Η ΣΦΗΚΑ

Τετάρτη 13 Μαΐου 2026

Ο Γλάρος Ιωνάθαν Λίβινγκστον...

Richard Bach

Όταν ο Ιωνάθαν ο Γλάρος ενώθηκε με το Σμήνος στην παραλία, ήταν νύχτα. Ήταν ζαλισμένος και τρομερά κουρασμένος. Κι όμως, με χαρά έκανε μια θηλιά για να προσγειωθεί, με ένα snap roll λίγο πριν ακουμπήσει. Όταν το ακούσουν, σκέφτηκε, για την Ανακάλυψη, θα ξετρελαθούν από χαρά. Πόσο περισσότερο υπάρχει τώρα στη ζωή! Αντί για την μονότονη προσπάθειά μας πέρα δώθε στα ψαροκάικα, υπάρχει ένας λόγος για τη ζωή! Μπορούμε να σηκωθούμε από την άγνοια, μπορούμε να βρούμε τον εαυτό μας ως πλάσματα αριστείας και νοημοσύνης και δεξιοτήτων. Μπορούμε να είμαστε ελεύθεροι! Μπορούμε να μάθουμε να πετάμε!

Τα χρόνια που ακολουθούσαν βουίζαν και έλαμπαν με υποσχέσεις.

Οι γλάροι είχαν μαζευτεί στη Συνέλευση του Συμβουλίου όταν προσγειώθηκε, και προφανώς είχαν μαζευτεί για κάποιο χρονικό διάστημα. Περίμεναν, στην πραγματικότητα.

"Ιωνάθαν Λίβινγκστον Γλάρε! Στάσου στο Κέντρο!" Τα λόγια του Γέροντα ακούστηκαν με φωνή ύψιστης τελετής. Στάσου στο Κέντρο σήμαινε μόνο μεγάλη ντροπή ή μεγάλη τιμή. Στάσου στο Κέντρο για Τιμή ήταν ο τρόπος που ξεχώριζαν οι κορυφαίοι ηγέτες των γλάρων. Φυσικά, σκέφτηκε, το Πρωινό Σμήνος σήμερα το πρωί; Είδαν την Ανακάλυψη! Αλλά δεν θέλω τιμές. Δεν έχω καμία επιθυμία να είμαι ηγέτης. Θέλω μόνο να μοιραστώ αυτό που βρήκα, να δείξω αυτούς τους ορίζοντες μπροστά μας. Έκανε ένα βήμα μπροστά.

"Ιωνάθαν Λίβινγκστον Γλάρε", είπε ο Γέροντας, "Στάσου στο Κέντρο για Ντροπή μπροστά στους συντρόφους σου γλάρους!" Ένιωσε σαν να τον χτυπούσαν με σανίδα. Τα γόνατά του λύγισαν, τα φτερά του έπεσαν, υπήρχε βουητό στα αυτιά του. Στο κέντρο για ντροπή; Αδύνατο! Η Ανακάλυψη! Δεν μπορούν να καταλάβουν! Κάνουν λάθος, κάνουν λάθος! "... για την απερίσκεπτη ανευθυνότητά του" ψέλλισε η σοβαρή φωνή, "παραβιάζοντας την αξιοπρέπεια και την παράδοση της Οικογένειας των Γλάρων..."

Το να είσαι στο κέντρο για ντροπή σήμαινε ότι θα αποβάλλονταν από την κοινωνία των γλάρων, εξορισμένος σε μια μοναχική ζωή στα Απομακρυσμένα Βράχια.

"... μια μέρα Ιωνάθαν Λίβινγκστον Γλάρε, θα μάθεις ότι η ανευθυνότητα δεν αποδίδει. Η ζωή είναι το άγνωστο και το ακατανόητο, εκτός από το ότι μπαίνουμε σε αυτόν τον κόσμο για να φάμε, για να μείνουμε ζωντανοί όσο περισσότερο μπορούμε."

Ένας γλάρος δεν απαντά ποτέ στο Σμήνος του Συμβουλίου, αλλά ήταν η φωνή του Ιωνάθαν που υψώθηκε. "Ανευθυνότητα; Αδέρφια μου!" φώναξε. "Ποιος είναι πιο υπεύθυνος από έναν γλάρο που βρίσκει και ακολουθεί ένα νόημα, έναν ανώτερο σκοπό για τη ζωή; Για χίλια χρόνια ψάχναμε για κεφάλια ψαριών, αλλά τώρα έχουμε έναν λόγο να ζούμε - να μαθαίνουμε, να ανακαλύπτουμε, να είμαστε ελεύθεροι! Δώστε μου μια ευκαιρία, αφήστε με να σας δείξω τι βρήκα..."

Το Σμήνος θα μπορούσε κάλλιστα να ήταν πέτρα.

"Η Αδελφότητα έχει διαλυθεί", ψέλλισαν μαζί οι γλάροι, και με μια φωνή έκλεισαν σοβαρά τα αυτιά τους και του γύρισαν την πλάτη.

Ο Ιωνάθαν ο Γλάρος πέρασε την υπόλοιπη ζωή του μόνος, αλλά πέταξε πολύ πέρα από τα Απομακρυσμένα Βράχια. Η μόνη του λύπη δεν ήταν η μοναξιά, ήταν ότι οι άλλοι γλάροι αρνήθηκαν να πιστέψουν τη δόξα της πτήσης που τους περίμενε. αρνήθηκαν να ανοίξουν τα μάτια τους και να δουν.

Η Σφήκα: Επιλογές

Διαβάστε Περισσότερα »

Όχι! η απελπισία ενός παιδιού δεν είναι "υπερβολή"

