Σάββατο 18 Ιουλίου 2026

15 συμβουλές ζωής από τον Χόρχε Μπουκάι

Χόρχε Μπουκάι

– ‘Για να πετάξεις, πρέπει να πάρεις ρίσκα. Αν δεν θες να τα πάρεις, το καλύτερο πράγμα που σου μένει να κάνεις είναι να τα παρατήσεις και να συνεχίσεις απλά να περπατάς για πάντα.’

– ‘Η μνήμη είναι πολλές φορές μεροληπτική και άδικη, όταν κρίνει τα γεγονότα λαμβάνοντας υπόψιν μόνο τις πληροφορίες που οδηγούν στο συμπέρασμα που είχαμε ήδη διαλέξει από πριν.’

– ‘Οι δυσκολίες είναι αναπόσπαστο κομμάτι του δρόμου του έρωτα. Η λύση θα ήταν να αφήσουμε κατά μέρος τη φαντασίωση ενός ιδανικού ζευγαριού, χωρίς συγκρούσεις διαρκώς ερωτευμένου. Η πραγματικότητα βελτιώνεται σημαντικά όταν αποφασίζω να απολαύσω αυτά που μπορώ, αντί να υποφέρω επειδή δεν πραγματοποιείται μία φαντασίωση ή μία αυταπάτη.’

– ‘Η πρόταση είναι: στη ζωή μας ας κάνουμε το εφικτό… όσο γίνεται καλύτερο. Το να υποφέρω επειδή τα πράγματα δεν είναι όπως εγώ τα είχα φανταστεί, δεν είναι μόνο ανώφελο, είναι και παιδαριώδες.’

– ‘Πάντοτε κάτι μας λείπει για να νιώσουμε ικανοποιημένοι και μόνο αν είσαι ικανοποιημένος μπορείς να απολαύσεις όσα έχεις. Γι αυτό μαθαίνουμε ότι η ευτυχία θα έρθει όταν ολοκληρώσουμε αυτό που μας λείπει. Κι επειδή πάντα κάτι λείπει, ξαναγυρίζουμε στην αρχή και δεν απολαμβάνουμε ποτέ τη ζωή.’

– ‘Ο ψεύτης δεν είναι κάποιος που φοβάται το αποτέλεσμα της κρίσης των άλλων. Ο ψεύτης έχει ήδη κρίνει και καταδικάσει τον εαυτό του.’

– ‘Tο πάθος είναι στενά συνδεδεμένο με την πιθανότητα ο άλλος να μην είναι εκεί: με την έκπληξη, το εκτός προγράμματος. Αν αυτό μετατραπεί σε συμβατική σχέση, το πάθος εξατμίζεται.’

– ‘Ο ελεύθερος άνθρωπος που γνωρίζει τον εαυτό του είναι γενναιόδωρος, αλληλέγγυος, ευγενικός και ικανοποιείται εξίσου όταν δίνει όπως και όταν παίρνει. Για αυτό, κάθε φορά που συναντάς ανθρώπους που κοιτάζουν μόνο την πάρτη τους, μην τους μισείς. Αρκετά προβλήματα έχουν με τον εαυτό τους.’

– ‘Η χειρότερη από τις αντιλήψεις που έμαθαν και μετέφεραν οι γονείς στα παιδιά τους είναι πως υποτίθεται ότι βρισκόμαστε στην αναζήτηση του άλλου μας μισού. Γιατί να μην προσπαθήσουμε να βρούμε κάποιον ολόκληρο αντί να συμβιβαστούμε με κάποιον μισό;’

– ‘Η σχέση βοηθάει την προσωπική μας εξέλιξη, να γίνουμε καλύτεροι άνθρωποι, να γνωρίσουμε καλύτερα τον εαυτό μας. Η σχέση προσθέτει. Γι’ αυτό αξίζει τον κόπο. Αξίζει… τον κόπο (δηλαδή, αξίζει να κοπιάσουμε γι’ αυτήν). Αξίζει το βάσανο που προκαλεί. Αξίζει τον πόνο που πρέπει να αντιμετωπίσουμε. Κι όλα αυτά αξίζουν, γιατί όταν θα τα έχουμε ξεπεράσει δεν θα είμαστε πια οι ίδιοι: θα έχουμε αναπτυχθεί, θα είμαστε πιο συνειδητοποιημένοι, θα αισθανόμαστε πιο ολοκληρωμένοι.’

– ‘Η τύχη ποτέ δεν πλησιάζει αυτούς που ασχολούνται χλιαρά και περιστασιακά με αυτό που αγαπούν.’

– ‘Ο έρωτας είναι ένας αυθαίρετος και σχεδόν αναπόφευκτος παραλογισμός, μια εικόνα τρελής σύγχυσης σε μανιακή έξαρση. Η αγάπη, αντιθέτως, είναι ένα προϊόν λογικής και κόπου. Διαρκεί περισσότερο και είναι λιγότερο ταραχώδης, αλλά χρειάζεται σκληρή δουλειά για να τη διατηρήσεις.’

– ‘Έρωτας είναι να αγαπάς τις ομοιότητες και αγάπη, να ερωτεύεσαι τις διαφορές.’

– ‘Οι άνθρωποι είμαστε τόσο ξεροκέφαλοι που υποφέρουμε περισσότερο να πέσουμε έξω σε μια δυσοίωνη προφητεία μας, παρά αν πράγματι πάθουμε αυτό που προβλέψαμε.’

– ‘Η αναποφασιστικότητα είναι μια από τις καλύτερες αιτίες των χειρότερων προβλημάτων, πολύ περισσότερο από τις λάθος αποφάσεις.’


Πηγή: perpetual


Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Οι αποπροσανατολισμοί της εξουσίας και η «γραμμή» του Νέρωνα το 2026

Σεμίνα Διγενή


Ηταν 19 Ιουλίου του 64 μ.Χ. όταν η Ρώμη τυλίχτηκε στις φλόγες. Για έξι μέρες καιγόταν η μεγαλύτερη πόλη της εποχής και το σύμβολο της αυτοκρατορικής ισχύος, ώσπου έγινε στάχτη.

Η Ιστορία κράτησε μια εικόνα που - είτε είναι απολύτως ακριβής είτε όχι - έμεινε ως διαχρονικό σύμβολο εξουσίας: Τον Νέρωνα να παρακολουθεί τη μεγάλη φωτιά απαγγέλοντας ωδές για την καταστροφή της Τροίας και αδιαφορώντας για τον λαό που χανόταν στις φλόγες.

Και όταν η λαϊκή οργή στράφηκε εναντίον του, χρειάστηκε έναν ένοχο. Αποφάσισε πως έφταιγαν οι χριστιανοί.

Ετσι γεννήθηκε ένας από τους πιο γνωστούς αποπροσανατολισμούς της Ιστορίας! Αυτός όπου ο πραγματικός υπεύθυνος έδειχνε κάποιον άλλον.

Δύο χιλιάδες χρόνια μετά, οι ίδιες μέθοδοι έχουν εκσυγχρονιστεί. Δεν είναι μόνο οι φωτιές που καίνε φύση και κτίρια. «Καίγονται» με χίλιους τρόπους δικαιώματα, κατακτήσεις και ζωές, που δεν αφήνουν πίσω τους μόνο στάχτες αλλά και λουκέτα, ιδιωτικοποιήσεις, ξεσπιτώματα, ανασφάλεια, φτώχεια και έναν λαό που καλείται κάθε φορά να πληρώσει λογαριασμούς μιας αόρατης - αλλά σίγουρα απάνθρωπης - «ανάπτυξης».

Η Ελλάδα δεν καταστράφηκε - όπως η Ρώμη - μέσα σε έξι μέρες. Για την αποδόμησή της φρόντισαν για δεκαετίες όλες οι αστικές κυβερνήσεις, ανεξάρτητα από το χρώμα και τα συνθήματά τους. Αλλες μίλησαν για «εκσυγχρονισμό», άλλες για «μεταρρυθμίσεις», άλλες για «ανάπτυξη», άλλες για «επενδύσεις». Ολες όμως απεργάστηκαν το ίδιο σχέδιο, υπηρέτησαν την ίδια αντιλαϊκή στρατηγική, τη μετατροπή κάθε κοινωνικού αγαθού σε εμπόρευμα και κάθε ανθρώπινης ανάγκης σε πεδίο κερδοφορίας.

Τα πραγματικά θύματα της πολιτικής της «απελευθέρωσης» των αγορών

Στην Υγεία, το νοσοκομείο από χώρος περίθαλψης μετατράπηκε σταδιακά σε επιχείρηση. Οι ελλείψεις προσωπικού έγιναν μόνιμη κατάσταση. Οι εργαζόμενοι εξαντλήθηκαν. Τα ραντεβού μεταφέρονται μήνες αργότερα. Οι πολίτες σπρώχνονται προς τις ιδιωτικές κλινικές και τα απογευματινά επί πληρωμή χειρουργεία. Το δικαίωμα στην υγεία αντικαθίσταται από την οικονομική δυνατότητα του καθενός.

Στην Παιδεία, το δημόσιο σχολείο και το πανεπιστήμιο αντιμετωπίζονται όχι ως κοινωνική επένδυση, αλλά ως δημοσιονομικό βάρος. Η υποχρηματοδότηση γίνεται κανονικότητα. Οι γονείς πληρώνουν ολοένα περισσότερα για φροντιστήρια, ξένες γλώσσες, σπουδές. Τα πανεπιστήμια καλούνται να λειτουργήσουν με όρους αγοράς, να αναζητούν χορηγούς, να προσαρμόζουν την έρευνα στις ανάγκες των επιχειρηματικών ομίλων.

Η Κοινωνική Ασφάλιση, που κατακτήθηκε με αγώνες και θυσίες, αντιμετωπίζεται ως πεδίο επενδυτικών προϊόντων. Οι συντάξεις περικόπτονται. Η ιδιωτική Ασφάλιση προβάλλεται ως μονόδρομος. Το μήνυμα είναι σαφές: Οποιος μπορεί πληρώνει, όποιος δεν μπορεί ας αρκεστεί στα ελάχιστα.

Στην εργασία, η «ευελιξία» βαφτίζει την ανασφάλεια πρόοδο. Ελαστικά ωράρια, συμβάσεις ορισμένου χρόνου, τηλεργασία χωρίς όρια, απλήρωτες υπερωρίες, κατάργηση σταθερού ημερήσιου χρόνου εργασίας, παρουσιάζονται ως αναγκαίες προσαρμογές στη σύγχρονη οικονομία.

Η παραγωγικότητα αυξάνεται, τα κέρδη εκτοξεύονται, αλλά οι εργαζόμενοι βλέπουν το εισόδημά τους να εξανεμίζεται από την ακρίβεια.

Στις Μεταφορές, οι ιδιωτικοποιήσεις παρουσιάστηκαν ως εγγύηση ποιότητας και ασφάλειας. Η πραγματικότητα απέδειξε ότι όταν η ανθρώπινη ζωή συγκρούεται με το κόστος και το κέρδος, το δεύτερο αποκτά προτεραιότητα. Το τραγικό δυστύχημα στα Τέμπη έγινε μία από τις πολλές οδυνηρές υπενθυμίσεις ότι η πολιτική της «απελευθέρωσης» των αγορών έχει πραγματικά θύματα.

Η Ενέργεια, που θα μπορούσε να αποτελεί κοινωνικό αγαθό, μετατράπηκε σε χρηματιστηριακό προϊόν. Το ηλεκτρικό ρεύμα έγινε πανάκριβο. Το φυσικό αέριο, οι ανανεώσιμες πηγές, τα δίκτυα, όλα οργανώνονται με κριτήριο την κερδοφορία. Ο λαός πληρώνει πανάκριβους λογαριασμούς, ενώ οι ενεργειακοί όμιλοι ανακοινώνουν υψηλές αποδόσεις.

Η κατοικία μετατράπηκε σε χρηματοοικονομικό προϊόν. Τα σπίτια περνούν σε funds, οι πλειστηριασμοί πολλαπλασιάζονται, τα ενοίκια εκτοξεύονται, ενώ η νέα γενιά αδυνατεί να αποκτήσει ή ακόμα και να νοικιάσει αξιοπρεπή κατοικία χωρίς να δαπανά το μεγαλύτερο μέρος του εισοδήματός της.

Η δημόσια περιουσία ακολουθεί την ίδια πορεία. Λιμάνια, αεροδρόμια, αυτοκινητόδρομοι, περιφερειακές υποδομές, ενεργειακά δίκτυα, τουριστικές εκτάσεις, παραλίες και δημόσια γη περνούν σταδιακά σε ιδιωτικά συμφέροντα. Αυτό που χτίστηκε με τον ιδρώτα πολλών γενεών μετατρέπεται σε πηγή ιδιωτικών κερδών.

Ακόμα και ο πολιτισμός και το φυσικό περιβάλλον αντιμετωπίζονται ως «αναξιοποίητα περιουσιακά στοιχεία». Βουνά παραχωρούνται για επιχειρηματικές δραστηριότητες, παραλίες οικοπεδοποιούνται, δάση καταστρέφονται και στη συνέχεια αλλάζουν χρήση, ενώ η πολιτιστική δημιουργία εξαρτάται ολοένα περισσότερο από χορηγούς και ιδιωτικά συμφέροντα.

Το ίδιο πάντα παιχνίδι της μετατόπισης των ευθυνών

Στη διεθνή πολιτική όλες οι κυβερνήσεις ακολούθησαν τον ίδιο δρόμο, της βαθύτερης εμπλοκής στους σχεδιασμούς του ΝΑΤΟ και της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Η χώρα μας μετατράπηκε σε απέραντη βάση ξένων στρατιωτικών δυνάμεων. Ελληνικές υποδομές αξιοποιούνται για πολεμικές επιχειρήσεις, ενώ ο λαός καλείται να πληρώσει δισεκατομμύρια για εξοπλισμούς που υπηρετούν ξένους γεωπολιτικούς σχεδιασμούς και όχι την ασφάλειά του.

Και όταν οι συνέπειες αυτής της πολιτικής γίνονται πλέον αδύνατον να κρυφτούν, αρχίζει το γνωστό παιχνίδι της μετατόπισης των ευθυνών. Κάπως όπως το «λανσάρισε» πριν από αιώνες ο Νέρων.

Τουτέστιν:
  • Για την ακρίβεια φταίει ο πόλεμος.
  • Για τις ελλείψεις στην Υγεία φταίνε οι γιατροί που φεύγουν.
  • Για την ανεργία φταίνε οι εργαζόμενοι που δεν διαθέτουν τις κατάλληλες δεξιότητες.
  • Για τις φυσικές καταστροφές φταίει αποκλειστικά η κλιματική αλλαγή.
  • Για τη φτώχεια φταίει η έλλειψη ανταγωνιστικότητας.
Πάντα σε όλα φταίει κάποιος άλλος. Ποτέ η πολιτική που υπηρετεί τα κέρδη των λίγων.

Κάπως έτσι, μ' αυτά και μ' αυτά, ο ημιπαράφρων Νέρων εξακολουθεί να ζει. Ως πολιτική μέθοδος διαρκείας.

Η μέθοδος που πρώτα δημιουργεί την καταστροφή και ύστερα αναζητά τον αποδιοπομπαίο τράγο.

Που πρώτα υπονομεύει το δημόσιο αγαθό και μετά το κατηγορεί ότι δεν λειτουργεί.

Που πρώτα απαξιώνει το κράτος και ύστερα εμφανίζει την αγορά ως σωτήρα.

Η διαφορά είναι ότι η Ιστορία δεν επαναλαμβάνεται ποτέ με τον ίδιο τρόπο. Οι αυτοκρατορίες κάποτε καταρρέουν. Οχι βέβαια επειδή το αποφασίζουν οι ηγεμόνες τους, αλλά επειδή οι λαοί παύουν να πιστεύουν στα ψέματα, στις υποσχέσεις και στα ψίχουλα που τους πετάνε.

Η μεγάλη φωτιά της Ρώμης έγινε σύμβολο μιας εξουσίας που προτίμησε να κάψει την αλήθεια αντί να αναλάβει τις ευθύνες της.

Η Ελλάδα του σήμερα δεν χρειάζεται άλλους Νέρωνες, που θα ψάχνουν συνεχώς νέους «χριστιανούς» για να φορτώσουν τις ευθύνες τους, τα βάρη τους, τα λάθη και τους ...φόρους τους. Χρειάζεται μόνο έναν λαό που θα αναγνωρίσει ποιος ανάβει πραγματικά τις φωτιές και ποιος διαλύει τις κοινωνίες.

Να πειστεί πως δεν φταίει αυτός που διαμαρτύρεται, ούτε εκείνος που αγωνίζεται ζητώντας δικαιοσύνη, αλλά εκείνος που μετατρέπει κάθε ανθρώπινη ανάγκη σε εμπόρευμα και κάθε κοινωνικό δικαίωμα σε ευκαιρία κερδοφορίας.

Της
Σεμίνας Διγενή



Πηγή: rizospastis



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Υπόθεση «Μαρφίν»: Πολυεργαλείο για την ένταση της καταστολής και της τρομοκράτησης



Δικαιολογημένα προκαλεί μεγάλη συζήτηση η «εξιχνίαση Νο 2» της υπόθεσης «Μαρφίν», 16 χρόνια μετά το αποτρόπαιο έγκλημα. Οι πολιτικές σκοπιμότητες για τον χρόνο που επιλέγεται από την κυβέρνηση να ανακοινώσει ξανά ότι «βρίσκει και δικάζει» τους αυτουργούς είναι προφανείς, ύστερα μάλιστα από το προηγούμενο φιάσκο και την αθώωση των άλλων «δραστών» που είχε εντοπίσει. Χώρια που ενδιάμεσα επιχειρήθηκε να στηθεί παρόμοιο σκηνικό, που όμως ναυάγησε πριν ακόμα φτάσει στη Δικαιοσύνη. Είναι λοιπόν μία ακόμα φορά που κράτος και κυβέρνηση επαναλαμβάνουν το ίδιο έργο, κάτι που από μόνο του αποτελεί πρόκληση σε βάρος των συγγενών των θυμάτων, των εργαζομένων που βίωσαν εκείνο τον εφιάλτη και διασώθηκαν, όπως και συνολικά του λαού που τότε ήταν στους δρόμους.

Από όσα βλέπουν μέχρι σήμερα το φως της δημοσιότητας επιβεβαιώνεται ότι υπάρχουν βαθύτερες στοχεύσεις, όπως και νέα στοιχεία για το «πού το πάει» το κράτος σε συνθήκες όπως οι σημερινές, που δυναμώνει ο αυταρχισμός στο πλαίσιο της διασφάλισης της «σταθερότητας» του σάπιου συστήματος.

Τι ήταν η «Μαρφίν»;

Το τι πραγματικά ήταν η «Μαρφίν» προσεγγίζεται με ασφάλεια θέτοντας το ερώτημα «ποιος ωφελήθηκε από αυτό το έγκλημα;».

Ηταν μια καραμπινάτη προβοκάτσια με μόνο ωφελημένο το κράτος, την τότε κυβέρνηση, συνολικά το αστικό πολιτικό σύστημα. Υπενθυμίζεται ότι ο εμπρησμός της τράπεζας έγινε τη μέρα μίας από τις μεγαλύτερες απεργίες της μεταπολίτευσης, την ίδια στιγμή που συζητιόταν και ψηφιζόταν στη Βουλή το 1ο μνημόνιο από την κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, με τις ψήφους και του ακροδεξιού ΛΑ.Ο.Σ. Με αυτόν τον νόμο καταργήθηκαν ο 13ος και ο 14ος μισθός στο Δημόσιο, οι αντίστοιχες συντάξεις, πάγωσαν οι μισθοί, πετσοκόφτηκαν επιδόματα, αυξήθηκαν φόροι κ.λπ. Ολα αυτά για να θωρακιστεί το κεφάλαιο μέσα στη βαθιά κρίση και να την ξεπεράσει φορτώνοντας τα σπασμένα στον λαό και τσακίζοντας δικαιώματα και κατακτήσεις δεκαετιών.

Με εκατοντάδες χιλιάδες να είναι στους δρόμους και έναν λαό να βράζει, ζητούμενο για την αστική τάξη ήταν η σταθερότητα, το να αποφευχθούν πάση θυσία κλυδωνισμοί και βαθύτερες διεργασίες λαϊκής χειραφέτησης. Αυτό υπηρετούσαν από τη μία η τρομοκράτηση και η καταστολή και από την άλλη η διαδικασία της αναμόρφωσης του πολιτικού συστήματος που ήταν σε πλήρη εξέλιξη. Μια διαδικασία με σταθμούς τις μετέπειτα κυβερνητικές συνεργασίες και εναλλαγές, την ανάδειξη του ΣΥΡΙΖΑ σε αξιωματική αντιπολίτευση και εν δυνάμει κυβέρνηση, με τη γνωστή κατάληξη μερικά χρόνια αργότερα.

Επιστρέφοντας στη μέρα εκείνης της απεργίας, ήταν φανερό ότι ενεργοποιούνται αναβαθμισμένοι μηχανισμοί καταστολής του εργατικού - λαϊκού κινήματος, που περιλάμβαναν και την προβοκάτσια. Από το πρωί στο κέντρο της Αθήνας διακρίνονταν τέτοια στοιχεία: Μπουλούκια που προκαλούσαν διαδηλωτές, φασιστοειδή που ήταν ακροβολισμένοι στο Σύνταγμα και περίμεναν την κατάλληλη στιγμή για να δράσουν, κουκουλοφόροι σε διάφορα σημεία του κέντρου, με μαρτυρίες να αναφέρουν ότι πολλοί απ' αυτούς μπαινόβγαιναν σε κλούβες των ΜΑΤ...

Μέρος του προβοκατόρικου σχεδιασμού αντιμετώπισε και το ΠΑΜΕ, αφού την ώρα που κατέφταναν τα ογκώδη μπλοκ των σωματείων του έξω από τη Βουλή κάποιες δεκάδες από τους παραπάνω ακροβολισμένους άρπαζαν σημαίες από διαδηλωτές και παρακινούσαν σε «ντου» στη Βουλή, επιχειρούσαν να στήσουν επεισόδια. Την ίδια στιγμή, μέσα στη Βουλή ο αρχηγός του ακροδεξιού ΛΑ.Ο.Σ., πλήρως «συντονισμένος» με τους «έξω», ωρυόταν ότι το ΚΚΕ και το ΠΑΜΕ «επιχειρούν να καταλάβουν το κοινοβούλιο». Η προβοκάτσια έβγαζε μάτι. Λίγο αργότερα, στη Σταδίου κουκουλοφόροι έβαζαν φωτιά στην τράπεζα της «Μαρφίν», όπου η εργοδοσία είχε κλειδαμπαρώσει το προσωπικό, με τραγικό απολογισμό τρεις νεκρούς, στους οποίους ήταν και μία έγκυος.

Τα «όργανα» άρχισαν την ίδια μέρα. Στελέχη της κυβέρνησης μαζί με τους ακροδεξιούς του ΛΑ.Ο.Σ., όπως και οι προπαγανδιστές του συστήματος, οι ίδιοι που και σήμερα καλούν τον λαό να υποταχθεί στα «θέλω» του κεφαλαίου, εξαπέλυσαν λυσσαλέα επίθεση στο εργατικό κίνημα, στο ΠΑΜΕ και στο ΚΚΕ. Σαν «έτοιμοι από καιρό», ξεκίνησαν τη χυδαία ταύτιση της λαϊκής δράσης, της αγωνιστικής διεκδίκησης και της αντίστασης στη σφαγή του λαού με το μακελειό στη «Μαρφίν».

Οπως ήταν αναμενόμενο, ο αποτροπιασμός για το έγκλημα και το σοκ επέδρασαν στην πορεία των κινητοποιήσεων. Μετά από μια τεράστια απεργία, που έδινε κουράγιο και αυτοπεποίθηση στον λαό για να κλιμακώσει την πάλη του, ήρθε ένα μούδιασμα. Αυτό επιδίωκαν η αστική τάξη και τα επιτελεία της, αυτοί ωφελήθηκαν από την προβοκάτσια.

Από τότε μέχρι σήμερα εκείνο το φονικό ανασύρεται κάθε τόσο από τις κυβερνήσεις και τα επιτελεία του συστήματος σαν σκιάχτρο απέναντι στον λαό.

Τι έλεγε τότε το ΚΚΕ

Χαρακτηριστικά ήταν όσα τόνιζε το ΚΚΕ ακριβώς την ίδια μέρα του εγκλήματος, σημειώνοντας ότι «οι μηχανισμοί του συστήματος και όλοι οι υποστηρικτές της άγριας επίθεσης της πλουτοκρατίας κατά του λαού τρόμαξαν από τις μεγαλειώδεις απεργιακές συγκεντρώσεις και τις πορείες», γι' αυτό και «έβαλαν εμπρός τον μηχανισμό της προβοκάτσιας με στόχο να ανακόψουν τη λαϊκή αντεπίθεση».

Το Κόμμα ξεκαθάριζε ότι στόχος ήταν «η τρομοκράτηση του λαού, η συκοφάντηση του αγώνα για την ανατροπή των βάρβαρων μέτρων, της αντιλαϊκής πολιτικής. Αυτές οι ενέργειες είναι χρήσιμες σε αυτούς που επιχειρούν με το ψέμα και τη συκοφαντία να υποτάξουν τον λαό (...) Το ΚΚΕ καλεί όλο τον λαό να δώσει με την πάλη του ακόμα πιο αποφασιστική απάντηση στην κυβέρνηση και στους συμμάχους της, στους μηχανισμούς καταστολής, προβοκάτσιας και συκοφαντίας του λαϊκού κινήματος».

Αμεσο ήταν και το κάλεσμα απέναντι σε αυτήν την αθλιότητα, ενώ την επόμενη μέρα το ΠΑΜΕ κάλεσε σε νέα συλλαλητήρια.

Σοβαρά ερωτήματα

Σοβαρές ήταν και οι καταγγελίες που είχε δημοσιεύσει ο «Ριζοσπάστης» μετά το έγκλημα, θέτοντας συγκεκριμένα ερωτήματα για τις ευθύνες της εργοδοσίας της τράπεζας, όπως για μέτρα πυρασφάλειας στο κτίριο κ.λπ. Τα πιο σημαντικά ερωτήματα που έθετε ο «Ριζοσπάστης» ήταν τα εξής, που δεν έχουν ακόμα απαντηθεί: Είχαν ζητήσει οι εργαζόμενοι να φύγουν από νωρίς το πρωί και τα στελέχη της τράπεζας το απαγόρευσαν; Είναι αλήθεια ότι αντί γι' αυτό ζήτησαν από τους εργαζόμενους να κλειδωθούν οι πόρτες, κάτι το οποίο έλεγχαν τα αφεντικά τηλεφωνικά αν έγινε; Αληθεύει ότι υπήρξαν απειλές προς τους εργαζόμενους πως αν φύγουν κινδυνεύει η δουλειά τους;

Οι βαθύτερες στοχεύσεις

Με βάση τα παραπάνω, μπορούν να γίνουν αντιληπτές και οι βαθύτερες στοχεύσεις της συζήτησης σήμερα. Οχι τυχαία, έρχεται σε μια περίοδο που και πάλι η σταθερότητα και η «συνοχή της κοινωνίας» είναι ψωμοτύρι στο στόμα κυβέρνησης και βολικής αντιπολίτευσης, ενώ σε εξέλιξη είναι άλλη μια διαδικασία αναμόρφωσης του πολιτικού συστήματος.

Σήμερα οι συνθήκες διαφέρουν από το 2010, με κύριο χαρακτηριστικό τη γενικευμένη πολεμική προπαρασκευή, τους τεράστιους ανταγωνισμούς, τη συζήτηση για επερχόμενη νέα κρίση κ.λπ., με τον λαό πάντως να καλείται σε νέες θυσίες για τα κέρδη και τους πολέμους του κεφαλαίου.

Αλλο ιδιαίτερο χαρακτηριστικό είναι ότι και σήμερα υπάρχουν δυνατότητες έκφρασης της λαϊκής δυσαρέσκειας σε πιο ριζοσπαστική κατεύθυνση που συγκεντρώνεται απέναντι σε στρατηγικές επιλογές της άρχουσας τάξης, ενώ το πολιτικό σύστημα εξακολουθεί να μην έχει διαμορφωμένη εναλλακτική κυβερνητική λύση.

Είναι καθαρό ότι στόχος κράτους και κυβέρνησης είναι να εμπεδώνεται ότι «δεν υπάρχει άλλος δρόμος», ότι η αμφισβήτηση φέρνει «περιπέτειες», να φοβερίζουν τον λαό με τον μπαμπούλα της «αστάθειας» ώστε να υποτάσσεται στο «μικρότερο κακό».

Η άλλη όψη της ίδιας προσπάθειας αφορά το να καλλιεργείται η αντίληψη ότι η αστική τάξη είναι ανίκητη, ότι το κράτος της είναι πανίσχυρο, ότι δεν αξίζει τον κόπο να παλέψει κανείς με το «θεριό» και ότι όποιος αγωνίζεται «μπλέκει», επομένως ότι η σημερινή σαπίλα θα είναι αιώνια.

Μεθοδολογία που βγάζει μάτι

Οι τελευταίες εξελίξεις με τα «φωτογραφικά ντοκουμέντα», τα «ανώνυμα email», τα «ευρήματα σε υπολογιστές» και τα «αρχεία» που υποτίθεται ότι συνθέτει και ανασυνθέτει η Αντιτρομοκρατική, είναι ενδεικτικές. Φανερώνουν ακριβώς έναν σχεδιασμό όπου το κράτος χειρίζεται ένα «αποθετήριο» υποθέσεων και στοιχείων και, με βάση το εγχειρίδιο της καταστολής, από εκεί ανασύρει κάθε φορά ό,τι βολεύει τις υπηρεσίες προκειμένου να «εξιχνιάζει» υποθέσεις.

Η μεθοδολογία «βγάζει μάτι»: Ερχεται ένα ανώνυμο email, όπως έχει ξαναγίνει (με επιστολές ή τηλεφωνήματα), που κατονομάζει κάποια πρόσωπα. Η Αντιτρομοκρατική «ξαναβλέπει» κάποιες φωτογραφίες από την επίθεση στη «Μαρφίν», ανασύρει αρχεία από άσχετη υπόθεση, κάνει «διασταυρώσεις» και καταλήγει σε «ταυτοποιήσεις». Οπότε, ως μόνο νέο στοιχείο εμφανίζεται ένα email αγνώστου αποστολέα. Τα υπόλοιπα είναι από το «αποθετήριο» του κράτους.

Ανεξάρτητα από το πώς θα καταλήξει η συγκεκριμένη υπόθεση, γίνεται φανερό ότι οι κρατικές υπηρεσίες επιχειρούν να αξιοποιούν «στοιχεία» όπως γουστάρουν, να κατασκευάζουν υποθέσεις, να «ενώνουν» μεταξύ τους άσχετα γεγονότα για να δημιουργούν εντυπώσεις κ.ο.κ.

Μέρος της ίδιας μεθοδολογίας είναι και η συζήτηση για τα «ψηφιακά πειστήρια». Γίνεται «τεκμήριο» μια «στάμπα» σε μια τσάντα που απεικονίζεται σε μια θολή φωτογραφία η οποία μοιάζει με μια άλλη σε άλλο μέρος και σε άλλο χρόνο, αξιοποιούνται συγκρίσεις μέσω Τεχνητής Νοημοσύνης, υποτίθεται ότι βελτιώνεται η ευκρίνεια φωτογραφιών με «υψηλή τεχνολογία». Με τέτοια «ψηφιακά εργαλεία» συγκρίνονται σωματότυποι, ακόμα και η «κινησιολογία» σε ...παγωμένες εικόνες.

Πρέπει να είναι καθαρό ότι μια τέτοια μεθοδολογία δεν εφαρμόζεται από το κράτος απλά για την εξιχνίαση ενός εγκλήματος 16 χρόνια μετά τη διάπραξή του. Αυτή ήρθε για να μείνει και να εντείνει την καταστολή και τον αυταρχισμό, ειδικά στις σημερινές πολεμικές συνθήκες. Να προσθέσει νέα εργαλεία στο ήδη πλούσιο νομοθετικό και τεχνικό οπλοστάσιο για την αντιμετώπιση του «εχθρού λαού».

Υπενθυμίζεται ότι το ελληνικό κράτος είναι από τα «πρωτοπόρα» στην εφαρμογή συστημάτων προληπτικής καταστολής στο πλαίσιο των ευρωενωσιακών κατευθύνσεων, όπως με τη συλλογή και ανάλυση δεδομένων, τη μαζική και στοχευμένη παρακολούθηση με το γνωστό δόγμα του «ουδείς εξαιρείται» κ.λπ. Στην κατεύθυνση αυτή, η κυβέρνηση έχει ψηφίσει και σχετικό νόμο για τη συγκρότηση Διεύθυνσης «πρόληψης της βίας», με στόχο την αντιμετώπιση της «ριζοπαστικοποίησης». Χαρακτηριστική είναι η κατεύθυνση χρήσης τεχνολογίας αναγνώρισης προσώπων με τη βοήθεια της Τεχνητής Νοημοσύνης, με την Ελλάδα να είναι από τις πρώτες χώρες που προμηθεύτηκαν και τον σχετικό εξοπλισμό.

Ο πραγματικός αντίπαλος

Ολα τα παραπάνω συνθέτουν την εργαλειοθήκη που αξιοποιούν οι κρατικές υπηρεσίες για να «τυλίγουν σε μια κόλλα χαρτί» όχι δικά τους «ενεργούμενα», ούτε «οργανώσεις» - φαντάσματα που δεν τις ξέρει κανένας στην πραγματική ζωή ή «χρήσιμους ηλίθιους», που άλλωστε τους έχουν ήδη «στο χέρι» για να τους βγάζουν μπροστά και να τους αποσύρουν ανάλογα με τις εξελίξεις.

Αλλά για να στοχοποιείται το οργανωμένο εργατικό - λαϊκό κίνημα. Αφορούν δηλαδή την προετοιμασία του κράτους για να αντιμετωπίσει τον πραγματικό του αντίπαλο, τον λαό και την πάλη για την ανατροπή.

Με τη δικτατορία του κεφαλαίου να γίνεται ολοένα και πιο αντιδραστική, πιο επιθετική στην περιστολή λαϊκών ελευθεριών και δικαιωμάτων, τέτοια μέτρα μόνο «σιγουριά» και «αυτοπεποίθηση» δεν προδίδουν για την αστική τάξη και την εξουσία της. Αλλωστε αν είχε «δεμένο τον γάιδαρό της», αν ήταν πραγματικά άτρωτη, αν το σύστημά της ήταν αιώνιο, δεν θα είχε ανάγκη να καταφεύγει σε τέτοιες κραυγαλέες μεθόδους καταστολής.

Ξέρουν καλά ότι ο λαός και η εργατική τάξη έχουν τη δύναμη να αναμετρηθούν με την καπιταλιστική βαρβαρότητα και την κρατική τρομοκρατία, να αμφισβητήσουν τη σταθερότητα του συστήματος που τους τσακίζει, γι' αυτό και παίρνουν τα μέτρα τους.

Πηγή: rizospastis.gr


Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Καλές βουτιές στη νοημοσύνη μας

Λιάνα Κανέλλη

Αμα ξανακούσω τη φράση «ο λαός έστειλε το μήνυμα», μα τη Βουλή μου μέσα, θα βρω κάποιον τρόπο να χουλιγκανίσω. Αλλιώς θα βγάλω τ' άντερά μου και δεν θα τα 'χω, ούτε πριν ούτε μετά απ' αυτή τη σκοτεινή, ποταπή, βδελυρή και χυδαία υποκειμενικοποίηση της λέξης μήνυμα. Δηλαδή τι σόι μήνυμα στο σάπιο αστικό σύστημα έστειλε ο αμερικάνικος λαός, σ' αυτόν τον σαλτιμπάγκο, τον διαβολικά καλό Τραμπ του φανφαρόνου Τσίπρα; Του έστειλε την άδεια να κάνει τον νταβατζή στα περάσματα του κόσμου σε αέρα, γη και θάλασσα, να χτίζει Ριβιέρες πάνω σε τάφους σφαγιασθέντων νηπίων, να καυχιέται ότι δολοφονεί τους ...προέδρους, ηγέτες αλλωνών λαών επειδή δεν τους γουστάρει, και να ανακοινώνει με μια νηπιακή βρώμικη γλώσσα πόσο αυγάτισε την περιουσία του με τα ρεζιλίκια προεδριλίκια του, τις μαγκιές κλανιές του. Ετσι το εξέλαβε κι έτσι το υλοποιεί το μήνυμα ο καταπατητής κάθε λογικής, που όταν τον ρωτάνε γιατί εγκληματεί καθημερινά σε βάρος οποιουδήποτε, απ' τον μετανάστη έως τον πρύτανη και απ' τα αγέννητα έως τους γηραιότερους απ' αυτόν, απαντάει «επειδή μπορώ»... Αυτά τα περισπούδαχτα ...αρχή άνδρα δείκνυσι, έχουν προ πολλού πάει περίπατο, αυτό το θλιβερό πρώτο τέταρτο του εικοστού πρώτου αιώνα. Και το χειρότερο είναι πως η γελοιότητα μιας δεσπόζουσας παγκόσμιας προσωπικότητας βρίσκει μιμητές παντού.

Την εβδομάδα που έρχεται, στο δικό μας κοινοβούλιο θα γίνει η συζήτηση για το Σύνταγμα και τις αλλαγές του. Μέσα σ' ένα πολιτικό περιβάλλον τσίρκου κι ένα καλοκαίρι ασφυξίας, ανυδρίας και μιας αίσθησης ότι η μπόχα της αστικής λυματοφορίας δεν πρόκειται να φύγει απ' τα ρουθούνια, σκόπιμα ο δήθεν καταστατικός χάρτης της χώρας δεν αφορά, έτσι το θέλουν, κανέναν, και ο λαός μετατρέπεται αυτόματα σε κοσμάκη που μπορεί να κατανοεί μόνο τα μπάνια που κάνει ή δεν κάνει, και τον μήνα που βγάνει ή δεν βγάνει. Εμείς θα μιλήσουμε ως βουλευτές του ΚΚΕ και θα ξεσκεπάσουμε και τις άνομες προθέσεις και τις θεσμοθετημένες υποκρισίες και τον βίαιο εξωραϊσμένο ρόλο της δικτατορίας του κεφαλαίου. Μεταξύ μας αλλά και φανερά, αναγνώστες μου, επειδή μπορούμε και επειδή σεβόμαστε αμετακίνητα την ψήφο που πήραμε.

Στις αστικές παραδοξότητες που θυμίζουν μπρελόκ του Τραμπ συγκαταλέγεται και η ...ανεξαρτητοποίηση, με κρατημένη την έδρα όμως, πάνω από εξήντα βουλευτών μέχρι στιγμής και χρειάζονται πλέον καφετζούδες, χαρτορίχτρες, μαγγανείες και μαγγανοπήγαδα για να κατανοήσει κανείς, εντός - εκτός Βουλής, τι διάολο μήνυμα πήραν αυτοί που εκλέχτηκαν και τι μήνυμα στέλνουν στους ψηφοφόρους τους, με τουριστική περιφορά, από κόμματος εις κόμμα, από ιδεολογία σε παραφιλολογία, κι από μπουρδολογία σε μεγαλοστομίες. Μου φαίνεται παράξενο να μοιάζει και να σχολιάζεται ως φυσιολογικό το δόγμα της κωλοτούμπας που έφερε μέσα στη Βουλή το εφοπλιστικό προνόμιο της σημαίας ευκαιρίας που αλλάζει εν πλω. Πολλοί από αυτούς τους ανεξάρτητους υπογράμμιζαν μετ' επιτάσεως ότι η λέξη τέως αρκεί για τον καταργημένο στη χώρα μας βασιλιά. Τέως Συριζαίος, τέως Πασόκος, τέως Νεοαριστερός, τέως Ακροδεξιός και νυν και αεί παραλήπτης ενός σκοτεινού μηνύματος, δεν ξέρω τι τέως είναι ούτε πόσο θεσμικά διδακτικό είναι το πλατσούρισμα στα μυστικά του ψηφοφορικού - ψηφοθηρικού βάλτου. Μπορεί η Τεχνητή Νοημοσύνη να απαντάει στις απορίες μου, σκέφτηκα, αλλά τη βρήκα σαστισμένη, όσο δεν είναι ο συνεχώς δημοσκοπούμενος λαός. Τη ρώτησα μόλις προχτές πόσους βουλευτές έχει τώρα ο ΣΥΡΙΖΑ. Και μου απάντησε με δύο απίθανες προτάσεις. Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει σήμερα ...τόσους βουλευτές. Ο ΣΥΡΙΖΑ αυτήν την ώρα έχει ...τόσους βουλευτές! Το μηχάνημα έσπευσε να διευκρινίσει πως στα ελληνικά κόμματα, πλην ΚΚΕ, ο αριθμός των βουλευτών που εκλέχτηκαν να τα εκπροσωπούν αλλάζει από ώρα σε ώρα. Δεν ξέρω πόσο τεχνητή είναι μια νοημοσύνη τελικά που διδάχτηκε να κάνει μαύρο χιούμορ και να τρολάρει το ...μήνυμα που όλοι λαμβάνουν και το πετάνε μαζί με τον λαό στο καλάθι των άχρηστων ψήφων. Λένε πως οι αριθμοί δεν λένε ψέματα. Κι όμως, λένε. Το ΚΚΕ είναι τώρα τρίτο κόμμα, αλλά αξιωματική αντιπολίτευση, αριθμητικά τουλάχιστον, είναι οι ανεξαρτητοποιημένοι, αυτοί δηλαδή που δεν δεσμεύτηκαν από την ψήφο που πήρανε. Αντε τώρα να ανοίξεις συζήτηση για το αν θα γίνουν εκλογές φθινόπωρο ή άνοιξη, και να τη λες και σοβαρή. Καλές βουτιές στη νοημοσύνη μας!



Πηγή: rizospastis


Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Παρασκευή 17 Ιουλίου 2026

Το Πείραμα του Ρόζενχαν (Rosenhan experiment).

Ελένη Τομπέα 



Το 1973, ένα πείραμα που ονομάστηκε “On being sane in insane places” σόκαρε ψυχολόγους και ψυχιάτρους σε όλο τον κόσμο.

Το πείραμα Rosenhan διεξήχθη από τον ψυχολόγο David Rosenhan, και από τότε θεωρείται ως μια από τις πιο εντυπωσιακές μελέτες στον τομέα της ψυχιατρικής.

Αυτό που ο Rosenhan ανέμενε να ανακαλύψει ήταν το κατά πόσον μια ψυχική ασθένεια θα μπορούσε ποτέ να διαγνωστεί με βεβαιότητα. Ήταν αρκετά απαισιόδοξος σχετικά με αυτό και έτσι προσπάθησε να αποδείξει ότι τα κριτήρια που χρησιμοποιούνταν από τον κλάδο της ψυχιατρικής δεν βασίζονται σε επιστημονικά δεδομένα.

Η διεξαγωγή του πειράματος

8 άτομα, μεταξύ των οποίων τρεις ψυχολόγοι, ένας παιδίατρος, ένας ψυχίατρος, ένας ζωγράφος, μια νοικοκυρά, και ο ίδιος ο Rosenham, απευθύνθηκαν σε ένα ψυχιατρικό νοσοκομείο αναφέροντας πως έπασχαν από ακουστικές ψευδαισθήσεις. Φυσικά, δεν είχαν τέτοια προβλήματα. Συμφώνησαν να συμπεριφέρονται φυσιολογικά και να πουν στους γιατρούς μετά από ένα ορισμένο διάστημα πως ήταν πλέον καλά, παραμένοντας πιστοί στο σχέδιο τους. Η διοίκηση όμως του νοσοκομείου και οι γιατροί δεν πίστευαν ότι είχαν αναρρώσει πλήρως. Οι “ασθενείς” επέμεναν ότι ήταν καλά, αλλά ακόμη και εκείνος που παρέμεινε εκεί το συντομότερο διάστημα, έμεινε για 7 ημέρες.

Ο Rosenham όμως δεν ολοκλήρωσε τη μελέτη του σε αυτό το σημείο.

Αφού τελικά κατάφεραν να βγουν από το νοσοκομείο, η ομάδα στη συνέχεια επισκέφθηκε 12 διαφορετικές κλινικές με διαφορετικά ψεύτικα ονόματα και με τα ίδια συμπτώματα – ακουστικές ψευδαισθήσεις. Απευθύνθηκαν σε πολλά είδη κλινικών και νοσοκομείων για να δουν αν παίζει ρόλο η ποιότητα των εγκαταστάσεων, από αγροτικά νοσοκομεία, μέχρι πανεπιστημιακά ιδρύματα ή ιδιωτικές κλινικές.

Ακριβώς όπως και στα νοσοκομεία, οι «ψευδο» ασθενείς επελέγησαν από διαφορετικά υπόβαθρα όσον αφορά το επίπεδο εκπαίδευσής τους, την ηλικία ή το επάγγελμα και κάθε φορά χρησιμοποιούσαν διαφορετικά ψεύτικα ονόματα, ώστε να μην αναγνωρίζονται.

Τα πράγματα άρχισαν να γίνονται όλο και πιο περίεργα: Όλοι οι «ψευδο» ασθενείς διαγνώστηκαν με ασθένειες.

Όλοι οι «ψευδο» ασθενείς που προσποιούνταν πως άκουγαν φωνές — ισχυρίστηκαν ότι άκουγαν λέξεις όπως “άδειο” (empty), “κούφιο” (hollow) και “γδούπο” (thud), λέξεις που επιλέχθηκαν σκόπιμα από τον Rosenhan δεδομένου ότι αυτές οι λέξεις μπορεί να ακούγονται ως σημάδια μιας υπαρξιακής κρίσης. Αφού οι γιατροί διέγνωσαν επτά από αυτούς με σχιζοφρένεια και έναν με ψύχωση, όλοι νοσηλεύτηκαν.

Τα μέλη της ομάδας άρχισαν να ενεργούν φυσιολογικά και αμέσως μετά την εισαγωγή τους στην κλινική ανέφεραν στους γιατρούς ότι δεν άκουγαν πλέον φωνές. Το να πείσουν όμως το προσωπικό του νοσοκομείου, τους πήρε κατά μέσο όρο 19 ημέρες. Σε μια περίπτωση, ένας ψευδοασθενής παρέμεινε στην κλινική επί 52 ημέρες.

Οι γιατροί όμως δεν είχαν ακόμη πειστεί…

Όλοι οι«ψευδο» ασθενείς διαγνώστηκαν με σχιζοφρένεια “σε ύφεση” πριν λάβουν εξιτήριο. Ο Rosenhan σκέφτηκε ότι αυτό σήμαινε πως τα ψυχικά προβλήματα δεν θεωρούνταν ασθένειες που θα μπορούσαν να θεραπευτούν εντελώς, διότι το να έχει κάποιος σχιζοφρένεια “σε ύφεση” δεν σήμαινε πως ήταν πλέον υγιής.

Τα πρώτα αποτελέσματα του πειράματος δημιούργησαν μια μεγάλη διαμάχη μεταξύ των ψυχιάτρων.

Στην πραγματικότητα, πολλοί ψυχίατροι σε όλη τη χώρα εξέφρασαν οργή κατά του Rosenhan και ισχυρίστηκαν ότι ποτέ δεν θα έπεφταν στην παγίδα του και θα μπορούσαν σίγουρα να διακρίνουν τους «ψευδο» ασθενείς από τους αληθινούς. Μάλιστα , ένα από τα νοσοκομεία ήρθε σε επαφή με τον Rosenham, ζητώντας του να τους στείλει «ψευδο» ασθενείς χωρίς προειδοποίηση.

Ο ισχυρισμός τους ήταν ότι αυτό που συνέβη σε άλλα νοσοκομεία δεν θα μπορούσε ποτέ να συμβεί στο δικό τους, και θα μπορούσαν σίγουρα να διακρίνουν εάν ένας ασθενής υποκρίνεται τα συμπτώματα του.

Ο Rosenhan αποδέχεται την πρόκληση


Στη συνέχεια, στους επόμενους τρεις μήνες, η διοίκηση του νοσοκομείου υποψιάζεται ότι 41 από τους 193 πρόσφατα εισαχθέντες ασθενείς ήταν «ψευδο» ασθενείς, εκ των οποίων 19 από αυτούς πίστευαν ότι ήταν απόλυτα υγιείς.

Ο Rosenhan όμως κατάφερε να ξεγελάσει τον κόσμο της ψυχιατρικής, διότι δεν είχε αποσταλεί κανένας ασθενής από τον ίδιο!

Μετά το τέλος και του δεύτερου μέρους του πειράματος, ο Rosenhan έγραψε:

“Είναι σαφές ότι δεν μπορούμε να διακρίνουμε τον σώφρονα από τον παράφρονα στα ψυχιατρικά νοσοκομεία … Τι μπορεί όμως να λεχθεί για τα 19 άτομα που υποπτεύθηκε πως είναι «υγιή» από έναν ψυχίατρο και ένα άλλο μέλος του προσωπικού; … Δεν υπάρχει τρόπος να γνωρίζουμε. Αλλά ένα πράγμα είναι σίγουρο: κάθε διαγνωστική διαδικασία που υποπίπτει πολύ εύκολα σε μαζικά σφάλματα αυτού του είδους δεν μπορεί να αποτελεί μια πολύ αξιόπιστη διαδικασία “.

Υπάρχει όμως μία ακόμα εντυπωσιακή πλευρά στην ιστορία του συγκεκριμένου πειράματος.

Στο πρώτο μέρος του πειράματος, μερικοί ασθενείς στο νοσοκομείο υποψιάστηκαν πως η πρώτη ομάδα «ψευδο» ασθενών που είχε αποσταλλεί από τον Rosenhan προσποιούνταν τα συμπτώματά τους. Πιο συγκεκριμένα, και όπως ανέφεραν οι ίδιοι οι «ψευδο» ασθενείς, 35 από τους 188 “αληθινούς” ασθενείς είπαν σε μερικούς από την ομάδα πώς δεν γίνεται να είναι πραγματικά τρελοί. “Δεν είσαι τρελός. Είσαι δημοσιογράφος ή καθηγητής. Απλά ελέγχεις το νοσοκομείο”. Το προσωπικό όμως του νοσοκομείου, δεν παρατήρησε ποτέ ότι ήταν «ψευδο» ασθενείς.

Το πείραμα του Rosenhan κατάφερε να αφήσει το στίγμα του στην παγκόσμια ψυχιατρική.


Μετά την δημοσίευση της μελέτης το 1973 στο επιστημονικό περιοδικό science, η Αμερικανική Ψυχιατρική Εταιρεία άλλαξε το Διαγνωστικό και Στατιστικό Εγχειρίδιο των Ψυχικών Διαταραχών. Επίσης, τα πειράματα του Rosenhan συνέβαλαν στις μεταρρυθμίσεις των ψυχιατρικών νοσοκομείων και η ιδέα της αποιδρυματοποίησης ενός ασθενούς άρχισε να γίνεται πιο αποδεκτή για το ιατρικό προσωπικό.



Πηγή: socialpolicy.gr




Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Μενέλαος Λουντέμης — Το αληθινό μας ρούχο

Μενέλαος Λουντέμης 


Το πιο πολύτιμο ρούχο μας.
Το πιο επίσημο ρούχο μας.
Το πιο εμφανίσιμο ρούχο μας.
Η χλαμύδα μας.
Το φράκο μας.
Το νυχτικό μας.

Το μόνο σωστό μας.
Το μόνο πιστό μας.
Το μόνο αιώνιο ρούχο μας
είναι το πετσί μας.

Και δεν ντρέπομαι αν είναι μαύρο,
άσπρο
ή μελαψό.

Ντρέπομαι για κείνους που το χωρίζουν
σε μαύρο,
άσπρο
και μελαψό.



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Η Βαστίλη και η εκδίκηση της «ιστορίας»

Κόσμος


Με αφορμή τον εορτασμό της Ημέρας της Βαστίλης (θα αναφερθούμε στη συνέχεια), στις 14 Ιούλη στην Γαλλία, μαζεύτηκαν ηγέτες ευρωπαϊκών καπιταλιστικών κρατών, ανάμεσα τους και ο Έλληνας Πρωθυπουργός, για να καταδείξουν την ετοιμότητα τους για μακελειό.

Πυρηνικά, συμφωνίες για παραγωγή νέων οπλικών συστημάτων, δεκάδες δισ. για το αντιδραστικό καθεστώς Ζελένσκι και βαρύγδουπες αναλύσεις για την «στρατηγική αφύπνιση της Ευρώπης».

Στην Ελλάδα οι ντουντούκες της πολεμικής εμπλοκής για τα συμφέροντα των επιχειρηματικών ομίλων φούσκωναν σαν «παγόνια» από «εθνική περηφάνια» για το γεγονός ότι ύστερα από 107 χρόνια παρέλασε ξανά άγημα στην Αψίδα του Θριάμβου. Η προηγούμενη φορά ήταν τον Ιούλη του 1919 μετά το τέλος του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου.

Ήταν τέτοια η «συγκινησιακή φόρτιση» των ντουντούκων - όντως κάτι τέτοια μετέδιδε η ΕΡΤ – που μάλλον τους διέφυγε και τι είχε γίνει 2 μήνες πριν παρελάσει πρώτη φορά ελληνικό άγημα στο Παρίσι και τι ακολούθησε λίγα χρόνια μετά.

Να τους τα θυμίσουμε.

Τον Μάη του 1919 το νεοσύστατο σοβιετικό κράτος είχε αποκρούσει την ιμπεριαλιστική επέμβαση της Αντάντ στην οποία είχε πάρει μέρος και η Ελλάδα. Τα αποδεκατισμένα ελληνικά στρατεύματα έφευγαν από την Κριμαία και ο Ελευθέριος Βενιζέλος έγραφε:

«Αξιωματικοί και οπλίται του Α΄ Σώματος Στρατού. Τα κατορθώματα άτινα επετελέσατε εν Ρωσία και η υπέροχος διαγωγή σας με καθιστούν υπερήφανον. Με συγχαίρουν δια ταύτα όλαι αι προσωπικότητες του κόσμου. Εστε υπερήφανοι διότι εδοξάσατε την Πατρίδα σας. Οι κόποι σας δεν απέβησαν επί ματαίω. Η οδός η οδηγήσασα εις την Σμύρνην, διήρχετο δια Ρωσίας. Ητο πλήρης ακάνθων και σεις την αποκαθάρατε. Σας συγχαίρω και σας ευχαριστώ. Παρίσιοι. Μάιος 1919».

Η αστική τάξη της Ελλάδας τότε έβλεπε με το ιδεολογικό περίβλημα της Μεγάλης Ιδέας την «επιβίωση» της μέσα από την επέκταση του «ζωτικού χώρου» της. Αυτό έγινε με πόλεμο. Με συμμετοχή στα ιμπεριαλιστικά σχέδια της Μεγάλης Βρετανίας και Γαλλίας για την αρπαγή της λείας από την διάλυση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Έστειλε εκστρατευτικό σώμα εναντίον της Οκτωβριανής Επανάστασης για να εξασφαλίσει στήριξη στην επερχόμενη Μικρασιατική Εκστρατεία που είναι γνωστό πως κατέληξε. Με την Σμύρνη να καίγεται, τον λαό τυραννισμένο να βουτά στην προκυμαία της και τα γαλλικά πολεμικά πλοία να αρνούνται να τους επιβιβάσουν.

Σήμερα ο καπιταλισμός βιώνει μια νέα πολεμική περίοδο του. Οι μάχες χαρακωμάτων μπορεί να μην γίνονται με τον τρόπο που γινόντουσαν 100 χρόνια πριν αλλά το αίμα ρέει ακατάληπτο στα λασποχώραφα της Ουκρανίας, στη Γάζα, στο Λίβανο και αλλού οι αντιθέσεις συνεχώς μεγαλώνουν στα νερά του Ορμούζ και στα κρίσιμα «περάσματα» όλου του πλανήτη.

Σήμερα όλα τα κόμματα του συστήματος ορκίζονται πίστη στην «γεωστρατηγική αναβάθμιση» της αστικής τάξης. Στην διείσδυση επιχειρηματικών ομίλων στα Βαλκάνια, στην «προστασία της ελληνικής ναυτιλίας», στο να γίνει η Ελλάδα κόμβος διαμετακόμισης και πύλη ενέργειας. Ομονοούν στο ότι τα «σύνορα» της πατρίδας τους είναι όπου έχει συμφέρον το ελληνικό κεφάλαιο, από την Οδησσό μέχρι την Αν. Μεσόγειο και όπου πλέει καράβι εφοπλιστή.

Αυτά τα «οράματα» των αστών στην εποχή της σφοδρής μάχης για την πρωτοκαθεδρία στο ιμπεριαλιστικό σύστημα και των διαρκώς μεγαλύτερων δυσκολιών στο κυνήγι του μέγιστου κέρδους, παλεύονται στη πραγματική ζωή με θάνατο.

Για αυτό και μιλάνε για «κουλτούρα φερέτρων», για αυτό η ΕΕ μοιράζει κιτ επιβίωσης. Για αυτό στείλανε αεροσκάφη και καράβια στην Κύπρο, μιλούν για επέκταση της επιχείρησης «Ασπίδες» από την Ερυθρά στο Ορμούζ και της «Ειρήνη» από το δήθεν εμπάργκο όπλων στην Λιβύη στις επιθέσεις σε ρωσικά πλοία στην Μεσόγειο.

Μέσα σε αυτές τις συνθήκες φυσικά δυναμώνουν οι αντιθέσεις μεταξύ των μακελάρηδων, τα χτυπήματα του ενός στον άλλο τους αδυνατίζουν, οι λυκοφιλίες τους συνεχώς αναδιατάσσονται, τα συμφέροντα τους γίνονται διαρκώς πιο αντικρουόμενα.

Επειδή σε αυτές τις δύσκολες συνθήκες ταυτόχρονα δυναμώνουν και οι προϋποθέσεις των ελπιδοφόρων κλονισμών της βάρβαρης εξουσίας τους, εντείνουν την επίθεση στον «εσωτερικό εχθρό», την εργατική τάξη και τα σύμμαχα λαϊκά στρώματα. Βαφτίζουν «εθνικά» τα συμφέροντα των κοινωνικών παρασίτων και καλούν σε νέες «κοστολογημένες» θυσίες.

Ξορκίζουν την κοινωνική επανάσταση ως «πραξικόπημα», «τυφλή βία του όχλου», «ανεφάρμοστη στις σημερινές συνθήκες» κ.λπ. Αυτά τα λένε όλες οι «φυλές» των κομμάτων του συστήματος, για αυτό και όλοι νυχθημερόν βομβαρδίζουν τα μυαλά για «ρεαλιστικές προτάσεις μέσα στα δημοσιονομικά όρια» και ως «όραμα» προτάσσουν μία δήθεν καλύτερη διαχείριση της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης.

Όμως η Ημέρα της Βαστίλης διδάσκει και αυτή…

Στις 12 Ιούλη ο Γιακωβίνος Καμύλ Ντεμουλέν, μία από τις ηγετικές φυσιογνωμίες της Γαλλικής Επανάστασης μέσα σε ένα αναποφάσιστο και αναστατωμένο πλήθος κρατώντας ένα όπλο στο χέρι είπε: «Πολίτες! Δεν υπάρχει χρόνος για καθυστέρηση… Απόψε τη νύχτα θα εισβάλλουν οι γερμανικές και ελβετικές μονάδες από το Πεδίο του Άρεως για να μας σφάξουν. Δεν έχουμε άλλη επιλογή. Στα όπλα!».

2 μέρες μετά η Βαστίλη, σύμβολο της φρίκης των καταπιεστών και στρατηγικό φρούριο που έπρεπε να καταληφθεί από τους εξεγερμένους, έπεσε.

Όχι με τα τύμπανα, σημαίες και διαπραγματεύσεις αλλά με κανόνια και αίμα. Ύστερα από 4 ώρες πολιορκίας και 100 νεκρούς ο λαός όρμησε στην φυλακή. Σκότωσε τον φρούραρχο επιτόπου ενώ στη συνέχεια εκτέλεσαν και τον έφορο της συντεχνίας των εμπόρων ως εχθρό του λαού. Τα κεφάλια των 2 σκοτωμένων τα περιφέρανε με κοντάρια μέσα στην πόλη.

Αυτή ήταν η πρώτη νίκη της γαλλικής επανάστασης. Της επανάστασης που με τη σειρά της επιβεβαίωσε τους νόμους της ταξικής πάλης και της επαναστατικής βίας ως κινητήριους μοχλούς της ιστορικής εξέλιξης. Γιατί τα πράγματα -είναι νόμος- αλλάζουν. Αυτοί που κάποτε ακολουθούσαν τυφλά «Λουδοβίκους» εξοπλίστηκαν και εξεγέρθηκαν. Από τη μέθη στις τελετές στέψης των βασιλιάδων φτάσαμε στον ήχο της πτώσης της γκιλοτίνας που έκοψε τα κεφάλια τους.

Εδώ και πάνω από έναν αιώνα η αστική τάξη έχει χάσει κάθε προοδευτικό ρόλο στην κοινωνία. Οι ιδέες και οι πράξεις της είναι βουτηγμένες στη σήψη και την παρακμή. Θα έλεγε κανείς πως γιορτάζουν την «δική τους» επανάσταση, ξορκίζοντας όμως την ιστορική νομοτέλεια των επαναστατικών αλλαγών, την ίδια μάλιστα στιγμή που στέλνουν στα ιμπεριαλιστικά σφαγεία τους λαούς μπροστά στην τελική αναμέτρηση.

Προσπαθούν να «ξεγελάσουν» την «ιστορία» όμως χωρίς να το θέλουν, αντικειμενικά δημιουργούν και τους όρους για την ανατροπή τους και ξέρουμε πολύ καλά ότι η «ιστορία» στο τέλος εκδικείται. 



Πηγή: 902



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Το πραγματικό...φέσι



Η δημοσιοποίηση των στοιχείων της ΡΑΑΕΥ για τις ληξιπρόθεσμες οφειλές στο ηλεκτρικό ρεύμα συνοδεύτηκε - όπως ήταν αναμενόμενο - από ένα γνώριμο και βολικό αφήγημα: 
Τα ακριβά τιμολόγια τα πληρώνουν οι συνεπείς καταναλωτές, εξαιτίας όσων δεν εξοφλούν τους λογαριασμούς τους. 
Μόνο που τα ίδια τα στοιχεία το διαψεύδουν. 
Από τα 2,1 δισ. ευρώ των οφειλών στη Χαμηλή Τάση, τα 819 εκατ. ευρώ αφορούν εμπορικές και βιομηχανικές επιχειρήσεις, ενώ τα οικιακά τιμολόγια αντιστοιχούν σε 710 εκατ. ευρώ. 
Επιπλέον υπάρχουν άλλα 684 εκατ. ευρώ στη Μέση Τάση και πάνω από 214 εκατ. ευρώ στην Υψηλή Τάση, δηλαδή σε μεγάλες επιχειρήσεις και βιομηχανίες. 
Με άλλα λόγια, ένα τεράστιο μέρος των χρεών προέρχεται από τον επιχειρηματικό τομέα, γεγονός που σχεδόν εξαφανίζεται από τα περισσότερα ρεπορτάζ.
Το ίδιο συμβαίνει και με τον περιβόητο «ενεργειακό τουρισμό». 
Παρουσιάζεται σαν μια συνήθεια κάποιων «πονηρών» καταναλωτών που αλλάζουν πάροχο αφήνοντας απλήρωτους λογαριασμούς. 
Ομως οι μεγαλύτερες μετακινήσεις πελατών και τα μεγαλύτερα ανείσπρακτα ποσά αφορούν επιχειρήσεις, οι οποίες διαθέτουν πολύ μεγαλύτερη «διαπραγματευτική δυνατότητα» από το λαϊκό νοικοκυριό, που βρίσκεται αντιμέτωπο με τη διακοπή του ρεύματος. 
Κι όμως, αντί να μπουν στο στόχαστρο το ίδιο το «απελευθερωμένο» Χρηματιστήριο Ενέργειας και το καθεστώς που επιτρέπει στα μονοπώλια να μετακυλίουν κάθε κόστος στον λαό, επιχειρείται να καλλιεργηθεί ο «κοινωνικός αυτοματισμός», ώστε να μεγαλώσει η επίθεση συνολικά στα λαϊκά στρώματα. 
Να πιστέψει ο εργαζόμενος ότι για τον φουσκωμένο λογαριασμό του φταίει ο γείτονας που δεν μπόρεσε να πληρώσει, και όχι η πολιτική που έχει μετατρέψει το ηλεκτρικό ρεύμα σε πανάκριβο εμπόρευμα. Τελικά, το πραγματικό «φέσι» δεν είναι αυτό που επιχειρούν να χρεώσουν στα λαϊκά νοικοκυριά. 
Είναι το κόστος της «απελευθερωμένης» αγοράς Ενέργειας, που εξασφαλίζει τα κέρδη των ομίλων και φορτώνει στον λαό κάθε επιχειρηματικό «ρίσκο», κάθε ζημιά και κάθε «μαύρη τρύπα».


Πηγή: rizospastis



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Τετάρτη 15 Ιουλίου 2026

Οι αληθινοί (επαγγελματίες) τρομοκράτες

Γιώργος Μαργαρίτης


Οκτώ σφαίρες στο σώμα του νεαρού αυτιστικού που απόφυγε αστυνομικό έλεγχο.

Οι σφαίρες σε όλο το σώμα, μερικές στο κεφάλι.

Από τις διαρροές που δημοσιεύθηκαν μαθαίνουμε ότι μερικές από τις σφαίρες ήταν χαραγμένες!!!!!
Θεωρητικά αυστηρά απαγορευμένες.

Στην περιοχή βρέθηκαν 21 κάλυκες. Όλες από τα όπλα των τρομοκρατών (συγγνώμη....αστυνομικών)
Κανάλια και (εμετικοί) δημοσιογράφοι τον χαβά τους.

"Είχε προηγηθεί απόπειρα ανθρωποκτονίας" (στην ΕΡΤ το άκουσα - του 20χρονου κατά των αστυνομικών!!!!!)

Στο μεταξύ βρίσκονται στην φυλακή άτομα που -κατά τον Χρυσοχοίδη- έκαναν την δολοφονική και προβοκατόρικη επίθεση στην Marfin.

Πριν 16 χρόνια

Στην αρχή ήταν ένα μέηλ.

Αποδείχθηκε ότι οι εκεί κατονομαζόμενοι ήταν άλλοι στην φυλακή και άλλοι σε κατάληψη που δεν υπήρχε....

Πάει το μέηλ.....

Μετά ήρθε η ΑΙ. Που "αναγνώρισε" ρούχα και σακκίδια. Από την ..... μάρκα τους!!!!!
 
Στην πρώτη περίπτωση έχουμε δολοφόνους με στολή, άρα πέραν πάσης αμφιβολίας ταυτοποιήσιμους....

Αυτούς κυβέρνηση και κράτος έχουν βαλθεί να τους ρίξουν στα μαλακά με κάθε πρόσχημα.... ακόμα και το πλέον ανόητο και χυδαίο.

Στην δεύτερη περίπτωση έχουμε προεκλογικό σόου. Στην ανακριτική και την δικαστική πλευρά του θα μπορούσε να εκληφθεί ως αστείο.

Το "αποδεικτικό" υλικό που διαφημίζουν οι αρχές ξεπερνά και το "μισό αποτύπωμα σε χαρτοσακούλα" που έστειλε άνθρωπο στη φυλακή για πολλά χρόνια (ως την πανηγυρική του αθώωση για την οποία ουδείς ντόρος έγινε).
 
Η αστική δημοκρατία στα καλύτερά της.

Θα μου πείτε ότι και η Χούντα του 1967-1974 αποτελούσε σταθερό πυλώνα του "Ελεύθερου Κόσμου".

Θα μας πνίξει τόση ελευθερία, τόσα "δικαιώματα" και τόσο "κράτος δικαίου ". 


Πηγή: facebook



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Μακροβούτια και φέτος από σερβιτόρους για τα κέρδη των ομίλων



Μόνο οργή προκαλεί άλλη μια εικόνα της βαρβαρότητας που επικρατεί στις σεζόν της εξόντωσης.

Αυτή τη φορά είχαμε σερβιτόρο σε γνωστή παραλία της Πάρου να κολυμπάει για να σερβίρει σαμπάνια τους λουόμενους. Ο εργαζόμενος εμφανίζεται σε βίντεο που κυκλοφορεί στο διαδίκτυο να μπαίνει κανονικά στο νερό προκειμένου να εκτελέσει την εργασία του και να προσφέρει άλλη μια «αξέχαστη εμπειρία» στους θαμώνες, όπως συχνά υπόσχονται στις διαφημίσεις τους οι μεγάλες τουριστικές επιχειρήσεις των νησιών. Μόνο πρωτόβουλη δεν είναι βέβαια μια τέτοια ενέργεια, καθώς οι εργαζόμενοι στον Τουρισμό ξέρουν καλά ότι μέσα στους χώρους δουλειάς επικρατούν ο εκβιασμός της απόλυσης και η τρομοκρατία, ειδικά την περίοδο της σεζόν που δουλεύουν 6 μήνες τον χρόνο, για να πεταχτούν στην ανεργία μετά, με ένα πενιχρό τρίμηνο επίδομα.

Υπενθυμίζεται ότι δύο χρόνια πριν αντίστοιχη εικόνα είχε έρθει από τη Ρόδο, με εργαζόμενο που σέρβιρε με το κεφάλι του να βρίσκεται οριακά έξω από το νερό, με τον «Ριζοσπάστη» να βρίσκεται τότε στο νησί, αποκαλύπτοντας πολλές τέτοιες περιπτώσεις.

Κάπως έτσι χτίζεται το «τουριστικό θαύμα» των μεγαλοξενοδόχων και των ομίλων του Τουρισμού και της Εστίασης. Με εξευτελιστικές συνθήκες δουλειάς, άγρια εκμετάλλευση, χαμηλούς μισθούς, εξαντλητικά ωράρια, με τους εργαζόμενους να τρέχουν από πόστο σε πόστο, πολλές φορές χωρίς να τηρούνται ούτε τα στοιχειώδη μέτρα προστασίας. Ετσι διασφαλίζεται η ανταγωνιστικότητα του τουριστικού «προϊόντος» με φτηνό εργατικό κόστος, ενώ η δίψα για παραπάνω κέρδος φτάνει στο σημείο να θέτει σε κίνδυνο την ασφάλεια των εργαζομένων.

Τεράστιες ευθύνες έχουν βέβαια όλες οι κυβερνήσεις που έχουν στρώσει το έδαφος για το εργοδοτικό ξεσάλωμα, αλλά και οι συνδικαλιστές της εργοδοσίας, της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ στην Ομοσπονδία Εργαζομένων στον Τουρισμό, που έχουν υπογράψει τοπικές Συλλογικές Συμβάσεις σε Κρήτη και Ρόδο με μισθούς πείνας, δουλειά «6 στα 7» και εργασία ακόμα και στο ρεπό.


Πηγή: rizospastis



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »