"Έπεσα για ύπνο νοικοκύρης και ξύπνησα χωρίς να έχω στον ήλιο μοίρα"

Ελλάδα

ΕΛΛΑΔΑ 2026…

Ονομάζομαι Δένδης Βασίλειος, 27 ετών.

Γεννήθηκα και μεγάλωσα μέσα στα ζώα. Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, η ζωή μου ήταν εκεί — δίπλα τους. Δεν είναι απλά ζώα για εμένα. Είναι η οικογένειά μου.

Μπήκα στο πρόγραμμα νέων αγροτών και, με αμέτρητο κόπο, θυσίες και αγάπη, κατάφερα να φτιάξω το δικό μου κοπάδι. Τη δική μου δουλειά. Τη ζωή μου.

Και ξαφνικά…

Έπεσα για ύπνο νοικοκύρης και ξύπνησα χωρίς να έχω στον ήλιο μοίρα.

Γιατί;

Γιατί κάποιοι «υπεύθυνοι» τοπικοί άρχοντες;

Γιατί αυτοί που μας κυβερνούν αποφάσισαν ότι εμείς τελειώσαμε;

Ποιοι είναι αυτοί που αποφασίζουν να θανατώσουν τις οικογένειές μας;

Για εμάς δεν είναι αριθμοί. Δεν είναι παραγωγή.

Είναι ζωές. Είναι κομμάτι της ψυχής μας. Με αυτά μεγαλώσαμε. Μαζί τους παλέψαμε.

Και τώρα;;; τώρα τιι;;;

Παλεύουμε 150 άνθρωποι σε ένα νησί με 450.000 αιγοπρόβατα δίνουμε έναν τεράστιο αγώνα.

Οι υπόλοιποι πού είστε;

Τι περιμένετε για να ξυπνήσετε;

Ή μήπως βολευτήκατε;

“Άσε, θα τρέξουν τα κορόιδα και κάτι θα γίνει…”

Λυπάμαι. Πραγματικά λυπάμαι.

Γιατί επέλεξα να μείνω. Να παλέψω. Να συνεχίσω αυτό που έμαθα από παιδί.

Αλλά δεν θα σταματήσω. Δε θα σας κάνω την χάρη εδώ είμαι και αντέχω..

Γιατί για εμένα… δεν είναι απλά δουλειά.

Είναι ζωή..... 

 Πηγή: lesvosnews.net

---

Η Σφήκα: Επιλογές

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Στα τσατάδικα της γειτονιάς

Λιάνα Κανέλλη

Κάποτε, όχι πολύ παλιά, τέλη του περασμένου και στις αρχές αυτού του αιώνα, ήταν της μόδας να παίρνουν οι δημοσιογράφοι φανταστικές συνεντεύξεις από αγάλματα ιστορικών προσώπων. Φανταστικές μεν, αλλά με προπαγανδιστικό όγκο ευθέως δυσανάλογο με το βάρος του αγάλματος. Απ' τον Κολοκοτρώνη και τι δείχνει το δάχτυλό του, μέχρι τον Λόρδο Βύρωνα και το ποιητικό του. Περίπου την ίδια εποχή γνώριζαν άνθηση μεγάλη ταινίες είτε με αόρατους εραστές, ως επί το πλείστον πεθαμένους, είτε με νεαρούς βρικόλακες και μεσήλικα ζόμπι. Και λεφτά βγήκανε και υπογραφές αποκτηθήκανε και υποδόρια προπαγάνδα της πώλησης ψευδοαθανασίας κατακυρώθηκε ως κοινωνική διαδικασία. Υστερα και ταχύτατα ήρθε ο κατακεραυνωτικός ρεαλισμός και σουρεαλισμός της φιλμογραφίας του Τικ Τοκ, και της πορνογραφίας του σκοτεινού διαδικτύου. Πάνω από μια δεκαετία η τηλεόραση, εντός - εκτός πλατφόρμας, πρόβαλε το πορτοκαλί των φυλακισμένων ηρώων τε και θυμάτων, μαζί μ' αυτό των επαναστάσεων, και μετά ήρθε το ισλαμικό κράτος με δυτικούς μισθοφόρους, ράπερ, τράπερ και φυγάδες κορασίδες και επιδείκνυε τη σφαγή αιχμαλώτων ντυμένων στα πορτοκαλί. Συχνά σε ζωντανή μετάδοση. Προδιαφημισμένα.

Το χρονικό χειραγώγησης του κοινού μας νου εξελίχθηκε ταχύτατα με την εμφάνιση της τεχνητής νοημοσύνης. Ηδη βλέπουμε τις πρώτες αυτοκτονίες ερωτικής απογοήτευσης από τον εραστή - σύντροφο τεχνητής νοημοσύνης. Είδαμε και τις πρώτες απεργίες των εργαζομένων στο Χόλιγουντ ενάντια στην υποκατάστασή τους από τα αλγοριθμικά έργα και υπολογιστικά προϊόντα. Εσχάτως βλέπουμε και δημοσιογράφους ή γενικώς μιντιακούς γραφιάδες να πλάθουν εικονογραφήσεις πολιτικών δι' ερωταπαντήσεων προς τις μηχανές τεχνητής νοημοσύνης. Στα ....τσατάδικα της γειτονιάς, μιλιούνια, δειλοί, μοιραίοι και άβουλοι αντάμα, χωρίς καπνούς από τσιγάρα και υπόγειες ταβέρνες, κατασκευάζονται ιδανικά προφίλια ιδανικών αυτόχειρων, που θα 'λεγε πως έχουν καταστεί οι ...κύκλοι των πολιτικών, ο ποιητής.

