«Η ευτυχία είναι επιλογή;»

Ευάγγελος Ορφανίδης

Κάποιος με ρώτησε … «Η ευτυχία είναι επιλογή;»
Θα σου πω κάτι που ίσως χαλάσει μερικά stories με motivational quotes, ηλιοβασιλέματα και λεζάντες τύπου «choose happiness». Όχι. Δεν είναι τόσο απλό.

Δεν ξυπνά ο άνθρωπος που πενθεί, που κουβαλά τραύμα, που παλεύει με άγχος, κατάθλιψη ή οικονομική ασφυξία και λέει «σήμερα διαλέγω ευτυχία», σαν να παραγγέλνει καπουτσίνο με κανέλα (οκ και κρουασάν με γέμιση pistachio.)

Αυτές οι ατάκες ακούγονται όμορφες, αλλά πολλές φορές είναι αφέλεια .. 

Η ευτυχία δεν γεννιέται απλά έτσι . Επηρεάζεται από το νευρικό σύστημα, από τις πρώτες σχέσεις δεσμού, από τις πληγές που έμειναν ανοιχτές, από το σώμα που κουράστηκε να αντέχει, από την αίσθηση ασφάλειας, από το αν υπάρχει νόημα να σηκωθείς το πρωί.Γιατί ένας άνθρωπος που έμαθε από μικρός να ζει σε ένταση, συχνά δυσκολεύεται να αναγνωρίσει την ηρεμία ως κάτι ασφαλές. Τη μπερδεύει με κενό. Τη χαρά με απειλή. Την αγάπη με κάτι προσωρινό που κάπου θα χαλάσει. Όμως υπάρχει και η άλλη πλευρά. Αυτή που επίσης πονάει. Μπορεί να μην επιλέγεις πάντα τι θα νιώσεις, αλλά συχνά επιλέγεις ,συνειδητά ή ασυνείδητα, τα μονοπάτια που σε κρατούν μακριά από αυτό που χρειάζεσαι.

Επιλέγεις αν θα μείνεις εκεί που σε μικραίνουν γιατί το γνώριμο μοιάζει πιο ασφαλές από το άγνωστο. Επιλέγεις αν θα συνεχίσεις να ζεις μόνο για να σε χειροκροτούν, ενώ μέσα σου αδειάζεις. Επιλέγεις αν θα ζητήσεις βοήθεια ή θα παίζεις τον δυνατό μέχρι να σπάσεις. Επιλέγεις αν θα ακούσεις το σώμα σου ή θα το θυμηθείς μόνο όταν φωνάξει με σύμπτωμα. Επιλέγεις αν θα πεις την αλήθεια σου ή θα επιβιώνεις μέσα σε βολικά ψέματα. Άρα όχι. Η ευτυχία δεν είναι κουμπί.

Είναι θεραπευτική διεργασία. Είναι καλλιέργεια εσωτερικού χώρου. Είναι η ικανότητα να αντέχεις τη χαρά χωρίς να την σαμποτάρεις. Είναι μικρές πράξεις φροντίδας που επαναλαμβάνονται όταν δεν σε βλέπει κανείς.

Και να στο πω λίγο διαφορετικά…

Πολλοί δεν κυνηγούν την ευτυχία, κυνηγούν το γνώριμο δράμα τους. Γιατί ο πόνος που ξέρεις μοιάζει πιο ασφαλής από την αγάπη που δεν έμαθες να εμπιστεύεσαι, από την ηρεμία που δεν έμαθες να κατοικείς, από τη χαρά που δεν έμαθες να αντέχεις.

Ευάγγελος Ορφανίδης Κλινικός Ψυχολόγος

Πηγή:Facebook

---

Η Σφήκα: Επιλογές

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Οι Αγέρωχοι 200

Λιάνα Κανέλλη

Οταν πρωτόδα τις φωτογραφίες των 200 ηρώων κομμουνιστών της Καισαριανής, θυμήθηκα μια λέξη ξεχασμένη και σχεδόν αχρησιμοποίητη στο καθημερινό λεξιλόγιο. Αγέρωχοι. Νομίζω μάλιστα ότι περικλείει τα πάντα, από το χαμόγελο έως την αφοβία στο βλέμμα, από το καθόλου σκυφτό κεφάλι έως την αποφασιστική στάση του σώματος στη διαδρομή της βίας και του χάρου. Είναι παράξενο, σχεδόν μαγικό, ότι κανένας αγέρωχος δεν μπορεί να εκτελεστεί. Στα ναζιστικά ψηλαλώνια της βίας, της απανθρωπιάς, της αποκτήνωσης, εκεί που στήνει καρτέρι η κάννη η ένστολη στο διάσελο αυγής και νύχτας, οι αγέρωχοι αποκτούν θωριά απέθαντου. Τα παλιά τα χρόνια, τα τεχνολογικώς προϊστορικά, οι αγέρωχοι έγραφαν έπη, τραγούδια, γίνονταν γνωστοί με το μικρό τους όνομα. Από τον Β' Παγκόσμιο έως τις μέρες μας, απ' όταν δηλαδή η σβάστικα έχασε από το σφυροδρέπανο, οι κομμουνιστές τραγούδησαν και εποίησαν ποίηση, ακριβώς γιατί ο λαός που τους εξέθρεψε είχε συλλάβει βιωματικά την έννοια του αγέρωχου, ακόμα κι αν δεν μπορούσε τη λέξη να την εξηγήσει ή και να τη γράψει. Είχε εισπράξει την αίσθηση του αγέρωχου που αντικρίζει κατάματα το τέρας του ναζισμού και πεθαίνει προειδοποιώντας το ότι θα υψώνεται και χωρίς σάρκα και οστά ολόρθος, απειλητικός απέναντί του.

Στην εποχή του τεχνοφασισμού, αυτή που σβήνει το φως από τα μάτια 30 χιλιάδων παιδιών στην Παλαιστίνη ως άμυνα πάνοπλων ενηλίκων, αυτός που εξαέρωσε χιλιάδες των χιλιάδων Γιαπωνέζους στον ύπνο, με πυρηνική χαρά και ευεξία, ο βρωμόψυχος επιστήμονας που πρόσφερε χημικά αέρια και λευκό φώσφορο από τον Α' Παγκόσμιο έως τον τελευταίο τοπικό πόλεμο σε μικρομέγαλους ιμπεριαλιστές, αυτός που φοράει τη λεοντή του δυνατού για να κρύψει τη σαπίλα του, έχει πολλά τέρατα στη φαρέτρα του. Και δεκαετίες τώρα, με απίστευτη προπαγάνδα, αλγορίθμους και πολιτικά τεχνάσματα, νόμιζε ότι κυριάρχησε σε ψυχές και μυαλά, σε καρδιές και χέρια και ποδάρια. Και αποθρασύνθηκε, και αυτοανακηρύχθηκε νικητής, και ζητούσε μάλιστα κι αποδείξεις ότι αγέρωχοι κομμουνιστές όντως υπήρξαν σ' αυτήν τη μικρή, τεράστια και πανέμορφη χώρα Ελλάδα, με την παγκόσμια κουλτούρα της ελευθερίας ως απάντησης στον θάνατο.

Και η απόδειξη ήρθε απ' τον θύτη, και μάλιστα βγαλμένη σε πλειστηριασμό. Σε μικρά καρεδάκια, ασπρόμαυρα, συμπυκνώθηκαν το άρωμα, το κάλλος και η δύναμη του αγέρωχου. Οταν η φύση του ανθρώπου φοράει τα καλά της είναι ακατανίκητη. Δεν μπορεί να την απορροφήσει ούτε η σκοτεινή ύλη του Διαστήματος, που δεν μπορεί να καταπιεί όλα τα αστέρια που λάμπουν εκατομμύρια χρόνια μετά το τέλος τους μπροστά στα μάτια μας. Και έτσι γεννιέται στον 21ο αιώνα ο καινούργιος ναζισμός - φασισμός, που πάντα ξεκινάει ως βαθύς και θεοσκότεινος αντικομμουνισμός. Ξεφύτρωσαν μυριάδες δειλοί και άβουλοι αντάμα, που λειτουργούν ήδη στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, σε θεσμικά όργανα, σε έντυπα, παντού σχεδόν, σαν ξενιστές της κοινωνικής και ιδεολογικής αλλοτρίωσης, που ζητάνε αποδείξεις ότι οι 200 δεν ήταν όλοι κομμουνιστές και ακόμη κι αν ήταν οι περισσότεροι, να συμφωνήσουμε να τους λέμε όλους πατριώτες, το πολύ πολύ αντιστασιακούς. Το επιχείρημα του γυμνοσάλιαγκα. Αυτό που υποκρύπτει το αδύνατο του αγέρωχου. Αυτού που είναι και κομμουνιστής και πατριώτης. Που είναι κομμουνιστής και γι' αυτό πατριώτης. Που είναι πατριώτης επειδή είναι κομμουνιστής, γιατί πατρίδα πρωτίστως είναι ο λαός που την υπερασπίζεται, είτε έχει μέγεθος μιας σπιθαμής γης είτε του κόσμου όλου των ελεύθερων και ζωντανών ανθρώπων, που δρουν όπως σκέφτονται και που αισθάνονται όπως δρουν. Αγέρωχα!

Η Καισαριανή δεν είναι Καίσαρας. Και οι 200 κομμουνιστές δεν είναι, δεν ήταν και δεν πρόκειται να γίνουν ποτέ μελλοθάνατοι που χαιρετούν. Μας υποχρεώνουν να τους χαιρετίζουμε κάθε Πρωτομαγιά, επειδή έχουν το αγέρωχο πρόσωπο της άνοιξης του κόσμου.

Πηγή: rizospastis

---

Η Σφήκα: Επιλογές

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Να εκδικηθεί η ομορφιά...

Kυκλοθυμικός

Ξέρετε τι θα ήθελα έστω μια φορά;

 
Αν έχει εξαφανιστεί μια κοπέλα να μη βρεθεί σε κάποιο κτήμα, σε κάποιο ποτάμι, σε κάποιο δυσπρόσιτο μονοπάτι.

Αν έχει εξαφανιστεί μια κοπέλα να μην επιβεβαιωθούν οι υποψίες και να σκάσουν οι Κασσάνδρες, να μην γίνει ξανά το ίδιο, να μην υπάρχει δολοφόνος, γυναικοκτόνος, να μην είναι πάλι κάποιος που είτε το παίζει τρελίτσα είτε έχει κρυφτεί είτε κάνει τον θιγμένο είτε κάνει τον ανησυχούντα στα κανάλια είτε κάνει τον ήρωα ως αυτόχειρας.