Κώστας Νταλούκας

«Με έχει συγκλονίσει το τραγικό γεγονός των δύο 17χρονων κοριτσιών που έπεσαν από την ταράτσα, επιχειρώντας να βάλουν τέλος στη ζωή τους.
Υπάρχουν στιγμές που οι λέξεις μοιάζουν φτωχές.
Γιατί δεν υπάρχει πιο βαρύς πόνος από την απώλεια ενός παιδιού.
Δεν υπάρχει πιο άδικος θάνατος.
Δεν υπάρχει πιο σκληρή σιωπή από εκείνη που μένει πίσω, όταν ένα παιδί έχει φύγει χωρίς να έχουμε προλάβει να ακούσουμε πόσο πονούσε.
Μπροστά σε τέτοια γεγονότα, όλοι αναζητούμε ένα «γιατί».
Ένα σημείο να κρατηθούμε.
Μια εξήγηση που να κάνει το αδιανόητο λίγο πιο κατανοητό.
Όμως δεν είναι σωστό να αναπαράγονται αποχαιρετιστήρια σημειώματα παιδιών που έφτασαν στην αυτοκτονία ή στην απόπειρα αυτοκτονίας. Όχι από περιέργεια, όχι από συγκίνηση, όχι για να «καταλάβουμε καλύτερα».
Από σεβασμό στα παιδιά.
Από σεβασμό στις οικογένειές τους.
Και από ευθύνη απέναντι σε άλλους ευάλωτους εφήβους που μπορεί να διαβάζουν.
Η ουσία δεν βρίσκεται στη δραματική αναπαραγωγή των τελευταίων λέξεων. Βρίσκεται στο μήνυμα που οφείλουμε όλοι να ακούσουμε.
Το σημείωμα δεν μιλά για μια αποτυχημένη εξέταση. Μιλά για ένα παιδί που είχε χάσει την πίστη ότι υπάρχει μέλλον.
Και αυτό πρέπει να μας σταματήσει όλους.
Γιατί ένα παιδί μπορεί να πονά βαθιά και να συνεχίζει να φαίνεται «κανονικό». Να πηγαίνει σχολείο. Να πηγαίνει φροντιστήριο. Να απαντά στα μηνύματα. Να χαμογελά περιστασιακά. Να κάνει σχέδια για την επόμενη μέρα, ενώ μέσα του δεν πιστεύει πια ότι αυτή η επόμενη μέρα έχει νόημα.
Αυτό είναι που πρέπει να καταλάβουμε.
Η απελπισία ενός εφήβου δεν κάνει πάντα θόρυβο.
Μερικές φορές κρύβεται πίσω από σιωπή.
Πίσω από κούραση.
Πίσω από απόσυρση.
Πίσω από μια φράση που προσπερνάμε: «δεν αντέχω άλλο», «δεν έχει νόημα», «δεν με νοιάζει τίποτα», «θα ήταν καλύτερα να μην υπάρχω».
Αυτές οι φράσεις δεν είναι εφηβική υπερβολή μέχρι αποδείξεως του εναντίου. Είναι φωνές κινδύνου. Είναι ο τρόπος με τον οποίο ένα παιδί μπορεί να μας ζητά βοήθεια, ακόμη κι όταν δεν ξέρει πώς να τη ζητήσει.
Οι γονείς δεν χρειάζεται να είναι τέλειοι. Κανείς δεν είναι.
Χρειάζεται όμως να είναι παρόντες. Να ακούν χωρίς να βιάζονται να διορθώσουν. Να αντέχουν να ακούσουν το δύσκολο. Να μη μικραίνουν τον πόνο του παιδιού με φράσεις όπως «όλοι περάσαμε δύσκολα», «μην κάνεις έτσι», «θα σου περάσει».
Το σχολείο δεν μπορεί να είναι μόνο χώρος εξετάσεων, βαθμών και επίδοσης. Πρέπει να είναι χώρος όπου ένας έφηβος μπορεί να γίνει αντιληπτός όταν αλλάζει, όταν σιωπά, όταν αποσύρεται, όταν καταρρέει αθόρυβα.
Και εμείς οι παιδίατροι πρέπει να θυμόμαστε ότι η ψυχική υγεία του παιδιού και του εφήβου είναι μέρος της παιδιατρικής φροντίδας. Δεν αρκεί να ρωτάμε μόνο για πυρετό, εμβόλια, ανάπτυξη και εξετάσεις. Πρέπει να ρωτάμε και για τη διάθεση, τον ύπνο, το άγχος, τη μοναξιά, το bullying, την πίεση, την απελπισία.
Να ρωτάμε ευθέως, ανθρώπινα, χωρίς φόβο:
«Πώς είσαι πραγματικά;»
«Υπάρχουν στιγμές που νιώθεις ότι δεν αντέχεις άλλο;»
«Έχεις σκεφτεί ποτέ να κάνεις κακό στον εαυτό σου;»
Η ερώτηση δεν βάζει ιδέες.
Η σιωπή είναι που αφήνει το παιδί μόνο του με τις ιδέες του.
Η πρόληψη δεν αρχίζει μετά την τραγωδία. Αρχίζει πριν. Όταν το παιδί αλλάζει. Όταν αποσύρεται. Όταν χάνει τη χαρά του. Όταν μιλά για αδιέξοδο. Όταν μοιάζει να έχει χάσει την πίστη ότι υπάρχει μέλλον.
Ας μη μείνουμε μόνο στη φρίκη της είδησης.
Ας μείνουμε στην ευθύνη που αφήνει πίσω της.
Να ακούμε νωρίτερα.
Να ρωτάμε πιο άμεσα.
Να παίρνουμε στα σοβαρά τον πόνο των παιδιών.
Να μη θεωρούμε ποτέ την απελπισία ενός εφήβου «υπερβολή».
Και πάνω απ’ όλα, να θυμίζουμε στα παιδιά μας, ξανά και ξανά, ότι καμία εξέταση, καμία αποτυχία, καμία απόρριψη και καμία δύσκολη περίοδος δεν αξίζει όσο η ζωή τους.
Σε άμεσο κίνδυνο καλούμε 112 ή 166.
Για αυτοκτονικό ιδεασμό ή κρίση υπάρχει η 24ωρη Γραμμή Παρέμβασης για την Αυτοκτονία 1018».

Κώστας Νταλούκας,πρόεδρος της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Ελευθεροεπαγγελματιών Παιδιάτρων

Πηγή:

Η Σφήκα: Επιλογές

Διαβάστε Περισσότερα »

Ημερομηνία λήξης

Ελλάδα

Τα 27 δισ. ευρώ αγγίζουν τα ληξιπρόθεσμα χρέη των επιχειρήσεων προς τον e-ΕΦΚΑ (πρώην ΙΚΑ) στο τέλος του 2025, σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία του ΚΕΑΟ.

Πρόκειται για τεράστιο ποσό που μεγαλώνει τις «τρύπες» στην Κοινωνική Ασφάλιση και γίνεται πρόσχημα για νέες θυσίες στο όνομα της «βιωσιμότητας».

Είναι και αυτό ένα από τα αποτελέσματα της πολιτικής στήριξης της επιχειρηματικότητας, που δίνει στους ομίλους κάθε λογής «κίνητρα» για μεγαλύτερα κέρδη:

Από τις νόμιμες εισφοροαπαλλαγές και τις μειώσεις εισφορών, μέχρι την ασυλία για τα χρωστούμενα.

Οπως δείχνουν μάλιστα τα επίσημα στοιχεία, μια χούφτα επιχειρήσεων (2.961) σε σύνολο περίπου 2 εκατ. οφειλετών έχουν ληξιπρόθεσμα χρέη 12,6 δισ.!

Στον αντίποδα, η κυβέρνηση εντείνει το κυνηγητό σε αυτοαπασχολούμενους και βιοπαλαιστές αγρότες ακόμα και για μικροποσά που χρωστάνε στα ασφαλιστικά τους ταμεία, εξαιτίας της αδυναμίας τους να τα βγάλουν πέρα κι ενώ στερούνται επιπλέον την ιατροφαρμακευτική τους κάλυψη και σε πολλές περιπτώσεις το δικαίωμα στη σύνταξη όταν φτάσουν στην προβλεπόμενη ηλικία.

Τα χρέη «τρέχουν» ασταμάτητα για τον λαό, τα ληξιπρόθεσμα λιμνάζουν για το κεφάλαιο και το μόνο που δεν έχει ημερομηνία λήξης είναι η ταξική - αντιλαϊκή πολιτική του κράτους και όλων των κυβερνήσεων.

Πηγή: rizospastis

Η Σφήκα: Επιλογές

Διαβάστε Περισσότερα »

ΚΝΕ: Δεν θα συνηθίσουμε έναν κόσμο που κάνει νέους ανθρώπους να νιώθουν ότι δεν αντέχουν να ζήσουν μέσα σε αυτόν - Κάνουμε τα πάντα για να τον κάνουμε παρελθόν!

Ελλάδα

Σε σχόλιό του με αφορμή το τραγικό γεγονός με τις δύο 17χρονες μαθήτριες στην Ηλιούπολη, το Γραφείο Τύπου του ΚΣ της ΚΝΕ αναφέρει:

«Μια γροθιά στο στομάχι ήταν τα λόγια της 17χρονης μαθήτριας στο γράμμα που άφησε στους γονείς της όταν αποφάσισε να αυτοκτονήσει μαζί με τη φίλη της στην Ηλιούπολη.

Ευχόμαστε ολόψυχα η μαθήτρια που δίνει μάχη για τη ζωή της να βγει νικήτρια, να σταθεί ξανά όρθια, να βρει το φως.

Δε γίνεται, όμως, να προσπεράσουμε αυτό το γεγονός ως μία ακόμη "είδηση". Δεν είναι ούτε μια "κακιά στιγμή" ούτε "μεμονωμένη, ατομική αδυναμία". Είναι μια κραυγή που δείχνει πόσα παιδιά σήμερα ασφυκτιούν μέσα σε μια καθημερινότητα πίεσης, φόβου, ανασφάλειας, άγχους και αβεβαιότητας, σε ένα σχολείο-εξεταστικό κέντρο και άκρατου ανταγωνισμού, που οι ανάγκες των μαθητών λογίζονται ως κόστος.

Δεν μπορούμε να συνηθίσουμε έναν κόσμο που κάνει νέους ανθρώπους να νιώθουν ότι δεν αντέχουν να ζήσουν μέσα σε αυτόν. Το μόνο που έχει πραγματικά σημασία είναι να δώσουμε όλοι μια υπόσχεση: Να μην αφήσουμε αυτόν τον κόσμο να καταπιεί τα όνειρα, το χαμόγελο και το μέλλον μας! Να κάνουμε τα πάντα για να γίνει αυτός ο κόσμος παρελθόν!».

Πηγή: 902

Η Σφήκα: Επιλογές

Διαβάστε Περισσότερα »

Τρίτη 12 Μαΐου 2026

Η γενιά των προσόντων απέναντι σε ένα άνισο σύστημα ευκαιριών

Χρήστος Κάτσικας

Το άγγιγμα… του Μίδα !

Η ιδέα ότι η γνώση και η προσπάθεια μπορούν να αλλάξουν τη μοίρα ενός ανθρώπου υπήρξε για δεκαετίες ο πυρήνας της εκπαίδευσης. Μια σιωπηλή συμφωνία ανάμεσα στο σχολείο και την κοινωνία: διάβασε, προσπάθησε, προχώρα – και θα τα καταφέρεις. Μια υπόσχεση που δόθηκε σε γενιές παιδιών και έγινε σχεδόν αυτονόητη.

