοητεύσω τους από πάνω.

Εχω λοιπόν διαδήλωση. Αρα: Ο εχθρός θα είναι πάλι οι ίδιοι γνωστοί υποκινητές, αλλά και γενικώς «η τοξικότητα» των αντιπάλων μου. Δοκιμασμένο, δουλεύει. Θα πω: «Δεν θα αφήσουμε την τοξικότητα να διχάσει». Κι έτσι, όσοι φωνάζουν θα μοιάζουν διχαστικοί, κι εγώ ενωτικός. Το παλιό κόλπο, εκείνοι θυμωμένοι, εγώ ήρεμος. Ο θυμωμένος χάνει πόντους στην τηλεόραση. Ο ήρεμος φαίνεται «σοβαρός». Πάνω στο γραφείο μου ένα προσχέδιο ομιλίας. Κάποιος έχει σημειώσει με μαρκαδόρο: «ΝΑ ΠΕΙΣ: ΑΝΑΛΑΜΒΑΝΩ ΤΗΝ ΕΥΘΥΝΗ». Χαμογελάω. Οχι επειδή είναι αστείο. Επειδή είναι αφελές. Μην μπερδευόμαστε. «Αναλαμβάνω την ευθύνη» για τους πολλούς, μπορεί να σημαίνει ότι θα παραιτηθώ. Οτι θα τιμωρήσω τους δικούς μου. Οτι θα αλλάξω πολιτική.

Ναι, αλλά ...όχι!

Οχι βέβαια. «Αναλαμβάνω την ευθύνη» στη δική μας γλώσσα σημαίνει απλώς: «Λυπάμαι που στενοχωρηθήκατε». Σηκώνω άλλο χαρτί. Σενάρια. «Ανασχηματισμός». «Παραίτηση υπουργού». «Νέα δέσμη μέτρων». Ο ανασχηματισμός είναι η αγαπημένη μου μαγεία, αλλάζεις καρέκλες και ο κόσμος νομίζει ότι άλλαξες πολιτική. Είναι σαν να αλλάζεις κουρτίνες σε σπίτι που έχει θεμέλια σαθρά. Μπορώ να θυσιάσω κάποιον; Ναι. Πάντα υπάρχει κάποιος. Η θυσία καθησυχάζει το πλήθος. Το πλήθος θέλει αίμα, μεταφορικά μεν, το θέλει δε. Θέλει να δει ότι «κάποιος πλήρωσε». Θα βρω τον κατάλληλο. Οχι τον πιο υπεύθυνο. Τον πιο αναλώσιμο. Τον πιο σεσημασμένο επικοινωνιακά. Τον πιο αντιπαθή και ίσως τον πιο κουρασμένο. Τον πιο «εύκολο». Κι έτσι θα δείξω «αποφασιστικότητα». Και μετά θα πω: «Προχωράμε μπροστά». Το «μπροστά» είναι μια ακόμη αγαπημένη μου λέξη, όπως και η «σταθερότητα». Το «μπροστά» σε κάνει να μοιάζεις προοδευτικός, ακόμα κι αν τρέχεις σε κύκλο.

Κοιτάζω ξανά τη διαδήλωση. Εκεί έξω, το πλήθος είναι απρόβλεπτο. Κι εγώ δεν συμπαθώ καθόλου το απρόβλεπτο. Εδώ μέσα, τα πάντα είναι προβλέψιμα. Η Βουλή έχει κανόνες. Το πλήθος έχει παλμό. Ο παλμός είναι επικίνδυνος, γιατί σου θυμίζει ότι η πολιτική δεν είναι μόνο σκακιέρα. Είναι και σάρκα. Μόνο που εγώ έχω μάθει - και προσπαθώ - να κυβερνώ σαν να παίζω σκάκι. Με πιόνια. Με κινήσεις. Με κόστος - όφελος. Αλλά κάτω από το παράθυρο, δεν βλέπω πιόνια. Βλέπω ανθρώπους. Κι αυτό χαλάει τη λογική μου. Γιατί αν είναι άνθρωποι, τότε δεν είναι «κινήσεις». Είναι ζωή. Κι αν είναι ζωή, τότε η δική μου ψυχρή μηχανική φαίνεται κυνική. Δεν πρέπει να φανεί κυνική.

Αρα, θα κάνω το τέταρτο βήμα. Ενοχοποίηση του άλλου με ευγένεια. Θα πω ότι «καταλαβαίνω», αλλά και «δεν υπάρχουν εύκολες λύσεις». Θα πω ότι «έχουν γίνει βήματα», αλλά «η χώρα πέρασε πολλά». Θα πω ότι «ο δρόμος είναι ο διάλογος». Και θα ζητήσω «συναίνεση», «ενότητα». Η «ενότητα» είναι επίσης ωραία λέξη. Τη λες όταν θέλεις σιωπή. Τη λες, όταν δεν θέλεις να αλλάξεις. Τη λες όταν θες να σταματήσουν να φωνάζουν.

Και μετά, θα ρίξω λίγο φως στο μέλλον: «Σε λίγες μέρες θα παρουσιάσουμε ολοκληρωμένο σχέδιο». Το «σε λίγες μέρες» είναι μαγικό το πώς λειτουργεί πάντα. Μπορεί να είναι τρεις, μπορεί να είναι χίλιες δεκατρείς. Μέχρι τότε, ελπίζω πως θα έχει κουραστεί η οργή. Η οργή κουράζεται. Εγώ ποντάρω πάντα στην κούραση. Η κοινωνία κουράζεται πιο γρήγορα από την εξουσία. Η εξουσία έχει μηχανισμούς. Η κοινωνία έχει μόνο ανθρώπους. Κι οι άνθρωποι δουλεύουν, μεγαλώνουν παιδιά, χρεώνονται, τρέχουν να προλάβουν, πληρώνουν λογαριασμούς. Η οργή τους δεν έχει χρόνο. Εγώ έχω χρόνο. Εχω γραφείο. Εχω επιτελείο. Εχω κανάλια. Εχω λογογράφους.

Γυρίζω από το παράθυρο. Κάθομαι. «Ωραία. Θα τους δώσω κάτι». Οχι λύση. Κάτι. Ενα πακέτο. Ενα μέτρο - ασπιρίνη. Ενα ψευτοεπίδομα που θα ανακοινωθεί με στόμφο. Κάτι βρε παιδί μου, να ηρεμήσουν. Μια «πλατφόρμα» που θα ανοίξει. Ενα «τηλέφωνο καταγγελιών». Ενα «σχέδιο δράσης». Μια επιτροπή. Κάτι που να κάνει τον κόσμο να πει: «Εντάξει, κάτι γίνεται».

Και στο μεταξύ, η ουσία να μείνει ίδια. Γιατί αυτό είναι το ζήτημα, η ουσία είναι δεσμεύσεις. Συμφέροντα. Δίκτυα. Ισορροπίες. Κι εγώ υπάρχω για να κρατάω την ουσία ακίνητη, ενώ όλα γύρω πρέπει να φαίνονται ότι κινούνται. Αυτό είναι η πραγματική δουλειά της εξουσίας, να ρυθμίζει τα πάντα, ώστε να μην αλλάζει τίποτα προς όφελος των πολλών. Σηκώνω το τηλέφωνο. «Ετοιμάστε δήλωση. Να περιέχει τις λέξεις δημοκρατία, σταθερότητα, ευθύνη, ενότητα. Να πονάει λίγο, αλλά να μην αιμορραγεί. Και να δείχνει ότι ακούμε». Κλείνω.