 
Αν έχει εξαφανιστεί μια κοπέλα να μην καταλήγει η ιστορία σε χυδαίες συζητήσεις κατευθυνόμενες από νέους υποψήφιους γυναικοκτόνους που τους ενοχλεί η ορολογία, που για τους άντρες δε λέμε τίποτα, που οι «φεμιναζί»…

Αν έχει εξαφανιστεί μια κοπέλα να μην μπαίνει το νεκρό της σώμα στα διαδικτυακά κρεβάτια του Προκρούστη και να νεκροτομείται τι δεν έκανε σωστά, γιατί διάλεξε αυτόν τον άνθρωπο, τι επιλογές είχε κάνει, τι θα μπορούσε να κάνει καλύτερα, γιατί δεν έφευγε, γιατί δεν χώριζε, γιατί, γιατί, γιατί.

Αν έχει εξαφανιστεί μια κοπέλα να μην ανέβει στα sites, να μην παιχτεί στα κανάλια, να μη γραφτεί ένα ακόμα ένα όνομα στην πλάκα, να μη δούμε την φωτογραφία της, να μη μάθουμε το παγωμένο χαμόγελο της δίπλα στην ηλικία της, να μην κλάψουμε, να μην πληγωθούμε, να μην φοβηθούμε, να μην οργιστούμε, να μην αγανακτήσουμε.

Αν έχει εξαφανιστεί μια κοπέλα να είναι γιατί αυτή η κάποια Κυριακή ήρθε, γιατί ο αέρας πήρε το φουστάνι, γιατί θα έχει ποδοπατηθεί στο διάβα της το τέρας, γιατί τα τακούνια έβγαλαν καρφιά, γιατί θα έχει εκδικηθεί η ομορφιά.

Μέχρι τότε… 

 

Πηγή:facebook

---

Η Σφήκα: Επιλογές

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Ευρωατλαντικές...συγκλίσεις

Ελλάδα

Δεν είναι τυχαίο ότι ο Τσίπρας όπου σταθεί κι όπου βρεθεί παρουσιάζει ως το μεγαλύτερο ορόσημο της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ την υπογραφή της Συμφωνίας των Πρεσπών. Το ίδιο έκανε και στην παρουσίαση του βιβλίου για τον Γ. Μπουτάρη, όπου κόμπασε για το «θάρρος» της «προοδευτικής» κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ να υπογράψει τη Συμφωνία, κόντρα στο συντηρητικό - εθνικιστικό ρεύμα που την απέρριπτε. Βέβαια, η λέξη που για άλλη μια φορά δεν είπε ο Τσίπρας ήταν το ΝΑΤΟ, ο ελέφαντας στο δωμάτιο της Συμφωνίας των Πρεσπών. Η «εκκρεμότητα» που υποτίθεται ότι έκλεισε με την υπογραφή της δεν ήταν η «ειρηνική συνύπαρξη των δύο λαών», όπως ισχυρίζεται ο πρώην πρωθυπουργός, αλλά η αποκατάσταση της ΝΑΤΟικής «κανονικότητας» στα Βαλκάνια, με το άνοιγμα του δρόμου για να γίνει η Β. Μακεδονία μέλος της ευρωατλαντικής συμμαχίας.

Σ' αυτόν τον στόχο συγκλίνουν απόλυτα όλα τα αστικά ρεύματα και οι αντιλήψεις, κοσμοπολίτικες και εθνικιστικές, που συνεχίζουν να βολεύονται με τις κάλπικες διαχωριστικές γραμμές τις οποίες χάραξε η αντιπαράθεση για τη Συμφωνία των Πρεσπών, χωρίς να λένε κουβέντα για το διά ταύτα. Η υπενθύμιση αυτής της εμβληματικής για τους ΑμερικανοΝΑΤΟικούς Συμφωνίας από τον Τσίπρα, βέβαια, δεν γίνεται από σύμπτωση τώρα που ετοιμάζει νέο κόμμα. Είναι τα διαπιστευτήριά του στο κεφάλαιο και στους διεθνείς συμμάχους του ότι δεν υπάρχει πολιτική απόφαση και σχέδιο που να μην μπορεί να υπερασπιστεί για να προωθήσει τα συμφέροντά τους στον κόσμο που φλέγεται από τους ιμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς και πολέμους, χειραγωγώντας και ενσωματώνοντας τις λαϊκές αντιδράσεις και τη δυσαρέσκεια για την αντιλαϊκή πολιτική.

Πηγή: rizospastis

---

Η Σφήκα: Επιλογές

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Ενα δίκιο

Ελλάδα

Για τους δήμους η κυβέρνηση φέρνει διάταξη νόμου που θα μονιμοποιεί και θα γενικεύει την εργασιακή ομηρία, θα εξαρτά δε τη λειτουργία των παιδικών σταθμών, τις ολιγόμηνες προσλήψεις αλλά και τη μισθοδοσία των παιδαγωγών απευθείας από την ανταποδοτικότητα και τα voucher. 

Ετσι σχεδιάζει να εξοικονομήσει πόρους το κράτος, σμπαραλιάζοντας ακόμα περισσότερο την Προσχολική Αγωγή και στέλνοντας λαϊκές οικογένειες σε ιδιώτες. 

Για την Επιθεώρηση Εργασίας ήρθε το νομοσχέδιο που επιχειρεί την κατάργηση του όποιου ρόλου της είχε απομείνει, εισάγοντας ακόμα και ιδιωτικούς φορείς που θα ασκούν τέτοιο έργο. 

Υποχρεώνει μάλιστα τους ελεγκτές μέχρι και να ειδοποιούν (!) την εργοδοσία πριν τους ελέγχους, προφανώς για να παίρνει τα μέτρα της. 

Στην Υγεία, ψηφίστηκε η αισχρή τροπολογία που απαγορεύει τη δωρεάν πρόσβαση ασθενών σε ειδικούς γιατρούς, αν δεν έχουν περάσει από την ψιλή «κρησάρα» του λεγόμενου «οικογενειακού γιατρού». 

Αποδείχθηκε δηλαδή ότι ο θεσμός αυτός δεν ήρθε για την ενίσχυση της Πρωτοβάθμιας Περίθαλψης, αλλά για να μπαίνει «κόφτης» στη δωρεάν περίθαλψη. 

Αυτά είναι ορισμένα μόνο από όσα προωθούνται για τη θωράκιση του κράτους και των ομίλων το τελευταίο διάστημα, την ίδια στιγμή που η κυβέρνηση σκιαμαχεί με τη βολική αντιπολίτευση για το «κράτος δικαίου», αποδεικνύοντας ότι αυτό το κράτος γίνεται στην πράξη όλο και πιο άδικο, αφού ένα «δίκιο» αναγνωρίζει: Των ομίλων και των κερδών τους.

Πηγή: rizospastis

---

Η Σφήκα: Επιλογές

---

Διαβάστε Περισσότερα »

ΚΚΕ: Το μέρισμα κοροϊδίας που προκλητικά παρουσίασε ως «επιτυχία» ο Κ. Μητσοτάκης δεν αγγίζει στο ελάχιστο το πρόβλημα της ακρίβειας

Ελλάδα

Σε ανακοίνωσή του για τα μέτρα που ανακοίνωσε ο Κυρ. Μητσοτάκης, το Γραφείο Τύπου της ΚΕ του ΚΚΕ, αναφέρει τα εξής:

«Το μέρισμα κοροϊδίας που προκλητικά παρουσίασε ως "επιτυχία" ο Κ. Μητσοτάκης δεν είναι παρά η επιστροφή ενός μικρού κλάσματος από τα πλεονάσματα που δημιουργήθηκαν από τη φοροληστεία σε βάρος του λαού, που δεν αγγίζει στο ελάχιστο το καυτό πρόβλημα της ακρίβειας και την καθήλωση του λαϊκού εισοδήματος. Άλλωστε το ράλι των ανατιμήσεων συνεχίζεται, αποτελώντας παράλληλα πηγή εκτίναξης των κρατικών εσόδων μέσω των άδικων έμμεσων φόρων στην Ενέργεια και τα είδη πλατιάς λαϊκής κατανάλωσης.

Επιβεβαιώνεται για μια ακόμη φορά για ποιους “πιάνουν τόπο οι θυσίες”, καθώς τη στιγμή που μόνο στο πρώτο τρίμηνο του 2026 τα έσοδα από τους υπέρογκους φόρους ξεπέρασαν τα 17 δισ. και το ματωμένο πλεόνασμα άγγιξε τα 4,4 δισ., η κυβέρνηση ανακοίνωσε μέτρα ύψους περίπου 500 εκατομμυρίων ευρώ.

Η "δημοσιονομική ισορροπία", στην οποία είναι προσηλωμένη η κυβέρνηση, αλλά και το ΠΑΣΟΚ, ο ΣΥΡΙΖΑ και οι "κοστολογημένες" τους προτάσεις, αποτελεί τον μόνιμο κόφτη για τις εργατικές – λαϊκές διεκδικήσεις. Την ίδια στιγμή εκτινάσσονται οι ΝΑΤΟϊκές δαπάνες που έχουν διπλασιαστεί μέσα σε 10 χρόνια, διατηρούνται άθικτα τα προκλητικά φορολογικά προνόμια και η ασυλία για τους μεγάλους επιχειρηματικούς ομίλους, που σημειώνουν ρεκόρ κερδοφορίας.

Στην ουσία, αντί για αυξήσεις στους μισθούς και τις συντάξεις, με επαναφορά της 13ης και 14ης συντάξης, ο πρωθυπουργός ανακοίνωσε 50 ευρώ αύξηση στο ετήσιο επίδομα των χαμηλοσυνταξιούχων και μια μικρή διεύρυνση της “επιστροφής ενοικίου”, που θα λειτουργήσει σαν όχημα για νέες αυξήσεις στα ενοίκια. Αντί να επιβάλει πλαφόν στις τιμές και επίταξη λιπασμάτων και φυτοφαρμάκων για τους βιοπαλαιστές αγρότες που ξεκληρίζονται, επέκτεινε για λίγους μήνες την επιδότηση στα λιπάσματα, που στόχο έχει την είσπραξη στο 100% της τιμής τους από τα μονοπώλια. Η δε “κοστολόγηση” στα 150 ευρώ τον χρόνο των υπέρογκων αναγκών των παιδιών των λαϊκών οικογενειών μόνο ως πρόκληση, αν όχι κοροϊδία, μπορεί να θεωρηθεί. Ενώ σε ό,τι αφορά τους αυτοαπασχολούμενους και μικρούς επιχειρηματίες το μόνο που κάνει είναι να “κλωτσά το τενεκεδάκι” των χρεών και των αδιεξόδων, χωρίς να παίρνει κανένα μέτρο προστασίας του εισοδήματός τους που κατακρημνίζεται, με το κόστος λειτουργίας των μικρών επιχειρήσεων να εκτοξεύεται.