Κι όμως, τα τελευταία χρόνια, αυτή η υπόσχεση αρχίζει να ξεθωριάζει. Όχι με θόρυβο. Όχι με μια απότομη διάψευση. Αλλά σταδιακά, σχεδόν ανεπαίσθητα. Σαν μια ιδέα που φθείρεται από την καθημερινότητα.

Γιατί η πραγματικότητα είναι πιο σύνθετη από όσο θα θέλαμε να πιστεύουμε. Αλλά ας δούμε το σοβαρό αυτό ζήτημα αναλυτικά και με μα σειρά

Όταν οι «άκρες» νικούν την προσπάθεια

Υπάρχει μια παλιά ιστορία για έναν βασιλιά που ό,τι άγγιζε γινόταν χρυσός. Στην εκπαίδευση, όμως, το «άγγιγμα του Μίδα» δεν είναι παραμύθι. Είναι μια σιωπηλή, επίμονη πραγματικότητα. Δεν αφορά όλους – αφορά εκείνους που γεννιούνται με ένα αόρατο προνόμιο: τη "σωστή" οικογένεια, τις "σωστές" γνωριμίες, την "κατάλληλη" πολιτική ή κοινωνικο-οικονομική ταυτότητα.

Για τους υπόλοιπους, το πτυχίο παραμένει αυτό που θα έπρεπε να είναι: αποτέλεσμα κόπου, επιμονής, αϋπνίας, απογοητεύσεων και μικρών νικών. Για κάποιους άλλους, όμως, μετατρέπεται σε κάτι διαφορετικό. Σε ένα διαβατήριο ήδη σφραγισμένο. Σε μια υπόσχεση επιτυχίας που δεν χρειάζεται να αποδειχθεί.

Αν κοιτάξει κανείς προσεκτικά, θα δει ότι η εκπαίδευση δεν είναι ποτέ ουδέτερη. Δεν ξεκινάμε όλοι από την ίδια γραμμή εκκίνησης. Άλλοι μεγαλώνουν σε σπίτια γεμάτα βιβλία, με γονείς που ξέρουν να ανοίγουν πόρτες, να «συστήνουν», να καθοδηγούν. Άλλοι, πάλι, παλεύουν να καταλάβουν μόνοι τους πώς λειτουργεί ένα σύστημα που δεν τους εξηγήθηκε ποτέ.

Και εκεί, ακριβώς, αρχίζει να διαμορφώνεται η διαφορά.

Το πτυχίο, θεωρητικά, είναι το μεγάλο ισοσταθμιστικό εργαλείο. Η κοινωνική υπόσχεση ότι όποιος προσπαθήσει, θα ανταμειφθεί. Όμως στην πράξη, αυτή η υπόσχεση συχνά μοιάζει να ξεθωριάζει. Γιατί το χαρτί από μόνο του δεν αρκεί. Χρειάζεται «κάτι ακόμη». Ένα τηλέφωνο. Μια γνωριμία. Μια ένταξη σε δίκτυα που δεν είναι ορατά σε όλους.

Δεν είναι τυχαίο ότι πολλοί νέοι άνθρωποι, ακόμη και με υψηλές επιδόσεις, νιώθουν ότι κάτι δεν «κουμπώνει». Ότι υπάρχει ένα αόρατο ταβάνι που δεν σπάει με κόπο, αλλά με πρόσβαση. Ότι η αξιοκρατία, αν και διακηρύσσεται, εφαρμόζεται επιλεκτικά.

Και εδώ γεννιέται ένα βαθύ, υπαρξιακό ερώτημα: Αξίζει τελικά η προσπάθεια;

Η απάντηση δεν είναι απλή. Γιατί, ναι, η προσπάθεια αξίζει – αλλά δεν αρκεί πάντα. Και αυτή η διαπίστωση πονά. Πονά ιδιαίτερα τους νέους που μεγάλωσαν με την πεποίθηση ότι το σχολείο και το πανεπιστήμιο είναι δρόμοι προς μια καλύτερη ζωή.

Το πτυχίο και η πραγματικότητα: Δύο κόσμοι που δεν συναντιούνται πάντα

Στην πραγματικότητα, το εκπαιδευτικό σύστημα λειτουργεί συχνά σαν καθρέφτης της κοινωνίας. Αν η κοινωνία είναι άνιση, το ίδιο θα είναι και το αποτέλεσμα. Οι τίτλοι σπουδών δεν ακυρώνονται – αλλά φορτίζονται διαφορετικά, ανάλογα με το ποιος τους κρατά.

Ένας απόφοιτος με «βαρύ» επώνυμο ή ισχυρό δίκτυο γνωριμιών θα δει το πτυχίο του να αποκτά σχεδόν μαγικές ιδιότητες. Να ανοίγει δρόμους, να γίνεται αντικείμενο αναγνώρισης πριν ακόμη δοκιμαστεί στην πράξη. Αντίθετα, ένας εξίσου ικανός –ή και ικανότερος– νέος, χωρίς αυτές τις προσβάσεις, καλείται να αποδείξει ξανά και ξανά την αξία του.

Είναι σαν να μπαίνουν στο ίδιο γήπεδο με διαφορετικούς κανόνες.

Και όμως, μέσα σε αυτή τη σκληρή πραγματικότητα, υπάρχει και μια άλλη πλευρά. Μια πιο φωτεινή, πιο πεισματάρα. Είναι οι άνθρωποι που, παρά τα εμπόδια, επιμένουν. Που δεν εγκαταλείπουν. Που βρίσκουν τρόπους να προχωρήσουν, ακόμη και όταν το σύστημα δεν τους ευνοεί.

Αυτοί οι άνθρωποι δεν έχουν το «άγγιγμα του Μίδα». Έχουν κάτι πιο βαθύ: την αντοχή. Και αυτή, όσο κι αν δεν φαίνεται άμεσα, είναι μια δύναμη που χτίζει αργά, αλλά ουσιαστικά.

Ίσως τελικά το μεγάλο στοίχημα δεν είναι να αρνηθούμε την ύπαρξη των ανισοτήτων – αλλά να τις αναγνωρίσουμε και να τις αντιμετωπίσουμε. Να δημιουργήσουμε ένα σύστημα που δεν θα χαρίζει χρυσό σε λίγους, αλλά θα δίνει πραγματικές ευκαιρίες σε όλους.

Γιατί η παιδεία δεν μπορεί να είναι προνόμιο. Πρέπει να είναι δικαίωμα. Και το πτυχίο δεν πρέπει να γίνεται «χρυσό» επειδή το άγγιξε κάποιος με ισχυρές διασυνδέσεις, αλλά επειδή αντιπροσωπεύει πραγματική γνώση, προσπάθεια και αξία.

Αλλιώς, το παραμύθι του Μίδα θα συνεχίσει να γράφεται – όχι ως θαύμα, αλλά ως υπενθύμιση μιας κοινωνίας που ακόμη παλεύει να γίνει δίκαιη.

Και ίσως, στο τέλος, το πιο σημαντικό ερώτημα να μην είναι ποιος έχει το «άγγιγμα του Μίδα», αλλά ποιος έχει το θάρρος να αλλάξει το παιχνίδι.

Πηγή: alfavita

Η Σφήκα: Επιλογές

Διαβάστε Περισσότερα »

Μπέος: Το άθλιο λουμπεναριό χυδαιολογεί (ξανά) για τα ονόματα των θυμάτων των Τεμπών στο Σύνταγμα

Aπό Ημεροδρόμος

Αυτός ο άθλιος τύπος, αυτό το χυδαίο λουμπεναριό, του οποίου η χυδαιότητα και η αθλιότητα ξεχειλίζουν σε κάθε συλλαβή που ξεστομίσει, συνεχίζει να προσβάλει τους νεκρούς των Τεμπών και να προκαλεί τους συγγενείς τους με νέα του ανάρτηση, στη οποία μάλιστα αποκαλεί “δημοσιογραφικά σκουπίδια” όσους του άσκησαν κριτική για την “απαίτησή” του να σβηστούν τα ονόματα των θυμάτων από το Σύνταγμα.

Πριν από λίγες ημέρες διερωτήθηκε «από πού κι ως πού» γράφτηκαν μπροστά από τη Βουλή τα ονόματα των νεκρών, κάλεσε ανοιχτά και δημόσια τον κ. Μητσοτάκη να πάρει «μία μπουλντόζα και μια καθαρίστρια» και να τα σβήσει, τον κατηγόρησε ότι «κακώς το επέτρεψε» και δήλωσε ότι η εικόνα «πολύ τον ενοχλεί».