Ξαναπλησιάζω στο παράθυρο. Το πλήθος είναι ακόμα εκεί. Ακόμα φωνάζουν. Τώρα ακόμα πιο πολύ. Η οργή τελικά δεν διαλύεται εύκολα. Δεν είναι like. Δεν είναι trend. Δεν είναι hashtag. Είναι άνθρωποι. Σκέψου να με έβλεπαν ξαφνικά ανάμεσά τους... Καλά, αυτό δεν πρόκειται να συμβεί ποτέ, αλλά να, λέω αν συνέβαινε... Το πιο τρομακτικό δεν θα ήταν να με λιντσάρουν, όχι, αυτοί δεν θα έκαναν κάτι τέτοιο. Θα έκαναν κάτι χειρότερο, θα με ρωτούσαν. Οχι, όχι, αυτό δεν το θέλω με τίποτα, δεν θα το επιτρέψω, αυτό είναι εφιάλτης. Οχι, αυτό ούτε να το σκέφτομαι, χωρίς οτοκιού ή σημειώσεις δεν πάω πουθενά. Ούτε διακοπές. Δεν είμαστε και για άλλες λαχτάρες. Ειδικά τελευταία, που παρά τη «θετική ατζέντα», τα κάνουμε μούσκεμα, παντού... Τι πάθανε όλοι στο κόμμα και στην κυβέρνηση, και πέφτουμε από γκάφα σε γκάφα; Πώς καταφέρανε οι άχρηστοι - με τόσο καλή δουλειά που γίνεται στην επικοινωνία - να βγουν στη φόρα τόσα σκάνδαλα; Μέχρι να χρεωθώ και μαφιόζους...

Συνεχίζεται στο βιβλίο...

Της
Σεμίνας Διγενή


Πηγή: rizospastis



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Βάφτισαν το ρουσφέτι… “βουλευτικό καθήκον’!



Μέχρι τώρα ξέραμε ότι:

– Τις υποκλοπές δεν τις λέμε υποκλοπές, αλλά… “νόμιμες επισυνδέσεις”.
– Τον κρατικό χαφιεδισμό δεν τον λέμε χαφιεδισμό, αλλά…. “υπόθεση ιδιωτών”.
– Τα Τέμπη δεν το λέμε έγκλημα, αλλά… “ατύχημα”.
– Το μπάζωμα δεν το λέμε μπάζωμα, αλλά… “δικαιοσύνη”.
– Τη συγκάλυψη δεν την λέμε συγκάλυψη, αλλά… “διερεύνηση”.
– Την λαμογιά από Πάτσηδες μέχρι “Φραπέδες” δεν την λέμε λαμογιά , αλλά… “παθογένεια”.
– Την κατάχρηση εξουσίας από “γίδια” μέχρι “κοριούς” δεν την λέμε κατάχρηση εξουσίας, αλλά… “βαθύ κράτος”.
– Τον εργασιακό μεσαίωνα δεν τον λέμε εργασιακό μεσαίωνα, αλλά… “ευέλικτη απασχόληση”.
– Τα ψίχουλα του 1,3 ευρώ/ημέρα στον κατώτατο δεν τα λέμε ψίχουλα, αλλά… “αύξηση”.
– Τα ράντζα στα νοσοκομεία δεν τα λέμε ράντζα, αλλά… “επικουρικές κλίνες”.
– Τις φωτιές και τις πλημμύρες από Εβρο μέχρι… Χαλάνδρι κι από Πάτρα μέχρι Εύβοια και Θεσσαλία δεν τα λέμε αχρηστία και αδιαφορία, τα λέμε “επιτελικότητα”.
– Την αποστολή όπλων στην Ουκρανία, τους Πάτριοτ στην Σαουδική Αραβία και τη φρεγάτα στην Ερυθρά δεν τα λέμε συμμετοχή στα σφαγεία, τα λέμε… “άμυνα”.
– Τη Σούδα, την Αλεξανδρούπολη, τα πλοία και τα αεροπλάνα στις βρετανικές βάσεις στην Κύπρο δεν τα λέμε εμπλοκή στον πόλεμο του Τραμπ, τα λέμε… “μη εμπλοκή”.
– Το Ισραήλ δεν το λέμε κράτος-δολοφόνο και γενοκτόνο, το λέμε “η μόνη Δημοκρατία στη Μέση Ανατολή”.
– Την εισβολή στη Βενεζουέλα δεν την λέμε εισβολή, την λέμε… “δεν είναι η ώρα να μιλάμε για την νομιμότητα”.

Ομως, τώρα με τον ΟΠΕΚΕΠΕ, και σύμφωνα με τα όσα δηλώνουν τόσο οι βουλευτές του Μητσοτάκη για την εμπλοκή τους στο σκάνδαλο όσο και ο ίδιος, μάθαμε και τούτο:
Τον “Γκρούεζα” δεν θα τον λέμε Γκρούεζα, την κομματοκρατία δεν θα την λέμε κομματοκρατία και το ρουσφέτι δεν θα το λέμε ρουσφέτι. Τώρα πια θα τα λέμε… “βουλευτικό καθήκον” και “εξυπηρέτηση του πολίτη”!!!

Κατόπιν αυτών, όπου θα βλέπετε ή θα ακούτε την λέξη “αριστεία”, κι αν σας πέφτει βαριά η λέξη ΓΛΙΤΣΑ, να χρησιμοποιείται τα υπόλοιπα συνώνυμά της:

Ξεφτίλα. Ξεδιαντροπια. Ξετσιπωσιά.




Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Σάββατο 4 Απριλίου 2026

"Χαζό παιδί χαρά γεμάτο"...



Τις τελευταίες βδομάδες για τις ανάγκες του ρεπορτάζ χρειάστηκε να κάνω αρκετές φορές τη διαδρομή Αθήνα - Λάρισα με το αυτοκίνητο. Η διαδρομή είναι περίπου 4 και κάτι ώρες που περιλαμβάνει έξοδα για καύσιμα και διόδια στα 75 € συνολικά, και αρκετή κούραση από την οδήγηση. Για να μην ξεχνάμε τους κινδύνους του να κινείσαι στο οδικό δίκτυο μαζί με εκατοντάδες άλλα αυτοκίνητα.
Φυσικά ένα τέτοιο ταξίδι δεν μπορεί να συμπεριλαμβάνει επιστροφή στην ίδια μέρα εκτός αν θες να πάρεις τα ρίσκα σου με 8 ώρες οδήγηση μέσα στη μέρα και ότι κούραση θα έχεις μαζέψει από την εργασία σου.
 
Σκεφτόμουν λοιπόν πως σε άλλες χώρες που οι φόροι των πολιτών, τα χρήματα που δόθηκαν από την Ε.Ε. δεν έγιναν μίζες, βίλες, offshore εταιρίες κλπ, κατάφεραν να δώσουν στον κόσμο σύγχρονα σιδηροδρομικά δίκτυα με τρένα όπως αυτό που δείχνει η φωτογραφία.
 
Ένα υπερσύγχρονο κινέζικο τραίνο υψηλής ταχύτητα που ξεκινά την εμπορική του χρήση με ταχύτητες που φτάνουν τα 400 χλμ την ώρα.
 
Εδώ βέβαια ζούμε στην Ελλάδα, και εγώ πάω στη Λάρισα για να καλύψω μία δίκη που αφορά ένα σιδηροδρομικό έγκλημα με 57 νεκρούς και υπαιτιότητα του κράτους με την επίσημη βουλα δικαστηρίου που κατοχύρωσε αποζημιώσεις 400.000€ σε συγγενείς θυμάτων.
 
Και στη χώρα του κρεμασμένου πως να μιλήσεις για σκοινί.
 
Κι όμως, σκεφτόμουν ότι αν αυτή η τριτοκοσμική χώρα που ζούμε, η μοναδική βαλκανική χώρα με αφρικανική οικονομία, είχε επενδύσει σε πραγματικό σιδηροδρομικό δίκτυο με σύγχρονα τρένα, η ζωή χιλιάδων ανθρώπων θα ήταν πολύ πιο εύκολη, πολύ διαφορετική.
 
