Μίκα Αγραφιώτου
Την ώρα που χιλιάδες Παλαιστίνιοι δολοφονούνται, που βλέπουν τα σπίτια τους να μετατρέπονται σε συντρίμμια από τους βομβαρδισμούς, που εκτοπίζονται από τη γη τους και υποβάλλονται σε βασανιστήρια από τον κατοχικό ισραηλινό στρατό.
Την ώρα που χιλιάδες Παλαιστίνιοι λιμοκτονούν και δεν τους δίνεται η δυνατότητα να ζήσουν μια ζωή έστω και λίγο φυσιολογική, δεν τους δίνεται η δυνατότητα περίθαλψης σε νοσοκομεία γιατί έχουν βομβαρδιστεί, η δυνατότητα να σπουδάσουν και να μορφωθούν γιατί τα σχολεία και τα πανεπιστήμια τους έχουν βομβαρδιστεί. Την ώρα που δεν έχουν πρόσβαση σε βασικά φάρμακα, σε βασικά τρόφιμα, σε ρούχα, σε βιβλία. Την ώρα που η Παλαιστίνη αργοπεθαίνει κάτω από την μπότα του Ιμπεριαλισμού που έχει βαλθεί να την τσακίσει.
Την ώρα που στο Ιράν και στον Λίβανο μετράνε τους νεκρούς τους και τα συντρίμμια τους, την ώρα που φοβούνται ότι μετά την Παλαιστίνη θα έρθει και η σειρά τους για την απόλυτη καταστροφή. Αυτή δεν ήταν, άλλωστε, η απειλή του Αμερικάνου προέδρου; Ότι μέσα σε μια νύχτα θα καταστρέψει ολοσχερώς τον Περσικό πολιτισμό;
Την ώρα που εκατομμύρια άνθρωποι σε όλον τον πλανήτη βρίσκονται κάτω από το όριο της φτώχειας, αποκλεισμένοι από τον ίδιο τον περιούσιο "Δυτικό Πολιτισμό" τους, άνεργοι ή με μισθούς πείνας, δίχως πρόσβαση σε ιατρική περίθαλψη, σε μια ανθρωπιστική Παιδεία που να μας χωράει όλους, αναγκασμένοι να μένουν σε σπίτια-τρώγλες λόγω της αβυσσαλέας αύξησης των ενοικίων και των λογαριασμών, σε μια Δύση που ο καπιταλισμός δεν σταματάει ποτέ και η ύπαρξη μας έχει εγκλωβιστεί εδώ και δεκαετίες στο δίπτυχο "παραγωγή-κατανάλωση".
Την ώρα που καταναλώνουμε σκουπίδια για φαγητό, σκουπίδια για ρούχα, σκουπίδια για τέχνη και ψυχαγωγία, σκουπίδια για είδη πρώτης ανάγκης τα οποία χρυσοπληρώνουμε και όλας για να μην χάσουμε το τρεντ και τη μόδα που μας πλασάρει η στρατιά από πανηλίθιους influencers.
Την ώρα, λοιπόν, που ο πλανήτης φλέγεται, αυτήν την ίδια ώρα.
Μια χούφτα από παράσιτα, μια χούφτα καραγκιόζηδες που επέλεξαν να γίνουν οι διασκεδαστές της αστικής τάξης μήπως και ξεφύγουν από την μοίρα των υπολοίπων, παρελαύνουν με τις ακριβοπληρωμένες φορεσιές τους στο Met Gala που διοργάνωσε ο σιωνιστής Jeff Bezos στη Νέα Υόρκη, όπως και σε κάθε τέτοιο τσίρκο που διοργανώνει η κυρίαρχη ελίτ, ανταγωνιζόμενοι ο ένας τον άλλον για το ποιος θα ντυθεί μεγαλύτερος καραγκιόζης ώστε να ασχοληθεί μαζί του την επόμενη ημέρα σύσσωμος ο κίτρινος, συστημικός τύπος.
Μην τυχόν και δεν συνεχίσει να πλέει σαν φελλός μέσα στα ματωμένα νερά της αστικής τάξης, στις λίμνες από αίμα των χασάπηδων αυτού του κόσμου.
Μια δράκα από γελωτοποιούς των σφαγέων της τάξης μας, η οποία επιβάλει εδώ και χρόνια την κυριαρχία της στην τέχνη, στη μόδα, στην πολιτική, σε κάθε είδους ψυχαγωγία και διασκέδαση, δημιουργώντας τα δικά της brands για να εγκλωβίζει ακόμα περισσότερο τον λαό στην ψευδαίσθηση της χλίδας, στην αναζήτησή του κοινωνικού κύρους, στον ανταγωνισμό για το βραβείο του καλύτερου καταναλωτή.
Σιχασιά και περιφρόνηση για αυτόν τον κόσμο, τον περιούσιο Δυτικό Πολιτισμό σας, που κρύβει τα ποτάμια αίματος και τη μυρωδιά από τα πτώματα κάτω από λαμπερές φορεσιές και πολυτελή signature αρώματα.
Σιχασιά και περιφρόνηση για όλη αυτή τη βρωμιά και δυσωδία που από πίσω συγκαλύπτει βιαστές και κακοποιητές, εκμεταλλεύεται κακοπληρωμένους εργαζόμενους μέχρι εξαντλήσεως γιατί τους θεωρεί υπηρέτες της, ώστε να μη λείψουν σε αυτά τα παράσιτα η σαμπάνια και οι γαρίδες κοκτέιλ.
Ο κόσμος μας, ο δικός μας κόσμος, αυτή τη στιγμή βασανίζεται μέσα στις Ισραηλινές φυλακές. Ο κόσμος μας, ο δικός μας κόσμος, σαλπάρει για να σπάσει τον αποκλεισμό στη Λωρίδα της Γάζας. Ο κόσμος μας, ο δικός μας κόσμος, βρίσκεται στους δρόμους και στα σωματεία, παλεύει στους χώρους δουλειάς και στα πανεπιστήμια, προτάσσει τα στήθη του απέναντι στον φασισμό που επικροτούν και επιβάλλουν όλα αυτά τα παράσιτα.
Κάποτε, στο κοντινό και μακρινό μέλλον, το μελάνι της ιστορίας δεν θα γράψει για κανένα από αυτά τα παράσιτα. Κανένα βιβλίο ιστορίας δεν γέμισε ποτέ από μια χούφτα νάρκισσους καραγκιόζηδες, διασκεδαστές της αστικής τάξης.
Θα γράψει, όμως, για τον Τιάγκο και τον Σαΐφ, για τον στολίσκο αλληλεγγύης, για το αντιπολεμικό κίνημα, για τους ανθρώπους που είδαν τον φασισμό και δεν τον φοβήθηκαν αλλά πάλεψαν για την καταστροφή του.
Και κάπως έτσι, η ιστορία θα έχει πάντα μια σωστή πλευρά.
Εκείνη των αγώνων και όχι των διασκεδαστών και των παράσιτων της αστικής τάξης.