Επειδή, όμως, ο ηθικός παχυδερμισμός δεν επιδέχεται ίασης, αυτός ο τύπος συνεχίζει με νέα ανάρτηση και λέει ότι οφείλει να αποκαταστήσει την… αλήθεια (!) “γιατί υπάρχουν κάποιοι εμμονικοί άνθρωποι στον χώρο της δημοσιογραφίας, τα λεγόμενα δημοσιογραφικά σκουπίδια που είναι ειδήμονες στο να παραπληροφορούν τον κόσμο και να διαστρεβλώνουν την αλήθεια”.

Και συνεχίζει…” μου είναι αδιανόητο μετά από τρία χρόνια να συνεχίζει να υπάρχει αυτή η εικόνα απέναντι σε εκατομμύρια επισκέπτες, που επισκέπτονται την πατρίδα μας”.

Ολόκληρη η ανάρτηση:

“Επειδή οφείλω να αποκαταστήσω την αλήθεια γιατί υπάρχουν κάποιοι εμμονικοί άνθρωποι στον χώρο της δημοσιογραφίας, τα λεγόμενα δημοσιογραφικά σκουπίδια που είναι ειδήμονες στο να παραπληροφορούν τον κόσμο και να διαστρεβλώνουν την αλήθεια.

Η δήλωσή μου σε ό,τι αφορά το μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη είναι ξεκάθαρη. Ότι ο χώρος αυτός είναι μνημείο ηρώων και όχι χώρος πολιτικής αντιπαράθεσης για πολιτικές σκοπιμότητες και για κάποιους να το εκμεταλλεύονται αυτό. Τελεία και παύλα. Και σήμερα συνεχίζω να πιστεύω αυτό.

Είναι λυπηρό, όλοι κλάψαμε, όλοι στεναχωρεθήκαμε. Αλλά μου είναι αδιανόητο μετά από τρία χρόνια να συνεχίζει να υπάρχει αυτή η εικόνα απέναντι σε εκατομμύρια επισκέπτες, που επισκέπτονται την πατρίδα μας. Αυτό ήθελα να διευκρινίσω και τίποτα άλλο. Για να αποκατασταθεί η αλήθεια.”

Προς αποκατάστασης, λοιπόν, της αλήθειας… η αλήθεια είναι πως ο Μπέος το μόνο που μπορεί να προκαλέσει είναι αηδία!

Η Σφήκα: Επιλογές

Διαβάστε Περισσότερα »

ΝΙΚΟΣ ΓΚΑΤΣΟΣ 1911 - 1992 Μικρή υπόκλιση στον πρώτο ποιητή του τραγουδιού

Ελλάδα

Πάνε 34 χρόνια από τον Μάη του 1992, που ο Νίκος Γκάτσος, ένας μεγάλος ποιητής και διανοούμενος, ένας ογκόλιθος του ελληνικού τραγουδιού και όχι μόνο, «έφυγε» από κοντά μας. Αυτά τα 34 χρόνια, όμως, συνεχίζουμε να τον ανακαλύπτουμε και να συνομιλούμε μαζί του, περισσότερο απ' όλα ίσως μέσα από την ποίηση των τραγουδιών του.

Ο Νίκος Γκάτσος γεννήθηκε τον Δεκέμβρη του 1911 στην Ασέα Αρκαδίας, όπου και τέλειωσε το Δημοτικό, μεγαλώνοντας με την μητέρα του, αφού πριν συμπληρώσει τα πέντε του χρόνια έχασε τον πατέρα του, που πέθανε σε ένα πλοίο για την Αμερική και η σορός του πετάχτηκε στα νερά του Ατλαντικού. Το 1923 μεταβαίνει στην Τρίπολη για το Γυμνάσιο και εκεί ανακαλύπτει το θέατρο, τον κινηματογράφο, αλλά και τη λογοτεχνία στο βιβλιοπωλείο της πόλης, ενώ μαθαίνει Αγγλικά και Γαλλικά με μεθόδους αυτοδιδασκαλίας. Το 1930 εγκαθίσταται με την οικογένειά του στην Αθήνα και εγγράφεται στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών χωρίς ποτέ να ολοκληρώσει τη φοίτησή του. Ωστόσο, εκείνη τη δεκαετία κάνει την πρώτη του εμφάνιση στα λογοτεχνικά δρώμενα, γνωρίζεται με τον λογοτέχνη και μελετητή Ανδρέα Καραντώνη και λίγο αργότερα με τον Οδυσσέα Ελύτη, με τον οποίο γίνονται φίλοι, μοιράζονται κοινές λογοτεχνικές απόψεις και «ιδρύουν» ουσιαστικά τα φιλολογικά καφενεία της γενιάς τους, με πιο γνωστό στα τέλη της δεκαετίας το πατάρι του «Λουμίδη».

Η «Αμοργός» και το θέατρο

Την επόμενη δεκαετία ο Γκάτσος καθιερώνεται στα λογοτεχνικά πράγματα, αφού το 1943 εξέδωσε την «Αμοργό», το ποίημα που έμελε να σημαδέψει τη σύγχρονη ελληνική ποίηση, ενώ από το 1945 αρχίζει τις μεταφράσεις θεατρικών έργων, αρχικά του Λόρκα, αφού πρώτα είχε βαλθεί να μάθει μόνος του Ισπανικά, ορμώμενος και συγκλονισμένος από την είδηση της εκτέλεσης του ποιητή το 1936 από τους φασίστες του Φράνκο. Ο Γκάτσος ουσιαστικά είναι αυτός που έκανε γνωστό τον Λόρκα στους Ελληνες και μάλιστα για τη συμβολή του στη διάδοση της ισπανικής λογοτεχνίας στην Ελλάδα, του απονεμήθηκε αργότερα ο τίτλος του Αντεπιστέλλοντος Μέλους της Βασιλικής Ακαδημίας Καλών Γραμμάτων της Βαρκελώνης (1991). Το 1948 ο Κάρολος Κουν ανεβάζει με πρωτοφανή επιτυχία τον «Ματωμένο γάμο» στη μετάφραση του Γκάτσου, αναθέτοντας τη μουσική στον Μάνο Χατζιδάκι, ο οποίος εγκαινιάζει έτσι τη μακρόχρονη συνεργασία του και βαθιά φιλία του με τον Γκάτσο. Παράλληλα, για τον Γκάτσο ανοίγει ένας νέος ορίζοντας στις θεατρικές μεταφράσεις, καθώς η ικανότητά του να χειρίζεται τον λόγο με ακρίβεια, έκανε το Θέατρο Τέχνης, το Εθνικό Θέατρο και το Λαϊκό Θέατρο να του εμπιστευτούν τις μεταφράσεις πολλών θεατρικών έργων που παραμένουν μέχρι και σήμερα «κλασικές».

Αξίζει βέβαια να σταθούμε ξεχωριστά στην «Αμοργό», το ποίημα που τον καθιέρωσε και συμπληρώθηκε, στις επόμενες εκδόσεις της μέσα στη δεκαετία του '40, με τα ποιήματα «Ελεγείο» και «Ο Ιππότης κι ο Θάνατος». Γράφει συγκεκριμένα ο Λίνος Πολίτης στην «Ιστορία της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας»: «Ο υπερρεαλισμός, που με τα τελευταία ποιήματα του Ελύτη φαινόταν να έχει ξεπεραστεί, κάνει το 1943 μιαν αργοπορημένη και απροσδόκητη εμφάνιση στο ποίημα ενός λίγο νεώτερου, την "Αμοργό" του Νίκου Γκάτσου. Είναι το μοναδικό του ποίημα, όταν δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά ξάφνιασε με το καινούριο που έφερνε και άσκησε αναμφισβήτητη επίδραση στους νεώτερους. (...) Το καινούριο που έφερνε η νέα αυτή απόπειρα, ήταν η αποδέσμευση ενός πλήθους από αναμνήσεις στίχων και εκφράσεων δημοτικού τραγουδιού που ανάβρυζαν τώρα συνδυασμένες με άλλες εμπειρίες σε μια καινούρια δροσιά και παρθενικότητα και με ένα ρυθμό που σε παρέσυρε με την ένταση και τη γνησιότητά του. Σαν να άνοιγαν ρεύματα που οι νέοι ποιητές τα είχαν αποκλείσει και πότιζαν τώρα ευεργετικά τη νέα ποίηση».

Μέσα στα χρόνια της Κατοχής, τότε που «τρέμουν τα βουνά» και «θυμώνουν τα έλατα όταν η νύχτα ροκανάει τις πρόκες των κεραμιδιών να μπουν οι καλικάντζαροι»..., η «Αμοργός» σαλπίζει στίχους και συμβολισμούς Ελλάδας, αφύπνισης, αντίστασης.

«Εδώ στην όχτη την υγρή μόνο ένας δρόμος υπάρχει/

Μόνο ένας δρόμος απατηλός και πρέπει να τον περάσεις/

Πρέπει στο αίμα να βουτηχτείς πριν ο καιρός σε προφτάσει/

Και να διαβείς αντίπερα να ξαναβρείς τους συντρόφους σου/

Ανθη πουλιά ελάφια/

Να βρεις μιαν άλλη θάλασσα μιαν άλλη απαλοσύνη (...) Φτάνει ένα αλέτρι να βρεθεί κι ένα δρεπάνι κοφτερό σ' ένα χαρούμενο χέρι/

Φτάνει ν' ανθίσει μόνο/

Λίγο στάρι για τις γιορτές λίγο κρασί για τη θύμηση λίγο νερό για τη σκόνη»...

Ποίηση στο τραγούδι

Αυτήν την ποίηση ο Γκάτσος την μεταφέρει στο τραγούδι. Και είναι ο πρώτος που το κάνει, αρχής γενομένης το 1948, που γράφει το «Χάρτινο το φεγγαράκι» (κυκλοφορεί σε δίσκο δέκα χρόνια αργότερα). Οπως αναφέρει η σύντροφός του, Αγαθή Δημητρούκα, επίσης στιχουργός και συγγραφέας, ο Γκάτσος «άνοιξε με την ποίησή του τον δρόμο για το ποιητικό τραγούδι στην Ελλάδα», καθώς μέχρι τότε τα τραγούδια που γράφονταν από επώνυμους δημιουργούς, ήταν αισθηματικά και μονοδιάστατα, δεν είχαν ούτε στο ελάχιστο το βάθος των νοημάτων, το εύρος των συμβολισμών ή τον όγκο των εικόνων που χαρακτηρίζουν την ποίηση. Κι αντίστοιχα ο φίλος του Μάνος Χατζιδάκις έλεγε: «Πολλοί συγκαταλέγουν τον Γκάτσο ανάμεσα σε όλους εκείνους που γράφουν στίχους. Ομως αυτός δεν έχει σχέση με τους άλλους. Ο ένας ξεκινάει από την ποίηση, οι άλλοι ξεκινάνε από τους στίχους και προσπαθούν να πλησιάσουν την ποίηση, αλλά παραμένουν στιχουργοί. Ενώ ο Γκάτσος, παρόλο που στιχουργεί για να κάνει ένα τραγούδι, παραμένει πάντα ποιητής. Και στις μεγαλύτερές του στιγμές στο τραγούδι, φτιάχνει αριστουργήματα».

Ο Γκάτσος συνομιλεί και υιοθετεί τον υπερρεαλισμό (ο Ελύτης μάλιστα τον θεωρούσε εξαιρετικά κατατοπισμένο και μυημένο σ' αυτόν) όπως αυτός αναπτύχθηκε από τους Ελληνες ποιητές της εποχής του, δηλαδή αξιοποιώντας το στοιχείο του ονείρου όχι για να δημιουργήσουν παράλληλους κόσμους - καταφύγια για τους ίδιους, αλλά να κάνουν τον υπόλοιπο κόσμο να δει την πραγματικότητα μέσα από τα μάτια τους και, σε ένα επόμενο στάδιο, σύμφωνα με τις υπερρεαλιστικές διακηρύξεις, να αλλάξουν τον κόσμο. Βέβαια, στην υπερρεαλιστική ποίηση εκείνης της εποχής στην Ελλάδα, που προοριζόταν για δημοσίευση και αναγνώριση, δεν μπορούμε εύκολα να βρούμε ευθείες επαναστατικές διακηρύξεις (με εξαίρεση το «Προϊστορία ή καταγωγή» του Εμπειρίκου). Από το 1929 ισχύει το «Ιδιώνυμο», έπειτα έχουμε τη δικτατορία του Μεταξά (1936), τον πόλεμο και τη γερμανική κατοχή που ακολούθησαν, καθώς και την πολιτική κατάσταση στην Ελλάδα στα εμφυλιακά και μετεμφυλιακά χρόνια, όπου κάθε υποψία για δημόσια διάδοση επαναστατικών ιδεών τιμωρούνταν με φυλάκιση και εξορία.

Ετσι είναι το στοιχείο του ονείρου που εμφανίζεται ως συνώνυμο της ελπίδας, ως όχημα του εκάστοτε ποιητικού υποκειμένου προς ένα καλύτερο μέλλον, έναν πιο δίκαιο κόσμο. Σε καμία περίπτωση όμως ο Γκάτσος δεν δημιουργεί ιδεατούς κόσμους. Αντίθετα, ξέρει καλά πόση «δουλειά και χαμαλίκι και βρώμα κι απλυσιά» κυριαρχεί στον κόσμο, πόσα βάσανα έχει η ζωή, μια διαπίστωση που όλο επανέρχεται στους στίχους του. Τραγουδάει, λοιπόν, τα βάσανα του λαού, αλλά και την ελπίδα του, κυνηγώντας πάντα τον ήλιο, το φως.

Συνεργάζεται σταθερά με τον Μάνο Χατζιδάκι, κάνει μεγάλες επιτυχίες και με τον Μίκη Θεοδωράκη, συναντιέται μουσικά επίσης με τον Σταύρο Ξαρχάκο, τον Δήμο Μούτση, τον Λουκιανό Κηλαηδόνη κ.ά. κάνοντας τραγούδια που αγαπιούνται και βρίσκονται σε όλα τα στόματα, γιατί ο κόσμος, οι ακροατές εντοπίζουν σε αυτά τον εαυτό τους, την ιστορία τους, τους πόνους και τις ελπίδες τους.

Πολλά από τα τραγούδια του κόβονται ή αλλάζονται από τη λογοκρισία. Π.χ. το «Πάει ο καιρός» απαγορεύτηκε από τη χούντα και κυκλοφόρησε με άλλους στίχους το 1971, ή ακόμα πιο χαρακτηριστικά το «Στο Λαύριο γίνεται χορός» κυκλοφόρησε αρχικά με τροποποιημένους στίχους το 1965, απαγορεύτηκε από τη χούντα και κυκλοφόρησε αργότερα με τους αρχικούς του στίχους. Λέγεται μάλιστα ότι αυτό το τραγούδι γράφτηκε στο κτίριο «Ευτέρπη» στο Λαύριο, που τις δεκαετίες του '50 και του '60 χρησιμοποιούνταν για χορούς και συναυλίες, νωρίτερα όμως, για τρία χρόνια από το 1947 στεγάστηκε εκεί στρατοδικείο, όπου δικάζονταν εκατοντάδες κομμουνιστές και στέλνονταν στη Μακρόνησο, στοιχείο όπου προφανώς παραπέμπει ο Γκάτσος με τους αρχικούς του στίχους: «Ψυχή στο βράχο καρφωμένη με εφτά καρφιά μπόρα σκληρή σε περιμένει και μια συννεφιά»...

Μετά την πτώση της χούντας, ο πολιτικός λόγος του Γκάτσου δεν είναι πια σπάνιος ή συγκαλυμμένος, αλλά παίρνει όλο και περισσότερο θέση με τη μεριά αυτών που θέλουν να αλλάξουν τον κόσμο. Ορόσημο είναι ο δίσκος «Νυν και Αεί», σε μουσική του Σταύρου Ξαρχάκου, λίγο αργότερα η «Αθανασία» του Μάνου Χατζιδάκι κ.ά. Εξάλλου, τα πρώτα χρόνια μετά την πτώση της χούντας κυκλοφόρησαν στην Ελλάδα οι περισσότεροι δίσκοι με πολιτικό τραγούδι, καθώς ο πολιτικός στίχος πλέον είναι έως και «επιβεβλημένος» από το κοινό της εποχής και κατ' επέκταση από τις δισκογραφικές εταιρείες που πιάνουν το κλίμα. Οντας σε ώριμη ηλικία, ο Γκάτσος μιλάει πλέον ελεύθερα και εκφράζει την ιδεολογική του συμπόρευση με τους ανθρώπους που όλα τα προηγούμενα χρόνια αγωνίστηκαν για να αλλάξουν τον κόσμο. Ταυτόχρονα παίρνει θέση σε σύγχρονά του θέματα και προβλήματα της εποχής του (π.χ. «Ο εφιάλτης της Περσεφόνης», «Τρεις Αμερικάνοι» κ.ά.). Μιλάει στους αδύναμους, στους εκμεταλλευόμενους, αυτούς που έβαλαν «την έγνοια προσκεφάλι» καλώντας τους «πάνω στου κόσμου την πληγή ήρθ' ο καιρός ήρθ' ο καιρός να ξαναχτίσετε τη γη».

Ιστορικά, αποτίει φόρο τιμής στους αγωνιστές και τους εκτελεσμένους της Αντίστασης, μιλάει για τη γερμανική κατοχή, τους εξόριστους κ.λπ. Η Κοκκινιά, η Καισαριανή κ.ά. χαρακτηριστικά τοπωνύμια των ναζιστικών εκτελέσεων και μαρτυρικοί τόποι, εμφανίζονται στους στίχους του ως τόποι συλλογικής μνήμης και χρησιμοποιούνται ως σύμβολα κάθε πράξης αντίστασης που κατέληξε σε θυσία. Θυσία που καρπίζει για το μέλλον...

«Εμείς που μείναμε στο χώμα το σκληρό για τους νεκρούς θ' ανάψουμε λιβάνι (...) στη μνήμη τους θα στήσουμε χορό (...) θα βγούμε μια βραδιά στην ερημιά να σπείρουμε χορτάρι (...) θα κάνουμε τη γη προσκυνητάρι και κούνια για τ' αγέννητα παιδιά». Και όπως ξεκαθαρίζει, αυτό το μέλλον δεν θα έρθει με υποσχέσεις ότι «θα αλλάξουν οι καιροί», αλλά με συθέμελη σύγκρουση, γιατί «με φωτιά και με μαχαίρι πάντα ο κόσμος προχωρεί»...

Πηγή: rizospastis

Η Σφήκα: Επιλογές

Διαβάστε Περισσότερα »

Από πού;

Ελλάδα

Με αφορμή την εύρεση του θαλάσσιου drone στη Λευκάδα, μια «ανώτατη διπλωματική πηγή» έλεγε σύμφωνα με το «Βήμα» ότι «ζούμε έναν πόλεμο χωρίς σύνορα.

Δεν υπάρχει συγκεκριμένο θέατρο πολέμου, μιλάμε για διεύρυνση των επιχειρήσεων».

Αλήθεια, όμως, τι βάζει την Ελλάδα μέσα σε αυτόν τον «πόλεμο χωρίς σύνορα»;

Είναι ή δεν είναι η εμπλοκή στα ευρωατλαντικά σχέδια, από την Ουκρανία και τη Μαύρη Θάλασσα μέχρι την Ανατολική Μεσόγειο, την Ερυθρά και τον Περσικό Κόλπο;
Είναι ή δεν είναι η μάχη για τον έλεγχο των εμπορικών και ενεργειακών δρόμων που μετατρέπει στεριά και θάλασσα σε απέραντο ναρκοπέδιο;
Είναι ή δεν είναι τα συμφέροντα της αστικής τάξης το «φύλλο πορείας» που στέλνει τις Ενοπλες Δυνάμεις στον «πόλεμο χωρίς σύνορα»;
Είναι ή δεν είναι οι επικίνδυνες πολεμικές συμφωνίες, όπως αυτές με την Ουκρανία, που μετατρέπουν σε «κανονικότητα» το σουλάτσο πολεμικών μηχανών στις ελληνικές θάλασσες, με τον υπουργό Αμυνας να διαβεβαιώνει ότι «ξέρουμε τι είναι»;

Αλήθεια, μετά απ' όλα αυτά, τι έγιναν οι διαβεβαιώσεις της κυβέρνησης ότι «τα μέτωπα του πολέμου είναι μακριά»;

Οταν στριμώχνονται από τα αδιέξοδα της πολιτικής τους, οι διάφοροι κυβερνητικοί «Κλουζώ» επενδύουν στη μεγάλη εικόνα του πολέμου και των ανταγωνισμών, που πράγματι δεν έχουν σύνορα.

Είναι βαθιά γελασμένοι αν νομίζουν ότι έτσι θα ξεφύγουν από τις εγκληματικές ευθύνες τους για τους τεράστιους κινδύνους στους οποίους εκθέτουν τον λαό.

Πηγή: rizospastis

Η Σφήκα: Επιλογές

Διαβάστε Περισσότερα »

Περήφανη ... εμπλοκή

Ελλάδα

Μαθήματα ...πατριωτισμού παραδίδει η κυβέρνηση, αποσπώντας πανάξια το χειροκρότημα από την «πατρίδα» στην οποία απευθύνεται: Των μεγάλων επιχειρηματικών ομίλων, που η εμπλοκή στα πολεμικά σχέδια των ΗΠΑ - ΝΑΤΟ - ΕΕ και στους ανταγωνισμούς με τα άλλα ιμπεριαλιστικά κέντρα είναι τρόπος ύπαρξης για την κερδοφορία τους την εποχή που ο κόσμος φλέγεται από τις συγκρούσεις για το ξαναμοίρασμα πηγών, αγωγών, δρόμων, αγορών και σφαιρών επιρροής.

Σ' αυτήν την «πατρίδα» απευθυνόταν ο υπουργός Αμυνας από το προσυνέδριο της ΝΔ στη Θεσσαλονίκη, όταν δήλωνε «υπερήφανος» στην ομιλία του επειδή οι ελληνικές Ενοπλες Δυνάμεις συμμετέχουν σε 7 ευρωατλαντικές αποστολές έξω από τα σύνορα. Τις απαρίθμησε μάλιστα για να εμπεδώσουν όλοι τη «σταθερότητα» και την «ασφάλεια» που απολαμβάνει η χώρα από τις ...«ειρηνευτικές αποστολές» στη Βοσνία - Ερζεγοβίνη, στο Κόσοβο, στη Σαουδική Αραβία, την αντιπυραυλική κάλυψη της Βουλγαρίας.

Ανέφερε επίσης την πολεμική αποστολή στην Κύπρο, και βέβαια τις ναυτικές επιχειρήσεις βόρεια της Λιβύης και στην Ερυθρά. «Συνολικά διεξάγουμε, είτε μόνοι μας είτε με άλλους, 7 επιχειρήσεις έξω από τα σύνορά μας! Ουδέποτε στην Ιστορία του ο Ελληνισμός μπόρεσε να το κάνει αυτό, και είμαστε περήφανοι, είμαστε βαθιά περήφανοι γι' αυτό», αναφώνησε ο υπουργός Αμυνας, παραληρώντας για την «εξωστρέφεια» των ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων.

Αυτό που δεν είπε είναι ότι η πατρίδα του λαού, των εκατομμυρίων ανθρώπων του μόχθου, δεν έχει τίποτα να κερδίσει από αυτές τις αποστολές. Αλλωστε, η Ιστορία είναι γεμάτη από παραδείγματα που δείχνουν πως τέτοιες στιγμές ...υπερηφάνειας για την αστική τάξη, τα κόμματα και τους ιμπεριαλιστές συμμάχους της κατέληξαν σε όλεθρο, καταστροφή και δυστυχία για τους εργαζόμενους και τον λαό.

Βαλκάνια - Ερυθρά - Μέση Ανατολή - Ανατολική Μεσόγειος... Στα πιο «καυτά» σημεία, εκεί που η αστική τάξη θέλει να κατοχυρώσει και να επεκτείνει τον ζωτικό της χώρο στους ανταγωνισμούς που οξύνονται, η κυβέρνηση δηλώνει «παρούσα» και στρατιωτικά, διεκδικώντας μεγαλύτερο μερτικό από την ιμπεριαλιστική λεία. Αυτός είναι ο «πατριωτισμός» των καπιταλιστών, των κυβερνήσεων και των κομμάτων τους...

Τα ίδια είχε πει νωρίτερα ο Κυρ. Μητσοτάκης στην ομιλία του: «Πατριωτισμός δεν είναι οι κραυγές, τα βαρύγδουπα συνθήματα στα τηλεοπτικά παράθυρα, (είναι) τα Rafale (...) τα αναβαθμισμένα F-16, τα πρώτα F-35, 5ης γενιάς, τα οποία περιμένουμε σε δύο χρόνια από τώρα (...) η φρεγάτα "Κίμων", το πιο σύγχρονο πλοίο αυτή τη στιγμή στη Μεσόγειο, η πρώτη από τις τέσσερις συνολικά Belharra που θα διαθέτει το Πολεμικό Ναυτικό σε 18 μήνες από τώρα (...) "κόσμημα" του Πολεμικού μας Ναυτικού (...) (είναι) η "Ασπίδα του Αχιλλέα"».

Με άλλα λόγια, όπως εξήγησε ο πρωθυπουργός, «πατριωτισμός» είναι «ένα εξαιρετικά φιλόδοξο εξοπλιστικό πρόγραμμα ύψους σχεδόν 28 δισεκατομμυρίων ευρώ» που τρέχει η κυβέρνηση, με συμμαχίες και συμπράξεις με τα μονοπώλια της ΕΕ, των ΗΠΑ και του Ισραήλ, επιταχύνοντας την προετοιμασία της χώρας για ενεργότερη συμμετοχή στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο, με καταμερισμό στον επιθετικό σχεδιασμό της ΕΕ και του ΝΑΤΟ στη νοτιοανατολική του πτέρυγα, με «ορίζοντα» τον Ινδικό Ωκεανό.

Αν κάτι επιβεβαιώνεται ξανά και ξανά είναι η προσπάθεια της αστικής τάξης να αποσπάσει τη συναίνεση ή την ανοχή του λαού στα καταστροφικά της σχέδια, που περνάνε μέσα από τα ναρκοπέδια των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών και πολέμων.

Βαφτίζουν «πατριωτισμό» την υποταγή σε νέες θυσίες που απαιτούν κράτος και κεφάλαιο για να χρηματοδοτούν την πολεμική οικονομία. Τον συμβιβασμό με τις πολεμικές ανατιμήσεις και τα «στοχευμένα» ψίχουλα που πέφτουν από το τραπέζι της κερδοφορίας. Τη νομιμοποίηση της μεγαλύτερης εμπλοκής στον πόλεμο, που δεν έχει πορεία επιστροφής. «Πατριωτική» στάση είναι «τα κεφάλια μέσα», τώρα που διακυβεύονται πολλά για το κεφάλαιο, όχι με συμβιβασμούς και εύθραυστες συμφωνίες που εξαντλήθηκαν, αλλά με την ισχύ των όπλων...

Αληθινός πατριωτισμός είναι όμως το ακριβώς αντίθετο. Είναι σ' αυτές τις συνθήκες να σηκώνει ο λαός το μπόι του ενάντια στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο και στην ελληνική εμπλοκή. Να στέκεται απέναντι στις πολεμικές δαπάνες και να διεκδικεί να μην πληρώσει αυτός τα σπασμένα.

Γνήσιος πατριωτισμός είναι η διεθνιστική αλληλεγγύη σε κάθε λαό που βρίσκεται στη δίνη του πολέμου, στους γείτονες λαούς που δίνουν κι αυτοί τον αγώνα ενάντια στον κοινό αντίπαλο. Πατριωτισμός είναι η πάλη ενάντια στις πραγματικές αιτίες και στους ενόχους του πολέμου και της εμπλοκής, ενάντια στον σάπιο καπιταλισμό, που είναι ικανός για το μεγαλύτερο έγκλημα προκειμένου να λαδώσει τη μηχανή του κέρδους...

Πηγή: rizospastis

Η Σφήκα: Επιλογές

Διαβάστε Περισσότερα »

Δευτέρα 11 Μαΐου 2026

Παράγουμε περισσότερους Σωτήρες απ' όσους μπορούμε να καταναλώσουμε

Σεμίνα Διγενή

Ζούμε σε εποχή που οι «σωτήρες» ξεφυτρώνουν πιο γρήγορα κι από stories στο κινητό. Μιλούν για «αλλαγές», «μεταρρυθμίσεις», «νέες αρχές», σαν να ανακάλυψαν τώρα τον τροχό και την ανάγκη να γυρίζει. Πίσω από τα μεγάλα λόγια και τις σκηνοθετημένες δηλώσεις κρύβεται η γνώριμη παλιά ιστορία, της ανακύκλωσης του ίδιου έργου με διαφορετικούς πρωταγωνιστές κάθε φορά. Οι κορόνες για τα σκάνδαλα και η δήθεν αγανάκτηση μπροστά στις κάμερες ξεκουφαίνουν - όχι για να αποκαλυφθεί η αλήθεια, αλλά για να μοιραστούν οι ρόλοι της παράστασης.

Από τη μία οι «αθώοι και τίμιοι» που παλεύουν για τη διαφάνεια και από την άλλη οι «ένοχοι και κακοί» που προσωρινά εκτίθενται, μέχρι να έρθει η σειρά των πρώτων. Ενα παιχνίδι εντυπώσεων, όπου η ουσία χάνεται κάτω από τόνους κραυγών και ψευτοαντιπαραθέσεων. Τα δίπολα στήνονται με ακρίβεια χειρουργού: «Πρόοδος ή οπισθοδρόμηση», «σταθερότητα ή χάος», «ευθύνη ή λαϊκισμός». Στην πραγματικότητα, πρόκειται για την ίδια επιλογή σε διαφορετική συσκευασία.

Οσο για τη λέξη «σταθερότητα», αυτή έχει καταντήσει το πιο πολυχρησιμοποιημένο άλλοθι. Κυβέρνηση και συμπολιτευόμενη αντιπολίτευση την επικαλούνται, σαν να πρόκειται για ιερό δόγμα. Σταθερότητα στην οικονομία, σταθερότητα στους θεσμούς, σταθερότητα στις διεθνείς σχέσεις. Μόνο που στη γλώσσα τους, σταθερότητα σημαίνει ακινησία. Μια ακινησία που πληρώνεται ακριβά από εκείνους που δεν συμμετέχουν στα τραπέζια των αποφάσεων. Γιατί όσο οι «νέοι Μεσσίες» σχεδιάζουν το μέλλον, οι πολλοί καλούνται να χρηματοδοτήσουν το παρόν τους, με αυξήσεις, φόρους, περικοπές και ανασφάλεια.

Και μέσα σε όλο αυτό το σκηνικό, οι σωτήρες που λέγαμε εμφανίζονται ως φορείς ελπίδας. Παλεύουν να εκφραστούν σε μια γλώσσα πιο σύγχρονη, πιο «φιλική», πιο κοντά στην καθημερινότητα. Αρέσκονται σε λέξεις όπως «καινοτομία και πρόοδος», «βιωσιμότητα και ασφάλεια», «συμπερίληψη και ευαισθησία».

Το πιο εντυπωσιακό όμως είναι η ευκολία με την οποία κατασκευάζονται οι εχθροί, αφού κάθε αφήγημα χρειάζεται τον αντίπαλό του. Κάποιον δηλαδή που υπονομεύει, που απειλεί, που φταίει. Ετσι, η συζήτηση μετατοπίζεται. Δεν μιλάμε πια για τις πραγματικές αιτίες των προβλημάτων, αλλά για το ποιος διαχειρίζεται καλύτερα την εικόνα του. Πόσο περισσότερους παραπλανά και αποπροσανατολίζει, πόσο πιο γρήγορα οι ευθύνες διαχέονται και οι αιτίες θολώνουν.

Οι νέοι «σωτήρες» θεωρούν ότι έχουν μάθει καλά το παιχνίδι της επικοινωνίας, ότι ξέρουν πότε να μιλήσουν, πότε να σωπάσουν, πότε να συγκρουστούν και πότε να συναινέσουν. Διαχειρίζονται την εικόνα τους με την ίδια προσοχή που μια εταιρεία διαχειρίζεται το brand της. Και έτσι η πολιτική μετατρέπεται σε προϊόν. Ενα προϊόν που πρέπει να πουληθεί, να πλασαριστεί, να καταναλωθεί.

Και ο πολίτης; Πελάτης. Οχι συμμέτοχος, όχι δημιουργός, αλλά αποδέκτης ενός κακόγουστου θεάματος, όπως αυτό στη Βουλή, όπου δήθεν οι τόνοι ανεβαίνουν, τα χέρια χτυπούν τα έδρανα απειλητικά, οι ύβρεις εκτοξεύονται, τα ουρλιαχτά τρυπάνε τα αυτιά και οι δήθεν «συγκρούσεις» των θερμόαιμων μολύνουν τα βράδια, την έννοια της ενημέρωσης.

Θεατρινισμοί με τους «σφαγμένους» να αγκαλιάζονται

Ετσι, παρατηρούμε το πιο κακοπαιγμένο δράμα. Λόγια βαριά, καταγγελίες, αποχωρήσεις και γυρολόγοι που πηδάνε - σαν αφιονισμένα καγκουρό - από κόμμα σε κόμμα. Από άσυλο σε άσυλο.

Κι όμως, μόλις τελειώσουν Επιτροπές και Ολομέλειες και σβήσουν τα φώτα, η ένταση εξατμίζεται. Οι ίδιοι που λίγο πριν «σφάζονταν», βρίσκουν κοινό τόπο σε κρίσιμα νομοσχέδια, σε αποφάσεις που περνούν αθόρυβα και βαραίνουν την κοινωνία. Ενα πολιτικό θέατρο που εξαντλείται στην εικόνα, αφήνοντας την ουσία ανέγγιχτη.

Και μετά έρχονται οι συμβολισμοί. Τα γαρύφαλλα στην Καισαριανή, οι φωτογραφίες με φόντο την Ιστορία, οι δηλώσεις για «σεβασμό» και «μνήμη». Από ανθρώπους και χώρους που δεν δίστασαν να βάλουν την υπογραφή τους σε μνημόνια, σε πολιτικές που συνέθλιψαν ζωές, που μετέτρεψαν την αξιοπρέπεια σε αριθμούς. Που αλλάζουν ιδεολογίες σαν τα πουκάμισα, ανάλογα με το ...αντίτιμο. Η Ιστορία όμως δεν είναι σκηνικό για δημόσιες σχέσεις. Δεν είναι φόντο για πολιτική ανακύκλωση. Κι όταν χρησιμοποιείται έτσι, εκείνη ευτελίζεται και οι γυρολόγοι γελοιοποιούνται.

Στο μεταξύ, τα πραγματικά προβλήματα δεν περιμένουν. Οι κοινωνικές ανισότητες διευρύνονται, η ανασφάλεια μεγαλώνει. Κι όμως, η συζήτηση επιμένει να περιστρέφεται γύρω από το ποιος μπορεί να εγγυηθεί καλύτερα τη «σταθερότητα». Λες και δεν έχει σημασία προς ποια κατεύθυνση κινείται μια κοινωνία, αρκεί να μην... ταράζεται.

Οι θεσμοί, που υποτίθεται ότι προστατεύουν τη δημοκρατία, γίνονται συχνά μέρος του ίδιου παιχνιδιού. Ατέρμονες συζητήσεις για το αν πρέπει να είναι πιο «ευέλικτοι» ή πιο «αυστηροί», πιο «κεντρικοί» ή πιο «αποκεντρωμένοι». Η ουσία, όμως, ανέγγιχτη: Ποιος έχει τον έλεγχο και προς όφελος ποιου; Γιατί όποια κι αν είναι η μορφή, το περιεχόμενο καθορίζεται αλλιώς. Από αλλού. Από άλλους. Και μέσα σε όλα αυτά, η κοινωνία καλείται να επιλέξει ανάμεσα σε εκδοχές του ίδιου μοντέλου.

Να πιστέψει ξανά σε πρόσωπα που υπόσχονται ότι αυτήν τη φορά θα είναι διαφορετικά.
Να ελπίσει ότι οι «νέοι» δεν θα γίνουν σαν τους «παλιούς» (μια ελπίδα που ανακυκλώνεται, όπως ακριβώς και τα πρόσωπα).

Ισως ένα από τα πιο ανατριχιαστικά στοιχεία της εποχής είναι αυτή η αντίφαση, ότι ποτέ δεν μιλήσαμε τόσο πολύ για αλλαγή και ποτέ δεν είδαμε τόση λίγη. Οι λέξεις περισσεύουν, οι πράξεις σπανίζουν. Οι εξαγγελίες πληθαίνουν, τα αποτελέσματα καθυστερούν. Και οι «μεσσίες» και «σωτήρες» συνεχίζουν να εναλλάσσονται, κρατώντας ζωντανό το ίδιο έργο.

Οι επαγγελματίες της ελπίδας

Το ερώτημα, τελικά, δεν είναι ποιος απ' όλους αυτούς θα σώσει την κατάσταση... Είναι αν κάποιοι θα συνεχίσουν να τους ψάχνουν. Αν θα δεχτούν ότι η πολιτική δεν είναι θέαμα, αλλά συμμετοχή. Οτι δεν είναι υπόθεση λίγων, αλλά ευθύνη πολλών. Και ότι τα «οράματα» δεν κρίνονται από τα λόγια, αλλά από το ποιον υπηρετούν.

Τελικά το πρόβλημα δεν είναι ότι λείπουν οι «σωτήρες». Το πρόβλημα είναι ότι περισσεύουν. Περισσεύουν οι πρόθυμοι διαχειριστές, οι ευέλικτοι μεταρρυθμιστές, οι επαγγελματίες της ελπίδας που αλλάζουν λέξεις αλλά όχι κατεύθυνση, προϊσταμένους και συμφέροντα. Και όσο η συζήτηση εγκλωβίζεται στο ποιος θα κρατήσει καλύτερα το τιμόνι και όχι στο προς τα πού πάει αυτό το καράβι και ποιοι πληρώνουν ακριβά το εισιτήριο, τα παγόβουνα θα πολλαπλασιάζονται.

Μέσα λοιπόν σε αυτό το τοπίο στην ομίχλη, όπου οι συγκρούσεις είναι προσχηματικές και οι συμβολισμοί εργαλειακοί, ξεχωρίζουν εκείνοι που δεν έμαθαν να αλλάζουν ρόλους ανάλογα με το κοινό που παρακολουθεί.
Αυτοί που δεν άλλαξαν γραμμή για να χωρέσουν στα δελτία των 8 και να τα εξυπηρετήσουν. Που δεν έμαθαν να μιλούν με μισόλογα, ούτε να βαφτίζουν την εκμετάλλευση «ανάπτυξη».
Οι κομμουνιστές - είτε συμφωνεί κανείς μαζί τους είτε όχι - δεν εμφανίζονται περιστασιακά σε «ιερούς τόπους» για να φωτογραφηθούν με γαρύφαλλα και ...μελαγχολία στο βλέμμα, ούτε μεταμορφώνονται σε «αντισυστημικούς» όταν τους βολεύει.
Δεν υπέγραψαν μνημόνια για να τα καταγγείλουν αργότερα με στόμφο, ούτε συμμετείχαν στο θέατρο της εναλλαγής.
Δεν εμφανίστηκαν τώρα, δεν ανακάλυψαν ξαφνικά τις «ανισότητες», δεν θυμήθηκαν τον λαό προεκλογικά. Στέκονται διαχρονικά απέναντι στο ίδιο σύστημα το οποίο οι άλλοι απλώς διαχειρίζονται με διαφορετικό προσωπείο.
Δεν υπόσχονται εύκολες λύσεις, ούτε χαϊδεύουν αυτιά.
Δεν έχουν χορηγούς, δεν μιλούν για «ανώδυνες μεταβάσεις» και «ισορροπίες», που στην πράξη σημαίνουν υποχωρήσεις.
Μιλούν για σύγκρουση, για ανατροπή, για έναν άλλο δρόμο, που δεν χωρά στις φόρμες της αγοράς. Και γι' αυτό ενοχλούν. Γιατί δεν μπορούν να τους ενσωματώσουν, ούτε να γίνουν συμπλήρωμα και δεκανίκι σε κυβερνητικά σχήματα.

Θέαμα ή ουσία;

Σε μια εποχή που όλα μοιάζουν ρευστά, που οι θέσεις, οι σύμμαχοι και οι απόψεις αλλάζουν σαν τις τιμές στα σούπερ μάρκετ, η σταθερότητα της στάσης των κομμουνιστών (όχι η «σταθερότητα» που αναμασούν οι άλλοι) αποκτά ιδιαίτερη σημασία, ως σημείο αναφοράς. Ως υπενθύμιση ότι υπάρχει και πολιτική χωρίς εκπτώσεις, χωρίς μεταμφιέσεις, χωρίς τη δέσμευση να βολεύει τους λίγους.

Η έντιμη στάση τους μπορεί να είναι αιχμηρή, συχνά ενοχλητική, αλλά παραμένει σταθερή. Σε μια πολιτική σκηνή όπου οι ρόλοι αλλάζουν και οι γραμμές θολώνουν, αυτή η συνέπεια δεν είναι μικρό πράγμα. Είναι υπενθύμιση ότι η πολιτική δεν είναι μόνο λόγια και εικόνες, αλλά και αγώνας και επιλογές με κόστος. Και, τελικά, ο καθένας καλείται να διαλέξει. Θα αρκεστεί στο θέαμα ή θα αναζητήσει την ουσία πίσω από αυτό;

Πηγή: rizospastis

Η Σφήκα: Επιλογές

Διαβάστε Περισσότερα »