Με ένα τέτοιο τρένο η διαδρομή Αθήνα-Λάρισα θα διαρκούσε 1 ώρα και 5 λεπτά. Μαζί με τις σημερινές στάσεις που κάνει ένα τρένο σε αυτή τη διαδρομή, μαζί με την επιτάχυνση και την επιβράδυνση.
 
1 ώρα και 5 λεπτά ξεκούραστης και ασφαλής διαδρομής. Που σημαίνει ότι θα μπορούσε ένας πολίτης να ξεκινήσει το πρωί από την Αθήνα, να πάει στη Λάρισα να κάνει τη δουλειά του και να γυρίσει σπίτι του το απόγευμα χωρίς να ταλαιπωρηθεί και να κινδυνέψει. Χωρίς περιττά έξοδα για ξενοδοχεία και ότι άλλο.
 
Για Θεσσαλονίκη θα χρειαζόταν 1 ώρα και 40 λεπτά.
 
Βέβαια στην Ελλάδα προτεραιότητα δεν είχαν ποτέ οι σιδηρόδρομοι. Εδώ επενδύσαμε στους αυτοκινητόδρομους, και τι ωραίους αυτοκινητόδρομους αποκτήσαμε ε;

Είτε βρέχει, είτε έχει πυρκαγιά, είτε χιονίζει έχουμε προβλήματα. Κλείνουν άπειρες φορές μέσα στο χρόνο για τροχαία και κοστίζουν απίστευτα για να τους διασχίσεις ενώ τελικά τους πληρώνουμε ξανά και ξανά και ξανά.
 
Φυσικά για να τους διασχίσεις αυτούς τους αυτοκινητόδρομους πρέπει να έχεις και ένα αυτοκίνητο κάτι που στην Ελλάδα γίνεται όλο και πιο δύσκολο με τη μέση ηλικία των ΙΧ να είναι στα 17 χρόνια και να ανεβαίνει συνεχώς.
 
Οπότε μιλάμε πλέον για εκατοντάδες χιλιάδες σαπάκια που κινούνται σε ακριβούς αυτοκινητόδρομους με 100 χλμ την ώρα για πολλές ώρες σε μεγάλα ταξίδια.

Μιλάμε για μία κατάσταση «ΠΑΜΕ ΚΑΙ ΟΠΟΥ ΒΓΕΙ» στα τρένα, «ΠΑΜΕ ΚΑΙ ΟΠΟΥ ΒΓΕΙ» στους αυτοκινητόδρομους.
 
Και φυσικά όταν το κράτος έχει ξεπουλήσει και ιδιωτικοποιήσει όλο το εθνικό δίκτυο σε ιδιωτικές εταιρίες που εκμεταλλεύονται τα διόδια και έχει εγγυηθεί τα έσοδα τους, ποια θα είναι αυτή η κυβέρνηση που θα επενδύσει πραγματικά σε σύγχρονα μέσα σταθερής τροχιάς υψηλής ταχύτητας, που θα είχαν ως συνέπεια να μειωθεί η κίνηση στους αυτοκινητοδρόμους άρα και τα έσοδα των ιδιωτών που τα εκμεταλλεύονται;

Φανταστείτε όμως μία άλλη Ελλάδα που σε μία ώρα θα ήσουν από την Αθήνα, στη Λάρισα ή την Πάτρα, σε δύο στη Θεσσαλονίκη και το αντίστροφο. Φανταστείτε την άνεση και την ασφάλεια με την οποία θα μπορούσαμε να μετακινηθούμε.
 
Αντί γι αυτό, έχουμε στην ουσία τον «καρβουνιάρη» μετά από 57 νεκρούς να χαιρόμαστε που θα μπεί σηματοδότηση στα τρένα και θα ταξιδεύουν κάποια στιγμή με 100 χλμ την ώρα και αν…

Αυτή είναι η Ελλάδα του 2026, η Ελλάδα 2.0.
 
Που χαζοχαρούμενοι κοιτάμε στις παρελάσεις τα Ραφάλ και τους Πάτριοτ και τις Φρεγάτες των εκατοντάδων εκατομμύριων ευρώ, και στην καθημερινότητα μας δεν έχουμε μαντήλι να κλάψουμε.
 
