Κυριακή, 19 Μαΐου 2019

Made In: Στις «γραμμές» των μεγάλων brands της μόδας

Μαριάνθη Πελεβάνη


Οι εργαζόμενοι στα κλωστοϋφαντουργικά εργοστάσια της Αιθιοπίας είναι οι πιο χαμηλά αμειβόμενοι εργαζόμενοι στον κόσμο. Πολύ πίσω από αυτούς του Μπαγκλαντές. Στα εργοστάσια ρούχων της Αιθιοπίας, που δουλεύουν για μεγάλα brands του χώρου της μόδας, όπως η Guess, η H&M και η Calvin Klein, οι άνθρωποι αμείβονται με μόλις 26 δολάρια το μήνα, (23 ευρώ), σύμφωνα με έκθεση που δημοσιεύθηκε πριν λίγες μέρες.

Η Αιθιοπία, η οποία στοχεύει να γίνει ο κύριος κόμβος κατασκευής ρούχων της αφρικανικής ηπείρου, είναι η δεύτερη πιο πυκνοκατοικημένη χώρα της Αφρικής, με περίπου 105 εκατομμύρια ανθρώπους που εξακολουθούν να ζουν σε μεγάλο βαθμό από τη γεωργία, ερχόμενοι αντιμέτωποι με την ξηρασία και τη φτώχεια.

Σύμφωνα με την έκθεση του Κέντρου Stern του Πανεπιστημίου της Νέας Υόρκης για τις Επιχειρήσεις και τα Ανθρώπινα Δικαιώματα, με τίτλο «Κατασκευάστηκε στην Αιθιοπία: Προκλήσεις στη νέα βιομηχανία ένδυσης», οι εργάτες που φτιάχνουν αυτά τα ρούχα και τα αξεσουάρ όμως δε θα έχουν ποτέ πρόσβαση σε αυτό που οι ίδιοι δημιουργούν, καθώς είναι από τους χειρότερα αμειβόμενους σε ολόκληρο τον κόσμο, με μισθό που δεν ξεπερνά μόλις τα 26 δολάρια το μήνα.

Η μελέτη πραγματοποιήθηκε στο βιομηχανικό πάρκο Hawassa, το μεγαλύτερο της Αιθιοπίας, όπου προμηθευτές από Κίνα, Ινδία και Σρι Λάνκα έχουν ανοίξει εκεί εργοστάσια και ένα από τα πέντε κέντρα που εγκαινίασε η κυβέρνηση το 2014.

Περίπου 25.000 άνθρωποι εργάζονται στο συγκεκριμένο μέρος δημιουργώντας ρούχα για τις πιο περιζήτητες επωνυμίες σε όλο τον κόσμο, ενώ ο αριθμός των εργατών εκεί αναμένεται να αυξηθεί σε περίπου 60.000. Οι γνωστοί για τους μισθούς πείνας εργαζόμενοι του Μπαγκλαντές στη βιομηχανία της ένδυσης λαμβάνουν αμοιβή 95 δολάρια το μήνα, αντίστοιχα στην Κένυα οι εκεί εργαζόμενοι παίρνουν 207 δολάρια το μήνα, ενώ στην Κίνα 326.

Σύμφωνα με τις διαπιστώσεις της έκθεσης, οι εργαζόμενοι και οι εργαζόμενες, ανάμεσά τους πολλές νεαρές και ανήλικες, έχουν λάβει ελάχιστη κατάρτιση, βρίσκονται αντιμέτωποι με ακραία εκμετάλλευση, ενώ τα εργοστάσια αντικαθιστούν όλους τους εργαζομένους, κάθε 12 μήνες, κατά μέσο όρο.

Η κυβέρνηση επιδιώκει οι εξαγωγές ενδυμάτων, που σήμερα ανέρχονται σε 145 εκατομμύρια δολάρια ετησίως, να ανέλθουν σε περίπου 30 δισεκατομμύρια δολάρια. Ένας στόχος που «φαίνεται μη ρεαλιστικός», σύμφωνα με την έκθεση, κυρίως επειδή οι χαμηλοί μισθοί οδήγησαν σε χαμηλή παραγωγικότητα, τακτικές απεργίες και υψηλά ποσοστά φθοράς.

Το Κέντρο Stern του Πανεπιστημίου της Νέας Υόρκης από την πλευρά του κάλεσε την κυβέρνηση της Αιθιοπίας να θεσπίσει έναν ελάχιστο μισθό και να δημιουργήσει ένα μακροπρόθεσμο οικονομικό σχέδιο για την ενίσχυση της βιομηχανίας ενδυμάτων.


Βέβαια ανάλογες εκθέσεις και έρευνες έχουν καταδείξει την άγρια εκμετάλλευση εργαζομένων στα εργοστάσια που προμηθεύουν πανίσχυρες εταιρίες επώνυμων ρούχων και σε άλλα μέρη του πλανήτη, όπως στην Ασία. 

Εργοστάσια μεγάλης φίρμας στη Σρι Λάνκα, στα οποία παράγεται συλλογή αθλητικής ένδυσης, προϊόν συνεργασίας με την Μπιγιονσέ, κατηγορήθηκαν για βάρβαρη εκμετάλλευση των εργαζομένων. Έρευνα της Asia Floor Wage Alliance κατηγορεί την σουηδική αλυσίδα λιανικού εμπορίου H&M ότι εκμεταλλεύεται συστηματικά εργάτες από την Ινδία μέχρι την Καμπότζη και καταγγέλλει πολυάριθμες παραβιάσεις όσον αφορά τους διεθνείς κανόνες εργασίας. Όσοι δε, προσπαθούν να δράσουν συλλογικά φτιάχνοντας συνδικάτα ώστε να μπορούν να διαπραγματεύονται καλύτερες αμοιβές και συνθήκες, «καταστέλλονται» από τους ιδιοκτήτες των εργοστασίων σε συνεργασία με την αστυνομία, συχνά με βάναυσους τρόπους. Εν τω μεταξύ, οι χαμηλοί μισθοί - οι εργαζόμενοι στα καμποτζιανά εργοστάσια λαμβάνουν περί τα 140 δολάρια τον μήνα - τους κρατούν καθηλωμένους σε αδιέξοδες θέσεις εργασίας, εμποδίζοντας τους να αποκτήσουν τις δεξιότητες και την εκπαίδευση που χρειάζονται για καλύτερα αμειβόμενη και πιο ασφαλή δουλειά.

Δημοσιότητα είχε πάρει το 2017 η πρωτότυπη διαμαρτυρία των εργαζομένων στα Zara. Με πωλήσεις που αγγίζουν τις 53,4 εκατομμύρια λίρες και πάνω από 2.200 καταστήματα σε όλο τον κόσμο, το Zara είναι ένα από τα πιο επιτυχημένα εμπορικά σήματα μόδας στον κόσμο. Ωστόσο,  πελάτες των καταστημάτων Zara στην Κωνσταντινούπολη βρήκαν, κρυμμένα στις τσέπες των ρούχων που αγόρασαν, σημειώματα που έκρυψαν εκεί οι απλήρωτοι εργαζόμενοι που κατασκευάζουν τα προϊόντα. «Έφτιαξα αυτό το ρούχο που πρόκειται να αγοράσεις αλλά δεν πληρώθηκα» ανέφεραν τα σημειώματα.

Ο φωτογράφος Claudio Montesano Casillias κατάφερε να «τρυπώσει» σε ένα από τα εργοστάσια κλωστοϋφαντουργίας στη Ντάκα του Μπαγκλαντές, καταγράφοντας τις συνθήκες που επικρατούν. Σε ένα μικρό δωμάτιο μπορεί να υπάρχουν μέχρι και 15 ραπτομηχανές. Έξοδοι κινδύνου και πυρασφάλεια δεν υπάρχουν, καθώς οι εγκαταστάσεις δεν υπόκεινται σε ελέγχους ασφαλείας και συχνά σημειώνονται πολύνεκρα δυστυχήματα, όπως αυτό στο εργοστάσιο Rana Plaza, το οποίο κατέρρευσε παρασύροντας στο θάνατο πάνω από 1.100 ανθρώπους.

«Μέσα σε αυτά τα εργοστάσια ρούχων οι εργαζόμενοι δουλεύουν από τις έξι το πρωί έως τις έξι το απόγευμα για τον κατώτατο μισθό. Οι εργαζόμενοι σε αυτά τα εργοστάσια κοιμούνται μέσα σε αυτά ή νοικιάζουν δωμάτια δίπλα σε αυτά τα εργοστάσια. Έρχονται από τα χωριά στις πόλεις αναζητώντας μια απασχόληση και ονειρεύονται μια καλύτερη ζωή», είπε ο Claudio Montesano Casillias στη Daily Mail.

Ενήλικοι και ανήλικοι πρόσφυγες από τη Συρία έχουν πέσει θύματα εκμετάλλευσης σε εργοστάσια παραγωγής ρούχων στην Τουρκία για εταιρείες όπως η Marks and Spencer, η ASOS, η Mango και η Inditex στην Τουρκία, σύμφωνα με έρευνα του BBC.

Τα ωράρια εργασίας είναι εξαντλητικά, ξεπερνώντας αρκετές φορές τις 12 ώρες, ενώ οι εργαζόμενοι πληρώνονται λιγότερο από ένα ευρώ τη μέρα. Σε πολλές περιπτώσεις, δεν τηρούνται οι κανονισμοί ασφαλείας γύρω από τον χειρισμό επικίνδυνων για την ανθρώπινη υγεία ουσιών, με τους εργάτες να στερούνται ακόμα και προστατευτικές μάσκες όταν χρησιμοποιούν χημικά και χρώματα για να βάψουν ή να ξεβάψουν τα προϊόντα.

Οι πρόσφυγες γνωρίζουν στις περισσότερες περιπτώσεις ότι λαμβάνουν ποσό σχεδόν μισό από τον προβλεπόμενο κατώτατο μισθό για τους Τούρκους πολίτες, όμως εξηγούν ότι δεν έχουν άλλη εναλλακτική εάν θέλουν να επιβιώσουν. Οι εταιρείες ρούχων που συνεργάζονται με τα συγκεκριμένα εργοστάσια δήλωσαν ότι είναι κατά της εκμετάλλευσης των προσφύγων και των παιδιών, όμως πρόσθεσαν ότι δεν είναι σε θέση να γνωρίζουν πάντοτε τις συνθήκες εργασίας των ανθρώπων αυτών, καθώς δεν προχωρούν οι ίδιοι στις προσλήψεις.
Αυτά, μόνο, ενδεικτικά…

Πηγή: tvxs.gr



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Ένα πρόγραμμα για το φούρνο

Σωκράτης Μαντζουράνης


Αρκετές φορές στην ιστορία, το λαϊκό πολιτικό αισθητήριο έχει αποδώσει εύστοχα και ξεκάθαρα με δυο-τρεις λέξεις, μ’ ένα σύνθημα, το βασικό πολιτικό ζητούμενο μιας δεδομένης ιστορικής στιγμής.

Είναι δυο-τρείς λέξεις-φωτιά, που πυροδοτούν την κοινωνία και σηματοδοτούν το χρέος της, την προσανατολίζουν και την κινητοποιούν.

Και γι’ αυτό μένουν στην Ιστορία.

-Liberté, Égalité, Fraternité, ήταν το σύνθημα που άλλαξε την ιστορία της Ευρώπης, ένα σύνθημα που πυροδότησε την πορεία για έναν άλλον κόσμο.

Δυο λέξεις είναι το «Ελευθερία ή Θάνατος» κι’ έγινε παντιέρα και σημαία και σύμβολο ενός λαού που αγωνίζεται για τη Λευτεριά του.

-Hasta la Victoria siempre βροντοφώναξε ο Τσε κι’ έγινε τούτο το σύνθημα ελπίδα και απόδειξη, πως το όνειρο μπορεί να γίνει πράξη.

-Αντίσταση!!

Μια λέξη γραμμένη με αίμα στους τοίχους της γερμανοκρατούμενης Αθήνας κι’ ένας Λαός ξεσηκώθηκε ενάντια στο Ναζισμό και στο Φασισμό και βάδισε στην εκτέλεση φωνάζοντας περήφανα:

Ψυχή βαθιά!!

-Ψωμί-Παιδεία- Ελευθερία, βροντοφώναξε η νεολαία μας στα μαύρα χρόνια της εφτάχρονης Χούντας και πυροδότησε την αρχή του τέλους της δικτατορίας των συνταγματαρχών.

-Είμαστε ρεαλιστές, απαιτούμε το αδύνατο, φώναξε η νεολαία το Μάη του ’68 στο Παρίσι και μας ξεσήκωσε, μας αναθάρρεψε, μας έκανε να ονειρευτούμε και να ελπίσουμε.

Συνθήματα προσταγές και οδηγοί και πλαίσιο κοινωνικών κινητοποιήσεων για ένα καλύτερο κόσμο.

Κάποιος διανοούμενος, τα ονόμασε «συλλογικό αίσθημα ευτυχίας»

Εγώ θα τα βάφτιζα «ευτυχισμένες στιγμές συλλογικής αυτογνωσίας»

Ας είναι..

Δεν έχω καμιά πρόθεση κοινωνιολογικών αναζητήσεων και αναλύσεων.

Υπέρ αρκετές οι κυκλοφορούσες.

Όλα τούτα μου ήρθαν στο μυαλό τη φετινή Πρωτομαγιά, όταν περιδιαβαίνοντας στις πρωτομαγιάτικες εκδηλώσεις της μέρας, έφτασα στη Γαλλία των «κίτρινων γιλέκων».

Κι’ άκουσα τους απεργούς-διαδηλωτές της Πρωτομαγιάς στο Μονπελιέ, να φωνάζουν μ’ όλη τη δύναμη της ψυχής τους:

«Δε θέλουμε ψωμί, θέλουμε το φούρνο»!!

1η Μάη, στην καρδιά της Ευρώπης, παραμονές των περίφημων …ευρωεκλογών, σε μια από τις πιο ανεπτυγμένες χώρες του κόσμου.

Δε με συνεπήρε το έξυπνο, το ευφάνταστο, το ευρηματικό, του συνθήματος.

Με καθήλωσε η πολιτική του ευστοχία με την οποία σηματοδοτούσε και καθόριζε με αμεσότητα και ξεκάθαρα, τις κοινωνικές προτεραιότητες και στοχεύσεις στη σημερινή πολιτική συγκυρία.

Με συνεπήρε η καθαρή και χωρίς αμφισημίες, πολιτική του στόχευση.

-Το «φούρνο», θέλουμε..

Ούτε ψωμί, ούτε παντεσπάνι, ούτε τα «ψίχουλα» του φούρναρη.

Θέλουμε το «φούρνο», θέλουμε να φουρνίζουμε εμείς…

Πολύ καιρό τώρα, απ’ τη στιγμή που άνοιξε η αυλαία της εκλογικής αναμέτρησης του Μάη, βομβαρδιζόμαστε ανελέητα από εκατοντάδες συνθήματα και υποσχέσεις και «προγράμματα» κάθε είδους και για κάθε γούστο.

Το πώς βρέθηκαν ξαφνικά τόσοι πολλοί να σώσουν τις πόλεις, τα χωριά μας και την Ευρώπη, είναι ένα μικρό θαύμα.

Ηθοποιοί, τραγουδιστές, δημοσιογράφοι, αθλητές, πρώην και νυν και αεί «πολιτικοί», όλοι ξαφνικά στρατεύτηκαν στη σωτηρία και την αναμόρφωση των πόλεων και των χωρίων και των οικισμών μας, αλλά και της «Ευρώπης των Λαών».

Ακόμα κι’ αυτοί που παλεύουν να… διαλυθεί.

Και ξανακούστηκαν πάλι πρωτοποριακές προτάσεις, όπως ότι «οι πόλεις πρέπει να γίνουν ανθρώπινες», τα πεζοδρόμια βατά για τους πεζούς και οι δρόμοι καθαροί και φωτισμένοι και δόστου «ιδέες» αυτονόητες και υποσχέσεις ανόητες.

Και κανείς δε μπαίνει στον κόπο, να ρωτήσει -ιδιαίτερα τους «βετεράνους του αθλήματος- γιατί όλα τούτα τα «προγράμματα» που τα έχουν παρουσιάσει δεκάδες φορές, έμειναν έπεα πτερόεντα…

Έχω μια πρόταση:

Να βγει κάποιος και να μας παρουσιάσει ένα πρόγραμμα για το... «φούρνο».

Να μας πει, όχι μόνο, πως οι πόλεις θα γίνουν «ανθρώπινες», αλλά πως η κοινωνία θα μπορεί να ζει ανθρώπινα στις όμορφες πόλεις και τα χωριά που μας υπόσχονται.

Πως στους φωτισμένους δρόμους, θα βαδίζουν άνθρωποι που θα έχουν ρεύμα στο σπίτι τους, πως οι κάδοι καθαριότητας θα είναι για τα σκουπίδια και όχι να ψάχνουν το φαΐ τους οι δημότες.

Να μας υποσχεθεί πως δε θα χρειασθούν νέα ΚΑΠΗ, γιατί οι απόμαχοι της δουλειάς θα έχουν ανθρώπινες συντάξεις για αξιοπρεπή επιβίωση.

Ένα πρόγραμμα βρε αδερφέ, που θα μιλά για το... φούρνο και όχι για ξεροκόμματα.

Γιατί έτσι που το πάνε, πολύ φοβάμαι πως η μαντάμ Βίκυ Φλέσσα, θα συνεχίσει να αναρωτιέται:

-Πως σε τόσο όμορφες πόλεις, συνεχίζουν να αυτοκτονούν οι άνθρωποι;

Πηγή: stonisi.gr



Σωκράτης Μαντζουράνης: Σχετικά με τον Συντάκτη




Διαβάστε Περισσότερα »

Ποιος θυμάται την Ραζάν;

Γεράσιμος Χολέβας


Την ώρα που ο «καλός» και «ελεύθερος» κόσμος της Δύσης ξεπλένει τα εγκλήματα του ισραηλινού κράτους στην Παλαιστίνη, με την κατασκευασμένη «λάμψη» της Eurovision, εμείς θυμηθήκαμε την ιστορία της Ραζάν.

Η Ραζάν Αλ Ναζάρ έζησε μόλις 21 χρόνια.

Τη θυμόμαστε, επαναλαμβάνοντας, με λίγα λόγια επιπλέον, ότι είχαμε γράψει όταν δολοφονήθηκε από τον ισραηλινό στρατό η Ραζάν Αλ Ναζάρ, τον Ιούνιο του 2018.

Η Ραζάν ήταν το 123ο θύμα των Παλαιστινίων από τις 30 Μαρτίου του 2018. Από τότε ο αριθμός των νεκρών Παλαιστινίων από την ισραηλινή πολεμική μηχανή έχει φτάσει τουλάχιστον τους 293.

Η Ραζάν έχασε τη ζωή της κατά τη διάρκεια της προσπάθειας της να περιθάλψει έναν διαδηλωτή.

Η Ραζάν φορούσε τη λευκή στολή των παλαιστινιακών υπηρεσιών πρώτων βοηθειών, όταν οι φονιάδες του ισραηλινού στρατού της τρύπησαν το στήθος με μια σφαίρα, ανατολικά της Χαν Γιουνές, στο νότιο τμήμα της Λωρίδας της Γάζας.


Ο ισραηλινός στρατός ανακοίνωσε, τότε, ότι τα αρχικά ευρήματα από την έρευνα για τον θάνατο από σφαίρες Ισραηλινών στρατιωτών έδειχναν ότι δεν πυροβολήθηκε σκοπίμως!

Η Ραζάν, πριν της αφαιρέσουν τη ζωή, είχε σπάσει τον καρπό της στις 13 Απριλίου 2018, όταν έπεσε γιατί έτρεχε να περιθάλψει έναν ακόμα τραυματισμένο διαδηλωτή και είχε λιποθυμήσει δυο φορές από εισπνοή χημικών.

Η Ραζάν κηδεύτηκε με την παρουσία χιλιάδων Παλαιστινίων και ο πατέρας της κρατούσε τη λευκή στολή της που είχε κηλίδες από αίμα.

Η Ραζάν θα είναι ένα ακόμα πρόσωπο – σύμβολο του παλαιστινιακού λαού στο ατελείωτο σύγχρονο «Άουσβιτς» που έχει στήσει το ισραηλινό κράτος με τους συνενόχους συμμάχους της «πολιτισμένης» «διεθνούς κοινότητας».

Η Ραζάν, με τη ζωή και το θάνατο της, βίωσε την μαρτυρική και ηρωική ιστορία της Παλαιστίνης, διεκδικώντας – επιτέλους – δικαίωση.

Η Παλαιστίνη στο πρόσωπο σου, Ραζάν.

Λευτεριά στην Παλαιστίνη.

*To σκίτσο στην κεντρική φωτογραφία (πάνω δεξιά) είναι του Βραζιλιάνου σκιτσογράφου, Κάρλος Λατούφ, για την Ραζαν.

Πηγή: imerodromos.gr



Γεράσιμος Χολέβας: Σχετικά με τον Συντάκτη




Διαβάστε Περισσότερα »

Επιστημονικές αποπλανήσεις

Σπύρος Μανουσέλης


Ίσως το μεγαλύτερο εμπόδιο για την ευρύτερη δυνατή διάδοση της επιστημονικής κουλτούρας θα έπρεπε να αναζητηθεί στην «αφ’ υψηλού» και επιλεκτική μεταφορά ορισμένων επιστημονικών πληροφοριών από τους λίγους (που γνωρίζουν) στους πολλούς (που αγνοούν), δηλαδή στη νεωτερική ιδέα και την πρακτική της επιστημονικής εκλαΐκευσης.

Η εκρηκτική ανάπτυξη της τεχνοεπιστήμης έχει δημιουργήσει, στις μέρες μας, ένα βαθύτατο κοινωνικό χάσμα ανάμεσα σε αυτούς που γνωρίζουν και αυτούς που αγνοούν τις επιστημονικές εξελίξεις. Η διάκριση αυτή, ανάμεσα στους λίγους μυημένους και τους πολλούς αμύητους, γεννά εκ των πραγμάτων έναν ιδιότυπο «επιστημονικό αναλφαβητισμό», ο οποίος οδηγεί τις, κατά τα άλλα, υπερεπιστημονικές και υπερτεχνολογικές κοινωνίες μας σ’ έναν νέου τύπου κοινωνικό σκοταδισμό.

Άραγε, η διάδοση της επιστημονικής παιδείας μέσω της αξιόπιστης και υπεύθυνης ενημέρωσης των πολιτών θα μπορούσε να γεφυρώσει το χάσμα ανάμεσα στην Επιστήμη και την Κοινωνία, αντιστρέφοντας την κυρίαρχη αλλά καταστροφική τάση του αμοιβαίου αποκλεισμού τους;

Στο σημερινό άρθρο θα εξετάσουμε αν η συστηματική επιστημονική ενημέρωση -μέσω της διαρκούς επιμόρφωσης και της έγκυρης δημοσιογραφίας- θα μπορούσε να λειτουργήσει ως γέφυρα ανάμεσα στην Επιστήμη και την Κοινωνία ή, ενδεχομένως, ως επικοινωνιακός διαμεσολαβητής που θα διευκολύνει τον εμφανώς ανεπαρκή διάλογο μεταξύ τους.

Η παραπλανητική κοινωνική λειτουργία των τεχνοεπιστημονικών μυθευμάτων


Πώς διαμορφώνεται -και από ποιους- η δημόσια εικόνα της επιστήμης; Πόσο επαρκώς ενημερωμένοι είναι οι μη ειδικοί πολίτες σε θέματα επιστήμης και πώς αντιμετωπίζουν τις πρωτοποριακές ανακαλύψεις της βασικής έρευνας και τις ανατρεπτικές τεχνολογικές εφαρμογές της;

Η ζωτική όσο ποτέ ανάγκη των σύγχρονων πολιτών για έγκυρη ενημέρωση και για προσωπική αποτίμηση των επιτευγμάτων και των εφαρμογών της τεχνοεπιστήμης προσκρούει σε δύο φαινομενικά ανυπέρβλητα εμπόδια: αφενός στη δυσκολία κατανόησης από το μη ειδικό κοινό των νέων επιστημονικών-τεχνολογικών κατακτήσεων και αφετέρου στις ατυχείς ή και σκοπίμως παραπλανητικές «εκλαϊκευτικές» στρατηγικές που συχνά υιοθετούνται από τους επίδοξους εκλαϊκευτές (ειδικούς δημοσιογράφους ή επιφανείς επιστήμονες).

Σε τελευταία ανάλυση, όμως, το μεγαλύτερο εμπόδιο για την ευρύτερη δυνατή διάδοση της επιστημονικής γνώσης ίσως να είναι η ίδια η νεωτερική ιδέα και πρακτική της εκλαΐκευσης: η «αφ’ υψηλού» δηλαδή και επιλεκτική μεταφορά ορισμένων επιστημονικών πληροφοριών από τους λίγους (που γνωρίζουν) στους πολλούς (που αγνοούν).

Μια ευρύτατα αποδεκτή κοινωνική πρακτική, που, ενώ δεν επιλύει το πρόβλημα του επιστημονικού αναλφαβητισμού, οδηγεί μοιραία και σε νέες, ιδιαίτερα επικίνδυνες μορφές κοινωνικού αποκλεισμού.

Ο εκλαϊκευτικός σκοταδισμός


Σήμερα, περισσότερο από ποτέ, πρέπει να υπερβούμε τα επικοινωνιακά ή τα γνωσιακά αδιέξοδα του παρελθόντος, κυρίως όμως τον νέο επιστημονικό σκοταδισμό που συνεπάγεται η υποκριτικά δημοκρατική -αλλά στην πραγματικότητα ελιτίστικη- πρακτική της «εκλαΐκευσης» της επιστήμης.

Αραγε, η εκλαΐκευση, δηλαδή η «μετάφραση» στην καθημερινή γλώσσα του ιδιωματικού επιστημονικού λόγου, είναι όντως, όπως πολλοί ισχυρίζονται, η επαρκής συνθήκη για τη διάδοση της «δύσπεπτης» επιστημονικής σκέψης και την οικειοποίησή της από το ευρύ και μη ειδικό κοινό; Περισσότεροι από δυο αιώνες εξέλιξης των εκλαϊκευτικών πρακτικών υποδεικνύουν το αντίθετο: ότι αναμφίβολα πρόκειται για μια ελιτίστικη προσέγγιση, η οποία όχι μόνο υπονομεύει την ίδια την πράξη της επιστημονικής ενημέρωσης, αλλά και αδικεί καταφανώς τις γνωσιακές ικανότητες του μη ειδικού κοινού.

Ο,τι διαφοροποιεί την επιφανειακή «εκλαΐκευση» επιστημονικών πληροφοριών από την ουσιαστική «διάδοση» του επιστημονικού τρόπου σκέψης και την οικειοποίηση της επιστημονικής κουλτούρας δεν είναι μόνο το τι επιλέγουμε να γνωστοποιήσουμε αλλά και το πώς το παρουσιάζουμε στην κοινωνία. Συνεπώς, θα πρέπει να επενδύσουμε όχι στην απλοποίηση ή εκλαΐκευση αλλά στην ευρύτερη δυνατή διάδοση και οικειοποίηση του επιστημονικού τρόπου σκέψης.

Διόλου περίεργο, λοιπόν, ότι το αίτημα για ευρύτερη δυνατή διάδοση της επιστημονικής κουλτούρας αναδεικνύεται ως ένα από τα μεγαλύτερα κοινωνικά-παιδαγωγικά στοιχήματα του εικοστού πρώτου αιώνα. Μόνο αν κερδηθεί αυτό το στοίχημα θα μπορέσει ίσως να γεφυρωθεί το χάσμα ανάμεσα στην Επιστήμη και την Κοινωνία που είναι καταστροφικό και για τις δυο.

Γιατί στην εποχή μας, ενώ αυτοχαρακτηρίζεται ως η «εποχή του επιστημονικού πολιτισμού» και της «οικονομίας της γνώσης», εξακολουθούν να πρυτανεύουν ο επιστημονικός αναλφαβητισμός, η ανορθολογική καχυποψία και ο φόβος απέναντι στις εξελίξεις και τα επιτεύγματα της σύγχρονης τεχνοεπιστήμης;

Μια εύλογη εξήγηση είναι ότι οι νέες κοινωνικές σχέσεις και ανισότητες οικοδομούνται πάνω σ’ αυτόν ακριβώς τον κοινωνικά επιβεβλημένο επιστημονικό αναλφαβητισμό. Διότι, βέβαια, ακόμη και οι πλέον δύσπιστοι οφείλουν να παραδεχτούν ότι η σύγχρονη βιοπολιτική εξουσία εξαρτάται και, κυρίως, ασκείται από τις κοινωνικές ελίτ που κατέχουν, διαχειρίζονται και ελέγχουν την όντως εντυπωσιακή παραγωγή επιστημονικής γνώσης.

Πάντως, ο τεράστιος όγκος γνώσης που έχει συσσωρευτεί από τις λεγόμενες «φυσικές» επιστήμες και οι ασύλληπτες τεχνολογικές εφαρμογές αυτής της γνώσης δεν φαίνεται να είναι πλέον σε θέση ούτε να δικαιολογήσουν την, μέχρι πρόσφατα, αυταπόδεικτη αξία της επιστήμης, ούτε και νομιμοποιούν αυτομάτως τις τεχνολογικές εφαρμογές της.

Επιστημονικοφανής ιδεολογία


Πράγματι, οι καταστροφικές για το περιβάλλον συνέπειες της ανεξέλεγκτης τεχνολογικής ανάπτυξης, οι γεωπολιτικές εφαρμογές της ατομικής ενέργειας, οι καταχρήσεις της βιοτεχνολογίας και της βιοϊατρικής θέτουν σε κρίση τα κυρίαρχα κοινωνικά μυθεύματα περί αειφόρου επιστημονικής ανάπτυξης και αμαυρώνουν την ωραιοποιημένη εικόνα των τεχνολογικών εφαρμογών της, αμφισβητώντας, πρώτη φορά, το νεωτερικό όνειρο της έλευσης ενός επίγειου «τεχνοεπιστημονικού παραδείσου»!

Γεγονός που, με τη σειρά του, θα έπρεπε να έχει επιβάλει στις σύγχρονες κοινωνίες μια εντελώς διαφορετική ενημερωτική-παιδαγωγική προσέγγιση της επιστημονικής γνώσης από την ψευδεπίγραφα «δημοκρατική» πρακτική της επιστημονικής εκλαΐκευσης. Κυρίως όμως, απαιτείται πλέον μια νέα ηθικο-πολιτική αξιολόγηση και διαύγαση των περίπλοκων σχέσεων της Επιστήμης με την Κοινωνία και τον Πολιτισμό.

Αντ’ αυτού, δημιουργείται από τα ΜΜΕ (αλλά και τα ειδικά περιοδικά) μια εσκεμμένα παραπλανητική και ουτοπική δημόσια εικόνα της τεχνοεπιστήμης: μια υπερβολικά απλοϊκή και ωραιοποιημένη εικόνα της επιστημονικής περιπέτειας, εύπεπτη από το ευρύ κοινό.

Πώς αλλιώς να εξηγήσει κανείς το γεγονός ότι, σε μια εποχή βαθιάς οικονομικής και πολιτισμικής κρίσης, η μοναδική στρατηγική άμυνας που υιοθετούν οι «αγορές» είναι ο κοντόφθαλμος «επιστημονισμός»: ο μύθος δηλαδή ότι η επιστήμη ή η τεχνολογία, αργά ή γρήγορα, θα δώσουν τη «λύση» στα τρέχοντα οικολογικά και κοινωνικοοικονομικά μας αδιέξοδα. Μια λύση που, ωστόσο, προϋποθέτει και άρα επιβάλλει την ιδιωτικοποίηση και τη συστηματική υπονόμευση του δημόσιου χαρακτήρα της επιστημονικής έρευνας.

Αν, μάλιστα, προσθέσει κανείς σε αυτές τις κοινωνικές τάσεις και τη συστηματική αποδόμηση των γνωσιακών αρχών και των κριτηρίων αλήθειας της σύγχρονης επιστήμης από τη «μεταθετικιστική επιστημολογία», δηλαδή από τις θεμελιώδεις ανακαλύψεις που προέκυψαν από τη μελέτη της ιστορίας και της μεθοδολογίας των επιστημών, τότε διαπιστώνει ότι, στις μέρες μας, η διάψευση της τεχνοεπιστημονικής ουτοπίας και η απαξίωση του κοινωνικού μύθου της επιστήμης είναι πλήρεις.

Πράγματι, όπως θα δούμε στο επόμενο άρθρο, μια αρνητική συνέπεια των επιστημολογικών ανακαλύψεων ήταν ότι -μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο- οδήγησαν άθελά τους στη ριζική απαξίωση του επιστημονικού εγχειρήματος συνολικά, τροφοδοτώντας με επιχειρήματα τις πιο ακραίες μεταμοντέρνες -σκεπτικιστικές και αποδομητικές- ιδεολογίες.

Το παράδοξο με αυτά τα νέα κοινωνικά ιδεολογήματα είναι ότι, ενώ προγραμματικά επιχειρούν να αναδείξουν τα εγγενή όρια της «αντικειμενικότητας» της επιστημονικής γνώσης, ταυτόχρονα καταφεύγουν στην ανωτερότητα της επιστημονικής προσέγγισης σε μια απελπισμένη προσπάθεια να νομιμοποιήσουν τις εξόφθαλμα αντι-οικολογικές και απανθρωποποιητικές πρακτικές της νέας πλανητικής βιοεξουσίας.

Pint of Science: μια αντισυμβατική εικόνα της επιστήμης



Για δεύτερη χρονιά φέτος, μαζί με άλλες 25 χώρες (400 πόλεις), η Ελλάδα συμμετέχει στο Pint of Science: επί τρεις συνεχόμενες ημέρες (από τη Δευτέρα 20 έως την Τετάρτη 22 Μαΐου), περισσότεροι από 40 καταξιωμένοι Ελληνες επιστήμονες και ερευνητές θα εγκαταλείψουν για λίγο τον φιλήσυχο και υπερπροστατευτικό χώρο των εργαστηρίων τους για να εισβάλουν στο μάλλον ασυνήθιστο περιβάλλον των μπαρ, με στόχο να παρουσιάσουν στους μη ειδικούς σε θέματα επιστήμης θαμώνες τις τελευταίες κατακτήσεις της έρευνας στο ιδιαίτερο ερευνητικό τους πεδίο.

Η Επιστήμη, όπως γνωρίζουμε, είναι άρρηκτα συνδεδεμένη και επηρεάζει αποφασιστικά την καθημερινή ζωή όλων μας, εύλογα λοιπόν οι επιστημονικές εξελίξεις γεννούν προβληματισμούς, αγωνίες και δύσκολα ερωτήματα που απαιτούν απαντήσεις. Τόσο η κοινωνία όσο και η επιστημονική κοινότητα έχουν ανάγκη για εξωστρέφεια, διάλογο και ουσιαστική επικοινωνία μεταξύ τους ώστε να μάθουν ο ένας από τον άλλο.

Με αυτό το σκεπτικό, αυτόν τον μήνα, ορισμένα δημοφιλή μπαρ θα προσφέρουν, εκτός από τα συνήθη ποτά και κάποιες μάλλον ασυνήθιστες επιστημονικές απολαύσεις.

Πράγματι, στο χαλαρό περιβάλλον κάποιων προκαθορισμένων μπαρ, οι (οινο)πνευματώδεις επισκέπτες θα έχουν την ευκαιρία να απολαύσουν μαζί με το αγαπημένο τους ποτό και μια σειρά από ενδιαφέρουσες ομιλίες από κάποιους καταξιωμένους αλλά μάλλον αντισυμβατικούς Ελληνες ειδικούς, οι οποίοι επέλεξαν να παρουσιάσουν σε πρώτο πρόσωπο ένα οικείο στους ίδιους και επίκαιρο για τους μη ειδικούς θαμώνες των μπαρ επιστημονικό θέμα, για το οποίο κατόπιν θα συζητήσουν εκτενώς με τους ακροατές και τις ακροάτριές τους.

Οι εκδηλώσεις αυτές εντάσσονται στον πρόσφατο αλλά διεθνώς καταξιωμένο θεσμό «Pint of Science», μια ιδιαίτερα δημοφιλή γιορτή της επιστήμης που, αυτό τον Μάιο, πραγματοποιείται ταυτόχρονα σε 400 διαφορετικές πόλεις του κόσμου, ενώ μόνο στην Ελλάδα θα πραγματοποιηθούν εκδηλώσεις σε 5 διαφορετικές πόλεις.

Η μεθυστική... επιστήμη



Το μυστικό της ευρύτατης αποδοχής και της επιτυχίας αυτής της γιορτής θα πρέπει να το αναζητήσουμε στη «μαγική» συνταγή που συνδυάζει τις αλκοολικές απολαύσεις στα μπαρ με την υψηλού επιπέδου επιστημονική ενημέρωση που, στις καλύτερες στιγμές της, αποδεικνύεται περισσότερο μεθυστική!

Με άλλα λόγια, πρόκειται για μια ασυνήθιστη ετήσια γιορτή για την Επιστήμη, η οποία, ανά την υφήλιο, έχει εκλάβει τις διαστάσεις ενός πνευματικού κινήματος για τη διάδοση ορισμένων πολύ πρόσφατων και ανατρεπτικών επιστημονικών ιδεών, οι οποίες παρουσιάζονται στο ευρύ κοινό από τους ίδιους τους επιστήμονες, και όχι σε κάποια πανεπιστημιακή αίθουσα διαλέξεων αλλά στο οικείο περιβάλλον ενός μπαρ.

Ενα προγραμματικά αντισυμβατικό εγχείρημα που ξεκίνησε μόλις το 2012 από μια παρέα φίλων ερευνητών στα εργαστήρια του Imperial College στο Λονδίνο, οι οποίοι όντας πεπεισμένοι ότι τα μπαρ αποτελούν τον ιδανικό τόπο επικοινωνίας μεταξύ των ανθρώπων, θεώρησαν ότι θα μπορούσαν να αποτελέσουν επίσης ιδανικό τόπο για τη διάδοση των επιστημονικών ιδεών και για να δώσουν την ευκαιρία να έλθουν πιο κοντά οι επιστήμονες με τους μη ειδικούς πολίτες μιας κοινωνίας.

Πράγματι, στο οικείο και ιδιαίτερα φιλικό περιβάλλον ενός μπαρ η μικρή ομάδα των Βρετανών ερευνητών επιχείρησε να υλοποιήσει το διαφωτιστικό όραμά της: τη διάδοση του πάθους για την επιστημονική γνώση όχι στο «αποστειρωμένο» ακαδημαϊκό περιβάλλον αλλά στα φιλόξενα μπαράκια, σε συνδυασμό πάντα με ένα απολαυστικό ποτό.

Μια προκλητική ιδέα που από το 2015 μετατράπηκε σε ετήσιο θεσμό για τον ολοένα και αυξανόμενο αριθμό χωρών που συμμετέχουν στο Pint of Science.

Πηγή: efsyn



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Κύπρος: Νέα τουρκική εισβολή

Πέτρος Αργυρίου


Για την Κύπρο τα γράφω ξανά και ξανά εδώ και χρόνια σε πείσμα της νεοελληνικής αδιαφορίας που ‘ναι εκτός από επίσημη πολιτική κι η εδώ και δεκαετίες εντέχνως κατασκευασμένη στάση της ελληνικής κοινής γνώμης: Οι μέρες για τις οποίες προειδοποιούσα, ήρθαν.

Τουρκικό πλοίο εξοπλισμένο με γεωτρύπανο βρίσκεται στην Κυπριακή ΑΟΖ. Δεν το βάπτισαν τυχαία Πορθητή. Ο μόνος λόγος που ο Πορθητής δεν έχει αρχίσει να σκάβει είναι γιατί δεν μπορεί ακόμη λόγω έλλειψης τεχνογνωσίας και προσωπικού, ενώ το Μπαρμαρός οδεύει νότια της Ρόδου, κι όλα αυτά με στρατιωτική συνοδεία.

Ας καταλάβατε επιτέλους την πολιτική Ερντογάν: Σε όλα τα πεδία ο Ερντογάν τραβάει το σχοινί μέχρι τέλους, κι έπειτα, όταν έχει φέρει τα πράγματα στα άκρα, το χαλαρώνει λίγο και για λίγο για να παγιώσει τα κέρδη που έχει αποκομίσει και να συνεχίσει το παιχνίδι ακόμη σκληρότερα.

Όλη η ραχοκοκαλιά του διεθνούς συστήματος ξεγυμνώνεται. Το έγραψα και παλιότερα. Κανείς δεν θα έρθει σε ευθεία σύγκρουση με την Τουρκία.

Κανείς δεν πρόκειται να πάρει τέτοιο ρίσκο. Η Τουρκία είναι πολύ σημαντικότερη για τη Δύση απ ότι είναι η Ελλάδα.

Υπουργός της Μ.Βρετανίας δήλωσε ότι η κυπριακή ΑΟΖ είναι αμφισβητούμενη περιοχή, η διόρθωση από την βρετανική κυβέρνηση τόνιζε ότι τα πετρελαϊκά κέρδη πρέπει να μοιραστούν σε όλους τους Κυπρίους, κάτι που αποτελεί έμμεση πλην σαφή αναγνώριση του ψευδοκράτους και κάτι που αποτελεί και το κεντρικό επιχείρημα της Τουρκίας, ούτως ή άλλως.

Παρά τις αντίθετες κινήσεις ομάδας ρεπουμπλικάνων, ο πρέσβης των ΗΠΑ στην Αθήνα, ο δούρειος ίππος της Ουκρανίας, Τζέφρευ Πάιατ, μίλησε για win-win συμφωνίες για όλους.

Η ανανοποίηση της Κύπρου προχωράει με όχημα την Τουρκική επιθετικότητα.

Ο Αναστασίαδης, υπέρμαχος του σχεδίου Ανάν, μίλησε για δεύτερη τουρκική εισβολή για να πάρει την πληρωμένη απάντηση από την τουρκική πλευρά: Καλά κάνεις και θυμάσαι τον Αττίλα.

Η πολιτική του κατευνασμού μας οδήγησε εδώ. Μετά την μικρασιατική καταστροφή ο Ελληνικός Στρατός υπάρχει μόνο για να υπερασπίζεται τα συμφέροντα της Δύσης και για να παίρνουν μίζες οι πολιτικοί.

Η παρούσα ελληνική κυβέρνηση που ξέρει να πουλάει φύκια για μεταξωτές κορδέλες χάλασε και τις τελευταίες εναπομείνασες προθέσεις της Μόσχας για ίσες αποστάσεις ανάμεσα σε Ελλάδα/Κύπρο και Τουρκία με την συμφωνία των Πρεσπών ενώ όλες οι μνημονιακές κυβερνήσεις συνέπλεαν με την διατλαντική πολιτική πιέσεων στη Ρωσία που οδήγησε τελικά μια ευκαιριακή συμμαχία Ρωσίας-Τουρκίας να αποκτήσει στρατηγικά χαρακτήρα και βάθος.

Τα μόνα όπλα που είχε η Κύπρος ήταν διπλωματικά. Τα υπερεκτίμησε θανάσιμα μέσα στην ΝΑΤΟευρωπαραζάλη της.

Η Κύπρος δεν μπορεί να κάνει τίποτε άλλο.

Η Ελλάδα δεν σκοπεύει να κάνει τίποτε άλλο κι αφήνει τα πράγματα στην τύχη τους.

Και η Τουρκία γνωρίζει πάρα πολύ καλά τα δύο παραπάνω και σκοπεύει να κάνει τα πάντα για να τα εκμεταλλευτεί.

Σιγά σιγά θα αρχίσουν να βγαίνουν από τις τρύπες τους εκείνες οι διανουμενίστικες φωνές που θα μιλάνε για συνεκμετάλλευση και σιγά σιγά θα γίνουν κυρίαρχες γιατί αυτό ακριβώς επιθυμούν οι πρεσβείες των μεγάλων δυνάμεων.

Τίποτε μα τίποτε δεν έχει αλλάξει τουλάχιστον προς το καλύτερο από τις συνθήκες που υπήρχαν όταν συντελέστηκαν όλες οι μεγάλες εθνικές καταστροφές του προηγούμενου αιώνα.

Οι ελληνοκυπριακές θάλασσες πρέπει να είναι είτε γκρίζες, είτε ροζ.

Η απώλεια της εθνικής κυριαρχίας αφορά όλα τα επίπεδα. Το οικονομικό θα το ακολουθούσε αναπόφευκτα το γεωπολιτικό.

Τόσο αμείλικτη είναι η ιστορική πραγματικότητα. Και τόσο ανάξιοι του ιστορικού μας παρελθόντος είμαστε σήμερα.

Ο Ερντογάν θα κλιμακώσει. Το μόνο που τον προβληματίζει είναι το τι θα σημάνει ένα θερμό επεισόδιο για την τουρκική οικονομία.

Ακόμη κι αν δείξει μια κάποια αυτοσυγκράτηση εξαιτίας αυτής της έγνοιας, αυτή θα είναι προσωρινή. Έχοντας χάσει πλέον τη λαοφιλία του, εξαιτίας των οικονομικών προβλημάτων, ανεξάρτητα από το ποιες θα είναι οι εξελίξεις, τους μήνες πριν τις επόμενες μεγάλες εκλογές του 2023, θα τα παίξει όλα για όλα, επιδιώκοντας να υλοποιήσει το νεοθωμανικό του όραμα για να κρατηθεί στην εξουσία.

Μέχρι τότε θα ροκανίζει την ανατολική μεσόγειο και το Αιγαίο.

Υπάρχει βέβαια κι άλλος τρόπος για να αποφευχθεί το μεγάλο κακό. Να του παραδώσουν οι ελληνικές ηγεσίες τμήμα από όσα ζητάει.

Μα αυτή η νέα πολιτική «κατευνασμού» μέσω γεωπολιτικών εκχωρήσεων, απλά θα ανοίξει την όρεξη του Σουλτάνου και θα κερδίσει μόνο μερικές μήνες ειρηνικής συνύπαρξης.

Έλληνας είναι αυτός που κατανοεί την γεωπολιτική διάσταση της χώρας.

Και για αυτό έχουν απομείνει πολύ λίγοι από δαύτους με την τάση της εξαφάνισης να ενισχύεται.

Καλή Eurovision να χετε.

Πηγή: agriazwa.blogspot



Πέτρος Αργυρίου: Σχετικά με τον συντάκτη




Διαβάστε Περισσότερα »

Καλά μπάνια σύντροφοι

Κώστας Γκιώνης


Για προσωπικούς λόγους θα πρέπει να βρίσκομαι εκτός Αθηνών αυτές τις μέρες μέχρι το τέλος του μήνα, πράγμα πού σημαίνει ότι δεν θα μπορέσω να ψηφίσω, καθότι δημότης Αθηναίων, αλλά και δω να ήμουν, πάλι δεν θα ψήφιζα.

Πάντα πίστευα ότι με εκλογικές διαδικασίες, επαναστατικές λύσεις δεν μπορεί να υπάρξουν, μόνο όταν οι κοινωνίες συνειδητοποιήσουν ότι κανείς δεν θα τους σώσει, μόνο οι ίδιοι μπορούν να σώσουν τον εαυτό τους, μπορεί κάτι να γίνει, το ίδιο αποτυχημένη και η λύση του λιγότερου κακού, μια λύση καταστροφική, μια λύση συμβιβασμού, μια λύση ζυγαριάς και μάλιστα πειραγμένης, πού διαιωνίζει και νομιμοποιεί την ύπαρξη του κακού, δημιουργεί πρόθυμους και ανεκτικούς οσφυοκάμπτες πού τόσο απαραίτητοι είναι στο σύστημα.

Οι εκλογές αυτές πολλαπλές, ευρωεκλογές, περιφερειακές, δημοτικές και κοινοτικές, σε πλείστες από αυτές θα έχουμε επαναληπτικές μία βδομάδα αργότερα, μιλάμε για τις περιφερειακές, τις δημοτικές και τις κοινοτικές πού χρειάζεται πλειοψηφία 50% + 1 ψήφο.

Το αφήγημα όσον αφορά τις εκλογές για το ευρωπαϊκό κοινοβούλιο είναι να δημιουργηθεί ένα μέτωπο των «δημοκρατικών» δυνάμεων απέναντι σε μια Ακροδεξιά πού όλο και μεγαλώνει και τείνει να γίνει κυρίαρχη δύναμη, ξετρυπώνοντας από τις αποθήκες σκελετούς και φαντάσματα πού πολλοί πίστευαν, ότι ήταν βαθειά θαμμένοι κάτω από τόνους κοπράνων.

Ένα αφήγημα σαθρό τελείως για να μην πω ηλίθιο, δεν μπορεί (η ευρωπαϊκή ένωση) να λέει ότι θέλει να αντιμετωπίσει κάτι πού αυτή δημιουργεί με την πολιτική της, είναι παρανοϊκό, είναι σαν να θέλει να σκοτώσει τον άλλο της εαυτό, την ίδια της την ύπαρξη, το μόνο πού θα καταφέρει είναι να διογκώσει το τέρας.

Μερικά κόμματα έχουν την άποψη ότι η ευρωπαϊκή ένωση είναι μια λυκοσυμμαχία πού το μόνο πού κάνει είναι να υπηρετεί τα συμφέροντα των ισχυρών, δηλαδή της Γερμανίας, την ίδια όμως στιγμή ζητούν την ψήφο σου για να μπορέσουν να σε εκπροσωπήσουν στο ευρωκοινοβούλιο, με το επίσης βλακώδες επιχείρημα να ανατρέψουν την κατάσταση από τα μέσα, δηλαδή είναι σαν να υπάρχει μια ομάδα με γκάγκστερς και γίνομαι και γω γκάγκστερ για να τους πείσω ότι αυτό πού κάνουν δεν είναι καλό και ότι πρέπει να σταματήσουν να παρανομούν!