Ανάσα από την ακρίβεια και τις ανατιμήσεις μπορούν να δώσουν οι διεκδικήσεις του εργατικού – λαϊκού κινήματος, οι προτάσεις που έχει καταθέσει στη Βουλή το ΚΚΕ και αφορούν την κατάργηση του ΦΠΑ στα είδη πλατιάς λαϊκής κατανάλωσης, των Ειδικών Φόρων Κατανάλωσης στα καύσιμα, την κατάργηση του χρηματιστηρίου ενέργειας, την επαναλειτουργία όλων των λιγνιτικών μονάδων και την ενίσχυση των μεγάλων υδροηλεκτρικών έργων, παράλληλα με την υπογραφή κλαδικών συλλογικών συμβάσεων εργασίας με μεγάλες αυξήσεις στους μισθούς. Για να κερδίσει ο εργαζόμενος λαός πρέπει να χάσουν από τα κέρδη τους οι μεγάλοι επιχειρηματικοί όμιλοι και αυτό μπορεί να το επιβάλει ο ίδιος ο λαός με τις διεκδικήσεις του. Καμία θυσία για τα κέρδη τους και τους πολέμους τους!». 

Πηγή: 902.gr

---

Η Σφήκα: Επιλογές

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Η συνήθεια ως μηχανισμός υποταγής και το καθήκον της συνειδητής πράξης.

του Γιάννη Αθανασιάδη

Η συνήθεια δεν είναι ουδέτερη. Δεν είναι απλώς “έτσι το μάθαμε” ή “έτσι γίνεται”.

Η συνήθεια είναι σκλαβιά, είναι εξάρτηση, είναι φυλακή.

 
Είναι η ήσυχη δύναμη που μετατρέπει τον άνθρωπο από δρών υποκείμενο σε προβλέψιμο γρανάζι.

 
Είναι η γραφειοκρατία της καθημερινότητας.  

Επαναλαμβανόμενες κινήσεις, λέξεις, σκέψεις και αντιδράσεις που εκτελούνται χωρίς ερώτημα, χωρίς κρίση, χωρίς συνείδηση.

Σε αυτό το επίπεδο, η συνήθεια γίνεται διαστροφή.
Όχι ηθική, αλλά πολιτική και υπαρξιακή. Διαστρέφει την ανθρώπινη δυνατότητα για αλλαγή, μεταμφιέζοντας την αδράνεια σε “σταθερότητα” και τον φόβο σε “ρεαλισμό”. Έτσι γεννιέται ο συντηρητισμός: όχι ως ιδεολογία μόνο, αλλά ως ψυχική κατάσταση.

 
Ο άνθρωπος που φοβάται να σπάσει τη ρουτίνα του, φοβάται και να αμφισβητήσει τον κόσμο.
Η συνήθεια είναι αντεπανάσταση στην πιο καθαρή της μορφή.

Δεν χρειάζεται καταστολή, ούτε νόμους, ούτε βία. Αρκεί το “πάντα έτσι ήταν”. Αρκεί η αποδοχή. Αρκεί να συνηθίσεις.

Όπως ο εργαζόμενος που συνηθίζει την εκμετάλλευση και παύει να τη βλέπει ως αδικία, έτσι και ο άνθρωπος που συνηθίζει τη μικρότητα παύει να οραματίζεται το μεγάλο.

 
Η συνήθεια εκμαυλίζει.

Κάνει το αφύσικο να μοιάζει φυσικό, το άδικο να φαίνεται κανονικό, το αδιέξοδο να παρουσιάζεται ως μονόδρομος.

Απέναντι σε αυτό, δεν στέκεται η αφηρημένη “θέληση για αλλαγή”, αλλά η συνειδητή πράξη.

Η πράξη που προηγείται της συνήθειας, όχι που ακολουθεί αυτήν.

Η συνειδητή πράξη ξεκινά από τα μικρά. Από το πώς μιλάς, πώς εργάζεσαι, πώς καταναλώνεις, πώς σκέφτεσαι.

 
Από το πότε λες “όχι” ενώ μέχρι χθες έλεγες “έτσι είναι”.

 
Δεν είναι ηρωισμός, είναι εγρήγορση. Είναι το να οδηγείς αντί να σε πηγαίνει το αυτοκίνητο από μόνο του, πάνω στην ιδια λωρίδα.

Αλλά δεν σταματά εκεί.

Η ίδια συνειδητή στάση, όταν μεταφέρεται στα μεγάλα ιδανικά, γίνεται πολιτική πράξη.

 
Γίνεται επιλογή πλευράς, συλλογική οργάνωση, ρήξη με το δεδομένο.

 
Εκεί γεννιέται η πρόοδος. Οχι ως γραμμική εξέλιξη, αλλά ως αποτέλεσμα συγκρούσεων με τη συνήθεια, την αδράνεια, τον φόβο.

Η διαρκής προσωπική και συλλογική αυτοβελτίωση δεν είναι αυτοσκοπός.
Δεν είναι lifestyle.

 
Είναι προετοιμασία. Είναι το ξεμάθημα όσων μας έκαναν υπάκουους, για να μάθουμε ξανά πώς να δρούμε ως ελεύθεροι άνθρωποι.

 
Και αυτή η διαδικασία, όταν ωριμάσει ιστορικά, οδηγεί στην επαναστατική ολοκλήρωση. Οχι ως στιγμιαίο ξέσπασμα, αλλά ως αποτέλεσμα μακράς συνειδητής συσσώρευσης πράξεων.

Το ερώτημα λοιπόν δεν είναι θεωρητικό. Είναι βαθιά πρακτικό και ενοχλητικό.

Πόσο έτοιμοι είμαστε να σπάσουμε τα δεσμά της συνήθειας, όταν αυτά μας προσφέρουν ψεύτικη ασφάλεια;

Πόσο έτοιμοι είμαστε να ενεργούμε συνειδητά, όταν η συνήθεια μάς απαλλάσσει από την ευθύνη της επιλογής;

Πόσο έτοιμοι είμαστε να σπρώξουμε την εξέλιξη ένα βήμα μπροστά, γνωρίζοντας ότι κάθε βήμα μπροστά είναι και ένα βήμα έξω από το βολικό;

Η ιστορία δεν κινείται από όσους συνήθισαν.

Κινείται από όσους αρνήθηκαν να συνηθίσουν.

---

Η Σφήκα: Επιλογές

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Απλώς να είσαι εκεί.

Ευάγγελος Ορφανίδης

Δεν θέλω να γίνω μακάβριος πρωινιάτικα αλλά…Το ήξερες ότι κάπου , κάποτε, θα δώσεις το τελευταίο φιλί. Θα πεις το τελευταίο «καληνύχτα». Θα κλείσεις ένα τηλέφωνο, θα φύγεις από ένα σπίτι, θα αποχαιρετήσεις έναν άνθρωπο… και δεν θα το ξέρεις. Εκείνη τη στιγμή δεν ξέρεις…Δεν θα υπάρχει μουσική υπόκρουση, δεν θα σου πει κάποιος «πρόσεξε, αυτό είναι το τελευταίο». Θα είναι μια απλή, καθημερινή στιγμή. Σχεδόν αδιάφορη.…

Στην ψυχοθεραπεία συναντώ συχνά ανθρώπους που κουβαλάνε αυτές τις «τελευταίες στιγμές» χωρίς να το έχουν καταλάβει τότε. Ένα φιλί που δόθηκε βιαστικά. Ένα «τα λέμε αύριο» που δεν ήρθε ποτέ. Και μετά έρχεται η ανάγκη να γυρίσεις πίσω, να το κάνεις αλλιώς. Να είσαι πιο παρών. Πιο τρυφερός. Πιο αληθινός. Αλλά δυστυχώς η ζωή δεν δουλεύει με πρόβες. Δεν έχει rewind. Και εδώ είναι το δύσκολο κομμάτι..δεν μπορείς να ζεις κάθε στιγμή σαν να είναι η τελευταία. Θα τρελαθείς. Δεν είναι αυτό το ζητούμενο. Το ζητούμενο είναι να σταματήσεις να ζεις σαν να είναι όλες άπειρες. Κάπου ανάμεσα στη βιασύνη, στις υποχρεώσεις, στα «δεν προλαβαίνω τώρα», χάνεται η επαφή. Λες ένα φιλί μηχανικά. Λες ένα «καληνύχτα» κοιτώντας το κινητό. Και νομίζεις ότι θα υπάρχει πάντα αύριο για να το διορθώσεις. Αυτό είναι το πιο βαθύ μας ψέμα…η μεγαλύτερη μας ψευδαίσθηση, όχι ότι θα πεθάνουμε, αλλά ότι προλαβαίνουμε να ζήσουμε αργότερα. Η επίγνωση του τέλους δεν είναι για να σε τρομάξει. Είναι για να σε φέρει πίσω. Στο τώρα. Στον άνθρωπο απέναντί σου. Στο παιδί σου που ζητάει προσοχή. Στον σύντροφο που μιλάει και εσύ μισοακούς. Στον φίλο που λες «θα σε πάρω» και δεν παίρνεις ποτέ. Σε αυτό το cheesecake καραμέλας που είναι στο ψυγείο και σε περιμένει βρε αδερφέ…

Δεν χρειάζεται να κάνεις κάθε στιγμή ιερή. Χρειάζεται απλώς να είσαι εκεί. Να φιλάς σαν να έχει σημασία. Να λες «καληνύχτα» και να το εννοείς. Και κάπως έτσι, χωρίς να το κυνηγάς, όταν έρθει εκείνη η τελευταία στιγμή , όποτε κι αν είναι ,δεν θα είναι άδεια. Θα είναι γεμάτη από όλες τις φορές που ήσουν πραγματικά παρών.

Ευάγγελος Ορφανιδης κλινικός ψυχολόγος

Πηγή:Facebook

---

Η Σφήκα: Επιλογές

---

Διαβάστε Περισσότερα »

62 εκατομμύρια clicks στον βιασμό. Και σας πείραξε το κραγιόν!

ΤΖΕΝΗ ΚΡΙΘΑΡΑ από Ημεροδρόμος

Οσο η συζήτηση στην Ελλάδα περιστρέφεται γύρω από την εμφάνιση, το μακιγιάζ και τις αισθητικές παρεμβάσεις της 19χρονης Μυρτώς που έχασε τη ζωή της στην Κεφαλονιά υπό συνθήκες που ερευνώνται για εγκληματικές ενέργειες, σε διεθνές επίπεδο προκαλεί αίσθηση – αλλά όχι έκπληξη – η αποκάλυψη για την ύπαρξη online «ακαδημίας βιασμού», η οποία είχε μάλιστα 62 εκατομμύρια επισκέψεις από άνδρες μέσα σε μόλις έναν μήνα! Τη στιγμή, λοιπόν, που μια ψηφιακή «ακαδημία» βιασμού μπορεί να συγκεντρώνει δεκάδες εκατομμύρια επισκέψεις μέσα σε τριάντα μέρες, το συλλογικό μας ένστικτο δεν είναι να αναρωτηθούμε τι πάει στραβά με τον τρόπο που διδάσκεται η βία. Είναι να αναρωτηθούμε πόσα ml υαλουρονικού είχε βάλει το θύμα μίας υπόθεσης με καταγγελίες για μαστροπεία και εμπλοκής σε κύκλωμα ναρκωτικών.

Έρευνα του CNN έφερε στο φως ένα συνδεδεμένο οικοσύστημα ιστοσελίδων, φόρουμ και κλειστών καναλιών επικοινωνίας (κυρίως στο Telegram) εντός του οποίου οι χρήστες ανταλλάσσουν οδηγίες για το πώς να ναρκώνουν γυναίκες, πώς να μοιράζονται βίντεο σεξουαλικής κακοποίησης με όλο και περισσότερα άτομα, πώς να αποφεύγουν τον εντοπισμό τους από τα θύματά τους και τις αρχές, πώς να πωλούν ουσίες (όπως το χάπι του βιασμού) τα οποία διαφημίζουν ως άοσμα και άγευστα και πώς να διοργανώνουν ζωντανές μεταδόσεις βιασμών και κακοποιήσεων έναντι πληρωμής σε κρυπτονομίσματα.

Μάλιστα, σημαντικό μέρος του περιεχομένου κατηγοριοποιείται ως «sleep» ή «passed out», δηλαδή υλικό που οι γυναίκες έχουν αποκοιμηθεί ή έχουν λιποθυμήσει και βρίσκονται προφανέστατα σε μη συναινετική κατάσταση. Ένα από τα γκρουπ στο Telegram έχει την ονομασία «Zzz» και λειτουργούσε ως κόμβος ανταλλαγής οδηγιών και εμπορίας ουσιών που προωθούνταν ως μέσα αναισθητοποίησης θυμάτων. Είναι σαφές πως πρόκειται για μία διαδικτυακή κοινότητα στην οποία οι άντρες ενθαρρύνουν ο ένας τον άλλον να ναρκώνουν και να κακοποιούν συντρόφους τους, μετατρέποντας στη συνέχεια την κακοποίηση σε περιεχόμενο προς κατανάλωση.

Η κοινωνία φαίνεται πως σοκάρεται περισσότερο από το μακιγιάζ μιας νεκρής γυναίκας παρά από την πιθανότητα ύπαρξης οργανωμένων μηχανισμών κακοποίησης. Αυτό δεν είναι πρόβλημα ευαισθησίας, είναι πρόβλημα προτεραιοτήτων δικαιοσύνης. Όσο, όμως, η αισθητική συνεχίζει να λειτουργεί ως άλλοθι αποφυγής της πραγματικής συζήτησης, τα 62 εκατομμύρια clicks δεν θα αποτελούν ανωμαλία, θα αποτελούν αγορά – και μάλιστα, εξαιρετικά κερδοφόρα! Η αλήθεια είναι πως είναι πολύ πιο εύκολο και πιο βολικό να συζητάς το μακιγιάζ μιας νεκρής γυναίκας παρά την κουλτούρα που παράγει άνδρες πρόθυμους να καταναλώσουν τον βιασμό ως θέαμα. Η υποκρισία δεν είναι απλώς ηθικό πρόβλημα, γίνεται μηχανισμός συγκάλυψης.

Στην Ελλάδα του 2026, το πραγματικό σκάνδαλο δεν είναι ότι μια γυναίκα βρέθηκε μπλεγμένη σε ένα σύστημα εκμετάλλευσης. Είναι ότι δεν πληρούσε τα αισθητικά στάνταρ μεταθανάτιας αξιοπρέπειας που έχει θεσπίσει το πάνελ σχολιαστών της τηλεόρασης και του διαδικτύου. Αυτό που συμβαίνει θέλει πραγματικά πολύ κόπο για τα επιτευχθεί: σε μια εποχή που η βία κατά των γυναικών όχι μόνο υπάρχει, αλλά διδάσκεται, βελτιστοποιείται και αποκτά κοινό δεκάδων εκατομμυρίων θεατών, η κοινωνία εξαντλεί την ηθική της αυστηρότητα στο μακιγιάζ του θύματος.

Το ποινικό δίκαιο είναι σαφές: η εμφάνιση του θύματος δεν αποτελεί στοιχείο του εγκλήματος. Η κοινωνία, όμως, επιμένει να την αντιμετωπίζει σαν αποδεικτικό μέσο. Και έτσι, αντί να εξετάζουμε πιθανές ποινικές ευθύνες σε διεθνές επίπεδο, εξετάζουμε φωτογραφίες. Αντί να μιλάμε για οργανωμένα δίκτυα εκμετάλλευσης, μιλάμε για αισθητικές επιλογές. Αντί να εστιάζουμε στο ενδεχόμενο κακουργηματικής δραστηριότητας, εστιάζουμε στην εικόνα. Η μετάθεση της ευθύνης στο θύμα δεν είναι απλώς κοινωνικά προβληματική. Λειτουργεί συντριπτικά υπέρ της ατιμωρησίας. Κάθε φορά που η δημόσια συζήτηση μετατρέπεται σε πάνελ αισθητικής, η βία κερδίζει χρόνο.

---

Η Σφήκα: Επιλογές

---

Διαβάστε Περισσότερα »

ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΣ ΤΟΥΡΙΣΜΟΣ Λίγα για ελάχιστους και διακοπές με το ... κιάλι στη χώρα του «τουριστικού θαύματος»

Ελλάδα

Κολλημένες στα ίδια επίπεδα με πέρσι παραμένουν οι «παροχές» για το πρόγραμμα του «κοινωνικού τουρισμού» 2026-2027, η πλατφόρμα του οποίου άνοιξε χτες. Ετσι, σύμφωνα με την ανακοίνωση της ΔΥΠΑ, ο αριθμός των επιταγών παραμένει στις 300.000 και το συνολικό κονδύλι στα 50 εκατομμύρια ευρώ! Υπενθυμίζεται πως το πρόγραμμα του «κοινωνικού τουρισμού» καλύπτεται εξολοκλήρου από τις εισφορές των ίδιων των εργαζομένων, χωρίς ο κρατικός προϋπολογισμός να δίνει ούτε ένα ευρώ χρηματοδότηση. Μάλιστα, οι εισφορές των εργαζομένων είναι πολλαπλάσιες από αυτές που πηγαίνουν τελικά στο πρόγραμμα αυτό. Είναι επίσης χαρακτηριστικό πως το πρόγραμμα αυτό θεωρητικά απευθύνεται σε σχεδόν 3 εκατομμύρια εργαζόμενους και ανέργους, χωρίς να υπολογίζονται τα μέλη των οικογενειών τους.

Δεν είναι λοιπόν περίεργο που η ζήτηση ξεπέρασε πέρυσι το 1 εκατομμύριο επιταγές, χωρίς να υπολογίσουμε τις αιτήσεις των συνταξιούχων, τα 2,5 εκατομμύρια των οποίων αποκλείστηκαν και φέτος από το πρόγραμμα. Και το ίδιο αναμένεται και φέτος. Δηλαδή η ζήτηση είναι σχεδόν τριπλάσια από την κάλυψη που προσφέρει το πρόγραμμα. Για να υπάρχει μάλιστα ένα πληρέστερο μέτρο σύγκρισης, αξίζει να αναφερθεί ότι το 2011 το κονδύλι για τον «κοινωνικό τουρισμό» ήταν στα 62,5 εκατ. ευρώ, ενώ οι δικαιούχοι ήταν 570.000 και οι μέρες διανυκτέρευσης 7, αντί για 6 που είναι και φέτος.

Και αν κάτι αποδεικνύεται από όλα τα παραπάνω, αυτό είναι η μεγάλη ανάγκη αλλά και η αδυναμία εργαζομένων και ανέργων για λίγες μέρες διακοπών, όπως και η τεράστια κοροϊδία σε βάρος τους.

Αλλωστε, ακόμα και οι «τυχεροί» που θα λάβουν την επιταγή, θα αναγκαστούν να βάλουν βαθιά το χέρι στην τσέπη, καθώς πέραν της ιδιωτικής συμμετοχής υπάρχει το κόστος της διατροφής, αλλά και της μετακίνησης στους τουριστικούς προορισμούς, «εγχείρημα» όχι εύκολο αν αναλογιστεί κανείς πως οι δικαιούχοι του προγράμματος είναι είτε άνεργοι είτε εργαζόμενοι με χαμηλά εισοδήματα.

Ετσι, στη χώρα του «τουριστικού θαύματος», των επαναλαμβανόμενων «ρεκόρ αφίξεων», που δεν υπάρχει γωνιά χωρίς ξενοδοχεία και ενοικιαζόμενα δωμάτια, των κερδών πάνω στα κέρδη για τους μεγάλους τουριστικούς ομίλους, το λαϊκό δικαίωμα στις διακοπές για τους «γηγενείς» εργαζόμενους θεωρείται περιττή πολυτέλεια.

Κι όμως η κυβέρνηση με αφορμή την έναρξη του προγράμματος κάθε χρόνο εμφανίζεται και γαλαντόμα και διαφημίζει τα έργα της, ενώ η αλήθεια είναι πως με «ξένα κόλλυβα», με τις εισφορές των εργαζομένων, πουλάει «φύκια για μεταξωτές κορδέλες», την ώρα που η συντριπτική πλειοψηφία των μισθωτών βλέπουν ακόμα και λίγες μερικές διακοπών με το κιάλι...

Πηγή: rizospastis

---

Η Σφήκα: Επιλογές

---

Διαβάστε Περισσότερα »