Θα πάρω την Τ(ου)Ν(ου) για να ταχτοποιήσω τον νου των υπηκόων μου, σκέφτεται κάθε ισχυρός ηγέτης και καπιτάλας εξουσιαστής στις μέρες μας, καθώς αρχίζει το δεύτερο τέταρτο του εικοστού πρώτου αιώνα. Και υλοποιεί, στη λιανική αγορά μάλιστα, την κριτική πολτοποίηση του κοινού νου, είτε με χιουμοριστικές ιδεοκατασκευές, είτε με ύπουλες απαγορεύσεις για το κοινό καλό. Και εδώ κρύβεται το μυστικό του άθλιου ειδυλλίου μεταξύ Τ.Νου και νου. Η αλγοριθμική προσέγγιση του σύμπαντος πλασάρεται στο πόπολο ως ευκολία καθημερινής εικόνας που γουστάρεις, συζήτησης στα μέτρα σου, αυθεντίας κατά παραγγελία και βρώμας χωρίς οσμή, και μάλιστα για την ώρα δωρεάν. Στο επίπεδο όμως των λεφτάδων η ΤΝ ξεφορτώνεται περιττό εργατικό δυναμικό, και σε επίπεδο μάλιστα κβαντικών υπολογιστών, καταφέρνει να βγάζει δισεκατομμύρια είτε με ακρίβεια σε βολές πυραύλου, είτε με ακρίβεια αγοραπωλησίας μετοχών, προλαβαίνοντας τον αντίπαλο, έστω και κατά ένα δευτερόλεπτο.

Στους πρόσφατους πολέμους έγινε ένα χυδαίο ξεφόρτωμα του παλιού οπλοστασίου προς όφελος των ενεργειάδων και των μεγάλων παικτών του στρατιωτικού - βιομηχανικού κατεστημένου. Και τώρα θα περάσουμε σ' αυτό που όλοι ανερυθρίαστα αποκαλούν νέα αρχιτεκτονική του κόσμου. Οι τεχνοσυμμορίτες υπολογίζουν σε πολέμους υποδομών πλέον, έτσι ώστε να κατακτούν με εκβιασμό οικονομικά ...«εδάφη», ανασκολοπίζοντας σύνορα, κράτη, λαούς, ζόμπι και ζωντανούς. Η βασική δομή στην οποία θα επιτίθενται από τούδε είναι ο ανθρώπινος νους. Εκεί θα παιχτούν όλα, μόλις οι μάζες αρχίζουν να συνειδητοποιούν ότι οι μέλισσες που εξαφανίστηκαν και επανέρχονται διά της ΤΝ είναι ψηφιακές και δεν παράγουν μέλι. Οποιος δεν με πιστεύει, ας γλείψει την οθόνη του, νομίζοντας ότι ασκεί σύγχρονη ...πολιτική.

Πηγή: rizospastis

---

Η Σφήκα: Επιλογές

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Πάντα φταίει το θύμα ε;

Κυκλοθυμικός

Κι ήταν τόσο τρένο στην κορυφογραμμή η ζωή σας; Δεν είχε ζιγκ ζαγκ; Δεν είχε στραβοτιμονιές; Δεν κόλλησε ποτέ σε λάσπες; Δεν έμεινε από λάστιχο; Δεν μαγνητιστηκε ποτέ η βελόνα στην πυξίδα; Δεν έκανε στροφές σαν τρελή; Δεν χορέψατε ποτέ πάνω στο φτερό του καρχαρία; Δε βρεθήκατε ποτέ στο λάθος μέρος με τους λάθος ανθρώπους; Δεν υπήρξατε ευάλωτοι; Δε θελήσατε ούτε μια φορά να κάνετε επίδειξη προβιάς ανάμεσα σε λύκους; Δε σκεφτήκατε να συντονιστείτε στο ρυθμό της εποχής, να συνετιστείτε στις αόριστες υποδείξεις του μέσα σας μπάτσου; Να τσιμπήσετε μια μπουκιά από το τυράκι που μπήκε μπροστά στην φάκα;

Κι αν φέρατε παιδιά στη ζωή κι αυτά θα μπουν στις ράγες που οδηγούν με απόλυτη ασφάλεια και μηδενική παρέκκλιση στην επιτυχία, στην ευτυχία, στη θέωση;

 
Και τελικά τι είναι η στοργή κι η φροντίδα σας; Ένα αμείλικτο δικαστήριο; Η τρυφερότητα σας καταδικάζει σε θάνατο; Η αγάπη σας διατάζει το "πυρ" στο εκτελεστικό απόσπασμα; Έτσι θα υποστηρίξετε ένα παιδί που είτε κατά τη γνώμη σας είτε αντικειμενικά έμπλεξε;

 
Είναι φεστιβάλ εκδίκησης η δολοφονία ενός παιδιού; Έχει μια γάργαρη ευχαρίστηση μια λάθος στιγμή, μια κακή απόφαση, μια άσχημη συγκυρία να καταλήγει στην εσχάτη των ποινών; Τι σας ευχαριστεί; Τι σας γεμίζει τόσο μίσος την καρδιά; Ένα παιδί που στο κάτω κάτω δεν έβλαψε κανέναν πέρα από τον εαυτό του, που το έβλαψαν θανάσιμα; Στο αίμα ενός παιδιού καθαρίζουμε τις ευθύνες των δολοφόνων του; Τις ευθύνες της κοινωνίας που του δώσαμε, της εκπαίδευσης και των συνθηκών που το αναστησαμε; Της αδιαφορίας μας; Των παγίδων που του στήσαμε; Βολεύει να φταίνε πάντα οι έφηβοι, τα παιδιά, οι μικροί. Το μίσος είναι φίλτρο στον καθρέφτη μας.

Ξέρω ξέρω το δικό σας παιδί δε θα μπορούσε να ήταν στη θέση της, στην χώρα των αθώων έχουμε γεμίσει με τέλειους γονείς, αν όμως παρ' ελπίδα ήταν η κόρη σας εκεί, θα θέλατε να είχε την τύχη της Μυρτούς; Να χάνει τη ζωή της αβοήθητη σε ένα πάρκο για να μην μπλέξουν τρεις νταήδες; Σε ποιο παιδί αξίζει αυτό; Σε ποιον τρόπο ζωής; Σε ποια ρούχα; Σε ποιο μακιγιάζ; Γιατί πρέπει ακόμη να εξηγούμε τα εντελώς αυτονόητα;

Πηγή: Facebook

---

Η Σφήκα: Επιλογές

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Ο τραμπισμός μπαίνει από την πίσω πόρτα.

Χρύσα Κακατσάκη

Δεν έχω να προσθέσω κανένα νέο επεισόδιο στο σίριαλ της «Λαζαριδιάδας» και ούτε με απασχολεί η πολιτική διάσταση της υπόθεσης. Ας τον χαίρονται εκείνοι που τον ψήφισαν και τον υπουργοποίησαν. Αυτό που με πονάει και με κόφτει είναι τα κοινωνικά απόνερα που αφήνει, γιατί ο Λαζαριδης είναι το σύμπτωμα όχι η νόσος.

Σαράντα χρόνια φούρναρης σε δημόσιο σχολείο έχω δει παιδιά με μαύρους κύκλους από το ξενύχτι. Να λιποθυμούν από το άγχος στις Πανελλήνιες, με στοίβα τα διπλώματα να λιώνουν σόλες αφήνοντας βιογραφικά. Εχω δει γονείς να κόβουν από τις βασικές τους ανάγκες για να πληρώνουν φροντιστήρια και ξένες γλώσσες, πιστεύοντας πως η μόρφωση είναι αξία αυτή καθαυτή αλλά και διαβατήριο για επαγγελματική αποκατάσταση .

 
Αυτό το διαβατήριο, τα τελευταία χρόνια έγινε κυριολεξία . Παίρνουν των ομματιών τους και όπου φύγει φύγει γιατί ξέρουν πως στην Ελλάδα δεν έχουνε ζωή. Στους σιδηροδρομικούς και αεροπορικούς σταθμούς δεν ακούγεται πια ο σπαραξικάρδιος Καζαντζίδης « μανούλα θα φύγω» αλλά η κραυγή των Κατσιμιχαίων "Γυρίζω τις πλάτες μου στο μέλλον Στο μέλλον που φτιάχνετε όπως θέλετε. Αφού η ιστορία σας ανήκει, σαρώστε το λοιπόν τι περιμένετε". Στη βαλίτσα με τα καλοσιδερωμενα ρούχα τακτοποιούν προσεκτικά και μερικά ατσαλάκωτα όνειρα, προσάναμμα για μια νέα αρχή όπου η αξιοκρατία και τα προσόντα αποκτούν νόημα.

 
Οσοι δε παιρνουν το δρόμο της ξενιτιάς, , ρίχνουν μια τελευταία ματιά στο κορνιζαρισμένο πτυχίο, προτού ξεκινήσει η τουριστική σεζόν και ξεχυθούν στα νησιά. Τα λεφτά που βγάζουν με πολύωρη δουλειά και άθλιες συνθήκες εγγράφονται με ένα μαγικό τρόπο στους δείκτες μείωσης της ανεργίας για να καμαρώνουν οι κυβερνώντες στα τηλεοπτικά πάνελ.

Μένουν ακόμα στο παιδικό δωμάτιο γιατί τα ενοίκια είναι απαγορευτικά για την ανεξαρτησία τους και τον απογαλακτισμό τους . Την ημέρα των εκλογών λένε στη μάνα τους. «Θα πάω για μπάνιο, μη με περιμενεις πριν τις εφτα. Ευτυχώς δεν στήνουν κάλπες στην παραλία»

Απ’ όλους αυτούς τους νέους να ζητήσει συγγνώμη ο Λαζαρίδης . Μπορεί επίσης να τους καλέσει και στη γραφειάρα του, να τους κεράσει έναν καφέ με τα χρήματα που σκοπεύει να επιστρέψει και να τους κάνει ενα ταχύρρυθμο σεμινάριο με τα κόλπα που χρειάζονται για να τρυπώσουν στο Δημόσιο Μάθημα:

Πρώτο: γίνεστε ο νεροκουβαλητής ενός πολιτικού. 

Μαθημα δευτερο. Πλαστογραφείτε ένα πτυχίο. 

Ευκολάκι τωρα με την ΑΙ. 

Εγώ ήμουν άτυχος γιατί δεν υπήρχε στην εποχή μου και γι’ αυτό μ’ επιασαν στα πράσα.
Μια φωνή ακούγεται στο βαθος: Οι κυβερνήσεις πέφτουνε μα η αγάπη μενει
-Σιωπή αναιδέστατε. Είσαι ενας προβοκατορας που επιχειρείς δολοφονία χαρακτήρα
Λήξη σεμιναρίου.

 
Υ/Γ Ο τραμπισμός μπαίνει από την πίσω πόρτα.
Υποβαθμίζεται η γνώση ως αξία και αναβαθμίζονται οι συναλλαγές.

Χρύσα Κακατσάκη, εκπαιδευτικός

---

Η Σφήκα: Επιλογές

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Υψηλή...ευκρίνεια

Ελλάδα

Τη ...ζωάρα τους κάνουν οι εργατοπατέρες των ΝΔ - ΠΑΣΟΚ στην Κρήτη, στο 5άστερο ξενοδοχείο που έκλεισαν για το συνέδριο της ΓΣΕΕ, όσο γίνεται πιο «μακριά κι αλάργα» από την εργατική τάξη. Εκεί που δίνουν και παίρνουν τα μαγειρέματα για τις καρέκλες, προσπαθώντας να μείνουν βιδωμένοι πάνω τους. 

Εκεί που σε πανοραμική εικόνα ξετυλίγονται οι βρωμοδουλειές τους, με τις νοθείες που έκαναν σε μια σειρά Εργατικά Κέντρα σε όλη τη χώρα και οι οποίες αποκαλύφθηκαν με «αποδείξεις και ονόματα» από το ΠΑΜΕ. 

Νοθείες για να αναπαράγονται οι πλαστοί συσχετισμοί και να μην ξεκουνιέται η απαξιωμένη ηγεσία, ώστε να τρέφει τον «κοινωνικό εταιρισμό» και την «ταξική συναίνεση». 

Αυτή η αποκρουστική εικόνα κορυφωνόταν τη στιγμή που οι πολιτικοί «προϊστάμενοι» των εργατοπατέρων κονταροχτυπιόνταν στη Βουλή για το ποιος εκπροσωπεί το «κράτος δικαίου» και ποιος τη «διαφθορά».
Τι είναι «κράτος δικαίου» για όλους αυτούς; 

Είναι η «ψηφιακή κάρτα εργασίας», όπως κόμπαζε στη Βουλή ο Μητσοτάκης, δηλαδή το εργαλείο για τη γενίκευση της δουλειάς όσο, όποτε και όπως θέλει ο εργοδότης, το οποίο βέβαια σύσσωμη η ηγεσία της ΓΣΕΕ (ΝΔ - ΠΑΣΟΚ - ΣΥΡΙΖΑ) στήριξε με χέρια και με πόδια. 

«Κράτος δικαίου» είναι να μην παραβιάζεται η «ευρωενωσιακή κανονικότητα», απαντά η συστημική αντιπολίτευση. Αυτή δηλαδή που υπερασπίζονται και οι συνδικαλιστές τους στη ΓΣΕΕ, δίνοντας άλλοθι στην κυβέρνηση, ενώ μέσα από τα αμαρτωλά ευρωπαϊκά προγράμματα της Κατάρτισης στήνεται το μεγάλο φαγοπότι και επιχειρείται ο εκφυλισμός των συνδικάτων. 

Μια ματιά να ρίξει κανείς στον βούρκο της ηγεσίας της ΓΣΕΕ, όπου κουμάντο κάνουν πρωτοκλασάτα στελέχη των ΝΔ, ΠΑΣΟΚ και ΣΥΡΙΖΑ, βλέπει σε ...υψηλή ευκρίνεια τι σηματοδοτεί στην πράξη το «κράτος δικαίου» που υπερασπίζονται: 

Χτύπημα στα εργατικά δικαιώματα για τη θωράκιση του κεφαλαίου, ξήλωμα της συνδικαλιστικής δράσης και διεκδίκησης, τάισμα της σαπίλας στις πλάτες των εργαζομένων.

Πηγή: rizospastis

---

Η Σφήκα: Επιλογές

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Βούρκος

Ελλάδα

Από πού να το πρωτοπιάσει κανείς με τον τραγικό θάνατο της 19χρονης στην Κεφαλονιά... 

Από την ευκολία με την οποία τα ναρκωτικά κυκλοφορούν σε έναν «τουριστικό παράδεισο»; 

Από τον σάπιο κόσμο του διαδικτύου και των social media, όπου σε κάθε στροφή παραμονεύει κι ένας μεγαλύτερος κίνδυνος; 

Από τις «αξίες» όπως «ο θάνατός σου η ζωή μου» που καλλιεργεί το σύστημα του κέρδους και της ατομικής ευθύνης για τα πάντα; 

Από το γεγονός ότι σε ένα από τα μεγαλύτερα νησιά του Ιονίου δεν υπήρχε το αναγκαίο προσωπικό στο νοσοκομείο την ώρα της ανάγκης, για να δώσει η 19χρονη με καλύτερους όρους τη μάχη για τη ζωή της; 

Οπως και σε πολλές άλλες περιπτώσεις, δεν φταίει «η κακιά η ώρα» που χάθηκε ένας νέος άνθρωπος με τέτοιον τρόπο. 

Οσο κι αν προσπαθούν τα ΜΜΕ να επιβάλλουν όρους κλειδαρότρυπας και καφενείου, καμιά λαϊκή οικογένεια δεν πρέπει να κλείσει τα μάτια μπροστά στον βούρκο που επιφυλάσσει το σύστημα για κάθε νέο, καμουφλάροντας συνειδητά τη σαπίλα του με την αστερόσκονη του γρήγορου και εύκολου πλουτισμού, των δήθεν «ευκαιριών» για όλους, της εικονικής ευμάρειας του διαδικτύου. 

Σήμερα είναι περισσότερο αναγκαία από ποτέ τα αγωνιστικά πρότυπα απέναντι στον συμβιβασμό με τη μίζερη ζωή, η συλλογική δράση απέναντι στον ατομισμό, η διεκδίκηση απέναντι στην αυταπάτη του «θα πιάσω την καλή», η σύγκρουση με το σύστημα που θέλει τους νέους νάνους, ενώ μπορούν να γίνουν γίγαντες για την ανατροπή του.

Πηγή: rizospastis

---

Η Σφήκα: Επιλογές

---

Διαβάστε Περισσότερα »

«Κανείς εδώ δεν τραγουδά»: Σαν σήμερα σίγησαν Νίκος Παπάζογλου και Δημήτρης Μητροπάνος

Μίλτος Τσεκούρας

Η 17η Απριλίου αποτελεί μια ημέρα θλίψης για την ελληνική μουσική, καθώς με διαφορά ενός χρόνου, σίγησαν δύο από τις πιο αυθεντικές και επιδραστικές φωνές. Ο Νίκος Παπάζογλου το 2011 και ο Δημήτρης Μητροπάνος το 2012 πέρασαν στην αιωνιότητα, αφήνοντας πίσω τους μια μεγάλη κληρονομιά

Νίκος Παπάζογλου: Ο θεμελιωτής της Σχολής της Θεσσαλονίκης

Γεννημένος στις 20 Μαρτίου 1948 στη Θεσσαλονίκη, με καταγωγή από την Κορμίστα Σερρών, ο Νίκος Παπάζογλου ξεκίνησε τη μουσική του πορεία στα μέσα της δεκαετίας του '60, παίζοντας ροκ σε συγκροτήματα όπως οι «Fratelli», οι «Μακεδονομάχοι» και οι «Olympians» του Πασχάλη Αρβανιτίδη.

Το 1972 τον βρίσκουμε στο Άαχεν της τότε Δυτικής Γερμανίας με το συγκρότημα «Zealot», επιχειρώντας διεθνή καριέρα, ενώ κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου συνέβη ένα γεγονός που άλλαξε ριζικά τη μουσική του φιλοσοφία: όταν κάποιος του ζήτησε να παίξει ένα ελληνικό τραγούδι, δεν ήξερε κανένα. Η στιγμή αυτή τον ώθησε, μόλις επέστρεψε στην Ελλάδα το 1976, να αγοράσει ένα μπαγλαμαδάκι που δεν αποχωρίστηκε έκτοτε ποτέ.

Η πρώτη μεγάλη του εμφάνιση ήρθε τον Δεκέμβριο του 1976, όταν συμμετείχε στην παράσταση «Αχαρνής» που έστησε ο Διονύσης Σαββόπουλος στη μπουάτ «Ρήγας» της Πλάκας, με απρόσμενα μεγάλη επιτυχία. Το 1978, στούντιο ορόσημο υπήρξε η «Εκδίκηση της Γυφτιάς», ο δίσκος των Νίκου Ξυδάκη και Μανώλη Ρασούλη, στον οποίο έδωσε τη φωνή του ο Παπάζογλου και ηχογραφήθηκε στο στούντιο «Αγροτικόν» που ο ίδιος είχε στήσει με προσωπική εργασία στην Κάτω Τούμπα της Θεσσαλονίκης. Τραγούδια όπως «Τρελή κι αδέσποτη» και «Κανείς εδώ δεν τραγουδά» αγαπήθηκαν και τραγουδήθηκαν όσο λίγα, σηματοδοτώντας μια νέα εποχή για το ελληνικό τραγούδι.


Το 1983 κυκλοφόρησε τον πρώτο προσωπικό του δίσκο «Χαράτσι», από τον οποίο ξεχώρισαν τα «Αύγουστος», «Υδροχόος» και «Καρυάτιδα». Ακολούθησε το 1986 ο «Μέσω Νεφών» με το «Φύσηξε ο Βαρδάρης» και το 1991 τα «Σύνεργα», ενώ την ίδια χρονιά ηχογράφησε ζωντανά στο θέατρο Λυκαβηττού.

Το στούντιο «Αγροτικόν» υπήρξε η κοιτίδα μιας ολόκληρης γενιάς: εκεί ηχογράφησαν ο Σωκράτης Μάλαμας, οι Χειμερινοί Κολυμβητές, ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου, το Mode Plagal και πολλοί άλλοι καλλιτέχνες που αργότερα διέγραψαν αξιόλογη πορεία. Το 1984, σε εμφανίσεις στη μπουάτ «Zoom» της Πλάκας, κάθε βράδυ ανάμεσα στο κοινό βρισκόταν ο Μάνος Χατζιδάκις και ο Rick Wright, κιμπορντίστας των Pink Floyd.

Η τελευταία του δισκογραφική δουλειά ήρθε το 2005 με την «Μάι'σσα Σελήνη», η οποία κυκλοφόρησε την ίδια ημέρα που ο Παπάζογλου κέρδισε το Βραβείο Μουσικής στα Κρατικά Κινηματογραφικά Βραβεία Ποιότητας για τη μουσική της ταινίας «Νοσταλγός». Στις 17 Απριλίου 2011, άφησε την τελευταία του πνοή στη Θεσσαλονίκη, χάνοντας μια πολυετή και αθόρυβη μάχη με τον καρκίνο, αφήνοντας πίσω τη σύζυγό του Βαρβάρα και τα δύο τους παιδιά, Αλέξανδρο και Αδελαΐδα.

Δημήτρης Μητροπάνος: Η εθνική φωνή ενός λαού

Ο Δημήτρης Μητροπάνος γεννήθηκε στις 2 Απριλίου 1948 στα Τρίκαλα και μεγάλωσε χωρίς τον πατέρα του, τον οποίο γνώρισε μόλις στα 29 του χρόνια. Ήταν ο Γρηγόρης Μπιθικώτσης που τον παρότρυνε να επισκεφτεί την εταιρεία «Κολούμπια», όπου γνώρισε τον Γιώργο Ζαμπέτα, τον οποίο μνημόνευε πάντα ως μεγάλο του δάσκαλο και δεύτερο πατέρα. Όπως ο ίδιος είχε δηλώσει, «ο Ζαμπέτας είναι ο μόνος άνθρωπος στο τραγούδι ο οποίος με βοήθησε χωρίς να περιμένει κάτι. Με όλους τους υπόλοιπους συνεργάτες μου κάτι πήρα και κάτι έδωσα».

Το 1966, σε μια συνάντηση μάλλον «τυχαία», ο Μητροπάνος ερμήνευσε σε συναυλίες στην Ελλάδα και την Κύπρο μέρη από τη «Ρωμιοσύνη» και το «Άξιον Εστί» του Μίκη Θεοδωράκη, στη θέση άλλου καλλιτέχνη που ασθενούσε, σηματοδοτώντας το ξεκίνημα μιας από τις σπουδαιότερες καριέρες στην ιστορία του ελληνικού τραγουδιού. Το 1967 ηχογράφησε τον πρώτο του 45άρη δίσκο με το τραγούδι «Θεσσαλονίκη», ενώ είχε προηγηθεί η ηχογράφηση του «Χαμένη Πασχαλιά» που λογοκρίθηκε από τη χούντα και δεν κυκλοφόρησε ποτέ.

Σταθμός στην πορεία του υπήρξε το 1972 ο δίσκος «Άγιος Φεβρουάριος» των Δήμου Μούτση και Μάνου Ελευθερίου, που ερμήνευσε μαζί με την Πετρή Σαλπέα. Ακολούθησαν συνεργασίες με τους σημαντικότερους δημιουργούς, ανάμεσά τους ο Απόστολος Καλδάρας, ο Γιώργος Χατζηνάσιος με τα «Συναξάρια» (1981), ο Χρήστος Νικολόπουλος με το «Πάρε Αποφάσεις» (1991) σε στίχους Λευτέρη Παπαδόπουλου, ο Μίκης Θεοδωράκης με τα «Πικροσάββατα» (1984) παρέα με τη Χάρις Αλεξίου, αλλά και ο Μάριος Τόκας με την «Εθνική Μας Μοναξιά» (1992) και «Παρέα Μ' Έναν Ήλιο» (1994).

Το 1996, η συνεργασία του με τον Θάνο Μικρούτσικο στον δίσκο «Στου Αιώνα την Παράγκα», σε στίχους Άλκη Αλκαίου, Κώστα Λαχά, Λίνας Νικολακοπούλου και Γιώργου Κακουλίδη, του χάρισε τον τίτλο της «Εθνικής Φωνής της Ελλάδας». Τον Σεπτέμβριο του 2009 ανέβηκε για τελευταία φορά στη σκηνή του Ωδείου Ηρώδου Αττικού, σε μια συναυλία-αποθέωση που καταγράφηκε ζωντανά στο διπλό άλμπουμ «Τα Τραγούδια της Ζωής Μου».

Πηγή: newsbomb

---

Η Σφήκα: Επιλογές

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Αφαντες

Eλλάδα

Δεν πέρασε πολύς καιρός από τις θριαμβολογίες της κυβέρνησης με αφορμή την αναπροσαρμογή των συντάξεων για το 2026 και το κλίμα ευφορίας που καλλιεργούσε πριν τρεις βδομάδες για την αναπροσαρμογή του κατώτατου μισθού. 

Μόλις σε λίγους μήνες αποδείχθηκε πόσο άνθρακας ήταν ο θησαυρός, καθώς σύμφωνα με την ΕΛΣΤΑΤ ο επίσημος πληθωρισμός σε ετήσια βάση εκτοξεύτηκε στο 3,9% τον Μάρτη. 

Αφαντη λοιπόν η περιβόητη αύξηση του 2,4% στις συντάξεις του Γενάρη, πόσο μάλλον για όσους συνταξιούχους είχαν τη λεγόμενη «προσωπική διαφορά» και πήραν «αύξηση» μόλις 1,2%. 

Αυτό σημαίνει νέα βουτιά στην αγοραστική δύναμη 2,5 εκατομμυρίων συνταξιούχων. 

Αντίστοιχη είναι η θέση των μισθωτών ιδιωτικού και δημόσιου τομέα. 

Η αναπροσαρμογή του κατώτατου μισθού από 1η Απρίλη κατά 4,55%, ή κατά 40 ευρώ μεικτά, εξανεμίζεται πριν φτάσει στην τσέπη. 

Και ενώ μισθοί και συντάξεις χάνουν κάθε μήνα την αγοραστική τους αξία, το πρωτογενές πλεόνασμα του κρατικού προϋπολογισμού έφτασε τα 4,39 δισ. ευρώ μόνο για το α' τρίμηνο του έτους! 

Οσα ψέματα κι αν επιστρατεύσει η κυβέρνηση, δεν πείθει κανέναν. 

Η πραγματικότητα βοά. 

Για τους εργαζόμενους, τους συνταξιούχους, τη νεολαία, που υποφέρουν, το μόνο που μπορεί να δώσει διέξοδο είναι ο δικός τους οργανωμένος αγώνας. 

Ενάντια στα κελεύσματα που εντείνονται για «κοινωνική - εργασιακή ειρήνη» και «τα κεφάλια μέσα», στο όνομα του «εθνικού συμφέροντος», όσο μεγαλώνει η εμπλοκή της χώρας στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο.

Πηγή: rizospastis

---

Η Σφήκα: Επιλογές

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Φράντζα

Ελλάδα

Το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ δείχνει με στοιχεία και ντοκουμέντα πώς λειτουργεί το αστικό «επιτελικό κράτος». 

Μαθαίνουμε επίσης ότι σε αυτό το σάπιο κράτος το ρουσφέτι, που συντηρεί την εκλογική πελατεία και τη χειραγώγηση, λέγεται «πολιτική διαμεσολάβηση». 

Σύμφωνα με τον υπουργό Υγείας, «η έννοια της πολιτικής διαμεσολάβησης είναι σύμφυτη της δημοκρατίας. Η πολιτική διαμεσολάβηση ούτε αντιδημοκρατική είναι, ούτε ανήθικη». 

Πόσο μοιάζουν όλα αυτά με το περίφημο ψήφισμα του Ευρωκοινοβουλίου, που έλεγε: «Η ικανότητα των λόμπι να επηρεάζουν τη λήψη αποφάσεων στο κοινοβούλιο αποτελεί ζωτικό στοιχείο της ευρωπαϊκής δημοκρατίας». 

Το κράτος τους κάνει «πολιτικές διαμεσολαβήσεις» κλέβοντας χρήματα των αγροτών για να στήσει τους ΟΠΕΚΕΠΕδες. 

Κάνει διαμεσολαβήσεις με τα λεφτά των εργαζομένων για να στήνει σεμινάρια η ηγεσία της ΓΣΕΕ και να κονομάνε οι εκατομμυριούχοι εργατοπατέρες. 

Κάνει «πολιτικές διαμεσολαβήσεις» σε επιχειρηματίες και εξαϋλώνονται οι εργάτριες στη «Βιολάντα». Η αποτελεσματικότητα των ...διαμεσολαβήσεων είναι εντυπωσιακή. 

Σαν αυτό που έλεγε η Αραμπατζή στον πρόεδρο του ΟΠΕΚΕΠΕ: «Οι πολιτικοί γι' αυτό είμαστε... Εσείς υλοποιείτε και εμείς πρέπει να πούμε το αφήγημα (...) Πριν αρχίσει η πληρωμή... Θέλω το αρχείο των Σερρών (...) θέλω όνομα, τηλέφωνο και έκταση». 

Το ρουσφέτι και τα σκάνδαλα είναι «φράντζα» της λειτουργίας της καπιταλιστικής αγοράς και του πολιτικού συστήματος. 

Γι' αυτό επαναλαμβάνονται με όλες τις κυβερνήσεις και σε όλες τις χώρες, με τον λαό να τρίβει τα μάτια του με τη βρωμιά που ξεβράζει ο υπόνομος της αστικής εξουσίας.

Πηγή: rizospastis

---

Η Σφήκα: Επιλογές

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Που το πάνε;

Γράφει ο ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΚΛΑΔΙΤΗΣ

Έχει περάσει ένας μήνας από τότε που βρέθηκε το πρώτο κρούσμα του αφθώδους πυρετού στη Λέσβο, όμως, λες και δεν πέρασε μια μέρα. Δεν πέρασε μια μέρα για το κράτος. Λες και δεν πέρασε ούτε μια μέρα για τα μέτρα που θα έπρεπε να πάρει για την αντιμετώπιση της αρρώστιας, για τη βοήθεια προς τους κτηνοτρόφους, για τη στήριξη της κτηνοτροφίας του νησιού μας.

Γιατί, για τους βιοπαλαιστές κτηνοτρόφους, λες και πέρασε ένας αιώνας. Το πρόβλημα έχει γιγαντωθεί και, αν την πρώτη μέρα ήταν επαπειλούμενος κίνδυνος, σήμερα είναι καταστροφή που ήδη έχει επέλθει.

Το γάλα, το υπ’ αριθμ. ένα διατροφικό προϊόν, η πιο πολύτιμη τροφή για μικρούς και μεγάλους, αυτό που γίνεται γιαούρτι, τυρί και τόσα άλλα, σήμερα, για το κράτος, είναι… ρύπος. Είναι ρύπος που οι κτηνοτρόφοι θα πρέπει, με «ατομική τους ευθύνη», να βρουν πού θα το θάψουν. Να το θάψουν «ασφαλώς», για να μη μολύνει τον τόπο!

Τα κοπάδια τους, δε, η πηγή αυτού του πλούτου, χαρακτηρίζονται «δυνητικοί φορείς και μέσο εξάπλωσης του ιού» και σφάζονται και θάβονται. Τα σφάζουν είτε είναι άρρωστα είτε όχι. Τα σφάζουν γιατί «μπορεί» να είναι άρρωστα ή να αρρωστήσουν. Για εμβολιασμούς, βέβαια, ούτε να το συζητάς. Δεν αφήνουν οι μεγάλοι…

Και το κράτος; Αυτή η πολυπλόκαμη και εκατοντακέφαλη Λερναία Ύδρα, με τα λογής-λογής ονόματα — Πολιτεία, Κυβέρνηση, Υπουργεία, Γενικές Γραμματείες, Περιφέρειες, Τοπικές Διοικήσεις, Οργανισμοί, Υπηρεσίες και ό,τι άλλο — τι κάνει; Βάζει αυτά ακριβώς τα κεφάλια να παίζουν τον παπά για το ποιος έχει την ευθύνη να βάλει πλάτη, να βοηθήσει, να δώσει λύσεις.

Όμως στο χωριό μου λένε πως «τη στραβιά… οι τρίχες τη μποδίζουνε». Και αυτό το κράτος, που άλλες φορές — βρείτε ποιες… — δρα με αστραπιαία ταχύτητα, εδώ και έναν μήνα βρίσκεται στο ΘΑ, ψάχνει να δει πώς θα ενεργήσει και καταδικάζει ένα ολόκληρο νησί σε βέβαιο θάνατο.

(Παρένθεση: Αυτό το ανεκδιήγητο «φρούτο» που βάλαν για υφυπουργό αγροτικής «υπανάπτυξης» είπε πως δεν επιτρέπεται να πωληθούν - μεταφερθούν τα παλαιάς ωρίμανσης γαλακτοκομικά προϊόντα γιατί, λέει, «δεν τηρούνται μέτρα βιοασφάλειας», λες και τα μέτρα θα βρεθούν, θα εφαρμοστούν και θα τηρηθούν από μόνα τους. Λες και αυτή η «επιτροπή προάσπισης των συμφερόντων του κεφαλαίου» που λέγεται κράτος δεν παίζει κανέναν ρόλο… Κλείνει η παρένθεση και συνεχίζω.)

Όμως, αν πραγματικά θέλουν να δώσουν λύση, εγώ τους την έχω έτοιμη. Να κάνουν ό,τι έκανε και η Κύπρος, που είχε το ίδιο πρόβλημα. Αλλά εδώ μπαίνει ένα τεράστιο ερωτηματικό. ΘΕΛΟΥΝ; Ή μήπως αυτό που θέλουν είναι να ξεμπερδεύουν με την κτηνοτροφία; Μήπως αυτό που θέλουν είναι εκεί που βόσκουν — ή μήπως έβοσκαν… — κατσικοπρόβατα και γελάδια να «βόσκουν» πάνελ φωτοβολταϊκών και να γυρνάνε οι μύλοι των ανεμογεννητριών; Μήπως, τελικά, τα συμφέροντα του όποιου Ρόκα, Μυτιληναίου, Περιστέρη και «λοιπών δημοκρατικών δυνάμεων» είναι πιο ισχυρά απ’ αυτά των κτηνοτρόφων και τυροκόμων της Λέσβου και των όπου γης καταναλωτών;

Μια συμβουλή: Να φοβούνται την οργή των υπομονετικών ανθρώπων. Αν, τελικά, το μόνο που θα μείνει σ’ αυτούς τους ανθρώπους είναι οι αλυσίδες τους — δάνεια τραπεζών, χρέη σε προμηθευτές ζωοτροφών, στάβλοι ερημωμένοι και θύμησες πώς ήταν και πώς έγιναν και ποιοι φταίνε γι’ αυτό —, τότε…

Πηγή: stonisi

---

Η Σφήκα: Επιλογές

---

Διαβάστε Περισσότερα »