Δεν αποδέχομαι την ύπαρξη της Ευρωπαϊκής ένωσης, δεν θα την νομιμοποιήσω με τη συμμετοχή μου στη ψηφοφορία, δεν θέλω να ψηφίσω κανέναν να με εκπροσωπήσει σε κάτι πού θεωρώ ότι είναι η μήτρα του κακού, ένα 4 Ράιχ, το ίδιο θα έκανα και στις δημοτικές και περιφερειακές εκλογές, γιατί συχαίνομαι το σύστημα της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας, πού το μόνο πού παράγει είναι διεφθαρμένους και επαρσικούς αντιπροσώπους, έτοιμους να κάνουν τα πάντα ώστε να αναρριχηθούν σε μεγαλύτερα αξιώματα. Μόνο με αμεσοδημοκρατικές οριζόντιες διαδικασίες θα μπορούσε κάτι να γίνει προς το καλύτερο, για μια κοινωνία πού θα κυριαρχούσε ο σεβασμός προς τον άλλο, πάνω από τη κοντόφθαλμη λογική του ατομικισμού.

Δεν θα αλλάξει ο κόσμος με εκλογές, πάντα τα παιχνίδια θα είναι στημένα, ακόμα κι αν βγει ένα αποτέλεσμα πού δεν τους βολεύει είναι αρκετά εύκολο να το ανατρέψουν. Προς αλήθεια αυτών πού λέω θα σας διηγηθώ μια μικρή ιστορία.

Τον Ιούλιο του 15' την ημέρα του δημοψηφίσματος ήμουν εκπρόσωπος του ΟΧΙ σε ένα εκλογικό κέντρο, πριν την έναρξη της καταμέτρησης, στη συνάντηση με τον δικαστικό αντιπρόσωπο, και τον εκπρόσωπο του ΝΑΙ, έθεσα ένα θέμα με το όποιο ο δικαστικός αντιπρόσωπος συμφώνησε αμέσως, ο εκπρόσωπος του ΝΑΙ δήλωσε άσχετος και ζήτησε χρόνο για να ενημερωθεί από πιο ψηλά και θα μας έλεγε εντός ολίγων λεπτών.

Ο συγκεκριμένος τύπος δεν φαινόταν και ιδιαίτερα οξύνους και φυσικά ούτε και έντονα πολιτικοποιημένος. Μετά από λίγα λεπτά μας απάντησε ότι δέχεται την πρόταση μου, η καταμέτρηση άρχισε, λίγη ώρα αργότερα δέχθηκα ένα τηλεφώνημα όπου με ενημέρωναν, ότι πληροφορίες έλεγαν ότι διαφορά του ΟΧΙ θα ήταν σαρωτική. Έκλεισα το τηλέφωνο, αλλά περισσότεροι είχαν καταλάβει το θέμα του τηλεφώνου και με ενδιαφέρον με ρώτησαν τι πληροφορίες είχα, τους απάντησα και άρχισαν μεταξύ τους τα πρώτα σχόλια, θέλοντας να πειράξω λίγο το τύπο του ΝΑΙ ο οποίος παρέμενε ανέκφραστος, τον πλησίασα και του είπα αν άκουσε αυτά πού είπα, η απάντηση του ήταν βεβαίως και τι έχεις να πεις γι αυτό, η απάντηση πού μου έδωσε εκείνη τη στιγμή μου φάνηκε γελοία, τις επόμενες μέρες όταν την επανέφερα στη μνήμη μου, σοκαρίστηκα αφάνταστα.

Μου είπε λοιπόν ο τύπος, είτε κερδίσει το ΟΧΙ με 3%, είτε με 30%, το αποτέλεσμα στο τέλος θα είναι ΝΑΙ!!!

Γι αυτό σας λέω καλά μπάνια σύντροφοι........



Κώστας Γκιώνης: Σχετικά με τον συντάκτη




Διαβάστε Περισσότερα »

Διονύσης Φλαμιάτος : “Ανυπότακτος” στο Ιόνιο και στην Ευρωβουλή

Ελλάδα


Ο Διονύσης Φλαμιάτος γεννήθηκε στην Πάτρα με καταγωγή από την Κεφαλονιά. Έχει σπουδάσει οικονομικά με εξειδίκευση στον τραπεζικό – ασφαλιστικό κλάδο και φιλολογία με μεταπτυχιακό στη συγκριτική γλωσσολογία.

Εργάζεται στον τραπεζο-ασφαλιστικό τομέα και συμμετέχει σε δομές Κοινωνικής Αλληλεγγύης στο εργασιακό του αντικείμενο (κόκκινα δάνεια κ.ά.) Έχει συνεχή παρουσία στο κίνημα κατά των πλειστηριασμών.

Είναι συντονιστής της επιτροπής αλληλεγγύης στην Παλαιστίνη και μέλος της αντιπροσωπείας του Ντονιέσκ. Συμμετέχει από τα εφηβικά του χρόνια στους κοινωνικούς αγώνες και την Αριστερά.

Ιδρυτικό μέλος του ΔΗΚΚΙ και της Διοικούσας Επιτροπής του και μέλος της Πολιτικής Γραμματείας της ΛΑΕ. Σε αυτές τις εκλογές της 26ης Μαΐου συμμετέχει με διπλή ιδιότητα:

Σαν υποψήφιος Ευρωβουλευτής με το ψηφοδέλτιο της Λαϊκής Ενότητας -Μέτωπο Ανατροπής, αλλά και σαν υποψήφιος Περιφερειακός Σύμβουλος με το ψηφοδέλτιο Ανυπότακτο Ιόνιο με επικεφαλής τον υποψήφιος Περιφερειάρχη Στέφανο Σαμοΐλη.

Παλεύουμε για ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ – ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ

Χθες Τετάρτη βράδυ ο περιφερειακό συνδυασμός της ΛΑΕ “Ανυπότακτο Ιόνιο” με υποψήφιο Περιφερειάρχη τον Στέφανο Σαμοίλη, παρουσίασε τις θέσεις του σε συγκέντρωση στο Εργατικό Κέντρο.


Πηγή: kefaloniapress.gr



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Σάββατο, 18 Μαΐου 2019

Ο υπουργός υπονομών

Γ. Παπαδόπουλος - Τετράδης


Οι ταξιτζήδες είναι υποψήφιοι κράχτες των κυβερνήσεων εδώ και δεκαετίες. Και δεν υπάρχει κυβέρνηση που δεν τους χάιδεψε με παροχές και ρουσφέτια προεκλογικά. Επειδή η καθημερινή τους κουβέντα με πολύ κόσμο στην κούρσα επηρεάζει ψήφους. Είτε διαδίδοντας ψέματα είτε λέγοντας αλήθειες. Εκείνο που δεν τόλμησε να κάνει καμιά κυβέρνηση μέχρι σήμερα είναι να τους εντάξει στην παρανομία!

Το προεκλογικό τάξιμο είναι διαφθορά. Δεν είναι κανένα μυστικό. Το ξέρουν κι αυτοί που ωφελούνται απ αυτό. Από αυτό το σημείο μέχρι εκεί που το πήγε ο κ. Σπίρτζης με τους ταξιτζήδες υπάρχει χάος. Όχι για τα ρουσφέτια που τους φέρνει με νόμο και που βλάπτουν όλους τους πολίτες, είτε μπαίνουν σε ταξί είτε όχι. Ρουσφέτια, όπως έγραψα, τους έκαναν όλες οι κυβερνήσεις ανεξαιρέτως. Με πρωταγωνιστή των συνδικαλιστικών εκβιασμών τον ίδιο εδώ και χρόνια κ. Λυμπερόπουλο. Πρώην νεοδημοκράτη και νυν συριζαίο. Επομένως ιδεολογικό τυχοδιώκτη σε βάρος των πολιτών.

Ο κ. Σπίρτζης, λοιπόν, ενώ έχει νόμιμο δικαίωμα να καλεί τους ταξιτζήδες να ψηφίσουν την κυβέρνησή του και έχει νόμιμο δικαίωμα να τους λαδώνει προεκλογικά, μια και το λάδωμα είναι νόμιμο στη χώρα αν και ανήθικο, δεν έχει νόμιμο δικαίωμα να τους καλεί να μετατρέψουν τα ταξί τους σε εκλογικά κέντρα. Όχι του ΣΥΡΙΖΑ. Ούτε του Μοσκοβισί.

Για όποιον δεν το ξέρει ή δεν το έχει σκεφτεί ποτέ του, τα ταξί δεν είναι ιδιωτικό μέσο μεταφοράς. Είναι δημόσιο. Είναι σαν το πλοίο που σε πάει στο νησί. Όπως δεν έχει δικαίωμα κανένας πλοιοκτήτης να προπαγανδίζει κανένα κόμμα στα πλοία του έτσι και κανείς ταξιτζής δεν έχει δικαίωμα να κάνει εκλογικό κέντρο το ταξί του, όπως κάλεσε ο κ. Σπίρτζης τους ταξιτζήδες.

Μπορεί ο ταξιτζής να σου ανοίξει κουβέντα για να την πάει εκεί που του έχει πει ο ινστρούχτοράς του Λυμπερόπουλος και η απολιτική σκέψη του της ρουσφετολογικής αρπαχτής, αλλά αυτό το κάνει αυτοβούλως. Με δική του πρωτοβουλία. Την οποία του την κόβεις αμέσως αν δεν σου αρέσει. Είναι δικαίωμά σου και δεν είναι δικαίωμά του η κουβέντα στο ταξί. Ξεκάθαρα και από τον κανονισμό λειτουργίας του ταξί.

Το ταξί, όπως έγραψα, είναι δημόσιο μέσο. Και σαν τέτοιο είναι δημόσιος χώρος. Δεν είναι ιδιωτικός. Δεν είναι του ταξιτζή κι ας είναι δικό του το ταξί. Τον δημόσιο χώρο δεν δικαιούται να τον διαχειρίζεται καμιά κυβέρνηση ανάλογα με τα γούστα της. Είναι όλων των πολιτών εξ ίσου. Όλοι οι πολίτες έχουν τα ίδια δικαιώματα και τις ίδιες υποχρεώσεις στους δημόσιους χώρους. Και στα ταξί.

Επομένως, η κομματική προπαγάνδα και η μετατροπή των ταξί ή έστω και ενός ταξί σε εκλογικό κέντρο οποιουδήποτε σε ώρα εργασίας ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ ΡΗΤΑ. Το καταλάβαμε κ. Σπίρτζη; Και η παραβίαση αυτού του κανόνα έχει ποινικές ευθύνες. Το καταλάβαμε κ Λυμπερόπουλε; Το καταλάβαμε κύριοι της πιάτσας; Το καταλάβαμε κύριοι επιβάτες;

Ο κ. Σπίρτζης δεν διακρίνεται για τη δημοκρατικότητά του έτσι κι αλλιώς. Είναι η κλασική μορφή «ο,τιγουσταρωκανω» της ελληνικής πολιτικής σκηνής. Και μάλιστα με τραμπούκικο και κουτσαβάκικο ύφος επιπέδου Πολάκη στο πιο κοστουμάτο. Πολιτικάντης με την πιο χυδαία μορφή του πρασινοφρουρικού παρελθόντος της δεκαετίας του 1980. Το οποίο έχει μετακομίσει εκεί που αισθάνεται σπίτι του. Στον ΣΥΡΙΖΑ.

Αυτός ο πολιτικός που κόπτεται για τα δικαιώματα των πολιτών έχει παραχωρήσει στους ταξιτζήδες τρία ρουσφέτια, με τα οποία βλάπτει όλους τους υπόλοιπους πολίτες!

  • 1. Είναι ο μόνος κλάδος επαγγελματιών που δεν είναι υποχρεωμένος να έχει μηχάνημα POS για πληρωμή με κάρτες, με απόφαση Σπίρτζη. Επομένως, διαχειρίζονται υποχρεωτικώς μετρητά, τα οποία είναι νομίμως ανεξέλεγκτα φορολογικά και απολύτως δύσχρηστα για τους τουρίστες. Όταν φοροδιαφεύγεις, ένας άλλος πολίτης πληρώνει για σένα το φόρο που υπέκλεψες.
  • 2. Στην τουριστική Ελλάδα, που το πρώτο, με το οποίο έρχεται σε επαφή ο ξένος είναι το ταξί, κυριαρχούν τρία πράγματα: α: Η αδυναμία να πληρώσουν με αυτό που έχουν μάθει, με κάρτα. β: Η ασχετοσύνη του κάθε οδηγού που δεν έχει ιδέα από Αττική, αφού οι μισοί πια οδηγοί είναι ξένοι, που είναι ανεξέλεγκτοι από τη ΓΑΔΑ και την Τροχαία για το αν πληρούν τις προϋποθέσεις για να είναι ταξιτζήδες (έτσι κ. Γεροβασίλη;) γ. Η κλοπή από τους πειραγμένους μετρητές σε πολλά ταξί, την οποία υφίστανται και οι Έλληνες πολίτες ολοχρονίς. Οι έλεγχοι είναι για γέλια.
  • 3. Με το ρουσφέτι του κ. Σπίρτζη αυξήθηκε κατά 3 ακόμα χρόνια το όριο ηλικίας των ταξί σε Αττική και επαρχία και τα αυτοκίνητα μπορούν πια να είναι από 18 μέχρι 24 ετών παλιά! Δηλαδή, σακαράκες με εκατομμύρια χιλιόμετρα και κινητήρες που καίνε πια κάλτσες αιχμαλώτων. Εκπέμποντας στα πνευμόνια των κατοίκων όλο το δηλητήριο της παλαιότητας και της κακοσυντήρησής τους.

Η Ελλάδα είναι κατηγορούμενη για όλα αυτά από την Ευρωπαϊκή Ένωση και απειλείται με βαριά πρόστιμα αν δεν συμμορφωθεί στα POS και στην ηλικία των ταξί. Τα οποία θα αναγκαστεί να πληρώσει. Και θα τα πληρώσει το Δημόσιο. Δηλαδή οι πολίτες από τη φορολογία τους. Γιατί, τον κ. Σπίρτζη και τους ομοίους του δεν τους καίγεται καρφί για την τσέπη των πολιτών. Οι οποίοι δεν καταλαβαίνουν ποιος πληρώνει το μάρμαρο, αφού τους έχει αποβλακώσει η διαρκής ραγιάδικη και ρουσφετολογική νοοτροπία των πολιτικών τους. Ούτε αισθάνονται εξευτελισμένοι γι αυτό!

Αυτό που νοιάζει τον κ. Σπίρτζη είναι να λαδώσει τους ταξιτζήδες για γρήγορη προπαγάνδα υπέρ του ΣΥΡΙΖΑ στα ταξί τους. Και η πρόσκληση να κάνουν τα ταξί τους εκλογικά κέντρα του ΣΥΡΙΖΑ είναι καραμπινάτα παράνομη. Υπάρχει κανείς στη Δικαιοσύνη να βάλει τα πράγματα στη θέση τους; Ή οι υπουργοί είναι πάνω από τους νόμους; Θα μου πεις, εδώ έχουν πεθάνει 135 άνθρωποι τις φυλακές, που είναι υπό την ευθύνη της Δικαιοσύνης, και δεν ιδρώνει το αυτί της και συ ζητάς να νουθετηθούν οι υπουργοί; Που είναι και δικοί μας;

Πηγή: liberal.gr



Γ. Παπαδόπουλος - Τετράδης: Σχετικά με τον συντάκτη




Διαβάστε Περισσότερα »

Η Ρωσία οδηγεί την κούρσα στην Αρκτική

Κόσμος

Η επιχείρηση Trident Juncture ήταν η μεγαλύτερη στρατιωτική άσκηση της συμμαχίας από την εποχή του Ψυχρού Πολέμου. Η άσκηση έγινε κοντά στα σύνορα της χώρας με τη Ρωσία, διήρκεσε τέσσερις εβδομάδες και συμμετείχαν σε αυτή 50.000 στρατιώτες, 10.000 οχήματα και 250 αεροσκάφη από 31 χώρες

Ανταγωνισμοί για την κυριαρχία και την εκμετάλλευση των πλούσιων φυσικών πόρων - Η κλιματική αλλαγή λιώνει τους πάγους και δημιουργεί νέες θερμές εστίες μεταξύ των μεγάλων δυνάμεων

Λίγες ημέρες πριν από τη σύνοδο της Αγίας Πετρούπολης με τίτλο «Αρκτική: μια περιοχή διαλόγου» (9-10 Απριλίου), όπου ο Πρόεδρος Βλαντίμιρ Πούτιν φιλοξένησε τέσσερις ηγέτες χωρών της περιοχής, τα ρωσικά πολεμικά πλοία έκαναν γυμνάσια στα παγωμένα νερά του Βορρά. Στη Θάλασσα του Μπάρεντς, μια φρεγάτα του Βόρειου Στόλου κατέρριψε με τους πυραύλους της τους πυραύλους που είχαν εκτοξευθεί από ένα σκάφος ανθυποβρυχιακού πολέμου.

Ήταν μια επίδειξη δύναμης που δεν θα μπορούσαν παρά να λάβουν υπόψη οι προσκεκλημένοι του κυρίου Πούτιν. Η Θάλασσα του Μπάρεντς, που βρέχει τις νορβηγικές ακτές, αποτελεί το δυτικό όριο του Βόρειου Περάσματος (Βόρειας Θαλάσσιας Οδού), της θαλάσσιας έκτασης που περιβάλλει τον Βόρειο Πόλο και η οποία ήταν αποκλεισμένη από τους πάγους επί χιλιάδες χρόνια.

Όμως, τώρα που λιώνουν οι πάγοι εξαιτίας της κλιματικής αλλαγής, η περιοχή έχει μετατραπεί σε μία από τις σημαντικότερες εστίες γεωπολιτικής σύγκρουσης, καθώς μπορεί να αποτελέσει τη συντομότερη θαλάσσια οδό μεταξύ της Ευρώπης και της Ασίας και να αλλάξει τον ρου του παγκόσμιου εμπορίου. Επίσης, τα τεράστια αποθέματα υδρογονανθράκων που κρύβονται στον βυθό της θα μπορούσαν να προκαλέσουν ανακατατάξεις στην αγορά της ενέργειας, ενώ η αυξανόμενη στρατιωτικοποίησή της βρίσκεται στο επίκεντρο της προσοχής των μεγάλων δυνάμεων.

Δεκάδες χώρες διεκδικούν αυτόν τον φυσικό πλούτο, αλλά καμία δεν είναι τόσο ενεργός όσο η Ρωσία που έχει πολύ μεγάλο προβάδισμα στην εκμετάλλευση της περιοχής. Το ένα δέκατο των συνολικών οικονομικών επενδύσεων της Ρωσίας γίνονται σήμερα στην Αρκτική, όπως δήλωσε ο Βλαντίμιρ Πούτιν στο συνέδριο της Αγίας Πετρούπολης.

Η Μόσχα θέτει τους δικούς της κανόνες


Από το 2013 η Ρωσία έχει δαπανήσει δισεκατομμύρια δολάρια για την κατασκευή ή την αναβάθμιση επτά στρατιωτικών βάσεων σε νησιά και χερσονήσους κατά μήκος του Βόρειου Περάσματος, αναπτύσσοντας σύγχρονα συστήματα ραντάρ και πυραυλικής άμυνας - ικανά να πλήξουν αεροσκάφη, πυραύλους και πλοία- σε περιοχές όπου οι θερμοκρασίες πέφτουν μέχρι τους -50 βαθμούς Κελσίου. Με αυτόν τον τρόπο η Μόσχα έχει σχεδόν πλήρη κάλυψη της ακτογραμμής και των παραπλήσιων υδάτων.

Το μήνυμα είναι σαφές: Όποιος θέλει να πλεύσει στην Αρκτική και να ταξιδέψει γρηγορότερα από και προς την Ασία ή έχει σχέδια για τα υποθαλάσσια κοιτάσματα πετρελαίου και φυσικού αερίου, θα πρέπει να βρίσκεται υπό ρωσική επίβλεψη.

«Οι Αμερικανοί νομίζουν πως μόνοι εκείνοι μπορούν να αλλάζουν τη μουσική και να φτιάχνουν τους κανόνες», δήλωσε ο Ρώσος υπουργός Εξωτερικών Σεργκέι Λαβρόφ, στη σύνοδο της Αγίας Πετρούπολης. «Αλλά σε ό,τι αφορά το Βόρειο Πέρασμα, αυτό αποτελεί τη δική μας εθνική μεταφορική αρτηρία. Είναι προφανές... Είναι σαν Κώδικας Οδικής Κυκλοφορίας. Όταν πας σε μια άλλη χώρα και οδηγείς, πρέπει να συμμορφώνεσαι με τους κανόνες αυτής της χώρας».

Η κυκλοφορία είναι αραιή σήμερα, αλλά μεγαλώνει. Οι ειδικοί εκτιμούν ότι κατά τους μήνες που η περιοχή είναι ελεύθερη από τους πάγους, οι μεταφορές προς τα ανατολικά, από την Ευρώπη προς την Κίνα μέσω του Βόρειου Περάσματος, είναι κατά 40% πιο σύντομες από εκείνες μέσω της Διώρυγας του Σουέζ, με αποτέλεσμα να μειώνεται το κόστος κατά εκατοντάδες χιλιάδες δολάρια καθώς και να μειώνονται οι εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα μέχρι 52% από τα συγκεκριμένα ταξίδια. Σήμερα, ο Αρκτικός Ωκεανός είναι ελεύθερος από πάγο για τρεις μήνες, αλλά εκτιμάται ότι το διάστημα αυτό θα μεγαλώσει τα επόμενα χρόνια, με αποτέλεσμα να αυξηθεί η κίνηση.

Ενόψει της εκτόξευσης της ναυτιλιακής κίνησης, η Ρωσία έχει νομοθετήσει την αύξηση του ελέγχου της, δίνοντας στην κρατική εταιρεία πυρηνικής ενέργειας Rosatom το μονοπώλιο της διαχείρισης της πρόσβασης στη Βόρεια Θαλάσσια Οδό, μέσω των παγοθραυστικών που συνοδεύουν τα πλοία.

Με το ένα πέμπτο των εδαφών της να βρίσκεται μέσα στον Αρκτικό Κύκλο, η Ρωσία διεκδικεί ακόμα 1,2 εκατομμύρια τετραγωνικά χιλιόμετρα του Αρκτικού Ωκεανού. Η επιτροπή του ΟΗΕ για την οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας (CLCS) αναγνώρισε ότι ένα τμήμα του Αρκτικού Ωκεανού αποτελεί συνέχεια της ρωσικής υφαλοκρηπίδας. Αυτό θα έχει ως αποτέλεσμα να γίνουν τμήμα της ρωσικής επικράτειας οι υποθαλάσσιες οροσειρές Μεντελέγιεφ και Λομονόσοφ μέχρι το καλοκαίρι του 2020, όπως δήλωσε αξιωματούχος που παρακολουθεί την εξέλιξη των συνομιλιών.

Το προβάδισμα της Ρωσίας


Οι ανταγωνιστές της Ρωσίας αγωνίζονται να την προφτάσουν ασθμαίνοντας. Την προηγούμενη εβδομάδα, οι ΗΠΑ ανακοίνωσαν ότι παρήγγειλαν το πρώτο παγοθραυστικό τους μετά από δυο δεκαετίες, διαθέτοντας 746 εκατομμύρια δολάρια για τη ναυπήγηση του πλοίου που θα είναι έτοιμο το 2024. «Ενόψει του ανταγωνισμού των μεγάλων δυνάμεων, το πλοίο είναι απαραίτητο ώστε να έχει παρουσία η χώρα μας στους πόλους» είπε ο διοικητής της αμερικανικής Ακτοφυλακής ναύαρχος Καρλ Σουλτζ, επικαλούμενος την «αύξηση των εμπορικών, τουριστικών, ερευνητικών και διεθνών δραστηριοτήτων στην Αρκτική».

Το 2007, οι Ρώσοι φύτεψαν μια ρωσική σημαία από τιτάνιο στον πυθμένα κάτω από τον Βόρειο Πόλο. Η ενέργεια αυτή για τη διεκδίκηση του Βόρειου Πόλου ήλθε σχεδόν 300 χρόνια μετά την έναρξη της εξερεύνησης της Αρκτικής από τη Ρωσία. Οι εξερευνητικές αποστολές που διέταξε ο Μέγας Πέτρος ήταν οι πρώτες που χαρτογράφησαν τις ακτές της Αρκτικής, μήκους περίπου 24.000 χιλιομέτρων, όσο και το συνολικό μήκος των ρωσικών χερσαίων συνόρων.

Η Ρωσία ναυπήγησε το πρώτο παγοθραυστικό στον κόσμο, το "Γιερμάκ", πριν από 120 χρόνια. Το 1957 ναυπήγησε το πρώτο πυρηνοκίνητο παγοθραυστικό, το "Lenin". Το ρωσικό παγοθραυστικό "Arktika" ήταν το πρώτο που έφτασε στον Βόρειο Πόλο το 1977. «Στα χρόνια που πέρασαν από τότε, πολύ λίγα άλλαξαν ουσιαστικά στο σχήμα και στο εσωτερικό του» λέει ο Σεργκέι Φρανκ, επικεφαλής της κρατικής ναυπηγικής εταιρείας Sovcomflot.

Στη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, η Σοβιετική Ένωση αφιέρωσε σημαντικούς πόρους στην περιοχή. Ο Βόρειος Στόλος ήταν ο μεγαλύτερος του σοβιετικού πολεμικού ναυτικού, ενώ αεροπορικές βάσεις στην Αρκτική χρησιμοποιούνταν για τον ανεφοδιασμό με καύσιμα των βομβαρδιστικών που μετέφεραν πυρηνικά όπλα.

Οι δυτικές δυνάμεις περιορίστηκαν στην τακτική της ανάσχεσης, με δυνάμεις του ΝΑΤΟ να περιπολούν στις θαλάσσιες περιοχές μεταξύ της Γροιλανδίας, της Ισλανδίας και της Βρετανίας, προσπαθώντας να καταγράψουν τη διέλευση προς τον Ατλαντικό των σοβιετικών υποβρυχίων που ήταν εξοπλισμένα με βαλλιστικούς πυραύλους.

Όμως, με την κατάρρευση της σοβιετικής οικονομίας, η υποδομή στην Αρκτική σταδιακά περιέπεσε σε αχρηστία, εξαιτίας της ακριβής συντήρησης, της απουσίας στρατηγικού δόγματος και της στροφής της προσοχής της Μόσχας σε άλλα ζητήματα.

Η κλιματική αλλαγή σε συνδυασμό με την αυξανόμενη ισχύ των ασιατικών οικονομιών είχα ως αποτέλεσμα να αλλάξουν αυτοί οι υπολογισμοί. Οι πάγοι της Αρκτικής μειώνονται κατά 12,8% κάθε δεκαετία από το 1979, σύμφωνα με τα στοιχεία της NASA, ενώ τον περασμένο Σεπτέμβριο η παγοκάλυψη ήταν μειωμένη κατά 42% σε σχέση με το 1980, με αποτέλεσμα να μετατρέπεται το παγωμένο ασφαλές βόρειο σύνορο σε μια περιοχή πιθανής εκμετάλλευσης και σύγκρουσης. Πέρυσι, ο Βόρειος Στόλος της Ρωσίας έκανε τα μεγαλύτερα γυμνάσια της τελευταίας δεκαετίας.

Προκλήσεις και ευκαιρίες



«Η Ρωσία απλώς δεν διαθέτει άλλον ωκεανό» δήλωσε ο υπουργός φυσικών πόρων της χώρας Ντμίτρι Κομπίλκιν. «Όλα τα σχέδια που εφαρμόζονται στην Αρκτική αποτελούν τους μελλοντικούς ορίζοντές μας».

Εκεί που η Μόσχα βλέπει μια πρόκληση για την ασφάλειά της, άλλες χώρες βλέπουν ευκαιρίες. Τον περασμένο Αύγουστο, ο δανέζικος κολοσσός της ναυτιλίας Maersk έκανε μια δοκιμαστική μεταφορά φορτίου μέσω της Βόρειας Θαλάσσιας Οδού: το πλοίο "Venta Maersk" μετέφερε ηλεκτρονικά, ορυκτά και 660 κοντέινερ με κατεψυγμένα ψάρια από το Βλαδιβοστόκ στην Αγία Πετρούπολη. Η πρώτη στην ιστορία διέλευση ενός φορτηγού πλοίου με κοντέινερ από τη Βόρεια Θαλάσσια Οδό ήταν μια δοκιμή ώστε να αποκτηθεί εμπειρία. Το φορτηγό συνοδευόταν από ένα ρωσικό παγοθραυστικό στο μεγαλύτερο μέρος του ταξιδιού, κατά μήκος των βορειοανατολικών ακτών.

Πλοία από 20 χώρες πέρασαν από τα ίδια νερά πέρυσι, μεταφέροντας συνολικά φορτίο 20 εκατομμυρίων τόνων. Ίσως αυτό φαίνεται λίγο σε σχέση με τους τεράστιους όγκους που διακινούνται μέσα από τις παραδοσιακές οδούς της παγκόσμιας ναυτιλίας, αλλά είναι διπλάσιο από το 2017 και η Ρωσία αναμένει ότι ο όγκος θα τετραπλασιαστεί μέχρι το 2025. «Πρόκειται για έναν ρεαλιστικό, καλά υπολογισμένο και σταθερό στόχο» είπε ο Βλ. Πούτιν. «Πρέπει να κάνουμε τη Βόρεια Θαλάσσια Οδό ασφαλή και εμπορικά εφικτή».

Σύμφωνα με τη Rosatom, ο στόχος για το φορτίο μπορεί να ξεπεραστεί, με την προϋπόθεση ότι θα παραλάβει έγκαιρα τα νέα παγοθραυστικά. «Η ζωή δεν τελειώνει εδώ» λέει ο Αλεξέι Λικατσέφ, ο διευθυντής της Rosatom. «Έχουμε βάλει ως στόχο τη μεταφορά 92,6 εκατομμυρίων τόνων το 2024, αντί 80 εκατομμυρίων τόνων. Ελπίζουμε πως μέχρι το 2030 θα προσθέσουμε σε αυτό ένα σημαντικό κομμάτι των διεθνών μεταφορών».

«Πολικός Δρόμος του Μεταξιού»


Το αυξανόμενο ενδιαφέρον της Κίνας για την Αρκτική και η αναπτυσσόμενη φιλία της με τη Ρωσία θα είναι καθοριστικοί παράγοντες για την επίτευξη αυτού του στόχου.

Το Πεκίνο έχει καθεστώς παρατηρητή στο Συμβούλιο της Αρκτικής, το όργανο που διαχειρίζεται την περιφερειακή συνεργασία, διαθέτει έναν σταθμό ερευνών στο νορβηγικό αρχιπέλαγος Σβάλμπαρντ και είναι ο μεγαλύτερος ξένος μέτοχος στα ρωσικά έργα υγροποιημένου φυσικού αερίου της Αρκτικής, τα οποία θα χρησιμοποιούν τη Βόρεια Θαλάσσια Οδό για εξαγωγές. Πέρυσι, η Κίνα παρουσίασε μια μελέτη για την πολιτική στην Αρκτική που συνέδεε σαφώς το Βόρειο Θαλάσσιο Πέρασμα με το φιλόδοξο στρατηγικό σχέδιο Δρόμος του Μεταξιού για την ανάπτυξη οδών εμπορίου και επιρροής, κάνοντας λόγο για τον «Πολικό Δρόμο του Μεταξιού». «Θυμάμαι ότι μόλις πριν από δυο δεκαετίες ο κόσμος έλεγε πως δεν μπορεί να υπάρξει Βόρεια Θαλάσσια Οδός» λέει ένας ξένος πρεσβευτής στη Μόσχα. «Αλλά όταν άκουσα τον όρο 'Πολικός Δρόμος του Μεταξιού' και κατάλαβα ότι ενδιαφέρονται οι Κινέζοι, αντελήφθην πως είναι σοβαρό».

Πιλοτικά ταξίδια έχουν κάνει από το 2013 και ναυτιλιακές εταιρείες από τη Νότια Κορέα, όπου ναυπηγούνται πολλά από τα φορτηγά πλοία της Ρωσίας. «Η Νότια Κορέα και άλλες ασιατικές χώρες θεωρούν ότι η Βόρεια Θαλάσσια Οδός είναι η συντομότερη που συνδέει την Ασία με την Ευρώπη και έχει τεράστιες εμπορικές δυνατότητες» λέει ο πρεσβευτής Παρκ Χεούνγκ Κιεόνγκ, αρμόδιος για τις υποθέσεις της Αρκτικής στο υπουργείο Εξωτερικών της Νότιας Κορέας.

Ωστόσο δεν θα είναι εύκολο να μετατραπούν αυτές οι δυνατότητες σε κέρδη. Τα πλοία συχνά χρειάζονται τη συνοδεία παγοθραυστικού για προληπτικούς λόγους, ακόμα και όταν το Βόρειο Πέρασμα είναι ανοιχτό από πάγους. «Πρόκειται για ένα πολύ δύσκολο και τεχνολογικά εντατικό έργο, γιατί δρούμε σε ένα πολύ ανταγωνιστικό περιβάλλον» λέει ο Μαξίμ Ακίμοφ, αντιπρόεδρος της ρωσικής κυβέρνησης.

Η Ρωσία είναι η μοναδική χώρα στον κόσμο που διαθέτει στόλο παγοθραυστικών. Τα τρία από τα τέσσερα παγοθραυστικά της θα αντικατασταθούν μέσα στην επόμενη δεκαετία, με εκτιμώμενο κόστος για το καθένα μεταξύ 500 εκατ. και 1,5 δισ. δολαρίων. Σύμφωνα με τον Βλαντίμιρ Πούτιν, μέχρι το 2035 ο αρκτικός στόλος της Ρωσίας θα αποτελείται από τουλάχιστον 13 παγοθραυστικά, εννέα από αυτά πυρηνοκίνητα.

Η Ρωσία θα πρέπει επίσης να επεκτείνει και να αναπτύξει λιμάνια και στα δυο άκρα της διαδρομής, το Μουρμάνσκ κοντά στα σύνορα με τη Νορβηγία και το Πετροπαβλόφσκ-Καμτσάτσκι στη χερσόνησο της Καμτσάτκα κοντά στην Ιαπωνία, και έχει ήδη απευθύνει πρόσκληση σε ξένες εταιρείες για να επενδύσουν στα έργα. «Είμαστε πεπεισμένοι ότι υπάρχει ζήτηση για τη Βόρεια Θαλάσσια Οδό και σχεδιάζουμε να υλοποιήσουμε το σχέδιο με ευρείες διεθνείς συνεργασίες» λέει η Rosatom.

Η Ευρώπη μεταξύ Μόσχας και Ουάσιγκτον


Στη σύνοδο της Αγίας Πετρούπολης, η λέξη που χρησιμοποιούσαν πιο συχνά οι ξένοι διπλωμάτες ήταν η «συνεργασία». Αν και έλαμψαν διά της απουσίας τους οι ανώτεροι αξιωματούχοι από τον Καναδά και τις ΗΠΑ, Πρόεδροι, πρωθυπουργοί και ανώτεροι διπλωμάτες από τις ευρωπαϊκές δυνάμεις της Αρκτικής προσπάθησαν να πείσουν ότι θέλουν να συνεργαστούν με τη Μόσχα. Ίσως να το κάνουν. Η ταχύτατη και αποφασιστική κίνηση της Ρωσίας για να επιβάλει τον έλεγχό της στη Βόρεια Θαλάσσια Οδό έχει θορυβήσει πολλούς από τους γείτονές της στην Αρκτική, που τώρα θέλουν να συνεργαστούν με το Κρεμλίνο.

Το θέμα περιπλέκεται από τις επιβαρυμένες σχέσεις μεταξύ της Ρωσίας και της Δύσης, εξαιτίας της προσάρτησης της Κριμαίας το 2014 από τη Μόσχα, της απόπειρας δολοφονίας του πρώην κατασκόπου στη Βρετανία (υπόθεση Σκριπάλ) και της απόπειρας για ανάμιξη σε εκλογές άλλων χωρών.

Αυτές οι παράμετροι και οι συνακόλουθες κυρώσεις από δυτικές χώρες σημαίνουν ότι ορισμένες κυβερνήσεις διστάζουν να συνεργαστούν στενά με τη Μόσχα στο εμπόριο ή σε ζητήματα άμυνας και, αντίθετα, εστιάζουν σε τομείς όπως η προστασία του περιβάλλοντος και η ασφάλεια.

Αν δεν αναληφθούν δράσεις για να περιοριστούν οι εκπομπές αερίων του θερμοκηπίου, ο Αρκτικός Ωκεανός δεν θα έχει καθόλου πάγους κατά την καλοκαιρινή περίοδο πριν από το 2050, ίσως ακόμα και μέσα την επόμενη ή στη μεθεπόμενη δεκαετία, όπως προειδοποίησε με έκθεσή της πέρυσι η Επιτροπή Αμυντικών Υποθέσεων της βρετανικής Βουλής.

«Θέλουμε να έχουμε καλές σχέσεις με τη Ρωσία, αλλά ταυτόχρονα δεν παραιτούμαστε από πράγματα στα οποία πιστεύουμε και στα οποία έχουμε διαφορετική οπτική», είπε στον Βλ. Πούτιν ο Σουηδός πρωθυπουργός Στέφαν Λόφβεν από το βήμα της συνόδου στην Αγία Πετρούπολη.

Η Μαρί-Άνε Κόνινξ, πρεσβευτής της Ε.Ε. για την Αρκτική, αρνείται ότι οι Βρυξέλλες άργησαν να αντιληφθούν τις δυνατότητες της περιοχής. «Έχουμε εμπλακεί στο ζήτημα της Αρκτικής επί πολλά χρόνια» λέει. «Συνεργαζόμαστε καλά με τη Ρωσία - συνεργαζόμαστε, δεν ανταγωνιζόμαστε». Οι Βρυξέλλες εργάζονται με τη Μόσχα σε διάφορα ζητήματα, από τη διαχείριση αποβλήτων μέχρι την αντιμετώπιση των πυρηνικών αποβλήτων στην περιοχή» προσθέτει. «Οι χώρες - μέλη της Ε.Ε. διαθέτουν τον μεγαλύτερο εμπορικό στόλο στον κόσμο» λέει η κυρία Κόνινξ. «Αν υπάρχουν νέες οικονομικές ευκαιρίες, θα χρησιμοποιηθούν».

Νατοϊκά γυμνάσια και πολιτικό παιχνίδι


Η άλλη πλευρά της αντίδρασης της Δύσης φανερώθηκε τον περασμένο Οκτώβριο, όταν στρατιώτες του ΝΑΤΟ με επιθετικά τουφέκια ξεχύθηκαν από τα αποβατικά σκάφη στις ακτές της βόρειας Νορβηγίας. Η επιχείρηση Trident Juncture ήταν η μεγαλύτερη στρατιωτική άσκηση της συμμαχίας από την εποχή του Ψυχρού Πολέμου. Η άσκηση έγινε κοντά στα σύνορα της χώρας με τη Ρωσία, διήρκεσε τέσσερις εβδομάδες και συμμετείχαν σε αυτή 50.000 στρατιώτες, 10.000 οχήματα και 250 αεροσκάφη από 31 χώρες.

Η Ρωσία κατήγγειλε την άσκηση ως απόδειξη επιθετικών τάσεων. Σύμφωνα με αναλυτές, το ΝΑΤΟ έδειξε με την Trident Juncture πόσο στα σοβαρά παίρνει τις φιλοδοξίες της Ρωσίας στον παγωμένο Βορρά καθώς και ότι αντιλαμβάνεται πως τα στρατεύματά του χρειάζεται να αποκτήσουν εμπειρία στο πεδίο. Η Ρωσία διεκδικεί και στρατιωτικοποιεί την περιοχή, δήλωσε ο Βρετανός υφυπουργός Άμυνας Γκάβιν Γουίλιαμσον, παρουσιάζοντας τον περασμένο Σεπτέμβριο τη νέα αμυντική στρατηγική της χώρας του για την Αρκτική. «Πρέπει να είμαστε έτοιμοι να αντιμετωπίσουμε όλους τους αναδυόμενους κινδύνους» είπε. Περίπου 800 Βρετανοί πεζοναύτες εκπαιδεύονται φέτος στη Νορβηγία, ενώ τέσσερα μαχητικά αεροσκάφη τύπου Typhoon περιπολούν τους ουρανούς της Ισλανδίας για πρώτη φορά.

Αναμένεται πως οι ΗΠΑ θα παρουσιάσουν αυτό το καλοκαίρι μια νέα στρατηγική για την Αρκτική, ένα έγγραφο το οποίο, σύμφωνα με το Πεντάγωνο, θα εστιάζει στους τρόπους για την «καλύτερη υπεράσπιση των αμερικανικών εθνικών συμφερόντων και την παροχή ασφάλειας και σταθερότητας στην Αρκτική».

«Η ανάπτυξη από τη Ρωσία των περιοχών της στην Αρκτική (...) συγκεντρώνει τεράστιο ενδιαφέρον και αυτό δημιουργεί ταυτόχρονα δίκαιο και άνισο ανταγωνισμό, που είναι καθαρά πολιτικό παιχνίδι» λέει ο Κονσταντίν Κοσάτσεφ, πρόεδρος της Επιτροπής Εξωτερικών Υποθέσεων στη ρωσική Άνω Βουλή.

Αυτή η πρόκληση για ισορροπία ανάμεσα στην άμυνα και την ανάπτυξη είναι το μεγαλύτερο ζήτημα που αντιμετωπίζει η Ρωσία, λέει ο Κρις Τοόκε, αναλυτής πολιτικών κινδύνων στην εταιρεία συμβούλων GPW. Η Μόσχα βοήθησε τη ρωσική εταιρεία Novatek να εκμεταλλευθεί το φυσικό αέριο της Αρκτικής χαλαρώνοντας το πλαίσιο που προέβλεπε πως μόνο τα πλοία ρωσικού νηολογίου θα μπορούσαν να διασχίζουν τη Βόρεια Θαλάσσια Οδό, κάτι που περιόριζε τις εξαγωγικές δυνατότητές της. Αλλά ο αναλυτής πιστεύει ότι αυτού του είδους οι κινήσεις θα είναι σπάνιες. «Ως αντίβαρο, θα περίμενα να υπάρξουν απαιτήσεις ασφάλειας σε σχέση με την εμπορική εκμετάλλευση, οπότε αυτή η ένταση και η ανάγκη για την ανάπτυξη υποδομών πιθανώς θα καθυστερήσει την πρόοδο της εμπορικής εκμετάλλευσης μεσοπρόθεσμα» λέει. «Αλλά υπάρχουν αναμφισβήτητα δυνατότητες για ανάπτυξη».

Πηγή: avgi.gr



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Ο Μαυρογιαλούρος ΣΥΡΙΖΑ και οι «παροχές» του

Του Παύλου Δερμενάκη


Όσο πλησιάζουμε προς τις πολλαπλές κάλπες του 2019 τόσο μεγαλώνει η αγωνία της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ για τα ποσοστά της και φυσικά το πολιτικό μέλλον των στελεχών που έχουν την ευθύνη της μνημονιακής μετάλλαξης. Μετά από τέσσερα χρόνια αθέτησης κάθε υπόσχεσης προς το λαό και εφαρμογής της πιο ακραίας νεοφιλελεύθερης-αντιλαϊκής πολιτικής ήρθε η ώρα να κάνουν και αυτοί «ταμείο». Ο λαός έζησε την πολιτική τους στο «πετσί» του με την ακόμα μεγαλύτερη φτωχοποίηση, τη ματαίωση της ελπίδας για αλλαγή πορείας στην παρούσα φάση και την καταρράκωση κάθε έννοιας και συμβολισμού της αριστεράς. Η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ σε όλη την περίοδο προέταξε πάνω από τις ανάγκες του λαού και της χώρας ένα και μοναδικό συμφέρον, την παραμονή της με κάθε κόστος στην εξουσία. Για πρώτη φορά πέρασαν τόσοι μνημονιακοί νόμοι χωρίς αποχωρήσεις ή έστω παραιτήσεις βουλευτών της κυβερνητικής πλειοψηφίας.

Τώρα που μπαίνουμε στην «τελική ευθεία» των εκλογών καθώς βλέπουν τη συρρίκνωση των ποσοστών τους προσπαθούν να ανατρέψουν την κατάσταση με τη γνωστή συνταγή «Μαυρογιαλούρου», υποσχέσεις και κάποια δοσίματα. Ανασύρουν τις πιο επαίσχυντες παλαιοκομματικές λογικές, που η Αριστερά κατήγγειλε για δεκαετίες, για την πολιτική τους επιβίωση. Έτσι μετά από διαβουλεύσεις και προετοιμασίες, με δεδομένο ότι δεν θίγονται τα άμεσα συμφέροντα των δανειστών αφού και φέτος με την αφαίμαξη του λαού θα σημειωθεί υπερπλεόνασμα, ανακοινώθηκε σε πανηγυρική εκδήλωση στο Ζάππειο η προκαταβολική-προεκλογική «διανομή» του υπερπλεονάσματος. Το πακέτο των καθαρά προεκλογικών παροχών με την πομπώδη έκφραση «Ήρθε η ώρα της δικαίωσης των θυσιών του ελληνικού λαού».

Οι κυβερνητικές «παροχές»


Σύμφωνα με όσα ανακοίνωσε ο πρωθυπουργός στη συνέντευξή του, στις 7/5/2019, στο Ζάππειο προβλέπονται οι ακόλουθες «παροχές» για το 2019: «Κατανομή της λεγόμενης 13ης σύνταξης» για ένα συνολικό κόστος 800 εκ. ευρώ, μείωση του ΦΠΑ στην εστίαση από 24% σε 13%, μετάταξη των τροφίμων από το 24% στο 13%, μετάταξη ηλεκτρισμού και φυσικού αερίου από 13% σε 6% και το σύνολο αυτών των μέτρων ανέρχεται σε 1 δισ. ευρώ.

Για το 2020 και μετά υποσχέθηκε επιδότηση ασφαλιστικών εισφορών στις επιχειρήσεις και φοροελαφρύνσεις (μείωση εισφοράς αλληλεγγύης, φορολογικές μειώσεις σε νησιά, μείωση συντελεστή ΦΠΑ από 13% σε 11%, μείωση φορολογικού συντελεστή κερδών επιχειρήσεων, αύξηση συντελεστή αποσβέσεων και μείωση φόρου συνεταιρισμών, αφαίρεση τόκων στεγαστικών δανείων από το φορολογητέο εισόδημα).

Παράλληλα με τα παραπάνω μέτρα πρέπει να λάβουμε υπόψη και την «παροχή» των 120 δόσεων προς εφορίες και ταμεία έναντι των συσσωρευμένων οφειλών λόγω φορολεηλασίας.

Αφήνουμε κατά μέρος τις αστειότητες του χαρακτηρισμού των ανωτέρω ως «αναπτυξιακά» μέτρα. Το γενικό συμπέρασμα που προκύπτει από όλα αυτά τα μέτρα «παροχών» είναι ότι επιβεβαιώνουν τη γνωστή λαϊκή παροιμία «να σε κάψω Γιάννη, να σε αλείψω λάδι». Μετά από τέσσερα χρόνια αντιλαϊκών μέτρων, υπερπλεονασμάτων (από το 2017) και φτωχοποίησης του λαού η κυβέρνηση μοιράζει «ψίχουλα». Σχηματικά σε αριθμούς η πολιτική αυτή συνοψίζεται: μας πήραν και συνεχίζουν να μας παίρνουν 10, μας επιστρέφουν το 1 και απαιτούν να είμαστε ευχαριστημένοι, να τους ξαναψηφίσουμε για να συνεχίζουν την ίδια πολιτική («να συνεχίζουν να μας παίρνουν τα 10»).

Η πραγματικότητα των συντάξεων


Οι «παροχές» που εξάγγειλε ο πρωθυπουργός αφορούν α) το τρέχον έτος και είναι μέτρα που θα εφαρμοστούν άμεσα (αν θέλει να ελπίζει σε κάποιες ψήφους) και β) το μέλλον (από το 2020 και μετά) και αποτελούν για μία ακόμα φορά προεκλογικές υποσχέσεις… Η «αξία» των μέτρων από το 2020 είναι ίδια με τις προεκλογικές υποσχέσεις του 2015 περί κατάργησης μνημονίων κ.λπ. Συνεπώς ας δούμε τα άμεσα «χειροπιαστά» μέτρα του 2019 για να καταλάβουμε και το τι θα ακολουθήσει στην περίπτωση που θα «επιβιώσουν» στις εκλογές:

Η ονομασθείσα «13η σύνταξη» είναι ένα μεγάλο παραμύθι αφού δεν πρόκειται για ολόκληρη σύνταξη αλλά για τμήμα της υπό προϋποθέσεις. Η κλίμακα θα είναι 100% για συνταξιούχους έως 500 ευρώ, 70% έως τα 600 ευρώ, 50% έως τα 1.000 ευρώ και 30% για πάνω από 1.000 ευρώ. Όλα αυτά προβλέπεται, κατά τον πρωθυπουργό, να έχουν συνολική δημοσιονομικό κόστος 800 εκατ. ευρώ και συνεπώς για 2,5 εκατ. συνταξιούχους αναλογούν κατά μέσο όρο 320 ευρώ! Αυτό «ονομάζεται» 13η σύνταξη.

Αυτή είναι η «παροχή» της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ για να δελεάσει τους συνταξιούχους όταν η ίδια έλαβε μέτρα για τις συντάξεις που είχαν σαν αποτελέσματα τη μηνιαία μείωση:

  • α) κατά 230 ευρώ σε 300.000 χαμηλοσυνταξιούχους λόγω κατάργησης του ΕΚΑΣ,
  • β) κατά 100-150 ευρώ σε 500.000 συνταξιούχους από τον επανυπολογισμό των επικουρικών συντάξεων από τον Ιούνιο 2016,
  • γ) κατά 30-50 ευρώ από την αύξηση συμμετοχής στις δαπάνες υγείας
  • δ) κατά 25% επιπλέον της μέσης μείωσης των συντάξεων λόγω «ειδικού τρόπου υπολογισμού» για ορισμένες κατηγορίες συνταξιούχων, όπως οι 10.000 της Εμπορικής Τράπεζας.

Παράλληλα δε με αυτά τα μέτρα υπάρχει σε ισχύ ο νόμος «δαμόκλειος σπάθη» πάνω από τα κεφάλια των συνταξιούχων για την περικοπή της «προσωπικής διαφοράς».

Συνεπώς στον τομέα των συντάξεων η κυβέρνηση «επιστρέφει» στους συνταξιούχους ένα συνολικό ποσό 800 εκ. ευρώ από το 2019 όταν έλαβε μέτρα την περίοδο 2015-2017 που μείωσαν διαχρονικά τις συντάξεις κατά 3,7 δισ. ευρώ.

Τι γίνεται με ΦΠΑ και 120 δόσεις


Η συνολική επίδραση από τη μείωση του ΦΠΑ θα είναι 260 εκ. ευρώ το οποίο σημαίνει 25 ευρώ ανά πολίτη (100 για τετραμελή οικογένεια) για όλο το έτος. Αυτό φυσικά θα ισχύσει στο βαθμό που το όφελος μείωσης του ΦΠΑ θα φτάσει στον τελικό καταναλωτή και δεν θα εξανεμιστεί με διάφορους τρόπους. Ας δούμε π.χ. τη μείωση στο ηλεκτρικό ρεύμα. Ο ΦΠΑ πέφτει από το 13% στο 6% αλλά στην πράξη ισοφαρίζει τη μείωση της έκπτωσης συνέπειας από 15% σε 10% που ισχύει από 1η Απριλίου, για να μην πάμε στο επόμενο βήμα που θα είναι η αύξηση των τιμολογίων της ΔΕΗ με επιχείρημα την τραγική της οικονομική κατάσταση.

Στον τομέα του ΦΠΑ η κυβέρνηση μειώνει τη φορολογία κατά 260 εκατ. ευρώ όταν έλαβε πρόσθετα μέτρα την περίοδο 2015-2017 που αύξησαν τα φορολογικά έσοδα κατά 2,2 δισ. ευρώ. Συνολικά ο ΦΠΑ έχει σημειώσει αύξηση 3,3 δισ. ευρώ στην περίοδο 2015-2019 (από 13,9 δισ. το 2014 στα 17,2 δισ. το 2019). Αυτά μόνο για το ΦΠΑ. Τα νούμερα γίνονται πολύ μεγαλύτερα αν υπολογίσουμε και τους λοιπούς έμμεσους φόρους. Για να έχουμε μια «εικόνα» η αύξηση ειδικού φόρου μόνο στον καφέ το 2017 είχε ως συνέπεια 62 εκατ. ευρώ επιπλέον φόρο.

Οι ρυθμίσεις των 120 δόσεων είναι μια επανάληψη του έργου των νέων μέτρων «προστασίας» της πρώτης κατοικίας. «Πολύ κακό για το τίποτα» που λέει η λαϊκή παροιμία. Οι προϋποθέσεις που έχουν τεθεί θέτουν εκτός τους περισσότερους από τους οφειλέτες. Η φτώχεια έχει φτάσει το λαό σε τέτοιο σημείο ώστε 2,2 εκατ. πολίτες χρωστούν στην εφορία έως 500 ευρώ και άλλοι 1,3 εκατ. χρωστούν έως 5.000 ευρώ. Οι πρώτοι και οι περισσότεροι από τους δεύτερους δεν μπορούν λόγω ύψους οφειλής να ενταχθούν στις 120 δόσεις και συνεπώς θα συνεχίζουν να ρυθμίζουν τις οφειλές τους με 12-18 δόσεις. Αντίστοιχα ο περιορισμός των 30 ευρώ για αγρότες, 50 ευρώ οι λοιποί επαγγελματίες, ως ελάχιστη δόση για ρυθμίσεις χρεών στα ασφαλιστικά ταμεία θα έχει σαν συνέπεια ο αριθμός των δόσεων να είναι πολύ μικρότερος.

Συμπέρασμα


Συμπέρασμα μας πήραν πολλαπλάσια από 10 μας επιστρέφουν 1 και αυτό η κυβέρνηση το παρουσιάζει ως «δικαίωση των θυσιών» μας και ζητά να την επιβραβεύσουμε με την ψήφο μας… Επειδή οι ίδιοι έχουν μνήμη χρυσόψαρου θέλουν να νομίζουν ότι το ίδιο ισχύει και για ‘μας.

Πηγή: e-dromos.gr



Παύλος Δερμενάκης: Σχετικά με τον Συντάκτη




Διαβάστε Περισσότερα »

Το Βαγόνι

Στάθης


Δεν σας καταλαβαίνω που γελάτε (αν και ουδέν γελοίον συμβαίνει) καθώς έλεγε το προγονικό για να προσδιορίσει τους μωρούς. Δεν καταλαβαίνω γιατί στα (δεύτερα) εγκαίνια του (ίδιου) βαγονιού βλέπετε το γελοίον του κ. Σπίρτζη ή της κυρίας Νοτοπούλου και δεν βλέπετε την αλληγορία του σουρεαλισμού, ένα κλίμα από Ιονέσκο «ένα βαγόνι σταματημένο», που λέει και το λαϊκό άσμα, ένα βαγόνι του πουθενά – φοβάμαι, στερείσθε καλλιτεχνικώς.

Κλείστε τα μάτια και πείτε «βαγόοονι» κι αν δεν αισθανθείτε τον άνεμο της ιστορίας να διασχίζει τα τοπία της μαλακίας, εμένα να μου τρυπήσετε τη μύτη. Βαγόνι. Είναι «μακέτο» αυτό; (Σημίτης). Όχι, είναι φωτογραφία του Κατρούγκαλου που καμαρώνει σαν γύφτικο σκεπάρνι δίπλα στον Νταβούτογλου είναι ένα βαγόνι γεμάτο τροπολογίες νύχτα μονάχο του στη Βουλή. Ντροπολογίες της ντροπής που έλεγε και ο ΣΥΡΙΖΑ, όταν δεν σκύλευε τον Βελουχιώτη στη Λαμία ο Τσίπρας του Κόκκαλη, ο Τσίπρας του Πάιατ, ο Τσίπρας των 120 νεκρών στη Μάνδρα και το Μάτι – γιατί δεν τα βλέπετε αυτά και βλέπετε 28 Συριζαίους ντυμένους με… κίτρινα γιλέκα(!) μπροστά σε ένα βαγόνι χωρίς προορισμό, σταματημένο στον σταθμό του Μονάχου άχου άχου!

Όχι! φαντασθείτε το πλάνο απ’ τους «Κυνηγούς» του Θόδωρου Αγγελόπουλου, με τα μονόξυλα πάνω στη λίμνη γεμάτα κόκκινες σημαίες και το μοναχικό βαγόνι χωρίς συρμό να βαδίζει επί των υδάτων γεμάτο Κοτζιά, Καμμένο και Πολάκη, προς τις Πρέσπες, προς τις Πρέσπες, αδέρφια μου!

Το βαγόνι, κρύο και θαμπό, συμβολίζει την ομοιοπαθητική του ψέματος. Την ποίηση των επιδομάτων. Διασχίζει –πάντα μόνο του– τα δάση της Τρανσυλβανίας προς τον πύργο του Δράκουλα, γύρω του ουρλιάζουν οι λύκοι και αυτό αγέρωχο κινείται ακίνητο να ανακουφίσει τους πυρόπληκτους στο Μάτι, να υπενθυμίσει στους απανταχού πεινάλες που δουλεύουν με 500 ευρώ μεικτά ότι στην άλλη ζωή τούς περιμένει ένα κότερο. Ότι οι πτωχοί το πνεύματι κληρονομήσουσι τη βασιλεία των ουρανών. Κι ένα κότερο. Όχι το κότερο του Μαρινάκη –αυτό είναι κακό κότερο– αλλά κότερο σαν βαγόνι με μούτσο τον Δανέλλη σαν βαγόνι χωρίς αναισθητικό.

Έτσι είναι η ζωή, ναυτάκια μου. Ένα βαγόνι που σε πληγώνει και δεν πληρώνει, ένα οτομοτρίς φάντασμα, το πρόσχημα ενός πρωθυπουργού που βάζει μπροστά τα παιδιά του για να κάνει τράκα διακοπές είκοσι μέρες και σαράντα μίλια μακριά απ’ τα αποκαΐδια. Το βαγόνι.

***

Το βαγόνι κι εγώ το κοθώνι. Δεν είναι κάρβουνο η ψυχή μου που ο Τσίπρας διέσυρε την Αριστερά, είναι θλιμμένη έως θανάτου που γελάει μαζί του η αστική τάξη της χώρας μας. Που καγχάζουν μαζί του τα αφεντικά της Ευρώπης. Που γελάνε όλοι (όταν ασχολούνται) με το παιδί που στέλνουν για δουλειές («θελήματα», έλεγε η μάνα μου), ένα παιδί, έναν Πετσίτη με κοντά παντελονάκια και αλανιάρικο ύφος, που επαναλαμβάνει μέσα του «μην ξεχάσω τα τσιγάρα, να πάρω και ψωμί» και τούτο ποιείν δηλαδή κακείνο μη αφιέναι. Που έλεγε και το γ@μώ την τύχη μας προγονικό...

Πηγή: topontiki.gr



Στάθης: Σχετικά με τον συντάκτη




Διαβάστε Περισσότερα »

Η παλιά Ευρώπη αποσυντίθεται

Του Ερρίκου Φινάλη


Το παραδοσιακό πολιτικό σύστημα σε αποδρομή, χωρίς να έχει βρεθεί ακόμη αντικαταστάτης


Παλιά (όχι και τόσο παλιά στην πραγματικότητα, αλλά μοιάζει να ήταν εντελώς άλλη εποχή) τα πολιτικά πράγματα στην Ευρωπαϊκή Ένωση ήταν σαφή και προκαθορισμένα: σχεδόν σε κάθε χώρα της υπήρχε ένας δικομματισμός που λειτουργούσε ρολόι, μία ο ένας, μία ο άλλος, και κάποιες συμπληρωματικές δυνάμεις που έδιναν την εντύπωση του πλουραλισμού – και, όποτε χρειαζόταν, λειτουργούσαν ως δεκανίκι των μεγάλων κομμάτων. Εξίσου σαφή και προκαθορισμένα ήταν τα όρια και οι ιεραρχίες, με τον περίφημο γαλλογερμανικό άξονα να σχεδιάζει και να υλοποιεί την «ολοκλήρωση» και να συμμετέχει στη λεηλασία του υπόλοιπου κόσμου, και τα υπόλοιπα κράτη μέλη να ικανοποιούνται σε ρόλους είτε δευτεραγωνιστή είτε κομπάρσου. Η δε κοινή γνώμη στην πλειοψηφία της δεν αμφισβητούσε την ουσία του ευρωπαϊσμού, ποντάροντας στις υποσχέσεις για σύγκλιση και ευημερία, κι έχοντας ήδη ζήσει την κατάρρευση του «αντίπαλου δέους». Και μετά… ήρθαν τα αποτελέσματα της πολιτικής που επιβλήθηκε, και μάλιστα σε ένα διεθνές περιβάλλον αγνώριστο, χαοτικό και επικίνδυνο.

Οι ελίτ και η ευρωκρατία, με την αλαζονεία που πάντα τις χαρακτήριζε, νόμισαν ότι πρόκειται για μια παροδική τρικυμία, και ανάλογα συμπεριφέρθηκαν. Επέλεξαν να γιατρέψουν την πολύπλευρη κρίση που χτύπησε τις πόρτες και της Ευρώπης με… ομοιοπαθητική θεραπεία: κι άλλο ξεζούμισμα των λαϊκών τάξεων, ακόμη μεγαλύτερη υπόσκαψη της εθνικής κυριαρχίας και αξιοπρέπειας, ένταση των εκστρατειών ανατίναξης και λεηλασίας τρίτων χωρών, περιφρόνηση των λαϊκών αντιδράσεων. Διόλου περίεργο που κατέληξαν να μαλλιοτραβιούνται μεταξύ τους για το ποια και πώς θα διασωθεί καθώς το φάρμακό τους αποδείχθηκε φαρμάκι και για τις ίδιες. Κάπως έτσι το «ευρωπαϊκό όραμα» γκρεμίστηκε σαν πύργος από τραπουλόχαρτα, το όποιο κύρος της ευρωκρατίας αποδομήθηκε, και η εξουσία των ελίτ απονομιμοποιήθηκε στις συνειδήσεις πλατιών λαϊκών στρωμάτων σε βαθμό πρωτοφανή για τα τελευταία 50 χρόνια.

Ποιος θα φανταζόταν…;


Η αποτυχία του ριζοσπαστισμού που μαζικοποιήθηκε σε αυτές τις συνθήκες, αναθέτοντας τελικά την πολιτική του έκφραση σε εγχειρήματα που αποδείχθηκαν πολύ «λίγα» (ΣΥΡΙΖΑ, Podemos κ.λπ.), έδωσε μια προσωρινή ανάσα στις ελίτ. Όμως τα προβλήματα που γέννησε η πολιτική τους ήταν τέτοια που δεν παρακάμπτονταν από τέτοιες ανάσες. Πόσο μάλλον που οι βασικοί πολιτικοί εκπρόσωποι των αρχουσών τάξεων των ισχυρότερων κρατών μελών δεν κατάφεραν να συμφωνήσουν σε έναν λίγο-πολύ ενιαίο προσανατολισμό, σε ένα στοιχειωδώς κοινό νέο στρατηγικό σχεδιασμό. Επόμενο ήταν λοιπόν να βρεθούν αντιμέτωπες και με μια βαθιά κρίση πολιτικής απονομιμοποίησης. Έτσι, μέσα σε λίγα χρόνια, η εικόνα της Ευρωπαϊκής Ένωσης έγινε αγνώριστη: οι κεντρόφυγες δυνάμεις δυνάμωσαν, οι φιλοδοξίες για αυτόνομο διεθνή ρόλο πνίγηκαν στα νερά του ευρωατλαντισμού, και τα παλιά πολιτικά στρατόπεδα μπήκαν σε διαδικασία αποσύνθεσης.

Ποιος θα φανταζόταν πριν μερικά χρόνια μια Γερμανία σε κατάσταση σχεδόν ακυβερνησίας, ανίκανης για μεγάλο διάστημα να παίζει το ρόλο του ηγεμόνα «όπως παλιά»; Και επιπλέον με τον λεγόμενο Μεγάλο Συνασπισμό που υποχρεώθηκαν να ανανεώσουν τα δύο πάλαι ποτέ μεγάλα κόμματά της να μην συγκεντρώνει μαζί ούτε το 50% του εκλογικού σώματος; Ποιος θα φανταζόταν μια Γαλλία με έναν πρόεδρο φυτευτό από την τραπεζοκρατία, εκλεγμένο από μόλις 16% των πολιτών, αντιμέτωπο με ένα αυθόρμητο πληβειακό κίνημα που δεν λέει να καταλαγιάσει παρά την κρατική τρομοκρατία; Ποιος θα φανταζόταν μια Ιταλία με έναν ετερόκλητο κυβερνητικό συνασπισμό «λαϊκιστών» και με τα παραδοσιακά μεγάλα κόμματα να θυμίζουν φαντάσματα του παλιού εαυτού τους; Ή μια Ισπανία σε διαρκή πολιτική αστάθεια, με τις «επαρχίες» της επί ποδός πολέμου, και μια Βρετανία στα κάγκελα, με το πολιτικό της σύστημα να τρεκλίζει και να εξευτελίζεται;

Η αμφισβήτηση καλά κρατεί


Κάπως έτσι μπήκε στον πάγο και το σχέδιο της κάποτε παντοδύναμης Μέρκελ, να θέσει τη Γερμανία επικεφαλής ενός κουαρτέτου με Γαλλία, Ισπανία και Ιταλία, το οποίο θα επιχειρούσε να συμμαζέψει μια Ε.Ε. σε αποδρομή. Τα παραδείγματα δεν εξαντλούνται στα ισχυρότερα κράτη μέλη: εξαπλώνονται σε όλη την Ευρώπη, σχεδόν σε κάθε κράτος μέλος. Το παλιό πολιτικό σύστημα, υπεροπτικό και ανίκανο να δώσει απαντήσεις, αποσυντίθεται κάτω από το βάρος της γενικευμένης δυσαρέσκειας ή και εχθρότητας πλατιών στρωμάτων. Δυναμώνουν λίγες μόνο από τις παλιές δυνάμεις που κατάφεραν να προσαρμοστούν στις νέες συνθήκες, όπως ο Εθνικός Συναγερμός (πρώην Εθνικό Μέτωπο) της Λεπέν, και αναδύονται νέες – που σχεδόν όλες εντάσσονται στο ευρωσκεπτικιστικό στρατόπεδο. Παράδειγμα, το νέο κόμμα Brexit στη Βρετανία, που έρχεται πρώτο στις δημοσκοπήσεις για τις ευρωεκλογές, ως Νέμεση τόσο των Συντηρητικών όσο και των Εργατικών.

Η παλιά Ευρώπη, μαζί και ο πολιτικός της κόσμος, αποσυντίθενται. Κι ακόμη δεν διαφαίνεται τι θα αντικαταστήσει, και με πόσο «βάθος», τον παραδοσιακό δικομματισμό που καταρρέει. Ο γαλαξίας των νέων πολιτικών σχηματισμών που τώρα διαμορφώνεται είναι ακόμη χαοτικός και αβέβαιος: ποιες δυνάμεις θα αποδειχθούν διάττοντες αστέρες και ποιες θα παγιωθούν στα πλαίσια μιας ριζικής πολιτικής ανασύνθεσης, είναι άγνωστο. Εξίσου άγνωστο είναι αν μια νέα ισορροπία θα μπορέσει να απαντήσει στις αγωνίες των λαών της Ευρώπης. Το μόνο σίγουρο είναι ότι η αυτοχειρία εγχειρημάτων όπως ο ΣΥΡΙΖΑ ή οι Podemos δεν σήμανε τη λήξη της αμφισβήτησης του «οικοδομήματος», ούτε την πειθάρχηση των απορριπτόμενων από αυτό: τα Κίτρινα Γιλέκα είναι μια ισχυρή ένδειξη της στρατηγικής πια αδυναμίας των ελίτ να χειραγωγήσουν όπως παλιά και να έχουν έτσι μια πλειοψηφική νομιμοποίηση. Το πόσο όλα αυτά θα εκφραστούν και στις ευρωπαϊκές κάλπες, και με ποια μορφή, θα φανεί σε δύο εβδομάδες. Όμως ανεξάρτητα από το αποτέλεσμα (εξάλλου αυτό θα περάσει από πολλά «διορθωτικά» φίλτρα μέχρι να μεταφραστεί σε έδρες και συσχετισμούς στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο), η αμφισβήτηση μιας αποτυχημένης, αντιδημοφιλούς και αντιδημοκρατικής Ε.Ε. θα είναι παρούσα. Και η αναζήτηση νέων απελευθερωτικών δρόμων θα συνεχίσει να κραυγάζει την αναγκαιότητά της.

Ένας διαφορετικός πολιτικός χάρτης στη νέα ευρωβουλή


Η σύνθεση του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου που θα αναδειχθεί σε δύο εβδομάδες δεν θα θυμίζει και πολύ την προηγούμενη. Καταρχήν οι δύο πάλαι ποτέ παντοδύναμες ευρωομάδες-πυλώνες του ευρωπαϊσμού, το κεντροδεξιό Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα και οι κεντροαριστεροί Σοσιαλδημοκράτες, θα αναγκαστούν να περάσουν από το ταμείο: μαζί έκοβαν κι έραβαν ως τώρα, μαζί θα εισπράξουν την τιμωρητική ψήφο – κι ας προσπαθούν να δημιουργήσουν τελευταία στιγμή την εντύπωση ότι τάχα έχουν διαφορετικό πρόγραμμα. Και φυσικά θα χάσουν την απόλυτη πλειοψηφία που είχαν όποτε άθροιζαν τις έδρες τους. Έπειτα, οι ευρωσκεπτικιστές κάθε απόχρωσης θα κάνουν πολύ πιο αισθητή την παρουσία τους, φτάνοντας έως και να διπλασιάσουν τις έδρες τους. Πιθανά δεν θα πρόκειται για σεισμό. Οπωσδήποτε όμως, και παρά τους πολλαπλούς τρόπους που έχει εφεύρει η ευρωκρατία για να διηθεί τη λαϊκή δυσαρέσκεια, η τελευταία θα γίνει αισθητή και θα αλλάξει τον χάρτη της ευρωβουλής. Τέλος, καμιά έκπληξη δεν αναμένεται από μικρότερες δυνάμεις (κυρίως Αριστερά και Πράσινους), που θα κινηθούν πάνω-κάτω στα ίδια επίπεδα, αν και με μεγάλες ανακατατάξεις στο εσωτερικό τους.

Όλα τα παραπάνω είναι βέβαια εντελώς σχετικά αν σκεφτεί κανείς ότι στην πραγματικότητα αναμένεται ένας μόνο μεγάλος νικητής: η αποχή [βλ. και πλαίσιο «Ψηφίστε γιατί χανόμαστε»]. Επιπλέον, πρέπει να ληφθεί υπόψη το γεγονός ότι οι περισσότερες ευρωομάδες, και ιδίως οι μικρότερες, είναι ήδη ετερόκλητες – εξ ανάγκης, αφού ο κανονισμός της ευρωβουλής έχει φτιαχτεί έτσι ώστε όποιος ευρωβουλευτής μείνει εκτός κάποιου μαντριού να «εξαφανίζεται», έχοντας πολύ λιγότερα δικαιώματα παρέμβασης. Η πίεση αυτή εντάσσεται στο σχέδιο δημιουργίας «ευρωπαϊκών κομμάτων», που κι αυτό με τη σειρά του υπηρετεί το στόχο της υπονόμευσης της αίσθησης εθνικής ταυτότητας και της με το ζόρι επιβολής μιας ανύπαρκτης ευρωπαϊκής συνείδησης. Πρόκειται για σχέδια των οποίων η αποτυχία στην πραγματική ζωή είναι βέβαια κραυγαλέα. Αλλά σε θεσμικό επίπεδο ζουν και βασιλεύουν… Έτσι, βλέπουμε παράδοξα όπως π.χ. τους ευρωβουλευτές της καταλανικής Αριστεράς να ανήκουν στους Πράσινους, καθώς είχαν αποκλειστεί από την αριστερή ευρωομάδα λόγω βέτο της ισπανικής Ενωμένης Αριστεράς, ή τους 5 Αστέρες της Ιταλίας να συνυπάρχουν με τους αποχωρήσαντες από το βρετανικό UKIP στην ευρωομάδα των ευρωσκεπτικιστών.

Στα αριστερά, αποκλίνουσες και εξίσου αναποτελεσματικές καμπάνιες


Το μεγαλύτερο σκορποχώρι, πάντως, είναι η αριστερή ευρωομάδα GUE/NGL, και ιδίως η βασική συνιστώσα της, το Κόμμα Ευρωπαϊκής Αριστεράς – όπου πλέον κυριαρχεί το σύνθημα «ο σώζων εαυτόν σωθήτω». Έτσι, ενώ μέχρι το 2015 κρατούνταν τα προσχήματα μιας ενότητας που δεν είχε ακόμη συντριβεί στις ξέρες του ελληνικού δημοψηφίσματος, έχουν πλέον διαμορφωθεί δύο τουλάχιστον στρατόπεδα. Τα βασικά κόμματα του καθενός επιδίδονται σε αμοιβαίες και σκληρές καταγγελίες: «διασπαστές» οι μεν, «ξεπουλημένοι» οι δε. Από τη μια βρίσκεται το ανομοιογενές νέο μπλοκ που συνέπηξαν ο Μελανσόν (Ανυπότακτη Γαλλία), ο Ιγκλέσιας (Podemos) και οι Πορτογάλοι του Μπλόκο. Σε αυτό εντάχθηκαν και τα τρία μεγαλύτερα κόμματα της σκανδιναβικής Αριστεράς, που σε μεγαλύτερο ή μικρότερο βαθμό έχουν «ευρωσκεπτικιστικές» τάσεις – ιδίως η δανέζικη Κοκκινοπράσινη Συμμαχία. Αυτά τα έξι κόμματα κάνουν από κοινού μια προεκλογική καμπάνια (τουλάχιστον σε επίπεδο διακηρύξεων) ξεχωριστή από αυτήν του Κόμματος Ευρωπαϊκής Αριστεράς, αλλά με εξίσου ασαφείς αναφορές σε μια «άλλη Ευρώπη»*.

Από την άλλη, υπάρχουν και τα υπολείμματα του Κόμματος Ευρωπαϊκής Αριστεράς, με κύρια δύναμη τη γερμανική Αριστερά πλέον, αφότου το Γαλλικό Κ.Κ. πνέει τα λοίσθια και η ισπανική Ενωμένη Αριστερά έχει «σβήσει» μέσα στους Podemos. Τυπικά, σ’ αυτό το στρατόπεδο ανήκει και ο ΣΥΡΙΖΑ, αν και κανείς δεν ξέρει πού θα βρεθεί την επομένη των ευρωεκλογών. Εν πάση περιπτώσει, σε αντίθεση με το 2014, η προεκλογική καμπάνια της Ευρωπαϊκής Αριστεράς περνά εντελώς απαρατήρητη. Άλλωστε κανένα κόμμα της δεν διαφημίζει πια τη συνύπαρξή του με τον ΣΥΡΙΖΑ… Πάνω στην κρίση της παραδοσιακής Αριστεράς ξεπήδησαν κι άλλες πρωτοβουλίες, όπως το ΜέΡΑ25 του Βαρουφάκη, που επιχειρεί να συγκροτηθεί σε ευρωπαϊκό επίπεδο (Ελλάδα, Βέλγιο, Γερμανία, Ιταλία κ.α.) προτείνοντας ένα νέο New Deal για την Ευρώπη και παρουσιάζοντας λίστες σε ορισμένα κράτη μέλη υπό την ομπρέλα της συσπείρωσης «Ευρωπαϊκή Άνοιξη». Αλλά με τα ιδεολογήματα του ευρωπαϊσμού και της παγκοσμιοποίησης να κυριαρχούν αυτοκαταστροφικά στις γραμμές του μεγαλύτερου τμήματος της ευρωπαϊκής Αριστεράς, η άνοιξη προτιμά πια να ανθίζει σε άλλα λιβάδια…

* Βλ. μεταξύ άλλων «Το θαύμα των ευρωεκλογών» (φύλλο 428, σελ. 11).

Ψηφίστε γιατί χανόμαστε


Οι αρχηγοί 21 κρατών μελών της Ε.Ε. απηύθυναν προχθές κοινή επιστολή στους υπηκόους των Βρυξελλών. Πρέπει να υποστεί κανείς την ανάγνωση 635 λέξεων που αποτελούν υπόδειγμα αερολογίας και συγκάλυψης της πραγματικότητας για να φτάσει στην κατακλείδα, που αποτελεί την πραγματική αιτία βομβαρδισμού των Ευρωπαίων με την εν λόγω επιστολή από όλα τα μεγάλα ευρωπαϊκά και εθνικά ΜΜΕ: πρόκειται για μια ακόμη απεγνωσμένη απόπειρα να μειωθεί η αδιαφορία με την οποία η πλειοψηφία των λαϊκών στρωμάτων αντιμετωπίζει τις ευρωεκλογές. Καταλήγουν λοιπόν οι επικεφαλής 21 κρατών μελών ως εξής: «Η ενωμένη Ευρώπη μας χρειάζεται την ισχυρή ψήφο των πολιτών της. Για το λόγο αυτό σας καλούμε να ασκήσετε το δικαίωμα της ψήφου σας. Είναι το κοινό ευρωπαϊκό μας μέλλον αυτό για το οποίο ψηφίζουμε».

Εύλογο το άγχος των 21 αρχηγών, δεδομένου ότι η τεράστια και διαρκώς αυξανόμενη αποχή –πρώτη δύναμη σε όλα τα κράτη μέλη της Ε.Ε. πλην… Λουξεμβούργου και Μάλτας– όχι απλά ταπεινώνει την ευρωκρατία, αλλά και την απονομιμοποιεί. Για να την καταπολεμήσουν, οι 21 αρχηγοί αραδιάζουν μια σειρά ωραίες λέξεις κενές περιεχομένου (ελευθερία, ισότητα, αλληλεγγύη, δημοκρατία, δικαιοσύνη, εμπιστοσύνη…) και ένα μεγάλο ψέμα: «Είστε εσείς, οι Ευρωπαίοι πολίτες, που θα αποφασίσετε ποια πορεία θα ακολουθήσει η Ευρωπαϊκή Ένωση». Παρουσιάζουν δηλαδή έναν κόσμο ανάποδα, αφού αυτό που κυριαρχεί σήμερα στην Ε.Ε. είναι ένας νέου τύπου ολοκληρωτισμός, που κυνικά περιγελά και καταργεί το δικαίωμα των λαών της Ευρώπης να αποφασίζουν για τη μοίρα τους.

Αρχής γενομένης από την Ελλάδα του 2015, και με πιο πρόσφατο και τρανταχτό παράδειγμα αυτό της ντε φάκτο ακύρωσης της απόφασης των Βρετανών να αποχωρήσουν από την Ε.Ε. (τώρα στην προσβολή προστίθεται και η κοροϊδία, αφού οι Βρετανοί καλούνται να ψηφίσουν στις ευρωεκλογές…), αυτή η Ευρώπη ανοιχτά πια τσαλαπατά κάθε έννοια δημοκρατίας. Οι απολογητές της σπεύδουν να βαφτίσουν «εθνολαϊκισμό» κάθε ξέσπασμα των πληβείων ενάντια στον ζουρλομανδύα που τους πνίγει, και δείχνουν τον μπαμπούλα της Ακροδεξιάς για να συγκρατήσουν τη μειοψηφική πια ανοχή που έχει απομείνει σε τμήματα των υπηκόων τους. Ας μην εξανίστανται λοιπόν οι 21 αρχηγοί για την πλειοψηφική αδιαφορία (που γοργά μετατρέπεται σε εχθρότητα) απέναντι σε «θεσμούς» όπως η ευρωβουλή. Άλλωστε, όπως επεσήμαναν πρόσφατα και τα Κίτρινα Γιλέκα, πρόκειται για θεσμό κενό περιεχομένου: τι είδους βουλή είναι αυτή που «δεν έχει καν την εξουσία να προτείνει ένα νόμο»;*

Για το ποσοστό της συμμετοχής στις φετινές ευρωεκλογές, κι αν αυτό θα αποτελέσει νέο κατώτατο ρεκόρ, θα χρειαστεί να περιμένουμε δύο ακόμη εβδομάδες. Στο μεταξύ, θα πρέπει να αντέξουμε τον βομβαρδισμό φτηνής προπαγάνδας από κάθε υπάλληλο της ευρωκρατίας ώστε να πειστούμε, πρώτον να πάμε στην κάλπη, και δεύτερον να ψηφίσουμε «υπεύθυνα». Αλλιώς θα μας καταπιεί ο εθνολαϊκισμός, θα διαλυθεί η Ευρώπη κ.ο.κ. Αλλά ας μην απελπίζονται οι 21 αρχηγοί: ως γνωστόν, στη δημοκρατία δεν υπάρχουν αδιέξοδα. Εν ανάγκη ας μιμηθούν τον πιο επιτυχημένο… μιμητή τους (καθότι οι ίδιοι είναι οι πρώτοι διδάξαντες), τον κύριο Ερντογάν – εκλογές διαρκώς μέχρι να βγει το επιθυμητό αποτέλεσμα. Και προπαντός, όχι δημοψηφίσματα! Αν μάλιστα διάβαζαν και λίγο Μπρεχτ, θα ανακάλυπταν ότι υπάρχει μια ακόμη λύση έσχατης ανάγκης: να διαλύσουν τον λαό που έχασε την εμπιστοσύνη των ελίτ, και να εκλέξουν έναν άλλο…

Πάντως οι αρχηγοί των υπόλοιπων 7 κρατών μελών γλίτωσαν τον εξευτελισμό της κοινής επιστολής που απειλεί τους πολίτες με κατακλυσμό αν δεν πάνε στις κάλπες ή/και δεν ψηφίσουν «σωστά»: πρόκειται για τους επικεφαλής των αντίστοιχων συνταγματικών μοναρχιών, οι οποίοι δεν δικαιούνται να υπογράφουν προπαγανδιστικά κείμενα. Πάλι καλά.

* Βλ. «Η Έκκληση του Σεν-Ναζέρ» (φύλλο 450, σελ. 16-17).

Πηγή: e-dromos.gr



Ερρίκος Φινάλης: Σχετικά με τον Συντάκτη




Διαβάστε Περισσότερα »