Αιματοβαμμένες γιορτές...

Salah Musa

Το σημερινό Κουρμπάν Μπαϊράμ (Eid al-Adha), την Τετάρτη 27 Μαΐου 2026, ο παλαιστινιακός λαός έχει περάσει έξι γιορτές —μεταξύ του Eid al-Fitr και του Eid al-Adha για τους μουσουλμάνους— και επτά γιορτές —μεταξύ των Χριστουγέννων και της ένδοξης Ανάστασης για τους χριστιανούς— καθώς και τις εορτές των εβραίων Σαμαρειτών, με την παντελή ή μερική απουσία κάθε εορταστικής εκδήλωσης. Καμία από αυτές δεν είχε τη γεύση της γιορτής, καθώς στερούνταν χαράς και ευτυχίας, ενώ τα χαμόγελα έλειπαν από τα πρόσωπα, ιδιαίτερα από εκείνα των παιδιών και των γυναικών. Οι ημέρες αυτές ήταν βουτηγμένες στο αίμα, τον θάνατο, τη γενοκτονία και την ισραηλινή καταστροφή, καθώς και στη στέρηση των πιο βασικών όρων ανθρώπινης ζωής, ως αποτέλεσμα της ανεξέλεγκτης βαρβαρότητας των ισραηλινών ναζιστικών δυνάμεων και της ατιμώρητης επίθεσής τους κατά του λαού σε όλη την πατρίδα, από τον βορρά έως τον νότο και από την ανατολή έως τη δύση.

Στόχος τους ήταν να πνίξουν κάθε ανάσα ζωής, να εξαλείψουν κάθε πτυχή της και να αφαιρέσουν τις ζωές αθώων ανθρώπων όλων των γενεών, στερώντας παράλληλα από όσους επέζησαν τη δυνατότητα άσκησης των θρησκευτικών και κοινωνικών τελετουργιών τους, συμπεριλαμβανομένης της επίσκεψης στους μάρτυρες της γενοκτονίας στα κοιμητήριά τους που βρίσκονται σε όλη την παλαιστινιακή γη — από την Ιερουσαλήμ, την πρωτεύουσα, έως τις επαρχίες της Δυτικής Όχθης και της Λωρίδας της Γάζας — πολλές από τις οποίες καταστράφηκαν, καταλήφθηκαν, εκσυγχρονίστηκαν αποικιοκρατικά ή μετατράπηκαν σε αποικιακούς οικισμούς.

Φέτος είναι το τρίτο Eid al-Adha από το 2024 έως σήμερα, ενώ ο λαός στη Γάζα παραμένει χωρίς γιορτή, χωρίς θυσίες και χωρίς τα πιο στοιχειώδη εορταστικά σημάδια, καθώς μετά την 7η Οκτωβρίου 2023 υπέστη, σύμφωνα με το κείμενο, μια από τις πιο φρικτές γενοκτονίες της σύγχρονης εποχής. Έχουν χαθεί εκατοντάδες χιλιάδες μεταξύ νεκρών και τραυματιών, ενώ πόλεις, προσφυγικοί καταυλισμοί και κοινότητες έχουν καταστραφεί σε τεράστιο βαθμό, συμπεριλαμβανομένων τζαμιών και εκκλησιών. Η καταστροφή εργοστασίων, εργαστηρίων, καταστημάτων, αγροκτημάτων, η απαγόρευση της αλιείας και η διακοπή πολλών πηγών βιοπορισμού, μαζί με τον περιορισμό της ανθρωπιστικής βοήθειας και των οικονομικών μεταφορών, έχουν εντείνει τη δυσχέρεια των κατοίκων.

Ιδιαίτερα κατά τη διάρκεια του Eid al-Adha, η έλλειψη ζώων για θυσία —μοσχαριών, προβάτων και αιγών— καθώς και το υπέρογκο κόστος όσων ελάχιστων υπάρχουν, καθιστούν σχεδόν αδύνατη την τέλεση της θρησκευτικής αυτής πρακτικής για τους περισσότερους κατοίκους της Γάζας. Σύμφωνα με το κείμενο, μόνο λίγοι έμποροι και ομάδες που κατηγορούνται για εκμετάλλευση της κατάστασης έχουν τη δυνατότητα να επωφελούνται από την κρίση.

Ναι, οι γιορτές δεν μοιάζουν πια με γιορτές. Παρ’ όλα αυτά, οι καταπιεσμένοι και πληγέντες από τη γενοκτονία κάτοικοι της Γάζας προσπαθούν, με ό,τι ελάχιστο διαθέτουν, να σκορπίσουν λίγη χαρά στα πρόσωπα των παιδιών και των γυναικών τους, ακόμη κι αν δεν μπορούν ούτε να δουν τα ζώα της θυσίας ούτε να μυρίσουν το κρέας. Ωστόσο, συνεχίζουν να επιμένουν, να παραμένουν στη γη τους και να αντιστέκονται απέναντι στην καταπίεση, τη βία και τις σκληρές συνθήκες, διατηρώντας την ελπίδα ότι η ζωή θα επιστρέψει κάποια στιγμή στην κανονικότητα.

Αυτή η βαθιά πίστη και η παλαιστινιακή επιμονή απέναντι στην πείνα, τη φτώχεια και τη συνεχή αιμορραγία, καθώς και η προσπάθεια να διατηρηθεί έστω και μια θλιμμένη χαμογελαστή στιγμή γιορτής, αντανακλούν —σύμφωνα με το πνεύμα του κειμένου— τη δύναμη ενός λαού που αγαπά τη ζωή και αρνείται να υποταχθεί, παρά τις τεράστιες θυσίες που έχει υποστεί και εξακολουθεί να υφίσταται μέχρι σήμερα.

Κάθε χρόνο ευχές για ειρήνη, αξιοπρέπεια και ελευθερία στον παλαιστινιακό λαό, στους λαούς του αραβικού κόσμου και σε όλους τους λαούς που αγωνίζονται για δικαιοσύνη και ανθρώπινη αξιοπρέπεια.

---

Η Σφήκα: Επιλογές

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Δεν προβλέπεται

Ελλάδα

Ούτε φέτος το καλοκαίρι προβλέπονται διακοπές για 1 στα 2 νοικοκυριά, όπως προκύπτει από σχετική έρευνα. 

Το 50% των ερωτηθέντων δηλώνει ότι δεν θα κάνει διακοπές, ενώ το 34% αυτών που σκοπεύουν να αποδράσουν για λίγες μέρες, για να τα καταφέρουν μειώνουν τον χρόνο των διακοπών. 

Βασικός λόγος είναι το ρημαγμένο λαϊκό εισόδημα σε συνδυασμό με τα τεράστια κόστη μετακίνησης, διαμονής κ.ο.κ. 

Το λεγόμενο «θαύμα του τουρισμού» αφορά για άλλη μια χρονιά τους μεγάλους επιχειρηματικούς ομίλους, που σπάνε τα ρεκόρ το ένα μετά το άλλο. 

Σύμφωνα με ανακοίνωση της Τράπεζας της Ελλάδος, η χώρα προσέλκυσε πέρσι 43,3 εκατ. τουρίστες, από 40,7 εκατομμύρια του 2024. 

Με τέτοιες προοπτικές ξεκινάει και η φετινή σεζόν... 

Με τους πολλούς να βλέπουν τις διακοπές με το κιάλι και τους μεγαλοξενοδόχους, εφοπλιστές και tour operators να ζεσταίνουν τις μηχανές για νέο γύρο κερδοφορίας.

Πηγή: rizospastis.

---

Η Σφήκα: Επιλογές

---

Διαβάστε Περισσότερα »

«PosoAkoma»

Ελλάδα

Ενα νέο εργαλείο για την ...καταπολέμηση της ακρίβειας ρίχνει στη μάχη η κυβέρνηση, με την ηλεκτρονική πλατφόρμα «PosoKanei». 

Πρόκειται για αναβάθμιση της εφαρμογής e-katanalotis που είχε λανσάρει το υπουργείο Ανάπτυξης, για να παρακολουθούν τα νοικοκυριά σε πραγματικό χρόνο την εξέλιξη των τιμών σε βασικά προϊόντα και ανάλογα να προσαρμόζουν τις αγορές τους. 

Η κοροϊδία πάει σύννεφο. 

Η λαϊκή οικογένεια βογκάει από τις ανατιμήσεις και η κυβέρνηση προσφέρει για παρηγοριά μια εφαρμογή για να κυνηγάει τις προσφορές από το ένα σούπερ μάρκετ στο άλλο! 

Το ψηφιακό κράτος αναλαμβάνει ρόλο στο κουκούλωμα των πραγματικών αιτιών της ακρίβειας, πετώντας το μπαλάκι και την ευθύνη στον λαό. 

Οσες πλατφόρμες κι αν φτιάξουν, η ακρίβεια θα παραμένει στο ύψος της, επειδή οι αιτίες βρίσκονται μέσα στην ίδια τη λειτουργία της καπιταλιστικής αγοράς, που όλες οι κυβερνήσεις και τα κόμματα θωρακίζουν με τους νόμους τους. 

Το «PosoKanei» της κυβέρνησης φέρνει μπροστά το ...«PosoAkoma» για τον λαό! 

Τώρα είναι η ώρα να οργανώσει ακόμα πιο αποφασιστικά την αντεπίθεσή του, σε σύγκρουση με την πολιτική του κέρδους, διεκδικώντας αυξήσεις σε μισθούς και συντάξεις, κατάργηση των έμμεσων και ειδικών φόρων σε βασικά αγαθά, καμιά θυσία για τα κέρδη και τους πολέμους του κεφαλαίου.

Πηγή: rizospastis

---

Η Σφήκα: Επιλογές

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Τα παιδιά μας ζητούν βοήθεια ... και βρίσκουν τη σιωπή

Γιάννης - Μάριος ΡΟΚΑΣ

Η πρόσφατη τραγωδία στην Ηλιούπολη, με δύο 17χρονες μαθήτριες να πέφτουν στο κενό, συγκλόνισε ολόκληρη την κοινωνία. Δεν είναι όμως ένα μεμονωμένο περιστατικό. Σύμφωνα με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας η αυτοκτονία αποτελεί παγκοσμίως τη 2η αιτία θανάτου στα κορίτσια και την 4η στα αγόρια ηλικίας 15-19 ετών. Μέσα σε μικρό χρονικό διάστημα, η χώρα μας έρχεται αντιμέτωπη με επαναλαμβανόμενες ειδήσεις αυτοκαταστροφής εφήβων και νέων ανθρώπων. Κάθε φορά αναζητούμε ένα σημείωμα, μια διάγνωση, μια οικογενειακή δυσκολία, ένα περιστατικό εκφοβισμού. Ομως αν σταματήσουμε μόνο εκεί, κινδυνεύουμε να χάσουμε τη μεγαλύτερη εικόνα - ή και να τη συγκαλύψουμε.

Ο Μπέρτολτ Μπρεχτ έγραψε κάποτε:

Δε θα λένε: Τον καιρό που το παιδί πετούσε βότσαλα πλατιά στου ποταμού το ρέμα.

Θα λένε: Τον καιρό που ετοιμάζονταν οι μεγάλοι πόλεμοι.

Μα δε θα λένε: Ητανε σκοτεινοί καιροί.

Θα λένε: Γιατί σωπαίναν οι ποιητές τους;

Δεν είναι ατομική υπόθεση

Η εφηβική αυτοκτονικότητα δεν μπορεί να ερμηνευτεί μόνο ως ατομικό ή οικογενειακό πρόβλημα. Οι ψυχικές δυσκολίες των παιδιών αναπτύσσονται πάντα μέσα σε ένα κοινωνικό πλαίσιο. Και σήμερα πολλοί έφηβοι μεγαλώνουν μέσα σε μια πραγματικότητα γεμάτη ανασφάλεια, πίεση, μοναξιά και αβεβαιότητα για το μέλλον. Η εφηβεία από μόνη της είναι μια περίοδος ευαλωτότητας με μεγάλες αλλαγές. Οταν όμως συνδυαστεί με χρόνια κοινωνική πίεση, οικονομική εξάντληση των γονέων, σχολικό άγχος, κοινωνική απομόνωση και μια καθημερινότητα συνεχούς σύγκρισης μέσα από τα κοινωνικά δίκτυα, τότε δημιουργείται ένα εκρηκτικό ψυχολογικό φορτίο.

Τα παιδιά συνηθίζουν από νωρίς στην ιδέα ότι ο κόσμος είναι μια ζούγκλα όπου το μεγάλο ψάρι τρώει το μικρό και ότι η φαντασία ή η ευαισθησία τους δεν έχουν καμία αξία. Βλέπουν τους καθηγητές τους να απαξιώνονται, να τρέχουν εξαντλημένοι σε δύο και τρία σχολεία, και καταλαβαίνουν πως αυτό είναι και το δικό τους μέλλον: Να δουλεύουν αύριο για ψίχουλα, χωρίς δικαίωμα στο όνειρο, ειδικά αν κατάγονται από μια φτωχή οικογένεια. Γύρω τους αντικρίζουν την υποκρισία του εύκολου χρήματος, την προκλητική ατιμωρησία των μεγάλων εγκλημάτων, σοκαριστικές σκηνές από βομβαρδισμούς συμμαθητών τους, την καθημερινή οικονομική βία στα σπίτια τους, ακόμα και την κατασταλτική βία από το κράτος όταν πάνε να αντιδράσουν. Τι κουράγιο να βρουν για να ονειρευτούν έναν καλύτερο κόσμο, όταν όλα γύρω τους τους μαθαίνουν απλώς να σκύβουν το κεφάλι;

Ενα σύστημα που δεν φτάνει

Τα τελευταία επιστημονικά δεδομένα για την Ψυχική Υγεία στην Ελλάδα σκιαγραφούν μια ιδιαίτερα ανησυχητική εικόνα. Καταγράφουν ότι η χώρα μας εμφανίζει σοβαρές αδυναμίες στην πρόληψη, την έγκαιρη παρέμβαση και την υποστήριξη παιδιών και οικογενειών. Κατατασσόμαστε χαμηλά σε κρίσιμους δείκτες: Ενσωμάτωση υπηρεσιών Ψυχικής Υγείας στην Πρωτοβάθμια Φροντίδα, προγράμματα πρόληψης, συλλογή δεδομένων, συντονισμός υπηρεσιών. Υπάρχουν σοβαρές ελλείψεις στις δημόσιες παιδοψυχιατρικές υπηρεσίες, ιδιαίτερα στην περιφέρεια και στις νησιωτικές περιοχές. Οι δομές είναι λίγες, υποστελεχωμένες και συχνά με τεράστιες λίστες αναμονής. Οι περισσότερες υπηρεσίες συγκεντρώνονται στην Αττική, ενώ πολλές οικογένειες σε άλλες περιοχές της χώρας δυσκολεύονται ακόμη και να βρουν παιδοψυχίατρο ή ψυχολόγο στο δημόσιο σύστημα.

Σύμφωνα με τις τελευταίες επιδημιολογικές μελέτες, στη χώρα μας υπάρχουν κατά μέσο όρο 20 παιδοψυχίατροι ανά 100.000 παιδιά και εφήβους και μάλιστα η πλειοψηφία εργάζεται στον ιδιωτικό τομέα, ενώ το 75% είναι συγκεντρωμένο στην Αττική και την Κεντρική Μακεδονία! Οι ελλείψεις σε δημόσιες δομές οδηγούν σε πολύμηνες αναμονές για ραντεβού, γεγονός που αναγκάζει πολλούς να στρέφονται στον ιδιωτικό τομέα. Η ανεπάρκεια του δημόσιου συστήματος οδηγεί σε αυξημένες ιδιωτικές πληρωμές (out-of-pocket payments), ενώ οι αποζημιώσεις από τον ΕΟΠΥΥ καθυστερούν μέχρι και μήνες για να εγκριθούν και συχνά δεν καλύπτουν το πλήρες κόστος των θεραπειών.

Με απλά λόγια: Πολλά παιδιά φτάνουν να ζητήσουν βοήθεια πολύ αργά ή και ποτέ, και πολλές οικογένειες μένουν μόνες τους μέχρι η κατάσταση να γίνει κρίσιμη.

Ερωτήσεις που περιμένουν απάντηση

Ως ειδικοί Ψυχικής Υγείας που παλεύουμε καθημερινά με την αυτοκτονικότητα των μικρών μας ασθενών, όταν κοιτάμε όλες αυτές τις διαφημίσεις και τις φιέστες που στήνονται καθημερινά για να μας πείσουν ότι μία ιστοσελίδα ή μια τηλεφωνική γραμμή ή έστω ένα πρόγραμμα τύπου ΕΣΠΑ με ημερομηνία λήξης είναι η απάντηση σε τόσο πολύπλοκα προβλήματα, αναρωτιόμαστε:

Πώς μιλάει η κυβέρνηση για «στήριξη των εφήβων», όταν σε πολλά σχολεία δεν υπάρχει ούτε μόνιμος ψυχολόγος ούτε κοινωνικός λειτουργός; Κι όταν υπάρχει, πώς μπορεί ένας άνθρωπος να στηρίξει ουσιαστικά παιδιά, γονείς και εκπαιδευτικούς καλύπτοντας ταυτόχρονα τέσσερα ή πέντε διαφορετικά σχολεία;

Πώς μιλάμε για πρόληψη αυτοκτονιών, όταν η Ψυχική Υγεία παραμένει αποκομμένη από την Πρωτοβάθμια Φροντίδα και ένα παιδί μπορεί να χρειάζεται βοήθεια αλλά αναγκάζεται να περιμένει μήνες πριν καταφέρει να δει ειδικό;

Πώς περιμένουμε να εντοπιστεί έγκαιρα ένας έφηβος που βυθίζεται στην κατάθλιψη, όταν οι δημόσιες παιδοψυχιατρικές δομές έχουν μήνες αναμονής και ολόκληρες περιοχές της χώρας δεν διαθέτουν ούτε μία ολοκληρωμένη υπηρεσία για παιδιά και εφήβους;

Πώς ζητάμε από τους γονείς να «προσέξουν τα σημάδια», όταν εργάζονται εξαντλητικά ωράρια, παλεύοντας καθημερινά με οικονομική πίεση, ανασφάλεια και ψυχική κόπωση χωρίς καμία ουσιαστική κρατική υποστήριξη;

Πώς περιμένουμε από το σχολείο να λειτουργεί ως χώρος ασφάλειας και ελπίδας, όταν ολοένα και περισσότερο μετατρέπεται σε έναν μηχανισμό διαρκούς αξιολόγησης, πίεσης και εξεταστικού άγχους;

Πώς ζητάμε από τους εκπαιδευτικούς να στηρίξουν ψυχικά τους μαθητές τους, όταν οι ίδιοι εργάζονται εξαντλημένοι, διασκορπισμένοι σε πολλά σχολεία, χωρίς επαρκή εκπαίδευση σε θέματα Ψυχικής Υγείας και χωρίς υποστηρικτικές δομές δίπλα τους;

Πώς γίνεται να σοκαριζόμαστε κάθε φορά από μια εφηβική αυτοκτονία, αλλά να θεωρούμε φυσιολογικό ότι η Ελλάδα εξακολουθεί να καταγράφει σοβαρές ελλείψεις σε προγράμματα πρόληψης, υπηρεσίες πρόληψης της Ψυχικής Υγείας και συστηματική παρακολούθηση των αναγκών των παιδιών;

Και τελικά, πόσα ακόμη παιδιά πρέπει να φτάσουν σε σημείο απόγνωσης για να αντιμετωπίσουμε την παιδική και εφηβική Ψυχική Υγεία όχι ως μια «ατομική υπόθεση», αλλά ως επείγουσα κοινωνική και πολιτική προτεραιότητα;

«Πόσες και πόσες ιστορίες. Πόσες και πόσες απορίες;» που λέει και ο ποιητής.

Τι χρειαζόμαστε πραγματικά

Η συζήτηση δεν μπορεί να εξαντλείται σε γενικές διαπιστώσεις περί «ψυχολογικών προβλημάτων των νέων». Χρειαζόμαστε σοβαρή, σταθερή κρατική χρηματοδότηση στην παιδική και εφηβική Ψυχική Υγεία: Περισσότερες δημόσιες δομές επαρκώς στελεχωμένες, μόνιμους σχολικούς ψυχολόγους και κοινωνικούς λειτουργούς, υπηρεσίες άμεσης παρέμβασης, ουσιαστική υποστήριξη γονέων (και όχι απλά μία τηλεφωνική γραμμή), προγράμματα πρόληψης στο σχολείο, ουσιαστική αποφόρτιση της εξεταστικής πίεσης και καλύτερη εκπαίδευση εκπαιδευτικών και παιδιάτρων στην αναγνώριση ψυχικών δυσκολιών.

Και το βασικότερο είναι να πάψει να αντιμετωπίζεται η Ψυχική Υγεία και γενικότερα η Υγεία ως εμπόρευμα, που από τη μία να λογαριάζεται ως κόστος που πρέπει να «συμμαζευτεί» για να φτιάχνονται πλεονάσματα ώστε να χρηματοδοτούνται οι επιχειρήσεις και οι πόλεμοί τους, και από την άλλη ως πεδίο κερδοφορίας.

Καμία ελπίδα να μην πεθάνει

Κανένα παιδί δεν θα έπρεπε να αισθάνεται ότι δεν υπάρχει χώρος γι' αυτό μέσα στον κόσμο. Καμία οικογένεια δεν θα έπρεπε να μένει μόνη της όταν το παιδί της καταρρέει ψυχικά. Η προστασία της Ψυχικής Υγείας των εφήβων δεν είναι ατομική ευθύνη μόνο των γονέων ή των σχολείων.

Γιατί κάθε παιδί που χάνεται δεν είναι μια τραγωδία που απλώς συνέβη - είναι ο καθρέφτης μιας σάπιας εκμεταλλευτικής κοινωνίας. Και πρέπει να κάνουμε τα πάντα μία τέτοια κοινωνία να γίνει παρελθόν.

Βιβλιογραφία:

1) Kotsis K. et al. (2025) The state of mental health in Greece: An international comparative analysis using data from the Global Mental Health Countdown 2030. Int J Soc Psychiatry doi: 10.1177/00207640241303029.

2) Marchionatti LE et al. (2024) The mental health care system for children and adolescents in Greece: a review and structure assessment. Front. Health Serv. 4:1470053. doi: 10.3389/frhs.2024.1470053

3) WHO (2025) Suicide worldwide in 2021: global health estimates ISBN: 978-92-4-011006-9

Πηγή: rizospastis

---

Η Σφήκα: Επιλογές

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Ο Τσίπας, οι “Τσιριμώκοι”, ο ΕΛΑΣ

Νίκος Μπογιόπουλος από Ημεροδρόμος

Αυτός αριστερά (πάντα αριστερά) είναι ο Αντάρτης του ΕΛΑΣ. Αυτός δεξιά, δίπλα στον “αγγελικό” Τραμπ, είναι ο Τσίπρας, που σήμερα βάφτισε το νέο κόμμα του… ΕΛΑΣ.
Θυμίζω:
Ο όρκος του ΕΛΑΣίτη, γραμμένος από το χέρι του Άρη στη Γραμμένη Οξιά, έλεγε:
«Εγώ παιδί του Ελληνικού Λαού, ορκίζομαι να αγωνιστώ πιστά από τις τάξεις του ΕΛΑΣ, χύνοντας και την τελευταία ρανίδα του αίματός μου, σαν γνήσιος πατριώτης για το διώξιμο του εχθρού από τον τόπο μας, για τις ελευθερίες του Λαού μας, κι ακόμα να είμαι πιστός και άγρυπνος φρουρός προστασίας στην περιουσία και το βιος του αγρότη. Δέχομαι προκαταβολικά την ποινή του θανάτου αν ατιμάσω την ιδιότητά μου ως πολεμιστής του Έθνους και του Λαού και υπόσχομαι να δοξάσω και να τιμήσω το όπλο που κρατώ και να μην το παραδώσω αν δεν ξεσκλαβωθεί η Πατρίδα μου και δε γίνει ο Λαός νοικοκύρης στον τόπο του».
Αυτός ήταν ο ΕΛΑΣ.
Ο ΕΛΑΣ δεν είχε σχέση με αυτούς που… διαπραγματεύονταν με τους εχθρούς του λαού. 

Τους πολέμησε. 

Ο ΕΛΑΣ δεν έκανε “μνημόνια” με τους κατακτητές της χώρας. 

Εκανε πόλεμο. 

Ο ΕΛΑΣ ορκιζόταν στο βιός του λαού. 

Δεν έκανε ηλεκτρονικούς τους πλειστηριασμούς. 

Ο ΕΛΑΣ δεν βάφτισε τους ξένους κατακτητές και τους ντόπιους συνεργάτες τους… “θεσμούς”. Καθάρματα τους έλεγε. 

Και έτσι τους αντιμετώπιζε. 

Ο ΕΛΑΣ δεν έκανε το “όχι” – “ναι” και το “ναι” – “όχι”. 

Ο ΕΛΑΣ δεν βάφτισε “αγγελικούς” τους ιμπεριαλιστές συμμάχους της πλουτοκρατίας, δεν έστησε “στρατηγικές στρατιωτικές συμφωνίες” μαζί τους, δεν παζάρεψε και δεν ξεπούλησε σπιθαμή της ελληνικής Γης, δεν πέρασε ποτέ από τα “go back Μέρκελ” στα “μαντάμ” Μέρκελ.
Βέβαια, οι “Τσιριμώκοι” του συστήματος δεν ορρωδούν προ ουδενός. 

Το είχαν ξανακάνει το 2015, τότε που πήγαν στον τοίχο της Καισαριανής, νομίζοντας ότι θα μπορούσαν ποτέ να λερώσουν ό,τι δεν φτάνει το μπόι τους.
Επιβεβαιώνεται.
Το σύστημα της ολιγαρχίας, το καθεστώς της πλουτοκρατίας, πάντα χρειαζόταν και πάντα θα χρειάζεται τους γιαλαντζί αριστερούς, τους «μαϊμού» αριστερούς, τους δημαγωγούς τάχα μου αριστερούς, τους πολιτικούς απατεώνες, τους πολιτικά ξεπουλημένους και τους πολιτικά ξετσίπωτους.
Αυτή η τάχα μου “Αριστερά” είναι τόσο “Αριστερά” όσο σοσιαλιστικό είναι το ΠΑΣΟΚ κι όσο “δημοκρατικιά” είναι η ΝΔ. Επιβεβαιώνεται.
Δεν υπάρχει “Αριστερά” που διαπραγματεύεται με κατσαπλιάδες. Δεν υπάρχει “Αριστερά” που συντροφεύει με τους γύπες. Eκείνη η “Αριστερά”, που καμώνεται την Αριστερά έχοντας για πυξίδα την ικανοποίηση των τίγρεων, δεν κάνει διαχείριση του καπιταλισμού. Είναι ο καπιταλισμός που τη διαχειρίζεται. Και κείνη του προσφέρει ό,τι έχει. Με πρώτη την ξεδιαντροπιά της.
*
Σημείωση: Υπάρχει και το ΕΛ.ΑΣ της Ελληνικής Αστυνομίας. Απείρως, φυσικά, κοντύτερα σε όσους κάνουν καριέρα πορευόμενοι “και με τον αστυφύλαξ και με τον χωροφύλαξ”.

---

Η Σφήκα: Επιλογές

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Η εποχή που το δημόσιο σχολείο ψάχνει ενόχους αντί για λύσεις: Ο εύκολος στόχος: Πώς ο εκπαιδευτικός γίνεται ο αποδιοπομπαίος τράγος

Χρήστος Κάτσικας

Υπάρχουν ειδήσεις που δεν προκαλούν μόνο οργή. Προκαλούν και ένα αίσθημα βαθιάς θεσμικής δυσφορίας. Γιατί όταν διαβάζεις ότι, μετά από πτώση τμήματος ταβανιού μέσα σε σχολική αίθουσα, εγκαλείται πειθαρχικά όχι ένας, όχι δύο, αλλά ένας ολόκληρος σύλλογος διδασκόντων –22 εκπαιδευτικοί σε δημοτικό σχολείο– τότε δεν πρόκειται απλώς για μια διοικητική υπόθεση. Πρόκειται για μια εικόνα του πώς αντιλαμβανόμαστε σήμερα την ευθύνη στο δημόσιο σχολείο.

Το περιστατικό στο 1ο Δημοτικό Σχολείο Πόρτο Ράφτη, με βάση τις καταγγελίες του Συλλόγου Εκπαιδευτικών Π.Ε. Ανατολικής Αττικής «Κώστας Σωτηρίου», άνοιξε μια πολύ πιο μεγάλη συζήτηση από το ίδιο το συμβάν. Όχι μόνο γιατί η πτώση ταβανιού σε σχολική αίθουσα αποτελεί από μόνη της σοβαρό γεγονός που θα μπορούσε να έχει τραγικές συνέπειες, αλλά γιατί το επίκεντρο της αντίδρασης φαίνεται να μετατοπίζεται από το ερώτημα της ασφάλειας των σχολικών υποδομών στο ερώτημα της πειθαρχικής ευθύνης των εκπαιδευτικών.

Με απλά λόγια: πέφτει το ταβάνι και στο κάδρο μπαίνει ο δάσκαλος. Αν αυτό δεν είναι ο ορισμός της αντιστροφής της πραγματικότητας, τότε τι είναι;

Ο Πρόεδρος του τοπικού Συλλόγου Εκπαιδευτικών Κώστας Τουλγαρίδης σημειώνει: "Είναι αδιανόητο η έρευνα για την πτώση των σοβάδων να καταλήγει στον πειθαρχικό έλεγχο όλων των εκπαιδευτικών του σχολείου. Αντί να αναζητούνται οι ευθύνες στους αρμόδιους για τις σχολικές υποδομές και τα κτίρια, αλλά και στην πολιτική της εγκατάλειψης και της υποχρηματοδότησης των δημόσιων σχολικών υποδομών, στοχοποιούνται οι εκπαιδευτικοί, που αποτελούν τον εύκολο και βολικό στόχο για όλα και για τη μετάθεση των ευθυνών. Η προσπάθεια τρομοκράτησης και στοχοποίησης των εκπαιδευτικών δεν θα περάσει, γιατί ολόκληρη η τοπική κοινωνία –γονείς και εκπαιδευτικοί– είναι ενωμένοι και απαιτούν δικαιοσύνη και ασφαλή δημόσια σχολεία. Η κινητοποίηση την Τετάρτη θα δώσει μια πρώτη απάντηση".

Ασφαλώς, κάθε περιστατικό που αφορά την ασφάλεια παιδιών μέσα σε σχολικό χώρο οφείλει να διερευνάται. Κανείς δεν μπορεί να διαφωνήσει με αυτό. Η προστασία των μαθητών είναι αδιαπραγμάτευτη. Όμως εδώ ανακύπτει ένα κρίσιμο ερώτημα: ποια είναι τα πραγματικά όρια της ευθύνης ενός εκπαιδευτικού;

Ο δάσκαλος έχει ευθύνη παιδαγωγική. Έχει ευθύνη επιτήρησης. Έχει υποχρέωση να αντιδρά όταν αντιλαμβάνεται άμεσο κίνδυνο. Δεν είναι όμως μηχανικός κτιρίων. Δεν είναι τεχνική υπηρεσία δήμου. Δεν είναι εργολάβος συντήρησης. Δεν εγκρίνει έργα αποκατάστασης, δεν διαχειρίζεται κονδύλια, δεν πραγματοποιεί στατικούς ελέγχους.

Κι όμως, τα τελευταία χρόνια διαμορφώνεται ένα ανησυχητικό μοτίβο: ό,τι δεν λειτουργεί σωστά στο σχολείο, κάπως καταλήγει να ακουμπά τον εκπαιδευτικό.

-Υπάρχει βία μεταξύ μαθητών; Πού ήταν οι εκπαιδευτικοί;

-Υπάρχει πρόβλημα επικοινωνίας με γονείς; Δεν το χειρίστηκε σωστά το σχολείο.

-Υπάρχουν χαμηλές επιδόσεις; Δεν αποδίδουν οι εκπαιδευτικοί.

-Υπάρχει διοικητική δυσλειτουργία; Δεν τηρήθηκαν οι διαδικασίες.

-Πέφτουν σοβάδες; Να διερευνηθούν οι διδάσκοντες.

Η εικόνα αυτή δεν είναι τυχαία. Αντανακλά μια βαθύτερη μετατόπιση: από την ανάληψη θεσμικής ευθύνης προς την αναζήτηση του πιο άμεσα διαθέσιμου αποδέκτη ευθυνών. Και αυτό έχει τεράστιο κόστος.

Γιατί ο εκπαιδευτικός που εργάζεται υπό το διαρκές βάρος της πιθανής στοχοποίησης δεν λειτουργεί ως ελεύθερος παιδαγωγός. Λειτουργεί ως επαγγελματίας σε καθεστώς φόβου. Με το βλέμμα όχι μόνο στο παιδί, αλλά και στον κίνδυνο να βρεθεί απολογούμενος για κάτι που δεν μπορούσε να ελέγξει.

Η υπόθεση του Πόρτο Ράφτη, όπως παρουσιάζεται από το σωματείο των εκπαιδευτικών, εντείνει ακόμη περισσότερο αυτή την ανησυχία. Γίνεται λόγος για σοβαρή διατάραξη της λειτουργίας του σχολείου, με συνεχείς κλήσεις εκπαιδευτικών, αναστάτωση μαθητών και γονέων, επιβάρυνση της ψυχολογίας της σχολικής κοινότητας και, κυρίως, για απουσία ξεκάθαρης δημόσιας ενημέρωσης σχετικά με τις ευθύνες για την κατάσταση του σχολικού κτιρίου και το χρονοδιάγραμμα αποκατάστασής του.

Αν οι καταγγελίες αυτές ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα, τότε το πρόβλημα γίνεται διπλό: όχι μόνο αναζητούνται ευθύνες προς τη λάθος κατεύθυνση, αλλά παραμένει ασαφές αν αντιμετωπίζεται η ίδια η αιτία του κινδύνου.

Και εδώ βρίσκεται η ουσία.

Το δημόσιο σχολείο στην Ελλάδα στεγάζεται, σε πολλές περιπτώσεις, σε γερασμένα, καταπονημένα, προβληματικά κτίρια. Αυτό δεν είναι μυστικό. Είναι μια χρόνια πληγή που όλοι γνωρίζουν: αίθουσες με υγρασίες, πρόχειρες κατασκευές, προκάτ, ανεπαρκείς υποδομές, κτίρια που συχνά «κρατιούνται» με αποσπασματικές παρεμβάσεις.

Οι ίδιοι οι εκπαιδευτικοί είναι συχνά οι πρώτοι που καταγράφουν προβλήματα και κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου. Το να μετατρέπονται όμως από καταγγέλλοντες ενός προβλήματος σε πιθανούς υπαίτιους του ίδιου προβλήματος, είναι μια διοικητική και ηθική ακροβασία.

Γιατί τότε στέλνεται ένα σαφές μήνυμα: όταν το σύστημα αποτυγχάνει, κάποιος μέσα στην τάξη θα πληρώσει.

Αυτό είναι βαθιά προβληματικό όχι μόνο για τους εκπαιδευτικούς, αλλά για την ίδια τη λειτουργία του σχολείου.

Διότι ένα σχολείο δεν μπορεί να λειτουργήσει με παιδαγωγικό οξυγόνο όταν κυριαρχεί το πειθαρχικό άγχος. Δεν μπορεί να οικοδομηθεί σχέση εμπιστοσύνης όταν ο εκπαιδευτικός αισθάνεται ότι ανά πάσα στιγμή μπορεί να μετατραπεί σε αποδιοπομπαίο τράγο.

Και ας ειπωθεί καθαρά: άλλο η λογοδοσία, άλλο η ενοχοποίηση.

Αν υπήρξε συγκεκριμένη, αποδεδειγμένη αμέλεια, αυτή πρέπει να εξεταστεί. Αν υπήρξαν προειδοποιήσεις που αγνοήθηκαν, επίσης. Αλλά η συλλογική στοχοποίηση ενός ολόκληρου συλλόγου διδασκόντων για ένα κτιριακό συμβάν δημιουργεί εύλογους προβληματισμούς για το πώς αντιλαμβανόμαστε το κράτος δικαίου μέσα στην εκπαίδευση.

Το πραγματικό ερώτημα δεν είναι αν πρέπει να υπάρξει διερεύνηση. Το πραγματικό ερώτημα είναι αν ερευνούμε αυτό που πραγματικά πρέπει.

Γιατί όταν πέφτει ένα ταβάνι μέσα σε σχολείο, το πρώτο ερώτημα μιας σοβαρής Πολιτείας δεν είναι «ποιος εκπαιδευτικός θα απολογηθεί». Είναι: πώς φτάσαμε στο σημείο να πέφτει ταβάνι πάνω από τα κεφάλια παιδιών;

Και μέχρι να δοθεί πειστική απάντηση σε αυτό, κάθε προσπάθεια μεταφοράς ευθυνών προς τα κάτω θα μοιάζει λιγότερο με απονομή δικαιοσύνης και περισσότερο με αναζήτηση βολικού ενόχου.

Πηγή: alfavita

---

Η Σφήκα: Επιλογές

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Η αξία των ανθρώπων, του Χόρχε Μπουκάι

Χόρχε Μπουκάι

Σ’ ένα μακρινό χωριό, κάπου στην Ανατολή, ζούσε ο πιο σπουδαίος ιερωμένος εκείνων των καιρών. Ένας άνθρωπος με μεγάλο κύρος και επιρροή, που παρέμενε απλός και διέθετε απίστευτη σοφία και σπάνια ευαισθησία.

Μια μέρα φτάνει γι αυτόν, στο μοναστήρι όπου ζούσε, μια πρόσκληση να πάει να δειπνήσει στο σπίτι του πλουσιότερου ανθρώπου της περιοχής. Ο μοναχός, που δεν βγαίνει σχεδόν ποτέ από το κελί του, αποφασίζει ότι δεν μπορεί να φερθεί αγενώς και αποδέχεται την πρόσκληση.

Την ημέρα που είχε οριστεί για το δείπνο, παρ’ όλη την καταιγίδα που πλησίαζε, αποφασίζει να πάει με την αμαξά του στο μέγαρο του πλουσίου.

Πεντακόσια μέτρα πριν φτάσει, ένας κεραυνός τρομάζει το άλογο του και η αστραπή το κάνει να σηκωθεί στα πίσω πόδια, ρίχνοντας την άμαξα σ’ ένα χαντάκι μαζί με τον ιερωμένο.

Ο άνθρωπος σηκώνεται όπως μπορεί και προσπαθεί να ηρεμήσει το ζώο, χαϊδεύοντας του το λαιμό και μιλώντας του απαλά στο αφτί. Μετά, κοιτάζεται. Έχει λερωθεί απ’ την κορφή ως τα νύχια. Λάσπη, βούρκος και σάπια φύλλα έχουν κολλήσει στα ρούχα, στα χέρια του και βρομάει ολόκληρος.

Καθώς βρίσκεται πολύ πιο κοντά στον προορισμό του από το μοναστήρι του, αποφασίζει να πάει εκεί και να ζητήσει να του δώσουν κάτι ν’ αλλάξει.

Χτυπάει την πόρτα του μεγάρου, ανοίγει ένας κομψός υπηρέτης και, μόλις τον βλέπει σ’ αυτό το χάλι, του βάζει τις φωνές:

- Τι κάνεις εδώ, άθλιε ζητιάνε; Πώς τολμάς να χτυπάς αυτήν την πόρτα;

- Ήρθα... για το δείπνο, απαντάει ο ιερωμένος.

- Ντροπή σου! του λέει ο υπηρέτης. Αποφάγια θα έχει αύριο το πρωί - αν μείνει τίποτα, που αμφιβάλλω - και μπορείς να τα ζητήσεις από την πόρτα υπηρεσίας. Κατάλαβες;

- Εσείς δεν με καταλάβατε, προσπαθεί να εξηγήσει ο επισκέπτης. Εγώ, δεν έχω έρθει για τα αποφάγια...

- Ααα! αστειεύεται τώρα ο υπηρέτης. Φαντάζομαι ότι θα θέλεις να καθίσεις στο τραπέζι των επισήμων;

- Να, ξέρετε...

Δεν προλαβαίνει να τελειώσει τη φράση του.

Εμφανίζεται ο αφέντης του σπιτιού και ρωτάει τον υπηρέτη του τι συμβαίνει.

- Τίποτα σοβαρό, κύριε. Απλώς, αυτός ο ζητιάνος θέλει να του δώσουμε τα αποφάγια πριν σερβίρουμε το φαγητό. Του είπα να φύγει, αλλά επιμένει στο αίτημα του.

- Να φύγει αμέσως. Κοίτα πώς έκανε την είσοδο. Φρίκη. Αμέσως τώρα! Κάλεσε τη φρουρά και αν δεν φύγει λύστε τα σκυλιά!

Με σπρωξιές και κλοτσιές, πετάνε τον καημένο τον ιερωμένο στο δρόμο, απειλώντας τον με καμιά δεκαριά σκυλιά που γαβγίζουν δείχνοντας τα κοφτερά τους δόντια.

Όπως όπως, ο άνθρωπος ανεβαίνει στο κάρο και γυρίζει στο μοναστήρι.

Στο χώρο του πια, αφού πλένεται και λούζεται, πηγαίνει στην ντουλάπα του και βγάζει έναν πολυτελή μανδύα με χρυσά και ασημένια στολίδια, που του είχε χαρίσει ακριβώς πριν από ένα χρόνο ο ιδιοκτήτης του σπιτιού από το οποίο μόλις τον είχαν διώξει.

Έτσι ντυμένος, ανεβαίνει ξανά στο κάρο, κι αυτή τη φορά φτάνει χωρίς απρόοπτα στον προορισμό του. Ξαναχτυπάει την πόρτα, και του ανοίγει ο ίδιος υπηρέτης.

Αυτή τη φορά, τον περνάει μέσα με μια βαθιά υπόκλιση.

Πλησιάζει και ο ιδιοκτήτης του σπιτιού και τον χαιρετάει με κλίση του κεφαλιού.

- Εξοχότατε, του λέει, μόλις σκεφτόμουν ότι δεν θα ερχόσαστε τελικά. Μπορούμε να περάσουμε; Οι άλλοι μας περιμένουν...

- Φυσικά, λέει ο νεοφερμένος.

Στη θέα του σηκώνονται όλοι όρθιοι και δεν ξανακάθονται ώσπου ο άντρας με τον επιβλητικό μανδύα καταλάβει τη θέση εκ δεξιών του οικοδεσπότη.

Σερβίρουν το πρώτο πιάτο. Είναι ένα βραστό σε ζωμό, που φαίνεται πολύ νόστιμο με την πρώτη ματιά.

Ξαφνικά, γίνεται μια παύση κι όλα τα βλέμματα πέφτουν στον ιερωμένο ο οποίος, αντί να πει μια προσευχή ή ν αρχίσει να τρώει, όπως περιμένουν όλοι, απλώνει το χέρι κάτω από το τραπέζι και, κρατώντας την άκρη του πολυτελούς μανδύα του, αρχίζει να τον βουτάει στον ζωμό.

Ενώ όλοι τον κοιτάνε σιωπηλοί κι ανήσυχοι, ο ιερωμένος μιλάει στον μανδύα του και του λέει:

- Δοκίμασε το φαγητό, καλό μου. Κοίτα τι ωραίο βραστό. Κοίτα αυτήν την πατατούλα και το κρεατάκι. Φάε, αγάπη μου...

Ο ιδιοκτήτης του σπιτιού, αφού κοιτάζει ένα γύρω μην ξέροντας πώς να αντιδράσει στη συμπεριφορά του καλεσμένου του, παίρνει το θάρρος να ρωτήσει:

- Συμβαίνει κάτι, εξοχότατε;

- Αν συμβαίνει; λέει ο ιερωμένος. Όχι. Τίποτα δε συμβαίνει. Αυτό το φαγητό, όμως, δεν ήταν για μένα. Είναι ολοφάνερο ότι καλεσμένος ήταν ο μανδύας μου. Όταν ήρθα χωρίς αυτόν πριν από λίγο, με έδιωξαν με τις κλοτσιές.

Είναι, τελικά, η ζωή κάποιων ανθρώπων πιο πολύτιμη από κάποιων άλλων; Κάποιοι αξίζουν περισσότερο από κάποιους άλλους;

Δυστυχώς, πολλοί είναι εκείνοι που εστιάζουν στην επιφάνεια, στο εξωτερικό περίβλημα και χάνουν την ουσία. Ποια είναι αυτή; Ότι όλοι οι άνθρωποι έχουν αξία. Πίσω από τα ρούχα, τους τίτλους, την καταγωγή κρύβονται ψυχές. Κι αυτές είναι που έχουν σημασία. Είναι σημαντικό να μάθουμε να μη μένουμε στην επιφάνεια και να βλέπουμε την ουσία των πραγμάτων. Ένα μεγάλο μέρος της παιδείας θα πρέπει να επικεντρωθεί σε αυτό ακριβώς. Στο να αναγνωρίζουμε την αξία του κάθε ανθρώπου, ανεξάρτητα από την προέλευσή του ή τις σωματικές του ικανότητες, το χρώμα του, την κοινωνική του στάθμη.

Χόρχε Μπουκάι, «Ο Δρόμος της Πνευματικότητας», Εκδόσεις OPERA

---

Η Σφήκα: Επιλογές

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Ο καρκίνος δεν είναι μάχη – Σταμάτα να “ξεπετάς” το θάνατο

Νίκη Μπάκουλη

Τελικά, η ενσυναίσθηση φαίνεται να έχει εξελιχθεί σε πάρα πολύ δύσκολη πίστα για την ανθρωπότητα. Όπως και το να σκέφτεσαι πριν μιλήσεις. Ή να δείχνεις τον ελάχιστο σεβασμό, κατ’ αρχάς στον εαυτό σου και μετά στους άλλους, αποφεύγοντας κλισέ στις τραγωδίες.

Η Γωγώ Μαστροκώστα έγινε το τελευταίο παράδειγμα της προχειρότητας μας, στον πραγματικό και τον ψηφιακό κόσμο.

Μια νέα γυναίκα πέθανε, έπειτα από 15 χρόνια καθημερινής αγωνίας για το αν θα ξημερωθεί αύριο, με το σώμα της να είναι ο μεγαλύτερος εχθρός της και η συντριπτική πλειοψηφία των media (social και άλλων) έκρινε πως δεν χρειάζεται κάτι άλλο για να καλύψει το γεγονός από κενές (παρωχημένες) κοινοτοπίες.

Σαν να φοβόμαστε τις λέξεις (πχ το θάνατο) και καταλήγουμε να γινόμαστε επιφανειακοί έως και αναίσχυντοι.

Επίτρεψε μου να σου εξηγήσω γιατί τα κλισέ αυτά είναι η απόλυτη ασέβεια, αφού τονίσω ότι για έναν άνθρωπο που έχει καρκίνο, κάθε μέρα είναι νίκη.

1) “Έχασε τη μάχη με τον καρκίνο”

Ασθενείς έχουν ενημερώσει ότι αυτή η φράση μετατρέπει το θάνατο σε προσωπική τους αποτυχία και για αυτό δεν θέλουν να τη βλέπουν, παρ’ όλα αυτά εμείς συνεχίζουμε ακάθεκτοι την “ξεπέτα”. Να στο κάνω λιανά: πρόκειται για διατύπωση που αφήνει την υπόνοια πως ο ασθενής απέτυχε στην προσπάθεια του να “κερδίσει τη μάχη”.

Ενέχει δηλαδή, και την υποψία ότι δεν πολέμησε αρκετά. Μόνο η καρδούλα τους το ξέρει τι περνούν, οπότε ας προσπαθήσουμε να είμαστε ελαχίστως άνθρωποι και ας σταματήσουμε να μετατρέπουμε έναν σύνθετο, βιολογικό και συχνά τυχαίο θάνατο, σε προσωπική αποτυχία του ασθενούς.

Παρεμπιπτόντως, η Elena Semino του Lancaster University, εκ των κορυφαίων ερευνητριών σε μεταφορές για τον καρκίνο έδειξε μαζί με την ομάδα της, πως αυτή η φράση προκαλεί αισθήματα ενοχής και αποτυχίας σε ασθενείς.

Για αυτό συνέστησαν να αποφεύγεται στις νεκρολογίες και στα ΜΜΕ, ακριβώς γι’ αυτόν τον λόγο.

2) “Άνιση μάχη”

Ξεπερνώ τη μοιρολατρία της φράσης και περνώ κατευθείαν στην τεμπελιά της, καθώς αγνοεί την πολυπλοκότητα της νόσου και ενισχύει την πεποίθηση ότι ο καρκίνος είναι πιο δυνατός, ως εκ τούτου η “ήττα” είναι λογική.

Ενισχύουν την ιδέα ότι η έκβαση εξαρτάται από “δύναμη”, αντί από ιατρικούς παράγοντες, θεραπείες και τύχη.

Επίσης, μελέτη του USC Dornsife δείχνει ότι οι στρατιωτικές μεταφορές (η χρήση λέξεων όπως “πόλεμος”, “μάχη” και “εχθρός”) αυξάνουν την μοιρολατρία, καθώς οι άνθρωποι πιστεύουν ότι δεν μπορούν να κάνουν τίποτα. Έτσι, μειώνεται η διάθεσή τους για πρόληψη και εξετάσεις.

3) “Λιγοψύχησε κάποιες φορές”

Αυτή η τοποθέτηση λειτουργεί ως… ενημέρωση πως δεν έχουμε συστηθεί καν με την ενσυναίσθηση. Εκτός και αν ζεις σε κάποιο παράλληλο σύμπαν, όπου δεν υπάρχουν προβλήματα, έχεις νιώσει τη δυσφορία που προκαλεί η εξέλιξη σου σε ζογκλέρ που οφείλει να διαχειρίζεται πολλά διαφορετικά πράγματα, καθημερινά.

Αν τυχόν κουβαλάς και κάποιο τραύμα, έχεις σκεφτεί τουλάχιστον μια φορά να εγκαταλείψεις. Φαντάσου να διεκδικείς τη ζωή σου επί 15 συναπτά έτη, καθημερινώς και αδιαλείπτως.

Εύλογα θα υπάρξουν και μέρες που θα νιώσεις εξάντληση, απόγνωση, κούραση. Αυτό δεν σημαίνει ότι λιγοψυχείς, αλλά πως είσαι άνθρωπος.

Με το “λιγοψύχησε κάποιες φορές” κρίνεις κανονικές ανθρώπινες αντιδράσεις ως αδυναμία. Άσε που προβάλεις τεράστιες προσδοκίες στους ασθενείς, λες και ΠΡΕΠΕΙ να είναι δυνατοί συνέχεια. Δεν πρέπει τίποτα. Μόνο ό,τι αποφασίζουν οι ίδιοι.

Πηγή: news247

---

Η Σφήκα: Επιλογές

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Λύση

Ελλάδα

Μέτρα «για την αντιμετώπιση του δημογραφικού» παρουσίασε ξανά χτες ο πρωθυπουργός. 

Η κυβέρνηση σερβίρει ψίχουλα και «pass» και παρουσιάζει ως «λύση» στα προβλήματα των νέων ζευγαριών την πολιτική στήριξης των κερδών του κεφαλαίου, με συμπράξεις δημόσιου και ιδιωτικού τομέα σε Υγεία και Πρόνοια, «voucher» για παιδικούς σταθμούς, «νταντάδες της γειτονιάς» και όλα τα συναφή. 

Αυτή η πολιτική όμως δεν είναι «λύση», αλλά το πρόβλημα για τον λαό. 

Γιατί ανοίγει «πόρτες» και «παράθυρα» στους εμπόρους της Υγείας και της Παιδείας, που έχουν το θράσος να εμφανίζονται ως «σωτήρες». 

Γιατί στηρίζει τη στέγη - εμπόρευμα (όπως με τις επιδοτήσεις σε τραπεζίτες, κατασκευαστικούς ομίλους, real estate), ώστε «να ανοίξουν τα σπίτια» που έβαλαν στο χέρι όλα τα προηγούμενα χρόνια με πλειστηριασμούς, ή να δημιουργήσουν τη νέα γενιά χρεωμένων οικογενειών. 

Γιατί προωθεί την εργασιακή «ευελιξία» για τις μητέρες εργαζόμενες (με οδηγό μάλιστα την «πείρα της πανδημίας»), δηλαδή τη δουλειά - λάστιχο, αντί για μειωμένο και σταθερό ημερήσιο χρόνο, ολόπλευρη προστασία της μητρότητας. 

Ολα αυτά τα χρεοκοπημένα μέτρα ανακυκλώνουν το πρόβλημα και τις αιτίες του, που βρίσκονται στην καρδιά του σάπιου καπιταλισμού. 

Λύση μπορεί να δώσει μόνο ο λαός με την πάλη του, σε σύγκρουση με την πολιτική του κέρδους, που στερεί το μέλλον απ' αυτόν και τα παιδιά του.

Πηγή: rizospastis

---

Η Σφήκα: Επιλογές

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Απολογούνται

Ελλάδα

«Κυβέρνηση και εργοδοσία δεν μας αφήνουν άλλη επιλογή», αναφέρει απολογητικά η συνδικαλιστική πλειοψηφία στην Ομοσπονδία Επισιτισμού - Τουρισμού για την πανελλαδική 24ωρη απεργία που κήρυξε στις 24 Ιούνη. 

Αντί να οργανώσουν την επιτυχία της κινητοποίησης, τα συνδικαλιστικά στελέχη του ΠΑΣΟΚ στρώνουν προκαταβολικά το έδαφος για να παζαρέψουν με την κυβέρνηση τις επόμενες απώλειες των εργαζομένων του κλάδου. 

Για παράδειγμα, μιλούν για «ωράριο» αυτοί που υπέγραψαν κλαδικές Συλλογικές Συμβάσεις με 6ήμερα - 7ήμερα και τοπικές συμβάσεις που προβλέπουν εργασία σε ρεπό έως και 13 ώρες το 24ωρο. 

Πάνω σ' αυτά ζητάνε τώρα την εφαρμογή της ψηφιακής κάρτας εργασίας, για να μπορούν τα μονοπώλια και οι μεγαλοξενοδόχοι να επιταχύνουν τις αντιδραστικές αλλαγές στον εργάσιμο χρόνο, κοροϊδεύοντας τους εργαζόμενους ότι έτσι αντιμετωπίζουν την αδήλωτη δουλειά. 

Καμιά εμπιστοσύνη να μη δείξουν οι χιλιάδες ξενοδοχοϋπάλληλοι και εργαζόμενοι στον Τουρισμό στους εργατοπατέρες κυβέρνησης και εργοδοσίας που τους σκάβουν τον λάκκο, υπονομεύοντας από τα αποδυτήρια την απεργία. 

Μαζί με τις ταξικές αγωνιστικές δυνάμεις του κλάδου να κάνουν δική τους υπόθεση την οργάνωση του απεργιακού αγώνα. 

Να σχεδιάσουν από τώρα τη συνέχεια και κλιμάκωση, για δουλειά και ζωή με αξιοπρέπεια, απέναντι στα κέρδη - ρεκόρ που καταγράφουν κάθε χρόνο τα μονοπώλια του τουρισμού.

Πηγή: rizospastis

---

Η Σφήκα: Επιλογές

---

Διαβάστε Περισσότερα »