Τα κορμιά γερνάνε, οι ψυχές όχι...

Χρύσα Κακατσάκη

Δεν έδινα σημασία στην ανεβασμένη πίεση, σε κάτι πονάκια στα νεφρά. Μια μέρα που ένας νεαρός σηκώθηκε στο λεωφορείο για να μου παραχωρήσει τη θεση του, άρχισα να καταλαβαίνω τον Αλεξανδρινό ποιητή. Το γήρασμα του σώματος και της μορφής είναι πληγή από φρικτό μαχαίρι δεν μ’ ένοιαξε και πολύ. Είχα ακόμα τη γυναίκα μου. Πάνω από 50 χρόνια με ξύπναγε ο ήχος από τα κατσαρολικά και η φωνή της «έτοιμος ο καφές». Πηγαίναμε ακόμα στο θέατρο, πίναμε μπίρες στο καφενείο της γειτονιάς. Πέρασα πολέμους, πείνες και μπόρες μα δεν λύγισα. Απ’ όλα τα όνειρα που ανέθρεψα, το πιο ζωντανό που κράτησα ήταν να μη μείνω μόνος.

 
Μα ήρθε εκείνος ο μικρός ανακατωσούρας που τον λένε καρκίνο και φυτεύτηκε στο στομάχι της. Οι γιατροί μιλούσαν για λίγους μήνες. Κάναμε βολτες κοντινές. Της ζητούσα να βάζει διαφορετικό φόρεμα κάθε φορά, σαν να την πρωτοβλέπω. Ο αδυσώπητος χρόνος εισβάλλει στα κορμιά σαν πειρατής και αρπάζει ο,τι βρει. Για τη μέρα του αποχαιρετισμού διάλεξα εγώ εκείνο το καφέ ταγιέρ για να ταιριάζει με τη μελαγχολία του φθινοπώρου.

 
Πασχίζω να εξημερώσω τη μοναξιά μου, μα έχει γίνει πια ένα κατοικίδιο που γουργουρίζει συνεχώς. Φίλοι και παρέες λιγόστεψαν. Μόνο στο καφενειο πάιζω κανένα τάβλι, μα θα το κόψω κι αυτό. Ολο ντόρτια φερνω τελευταία Θα μπορούσα να πάω να μείνω με τα παιδιά, αλλά δεν θέλω να τους γίνω βάρος. Εχουν τις δουλειές και τις σκοτούρες τους. Πού και πού κανένα τηλεφώνημα σπάει τη σιωπή.
Τα βράδια πιάνω κουβέντα με τους πεθαμένους μέχρι να με βρει το ξημέρωμα. Δεν είναι νοσταλγία, ούτε υστερόγραφα του παρελθόντος. Είναι το φάρμακο της αντοχής. Πιασμένος στα πλουμιστά δίχτυα της νιότης, της γενναιότητας στις ηδονές και στους έρωτες . Δεν ξέρω τι είναι χειρότερο:. Να θυμάμαι ή να φοβάμαι το τέλος; Μια σκιά στο δωμάτιο μαντεύει τις σκέψεις μου. Να πουλήσω την ψυχή μου για μιας πεντάρας νιάτα .

 
-Μην της πουλήσεις την ψυχή σου. Αυτή δεν ασπρίζει σαν τα μαλλιά. Εχεις ακόμη τα χέρια σου να χαϊδεύει το άδειο μαξιλάρι, να καρφιτσώνει ένα κλαδάκι γιασεμί στο πέτο. Μπορείς ακόμη να ακούς ειδήσεις , το σκυλί της διπλανής, τη μουσική που αγαπούσες. Κανείς δεν είναι τόσο ανόητος που να μην ξέρει ότι μπορεί να τραβήξει όλον τον ουρανό πάνω του μ’ ένα χαμόγελο στο δώρο της ζωής.

ΗΜΕΡΑ ΤΡΙΤΗΣ ΗΛΙΚΙΑΣ 

Χρύσα Κακατσάκη, εκπαιδευτικός

Σ.Σ.: Ο David Bowie απαντά στην Τάνια Τσανακλίδου και στο Μαμά γερνάω με το ποτέ δεν θα γεράσω. Ζητάει δηλαδή κάτι μη φυσιολογικό που κανένα μηχάνημα, καμιά πλαστική δεν μπορεί να αποτρέψει. Ας το αποδεχτούμε επιτέλους.

Χρύσα Κακατσάκη

---

Η Σφήκα: Επιλογές

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Γιατί; (γιατί πάντα έτσι το κάναμε…)

Κωνσταντίνος Παπαλίτσας

Στο σημερινό άρθρο αναρωτιόμαστε για τον τρόπο με τον οποίο «εγκαθίστανται» οι κοινωνικοί κανόνες στο υποσυνείδητο των μελών μιας ομάδας χωρίς κανένα από αυτά να γνωρίζει ουσιαστικά τη σκοπιμότητά τους.

Αρχικά ας δούμε ένα απλοϊκό παράδειγμα που καταδεικνύει τον τρόπο που λειτουργούν οι ανθρώπινες κοινωνίες εδώ και δεκαετίες.

Το παράδειγμα

Μια οικογένεια είχε μαζευτεί γύρω από το Κυριακάτικο τραπέζι. Εγγόνια, παιδιά, παππούδες κλπ. Το μενού είχε ψάρι. Μόλις φέρνει λοιπόν η οικοδέσποινα το ψάρι στο τραπέζι όλοι παρατηρούν ότι λείπει το κεφάλι. Ρωτάει λοιπόν κάποιος τη μαγείρισσα γιατί έκοψε το κεφάλι και αυτή του απαντάει γιατί έτσι το έκανε και η μητέρα της. Γυρίζουν λοιπόν όλοι προς τη μητέρα της που βρισκόταν στο τραπέζι και τη ρωτάνε γιατί κόβουμε το κεφάλι από το ψάρι. Εκείνη απαντάει με τον ίδιο τρόπο, ότι δηλαδή έτσι το έκανε και η δική της μητέρα!

Τα βλέμματα όλα πέφτουν πάνω στη γιαγιά που βρισκόταν και εκείνη στο ίδιο τραπέζι. Μόλις τη ρώτησαν γιατί κόβουμε το κεφάλι από το ψάρι εκείνη με μια αφοπλιστική ειλικρίνεια αποκρίθηκε:

«Εμείς τότε παιδάκια μου είχαμε μικρά τηγάνια, τώρα εσείς γιατί το κάνετε δεν ξέρω!!!».

Παρατηρούμε λοιπόν ότι ένας απλός κανόνας πέρασε από γενιά σε γενιά χωρίς να κατανοούν οι εμπλεκόμενοι τη σκοπιμότητά του.

Τη δεκαετία του 1960 λοιπόν ο Αμερικανός ψυχολόγος Harry Harlow διεξήγαγε ένα πείραμα προσπαθώντας να διερευνήσει τον τρόπο με τον οποίο δημιουργούνται οι διάφορες κοινωνικές νόρμες που επηρεάζουν τη συμπεριφορά των ανθρώπων. Το πείραμα ονομάστηκε «Πείραμα των πέντε πιθήκων».

Το πείραμα

Τοποθέτησε πέντε μικρά πιθηκάκια σε μια αίθουσα και σε μια άκρη έβαλε μια σκάλα και στην κορυφή της σκάλας κρέμασε ένα τσαμπί με μπανάνες. Όταν τα πιθηκάκια όρμησαν να πάρουν τις μπανάνες ένα αυτόματο σύστημα νερού υπό πίεση τα κατάβρεξε με παγωμένο νερό. Μόλις συνήλθαν από την ψυχρολουσία τα πιθηκάκια προσπάθησαν ξανά να πάρουν τις μπανάνες. Το σύστημα και πάλι τα κατάβρεξε με πολύ μεγάλη πίεση. Αυτό επαναλήφθηκε αρκετές φορές μέχρι που τα πιθηκάκια πήραν το μάθημά τους: «δεν ακουμπάμε τις μπανάνες!».

Ακολούθως ο ερευνητής έβγαλε ένα πιθηκάκι από την αίθουσα και έβαλε στη θέση του ένα νέο που δεν ήξερε τι είχε προηγηθεί. Όπως ήταν φυσικό το νέο πιθηκάκι προσπάθησε να ανέβει τη σκάλα για να πάρει τις μπανάνες. Τότε τα υπόλοιπα πιθηκάκια έπιασαν το νέο και άρχισαν να το χτυπούν αποτρέποντάς το να πάρει τις μπανάνες. Το νέο πιθηκάκι έμαθε με αυτόν τον άγριο τρόπο ότι δεν πρέπει να πάρει τις μπανάνες ακόμα και αν δεν είχε υποστεί ποτέ την ψυχρολουσία του παγωμένου νερού.

Στη συνέχεια ο ερευνητής αντικατέστησε ένα ακόμη από τα πρώτα πέντε πιθηκάκια και όταν το νεότερο πιθηκάκι πήγε να πάρει τις μπανάνες, τα υπόλοιπα το απέτρεψαν βίαια. Η διαδικασία επαναλήφθηκε έως ότου στην αίθουσα να έχουν αντικατασταθεί τα πέντε αρχικά πιθηκάκια με πέντε νέα. Τα πέντε νέα πιθηκάκια γνώριζαν έναν και μόνο κανόνα: «δεν ακουμπάνε τις μπανάνες!». Κανένα όμως από τα πέντε αυτά νέα πιθηκάκια δε γνώριζε το γιατί, καθώς κανένα από αυτά δεν είχε τιμωρηθεί για παραβίαση του κανόνα.

Με τα παραπάνω παραδείγματα παρατηρούμε τον τρόπο με τον οποίο «εγκαθίστανται» κοινωνικοί κανόνες στο υποσυνείδητο των μελών μιας ομάδας χωρίς κανένα από αυτά να γνωρίζει τη σκοπιμότητά τους.

Στην ερώτηση «γιατί το κάνεις αυτό» η πλειοψηφία των ανθρώπων απαντάει «γιατί έτσι το κάνουν όλοι» ή «γιατί πάντα έτσι το κάναμε».

Κατ’ αυτό τον τρόπο όμως διαιωνίζεται μια κοινωνική κατάσταση με συγκεκριμένη κουλτούρα και κανόνες των οποίων η αιτία δημιουργίας ξεχνιέται ή καταντάει ασήμαντη.

Το ότι κάποια πράγματα γίνονται εδώ και πάρα πολύ καιρό με ένα συγκεκριμένο τρόπο, δε σημαίνει ότι αυτός ο τρόπος δεν μπορεί να αλλάξει.

Εσύ τι πιστεύεις;

Υπάρχει τρόπος να αλλάξουν οι κανόνες χωρίς να διασπαστεί η κοινωνική συνοχή;

Τι ρόλο θα έπρεπε να παίξουν η εκπαίδευση, ο τρόπος εργασίας και οι επιστήμες σε μια τέτοια αλλαγή;


Πηγή: ideostrovilos

---

Η Σφήκα: Επιλογές

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Είναι ο Καπιταλισμός, ηλίθιε

Από Ημεροδρόμος

Προχτες, σε μια απίθανου κυνισμού τοποθέτηση, η ΕΕ είπε στους λαούς των κρατών μελών της ότι 50 εκατομμύρια από αυτούς, λόγω των τιμών στην ενέργεια, έχουν να διαλέξουν για φέτος:

Η’ θα δώσουν χρήματα για να τραφούν οπότε θα κρυώσουν,
ή θα δώσουν χρήματα να ζεσταθούν οπότε θα πεινάσουν!
Σύμφωνα με τον αρμόδιο Επίτροπο Ενέργειας της ΕΕ η αιτία για αυτό είναι η ενεργειακή κρίση…
Πάμε τώρα να εξηγήσουμε στον κύριο Επίτροπο και στα εγχώρια γιουσουφάκια γιατί η αιτία αυτού του κανιβαλισμού “Είναι ο Καπιταλισμός, ηλίθιε”:

— Το συνολικό ΑΕΠ της ΕΕ ανέρχεται σχεδόν στα 18 τρισ. ευρώ.

— Το 2025 οι στρατιωτικές δαπάνες των κρατών-μελών ανήλθαν σε 418 δισ. ευρώ, σημειώνοντας αύξηση για 11ο συνεχόμενο έτος.
— Το 2026 (που τα νοικοκυριά πρέπει να διαλέξουν ανάμεσα σε τροφή ή θέρμανση) οι στρατιωτικές δαπάνες αναμένεται ότι θα ανέλθουν στα 454 δισ. ευρώ, αυξημένες κατά 8,6 % σε σύγκριση με το 2025 και κατά 75,3 % σε σύγκριση με το 2021.

— Το 2025 οι επενδύσεις στον τομέα της άμυνας (πολεμική βιομηχανία) σημείωσαν εντυπωσιακή αύξηση στο 23% σε σύγκριση με το 2024 και ανήλθαν στο πρωτοφανές υψηλό επίπεδο των 134 δισ. ευρώ. Μάλιστα η ανοδική τάση θα συνεχιστεί το 2026, έτος κατά το οποίο οι επενδύσεις στον τομέα της άμυνας προβλέπεται να ανέλθουν σχεδόν στα 163 δισ. ευρώ. Πρόκειται για αύξηση κατά 158,7% σε σύγκριση με το 2021!

—Το πρώτο εξάμηνο του 2026, σύμφωνα με ανάλυση του ευρωπαϊκού οργανισμού Transport & Environment (T&E), μόνο 8 πετρελαϊκές εταιρείες συγκέντρωσαν περίπου 7,5 δισεκατομμύρια ευρώ σε υπερκέρδη (excess profits) εντός της ΕΕ. Έξι από αυτές τις μεγάλες εταιρείες (BP, Shell, Eni, Orlen, Repsol και OMV) διπλασίασαν τα κέρδη τους στην ευρωπαϊκή αγορά κατά το δεύτερο τρίμηνο του 2026 σε σχέση με το αντίστοιχο τρίμηνο του 2025, εκμεταλλευόμενες τις υψηλές τιμές στα διυλισμένα καύσιμα.

— Οι μεγάλες ενεργειακές επιχειρήσεις που δραστηριοποιούνται στην Ευρώπη και τη Βρετανία έχουν ξεπεράσει τα 26,2 δισεκατομμύρια λίρες σε κέρδη από τις αρχές του 2026.

— Τα καθαρά κέρδη των 500 μεγαλύτερων επιχειρήσεων στην ΕΕ με βάση τον τζίρο έφτασαν τα 547 δισ. ευρώ το 2025.

— Οι 10 κορυφαίες τράπεζες της Ευρώπης το 2025 είχαν ετήσια κέρδη 92 δισεκατομμύρια ευρώ, καταγράφοντας αύξηση 8% σε σχέση με το 2024.

Αυτή είναι η πραγματικότητα για την ΕΕ των μονοπωλίων.
Την καπιταλιστική Ενωση που από τη μια πλευρά θησαυρίζει μια χούφτα παράσιτων που ιδιοποιούνται τον πλούτου, που έχει πακτωλό για τα θησαυροφυλάκια και τα γρανάζια της οικονομίας του πολέμου, και από την άλλη διατάζει τα εκατομμύρια των εργαζομένων που παράγουν τον πλούτο, να αποφασίσουν αν θα πεινάνε ή αν θα κρυώνουν… 

---

Η Σφήκα: Επιλογές

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Γολγοθάς ... 120 σκαλιών

Ελλάδα

Από τις 72 στις 120 δόσεις επιχειρεί τώρα η κυβέρνηση να απλώσει τα χρέη των αυτοαπασχολούμενων, μετά και το «κράξιμο» που εισέπραξαν οι εξαγγελίες της ΔΕΘ από τους ίδιους τους αυτοαπασχολούμενους και τα αγωνιστικά τους σωματεία, μέχρι και φορείς - συνομιλητές της κυβέρνησης στον «κοινωνικό διάλογο».

Πρακτικά, όμως, για αρκετούς αυτοαπασχολούμενους θα τρέχουν παράλληλα δύο διαφορετικές ρυθμίσεις χρεών. Η μία είναι η νέα ρύθμιση των έως 120 δόσεων, που αφορά οφειλές μέχρι τέλη 2024, ενώ οι νεότερες, από το 2025 και μετά, εξοφλούνται ή ρυθμίζονται χωριστά, μεταξύ άλλων σε έως 24 δόσεις. Ολα αυτά χώρια από τους τρέχοντες φόρους και τις ασφαλιστικές εισφορές, αλλά και τα χρέη σε τράπεζες, προμηθευτές και παρόχους Ενέργειας.

Γιατί αυτά τα χρέη δεν έπεσαν από τον ουρανό. Συσσωρεύτηκαν πάνω σε άδικους φόρους και βάρη: Φορολόγηση από το πρώτο ευρώ χωρίς αφορολόγητο, επί χρόνια τέλος επιτηδεύματος, που θεσπίστηκε μάλιστα το 2011, στην καρδιά της κρίσης και της αναδουλειάς, διαδοχικές αυξήσεις στις ασφαλιστικές εισφορές και τώρα τεκμαρτή φορολόγηση ακόμα και για εισόδημα που δεν αποκτήθηκε. Σε αυτά προστίθενται η ακρίβεια και το αυξημένο κόστος λειτουργίας, που εξακολουθούν να ροκανίζουν το εισόδημα.

Ετσι, χωρίς ουσιαστική προστασία του εισοδήματος, ο Γολγοθάς των 72 δόσεων κινδυνεύει απλώς να γίνει Γολγοθάς 120 δόσεων, με καινούργια χρέη να περιμένουν στο τέλος της διαδρομής.

Απέναντι σ' αυτήν την κατάσταση, το ΚΚΕ έχει καταθέσει επανειλημμένα στη Βουλή συγκεκριμένες προτάσεις που η κυβέρνηση έχει απορρίψει ή τις έχει αφήσει στα συρτάρια, με τα άλλα κόμματα να αρνούνται αντίστοιχα μέτρα ή να σιωπούν: Κατάργηση της τεκμαρτής φορολόγησης, αφορολόγητο 12.000 ευρώ, προσαυξημένο κατά 3.000 ευρώ για κάθε παιδί, διαγραφή τόκων και προσαυξήσεων και δραστική μείωση των χρεών σε εφορία, ασφαλιστικά ταμεία και τράπεζες, με το υπόλοιπο να εξοφλείται σε άτοκες δόσεις, ανάλογα με το πραγματικό εισόδημα. Μέτρα που βρίσκονται σταθερά και στις διεκδικήσεις των αγωνιστικών Ενώσεων και Ομοσπονδιών των αυτοαπασχολούμενων.

Πηγή: rizospastis

---

Η Σφήκα: Επιλογές

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Διεκδικώντας λίγη χαρά

Οδυσσέας Ιωάννου

Mπήκα στο αεροπλάνο για επιστροφή στην Ελλάδα από ένα επαγγελματικό ταξίδι, την Κυριακή στις δέκα παρά τέταρτο το βράδυ, ακριβώς την ώρα που ξεκινούσε το παιχνίδι μας με την Γερμανία. Αν με έπιανες απ’ την μύτη θα έσκαγα. Δεν κατάφερα να συνδεθώ με τo wi fi του αεροπλάνου και θα μάθαινα το αποτέλεσμα στην προσγείωση.

Άνοιξα το κινητό μου στη μια μετά τα μεσάνυχτα και ένα υπέροχο 0-1, σαν πίνακας ζωγραφικής, γέμισε τα μάτια μου. Ας κερδίζουμε κι ας μην το βλέπω. Παρά το γεγονός πως ήμουν κομμάτια, μόλις έφτασα στο σπίτι κόλλησα για μισή ώρα στον υπολογιστή μου βλέποντας στιγμιότυπα και διαβάζοντας διάφορα για το παιχνίδι. Κοιμήθηκα σαν πουλάκι.

Το πρωί της Δευτέρας ξανά τα ίδια. Δεν το χόρταινα. Είδα ένα βίντεο με δηλώσεις του παίκτη Μανώλη Σάλιακα: «Ξέρω πόσο πειράζουν τους Έλληνες στην Γερμανία, αλλά αύριο θα πάνε στις δουλειές τους πολύ χαρούμενοι». Δεν είναι κάτι πρωτότυπο, το έχουμε ξανακούσει, συμβαίνει πολλά χρόνια, να πηγαίνουν χαρούμενοι στην δουλειά τους την επόμενη μέρα κάποιοι μετανάστες που η μικρή τους χώρα είχε κερδίσει το μεγαθήριο-οικοδέσποινα. Ούτε θα μιλήσω για την δύναμη του ποδοσφαίρου, αυτό το καταλαβαίνουμε όσοι το αγαπάμε αλλά βέβαια δεν κρίνω όσους δεν μοιράζονται αυτήν την αγάπη και τους είναι παντελώς αδιάφορο.

Σκέφτομαι πως για κάποιους λόγους αντέχουν ακόμη αυτές οι αντιδράσεις και αυτά τα αισθήματα. Εννοώ πως αν βάλεις κάτω τα πράγματα και τα ζυγίσεις και τα δεις στις σωστές τους διαστάσεις- αλλά και ποιος ορίζει το σωστό;- σε μία Ευρώπη που σκοτεινιάζει, σε έναν κόσμο που σκοτεινιάζει, κάτι τέτοιες «περηφάνειες» είναι σαν να μαρκάρουμε με τα μάτια την πραγματικότητα που βιώνουμε– για να χρησιμοποιήσω ποδοσφαιρικό όρο.

Όμως επειδή μάλλον η ζωή μας είναι άθροισμα στιγμών, δεν μπορείς αβασάνιστα να υποτιμήσεις ή να λοιδορήσεις και τέτοιες στιγμές. Χωρίς τα δευτερεύοντα που χαρίζουν πρόσκαιρες ανάσες, η ζωή μας θα ήταν ένας μόνιμος ανήφορος χωρίς χαρά.

Εντάξει, το ποδόσφαιρο δεν θα αλλάξει την ζωή μας, τα τραγούδια δεν θα αλλάξουν την ζωή μας, τα γκομενικά δεν θα αλλάξουν την ζωή μας, το κουτσομπολιό δεν θα αλλάξει την ζωή μας, η ελαφρότητα δεν θα αλλάξει την ζωή μας, το χάζεμα δεν θα αλλάξει την ζωή μας, αλλά ήδη έχω αναφέρει την μισή τουλάχιστον ζωή μας!

Πρέπει κάποτε να συμφιλιωθούμε. Όχι να συμβιβαστούμε, να συμφιλιωθούμε. Να συμφιλιωθούμε δίχως ενοχές με εκείνον τον εαυτό που δεν έχει χάσει ακόμα το κέφι του για παιχνίδι. Εκείνον τον εαυτό που γίνεται «ωραία φτηνός» διεκδικώντας λίγη χαρά. Δεν είναι αυτές οι στιγμές που μας εμποδίζουν να γίνουμε η καλύτερη εκδοχή μας και να είμαστε παρόντες στις μεγάλες προκλήσεις της εποχής μας. Γίνονται και τα δύο. Και μάλλον το να βιώνουμε τα «φτηνά» ίσως είναι ένας δρόμος να φτάσουμε κάποτε και στα πολύ ακριβά.

Γιατί ακόμη και τα πολύ σοβαρά, αν το καλοσκεφτείς, περιέχουν το παιχνίδι. Με άλλου ειδικού βάρους διακυβεύματα, με σαφώς πιο ακραίους κινδύνους, αλλά έχουν κι εκείνα την δομή του παιχνιδιού.

Φυσικά και δεν είναι το ίδιο μία ποδοσφαιρική ήττα με έναν θάνατο στον αγώνα για μία καλύτερη ζωή αλλά πραγματικά δεν μπορώ να υποστηρίξω με σιγουριά πως ήταν τζάμπα θάνατοι όλοι εκείνοι -δεν είναι λίγοι- που επήλθαν μετά από ένα δοκάρι στο 90΄. Είναι και οι δύο θάνατοι στον δρόμο για την διεκδίκηση της χαράς.

Προκλητική η σύγκριση ναι, αλλά κάποιες φορές η πρόκληση και η ακρότητα του παραδείγματος βοηθάνε να πεις αυτό που θέλεις.

Πηγή: news247

---

Η Σφήκα: Επιλογές

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Μερικές φορές η άμυνα προηγείται της κατανόησης.

Ευάγγελος Ορφανιδης

Πω πω… τι βιβλιάρα ο Ηλίθιος του Ντοστογιέφσκι. Είναι από εκείνα τα λογοτεχνικά βιβλία που όσο τα διαβάζεις τόσο περισσότερο ανακαλύπτεις αλήθειες για το πώς λειτουργεί ο ανθρώπινος ψυχισμός.

Στον Ηλίθιο υπάρχει μια ιδέα που πάντα με σταματά να σκεφτώ. Η φράση που αποδίδεται στον Ντοστογιέφσκι, ότι «δύο έξυπνοι άνθρωποι δεν μπορούν να ερωτευτούν, ο ένας από τους δύο πρέπει να είναι ηλίθιος». Οχι, δεν εξυμνεί την ανοησία. Περιγράφει ένα ψυχικό παράδοξο. Στην ψυχοθεραπεία βλέπουμε συχνά ότι όσο περισσότερο κάποιος προσπαθεί να προστατευτεί από τον πόνο, τόσο περισσότερο δυσκολεύεται να αγαπήσει. Ο εγκέφαλος γίνεται ένας ακούραστος αναλυτής..διαβάζει σημάδια, υπολογίζει πιθανότητες, ψάχνει κρυφές προθέσεις, προβλέπει την εγκατάλειψη πριν ακόμη υπάρξει. Όλα αυτά μοιάζουν με εξυπνάδα, ενώ πολλές φορές είναι άμυνες. Ο έρωτας απαιτεί κάτι που καμία άμυνα δεν μπορεί να προσφέρει, την αποδοχή της αβεβαιότητας. Να μην ξέρεις αν θα μείνουν μαζί σας τα πράγματα και παρ’ όλα αυτά να επιλέγεις να είσαι παρών. Να γνωρίζεις ότι μπορεί να πληγωθείς και, αντί να κλειδώσεις την καρδιά σου, να επιτρέψεις στον εαυτό σο να συνδεθεί. Ο «ηλίθιος» του Ντοστογιέφσκι δεν είναι ο αφελής, είναι ο άνθρωπος που δεν έχει παραδώσει ολόκληρη την ύπαρξή του στις άμυνές του. Είναι εκείνος που δεν χρειάζεται να κερδίζει κάθε ψυχολογική μάχη, να έχει πάντα δίκιο ή να κρατά τον έλεγχο. Είναι αρκετά ασφαλής ώστε να εκτεθεί. Κάποιες φορές, μέσα στη θεραπεία, ο στόχος δεν είναι να γίνουμε πιο έξυπνοι. Είναι να γίνουμε λιγότερο φοβισμένοι. Γιατί πίσω από πολλές «έξυπνες» συμπεριφορές κρύβεται ένας άνθρωπος που έχει μάθει πως, αν αφεθεί, θα πληγωθεί ξανά. Ίσως λοιπόν ο έρωτας να αρχίζει όχι όταν βρίσκουμε τον κατάλληλο άνθρωπο, αλλά όταν σταματάμε να αφήνουμε τις άμυνές μας να αποφασίζουν για λογαριασμό μας. Και ίσως αυτός ο «ηλίθιος» να είναι τελικά ο πιο ψυχικά ώριμος από όλους. Εκείνος που κατάλαβε πως η πραγματική οικειότητα δεν γεννιέται όταν νιώθεις απόλυτα ασφαλής, αλλά όταν βρίσκεις το θάρρος να είσαι αληθινός, ακόμη κι αν αυτό σημαίνει ότι μπορεί να πληγωθείς.

Υ.Γ. Ωπ σε έπιασα ! Πριν βιαστείς να σχολιάσεις ότι «άρα οι έξυπνοι δεν ερωτεύονται» ή ότι προτείνω να είμαστε αφελείς, όχι. Το κείμενο δεν μιλά για νοημοσύνη, αλλά για άμυνες. Άλλο η ευφυΐα και άλλο η ανάγκη να ελέγχεις τα πάντα για να μη νιώσεις ξανά πόνο. Αν, παρ’ όλα αυτά, αυτή ήταν η ανάγνωσή σου, ίσως να επιβεβαίωσες άθελά σου ακριβώς αυτό που περιγράφω…ότι μερικές φορές η άμυνα προηγείται της κατανόησης.

Ευάγγελος Ορφανιδης κλινικός ψυχολόγος 

Πηγή:Facebook

---

Η Σφήκα: Επιλογές

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Δηλώσεις....

Γιώργος Μαργαρίτης

Το παλιό καιρό οι αστική τάξη της Ελλάδας ειδικευόταν στις "δηλώσεις".

Από τον ελληνικό λαό ζητούσε "δηλώσεις αποκήρυξης του κομμουνισμού", "δηλώσεις νομιμοφροσύνης" κλπ.

 
Δηλαδή δηλώσεις υποταγής στα κελεύσματα και στις επιθυμίες της αστικής τάξης.

Η ίδια όμως η αστική τάξη -δια των πολιτικών εκπροσώπων της- υπήρξε πάντα πρόθυμη να κάνει "δηλώσεις". "Δηλώσεις" προς τους ισχυρούς φίλους, εταίρους και προστάτες της χώρας. "Δηλώσεις" υποταγής και προσήλωσης στην "σωστή πλευρά της ιστορίας" (του δυτικού καπιταλισμού δηλαδή)
Στις προεκλογικές πλέον εμφανίσεις των εκπροσώπων των αστικών κομμάτων, οι "δηλώσεις υποταγής" βρίσκονται στην πρώτη προτεραιότητα. Μόνο που τώρα τις λένε αλλιώς,

Ο νέος όρος είναι η "κοστολόγηση".

Κάθε αστικό πολιτικό κόμμα όταν ανακοινώνει τις προθέσεις και τα σχέδιά του για το κυβερνητικό του μέλλον επικεντρώνεται στην "κοστολόγηση" των προτάσεών του.

 
Διαπληκτίζεται επιπλέον με τα συγγενή αστικά κόμματα ότι η δική του "κοστολόγηση" είναι πιο πειστική από την αντίστοιχη των συγγενών του κομμάτων.

Η "κοστολόγηση" δε δεν είναι τίποτε περισσότερο, τίποτε λιγότερο από την δήλωση προσήλωσης και πίστης στα "μνημόνια" και στην συνακόλουθη λεηλασία της χώρας μας και πτώχευση των εργαζόμενων και του λαού της χώρας.

Πηγή:Facebook

---

Η Σφήκα: Επιλογές

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Ελεγχόμενος...εφησυχασμός

Ελλάδα

«Ελεγχόμενη αντιπαράθεση» βαφτίζει η κυβέρνηση τα νέα επεισόδια εφησυχασμού που καλλιεργεί στα Ελληνοτουρκικά, μετά την πρόσφατη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ. Σερβίρει μάλιστα αυτό το δηλητήριο στον λαό με μπόλικη σάλτσα περί «ισχυρών συμμάχων» και «διαφορετικών δεδομένων» που δημιουργεί η παρουσία γαλλικών και αμερικάνικων μονοπωλίων, όπως και η αναβαθμισμένη σχέση με το κράτος - δολοφόνο Ισραήλ. Αφού τα «ήρεμα» ΝΑΤΟικά νερά τα πήρε ο άνεμος του πολέμου που πνέει στην περιοχή, τα αστικά επιτελεία παρουσιάζουν ως «ελεγχόμενη» την αντιπαράθεση με την Τουρκία, αποσιωπώντας τους σοβαρούς κινδύνους που προκαλεί η γενικευμένη όξυνση των ανταγωνισμών και των συγκρούσεων από τη Μαύρη Θάλασσα μέχρι τον Περσικό και ακόμα πιο πέρα, με την Ελλάδα να συμμετέχει ενεργά.

Το αποτύπωμα στα Ελληνοτουρκικά είναι η προσπάθεια των δύο αστικών τάξεων να κατοχυρώσουν και να επεκτείνουν τον ζωτικό τους χώρο με μεγαλύτερη εμπλοκή στον πόλεμο και νέες συμμαχίες, διεκδικώντας αναβαθμισμένους ρόλους στο μοίρασμα της ιμπεριαλιστικής λείας. Η αντιπαράθεση μόνο «ελεγχόμενη» δεν είναι, σε συνθήκες που φουντώνει ο ιμπεριαλιστικός πόλεμος και πέφτουν το ένα μετά το άλλο τα κομμάτια του ντόμινο στην περιοχή. Κανέναν εφησυχασμό να μη δείξει ο λαός! Τα σημάδια που πληθαίνουν επιβεβαιώνουν την ανάγκη να εκφραστεί άμεσα και αποφασιστικά η λαϊκή παρέμβαση ενάντια στην πολεμική εμπλοκή και τα σχέδια της αστικής τάξης, να μη συνταχθεί ο λαός πίσω από την εθνική ενότητα που τον θέλει κρέας στα κανόνια των ανταγωνισμών και των πολέμων της αστικής τάξης, να δυναμώσει η αλληλεγγύη με τον τουρκικό και τους άλλους λαούς!

Πηγή:rizospastis

---

Η Σφήκα: Επιλογές

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Ο καπιταλιστικός «παράδεισος» της ΕΕ: 50.000.000 άνθρωποι θα πρέπει να επιλέξουν μεταξύ θέρμανσης ή τροφής

Από Ημεροδρόμος

Αυτός είναι ο καπιταλιστικός παράδεισος τους! Αυτά τα είναι τα αποτελέσματα της …«ανάπτυξης» του ευαγγελίζονται! Στην Ευρωπαϊκή Ενωση των «27» κρατών-μελών, τον επερχόμενο Χειμώνα 50 εκατομμύρια άνθρωποι θα αναγκαστούν να επιλέξουν μεταξύ θέρμανσης και τροφής! Θα επιλέξουν αν θα δώσουν τα πενιχρά εισοδήματα τους για να μην πεθάνουν από την πείνα ή αν θα τα χρησιμοποιήσουν για να μην ξεπαγιάσουν από το κρύο…

Αυτό ομολόγησε κυνικά ο Ευρωπαίος Επίτροπος για την ενέργεια Νταν Γιόργκενσεν σε συνέντευξη του, στους Financial Times. «Έχουμε εκατομμύρια πολίτες που, ουσιαστικά, στο τέλος του μήνα, θα πρέπει να επιλέξουν ανάμεσα στο να κρυώνουν ή να πεινάνε, επειδή δεν μπορούν να πληρώσουν τους λογαριασμούς τους. Αυτή είναι η πραγματικότητα για σχεδόν 50 εκατομμύρια ανθρώπους στην Ευρώπη αυτή τη στιγμή», δήλωσε χαρακτηριστικά ο Ευρωπαίος Επίτροπος. Στα σχεδόν 450 εκατ. πληθυσμού της ΕΕ, τα 50 εκατ. καλούνται είτε να φάνε, είτε να ζεσταθούν…

Ο Γιόργκενσεν, μπροστά σε αυτή την τραγική πραγματικότητα για τους λαούς της Ευρώπης, υποσχέθηκε ότι η ΕΕ «θα δράσει» και θα παρέχει «ευελιξία» στους κανονισμούς της, ώστε να επιτρέψει στα κράτη-μέλη «να μετριάσουν τις πιέσεις στις τιμές». Να δώσουν ψίχουλα δηλαδή σαν …αντίδοτο στην απόλυτη εξαθλίωση στην οποία θα βυθίσουν του λαούς! Ωστόσο επειδή δεν είναι και τόσο σίγουρος για την …«επιτυχία» των δράσεων της ΕΕ, σε επιστολή του, ο ίδιος προς τους αρμόδιους υπουργούς πρότεινε να αφήσουν δημόσια κτίρια να παγώσουν και δρόμους στο σκοτάδι! Συγκεκριμένα πρότεινε τον «περιορισμό της θερμοκρασίας σε δημόσια κτίρια, την αποφυγή της θέρμανσης εξωτερικών χώρων και την απενεργοποίηση του περιττού δημόσιου φωτισμού»…

Ολα αυτά συμβαίνουν και αναμένεται να διογκωθούν στην καπιταλιστική Ευρωπαϊκή Ενωση, την ίδια στιγμή που:

— Το συνολικό ΑΕΠ της ΕΕ ανέρχεται σχεδόν στα 18 τρισ. ευρώ.

— Το 2025 οι στρατιωτικές δαπάνες των κρατών-μελών ανήλθαν σε 418 δισ. ευρώ, σημειώνοντας αύξηση για 11ο συνεχόμενο έτος.

— Το 2026 (που τα νοικοκυριά πρέπει να διαλέξουν ανάμεσα σε τροφή ή θέρμανση) οι στρατιωτικές δαπάνες αναμένεται ότι θα ανέλθουν στα 454 δισ. ευρώ, αυξημένες κατά 8,6 % σε σύγκριση με το 2025 και κατά 75,3 % σε σύγκριση με το 2021 (Πηγή: https://www.consilium.europa.eu/el/policies/defence-numbers/). Προσφέροντας τεράστια κέρδη στα μονοπώλια των όπλων.

— Το 2025 οι επενδύσεις στον τομέα της άμυνας (πολεμική βιομηχανία) σημείωσαν εντυπωσιακή αύξηση στο 23% σε σύγκριση με το 2024 και ανήλθαν στο πρωτοφανές υψηλό επίπεδο των 134 δισ. ευρώ. Μάλιστα η ανοδική τάση θα συνεχιστεί το 2026, έτος κατά το οποίο οι επενδύσεις στον τομέα της άμυνας προβλέπεται να ανέλθουν σχεδόν στα 163 δισ. ευρώ. Πρόκειται για αύξηση κατά 158,7% σε σύγκριση με το 2021! (Πηγή: https://www.consilium.europa.eu/el/policies/defence-numbers/).

— Μόνο το πρώτο εξάμηνο του 2026, σύμφωνα με ανάλυση του ευρωπαϊκού οργανισμού Transport & Environment (T&E), μόνο 8 πετρελαϊκές εταιρείες συγκέντρωσαν περίπου 7,5 δισεκατομμύρια ευρώ σε υπερκέρδη (excess profits) εντός της ΕΕ. Έξι από αυτές τις μεγάλες εταιρείες (BP, Shell, Eni, Orlen, Repsol και OMV) μάλιστα διπλασίασαν τα κέρδη τους στην ευρωπαϊκή αγορά κατά το δεύτερο τρίμηνο του 2026 σε σχέση με το αντίστοιχο τρίμηνο του 2025, εκμεταλλευόμενες τις υψηλές τιμές στα διυλισμένα καύσιμα (ντίζελ και βενζίνη).

— Οι μεγάλες ενεργειακές επιχειρήσεις που δραστηριοποιούνται στην Ευρώπη και τη Βρετανία έχουν ξεπεράσει τα 26,2 δισεκατομμύρια λίρες σε κέρδη από τις αρχές του 2026.

— Τα καθαρά κέρδη των 500 μεγαλύτερων επιχειρήσεων στην ΕΕ με βάση τον τζίρο έφτασαν τα 547 δισ. ευρώ το 2025.

— Οι 10 κορυφαίες τράπεζες της Ευρώπης το 2025 είχαν ετήσια κέρδη 92 δισεκατομμύρια ευρώ, καταγράφοντας αύξηση 8% σε σχέση με το 2024!

Αυτή είναι η πραγματικότητα για την ΕΕ των μονοπωλίων. Την καπιταλιστική Ενωση που από τη μια πλευρά θησαυρίζει μια χούφτα παράσιτων που ιδιοποιούνται τον πλούτου και από την άλλη τα εκατομμύρια των εργαζομένων που τον παράγουν πεινάνε και κρυώνουν…

---

Η Σφήκα: Επιλογές

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Χόρχε Μπουκάι: Μια ιστορία για την Συνειδητοποίηση

Χόρχε Μπουκάι

Αυτή η ιστορία είναι εμπνευσμένη από ένα ποίημα ενός μοναχού από το Θιβέτ, του Ριμποτσέ, που εγώ το ξαναέγραψα σύμφωνα με το δικό μου τρόπο αφήγησης, για να τονίσω κάποια παραπανίσια χαρακτηριστικά που έχουμε εμείς οι άνθρωποι.

Σηκώνομαι το πρωί.
Βγαίνω από το σπίτι μου.
Υπάρχει μια τρύπα στο πεζοδρόμιο.
Δεν την βλέπω
και πέφτω μέσα.

Την επόμενη μέρα
βγαίνω απ’το σπίτι μου,
ξεχνάω ότι υπάρχει μια τρύπα στο πεζοδρόμιο,
και ξαναπέφτω μέσα.

Την τρίτη μέρα
βγαίνω απ’το σπίτι μου προσπαθώντας να θυμηθώ
ότι υπάρχει μια τρύπα στο πεζοδρόμιο.
Ωστόσο,
δεν το θυμάμαι
και πέφτω μέσα.

Την τέταρτη μέρα
βγαίνω απ’το σπίτι μου προσπαθώντας να θυμηθώ
την τρύπα στο πεζοδρόμιο.
Τη θυμάμαι και,
παρόλα αυτά,
δεν τη βλέπω και πέφτω μέσα.

Την πέμπτη μέρα
βγαίνω απ’το σπίτι μου.
Θυμάμαι ότι πρέπει να έχω στο νου μου
την τρύπα στο πεζοδρόμιο
και περπατάω κοιτάζοντας κάτω.
Την βλέπω και,
παρόλο που τη βλέπω,
πέφτω μέσα.

Την έκτη μέρα
βγαίνω απ’το σπίτι μου.
Θυμάμαι την τρύπα στο πεζοδρόμιο.
Πηγαίνω ψάχνοντάς την με τα μάτια μου.
Την βλέπω,
προσπαθώ να πηδήξω από πάνω,
αλλά πέφτω μέσα.

Την έβδομη μέρα
βγαίνω απ’το σπίτι μου.
Βλέπω την τρύπα.
Παίρνω φόρα,
πηδάω,
φτάνω με την άκρη των ποδιών μου
ως την άλλη μεριά,
αλλά όχι αρκετά μακριά, και πέφτω μέσα.

Την όγδοη μέρα,
βγαίνω απ’το σπίτι μου,
βλέπω την τρύπα,
παίρνω φόρα,
πηδάω,
φτάνω στην άλλη άκρη!
Αισθάνομαι τόσο υπερήφανος που τα κατάφερα
που χοροπηδάω από τη χαρά μου……
Και, έτσι όπως χοροπηδάω,
ξαναπέφτω μέσα.

Την ένατη μέρα,
βγαίνω απ’το σπίτι μου,
βλέπω την τρύπα,
παίρνω φόρα,
πηδάω
και συνεχίζω το δρόμο μου.

Τη δέκατη μέρα,
σήμερα μόλις,
συνειδητοποιώ
ότι είναι πιο βολικό
να περπατάω….
στο απέναντι πεζοδρόμιο.

Απόσπασμα από το βιβλίο του Χόρχε Μπουκάι «Ιστορίες Να Σκεφτείς» από τις εκδόσεις opera/animus

---

Η Σφήκα: Επιλογές

---

Διαβάστε Περισσότερα »