Ζούμε σε μία χώρα με μηδενική ποιότητα ζωής που κινείται με τους ατμούς μιας ευημερίας των περασμένων δεκαετιών και τις περιουσίες που έχτισαν με τη δουλειά τους οι γονείς μας και οι γονείς τους, σε μία Ελλάδα που με τον κόπο της εργασίας σου μπορούσες πραγματικά να ζήσεις και όχι απλά να επιβιώνεις.
 
Σας αφηνω με μία παλαιότερη παρατήρηση υπουργού Ανάπτυξης ότι αν θέλεις φτηνό αρνί, πάρε ελαφρύ αρνί. Αν πάρεις βαρύ αρνί θα είναι ακριβό.
 
Μου θυμίζει την ερώτηση τι είναι βαρύτερο, ένα κιλό σίδηρος ή ένα κιλό βαμβάκι…

Πηγή:facebook



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Αυτό το χώμα είναι μόνο δικό μας...



Οι δεκάδες ανακοινώσεις, τα αιτήματα στις απεργίες, οι προειδοποιήσεις των εργαζόμενων για τον κίνδυνο τραγωδίας όπως κι οι έρευνες κι οι αναφορές για επικίνδυνες συνθήκες στο σιδηροδρομικό δίκτυο όπως κι η λίστα με τα ατυχήματα που είχαν λάβει χώρα κατέληγαν στο καλάθι των αχρήστων. Πολύ πιθανό κι αδιάβαστα. Το ίδιο κι η σύμβαση 717 που θα είχε σώσει τη ζωή 57 ανθρώπων.
 
Την ίδια ώρα από το ίδιο γραφείο σηκώθηκε τουλάχιστον 37 φορές σε έναν χρόνο το τηλέφωνο για να δοθούν παράνομα 224 χιλιάδες ευρώ σε Σερραίους αγρότες που φυσικά δε δικαιούνταν. Για να παρθούν αυτά τα χρήματα από αγρότες που τα δικαιούνταν.
 
Παράλληλα ο ίδιος άνθρωπος έβγαινε στα ραδιόφωνα, στον Άρη Πορτοσάλτε, κι έλεγε αποβράσματα της κοινωνίας όσους δεν πληρώνουν εισιτήριο στο μετρό ή στο λεωφορείο. Αυτός έλεγε τους άλλους αποβράσματα της κοινωνίας.

Κι ύστερα πήγαινε στην Βουλή σήκωνε το δάκτυλο και μας έλεγε πως είναι ντροπή και ντρέπεται που θέτουμε ζητήματα ασφάλειας την οποία την εξασφάλιζε προσωπικά.

Ο τύπος είναι ακόμα βουλευτής της ΝΔ και θεωρείται μεγάλη παραχώρηση που δεν είναι κι υπουργός. Ενοχλούνται κιόλας που δεν το αναγνωρίζουμε.
 
Το βράδυ των εκλογών από το εκλογικό του κέντρο ακούγονταν πανηγυρισμοί για τα κάστρα που δεν πέφτουν ενώ σε συγκεντρώσεις του άνθρωποι τον σταματούσαν για να του φιλήσουν τα χέρια.

Δεν ξέρω αν μπορώ πιο περιεκτικά να περιγράψω το καθεστώς που μας κυβερνά, τους μηχανισμούς που χρησιμοποιεί και τους «φρουρούς της επανάστασης» που το διαφυλάσσουν.

Συχνά όταν διαμαρτυρόμαστε μας λένε να φύγουμε από την χώρα αν δε μας αρέσει. Εγώ πάλι νιώθω, παραφράζοντας τον ποιητή, πως αυτό το χώμα είναι μόνο δικό μας, όχι δικό τους. Αυτοί το μαγάρισαν και δεν το αξίζουν.
 
Να πάρουμε τη ζωή μας στα χέρια μας με ριζική αποποπαρασίτωση του κοινωνικού μας σώματος.

Πηγή: facebook



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »