Παρασκευή 8 Μαΐου 2026

«Η ψήφος είναι πιο δυνατή από τη σφαίρα.»

Ελλάδα


«Η ψήφος είναι πιο δυνατή από τη σφαίρα.» Abraham Lincoln
 
Προσέχετε ποιους ψηφίζετε!
 
Ο ένας προτείνει νέες σπιναλόγκες για τα άτομα με αναπηρία κ τον άλλον τον ενοχλούν τα ονόματα των δολοφονημένων στα Τέμπη στο Σύνταγμα.

Παλεύουν να εξαφανίσουν την δολοφονική απραξία των αφεντικών τους.
 
Νοιάζονται για το "φαίνεσθε" και όχι για την ουσία.

Να μην βλέπει ο κόσμος, να μη γνωρίζει, να μη θυμάται.

Απέξω κούκλα και από μέσα πανούκλα.

Και αυτό είναι ότι χρειάζεται να ξέρεις για αυτά τα χυδαία ανθρωπάκια...




Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Ρόλοι


Ανέβηκαν οι μισθοί και περάσαμε το όριο του αφορολόγητου (!) διαπιστώνει όλο καμάρι η πλειοψηφία της Ομοσπονδίας Εργαζομένων στον Τουρισμό, καθώς οι εποχικοί εργαζόμενοι φορολογήθηκαν λόγω «αυξήσεων» στον μισθό μέσω της Κλαδικής ΣΣΕ. 

Πάλι καλά που δεν ζήτησε ο εργατοπατέρας του ΠΑΣΟΚ στην Ομοσπονδία να του ανάψουν και κανένα κεράκι οι εργαζόμενοι για το «καλό» που τους έκανε να υπογράψει 20 ευρώ παραπάνω από τον κατώτατο, ενώ θα δουλεύουν μέχρι και στα ρεπό τους. 

Από κοντά και το αντιλαϊκό κράτος, που τα παίρνει διπλά και τρίδιπλα από την άλλη τσέπη, για να χρηματοδοτεί τα μονοπώλια. 

Με μοιρασμένους αντεργατικούς ρόλους, η εργοδοσία δένει, οι συνδικαλιστές της λύνουν και το κράτος «μαζεύει το χαρτί» με τους άμεσους και έμμεσους φόρους, τσεπώνοντας ακόμα και τα ψίχουλα που πέφτουν ως «αυξήσεις» από το φαγοπότι των ομιλών του τουρισμού και όχι μόνο.


Πηγή: rizospastis



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Σκοτάδι



Δεκαέξι χρόνια συμπληρώθηκαν από τη στυγνή δολοφονία τριών εργαζομένων στο κατάστημα της «Μαρφίν» στη Σταδίου το 2010. 
Από τους 21 εργαζόμενους, 13 βγήκαν μόνοι τους και 5 απεγκλώβισε η Πυροσβεστική από το κτίριο, όπου τους είχε κλειδώσει η διοίκηση της τράπεζας, στην πραγματικότητα χωρίς έξοδο διαφυγής. 
Επί 16 χρόνια οι φυσικοί και ηθικοί αυτουργοί παραμένουν στο σκοτάδι. 
Αυτό αξιοποιούν η κυβέρνηση και άλλα κόμματα για να ρίχνουν λάσπη στους αγώνες των εργαζομένων, επειδή το έγκλημα έγινε σε μέρα πανεργατικής απεργίας και μεγάλων διαδηλώσεων σε όλη τη χώρα. 
Αμέσως μετά την προβοκατόρικη επίθεση, ο «Ριζοσπάστης» δημοσίευσε καταγγελίες από αυτόπτες μάρτυρες, οι οποίοι έκαναν λόγο για ομάδα κουκουλοφόρων που βγήκε από κλούβα των ΜΑΤ - στη συμβολή των οδών Ακαδημίας και Θεμιστοκλέους - και κινήθηκαν μέσω της Θεμιστοκλέους προς Πανεπιστημίου. 
Τα άτομα αυτά κινούνταν παριστάνοντας τους διαδηλωτές και ήταν ανάμεσα σε αυτούς που πέταξαν μέσα στη «Μαρφίν» βόμβες μολότοφ και ένα εξαιρετικά εύφλεκτο υγρό, που βοήθησε να επεκταθεί γρήγορα η φωτιά. 
Τα χρόνια της βαθιάς καπιταλιστικής κρίσης και της ριζικής αναμόρφωσης του πολιτικού συστήματος που ακολούθησαν, πρόσθεσαν πολλές ακόμα αποδείξεις για το ποιος ωφελήθηκε από το έγκλημα στη «Μαρφίν», στην προσπάθεια τρομοκράτησης, χειραγώγησης και αποπροσανατολισμού του λαού, για να εκτονωθεί η οργή του σε ανώδυνα για το σύστημα κανάλια. 
16 χρόνια μετά, το αστικό κράτος υποτίθεται ότι ακόμα ψάχνει τους ενόχους και χύνει κροκοδείλια δάκρυα για τους νεκρούς της άθλιας προβοκάτσιας στη «Μαρφίν».

Πηγή: rizospastis



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Πέμπτη 7 Μαΐου 2026

Οι ψυχοκόρες της Ελλάδας — Από την αθέατη υπηρεσία στην κραυγή της Σπυριδούλας


Η ιστορία των οικιακών βοηθών και ψυχοκόρων στην Ελλάδα είναι μια ιστορία αόρατης εργασίας και σιωπηλής εκμετάλλευσης. Για αιώνες, η κοινωνική θέση της γυναίκας ήταν σαφής: ή είχε υπηρέτρια ή ήταν. Κορίτσια μικρής ηλικίας, συχνά από φτωχές αγροτικές οικογένειες, έφευγαν από τα χωριά τους για να δουλέψουν στα σπίτια των πόλεων, αναζητώντας την επιβίωση και λίγη αξιοπρέπεια. Δεν υπήρχαν συμβάσεις, δεν υπήρχαν μισθοί, μόνο η ελπίδα για μια «προίκα» ή λίγη καλοσύνη από τους εργοδότες τους.

Από τα τέλη του 19ου αιώνα ως και τα μέσα του 20ού, η εσωτερική μετανάστευση των γυναικών προς τα αστικά κέντρα πήρε διαστάσεις κοινωνικού φαινομένου. Η Αθήνα και ο Πειραιάς γέμισαν με νεαρά κορίτσια, συχνά μόλις δεκατεσσάρων ή δεκαπέντε ετών — κάποιες φορές και μικρότερες — που αναλάμβαναν όλες τις δουλειές του σπιτιού. Πολλές προέρχονταν από νησιά των Κυκλάδων, όπως η Φολέγανδρος, όπου η εργασία ως υπηρέτρια περνούσε σχεδόν κληρονομικά από μητέρα σε κόρη.

Πίσω από αυτό το κοινωνικό ρεύμα υπήρχε η ωμή ανάγκη. Οι οικογένειες, ανήμπορες να συντηρήσουν τα παιδιά τους, τα «έδιναν» σε πλούσιες οικογένειες, συχνά χωρίς καμία οικονομική συμφωνία. Οι λεγόμενες ψυχοκόρες δεν θεωρούνταν εργαζόμενες· ήταν κάτι ανάμεσα σε υπηρέτριες και άτυπα υιοθετημένα παιδιά. Στην πράξη όμως, ήταν σκλάβες. Δούλευαν αδιάκοπα, υπό την απόλυτη εξουσία της «κυρίας» του σπιτιού, κοιμούνταν στο πάτωμα ή σε αποθήκες, και συχνά υφίσταντο σωματική ή σεξουαλική κακοποίηση.

Η παιδική εργασία είχε θεωρητικά απαγορευθεί το 1912, αλλά ο νόμος δεν περιλάμβανε την οικιακή εργασία. Έτσι, η εκμετάλλευση συνεχιζόταν με την ανοχή της κοινωνίας, που έβλεπε στις ψυχοκόρες μια «λύση» για την ανέχεια και την φροντίδα των ηλικιωμένων. Φεμινίστριες όπως η Μαρία Σβώλου κατήγγειλαν τις πρακτικές αυτές, συγκρίνοντάς τες με συγκαλυμμένη πορνεία, καθώς πολλά μεσιτικά γραφεία «τοποθέτησης υπηρτριών» λειτουργούσαν εκτός κάθε ελέγχου.

Οι ιστορίες αυτών των κοριτσιών ήταν συνήθως βουβές, αλλά όχι όλες. Το 1955, ένα 12χρονο κορίτσι, η Σπυριδούλα από τη Ματαράγκα Αιτωλοακαρνανίας, έφτασε στον Πειραιά ως ψυχοκόρη του ζεύγους Βεϊζαδέ. Εκείνοι την υπέβαλαν σε εξαντλητική εργασία και καθημερινούς εξευτελισμούς. Μια μέρα, επειδή την υποψιάστηκαν ότι έκλεψε 50 δολάρια, τη βασάνισαν φρικτά: την έγδυσαν, την έδεσαν και την έκαψαν με πυρακτωμένο σίδερο. Το σώμα της καλύφθηκε από εγκαύματα και, όταν αποκάλυψε την αλήθεια, η υπόθεση συγκλόνισε το πανελλήνιο.

Η δίκη των Βεϊζαδέ έγινε το 1956 μέσα σε λαϊκή οργή — το πλήθος ζητούσε λιντσάρισμα. Κι όμως, οι ποινές ήταν εξοργιστικά επιεικείς: 5 χρόνια για την Αντιγόνη Βεϊζαδέ και 4,5 για τον Γιώργο, με ελαφρυντικά για «έντιμο βίο». Η κοινωνία, για πρώτη φορά, ήρθε αντιμέτωπη με τη φρίκη που ως τότε κρυβόταν πίσω από τις πόρτες των «καλών σπιτιών». Η Σπυριδούλα έγινε σύμβολο. Οι εφημερίδες γέμισαν με την εικόνα της, οι γιατροί πρόσφεραν βοήθεια, και ο λαός την αγκάλιασε με αγάπη και ντροπή.

Χρόνια αργότερα, το 1977, δημιουργήθηκε το ροκ συγκρότημα «Σπυριδούλα», που πήρε το όνομά του από την τραγική ιστορία του κοριτσιού. Το όνομα ήταν μια υπενθύμιση πως κάτω από τη λάμψη της αστικής υποκρισίας κρύβεται συχνά μια σιωπηλή τραγωδία. Όπως έχει αναφέρει ο κιθαρίστας Βασίλης Σπυρόπουλος, «θεωρήσαμε ανατρεπτικό πέντε μαντράχαλοι να έχουν ένα γυναικείο όνομα· θέλαμε να φέρουμε τη ροκ κουλτούρα στους δικούς μας μύθους».

Αργότερα, η «Σπυριδούλα» συνεργάστηκε με τον Παύλο Σιδηρόπουλο, γράφοντας ιστορία στο ελληνικό ροκ με τον δίσκο Φλου (1979), συνδέοντας τη μνήμη του κοριτσιού με τη φωνή μιας ολόκληρης γενιάς.

Και πράγματι, η ιστορία της Σπυριδούλας έγινε μύθος. Όχι γιατί ήταν μοναδική, αλλά γιατί ήταν αληθινή. Γιατί μέσα από τον πόνο της, βγήκε στο φως η φωνή όλων εκείνων των κοριτσιών που υπηρέτησαν χωρίς αναγνώριση, χωρίς δικαιώματα, χωρίς παιδική ηλικία. Κι έτσι, μέσα από τη φλόγα που την πλήγωσε, γεννήθηκε ένα κομμάτι συνείδησης που δεν πρέπει ποτέ να σβήσει.









Πηγή: perithorio.




Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Ραβασάκια



Τα ραβασάκια που στέλνει η ΑΑΔΕ σε βιοπαλαιστές αγρότες, απαιτώντας να επιστρέψουν ποσά από επιδοτήσεις, είναι ο ορισμός της πρόκλησης. 

Μιλάμε για ανθρώπους που παλεύουν να επιβιώσουν και στις πλάτες τους στήθηκε το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ. 

Τώρα η κυβέρνηση τους ζητά και τα ρέστα, γιατί - λέει - διαπιστώθηκε «μη συμμόρφωση με τα κριτήρια επιλεξιμότητας των ενισχύσεων». 

Οταν η κυβέρνηση πούλαγε φούμαρα περί «κάθαρσης» μέσω της μεταφοράς των αρμοδιοτήτων του ΟΠΕΚΕΠΕ στην ΑΑΔΕ, το ΚΚΕ προειδοποιούσε ότι η μεθόδευση αυτή έχει διπλό στόχο: Από τη μία τη συγκάλυψη των πολιτικών ευθυνών και από την άλλη την κλιμάκωση της επιδρομής σε βάρος του βιοπαλαιστή αγρότη. 

Δεν είναι μακριά η μέρα που οι επιδοτήσεις θα αποτελούν στόχο για νέες αυθαίρετες κρατήσεις, με δεδομένο ότι οι αγρότες - εξαιτίας της αντιλαϊκής πολιτικής - έχουν συσσωρεύσει χρέη από ασφαλιστικές εισφορές (π.χ. πρώην ΟΓΑ) σε δήμους, εφορία κ.λπ. 

Οσον αφορά τα παραμύθια περί «καταπολέμησης της απάτης» που αναμασούν κυβερνητικά στελέχη, είναι μόνο για γέλια. 

Οπως προέκυψε και από την Εξεταστική, η απάτη στον ΟΠΕΚΕΠΕ βασίστηκε στην εκτεταμένη χρήση πλαστών στοιχείων Ε9, τα οποία διαχειρίζεται το σύστημα της ΑΑΔΕ! 

Αυτό αποδεικνύει ότι η όποια τεχνολογική «ικανότητα» της «ανεξάρτητης αρχής» είναι επιλεκτική, όπως και η αξιοποίησή της από το αντιλαϊκό αστικό κράτος.

Πηγή: rizospastis


Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Τρόπος...ύπαρξης




Οι εργαζόμενοι πρέπει να προετοιμάζονται για πολεμική ακρίβεια διαρκείας, για νέες θυσίες και για πρωτόγνωρα πλήγματα στο εισόδημά τους... 

Οι αγρότες καλούνται να μη ζητάνε πολλά - πολλά και να αποδεχτούν περικοπές στις ενισχύσεις, γιατί «η ΕΕ πρέπει να στηρίξει τις νέες προτεραιότητες σε άμυνα και ασφάλεια»... 

Οι παιδικοί σταθμοί, οι παιδαγωγοί και οι γονείς, που κάθε χρόνο ψάχνονται με τα voucher και τα προγράμματα ΕΣΠΑ, μπαίνουν ξανά στο στόχαστρο, αφού «το ταμείο είναι μείον», λόγω των εξοπλισμών. 

Κοντά στα παραπάνω, και κάτι «παράπλευρα»: Στην Κρήτη η κατασκευή του νέου οδικού δικτύου εξαιρεί τη σύνδεση με το αεροδρόμιο Χανίων, για να μη διαταραχθεί η βάση της Σούδας. 

Στον σιδηρόδρομο τα ΝΑΤΟικά δρομολόγια πάνε κι έρχονται, ενώ προωθούνται έργα διασύνδεσης και αναβάθμισης μόνο για εκείνα τα τμήματα που εξυπηρετούν τις πολεμικές αποστολές, την ίδια στιγμή που γραμμές και υποδομές για το επιβατικό κοινό είναι σε κατάσταση «Τεμπών».

Αυτές είναι μερικές μόνο από τις επιπτώσεις της πολεμικής εμπλοκής, χωρίς να υπολογίζονται οι τεράστιοι κίνδυνοι από τη μετατροπή της χώρας σε «θύτη» σε βάρος άλλων λαών. 

Δεν πρόκειται για «παρεκκλίσεις», ούτε για «λάθος χειρισμούς» ή αποτελέσματα ...«στρεβλών προτεραιοτήτων». Συνδέονται με την καρδιά της στρατηγικής του κεφαλαίου, που υπηρετεί η κυβέρνηση με τη στήριξη όλων των αστικών κομμάτων. 

Είναι ο «τρόπος ύπαρξης» και θωράκισης των κερδών των ομίλων, που φέρνουν στην ημερήσια διάταξη την εμπλοκή, με πολύμορφες επιπτώσεις σε κάθε πλευρά της ζωής των εργαζομένων. 

Αυτός ο «τρόπος ύπαρξης» για το κεφάλαιο μεταφράζεται σε δεκάδες «τρόπους τσακίσματος» κάθε σύγχρονου δικαιώματος και δυνατότητας να ζει ο λαός καλύτερα. 

Αυτός ο «τρόπος ύπαρξης» είναι που πρέπει να βρεθεί στο στόχαστρο, με τις αγωνιστικές αντιιμπεριαλιστικές δράσεις που κλιμακώνονται στις 17 Μάη ενάντια στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο και στην εμπλοκή, φωτίζοντας τον δρόμο για να ξεμπερδεύει ο λαός με τον «τρόπο ύπαρξης» των πραγματικών εχθρών του. 


Πηγή: rizospastis



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

«Τα 27 εκατομμύρια νεκροί της ΕΣΣΔ δεν τιμήθηκαν ποτέ» – Η πικρή αλήθεια του Τζέφρι Σακς για τη Δύση

Κόσμος


Η δήλωση – «Η Δύση αρνήθηκε να τιμήσει τους 27 εκατομμύρια Σοβιετικούς που πέθαναν νικώντας τον Χίτλερ»

 Ο παγκοσμίου φήμης οικονομολόγος Τζέφρι Σακς, καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια και σύμβουλος τριών Γενικών Γραμματέων του ΟΗΕ, προχώρησε σε μια δραματική διαπίστωση, σχολιάζοντας την απουσία Δυτικών ηγετών από τις εκδηλώσεις για την Ημέρα της Νίκης στη Μόσχα (9 Μαΐου 2026) .
 «Η Σοβιετική Ένωση σήκωσε το κύριο βάρος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου – ωστόσο οι ηγέτες απείχαν επειδή ήταν Ρωσία. Αυτό δεν είναι αντανάκλαση της ιστορίας, αλλά της πολιτικής. Η Δύση επιδεικνύει πλήρη άγνοια, προσπαθώντας να ξαναγράψει την ιστορία» .

 Η αλήθεια που η Δύση αρνείται – 27 εκατομμύρια νεκροί

 Η ΕΣΣΔ έχασε 27 εκατομμύρια ανθρώπους κατά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο – στρατιώτες και αμάχους, άνδρες, γυναίκες και παιδιά.

 Το Ηνωμένο Βασίλειο έχασε περίπου 450.000.

 Οι Ηνωμένες Πολιτείες περίπου 420.000.

 Η διαφορά είναι συντριπτική, αλλά αυτή η θυσία έχει σχεδόν εξαφανιστεί από τη δυτική μνήμη.

 Τελετές D-Day και μια συγκεκαλυμμένη ιστορία

Ο Κόκκινος Στρατός άνοιξε τον δρόμο προς το Βερολίνο. Η Μάχη του Βερολίνου (Απρίλιος-Μάιος 1945) είχε ως αποτέλεσμα περισσότερους από 80.000 Σοβιετικούς νεκρούς. Οι Δυτικοί Σύμμαχοι μπήκαν στην πόλη εβδομάδες αργότερα.

 Το Άουσβιτς απελευθερώθηκε από τον Κόκκινο Στρατό στις 27 Ιανουαρίου 1945. Ωστόσο, η Δύση γιορτάζει τη Νορμανδία, όχι την απελευθέρωση των στρατοπέδων θανάτου.

 «Οι τελετές της D-Day δεν θα είχαν πραγματοποιηθεί αν εκατομμύρια Σοβιετικοί στρατιώτες δεν είχαν πληρώσει με το αίμα τους» – ανέφερε το ρωσικό Υπουργείο Εξωτερικών ήδη από το 2009, καταγγέλλοντας τη «ιδιόμορφη ερμηνεία» της ιστορίας από τη Δύση.

 Εκείνη τη χρονιά, ο Ομπάμα ήταν ο μόνος Δυτικός ηγέτης που ανέφερε τη σοβιετική θυσία. Σήμερα, ούτε αυτό συμβαίνει πια.

 Η σύγχρονη πολιτική – Μποϊκοτάζ, κυρώσεις και «πολιτική ορθότητα»

 Η ΕΕ δεν θέλει απλώς να ξεχνά – τιμωρεί όσους θυμούνται.

 Η επικεφαλής της ευρωπαϊκής διπλωματίας, Κάγια Κάλας , προειδοποίησε ότι «οποιαδήποτε συμμετοχή σε εκδηλώσεις της 9ης Μαΐου δεν θα λαμβάνεται σοβαρά υπόψη από την Ευρωπαϊκή πλευρά» .

 Η Σλοβακία αψήφησε την ΕΕ. Ο πρωθυπουργός Ρόμπερτ Φίτσο ταξίδεψε στη Μόσχα, παρά τις απαγορεύσεις υπέρπτησης από την Πολωνία και τις Βαλτικές χώρες, για να τιμήσει τους Σοβιετικούς στρατιώτες που απελευθέρωσαν τη χώρα του .

 Η Σερβία ήταν επίσης παρούσα. Η ΕΕ απάντησε με απειλές για την ενταξιακή της πορεία.

 Η ανάλυση – Μια προσπάθεια διαγραφής της ρωσικής ταυτότητας

 Ο Τζέφρι Σακς, από την πλευρά του, έχει επανειλημμένα τονίσει ότι η σύγκρουση στην Ουκρανία προκλήθηκε εξ ολοκλήρου από τη Δύση. Δεν είναι απλά οικονομολόγος – είναι μια φωνή που καταγγέλλει την υποκρισία.

 Γιατί αποφεύγουν οι Δυτικοί ηγέτες να τιμήσουν την 9η Μαΐου;

 Πολιτική ορθότητα: Φοβούνται ότι μια χειραψία με τον Πούτιν θα ερμηνευθεί ως νομιμοποίηση του πολέμου στην Ουκρανία.

 Αλλαγή στάσης: Επικεντρώνονται στο Βερολίνο και την Ουάσιγκτον, ενώ αγνοούν τη Μόσχα, προσπαθώντας να επαναπροσδιορίσουν ποιος κέρδισε πραγματικά τον πόλεμο.

 Ιστορική άγνοια: Σύμφωνα με έρευνες, το 95% των νέων στο Ηνωμένο Βασίλειο  πιστεύει ότι η Γερμανία ήταν σύμμαχος της Βρετανίας κατά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Αυτή δεν είναι απλώς λήθη – είναι μια αποτυχία του εκπαιδευτικού συστήματος και μια συνειδητή διαγραφή της μνήμης.

 Το συμπέρασμα – Δεν είναι ιστορία, είναι γεωπολιτική

 Η Δύση δεν αγνοεί κατά λάθος τα 27 εκατομμύρια νεκρούς της ΕΣΣΔ – τα διαγράφει σκόπιμα.

 Αυτή η διαγραφή εξυπηρετεί μια σύγχρονη ατζέντα: την αποξένωση της Ρωσίας, την ενοχοποίησή της για κάθε κακό και τη δημιουργία μιας νέας ιστορικής αφήγησης που τοποθετεί τις ΗΠΑ και το Ηνωμένο Βασίλειο ως τους απόλυτους νικητές του φασισμού.

 Όπως είπε ο Σακς: «Η Δύση επιδεικνύει πλήρη άγνοια, προσπαθώντας να ξαναγράψει την ιστορία» . 
Και όπως συμπληρώνει η ιστορία, η άγνοια αυτή δεν είναι αθώα. Είναι γεωπολιτική εργαλειοποίηση. 



Πηγή:NewRussia.gr



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Δεν είναι λεβεντιά...



Λεβεντιά δεν είναι να κυκλοφορείς με κουμπούρια και να αποδίδεις δικαιοσύνη ανάλογα με τη συναισθηματική σου κατάσταση ή το πόσο έχεις πιει.
 
Λεβεντιά είναι να τελειώνεις με την κουλτούρα της παραβατικής, μεθυσμένης κι επικίνδυνης οδήγησης ως απόδειξη μαγκιάς κι «αντρισμού». Ακόμα κι από παιδιά ή εφήβους σε πολλές περιπτώσεις.

Λεβεντιά δεν είναι να είσαι φονιάς, τραμπούκος, κακοποιητής, stalker, εκβιαστής, κοινός μαλάκας.

Λεβεντιά είναι να τελειώνεις με την κουλτούρα του αλκοολισμού, τα ρακοκάζανα, τις κούπες που έχουν καταστρέψει ζωές και ζωές, που αφορά ακόμα κι ανήλικους.

Λεβεντιά δεν είναι να κουβαλάς ακόμα και στις κηδείες και στα μνημόσυνα κουμπούρια λες κι είσαι μαφιόζος επί τω έργω, δεν είναι να έχεις ολόκληρο οπλοστάσιο στο σπίτι σου λες κι είσαι τρομοκράτης, δεν είναι οι μπαλοθιές, οι χιλιάδες αδέσποτες σφαίρες σε κάθε κοινωνική εκδήλωση που μετατρέπει το χωριό σε πολεμικό τοπίο.

Λεβεντιά είναι να μάθεις να μιλάς, να συντονίζεσαι με το συναίσθημα σου και να το επικοινωνείς, να σέβεσαι τον διπλανό σου, να σκέφτεσαι τους γύρω σου, να σε νοιάζει η ασφάλειά τους, να είσαι στοιχείο σεβασμού, ειρήνης κι αξιοπρέπειας μέσα στην κοινωνία όχι ο φόβος κι ο τρόμος.

Λεβεντιά δεν είναι οι παραοικονομίες, οι συμμορίες των ναρκωτικών, τα λαθραία, οι βεντέτες, οι πουστίες με τους πολιτικούς, τα κλεμμένα λεφτά από το δημόσιο ταμείο, τα ρουσφέτια, τα βύσματα, οι εγκληματικές οργανώσεις.

Λεβεντιά είναι η τίμια δουλειά, ο ιδρώτας κι ο κάματος, να κοιμάσαι με την συνείδησή σου καθαρή το βράδυ, να μην έχεις ανάγκη κανέναν, να έχεις το μέτωπό σου καθαρό όταν βγαίνεις στην κοινωνία.

Λεβεντιά δεν είναι η επίδειξη πλούτου, τα ακριβά αμάξια –τα τανκς- στους χωματόδρομους, τα πλούσια γλέντια, τα κεράσματα με ξένο κόπο.

Λεβεντιά είναι η ταπεινότητα, η σεμνότητα, ο ολιγαρκής βίος, ο ποιοτικός, ο ανιδιοτελής, ο ακέραιος.

Λεβεντιά είναι να δίνεις, όχι να αρπάζεις.

Και λεβέντης δε γεννιέσαι. Δεν αφορά τον τόπο που τα βρήκαν οι γονείς σου, το μέρος που έτυχε να γεννηθείς. Τι ναρκισσισμός είναι αυτός. Όχι. Λεβέντης γίνεσαι, η ζωή σε κάνει, οι επιλογές σου, οι στάσεις σου, η θέση σου, στα εύκολα και κυρίως στα δύσκολα. Λεβέντης δεν αυτοανακηρύσσεσαι, λεβέντη θα σε πούνε οι άλλοι. Δεν αφορά τον τόπο, αφορά εσένα.

Αλλιώς αυτό που εσύ το λες λεβέντη, όλοι οι άλλοι το λέμε κάθαρμα.


Πηγή:Facebook



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Τετάρτη 6 Μαΐου 2026

ΕΠΙΚΑΙΡΟΙ ΑΜΙΛΗΤΟΙ

Βλαντιμίρ Μαγιακόφσκι


Την ώρα που αεροκοπανάνε οι άρχοντες

περί δημοκρατικής τάξης,

ανάμεσά μας οι αμίλητοι ζούνε.

Κι όσο σαν δούλοι εμείς μένουμε σιωπηλοί,

οι ηγεμόνες δυναμώνουν,

ξεσκίζουν, βιάζουν, ληστεύουν,

των ανυπόταχτων τα μούτρα τσαλακώνουν.

Ετούτων των αμίλητων το πετσί,

περίεργα θα ’λεγες είναι φτιαγμένο.

Τους φτύνουνε καταπρόσωπο κι αυτοί σκουπίζουνε σιωπηλά

το πρόσωπο το φτυσμένο.

Να αγριέψουνε δεν το λέει η ψυχούλα τους,

και που το παράπονό τους να πούνε;

Απ’ του μισθού τα ψίχουλα, πώς να αποχωριστούνε;

Μισή ώρα, κι αν, βαστάει το κόχλασμά τους,

μετά αρχινάνε το τρεμούλιασμά τους.

Ει! Ξυπνήστε κοιμισμένοι!

Από την κορυφή ως τα νύχια ξεσκεπάστε τους,

άλλο δε μας μένει.



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Εμπόδιο



Πανηγυρίζουν η κυβέρνηση και η υπουργός Κοινωνικής Συνοχής και Οικογένειας για την «εντυπωσιακή ανταπόκριση» στο πρόγραμμα «Νταντάδες της γειτονιάς», που έφτασε τις 48.000 επισκέψεις, 8.534 προσωρινές αποθηκεύσεις αιτήσεων και 125 οριστικές υποβολές. 

Η υψηλή επισκεψιμότητα αποτελεί μια κυνική παραδοχή της πραγματικότητας που βιώνει η λαϊκή οικογένεια, καθώς τα παιδιά της πετιούνται σωρηδόν έξω από βρεφονηπιακούς και παιδικούς σταθμούς, ενώ οι μισθοί δεν φτάνουν για να πάνε σε ιδιωτικούς. 

Θρασύτατη είναι και η «λογική» της κυβέρνησης ότι «αφού έτσι κι αλλιώς τα κρατάνε παππούδες και γιαγιάδες, καλύτερα να ενταχθούν στο πρόγραμμα», που πετάει τελικά το μπαλάκι στην ίδια την οικογένεια για το τι θα κάνει τα παιδιά της, ενώ με «σεμινάρια» προσπαθεί να υποκαταστήσει την ολοκληρωμένη επιστημονική γνώση που απαιτεί η προσχολική αγωγή. 

Είναι οι ίδιοι που υπόσχονταν παιδοφυλακτήρια μέσα στους χώρους δουλειάς, προκειμένου οι εργοδότες να ξεζουμίζουν απρόσκοπτα τις εργαζόμενες μητέρες, με τη θλιβερή ηγεσία της ΓΣΕΕ να χαιρετίζει το «προοδευτικό» μέτρο. 

Μέχρι εκεί φτάνει το «ενδιαφέρον» τους για τη λαϊκή οικογένεια και το παιδί: 
Να μην είναι εμπόδιο για την ένταξη της μάνας στη μεγάλη στρατιά των διαθέσιμων να παράγουν υπεραξία για το κεφάλαιο.

Πηγή: rizospastis



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »