Άρης Αλεξάνδρου, Θα επιμένεις

Άρης Αλεξάνδρου

Όσο ψηλά κι αν ανεβείς εδώ θα παραμένεις.
Θα σκοντάφτεις και θα πέφτεις εδώ μες στα χαλάσματα
χαράζοντας γραμμές
εδώ θα επιμένεις δίχως βία
χωρίς ποτέ να καταφύγεις στη βολική απόγνωση
ποτέ στην περιφρόνηση
κι ας έχουν σήμερα τη δύναμη εκείνοι που οικοδομούνε ερημώσεις
κι ας βλέπεις φάλαγγες ανθρώπων να τραβάν συντεταγμένοι
για το ξυλουργείο
να δέχονται περήφανοι
την εκτόρνευσή τους
και να τοποθετούνται στα αυστηρά τετράγωνα
σαν πιόνια.
Εσύ θα επιμένεις σαν να μετράς το χρόνο με τις σειρές
των πετρωμάτων
σάμπως νάσουν σίγουρος πως θαρθεί μια μέρα
όπου οι χωροφύλακες κ’ οι επαγρυπνητές
θα βγάλουν τις στολές τους.
Εδώ μες στα χαλάσματα που τα σπείραν άλας
θέλεις δε θέλεις θα βαδίζεις
υπολογίζοντας την κλίση που θάχουν τα επίπεδα
θα επιμένεις πριονίζοντας τις πέτρες μοναχός σου
θέλεις δε θέλεις πρέπει ν’ αποχτήσεις έναν δικό σου χώρο.

Άρης Αλεξάνδρου ( 24 Νοεμβρίου 1922 – 2 Ιουλίου 1978), Θα επιμένεις, Ποιήματα 1941-1974, εκδόσεις Ύψιλον

Πηγή: evdomas

---

Η Σφήκα: Επιλογές

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Τζιμ Μόρισον: Γιατί μπήκε η ελληνική επιγραφή στον τάφο του

Κόσμος

Σαν σήμερα, στις 3 Ιουλίου του 1971 πέθανε ο εμβληματικός Jim Morrison. Σπουδαίος performer, τραγουδιστής, στιχουργός, frontman των Doors, μα πάνω απ’ όλα ποιητής, ο Morison άφησε το στίγμα του με κάθε του πράξη.

Το όνομα “Doors” το επέλεξε εμπνευσμένος από το βιβλίο του Aldous Huxley “The Doors of Perception”, ο οποίος με τη σειρά του έκανε αναφορά στο ποίημα του Άγγλου William Blake “The Marriage of Heaven and Hell”, και συγκεκριμένα στους στίχους “If the doors of perception were cleansed/ everything would appear to man as it is, infinite“.

Γνωστός και ως “The Lizard King”, ο κατά κόσμον James Douglas Morrison γεννήθηκε στις 8 Δεκεμβρίου του 1943, στην πόλη Melbourne της Φλόριντα των ΗΠΑ, και ήταν πρωτότοκος γιος του στρατιωτικού George Stephen Morrison και της Clara Clarke Morrison. Σε ηλικία τεσσάρων ετών έγινε μάρτυρας τροχαίου δυστυχήματος στην έρημο, όπου πιθανόν έχασαν τη ζωή τους τα μέλη μιας οικογένειας ιθαγενών. Ήταν ένα γεγονός που τον σημάδεψε και επανερχόταν σε αυτό στη θεματολογία των στίχων του.

Λόγω της καριέρας του πατέρα του η οικογένεια ήταν σε διαρκή κίνηση με τον “Jim” να περνά από πολλά σχολικά ιδρύματα. Το 1964 μετακόμισε στο Λος Άντζελες όπου αποφοίτησε στις Καλές Τέχνες. Ενώ φοιτούσε στο UCLA, δημιούργησε δυο ταινίες και συνεργάστηκε με την εφημερίδα Los Angeles Free Press.

Ο ίδιος και ο συμμαθητής του Ray Manzarek ήταν τα δυο πρώτα μέλη των The Doors. Σύντομα μπήκαν στο συγκρότημα ο ντράμερ John Densmore και ο κιθαρίστας Robby Krieger.

Με ηγέτη τον Morrison, η μπάντα κυκλοφόρησε έξι απόλυτα επιτυχημένα άλμπουμ, ενώ μετά τον θάνατο του frontman τους, κυκλοφόρησαν ακόμη δύο και διαλύθηκαν το 1973.

 

Ο Morrison βρέθηκε νεκρός στο μπάνιο του διαμερίσματος που νοίκιαζε στο Παρίσι, στις 3 Iουλίου του 1971, από τη σύντροφό του Pamela Courson. Δεν διενεργήθηκε ποτέ αυτοψία στη σορό του μουσικού, κάτι που έδωσε τροφή σε πλήθος σεναρίων σχετικά με την αιτία θανάτου του. Σύμφωνα με την Courson, ο θάνατός του προήλθε από κατά λάθος λήψη υπερβολικής ποσότητας ηρωίνης, που ο Morrison νόμισε πως ήταν κοκαΐνη. Η ίδια η Courson πέθανε από υπερβολική δόση ηρωίνης τρία χρόνια αργότερα. O Jim Morrison ενταφιάστηκε στο νεκροταφείο Père Lachaise στο ανατολικό Παρίσι.

Στη δεκαετία του 1990, ο πατέρας του τοποθέτησε στον τάφο του μια μαρμάρινη πλάκα που αναγράφει στα αρχαία ελληνικά “ΚΑΤΑ ΤΟΝ ΔΑΙΜΟΝΑ ΕΑΥΤΟΥ”, που ερμηνεύεται ελεύθερα ως “πιστός στο ίδιο του το πνεύμα”.

Η λέξη “δαίμων” παραπέμπει στη μοίρα (δαίομαι = μοιράζω) και ακολουθούσε ως προσδιορισμός οποιαδήποτε θεότητα στην οποία αποδίδονταν τιμές.

Η θεότητα-προστάτης, κάτι σαν τον “φύλακα άγγελο”, περιγραφόταν μέσα από το “Δαίμων εαυτού”. Ήταν ένας “δίαυλος” ανάμεσα στον κόσμο των ζωντανών και των νεκρών.

Το “πράττω κατά τον δαίμονα εαυτού” σημαίνει “πράττω κατά συνείδηση”.

Έτσι, η φράση “Κατά τον δαίμονα εαυτού” που γράφτηκε από τον πατέρα του Morrison στον τάφο του, σημαίνει πως ο σπουδαίος τραγουδιστής έπραξε κατά τη σύντομη ζωή του αποκλειστικά κατά συνείδηση, αδιαφορώντας για το τι θα πουν “οι άλλοι”, αδιαφορώντας για τις επιταγές της κοινωνίας. Με άλλα λόγια, είναι η φράση που περιέγραφε πλήρως την ασυμβίβαστη φύση του.

Όντας ένας frontman-ορόσημο για την εποχή του, ο Morrison συνήθιζε άλλωστε από σκηνής να προκαλεί τα συντηρητικά ήθη της Αμερικής. Συνελήφθη κατά την καριέρα του για παραβίαση των χρηστών ηθών, ενώ συναυλίες των Doors είχαν απαγορευτεί με πρόσχημα τη διασάλευση της δημόσιας τάξης.

Στις 20 Σεπτεμβρίου του 1970 καταδικάστηκε σε καταναγκαστικά έργα έξι μηνών επειδή είχε δείξει τα γεννητικά του όργανα στο κοινό, κατά τη διάρκεια συναυλίας των Doors στο Μαϊάμι την άνοιξη του 1969.

Το 1971 αποφάσισε να αποφορτιστεί από το εναντίον του κλίμα που είχε διαμορφωθεί στις ΗΠΑ και μαζί με τη σύντροφό του Πάμελα Κούρσον (1946-1974) εγκαταστάθηκε στο Παρίσι για να ασχοληθεί απερίσπαστος με την ποίηση. Ένα χρόνο πριν είχε κυκλοφορήσει η ποιητική του συλλογή The Lord and Creatures.

Λίγο αργότερα βρέθηκε νεκρός στο μπάνιο του διαμερίσματος, σε ηλικία 27 ετών. Τάφηκε στη “γωνιά των ποιητών” του ονομαστού παρισινού νεκροταφείου “Περ Λασέζ”, κοντά στους Μπαλζάκ, Μολιέρο και Όσκαρ Γουάιλντ.

 

Πηγή: news247.gr

---

Η Σφήκα: Επιλογές

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Κατάπτυστοι

Ελλάδα

Πρώτη και καλύτερη η κυβέρνηση της ΝΔ έτρεξε την Τετάρτη να αξιοποιήσει τις εγκληματικές εμπρηστικές επιθέσεις στη Θεσσαλονίκη και τον θάνατο μιας γυναίκας στην προεκλογική αντιπαράθεση, με αιχμές που φανερώνουν απροκάλυπτα τις πραγματικές στοχεύσεις της. 

Μαρινάκης και Κυρανάκης πρωταγωνίστησαν σε εμετικές δηλώσεις ενάντια σε όποιον αμφισβητεί και οργανωμένα συγκρούεται με την πολιτική της κυβέρνησης και την αντιλαϊκή σταθερότητα του συστήματος, δίνοντας το σύνθημα (και τον τόνο) στα ξεδιάντροπα παπαγαλάκια τους να παραληρούν χτες όλη μέρα. 

Το βραβείο του πιο κατάπτυστου δεν το χάνει με τίποτα ο ραδιοκήρυκας του «ΣΚΑΪ», που ωρυόταν ότι δεν υπάρχει διαφορά ανάμεσα στο τρικάκι και το γκαζάκι, κι ότι όλα μπαίνουν κάτω από την ομπρέλα της εγκληματικής «αριστερής τρομοκρατίας». 

Η προσπάθεια να ποινικοποιηθεί προληπτικά και να συκοφαντηθεί κάθε διαμαρτυρία, αμφισβήτηση, αντίδραση και σύγκρουση με την πολιτική του κεφαλαίου και των κομμάτων της, βγάζει μάτι. 

Αξιοποιούν γι' αυτό τις δοκιμασμένες για το σύστημα προβοκάτσιες ομάδων που είναι γνώριμες των κρατικών μηχανισμών και η δράση τους εύκολα κατευθύνεται ή ενσωματώνεται σε εξυπηρετικούς για το σύστημα σχεδιασμούς. 

Αυτό ακριβώς ζούμε τώρα, με τη θεωρία των «δύο άκρων» να ξεπηδάει μέσα από τα γκαζάκια και τα τρικάκια. 

Κούνια που τους κούναγε αν νομίζουν ότι έτσι θα φοβερίσουν τον λαό και το κίνημα. Εχει μάθει καλά όλα αυτά τα χρόνια να αντιμετωπίζει και τις προβοκάτσιες και τους μηχανισμούς που τις αξιοποιούν για να χτυπήσουν τη μαζική συνδικαλιστική και πολιτική λαϊκή δράση.

Πηγή: rizospastis

---

Η Σφήκα: Επιλογές

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Οι άθλιες και στοχευμένες ιστορικές ανακρίβειες του Κυρανάκη

Απο Ημεροδρόμος

Είτε ως “χρήσιμοι ηλίθιοι”, είτε ως εγκληματικά “ενεργούμενα” εκείνα τα καλόπαιδα που προκάλεσαν τις εκρήξεις και το θάνατο μιας γυναίκας στη Θεσσαλόνικη, προσέφεραν πολύτιμες υπηρεσίες στην κυβέρνηση ώστε να εξαπολύσει το δόγμα “νόμος και τάξη” και στους Κυρανάκηδες να μπερδεύουν – συνειδητά ή από πλήρη ασχετοσύνη – βούρτσες με βούρτσες ώστε να προκαλέσουν πλήρη σύγχυση στο λαό.

Το ενδεχομένο της ιστορικής αφασίας δεν το αποκλείουμε, αλλά δεν αποκλείουμε και την προκλητική συνειδητή διατύπωση πολιτικών και ιστορικών χυδαιοτήτων.

Αστοιχείωτος ή όχι, ο γραμματέας της ΝΔ, Κωνσταντίνος Κυρανάκης, σχολιάζοντας σε πρωϊνή ενημερωτική εκπομπή τα γεγονότα της Θεσσαλονίκης, αναφερόμενος στον Α. Τσίπρα και την ονομασία ΕΛ.ΑΣ που έδωσε στο κόμμα του, είπε: “Ο βασικός μας πολιτικός αντίπαλος επέλεξε ένα όνομα του εμφυλίου και επανασυστήνεται στην Ελλάδα και διχάζει ξανά τους Έλληνες. Εγώ μια ΕΛΑΣ αναγνωρίζω, την Ελληνική Αστυνομία η οποία σε ώρες θα έχει πιάσει τους ενόχους της δολοφονίας. Αυτά τα περί ΕΛΑΣ, λαϊκού στρατού είναι άλλα. Το να έρχεται ο Τσίπρας της αριστεράς να συστήνεται με ένα εμφυλιοπολεμικό όνομα έχει συνέπειες. Αυτές είναι οι συνέπειες”.

Ανεξάρτητα από την πολιτική και ιστορική λαθροχειρία που διαπράττει ο Τσίπρας, ο Κ. Κυρανάκης είπε σήμερα δημοσίως ότι ο ΕΛΑΣ της ηρωϊκής αντίστασης κατά των ναζί Γερμανών, ο ΕΛΑΣ που έδιωξε τους φασίστες από αυτόν τον τόπο, που έσωζε το λαό από την πείνα – όταν οι πολιτικοί πρόγονοι του κόμματός του το έσκαγαν στην Αίγυπτο και το Λονδίνο ή έγιναν δωσίλογοι και συνεργάζονταν με τους ναζί, – προκαλούσε εμφυλιοπολεμικό κλίμα.

Επιπλέον, τι λέτε; Τόσο αστοιχείωτος ο κ. Κυρανάκης που δεν γνωρίζει ούτε τη διαφορά μεταξύ της Εθνικής Αντίστασης και του Εμφύλιου Πολέμου; Καιρός να την μάθει.

Κι όταν την μάθει, τότε θα του εξηγήσουμε και για τον Εμφύλιο, πως προκλήθηκε, όταν χίτες, φασίστες και φονιάδες, ως εντεταλμένοι της τάξης που υπηρετεί και Κυρανάκης, κυνηγούσαν, βασάνιζαν, σκότωναν κάθε αριστερό αγωνιστή, κομμουνιστή, ΕΛΑΣίτη και ΕΑΜίτη σε ένα αδιανόητης αγριότητας πογκρόμ και πως κατέληξε όταν οι πρόγονοι του Κυρανάκη υποκλίνονταν στους προγόνους της Γκιλφόιλ (όπως αυτός σήμερα) δηλώνοντας “Στρατηγέ μου, ιδού ο στρατός σας”.

---

Η Σφήκα: Επιλογές

---

Διαβάστε Περισσότερα »

«Μαλώνεις ρε;» ...

Κυκλοθυμικός

Όλοι σας παρακαλάμε να τους πιάσετε. Πιάστε τους. Σταματήστε να κάνετε τον Χατζηχρήστο στον Μπακαλόγατο που ρώταγε προκλητικά «μαλώνεις ρε;» κι όταν ο Ρίζος του έλεγε «Μαλώνω», γυρνούσε σε αυτή που τον συγκρατούσε και της έλεγε με νόημα «μην ακούς τι λέω, κράτα με».

 
Πιάστε τους.

 
Να τους πιάσετε γιατί μιλάμε για μια υπόθεση που μέχρι αυτή τη στιγμή κανείς δεν έχει αναλάβει την ευθύνη, κανείς δεν έχει γράψει προκήρυξη, κανείς δεν έχει σοβαρά στοιχεία κι αποδείξεις για τα ονόματα και τα κίνητρα των φυσικών κι ηθικών αυτουργών, καμία σύλληψη δεν έχει γίνει, ούτε καν προσαγωγή. Κι όμως έχει ξεκινήσει ένα γαϊτανάκι σα να ξέρουμε τους δράστες, σα να ξέρουμε τα κίνητρα, τους στόχους, τα χαρακτηριστικά και πήγαμε και παρακάτω την κουβέντα. Σα να λέμε: Σκοτώθηκε μια γυναίκα με μαχαίρι, ε αφού έτσι γίνονται οι γυναικοκτονίες, σίγουρα την έφαγε ο άντρας της. Βάλτε τον μέσα. Ούτε αποδείξεις ούτε μαρτυρίες ούτε ομολογίες ούτε γενετικό υλικό ούτε καν έρευνα. Μόνο υποψίες, σπέκουλα και θεωρίες. Ο ορισμός του κράτους δικαίου. Ο καθένας μπορεί να υποψιάζεται ό,τι θέλει από τρομοκρατία μέχρι μαφιόζικο χτύπημα κι από προσωπικές διαφορές μέχρι προβοκάτσια. Δεν πάει έτσι όμως.

 
Να τους πιάσετε γιατί ούτε στην Μαρφίν τους πιάσετε ούτε αυτούς που σκότωσαν τον Γκιόλια πιάσατε ούτε τους δολοφόνους των Καπελώνη και Φουντούλη πιάσατε. Η αστυνομία που μπόρεσε να βρει τον δολοφόνο του Σεργιανόπουλου κι ας ήταν ένας αόρατος άνθρωπος μέσα σε ύποπτα και κρυφά στέκια, που ζούσε στην απόλυτη σκιά. Η αστυνομία που μπόρεσε να βρει τους δυο από τους τρεις δολοφόνους του Μανώλη Καντάρη –που τον σκότωσαν για να του κλέψουν την κάμερα ενώ περίμενε να πάει τη γυναίκα του στο μαιευτήριο- κι ας ήταν παράτυποι μετανάστες χωρίς ίχνη, αποτυπώματα, ταυτότητα και στοιχεία βυθισμένοι μέσα στο περιθώριο και την παρανομία. Η αστυνομία που εξιχνίασε την απαγωγή Παναγόπουλου κι ας μην είχαν αφήσει οι δράστες γενετικό υλικό κι ας μην τους είχε καταγράψει καμία κάμερα, κι ας μην υπήρχε κανένα στοιχείο, κι ας είχαν χρησιμοποιήσει τηλέφωνα φαντάσματα, κι ας είχαν οργανώσει το τέλειο έγκλημα. Η ίδια αυτή αστυνομία δε μπορεί να βρει το παραμικρό στοιχείο για τους εγκληματίες της Μαρφίν κι ας έγινε μέρα μεσημέρι στο πιο κεντρικό σημείο της χώρας με αμέτρητες κάμερες, με άπειρους μάρτυρες με τους δράστες να έχουν χρησιμοποιήσει το μετρό. Ανοιγοκλείνει σαν παράθυρο η υπόθεση χωρίς την παραμικρή σοβαρή εξέλιξη δεκαέξι χρόνια μετά. Τα ίδια και στις άλλες υποθέσεις που ανέφερα. Και τρέχει το εκάστοτε αφήγημα σαν γάργαρο νερό στη βρύση τη βουνίσια.

Να τους πιάσετε, γιατί όσο δεν τους πιάνετε όσο οι δράστες δεν έχουν συγκεκριμένο όνομα, χαρακτηριστικά και ταυτότητα είναι εύκολο να κάνετε χυδαία μικροκομματική σπέκουλα και να σας φταίει κάθε φορά και κάποιος άλλος. Σαν τα μόρια του νερού να προσαρμόζεται το αφήγημα και σε ένα διαφορετικό δοχείο. Φταίει κι αυτός, φταίει κι εκείνος, φταίει κι ο άλλος. Μέχρι και το τραγούδι του Πάνου Βλάχου θυμήθηκαν δυο χρόνια μετά. Θυματοποίηση απλωμένη σε ένα τεράστιο χωροχρονικό τερέν. Δεν πάνε καλά οι δημοσκοπήσεις, δεν έχουμε απήχηση στον κόσμο, περνάμε δύσκολα μέτρα, ανεβαίνει η αντιπολίτευση, δυναμώνει το κίνημα, ενισχύονται οι απεργίες, έχουμε πιεστεί από τα σκάνδαλα, πάρτε πάλι το ξαναζεσταμένο φαγητό. Το «για την Μαρφίν δε λέτε τίποτα» έγινε η απόλυτη επωδός, η πιο καλτ ατάκα στον ελληνικό διαδίκτυο.

 
Να τους πιάσετε και να αφήσετε τα αφηγήματα για την κακή Αριστερά που σας εμποδίζει. Ποια Αριστερά σας εμπόδισε να έχετε τόσο καιρό φυλακή την Ηριάννα γιατί πήγε διακοπές στην Βαρκελώνη ή τον Ρωμανό γιατί βρήκατε ίχνος από κινούμενο στοιχείο μέσα σε χώρο από εξαϋλώθηκε. Δε σας εμπόδισε να βάλετε αθώους στην φυλακή και θα σας εμποδίσει να βάλετε ενόχους; Ποια Αριστερά σας εμπόδισε να έχετε καταργήσει τις άδειες και τα βασικά δικαιώματα μόνο στους καταδικασμένους της 17 Νοέμβρη κι οι μαχαιροβγάλτες της Χρυσής Αυγής, όπως κι οι φονιάδες του Τεμπονέρα και του Καλτεζά, μέχρι κι ο Κορκονέας – μέχρι πρόσφατα- να κυκλοφορούν ελεύθεροι κι ωραίοι; Να μην πούμε για τους πραξικοπηματίες και τους βασανιστές τους.

 
Να αφήσετε τα σόου, τα καραγκιοζιλίκια, τις γελοιότητες, τα παιχνίδια, τα δάκρυα του κροκόδειλου, την εργαλειοποίηση θανάτων, τις προσβολές και τη λάσπη στον ανεμιστήρα και να τους πιάσετε.
Άντε γιατί έχω και μια αλλεργία στο gaslighting*.

*Σ.Σ.: Το gaslighting είναι μια μορφή ψυχολογικής χειραγώγησης κατά την οποία κάποιος υπονομεύει συστηματικά τις αντιλήψεις, τις αναμνήσεις και την κρίση του θύματος. Ο θύτης διαστρεβλώνει την πραγματικότητα προκαλώντας αμφιβολίες, σε σημείο που το θύμα αρχίζει να αμφισβητεί τη μνήμη ή ακόμα και τη λογική. Ο χειριστής (gaslighter) μπορεί να αρνηθεί πεισματικά γεγονότα που έχουν συμβεί, να κατηγορήσει το θύμα ότι «υπερβάλλει» ή ακόμα και να αντιστρέψει τους ρόλους, εμφανίζοντας τον εαυτό του ως το θύμα της κατάστασης.

Πηγή: facebook

---

Η Σφήκα: Επιλογές

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Ζωή για την πάρτη μας

Οδυσσέας Ιωάννου

Αγόρι – κορίτσι, όχι ζευγάρι, φίλοι, 24 χρονών. Βρεθήκαμε σε ένα κοινό τραπέζι, μη ρωτάς πώς και τι, δεν έχει σημασία.

Είχαν μόλις επιστρέψει από το πρώτο ταξίδι τους στο Λονδίνο. Κάποια στιγμή το κορίτσι μας ρώτησε αν ξέρουμε γιατί το Λονδίνο έχει τόσους πολλούς Ινδούς. Της απάντησα πως φαντάζομαι λόγω του ότι η Ινδία ήταν αποικία των Εγγλέζων και όταν εντάχτηκε στην Κοινοπολιτεία, ήταν εύκολη η μετάβαση των Ινδών στην Αγγλία. Και ρίζωσαν.

Μετά ανέφερα τον Γκάντι και τον αγώνα του, πρώτη φορά άκουγαν το όνομά του- εντάξει, δεν είναι φοβερό να μην τον ξέρουν, μη γινόμαστε τόσο αυστηροί- και κάποιος από την παρέα τούς ειρωνεύτηκε που δεν τον ήξεραν. Κάθε παρέα έχει έναν σπασίκλα που κατακεραυνώνει την νέα γενιά.

Για να τους κάνω να νιώσουν πιο άνετα τους είπα μία απίστευτη σαχλαμάρα για να γελάσουμε αλλά δεν γέλασε κανένας.

«Εντάξει βρε παιδιά, ενάμισι δισεκατομμύριο άνθρωποι είναι οι Ινδοί, δεν γίνεται να τους ξέρεις και όλους!»

Η κουβέντα πέρασε πολύ γρήγορα στο πόσο απολιτίκ είναι η μεγάλη πλειονότητα των συνομήλικών τους. Για καλή μας ή κακή μας τύχη διαπιστώσαμε πως πέσαμε πάνω σε ιδεολόγους του απολιτίκ. Δεν αμύνθηκαν και δεν ένιωσαν άβολα ούτε στιγμή από την κριτική και τις διαπιστώσεις μας.

-Ενώ στις δικές σας γενιές που ήσαστε φουλ πολιτικοποιημένοι τι ακριβώς κερδίσατε είπαμε;

– Άρα μας λέτε πως αφού εμείς δεν πετύχαμε και πολλά πράγματα με το να ασχολούμαστε, ας δοκιμάσουμε και το αντίθετο, να μην ασχολούμαστε καθόλου, μήπως κερδηθεί κάτι, αυτό μας λέτε; τους είπαμε.

-Όχι δεν λέμε αυτό, θα ήταν πολύ χαζό εκ μέρους μας, λέμε πως εμάς δεν μας ενδιαφέρει να κερδηθεί τίποτα. Τουλάχιστον όχι σε συλλογικό επίπεδο. Η ζωή είναι για τον καθέναν ξεχωριστά κι εμείς προσπαθούμε να βρούμε την προσωπική μας άκρη. Δεν έχουμε φιλοδοξία να σώσουμε κανέναν, πόσο μάλλον τον κόσμο όλο.

Οι πιτσιρικάδες ήταν γεροί παίχτες. Εννοώ πως δεν θα γίνονταν βορά στα μεράκια μερικών μεσόκοπων που θεωρούσαμε πως «τους έχουμε» εύκολα.

Μπήκαν στο γήπεδο με την παράδοση και τα προγνωστικά εναντίον τους αλλά ήταν αποφασισμένοι να πάρουν το παιχνίδι, έστω και στα πέναλτι. Πέσαμε σε Παραγουάη. Κι εμείς γινόμασταν οι αχώνευτοι Γερμανοί.

Προσπαθήσαμε να ανασυνταχτούμε.

-Αλήθεια πιστεύετε στην θεωρία της προσωπικής σωτηρίας; Όχι πως δεν υπάρχουν παραδείγματα αλλά τα ποσοστά είναι τόσο μικρά που μοιάζουν με θαύμα.

-Μα το θαύμα κυνηγάμε κι εμείς, το ανέφικτο, αυτό δεν λέγατε κι εσείς, δεν ήταν σύνθημά σας; απάντησαν θρασύτατα.

Εντάξει, δεν αποστομωθήκαμε, υπάρχουν πράγματα να πεις, αλλά δυσκολεύεσαι απέναντι σε ένα τέτοιο τείχος κυνισμού.

Το συμπέρασμα είναι πως δεν είναι όλη η νέα γενιά απολιτίκ. Κάποιοι το έχουν πάει ένα επίπεδο παραπέρα και έχουν φτιάξει μία θεωρία που είτε μας αρέσει είτε όχι, είναι πολιτική. Με τον τρόπο της. Με αυτόν τον άτσαλο τρόπο που συμπυκνώνεται στο «ζωή για την πάρτη μας» αλλά είναι πολιτική.

Υ.Γ Μετά από αυτήν την κουβέντα, πιστεύω πως το φετινό Παγκόσμιο θα το πάρει κάνα Μαρόκο, καμία Αμερική ή γενικά κάποια ομάδα που θα πηγαίνει πρώτη φορά στον τελικό. Οι βεβαιότητες τελείωσαν. Οι Γερμανοί έχασαν τρία πέναλτι. Τα ύστερα του κόσμου.

Πηγή: news247.gr

---

Η Σφήκα: Επιλογές

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Συμφωνίες...κυρίων

Ελλάδα

Στα ύψη φτάνει η κυβερνητική εξαπάτηση με τις ανακοινώσεις για κατάργηση του πλαφόν στις τιμές των σούπερ μάρκετ. Τι να σχολιάσει κανείς; Τα αμίμητα που λέει η κυβέρνηση, ότι το μέτρο «λειτούργησε», την ώρα που ο πληθωρισμός έφτασε να τρέχει ακόμα και με 6%; Το γεγονός ότι το υποτιθέμενο «πάγωμα» γίνεται πάνω σε τιμές που έχουν φτάσει στα ουράνια και ενώ η κυβέρνηση ισχυρίζεται ότι «οι διεθνείς πιέσεις υποχωρούν»; 'Η μήπως τις αστειότητες του υπουργού ότι το πλαφόν είναι «ένα αγρίως παρεμβατικό, σοσιαλιστικού χαρακτήρα μέτρο», που εφαρμόστηκε μόνο λόγω των έκτακτων συνθηκών; Το μόνο σίγουρο είναι ότι η «συμφωνία κυρίων» είναι ανάμεσα στο κεφάλαιο, στη σημερινή κυβέρνηση και σε όλους τους επίδοξους σωτήρες, για το πώς δεν θα πειράξουν ούτε «τρίχα» από τα θηριώδη κέρδη του. Δεν πρόκειται άλλωστε για συμφωνία «κάτω από το τραπέζι», αλλά για τη «φυσιολογική» λειτουργία της καπιταλιστικής αγοράς, όπου τα λαϊκά συμφέροντα βρίσκονται πάντα στο καναβάτσο.


Αυτά τα κέρδη και την αντιλαϊκή «κανονικότητα» χρειάζεται να αμφισβητήσει σήμερα πιο αποφασιστικά ο λαός, διεκδικώντας αυξήσεις στο εισόδημα, μέτρα πραγματικής στήριξης από την ακρίβεια, κατάργηση των αντιλαϊκών έμμεσων φόρων κ.ά. Η σύγκρουση με την πολιτική του κέρδους είναι προϋπόθεση για να χάσει το κεφάλαιο και να κερδίσει ο ίδιος ακόμα και την πιο μικρή ανακούφιση. Προπάντων, είναι όρος για να φωτίζεται ο ρεαλιστικός και αναγκαίος δρόμος της ανατροπής, που οδηγεί σε μια άλλη κοινωνία και οικονομία, χωρίς τα κέρδη μιας χούφτας κοινωνικών παρασίτων, σουπερμαρκετάδων, μεγαλεμπόρων, ενεργειακών ομίλων και λοιπών, όπου ο λαός θα αξιοποιεί όλο τον πλούτο που παράγει για την ικανοποίηση των δικών του σύγχρονων αναγκών.

Πηγή: rizospastis

---

Η Σφήκα: Επιλογές

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Είναι η τρομοκρατία «επαναστατική δράση»;

Νίκος Μπογιόπουλος από Ημεροδρόμος

Στο πρώτο άκουσμα της είδησης για τις επιθέσεις στα σπίτια των στελεχών της ΝΔ στη Θεσσαλονίκη, και πριν ακόμα επέλθει ο θάνατος της μητέρας του στελέχους της ΝΔ, Αφροδίτης Νέστορα, όπου νοσηλευόταν από τις πρώτες πρωινές ώρες σε κρίσιμη κατάσταση στην ΜΕΘ του Ιπποκράτειου Νοσοκομείου, γράψαμε τα εξής:

«Οι εμπρηστικές επιθέσεις στα σπίτια στελεχών της ΝΔ στη Θεσσαλονίκη είναι ενέργειες αντιδραστικές, αντιδημοκρατικές, εγκληματικές, αντιλαϊκές και “κατασκευασμένες” έτσι ώστε να μετατρέπονται σε βούτυρο στο ψωμί της κρατικής καταστολής και της “νομιμοποίησης” του κυβερνητικού αφηγήματος να παριστάνει την άθλια πολιτική του σε “θύμα”. Κι όσοι “επαναστάτες” δεν το καταλαβαίνουν αυτό ή κάνουν ό,τι δεν καταλαβαίνουν πόσο αξιοποιήσιμοι είναι από την κυβερνητική προπαγάνδα, είτε θα πρέπει να δώσουν εξηγήσεις στους άλλους ως “ενεργούμενα”, είτε στους ίδιους τους εαυτούς τους ως “χρήσιμοι ηλίθιοι”».

Μετά και την δραματική εξέλιξη του χαμού της γυναίκας, επαναλαμβάνουμε τα αυτονόητα:

Είναι η τρομοκρατία «επαναστατική δράση»;

Ας παραμερίσουμε, για να απαντήσουν κάποιοι αρμοδιότεροι ημών, αλλά και των κάθε λογής… «Ζορό»:

ΛΕΝΙΝ (σ.σ.: ένας «υποδεέστερος» προφανώς επαναστάτης σε σχέση με τους αυτόκλητους «εκδικητές»…) ξεκαθάριζε από πολύ νωρίς (στο γράμμα του «Προς τον Φ. Κορίτσονερ, 25 του Οκτώβρη 1916») τα εξής, έτσι για να μην υπάρχουν αμφιβολίες για το ρόλο τέτοιου είδους «τύπων» και για το πώς αξιοποιούνται από το σύστημα:

«Όσον αφορά την πολιτική εκτίμηση της πράξης, εμείς, φυσικά, παραμένουμε στην παλιά μας άποψη, που έχει επιβεβαιωθεί από την πείρα δεκαετιών, ότι οι ατομικές τρομοκρατικές απόπειρες (…) σαν επαναστατική τακτική, είναι άσκοπες και επιζήμιες. Μόνο το μαζικό κίνημα μπορεί να θεωρηθεί σαν πραγματική πολιτική πάλη», σημείωνε ο Λένιν, και συνέχιζε: «Οι τρομοκράτες στη Ρωσία (ενάντιά τους πάντοτε παλεύαμε) έκαναν μία σειρά μεμονωμένες απόπειρες δολοφονίας, όμως το Δεκέμβρη του 1905, όταν η υπόθεση έφτασε επιτέλους στο μαζικό κίνημα, στην εξέγερση (…) τότε ακριβώς οι “τρομοκράτες” απουσίασαν…». (ΛΕΝΙΝ, Άπαντα, τ. 40, σελ. 312).

«Ας περάσουμε στο δεύτερο σημείο, στο ζήτημα της τρομοκρατίας (…) Η ακαταλληλότητά της έχει αποδειχθεί τόσο καθαρά από την πείρα του ρωσικού επαναστατικού κινήματος (…) Οι Ρώσοι σοσιαλδημοκράτες αναιρούσαν (και αναίρεσαν για πολύ καιρό) τη σκοπιμότητα μιας τέτοιας μεθόδου πάλης… Οι σοσιαλιστές – επαναστάτες έχουν την αφέλεια να μην αντιλαμβάνονται πως η ροπή τους προς την τρομοκρατία βρίσκεται στην πιο στενή αιτιατή σύνδεση με το γεγονός ότι οι ίδιοι στάθηκαν από μιας αρχής και εξακολουθούν να στέκονται παράμερα από το εργατικό κίνημα, χωρίς, μάλιστα, να επιδιώκουν να γίνουν κόμμα της επαναστατικής τάξης που διεξάγει τον ταξικό της αγώνα… Το ότι η μοναδική “ελπίδα” της επανάστασης είναι το “πλήθος”, ότι ενάντια στην αστυνομία μπορεί να παλέψει μόνο η επαναστατική οργάνωση που καθοδηγεί (στην πράξη, κι όχι στα λόγια) αυτό το πλήθος, αυτό είναι πια στοιχειώδες. Αυτό είναι ντροπή να το αποδείχνει κανείς. Και μόνο άνθρωποι που ξέχασαν τα πάντα και δε διδάχτηκαν απολύτως τίποτα, μπορούσαν να υποστηρίξουν το “αντίθετο” (…) Να καλείς σε μια τέτοια τρομοκρατία, όπως είναι η διοργάνωση αποπειρών δολοφονίας ενάντια σε υπουργούς από μεμονωμένα άτομα και από άγνωστους μεταξύ τους ομίλους, τη στιγμή που οι επαναστάτες δεν έχουν αρκετές δυνάμεις και μέσα για την καθοδήγηση της μάζας, που ήδη ξεσηκώνεται, σημαίνει ότι όχι μόνο διακόπτεις μ’ αυτόν τον τρόπο τη δουλειά μέσα στις μάζες, αλλά και προκαλείς άμεσα την αποδιοργάνωση της δουλειάς (…). Εμείς, οι επαναστάτες (…) Πρέπει να δρούμε όλοι μαζί πιο ενεργητικά, πιο θαρραλέα και πιο οργανωμένα. Ενώ οι σοσιαλιστές – επαναστάτες συμπεραίνουν: “Πυροβόλα, ασύλληπτο άτομο, γιατί, αλίμονο, η μάζα θα αργήσει ακόμα, και γιατί ενάντια στη μάζα υπάρχουν φαντάροι”. Αυτό πια είναι τελείως ανόητο, κύριοι!» (Β. Ι. ΛΕΝΙΝ: «Άπαντα», τ. 6, σελ. 381 – 385, εκδόσεις «Σύγχρονη Εποχή»).

«Το συνέδριο αποκρούει κατηγορηματικά την τρομοκρατία, δηλαδή το σύστημα των πολιτικών εκτελέσεων μεμονωμένων προσώπων σαν μέθοδο πολιτικής πάλης τελείως ακατάλληλη… (γιατί) καλλιεργεί και στους ίδιους τους επαναστάτες και στον πληθυσμό γενικά τις πιο στραβές αντιλήψεις για τα καθήκοντα και τις μεθόδους πάλης ενάντια στην απολυταρχία». (ΛΕΝΙΝ, Άπαντα τ. 7, σελ. 249).
«(…) Οι μεμονωμένες απόπειρες δολοφονίας, σαν επαναστατική τακτική, είναι άσκοπες και επιζήμιες. Μόνο το μαζικό κίνημα μπορεί να θεωρηθεί σαν πραγματική πολιτική πάλη (…)». (ΛΕΝΙΝ, Άπαντα, τ. 40, σελ. 312).


ΕΝΓΚΕΛΣ – Ένας ακόμα «υποδεέστερος» επαναστάτης των διαφόρων «ανταρτών»:

«(…) Τούτη η παθιασμένη πυρετώδης φούρια, τούτο το πυροτέχνημα των δολοφονιών, που δεν έχουν κανένα νόημα, και, αν το καλοκοιτάξεις, είναι πληρωμένες και μονταρισμένες απ’ την αστυνομία, – έγραφε ο Ένγκελς – δεν μπορεί να μην ανοίξει τα μάτια ακόμα και του αστισμού για τον αληθινό χαρακτήρα αυτής της προπαγάνδας των φρενοβλαβών και βαλτών πρακτόρων(…)». (Φρ. Ένγκελς, επιστολή του προς τον Πάμπλο Ιγκλέσιας στη Μαδρίτη, Κ. ΜΑΡΞ – Φ. ΕΝΓΚΕΛΣ, Άπαντα, τ. 39, σελ. 223).

ΤΣΕ ΓΚΕΒΑΡΑ – Ας έρθουμε σε κάποιον που υποτίθεται ότι οι τάχα «επαναστάτες» τον έχουν σε εκτίμηση:

«Είμαστε ειλικρινά πεπεισμένοι ότι η τρομοκρατία είναι ένα αρνητικό όπλο, που δεν προσφέρει απολύτως ποτέ τα αναμενόμενα αποτελέσματα κι ότι μπορεί να απομακρύνει το λαό από ένα επαναστατικό κίνημα, αφού συνδέεται ολοκληρωτικά με αυτούς που επιδιώκουν ανθρώπινες απώλειες χωρίς προοπτική για τα προσδοκώμενα αποτελέσματα».(Τσε Γκεβάρα, «Ο Ανταρτοπόλεμος», σελ. 127, εκδόσεις «Καρανάση», Αθήνα, 1982).

«Η δολοφονία και ο τυφλός τερορισμός (τρομοκρατία) δεν πρέπει να χρησιμοποιούνται. Είναι προτιμότερο να γίνεται μαζική δουλειά, να εντυπώνεται το επαναστατικό ιδανικό, και να το κάνει να ωριμάσει για να μπορούν, στη δοσμένη στιγμή, να κινητοποιήσουν αυτές τις μάζες υποστηριζόμενες από τον επαναστατικό στρατό και να κάνουν να κλίνει η πλάστιγγα προς την πλευρά της Επανάστασης». (Τσε Γκεβάρα, στο ίδιο, σελ. 118-119).

ΤΡΟΤΣΚΙ – Ένας ακόμα που δεν ήξερε όσα γνωρίζουν αυτοί:

«Η ατομική τρομοκρατία είναι ίσα – ίσα απαράδεκτη για μας γιατί ελαττώνει στις μάζες την ίδια την αυτοεκτίμησή τους, τις συμφιλιώνει με τις αδυναμίες τους και προσανατολίζει τα βλέμματά τους όπως και τις ελπίδες τους στην έλευση του μεγάλου εκδικητή, του απελευθερωτή που θα ‘ρθει μια μέρα και θα εκπληρώσει την αποστολή του» (Τρότσκι, «Για την ατομική τρομοκρατία», http://www.scribd.com).

ΜΑΡΞ/ΕΝΓΚΕΛΣ – Έτσι αντιμετώπιζαν οι επαναστάτες την ατομική τρομοκρατία. Μάλιστα οι Μαρξ και Ένγκελς, καταδεικνύοντας τι κρυβόταν πίσω από τη «Μυστική Συμμαχία» των Μπακούνιν – Νετσάγιεφ, έγραφαν:

«Εδώ έχουμε να κάνουμε με μια εταιρεία, που (…) δε διστάζει να χρησιμοποιήσει κάθε μέσο και κάθε δολιότητα. Το ψέμα, η συκοφαντία, οι εκφοβισμοί, οι τραμπουκισμοί, είναι χαρακτηριστικά της γνωρίσματα. (…) Εμείς τους παραδίδουμε στην περιφρόνηση των εργατών και στην εύνοια των κυβερνήσεων, στις οποίες πρόσφεραν ανεκτίμητες υπηρεσίες, αποδιοργανώνοντας το εργατικό κίνημα. Η εφημερίδα της Ζυρίχης “Tagwacht” είχε απόλυτο δίκιο όταν, απαντώντας στον Μπακούνιν, έλεγε: “Αν δεν είστε πληρωμένος πράκτορας, τότε, όπως και να ‘χει, ένα είναι φανερό: Κανένας πληρωμένος πράκτορας δε θα μπορούσε να προξενήσει μεγαλύτερη ζημιά απ’ ό,τι προξενήσατε εσείς”» («Κ. Μαρξ – Φ. Ένγκελς, «Για τον αναρχισμό», εκδόσεις «Καζάντζα»).

Αυτή είναι η «σχέση» των επαναστατών, των μαρξιστών, με την ατομική τρομοκρατία. Πράγματα γνωστά. Εδώ και 150 χρόνια.

Αλλά, είναι ηλίου φαεινότερο: Και 1.000 χρόνια να περάσουν, και 1.000.000 φορές να τοποθετηθούν οι κομμουνιστές γύρω από το ζήτημα, οι αδαείς, οι κάθε λογής γκεμπελίσκοι, οι διατεταγμένοι στην υπηρεσία της πολιτικής και ιστορικής παραχάραξης, οι «ενσωματωμένοι»στις καθεστωτικές εργολαβίες της μετατροπής των εννοιών «Αριστερά», «Προλεταριακή Δημοκρατία», «Κομμουνισμός», σε ποινικά αδικήματα (!), οι επιφορτισμένοι να αναπαράγουν την ιταμή και προβοκατόρικη συσχέτιση της πολιτικής πάλης του εργατικού κινήματος με την τρομοκρατία (!) θα συνεχίσουν το βιολί τους.

Όπως θα συνεχίσουν το βιολί τους και εκείνοι οι μηχανισμοί που, μέχρι να τους συντρίψει ο λαός, θα κατασκευάζουν την τρομοκρατία ή θα αξιοποιούν την τρομοκρατία, ώστε να τη μετασχηματίζουν σε τρομο-υστερία, σε τρομο-λαγνεία και, τελικά, σε μέθοδο τρομοκράτησης του λαού και σε «επιχείρημα» συκοφάντησης των μαζικών αγώνων του λαού ενάντια στους δυνάστες του.

Υστερόγραφο 1:

Η πολιτική της ΝΔ, η πολιτική της φτωχοποίησης του λαού, της φοροεξόντωσής του, των σκανδαλών από ΟΠΕΚΕΠΕ μέχρι υποκλοπές, της συγκάλυψης εγκλημάτων όπως αυτό των Τεμπών, είναι συνώνυμη του κοινωνικού εξανδραποδισμού. Αλλά ο κοινωνικός εξανδραποδισμός δεν θα τερματιστεί με την φυσική εξόντωση των «Παπαδήμων». Ούτε με την «ανάθεση» σε κουκουλοφόρους να αναλαμβάνουν αυτόκλητα να πάρουν «εκδίκηση» για λογαριασμό του λαού με όρους «προσωπικής βεντέτας». Θα τερματιστεί μόνο με την αχρήστευση της μήτρας που γεννά αυτές τις πολιτικές. Μόνο με την ανατροπή της δυνατότητάς να αναθέτει στον έναν μετά τον άλλον στους εκπροσώπους της την εφαρμογή του «δίκιου» της πλουτοκρατίας. Αυτό μόνο ο ανοιχτός, μαζικός πολιτικός αγώνας μπορεί να το καταφέρει. Μόνο έτσι τσακίζονται οι μηχανισμοί μιας «δημοκρατίας» που ενέργειες σαν αυτή στην Θεσσαλονίκη της προσφέρουν το άλλοθι, από τη μια να ποζάρει σαν βαλλόμενη κι από την άλλη να εντείνει την κατασταλτική της βαρβαρότητα.

Υστερόγραφο 2:

Ευτυχώς σε αυτή τη χώρα έχουμε γνωρίσει αντάρτες. Πραγματικούς. Και μάθαμε από αυτούς ότι η εγωπάθεια του «εκλεκτού εκδικητή» δεν είναι αντάρτικο. Μάθαμε από αυτούς, από τους πραγματικούς αντάρτες, ότι ο «ελέω λαού» (!) γκαζάκιας ή κουμπουροφόρος δεν είναι «αντάρτης». Ο λαός δεν αναθέτει τις υποθέσεις του στους “Ζορό”. Βγαίνει ο ίδιος στο προσκήνιο της Ιστορίας και παλεύει για το δίκιο του. Κι όταν το αποφασίσει – και πρέπει να το αποφασίσει αν θέλει να κερδίσει το δίκιο του – είναι ο λαός που γίνεται αντάρτης. Γιατί, τελικά, «αντάρτης, κλέφτης, παλικάρι πάντα ειν’ ο ίδιος ο λαός»! Όπως ακριβώς το λέει εκείνη η στροφή στον ύμνο του ΕΛΑΣ!

---

Η Σφήκα: Επιλογές

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Ένα φιλί πέρα από την κίτρινη γραμμή στην Γάζα

Salah Musa

Όταν η πόλη βγάζει και το τελευταίο της πουκάμισο,
κι αφήνει εμένα σ’ ένα φυλάκιο, ή και σε δύο,
οι δρόμοι δραπετεύουν κάτω απ’ τα πόδια μου και δεν τους βλέπω πια.

Μου είπε:
«Μην πλησιάζεις.
Η κίτρινη γραμμή δεν είναι ένα σημάδι·
είναι ένα καθεστώς,
ανάμεσα στον θάνατο και στον φόβο,
κάθε φορά που περνά ο απόηχός της.

Και η συνάντηση δεν είναι να διασχίσεις μια απόσταση·
είναι να καταργήσεις την απόσταση,
όταν ο ήλιος ανοίγει τις βλεφαρίδες του.»

Η αγαπημένη μου στη Γάζα
περνά ανάμεσα στις βόμβες και στην καρδιά μου,
χωρίς ποτέ να προδώσει τα μυστικά της.

Μια κίτρινη γραμμή ανάμεσα στα σώματά μας.
Μια κίτρινη γραμμή ανάμεσα στα βλέμματά μας.
Μια κίτρινη γραμμή ανάμεσα στα χείλη μας.
Μια κίτρινη γραμμή μέσα στη γλώσσα,
στο βιβλίο,
στο σχολείο.

Αγαπημένη μου,
να με—
διαπραγματεύομαι με το κελί και το σίδερο,
διαπραγματεύομαι με τα χρώματα και τον δρόμο,
διαπραγματεύομαι με την κίτρινη πύλη,
διαπραγματεύομαι κάθε καινούργιο πρωί με τον ίδιο μου τον θάνατο.

Μια κίτρινη γραμμή πάνω στο σώμα της αγαπημένης μου.
Μια κίτρινη γραμμή πάνω στο σώμα της πόλης.

Εδώ κατοικεί το απαγορευμένο,
το ανεπίτρεπτο,
το διαγραμμένο.
Εδώ κατοικεί εκείνος που με σβήνει από τη μνήμη.
Εδώ κατοικεί εκείνος που καίει τα όνειρά μου
ανάμεσα στα σύνορα.

Μια κίτρινη γραμμή και χίλια στρατιωτικά φυλάκια.

Η κίτρινη γραμμή δεν είναι χρώμα πάνω στην άσφαλτο.
Είναι νους.
Είναι άρμα μάχης.
«Στάσου.»
«Περίμενε.»
«Ξάπλωσε κάτω.»
«Σύρσου.»
Άφησε εδώ, μπροστά στην πύλη, όλα σου τα ραντεβού.

Ένα φιλί στο μέτωπο της αγαπημένης μου στη Γάζα.

Της είπα:

«Δεν ζητώ άδεια από την κίτρινη γραμμή.
Ανταλλάσσουμε τις λύπες και τις χαρές μας σαν έρωτα,
ακόμη κι όταν ο έρωτας φορά το πρόσωπο του θανάτου.»

Κι εκείνη μου απάντησε:

«Ώσπου να συναντηθούμε,
μην αφήσεις ποτέ την κίτρινη γραμμή
να γίνει πολιτισμός.»

Σ.Σ.: Ο Salah Musa « Σαλαχ Μούσα «είναι Παλαιστίνιος ιατρός, ειδικός στην Ακτινοδιαγνωστική, συγγραφέας και πολιτικός αναλυτής.
Γεννήθηκε στην Παλαιστίνη και σπούδασε Ιατρική στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, όπου ανέπτυξε έντονη κοινωνική και συνδικαλιστική δράση, ίδρυτης της Γενικής Ένωσης Παλαιστινίων Φοιτητών στην Ελλάδα.
Άσκησε επί σειρά ετών την ιατρική και υπηρέτησε ως επιτετραμμένος της Παλαιστινιακής Αντιπροσωπείας στην Ελλάδα.
Έχοντας ζήσει περισσότερες από τρεις δεκαετίες στην Ελλάδα, απέκτησε βαθιά γνώση της ελληνικής κοινωνίας και γλώσσας, στην οποία επιλέγει να γράφει τα βιβλία και τα άρθρα του.
Το συγγραφικό του έργο επικεντρώνεται στην ιστορία της Παλαιστίνης, το διεθνές δίκαιο, τις διεθνείς σχέσεις και τις πολιτικές εξελίξεις στη Μέση Ανατολή.
Με επιστημονική τεκμηρίωση και ιστορική προσέγγιση επιδιώκει να συμβάλει στον δημόσιο διάλογο, αναδεικνύοντας ζητήματα δικαιοσύνης, ελευθερίας και ανθρώπινων δικαιωμάτων.
Συνεχίζει να αρθρογραφεί στον ελληνικό Τύπο και να συμμετέχει σε δημόσιες συζητήσεις και εκδηλώσεις στην Ελλάδα και την Κύπρο, προωθώντας τον διάλογο γύρω από το Παλαιστινιακό ζήτημα και τις σύγχρονες διεθνείς εξελίξεις

---

Η Σφήκα: Επιλογές

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Χιλιοπαιγμένο έργο που δεν κόβει εισιτήρια

Ελλάδα

Η «συμφωνία κυρίων» ανάμεσα σε κυβέρνηση και σουπερμαρκετάδες για τις τιμές είναι άλλη μια προσπάθεια εξαπάτησης του λαού για τις αιτίες της ακρίβειας και τους πραγματικούς ενόχους. Δεν είναι η πρώτη φορά που ο προπαγανδιστικός μηχανισμός της κυβέρνησης στήνει ένα τέτοιο σόου με εκπροσώπους μεγάλων καπιταλιστικών επιχειρήσεων, για να ρίξει στάχτη στα μάτια και να εκτονώσει τη δίκαιη αγανάκτηση για τις τιμές - φωτιά σε βασικά αγαθά. Χάρη σ' αυτές τις τιμές, τα σούπερ μάρκετ αύξησαν τον συνολικό τους τζίρο στα 16,2 δισ. ευρώ το 2025, με ανάλογο αποτύπωμα στα κέρδη, ενώ βρίσκονται σε εξέλιξη θηριώδεις επενδύσεις στο λιανεμπόριο, με την προσδοκία ακόμα καλύτερων αποδόσεων τα επόμενα χρόνια. Κερδισμένο βγαίνει και το κράτος, από τις εισπράξεις του ΦΠΑ, που συμβάλλουν καθοριστικά στην «υπεραπόδοση» της οικονομίας, για την οποία κομπάζει ξεδιάντροπα και το κόμμα Τσίπρα, διαβεβαιώνοντας το κεφάλαιο ότι θα τη φυλάξει σαν κόρη οφθαλμού αν γίνει κυβέρνηση και τον λαό ότι από τη δική του κλοπή θα εξασφαλίσει τα ψίχουλα που υπόσχεται προεκλογικά, ως ανακούφιση τάχα της καθημερινότητας.

* * *

Το έργο το έχει ξαναδεί ο λαός, όταν για παράδειγμα το καλοκαίρι του 2024 ψηφίστηκε τροπολογία σε συμφωνία με τους ομίλους της Ενέργειας, που προέβλεπε επιβολή ειδικής εισφοράς στις μονάδες παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας, επιδοτώντας με 1,6 ευρώ ανά kWh τους λογαριασμούς στο ηλεκτρικό ρεύμα, για ελάχιστο χρονικό διάστημα. Το μέτρο προβλήθηκε ως «ανακούφιση» από τις ανατιμήσεις στο - ήδη πανάκριβο - ρεύμα, αλλά γρήγορα αποδείχτηκε μια τρύπα στο νερό, αφού η «κανονικότητα» της «απελευθερωμένης» αγοράς Ενέργειας συνέχισε να «καίει» τον λαό και να διευρύνει την ενεργειακή φτώχεια. Οσο για τους ομίλους - πέρα από το γεγονός ότι η κρατική επιδότηση κατέληξε στα δικά τους ταμεία - τα κέρδη τους συνέχισαν στην ίδια τροχιά απογείωσης. Οπως της ΔΕΗ ΑΕ, που αυξήθηκαν το 1ο τρίμηνο του 2026 από τα 500 στα 700 εκατ. ευρώ. `Η της «Motor Oil», που υπερδιπλασίασε τα καθαρά της έσοδα το 2026, της «Revoil» που αύξησε τα κέρδη της το 1ο τρίμηνο του 2026 κατά 321% και της «Helleniq Energy», που είχε κέρδη κοντά στα 500 εκατομμύρια το 2025.

* * *

Αλλη «συμφωνία κυρίων» ήταν αυτή με τις τράπεζες, που σημειωτέον δεν πληρώνουν καθόλου φόρο, υπαγόμενες σε καθεστώς ασυλίας από το 2012, με κυβερνήσεις ΝΔ - ΠΑΣΟΚ - Τσίπρα. Τον Δεκέμβρη του 2024 οι συστημικοί τραπεζικοί όμιλοι συμφώνησαν σε μια σειρά μέτρα για τις ληστρικές προμήθειες. Το «κόστος» που ανέλαβαν ήταν κοντά στα 150 εκατ. ευρώ τον χρόνο, τα οποία βέβαια βρήκαν άλλους τρόπους να εισπράξουν, φορτώνοντας ξανά την τσέπη του λαού. Ποιο ήταν το αποτέλεσμα; Το 2025 έκλεισε με κέρδη - ρεκόρ, που άγγιξαν τα 4,65 δισ. ευρώ και διανομές μερισμάτων προς τους μετόχους ύψους 2,83 δισ. ευρώ για τις τέσσερις μεγάλες συστημικές τράπεζες (Τράπεζα Πειραιώς, Eurobank, Εθνική Τράπεζα, Alpha Bank). Και βέβαια, εξακολουθούν να φεσώνουν τον λαό με ένα κάρο χρεώσεις, ενώ χιλιάδες χρεωμένα νοικοκυριά αντιμετωπίζουν την απειλή του πλειστηριασμού και της έξωσης, στο πλαίσιο της επίσπευσης των διαδικασιών διευθέτησης των «κόκκινων» δανείων. Αυτούς «φοβερίζει» τώρα ο Τσίπρας ότι θα τους επιβάλλει ...«έκτακτη εισφορά» αν δεν τερματίσουν νωρίτερα τον αναβαλλόμενο φόρο, που κι ο ίδιος διατήρησε ως κυβέρνηση και στήριξε ως αντιπολίτευση. Το ίδιο ισχύει για το ΠΑΣΟΚ, που γελάνε και οι πέτρες με την «απειλή» του το 2024 ότι θα καταθέσει τροπολογία για «έκτακτο φόρο» στα «υπερκέρδη» των τραπεζών.

* * *

Οι ακτοπλόοι εφοπλιστές έχουν κι αυτοί υπογράψει «συμφωνία κυρίων» για «συγκράτηση» των τιμών στα (δυσθεώρητα) περσινά επίπεδα και κάποιες προσφορές και εκπτώσεις που κάνουν ούτως ή άλλως χάριν του ανταγωνισμού. Το αποκαλυπτικό αφιέρωμα του «Ριζοσπάστη» για τον Τουρισμό πριν από δυο Σαββατοκύριακα έδειξε ποιο είναι το αποτέλεσμα κι αυτής της ...μάχης με την ακρίβεια: Το ταξίδι από τον Πειραιά στη Σύρο για μια τετραμελή οικογένεια και το αυτοκίνητο κοστίζει 487 ευρώ, από τα οποία 278 για τους επιβάτες και 209 για το αυτοκίνητο!!! Για την Ικαρία ο λογαριασμός φτάνει τα 581 ευρώ και για τη Λέσβο τα 640 ευρώ, από περίπου 557 ευρώ το 2025, αυξημένος κατά σχεδόν 15% μέσα σε έναν χρόνο. Στη Ρόδο το κόστος εκτοξεύεται στα 979 ευρώ. Ενας ολόκληρος μισθός εξανεμίζεται μόνο για το πήγαινε - έλα. Κι ενώ ο λαός πληρώνει, η κυβέρνηση επιδοτεί τους εφοπλιστές με 668 εκατ. ευρώ για τις «άγονες» γραμμές την τετραετία Νοέμβρης 2025 - Οκτώβρης 2029, ανεβάζοντας την ετήσια χρηματοδότηση από 148 εκατ. σε 167 εκατ. ευρώ. Θυμίζουμε ότι οι εφοπλιστές - με όλες τις κυβερνήσεις - απολαμβάνουν αφορολόγητο πετρέλαιο, ενώ στην ποντοπόρο ναυτιλία έχουν και πάνω από 50 φοροαπαλλαγές, προστατευόμενες από το Σύνταγμα, με θεματοφύλακες τους ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, κόμμα Τσίπρα και τους άλλους.

* * *

Τι προκύπτει από όλα αυτά; Οτι για να κερδίσει έστω και μια ανάσα ο λαός, πρέπει να χάσει το κεφάλαιο. Κανένα μέτρο της κυβέρνησης και καμιά πρόταση των άλλων κομμάτων δεν αγγίζει την τεράστια κερδοφορία των μεγάλων επιχειρήσεων. Αντίθετα, την προστατεύει και την ενισχύει, «χαϊδεύοντας» τους ομίλους με δήθεν μέτρα ανακούφισης για τον λαό, χωρίς πραγματικό αντίκρισμα για το εισόδημά του, με στόχο να απορροφάται για λογαριασμό τους η αγανάκτηση και πίεση, ξεπλένοντας ταυτόχρονα τη νόμιμη κλοπή από την εκμετάλλευση και τη μεγάλη ακρίβεια. Οσο για τους χαμηλούς μισθούς και τα εισοδήματα, που είναι η άλλη όψη των πανάκριβων προϊόντων, παραμένουν στάσιμα ή και μειώνεται η αγοραστική τους ικανότητα, με τις «κοινωνικές συμφωνίες» που υπογράφει η κυβέρνηση με τους ίδιους που κάνει και τις «συμφωνίες κυρίων»! Δηλαδή με τη μεγαλοεργοδοσία, που τραβάει ολοένα και περισσότερο τους κλαδικούς μισθούς στο επίπεδο του κατώτατου.

* * *

Ανακούφιση του λαού από τα κόμματα που ορκίζονται στην ανάπτυξη για τα κέρδη και στη δημοσιονομική πειθαρχία δεν μπορεί να υπάρξει ούτε στη «Δευτέρα Παρουσία». Μόνο αν ο λαός αμφισβητήσει μαζικά και συγκρουστεί με στρατηγικές επιλογές του κεφαλαίου, με την ίδια τη λειτουργία της καπιταλιστικής αγοράς, δυναμώνοντας τον αγώνα με αυτά τα χαρακτηριστικά και το ΚΚΕ που μπαίνει μπροστά για την οργάνωσή του, μπορεί να αποσπάσει κάποιες ανάσες, να βάλει εμπόδια, να προκαλέσει ρωγμές στη «σταθερότητα» της αντιλαϊκής πολιτικής, να κάνει ορατό σε περισσότερους τον δρόμο της ανατροπής. Αυτόν που έχει συμφέρον να βαδίσει για να κλονίσει όχι μόνο την κυβέρνηση και τους επίδοξους σωτήρες, αλλά αυτούς που πραγματικά κυβερνούν, το κεφάλαιο και την αστική εξουσία.

Κ. Πασ.

Πηγή: rizospastis

---

Η Σφήκα: Επιλογές

---

Διαβάστε Περισσότερα »