Δευτέρα 2 Νοεμβρίου 2026

ΔΗΜΟΣΙΑ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΑ ΣΤΟ «ΚΟΚΚΙΝΟ» Στερεύουν οι προϋπολογισμοί, ακυρώνονται χειρουργεία λόγω έλλειψης υλικών!



Παρά τα στημένα δημοσκοπικά ευρήματα για την «εκπληκτική πρόοδο του ΕΣΥ», επανέρχεται στο προσκήνιο η ανάγκη για πλήρη και επαρκή κρατική χρηματοδότηση των δημόσιων μονάδων Υγείας.

Τις τελευταίες ώρες η πληροφορία που έφτασε στην εφημερίδα μας είναι ότι ο προϋπολογισμός των νοσοκομείων έχει στερέψει από τον Σεπτέμβρη. Οι έκτακτες κρατικές επιχορηγήσεις που εγκρίνονται υπολείπονται σημαντικά από το αρχικό αίτημα, με αποτέλεσμα να φτάνουν και αυτές κουτσουρεμένες. Σύμφωνα με πληροφορίες, ήδη σε ορισμένα νοσοκομεία παρατηρείται έλλειψη υλικών, ενώ σε κάποιες περιπτώσεις ακυρώνονται και τακτικά χειρουργεία.

Παρά την κυβερνητική προπαγάνδα για το «καλύτερο ΕΣΥ», η άθλια κατάσταση θα συνεχιστεί και θα επιδεινωθεί, καθώς αποτελεί κομμάτι της σχεδιαζόμενης λειτουργίας των δημόσιων μονάδων με ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια, ως «αυτοτελών επιχειρηματικών μονάδων», που θα πρέπει να καλύπτουν ολοένα μεγαλύτερο μέρος του κόστους λειτουργίας τους από την «πώληση» υπηρεσιών Υγείας σε ασθενείς και ασφαλιστικά ταμεία.

Τα πραγματικά ευρήματα των δημοσκοπήσεων βρίσκονται στα ράντζα των διαδρόμων και στις λίστες αναμονής, επιβεβαιώνοντας τα «χαμηλά σκορ» στην ικανοποίηση των λαϊκών αναγκών όπως αυτές διαμορφώνονται κάθε φορά από τις δυνατότητες της επιστήμης, της τεχνολογίας και της παραγωγικότητας. Η «ψαλίδα» μεταξύ των αναγκών του λαού και της δυνατότητας των δημόσιων μονάδων Υγείας να ανταποκριθούν σε αυτές διαρκώς ανοίγει, και οι ετήσιοι κρατικοί προϋπολογισμοί όχι μόνο δεν βελτιώνουν την κατάσταση αλλά την επιδεινώνουν, πολύ περισσότερο σήμερα, στην εποχή της προσαρμογής στην «πολεμική οικονομία».


Πηγή: rizospastis



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Καρναβαλίζουμε για να κανιβαλίζουμε!


Εκείνο το φθαρμένο κλισέ, περί της Ιστορίας που επαναλαμβάνεται μόνο ως φάρσα, στους ...εξελιγμένους καιρούς μας χρήζει μιας επαναληπτικής και χρήσιμης εξέτασης. Γιατί η φάρσα, αν μένει σε ρητορικό επίπεδο, μπορεί να γίνει μέχρι και δραματική κομεντί. Οταν όμως η φάρσα μετουσιώνεται σε πραγματικότητα, τότε καλά θα κάνουμε να 'χουμε τα μάτια μας δεκατέσσερα και το ιδεολογικό αλεξίσφαιρο πιο φαρδύ στην πλάτη. Για παράδειγμα, κοροϊδεύεις τον Πρόεδρο της Αργεντινής με τα αλυσοπρίονα και τη μαλλούρα, και διαφεύγει η δύναμη της παρανοϊκής ισχύος. Οπως διέφυγε με τη βοήθειά του σκαστός και δειλός ο Μπολσονάρου γιος από τη Βραζιλία, για να γίνει πιθανότατα αρχηγός του φασιστικού λουμπεναριού απ' το Λος Ατζελες ίσαμε το Μαϊάμι. Μοιάζει σαν ανέκδοτο ότι υπάρχουν φαντάσματα και αόρατοι εραστές, που λέει και το Χόλιγουντ, και ξεφυτρώνει ένας υπουργός Αμυνας στις ΗΠΑ που περνάει από κόσκινο αιματολογικό τους στρατιώτες της χώρας του για να δει αν έχουν επαρκή επίπεδα τεστοστερόνης, αντρίλας επαρκούς για να κυνηγήσει κατασκευασμένους εχθρούς, χωρίς να ...εκθηλυνθεί. Τρέμετε τις γυναίκες με γαλόνια, που θα πρέπει να κάνουν ενέσεις τεστοστερόνης για να μείνουν στη θέση τους. Το φάντασμα του Μέγκελε σε πολλαπλά αντίτυπα σουλατσάρει στις ΗΠΑ, όπου ο Μασκ έχει χαρέμι από νόμιμες - διαζευγμένες συζύγους και θεωρείται ιδιοφυΐα με σφραγίδα Πούτιν.

Προσοχή. Δεν μαζεύτηκαν οι παλαβοί για να μας κυβερνήσουν και να εξανδραποδίσουν τον πλανήτη. Εσκασε μύτη ο ναζισμός, αυτός καθαυτός, άθλια παιγμένος ως ...μιούζικαλ. Στην Ιταλία, λόγου χάρη, πολλοί σαρκάσανε τα μπούκα μπούκα του βαψομαλλιά Μπερλουσκόνι, και προέκυψε Μελόνι, ως ιδεολογική παρτενέρ τύπου Κλαρέτα Πετάτσι του «σοβαρού» μουσολινισμού.

Στα δικά μας τώρα. Η φαιδράς πορτοκαλέας χώρα μας, κατά τον αστικό αυτοσαρκασμό, καταφεύγει για μια ακόμη φορά στο αόρατο μελάνι. Εχοντας μάθει στου κασίδι το κεφάλι, το καλυμμένο με δοσιλογική μαύρη κουκούλα, να καρναβαλίζει πιο εύκολα απ' ό,τι κανιβαλίζει, φοράει γαλάζια σαν τη σημαία γραβάτα, πάνω στην οποία η σβάστικα, ζωγραφισμένη με αόρατο μελάνι, κρύβει τα ποινικά μητρώα των χρυσαυγιτών και των λούμπεν συνεργών τους. Οι Ελληνες, που τους έπιασαν στο στόμα τους ως διαφημιστικό τρικ και ο Χίτλερ και ο Τσώρτσιλ, τώρα γίνονται trademark ενός φασισταριού, που το παίζει ινφλουένσερ στο διαδίκτυο Ρομπέν των καμένων δασών. Ξανά μανά προσοχή. Στην ουσία. Για τους γραβατοφορεμένους χορηγούς της αόρατης νέας ανόδου, σμπρωχτής κυριολεκτικά των ναζί στην Ελλάδα, το πρόβλημα της ξεφυτρωμένης σβάστικας στη Θεσσαλονίκη ανήμερα της φερόμενης ως εθνικής εορτής του Οκτώβρη δεν ήταν καμιά διακοσοπενηνταριά έγκλειστα ούγκανα σε ένα ξενοδοχείο. Ηταν το πλήθος και η επέλασή του εναντίον τους από τα συνδικάτα, τους εργάτες, τον λαό της Θεσσαλονίκης. Εκεί, στην πόλη που είδε τους περισσότερους Εβραίους να τροφοδοτούν τους θαλάμους αερίων, αλλά τώρα επενδύουν στην πόλη και δεν έβγαλαν καμιά ανακοίνωση για την κασιδιάρικη παπαροσύναξη. Ηταν το δέος του μέχρι σήμερα απίθανου που έγινε πιθανό να βλέπουν να γίνεται κάθε σωματείο, κάθε συνδικάτο, όπως το ΠΑΜΕ, η ΑΔΕΔΥ, οι δάσκαλοι και οι γιατροί, αντιφασιστικά κάστρα που 'λεγε κι ο Ιωσήφ της επανάστασης, και όχι ο ξεχασμένος της Μαρίας. Μόνο τα συνδικάτα και οι εργάτες, αντιφασιστικά προπύργια, μπορούν να φωτίσουν στα μαύρα σκοτάδια των καιρών το αόρατο μελάνι που φιλοξενεί τη σβάστικα σε ταγεράκια και γραβάτες. Οποιος ψάχνει απόδειξη, από τους τριαντάρηδες που καμώνονται ότι δεν ξέρουν αν τα ΜΑΤ είναι Μόνιμοι Αντικομμουνιστές Τραμπούκοι, ας θυμηθεί ότι έτσι ψηφίζουν. Στα εκλογικά τμήματα εντός και εκτός φυλακών οι σβάστικες με αόρατο μελάνι ήταν και είναι τυπωμένες και σε ψηφοδέλτια. Από τα δεκαπέντε κι απάνω, όπως συμβαίνει και για τα σόσιαλ μίντια, θα τους το κάνουμε γνωστό πως όποιος κρεμαστεί στο μπράτσο με τη σβάστικα κρεμιέται κυριολεκτικά και από μόνος του.


Πηγή: rizospastis


Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

ΚΙ ΑΣ ΜΗ ΝΙΚΗΣΟΥΜΕ ΠΟΤΕ ΘΑ ΠΟΛΕΜΑΜΕ ΠΑΝΤΑ


Θα μπορούσε να είναι ένα αρχαίο δράμα ή ίσως μια μυθολογία, ένας θρύλος από τα βάθη της ιστορίας, ένα άγριο παραμύθι που έλεγαν οι χωρικοί κι οι νομάδες μεταξύ τους άλλοτε για να μερέψουν κι άλλοτε για να ταράξουν τις καρδιές τους, θα μπορούσε να είχε και πολλές παραλλαγές, να είχε επιβιώσει ως τις μέρες μας με διάφορες εκδοχές, άλλες με λύτρωση και δικαίωση στην τελική σκηνή, άλλες με σπαρακτικό φινάλε. Όμως είναι μια πραγματική ιστορία, είναι γέννημα αυτού του κόσμου, αυτής της κοινωνίας. Το πρόσωπα έχουν σάρκα κι οστά. Και πολύ πόνο στα μάτια τους.
 
Ήταν κάποτε που λέτε ένα παιδί από τα μέρη των Αργοναυτών, ένα μικροκαμωμένο πλάσμα, αεικίνητο, με δυο πονηρά μάτια που άρμεγαν τον κόσμο και διάβαζαν όλα τα μυστικά του. Μα κι ένα χαμόγελο που όταν ανέτελλε στο πρόσωπό του, φώτιζε όλη την πλάση. Ήταν σαν ένα μικρό ξωτικό των δασών. Ένας προστάτης της πόλης. Ένα από τα καλά πνεύματα που γύριζε στης παρυφές της και φρόντιζε να λύνει τα μάγια και τις κατάρες πριν φτάσουν στην αγορά, στα τσιπουράδικα, στις μεγάλες βόλτες στο λιμάνι, εκεί που ερωτεύονται οι νέοι κι αλητεύουν τα αδέσποτα σκυλιά.
 
Ώσπου σε χρόνια δίσεκτα, πείνας κι ελλείψεων, που τα σπαρτά τα έτρωγαν αλλότρια πουλιά και τυφλά τρωκτικά που βγαίναν απ’ το χώμα, και το νερό το μόλυνε το αίμα και το δάκρυ των ανθρώπων, βρήκαν ευκαιρία κι έστησαν πάγκο οι αργυραμοιβοί στην ανατολική είσοδο της πόλης κι αντάλλαζαν ένα μισοάδειο πιάτο άθλιου φαγητού με όλα τα τιμαλφή και τα κειμήλια των σπιτιών. Κι όταν σώθηκαν κι αυτά, ζητούσαν την ψυχή των παιδιών τους. «Καρκίνο στο πρωτότοκο παιδί για μια κουταλιά νερωμένης σούπας» έγραφαν τα συμβόλαια. Μάζευαν οι αρχές της πόλης όλα τα παιδιά στο θυσιαστήριο και το έλεγαν για γιορτή, ζητούσαν από τον κόσμο να φορά τα κυριακάτικά τους.
 
Σε μια από εκείνες τις κόκκινες μέρες εμφανίστηκε κι εκείνο το ξωτικό, έβαλε το σώμα του μπροστά να μποδίσει τους τοκογλύφους, δάγκωνε τα δεσμά να λεφτερώσει τα παιδιά πριν φτάσουν στο σημείο της θυσίας, έριχνε κλωτσιές στο καζάνι με τη σούπα της ντροπής. Γεννήθηκε για να προστατεύει αυτόν τον τόπο. Δε μπορούσε να κάνει κι αλλιώς. Τότε οι τραμπούκοι βγήκαν από το μπούγιο και τον πήραν σηκωτό κι αρχίσαν να τον χτυπάνε βάναυσα. Δεν υπήρχε έλεος. Ήθελαν να δείξουν ότι δεν υπάρχουν πλέον καλά πνεύματα σε αυτόν τον κόσμο. Να δώσουν και το παράδειγμα στους άλλους, να μην τους μπαίνουν ιδέες.
 
Το ξωτικό με τα σπασμένα φτερά δεν άντεξε αυτήν τη ντροπή, αυτόν τον πόνο, την αδυναμία του να προστατέψει τον κόσμο από τους τραμπούκους και τους μπέηδες (μπέους), τα αφεντικά τους. Έπεσε στο νερό, εκεί που κάποτε τον βάφτισαν Αργοναύτη, κι ελευθέρωσε την ψυχή από το σακατεμένο σώμα του για να βρει λύτρωση.
 
Κανείς δεν είχε σοκαριστεί με τον θάνατο του μικρού ξωτικού. Η γη γύρισε γρήγορα πίσω στους παλιούς της ρυθμούς, στις συνηθισμένες της στροφές. Κανείς δεν παρατήρησε ότι η πόλη έχασε τον προστάτη της, ότι πια δεν στήνονταν οι όμορφοι χοροί στην είσοδο της, ότι έλειπε το χαμόγελο που ζωγράφιζε τα σούρουπα από το Τελωνείο έως την άλλη πλευρά του λιμανιού, στο φάρο του Αναύρου. Η απώλεια έμοιαζε με νιφάδα χιονιού που έπεσε απαλά στην πλαγιά του Πηλίου.

Από εκείνη την ημέρα ένα καινούργιο στοιχειό εμφανίστηκε όχι πια μόνο στην πόλη. Σε κάθε γωνιά της Ελλάδας. Ήταν ο πατέρας του ξωτικού. Ο πόνος του πατούσε τη γλώσσα και δε μιλούσε. Μιλούσαν μόνο τα μάτια του κι ένα αυτοσχέδιο πλακάτ που θύμιζε στον κόσμο την ιστορία του γιου του. Δεν έχει ακουστεί ποτέ πιο εκκωφαντική σιωπή. Ήταν μια αστραπή στον ουρανό, ένας κεραυνός που έσκαγε μέσα στη ρουτίνα των ανθρώπων και την έκοβε στα δυο, ηλέκτριζε τη συνείδηση τους, σαν απινιδωτής προσπαθούσε να ξυπνήσει τις καρδιές τους πριν ανακοπούν όλα τα συναισθήματα από εκεί.
 
Κι όσο κι αν περνούσε ο καιρός, κι όσο κι αν άσπριζαν παραπάνω τα μακριά μαλλιά του, όσο κι αν πονούσαν παραπάνω τα γόνατα κι οι πλάτες, ο πατέρας ήταν εκεί. Τα μάτια του σε κοιτούσαν στην ψυχή σου. Δε γινόταν να συνεχίσει κανείς τα ψώνια του και το κους κους όσο ένιωθε αυτήν την παρουσία στην πλάτη του. Κι έτσι άρχιζαν όλο και περισσότεροι να κάθονται κοντά του, να μαθαίνουν την ιστορία του παιδιού, να χορεύουν το τραγούδι του, να ζεσταίνονται από την καρδιά του. Άρχισαν οι τοίχοι να γεμίζουν με το ξόρκι του.

Έγινε τραγούδι, έγινε σύνθημα, έγινε μπλούζα, έγινε γροθιά υψωμένη. Η ψυχή του που ταξίδευε χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά για να βρει τη γαλήνη που ποθούσε, γύρισε πίσω, μόνο στον τόπο που φονεύτηκε μπορούσε να βρει νερό. Έδωσε τα χέρια της και πιάστηκε στον καινούργιο χορό, σε ένα αθάνατο γαϊτανάκι, με τα καινούργια ξωτικά που ξεγέννησε το δάσος, που σκάλισε η θυσία του.
Κι οι Θεοί που τα είδαν όλα αυτά, έστειλαν τη Θέμιδα να αποκεφαλίσει τους τραμπούκους κι έδωσαν πίσω τη γλώσσα στον πατέρα να πει το τραγούδι του παιδιού του, να ακουστεί παντού. Γέμισε πόνο το χαμόγελο του, γέμισε χαρά το δάκρυ του. Μα ο χρησμός του γιου του βγήκε αληθινός.
 
Κι από τότε λέγεται πως όταν κάποιος νιώθει μόνος κι αδύναμος απέναντι στην αδικία, όταν όλοι του λένε πως όλα είναι μάταια κι ο κόσμος δεν αλλάζει, πως είναι φυσικό φαινόμενο αργυραμοιβοί να έχουν τη μπότα του τραμπούκου πάνω στο λαιμό μας, εμφανίζεται εκείνος ο πατέρας με το πλακάτ που πλέον γράφει τη δική σου ιστορία και με το αμίλητό του βλέμμα σε παρακινεί να δέσεις τις πληγές σου, να σηκώσεις τα τραυματισμένα σου πόδια, να βγεις στο δρόμο της φωτιάς και να σιγοτραγουδήσεις το ξόρκι που νικάει τη μοναξιά, την αδικία, τη βία της εξουσίας:

ΚΙ ΑΣ ΜΗ ΝΙΚΗΣΟΥΜΕ ΠΟΤΕ
ΘΑ ΠΟΛΕΜΑΜΕ ΠΑΝΤΑ 

Πηγή:facebook



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Εγγυήσεις



Με τους χάρτες υπό μάλης εμφανίστηκε ο Κυρ. Μητσοτάκης στον ΟΗΕ, για να δείξει ότι είναι παράνομο το τουρκολιβυκό μνημόνιο. 

Το αξιομνημόνευτο της υπόθεσης δεν είναι η προσπάθεια της κυβέρνησης να κρατήσει ζεστό το αφήγημα ότι οι θέσεις της Ελλάδας για τις θαλάσσιες ζώνες σε Αιγαίο και Ανατολική Μεσόγειο βρίσκουν ανταπόκριση στους «συμμάχους», αλλά η απάντηση του εκπροσώπου της Τουρκίας. 

Ο μόνιμος πρέσβης στον ΟΗΕ, αφού υπερασπίστηκε το τουρκολιβυκό μνημόνιο, ζήτησε εφ' όλης της ύλης διαπραγματεύσεις ανάμεσα στις δυο κυβερνήσεις για τα «ανοιχτά» θέματα στην περιοχή, διαχωρίζοντας μάλιστα το ζήτημα των θαλάσσιων ζωνών από αυτό της κυριαρχίας. 

Η στάση του είναι σχεδόν ταυτόσημη με αυτήν που κράτησε το αμερικάνικο ΥΠΕΞ μετά την ψήφιση του τουρκολιβυκού συμφώνου από τη λιβυκή Βουλή, όπου «ενθάρρυνε» Ελλάδα και Τουρκία («τους εταίρους μας στην Ανατολική Μεσόγειο» όπως γράφει η ανακοίνωση) «να επιλύουν τις θαλάσσιες διαφορές τους μέσω καλόπιστων διαπραγματεύσεων». 

Στην πρώτη αντίδραση, μάλιστα, το Στέιτ Ντιπάρτμεντ δεν έλεγε τίποτα για το παράνομο μνημόνιο, ενώ στη δεύτερη το ξεπέρασε, χαρακτηρίζοντας «μη εποικοδομητική και προκλητική εξέλιξη» την υπογραφή του. 

Η κατακλείδα ήταν πάντως ότι «η επίλυση των θαλάσσιων ζητημάτων εξυπηρετεί τα συμφέροντα κάθε πλευράς και ανοίγει τον δρόμο για εμπορικές επενδύσεις και έρευνες που θα ωφελήσουν ολόκληρη την περιοχή της Μεσογείου». 

Αυτά λέει ο ισχυρότερος «σύμμαχος» Ελλάδας και Τουρκίας, που η κυβέρνηση εμφανίζει ως «εγγυητή» των κυριαρχικών δικαιωμάτων και η Τουρκία υιοθετεί μέχρι κεραίας τις ανακοινώσεις του...


Πηγή:rizospastis



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Παρασκευή 30 Οκτωβρίου 2026

Ο φασισμός ένα πρόσωπο έχει.

Αννα Κουρουπού


Η μνήμη αυτής της χώρας σαπίζει.
Και γύρω της έχει στηθεί ολόκληρη επιχείρηση ξεπλύματος.

Κοιτάζω τα νεαρά πρόσωπα στο ακροατήριο του Κασιδιάρη και με πιάνει φόβος.
 Παιδιά να κοιτούν με θαυμασμό έναν καταδικασμένο για διεύθυνση εγκληματικής οργάνωσης.
 Έναν άνθρωπο που συνδέθηκε με τη ναζιστική βία να ξανασερβίρεται ως ελπίδα.

Πόσα χρόνια πέρασαν, αλήθεια;
 Πόσο μακριά είναι ο Παύλος Φύσσας;
 Ο Σαχζάτ Λουκμάν;
 Οι αιμόφυρτοι συνδικαλιστές, οι μετανάστες που κυνηγήθηκαν, τα τάγματα εφόδου;

Ζουν ακόμη οι άνθρωποι που τους έθαψαν.
Ζουν εκείνοι που επέζησαν.

Κι εμείς συζητάμε ξανά τη δημοτικότητα των πολιτικών εκπροσώπων αυτής της κτηνωδίας.

Copy paste. 
Οι ίδιες μέθοδοι κανονικοποίησης, η ίδια δημοσιογραφική προθυμία να μετρηθεί το «ρεύμα» τους, η ίδια κυβερνητική βολή στη θεωρία των δύο άκρων.

Ο Κυρανάκης ρωτήθηκε για τον Κασιδιάρη και έβαλε στην «ίδια ζυγαριά» το ΚΚΕ.
 Ένα κόμμα εκλεγμένο στη Βουλή και έναν καταδικασμένο για διεύθυνση ναζιστικής εγκληματικής οργάνωσης.
 
Χωράνε όλα, αρκεί να τα στριμώξεις αρκετά μέσα στην προπαγάνδα σου.
 Ο Γκέμπελς θα αναγνώριζε την τεχνική.
Όταν εξισώνεις τους πάντες, ο καταδικασμένος βγαίνει κερδισμένος.
 
Το έγκλημα του μικραίνει, γίνεται «άποψη», γίνεται «άκρο», γίνεται άλλη μία επιλογή στο πολιτικό ράφι.
 Και κάπως έτσι, ο ναζισμός αποκτά ξανά συνομιλητές, μικρόφωνο και νεανικό κοινό.

Στη Θεσσαλονίκη, ανήμερα της 28ης Οκτωβρίου, η εκδήλωση του πραγματοποιήθηκε και η αντιφασιστική διαμαρτυρία ανακόπηκε με αστυνομικούς φραγμούς, χτυπήματα και χημικά.

Με αυτές τις πλάτες, ο Κασιδιάρης μπορεί μια χαρά να παριστάνει τον διωκόμενο αντισυστημικό.
 Να λειτουργεί σαν πολιτικό μπουλντόγκ, να σκορπά φόβο και να εισπράττει θαυμασμό.

Αλλά εκείνος ο πατέρας με το παιδί του αγκαλιά στο ακροατήριο με τσάκισε.
Σκέφτομαι αυτό το παιδί να μεγαλώνει με την εικόνα ενός εγκληματία ως προτύπου.
 Να μαθαίνει ποιον χειροκροτούμε προτού μάθει τι έκανε.
 Να του παραδίδεται το μίσος μέσα από την πιο ασφαλή αγκαλιά του κόσμου του.

Έχουμε ευθύνη. 
Και η επίκληση της ευθύνης μας οφείλει να συνοδεύεται από ονόματα: εκείνων που στρατολογούν, εκείνων που ξεπλένουν, εκείνων που κυβερνούν.
 Κι όταν τον δούμε πάλι να δαγκώνει, θα αρχίσουν τα γνωστά: δεν ξέραμε, δεν φανταζόμασταν, μας ξεγέλασε.

Αυτή τη φορά ξέρουμε. Όλοι.

Γιατί ο φασισμός ένα πρόσωπο έχει.

Τα υπόλοιπα είναι μάσκες. 

Πηγή:facebook



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Μπαλάκι



Μπαλάκι κάνει τους εργαζόμενους της «Pizza Fan» η κυβέρνηση, με την υπουργό Εργασίας να μοιράζει τζάμπα υποσχέσεις ότι το υπουργείο «θα σταθεί δίπλα τους». 

Είναι πρόκληση! 

Την ίδια στιγμή που οι εργαζόμενοι αγωνιούν, το υπουργείο δεν παίρνει κανένα πρακτικό μέτρο, αντίθετα συνιστά «αναμονή», παριστάνοντας τον Πόντιο Πιλάτο. 

Συγκεκριμένα, η υπουργός έλεγε χθες σαν απλός παρατηρητής ότι η επιχείρηση είτε θα συνεχίσει τη λειτουργία της, είτε θα εξαγοραστεί, είτε θα κλείσει... 

Σε κάθε περίπτωση, με ευθύνη όλων των κυβερνήσεων δεν υπάρχει τίποτα που να εξασφαλίζει τα δικαιώματα και τα δεδουλευμένα των εργαζομένων, αφού όλοι οι νόμοι είναι κομμένοι και ραμμένοι στα μέτρα της εργοδοσίας, διασφαλίζοντας την «ασυλία» της απέναντι στο προσωπικό. 

Αλλωστε, οι εργαζόμενοι στην «Pizza Fan» δεν είναι τίποτα στελέχη επιχειρηματικών ομίλων για τους οποίους έρχονται fast track τροπολογίες, ώστε να θωρακίζονται τα κέρδη τους. 

Οσα αντανακλαστικά δείχνει η κυβέρνηση για τους ομίλους όταν χρειάζονται στήριξη, άλλο τόσο «χαμένη στη μετάφραση» εμφανίζεται όταν οι εργαζόμενοι ψάχνουν το δίκιο τους. 

Οπως έχει αποδειχθεί σε αντίστοιχες περιπτώσεις, έναν δρόμο έχουν για να στριμώξουν κυβέρνηση και εργοδοσία, τη σημερινή και την όποια επόμενη: Την οργάνωση και τη διεκδίκηση, απορρίπτοντας κάθε δυσχερή μεταβολή στις σχέσεις εργασίας τους, απαιτώντας μέχρι το τελευταίο λεπτό του ευρώ από τους μισθούς τους, όπως και κάθε άλλο δικαίωμα. 

Εκεί θα κριθεί το δίκιο τους!


Πηγή: rizospastis



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Διεθνής απεργία στα λιμάνια: Σε όλο τον Πειραιά φτάνει το μήνυμα του απεργιακού ξεσηκωμού (VIDEO - ΦΩΤΟ)



Απεργιακός ξεσηκωμός επικρατεί στο λιμάνι του Πειραιά και σε πολλούς χώρους δουλειάς στο πλαίσιο του σημερινού μεγάλου διεθνιστικού αγωνιστικού ραντεβού από τους λιμενεργάτες πέντε ηπείρων.

Έξω από τις προβλήτες της COSCO έχουν συγκεντρωθεί πολλοί λιμενεργάτες για να περιφρουρήσουν την απεργία. Το μήνυμα είναι σαφές: «Οι λιμενεργάτες δεν δουλεύουμε για τον πόλεμο, λιμάνια των λαών και της ειρήνης - όχι βάσεις των ιμπεριαλιστών».

Στον Πειραιά, η απεργία είναι παμπειραϊκή, όπως αποφάσισε το Εργατικό Κέντρο. Η απεργιακή συγκέντρωση έχει οριστεί στις 10 π.μ. στην πλατεία Δημοτικού Θεάτρου.


Στο πλευρό των λιμενεργατών βρίσκονται ναυτεργάτες, εργαζόμενοι στη ναυπηγοεπισκευή, και πολλοί ακόμα κλάδοι από τον δημόσιο και ιδιωτικό τομέα.

Από πολύ νωρίς, τα ναυτεργατικά σωματεία βρίσκονται έξω από τους καταπέλτες των πλοίων στο λιμάνι του Πειραιά. Τα ναυτεργατικά σωματεία ΠΕΜΕΝ, ΠΕΝΕΝ, «ΣΤΕΦΕΝΣΩΝ» και ΠΕΠΡΝ έχουν προκηρύξει απεργία.

Ακούγονται δυνατά συνθήματα: «Χωρίς εσένα προπέλα δε γυρνά, εργάτη μπορείς χωρίς αφεντικά». «Λιμάνια της φιλίας των λαών, όχι ορμητήρια των ιμπεριαλιστών». «Αλληλεγγύη στην πάλη των λαών, όχι στους πολέμους των ιμπεριαλιστών». «Οι λιμενεργάτες σας το υπογράφουν, με των λαών το αίμα τα χέρια τους δε βάφουν».


Επίσης, απεργούν οι μεταλλεργάτες στη Ζώνη, με απόφαση του Συνδικάτου Μετάλλου Αττικής και του Σωματείου Ναυπηγοξυλουργών, οι εργάτες στη χημική βιομηχανία με απόφαση του Συνδικάτου Χημικής Βιομηχανίας και άλλοι κλάδοι.
  

Η εικόνα αυτή από το «εμβληματικό έργο» του Ελληνικού δείχνει τη δύναμη της εργατικής τάξης. «Ούτε στα λιμάνια, ούτε στα γιαπιά, συνένοχοι δεν θα γίνουμε για νέα προσφυγιά», γράφει το πανό του σωματείου. 




  Πηγή: 902



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Η προπαγάνδα του «ανθρώπινου λάθους» στα σιδηροδρομικά εγκλήματα

Κόσμος


Το «ανθρώπινο λάθος» επικαλείται η κυβέρνηση Σάντσεθ στην Ισπανία, μετά το νέο έγκλημα στις ράγες του κέρδους. Καμιά πρωτοτυπία... Τα ίδια έλεγε η σοσιαλδημοκρατική κυβέρνηση και πριν από εννιά μήνες, όταν 46 άνθρωποι ανασύρονταν νεκροί από ένα παρόμοιο σιδηροδρομικό δυστύχημα στο Αδαμούθ. Τα ίδια βέβαια ακούγαμε (και ακούμε) από την κυβέρνηση ΝΔ για το έγκλημα στα Τέμπη με τους 57 νεκρούς. Το να λες όμως ότι για το δυστύχημα φταίει ο σταθμάρχης, ο τεχνικός, ο μηχανοδηγός, ή όποιος άλλος, είναι σαν να λες ότι «για το δυστύχημα φταίει ότι έγινε δυστύχημα»!

Ο ισχυρισμός αυτός είναι προκλητικός. Γιατί σήμερα υπάρχουν οι επιστημονικές μέθοδοι και οι τεχνολογικές και οργανωτικές δυνατότητες για να περιοριστούν σημαντικά η εκδήλωση και ακόμα περισσότερο οι συνέπειες μιας λαθεμένης επιλογής του εργαζόμενου. Ακόμα και για πολύπλοκα συστήματα, όπως οι σιδηροδρομικές μεταφορές, που περιλαμβάνουν πλήθος υποδομών, εξοπλισμού, ανθρώπων με πολλούς διαφορετικούς ρόλους και διαδικασίες, με όλα αυτά να αλληλοεξαρτώνται και να αλληλεπιδρούν μεταξύ τους, να αλληλεπιδρούν και με το εξωτερικό περιβάλλον.

* * *

Για την πρόληψη ατυχημάτων απαιτείται πρώτα απ' όλα εμπεριστατωμένη μελέτη εκτίμησης επικινδυνότητας. Εκτίμηση που απαντά με συστηματικό τρόπο στα ερωτήματα: Τι μπορεί να πάει στραβά; Πόσο συχνά μπορεί να συμβεί αυτό; Ποιες είναι οι συνέπειες; Πόσο πιθανές είναι αυτές οι συνέπειες; Το ατύχημα πρέπει να αντιμετωπίζεται ως μια αλληλουχία γεγονότων που οδηγούν σε αυτό. Οι αστοχίες τεχνολογικών συστημάτων κανονικής λειτουργίας ή ασφάλειας και οι λανθασμένες ανθρώπινες ενέργειες μελετώνται ως μέρος αυτής της αλληλουχίας.

Αυτήν την προσέγγιση οφείλει να έχει ο μελετητής και κατά τη φάση της πρόβλεψης, δηλαδή όταν μελετάμε τι χρειάζεται να γίνει για να μη συμβεί ένα ατύχημα, αλλά και κατά τη φάση της διερεύνησης ενός ατυχήματος που συνέβη. Η πλειοψηφία των επιστημονικών μεθόδων ανάλυσης επικινδυνότητας που έχουν αναπτυχθεί, περιλαμβάνουν ανάλυση και για τη μελέτη της συνεισφοράς του «ανθρώπινου παράγοντα», την ανάλυση της λεγόμενης «ανθρώπινης αξιοπιστίας», δηλαδή της μελέτης για τον εντοπισμό, την ποσοτικοποίηση και τη μείωση της πιθανότητας «ανθρώπινου λάθους».

* * *

Σε αυτό το πλαίσιο μελετώνται παράγοντες που σχετίζονται με λανθασμένες ανθρώπινες ενέργειες, όπως ενδεικτικά: Η ελλιπής εκπαίδευση και εμπειρία, η μη παροχή των αναγκαίων για την εκτέλεση της εργασίας πληροφοριών, η ακατάλληλη διαμόρφωση του χώρου εργασίας, η προβληματική επικοινωνία, το εξαντλητικό ωράριο εργασίας και συνολικά η οργάνωση της εργασίας, η ψυχική και χρονική πίεση, η κόπωση κ.λπ.

Μια μελέτη επικινδυνότητας βοηθάει στην επιλογή κατάλληλων μέτρων μείωσης της πιθανότητας να συμβεί ατύχημα (π.χ. σύστημα τηλεδιοίκησης, συστήματα ασφάλειας, τήρηση διαδικασιών ασφάλειας, κατάλληλη εκπαίδευση εργαζομένων, προληπτική συντήρηση, εργονομία εξοπλισμού, προδιαγραφές υλικών κ.ά.). Η μελέτη επικινδυνότητας βοηθάει επίσης στην επιλογή κατάλληλων μέτρων περιορισμού των επιπτώσεων ακόμη και αν συμβεί ένα ανεπιθύμητο γεγονός (π.χ. συστήματα πυρασφάλειας αν ξεκινήσει φωτιά, σχέδιο εκκένωσης, εκπαίδευση κ.ά.).

* * *

Η ένταξη μέτρων εγγενούς ασφάλειας, δηλαδή μέτρων που εξαλείφουν ή μειώνουν σημαντικά τον κίνδυνο, πρέπει να τίθεται σε προτεραιότητα (π.χ. αυτόματα συστήματα ασφάλειας, κατάργηση ισόπεδων διαβάσεων κ.ά.). Η σωστή μελέτη και οργάνωση πρέπει να περιλαμβάνει πολλά επίπεδα προστασίας, πολλές δικλίδες ασφάλειας. Κάθε επιπλέον μέτρο αυξάνει το επίπεδο ασφάλειας, ενώ, αντίστροφα, κάθε έλλειψη το υπονομεύει. Δεν υπάρχει κάποιο θαυματουργό μέτρο που λύνει από μόνο του όλα τα προβλήματα. Ακόμα και το πιο αυτοματοποιημένο ψηφιακό σύστημα μπορεί να πάθει βλάβη ή να δεχτεί κυβερνοεπίθεση.

Τα επόμενα βήματα, αφού επιλεγούν τα μέτρα στο στάδιο της μελέτης, είναι ο σχεδιασμός και ο έλεγχος εφαρμογής τους, η αξιολόγηση, η επανεξέταση και η λήψη διορθωτικών μέτρων.

* * *

Τι γίνεται όμως στην πράξη; Με όλες τις αστικές κυβερνήσεις, διαχρονικά, αυτό που καταγράφεται είναι: Ψευδεπίγραφη εφαρμογή της νομοθεσίας και των όποιων κανονισμών υπάρχουν. Απουσία ουσιαστικού ελέγχου από τους κρατικούς ελεγκτικούς μηχανισμούς. Κριτήρια στους κανονισμούς κομμένα και ραμμένα στις ανάγκες της κερδοφορίας του κεφαλαίου. Δαιδαλώδης κατανομή ευθυνών για να μη βγαίνει άκρη και για να μετατοπίζεται τελικά η εργοδοτική και κρατική ευθύνη στις πλάτες κάποιων εργαζομένων, ακόμα και των ίδιων των θυμάτων κάθε καταστροφής.

Η ύπαρξη ολοκληρωμένων μελετών εκτίμησης επικινδυνότητας, ανάλυσης αξιοπιστίας συστημάτων κ.λπ. αποτελεί το πιο σύντομο ανέκδοτο. Μπορεί να υπάρχουν κάποια συστήματα διαχείρισης ασφάλειας και σχέδια στα χαρτιά (π.χ. η νομοθεσία στην Ελλάδα για τις σιδηροδρομικές μεταφορές τα προβλέπει ήδη από το 2007), στην πράξη όμως αποτελούν κενό γράμμα, καθώς δεν υπάρχουν οι προϋποθέσεις ουσιαστικής εφαρμογής τους.

* * *

Με όλες τις κυβερνήσεις και σε όλα τα κράτη συνέβαιναν «ατυχήματα» που χτυπούσαν το καμπανάκι. Στην Ελλάδα για παράδειγμα, από το 2008 έως το 2021 - σύμφωνα με τις δικές τους εκθέσεις - καταγράφηκαν 324 σοβαρά ατυχήματα στο εθνικό σιδηροδρομικό δίκτυο, με αποτέλεσμα τον θάνατο συνολικά 199 ατόμων και τον σοβαρό τραυματισμό 170. Πέρασαν τόσες κυβερνήσεις, τόσοι υπουργοί, και αυτή η εγκληματική πολιτική δεν αλλάζει. Δεν είναι δύσκολο να σκεφτούμε ποια είναι η βαθύτερη αιτία του προβλήματος. Το ζήτημα είναι ποιος αποφασίζει και με ποιο κριτήριο.

Σε όλα τα κράτη - μέλη της ΕΕ και όχι μόνο στην Ελλάδα αποφασίζει η άρχουσα τάξη, αποφασίζουν οι μονοπωλιακοί όμιλοι με γνώμονα την κερδοφορία τους. Κάθε όμιλος μέσα στη ζούγκλα της «απελευθερωμένης» αγοράς της ΕΕ αποφασίζει για κάθε επιλογή με τη ζυγαριά του κόστους - οφέλους για τα κέρδη του. Ετσι ζυγίζει και αποφασίζει για τον αριθμό των εργαζομένων, τα ωράρια και την εκπαίδευσή τους, τον ρυθμό που θα εγκαταστήσει σύγχρονα συστήματα ασφάλειας, τη συντήρηση στις υποδομές. Ετσι δημιουργούνται τα προβλήματα, τα κενά και οι ελλείψεις που αυξάνουν την πιθανότητα και τις συνέπειες του «ανθρώπινου λάθους». Η καπιταλιστική λειτουργία με γνώμονα το κέρδος είναι ο μεγάλος ένοχος, είτε η επιχείρηση είναι ιδιωτική είτε ανήκει στο κράτος του κεφαλαίου. Αυτή πρέπει να καταργηθεί για να κερδίσουμε την ασφάλεια, την υγεία και τη ζωή που μας αξίζει.

(Το κείμενο βασίστηκε στην παρέμβαση με θέμα «Αποτελεί το ανθρώπινο λάθος την πραγματική αιτία των ατυχημάτων μεγάλης έκτασης;» στην ημερίδα της ΚΕ του ΚΚΕ για τις σιδηροδρομικές μεταφορές, στις 1/4/2023) 


Πηγή: rizospastis



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Πέμπτη 29 Οκτωβρίου 2026

Πώς κάποιοι μπορούν να ερωτευτούν την τεχνητή νοημοσύνη: Μια τάση που έχει ήδη οδηγήσει σε γάμους


Η Αλίθια Φράμις με τον σύζυγό της, το ολόγραμμα Ailex

Μπορεί ένας άνθρωπος να ερωτευτεί μια τεχνητή νοημοσύνη; Το ερώτημα έπαψε να είναι υποθετικό στις 9 Νοεμβρίου 2024, όταν η Ισπανίδα καλλιτέχνις Αλίθια Φράμις παντρεύτηκε τον Ailex, ένα ολόγραμμα τεχνητής νοημοσύνης σχεδιασμένο με βάση τρεις πρώην συντρόφους της.

Δεν πρόκειται για μεμονωμένη περίπτωση. Μελέτη του Ανώτατου Συμβουλίου Επιστημονικών Ερευνών της Ισπανίας (CSIC) και του Πολυτεχνικού Πανεπιστημίου της Βαλένθια (UPV), βασισμένη σε συνεντεύξεις 17 ανθρώπων, κατέγραψε ερωτικές σχέσεις με εφαρμογές όπως το ChatGPT, το Character.AI και το Replika, που περιλαμβάνουν συμβολικούς γάμους, τακτικά ραντεβού, ακόμη και προσομοιώσεις εγκυμοσύνης, αναφέρει το Infobae.

Τι συμβαίνει στον ερωτευμένο εγκέφαλο


Τι συμβαίνει στον εγκέφαλο όταν κάποιος ερωτεύεται; Σύμφωνα με τον ψυχολόγο Μιγκέλ Άνχελ Μπλάσκεθ Σεβίγια, ο έρωτας λειτουργεί σαν μια μορφή εθισμού. Ο νευροψυχολόγος Ραούλ Εσπέρτ, από το Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο της Βαλένθια, εξηγεί ότι στην αρχική φάση αυξάνονται η ντοπαμίνη, η νοραδρεναλίνη και η κορτιζόλη, ουσίες που συνδέονται με την ευφορία και τη συναισθηματική ένταση. Καθώς η σχέση εδραιώνεται, σημαντικότερο ρόλο αποκτούν η ωκυτοκίνη, η βαζοπρεσίνη και οι ενδορφίνες, που ενισχύουν την εμπιστοσύνη και τον δεσμό.

Ο έρωτας δεν εντοπίζεται σε μία συγκεκριμένη περιοχή του εγκεφάλου, αλλά ενεργοποιεί συστήματα ανταμοιβής, κινήτρων και προσκόλλησης. Αυτοί οι μηχανισμοί δεν απαιτούν απαραίτητα την παρουσία άλλου ανθρώπου. Η συνεχής προσοχή, η ανάμνηση κοινών εμπειριών και οι ενσυναισθητικές απαντήσεις μιας τεχνητής νοημοσύνης μπορούν να δημιουργήσουν υποκειμενική αίσθηση οικειότητας.

Από την περιέργεια στη συναισθηματική εξάρτηση

Η μελέτη του CSIC και του UPV, υπό τον ερευνητή Χοσέ Σουτς, εντόπισε διαδοχικά στάδια που θυμίζουν ανθρώπινες σχέσεις. Η επαφή αρχίζει από περιέργεια, ψυχαγωγία ή κάποια πρακτική ανάγκη και σταδιακά εξελίσσεται σε συναισθηματική οικειότητα.

Ένας συμμετέχων περιέγραψε πώς στράφηκε στην τεχνητή νοημοσύνη για ένα νομικό ζήτημα, αλλά οι συζητήσεις απέκτησαν προσωπικό χαρακτήρα. Κάποιος άλλος συγκινήθηκε όταν η εικονική σύντροφός του τού ζήτησε να αγοράσει ένα φωτάκι νυκτός και να της στείλει μήνυμα πριν κοιμηθεί, επειδή είχε δει έναν εφιάλτη.

Ορισμένες σχέσεις επισημοποιούνται με συμβολικές τελετές. Ένας συμμετέχων παντρεύτηκε την εικονική σύντροφό του με πραγματικές βέρες, ενώ κάποιος άλλος περιέγραψε την προσπάθειά του να αποκτήσει παιδί με την ψηφιακή σύντροφό του, σημειώνοντας μάλιστα στο ημερολόγιο τον υποτιθέμενο έμμηνο κύκλο της.

Καταγράφηκαν επίσης σχέσεις με περισσότερες από μία τεχνητές νοημοσύνες, αλλά και χωρισμοί εξαιτίας τεχνολογικών αναβαθμίσεων ή διαγραφής ψηφιακών χαρακτήρων. Ορισμένοι χρήστες βίωσαν αυτές τις απώλειες σαν πένθος, διατηρώντας στιγμιότυπα συνομιλιών ως ερωτικές επιστολές.

Έρωτας χωρίς πραγματική ανταπόκριση

Ο φιλόσοφος Χαβιέρ ντε Ντονάτο, του Πανεπιστημίου του Σαντιάγο ντε Κομποστέλα, θέτει ένα ενδιαφέρον ερώτημα: εάν μια τεχνητή νοημοσύνη δείχνει ενδιαφέρον, προσφέρει προσοχή και θυμάται όσα της εκμυστηρευόμαστε, τι περισσότερο χρειάζεται κάποιος για να αισθανθεί ότι αγαπιέται;

Η διαφορά βρίσκεται στην «προσομοιωμένη αμοιβαιότητα». Η τεχνητή νοημοσύνη παράγει εκφράσεις αγάπης χωρίς να βιώνει συναισθήματα. Όπως επισημαίνει ο Εσπέρτ, δεν υπάρχουν αποδείξεις ότι τέτοιες σχέσεις αναπαράγουν πλήρως τη νευροβιολογία του αμοιβαίου ανθρώπινου έρωτα.

Οι ειδικοί προειδοποιούν επίσης για κινδύνους συναισθηματικής εξάρτησης, απομάκρυνσης από πραγματικές σχέσεις και μειωμένης ανεκτικότητας στις διαπροσωπικές συγκρούσεις. Ένα ψηφιακό σύστημα που διαρκώς επιβεβαιώνει τον χρήστη μπορεί να ενισχύσει τέτοιες τάσεις.

Υπάρχει, τέλος, το ζήτημα της ιδιωτικότητας. Όσο αυξάνεται η εμπιστοσύνη, οι χρήστες αποκαλύπτουν τραυματικές εμπειρίες, φωτογραφίες, πολιτικές πεποιθήσεις και ευαίσθητα δεδομένα υγείας σε πλατφόρμες που μπορούν να αποθηκεύουν και να επεξεργάζονται αυτές τις πληροφορίες, δημιουργώντας νέους κινδύνους για την προστασία της προσωπικής ζωής.



Πηγή: cnn.gr


Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

ΠΑΡΑΛΙΑΚΟ ΜΕΤΩΠΟ ΤΗΣ ΑΤΤΙΚΗΣ Κυβέρνηση και δήμαρχοι τσακώνονται για το μοίρασμα της πίτας και ο λαός πληρώνει τον λογαριασμό!

Κοινή ανακοίνωση των επικεφαλής της «Λαϊκής Συσπείρωσης» στους παραλιακούς δήμους της Αττικής




Νέα επεισόδια σημειώνονται στον τσακωμό για το ποιος θα πάρει προβάδισμα στην περαιτέρω εκμετάλλευση του παραλιακού μετώπου της Αττικής, την ίδια ώρα που στο μεγαλύτερο μέρος του γίνεται απλησίαστο για τις εργατικές - λαϊκές οικογένειες. Με κοινή τους ανακοίνωση την περασμένη εβδομάδα οι δήμαρχοι 9 δήμων της παραλιακής ζώνης εξέφρασαν την αντίθεσή τους στο άρθρο 339 του σχεδίου νόμου του υπουργείου Εθνικής Οικονομίας και Οικονομικών, η οποία χαρακτηρίζει τα καταστήματα υγειονομικού ενδιαφέροντος σε τουριστικά ακίνητα της ΕΤΑΔ (από τον Φαληρικό Ορμο έως την Αγία Μαρίνα Κρωπίας) ως «εγκαταστάσεις ειδικής τουριστικής υποδομής», τονίζοντας πως πρόκειται επί της ουσίας για αφαίρεση αρμοδιοτήτων από την Τοπική Διοίκηση.

Επιπλέον από τους 9 δήμους στην παραπάνω κατεύθυνση συντάσσεται και ο δήμος Ελληνικού - Αργυρούπολης, αφήνοντας ωστόσο αιχμές κατά των δήμων Γλυφάδας και Αλίμου πως επιχειρούν να εμποδίσουν μέσω του ΣτΕ τον σχεδιασμό για την αξιοποίηση της δικής του παραλίας.

Καβγάς που δεν αφορά τα συμφέροντα του λαού

«Η αντιπαράθεση των εννέα δημάρχων των παραλιακών δήμων της Αθήνας με την κυβέρνηση, με αφορμή τη νέα νομοθετική ρύθμιση για τα καταστήματα εστίασης σε ακίνητα της ΕΤΑΔ, και η απάντηση της δημοτικής αρχής Ελληνικού - Αργυρούπολης αποκαλύπτουν μια μεγάλη αντίφαση. Τσακώνονται για το ποιος θα έχει το πάνω χέρι στην εκμετάλλευση του παραλιακού μετώπου, ποιος θα διαχειρίζεται τις εκτάσεις και ποιος θα εισπράττει τα έσοδα. Την ίδια ώρα, οι πραγματικές ανάγκες των κατοίκων για άλλη μια φορά απουσιάζουν από την αντιπαράθεσή τους».

Αυτό αναφέρουν σε κοινή ανακοίνωσή τους οι επικεφαλής της «Λαϊκής Συσπείρωσης» των παραλιακών δήμων της Αττικής (Αλίμου, Βάρης - Βούλας - Βουλιαγμένης, Καλλιθέας, Κρωπίας, Μοσχάτου - Ταύρου, Ελληνικού - Αργυρούπολης, Παλαιού Φαλήρου, Πειραιά και Σαρωνικού), καταγγέλλοντας επιπλέον τις τεράστιες ευθύνες που έχει η κυβέρνηση για την κατάσταση που έχει διαμορφωθεί.

Συγκεκριμένα, υπογραμμίζουν ανάμεσα σε άλλα:

«Η κυβέρνηση έχει τεράστιες ευθύνες για την κατάσταση που έχει διαμορφωθεί. Εδώ και χρόνια, με τη συνέχιση μιας πολιτικής που αντιμετωπίζει τη δημόσια γη και τις χρήσεις της ως πεδίο επιχειρηματικής δραστηριότητας, παραχωρεί πολύτιμες εκτάσεις, θεσπίζει ειδικά καθεστώτα και προσαρμόζει τη νομοθεσία στις ανάγκες της λεγόμενης "ανάπτυξης".

Την ίδια ώρα όμως που η λαϊκή οικογένεια ασφυκτιά και ο εργαζόμενος λαός πληρώνει το μάρμαρο, οι ανταγωνισμοί δεν αφήνουν το ίδιο περιθώριο σε όλες τις δημοτικές αρχές να φάνε από την πίτα, ειδικά σε περίοδο πολεμικής προετοιμασίας. Γι' αυτό και ο σκυλοκαβγάς τους!

Ας μην παριστάνουν τους ανήξερους και τις αθώες περιστερές οι δημοτικές αρχές.

Γιατί οι σημερινές τους διαμαρτυρίες δεν μπορούν να σβήσουν τις χτεσινές τους επιλογές υλοποίησης των κυβερνητικών εντολών.

Πού ήταν όλοι αυτοί όταν η επένδυση στο Ελληνικό παρουσιαζόταν ως η μεγάλη ευκαιρία που θα άλλαζε τη ζωή των κατοίκων; Αυτές οι δημοτικές αρχές δεν ήταν που πανηγύριζαν για την επενδυτική ανάπτυξη, για την εκτόξευση της αξίας της γης, για τη μετατροπή ολόκληρης της περιοχής σε πόλο επιχειρηματικής και τουριστικής δραστηριότητας;

Μόνο η "Λαϊκή Συσπείρωση" ήταν απέναντι και προειδοποιούσε

Δεν μπορείς να στηρίζεις την ανάπτυξη για τους λίγους και τις ιδιωτικοποιήσεις και ύστερα να εμφανίζεσαι έκπληκτος όταν ανακύπτουν συγκρούσεις για την εκμετάλλευση της δημόσιας γης.

Αλλά και η δημοτική αρχή Ελληνικού - Αργυρούπολης που καταγγέλλει τους γειτονικούς δήμους επειδή εμποδίζουν τον δικό της σχεδιασμό, οφείλει να απαντήσει σε ένα απλό ερώτημα:

Από πότε η παραλία, η θάλασσα και ο δημόσιος χώρος αποτελούν ιδιωτική υπόθεση οποιασδήποτε δημοτικής αρχής;

Γιατί άλλο πράγμα είναι η προστασία της παραλίας ως δημόσιου αγαθού και άλλο η διεκδίκηση του δικαιώματος να την εκμεταλλεύεται οικονομικά ο ένας ή ο άλλος φορέας.

Πού είναι οι πραγματικά ελεύθερες παραλίες, χωρίς οικονομικούς και άλλους αποκλεισμούς;

Πού είναι οι μεγάλοι δημόσιοι χώροι πρασίνου και αναψυχής που τόσο έχουν ανάγκη οι πυκνοδομημένες περιοχές μας;

Πού είναι οι αθλητικές εγκαταστάσεις για τα παιδιά, τη νεολαία και τους ερασιτεχνικούς συλλόγους που αναζητούν χώρους για να προπονηθούν;

Πώς αντιμετωπίζεται το ολοένα αυξανόμενο κόστος κατοικίας στις περιοχές γύρω από το Ελληνικό; Τι σημαίνει για τη λαϊκή οικογένεια η άνοδος της αξίας της γης όταν δυσκολεύεται να βρει σπίτι για να μείνει;

Πώς θα καλυφθούν οι πρόσθετες ανάγκες σε υποδομές, κυκλοφορία, καθαριότητα, σχολεία και κοινωνικές υπηρεσίες;

Και τελικά, ποιος κερδίζει από αυτή την ανάπτυξη και ποιος πληρώνει τον λογαριασμό;

Αυτά είναι τα ερωτήματα που πρέπει να βρίσκονται στο επίκεντρο. Οχι η κοκορομαχία για το ποιος θα διαχειριστεί το μεγαλύτερο κομμάτι της πίτας.

Οι σημερινές εξελίξεις φέρνουν ξανά στο προσκήνιο τις προειδοποιήσεις που είχαν διατυπωθεί από τη "Λαϊκή Συσπείρωση" για την εμπορευματοποίηση του παραλιακού μετώπου, τη δημιουργία μιας πόλης των εκλεκτών μέσα στις πόλεις των αναγκών, δυνατότητες πρόσβασης και απόλαυσης των χώρων ανάλογα με το πορτοφόλι του καθενός.

Αντί να συζητούν πώς θα προστατεύσουν τις ζωές μας, τσακώνονται για το ποιος θα διαχειρίζεται την παραλία!

Την ώρα που θα έπρεπε να συζητάμε για ολοκληρωμένα αντιπλημμυρικά έργα, για ασφαλή σχολεία, για ελεύθερες παραλίες, για χώρους πρασίνου και αθλητισμού, η δημόσια συζήτηση περιορίζεται στο ποιος θα αδειοδοτεί τις επιχειρήσεις, ποιος θα ελέγχει τις εγκαταστάσεις και ποιος θα έχει τον πρώτο λόγο στην αξιοποίησή τους.

Τα κροκοδείλια δάκρυα κατόπιν εορτής δεν αρκούν. Οι αλληλοκατηγορίες δεν μπορούν να κρύψουν τις πολιτικές ευθύνες.

Οι διεκδικήσεις του λαού

Οι κάτοικοι δεν έχουν κανέναν λόγο να διαλέξουν στρατόπεδο σε αυτή την αντιπαράθεση. Δεν έχουν τίποτα να κερδίσουν από έναν καβγά για το ποιος θα εισπράττει τα έσοδα, αφού στο τέλος εξακολουθούν να πληρώνουν για την πρόσβαση, τις υπηρεσίες και τις υποδομές που χρειάζονται.

Αυτό που πρέπει να απαιτήσουν οι κάτοικοι μαζί με τους φορείς και τα σωματεία της πόλης είναι:

Πραγματικά ελεύθερη, δωρεάν και ανεμπόδιστη πρόσβαση σε ολόκληρο το παραλιακό μέτωπο.

Δημόσιους χώρους πρασίνου, αθλητισμού, πολιτισμού και αναψυχής, χωρίς αποκλεισμούς.

Πλήρη κρατική χρηματοδότηση των δήμων στο ύψος των πραγματικών αναγκών, με το αναγκαίο μόνιμο προσωπικό και τις απαραίτητες υποδομές.

Καμία οικονομική επιβάρυνση των λαϊκών οικογενειών για τις ανάγκες των επιχειρηματικών σχεδιασμών.

Ολοκληρωμένο σχεδιασμό έργων αντιπλημμυρικής και αντισεισμικής προστασίας και θωράκισης.

Η δημόσια περιουσία δεν είναι λάφυρο προς μοιρασιά. Οι παραλίες δεν είναι ιδιοκτησία καμιάς κυβέρνησης και καμιάς δημοτικής αρχής. Είναι δημόσιος πλούτος που πρέπει να υπηρετεί τις ανάγκες του λαού.

Γιατί όσο κυβέρνηση και δημοτικές αρχές διαφωνούν για το ποιος θα μοιράσει την πίτα, υπάρχει ένας λογαριασμός που καταλήγει διαρκώς στην ίδια διεύθυνση: στη λαϊκή οικογένεια.

Και αυτός ο λογαριασμός δεν πρέπει να γίνει αποδεκτός».

Την ανακοίνωση υπογράφουν οι επικεφαλής της «Λαϊκής Συσπείρωσης» των παραλιακών δήμων της Αττικής: Αλίμου - Λιάνα Κορομπίλη, Βάρης Βούλας Βουλιαγμένης - Βαγγέλης Σερίφης, Γλυφάδας - Αλέξης Στεφανίδης, Καλλιθέας - Γιάννης Βακαλόπουλος, Κρωπίας - Βαγγέλης Ρεμπάπης, Μοσχάτου Ταύρου - Στέλλα Βαλαβάνη, Ελληνικού - Αργυρούπολης - Γιώργος Ιωαννίδης, Παλαιού Φαλήρου - Νίκος Γαρδίκης, Πειραιά - Νίκος Αμπατιέλος, Σαρωνικού - Τάνια Γαλανοπούλου



Πηγή:rizospastis



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »