Μια ζωή στον αγώνα, στις γραμμές του ΚΚΕ, για την κατάργηση της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο

Από το βιβλίο του συντρόφου Σπύρου, «Απείθαρχοι - Μια ζωή δοσμένη στον αγώνα» από τις εκδόσεις της «Σύγχρονης Εποχής»

Ελλάδα

Τον σύντροφο Σπύρο αποχαιρετά με θλίψη και σεβασμό ο εκδοτικός οίκος «Σύγχρονη Εποχή». «Ο σ. Σπύρος Χαλβατζής έδεσε τη ζωή του με τη ζωή του ΚΚΕ, της ΚΝΕ, του λαϊκού κινήματος, την αντίσταση, την πάλη για κατάργηση της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο» σημειώνει μεταξύ άλλων και επισημαίνει: «Η ζωή του αποτυπώνεται με κάθε λεπτομέρεια στην τελευταία έκδοση της Σύγχρονης Εποχής "Οι απείθαρχοι. Μια ζωή δοσμένη στον αγώνα". Από τις εκδόσεις "Σύγχρονη Εποχή" κυκλοφορεί επίσης το "Η συνέχεια, το ΚΚΕ στη σύγχρονη εποχή"».

Να πώς περιγράφει ο ίδιος στον «πρόλογο» με τον τίτλο «Οδοιπορικό» στιγμές που καθόρισαν τη ζωή και τη δράση του, δεμένη με το Κόμμα και τους αγώνες του εργατικού - λαϊκού κινήματος:

«Αυτό το "Οδοιπορικό" θα μπορούσε να ξεκινήσει με την ιστορία μιας φωτογραφίας. Κι αυτό γιατί η φωτογραφία που τραβήχτηκε πριν εβδομήντα εφτά χρόνια, την άνοιξη του 1948, έχει τη δική της ιστορία. Ηταν τότε που ο πατέρας μας βρισκόταν πάλι εξορία. Ηταν η τέταρτη φορά που τον έστελνε εξορία το αστικό κράτος. Η πρώτη ήταν στη Γαύδο το 1928. Στη Φολέγανδρο εξορίστηκε το 1932 και στην Ανάφη το 1937. Τώρα, ήταν στο θανατονήσι της Μακρονήσου.

Μια ζωή στον αγώνα, στις γραμμές του ΚΚΕ, για την κατάργηση της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο, για τον σοσιαλισμό. Η Μάνα μας, παλιά ΕΛΑΣίτισσα, έβγαλε αυτήν τη φωτογραφία για να την στείλει στον σύντροφό της στη ζωή και στον αγώνα, να δει τα πέντε παιδιά του. Για να την έχει κάπου στο αντίσκηνο, να βλέπει τους αγαπημένους του - που βίωναν και εκείνοι την τραγικότητα της περιόδου - και να παίρνει και από αυτήν κουράγιο για να αντιμετωπίσει τα βασανιστήρια.

Ταχυδρομήθηκε ένα γράμμα και αυτή η φωτογραφία, αλλά ο φάκελος δεν έφτασε τότε στον παραλήπτη. Και αυτό, γιατί εκείνα τα χρόνια η Ασφάλεια έκανε ό,τι περνούσε από το χέρι της για να αποκόβει ακόμα και την επαφή, την επικοινωνία των οικογενειών των αγωνιστών με τους δικούς τους, φυλακισμένους και εξόριστους. Ανοιγαν τα γράμματα και, ανάλογα με το περιεχόμενό τους, άλλα τα έσκιζαν και τα πετούσαν στο καλάθι των απορριμμάτων και σε άλλα, με μελανί μολύβι, έσβηναν ό,τι δεν τους άρεσε - ίσως οι εκπρόσωποι του κράτους να φαντάζονταν πως αυτό που ήταν γραμμένο στο χαρτί είχε μια "κωδική σημασία", είχε μια ειδοποίηση για τον πολιτικό εξόριστο ή κρατούμενο.

Αυτό, όμως, το γράμμα ακολούθησε μια ξεχωριστή διαδρομή, γιατί αυτός που ανέλαβε να το "ελέγξει" και να το λογοκρίνει, προφανώς αφού διάβασε το κείμενο, είδε και τη φωτογραφία της Μάνας μας και τα αθώα πρόσωπα των πέντε παιδιών της, τσαλάκωσε τον φάκελο - μαζί με το γράμμα και τη φωτογραφία - και το πέταξε στο καλάθι των αχρήστων, νομίζοντας πως έτσι έκανε το "χρέος" του απέναντι στο έθνος. Το χρέος του το έβλεπε στο ότι μπόρεσε να στερήσει από τον κρατούμενο κομμουνιστή να λάβει νέα από το σπίτι του, από την συντρόφισσά του, και να δει τη φωτογραφία των πέντε παιδιών του, που είχαν μείνει πίσω από τη στιγμή που συνελήφθη και εκτοπίστηκε στη Μακρόνησο.

Η ιστορία του γράμματος, όμως, δεν τελειώνει εδώ. Κάποιος οδοκαθαριστής του δήμου, όταν μάζευε τα σκουπίδια από την Ασφάλεια της πόλης, είδε το γράμμα και το κράτησε -ασφαλώς με μεγάλο κίνδυνο. Ισως εκείνη τη μέρα να βρήκε και άλλα γράμματα. Μπορεί να έβρισκε και άλλες φορές γράμματα, παρόμοια με αυτό, που απευθύνονταν σε πολιτικούς εξόριστους και κρατούμενους, που τότε ήταν πάρα πολλοί. Ισως να συγκινήθηκε που είδε τη φωτογραφία των πέντε παιδιών. Ετσι, την φύλαξε, κάπου την έκρυψε - πράγμα δύσκολο εκείνα τα χρόνια και ήθελε πολύ κουράγιο και ύστερα από εννιά χρόνια, συγκεκριμένα στα τέλη Μάη του 1958, έκανε την εμφάνισή του στο σπίτι μας. Συζήτησε για λίγη ώρα με τον πατέρα και τη Μάνα μας, αφού ήπιαν ένα τσίπουρο, και κάποια στιγμή έβγαλε από την τσέπη του το γράμμα και τη φωτογραφία. Η στιγμή πρέπει να ήταν συγκλονιστική, γιατί για τον λαό ήταν σκληρά εκείνα τα χρόνια - αυτά που ονομάστηκαν "πέτρινα" - πρωτίστως για τους κομμουνιστές, καθώς ήταν αυτοί που κυρίως δέχονταν τη βαρβαρότητα της αστικής εξουσίας. Και αυτός ο εργάτης της καθαριότητας του δήμου φύλαξε, προφανώς με σοβαρό κίνδυνο, αυτό το γράμμα και το παρέδωσε στον παραλήπτη του με εννιά χρόνια καθυστέρηση.

Ο πατέρας και η Μάνα μας, αφού τον ευχαρίστησαν θερμά και τον συγχάρηκαν για τη θαρραλέα στάση του, τον αποχαιρέτησαν. Λίγο μετά, μας έδειξαν τη φωτογραφία και το γράμμα με την επισήμανση να μην κάνουμε κανένα σχόλιο, καμιά αναφορά για την προέλευση της φωτογραφίας, καθώς και για το όνομα του θαρραλέου αυτού ανθρώπου που την κράτησε και την φύλαξε για τόσα χρόνια. Και αυτό, γιατί αυτή η πράξη, αν γινόταν γνωστή στις Αρχές, μπορεί να είχε σοβαρές συνέπειες εις βάρος του. Μπορεί να έχανε τη δουλειά του, ακόμα και να δεχόταν απειλές και διάφορα χτυπήματα από τα όργανα της Ασφάλειας. Γιατί, στα δύσκολα και σκληρά εκείνα χρόνια για τους αντιστασιακούς αγωνιστές, για όλους όσοι μάχονταν την αστική εξουσία και τα αντιλαϊκά μέτρα των κυβερνήσεών της, αυτή η ενέργεια του οδοκαθαριστή μπορεί να χαρακτηριζόταν πράξη "αντεθνική". Αυτή ήταν η δεκαετία του 1950 για τους αγωνιστές.

Αυτή είναι η ιστορία της φωτογραφίας που σήμερα κοσμεί το σπίτι μας. Και αυτή ακριβώς γίνεται μια ακόμα αφορμή να ξεκινήσει ένα "Οδοιπορικό". Να μιλήσουμε για την πορεία εκείνων των χρόνων. Γιατί - και τότε και σήμερα και πάντα - οι πρωτοπόροι αγωνιστές, όλοι όσοι μάχονται το καπιταλιστικό σύστημα, όλοι όσοι παλεύουν για την κατάργηση της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο, για την εργατική - λαϊκή εξουσία, έχουν να αντιπαλέψουν πολλά και δύσκολα γεγονότα και καταστάσεις. Και στη συνέχεια της διαδρομής τους συναντούν -και θα συναντούν- όλο και νέα εμπόδια και δυσκολίες. Ομως, μέσα από την οργανωμένη ζωή, μέσα από τη συλλογικότητα καταφέρνουν, βήμα το βήμα, να συμβάλλουν ώστε να οικοδομούνται στέρεες σχέσεις με τους εργάτες, με άλλους εργαζόμενους, με νέους ανθρώπους, στη μεγάλη πορεία που θα διαμορφώσει όρους, συνθήκες και προϋποθέσεις για τις βαθιές, τις ριζικές αλλαγές, που και ώριμες είναι, αλλά και αναγκαίες.

Ξεκινώντας από αυτήν τη φωτογραφία, μπορούμε να καταγράψουμε αυτό το "Οδοιπορικό", που κρατά πάνω από εξήντα χρόνια και συνεχίζεται. Διότι τα προβλήματα για την εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα οξύνονται, αλλά και οι στόχοι για την αλλαγή της κοινωνίας - που πρωτομπήκανε οργανωμένα και συγκροτημένα πριν εκατό χρόνια - παραμένουν ανεκπλήρωτοι. Αλλά και για έναν ακόμα λόγο. Γιατί αυτά που δρομολογήθηκαν έναν αιώνα πριν και σμιλεύτηκαν με αγώνες, με αμέτρητες θυσίες, με πόνο και δάκρυα περιμένουν τη δικαίωσή τους. Δικαίωση που θα ικανοποιήσει όλους αυτούς που δικαιούνται να καρπώνονται τον πλούτο που παράγουν, να μη γίνεται αυτός ο πλούτος αντικείμενο εκμετάλλευσης από μια χούφτα καπιταλιστές.

Ας ξεκινήσουμε, λοιπόν, αυτήν την Οδοιπορία...»  

Πηγή: rizospastis

---

Η Σφήκα: Επιλογές

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Για τον Σπύρο

Νίκος Μπογιόπουλος από Ημεροδρόμο

Ο Σπύρος Χαλβατζής,
ο Γραμματέας μου στην ΚΝΕ,
ο ορισμός του ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΗ,
ένα παντοτινό σύμβολο της ιστορίας του Κόμματός μας,
ένα πρόσωπο που καθρεφτίζεται το καθάριο των οραμάτων μας, μια μορφή που ανήκει στο πάνθεον με τα τιμαλφή του παρελθόντος,
του παρόντος και του μέλλοντός μας,
έφυγε από την ζωή.
Ο Σπύρος Χαλβατζής,
ο “Σπύρος” για όλους τους Κνίτες της γενιάς μου,
“ο πιο ανθρώπινος άνθρωπος” όπως έγραφε ο Μαγιακόφσκι,
που μας ρωτούσαν πώς πρέπει να είναι οι κομμουνιστές και μείς απαντούσαμε: “Να, όπως αυτός”,
πυξίδα και διαβατήριο στα ταξίδια της συνείδησής μας,
ήταν και θα είναι το σύμβολο, η υπόληψη και η Τιμή μας.

Σ.Σ.: Σήμερα θα πραγματοποιηθεί η τελετή αποχαιρετισμού του ιστορικού στελέχους του ΚΚΕ, Σπύρου Χαλβατζή.

Η τελετή θα είναι πολιτική και θα γίνει στις 5.30 μ.μ. στο προαύλιο του ΣΦΕΑ (Σύλλογος Φυλακισθέντων και Εξορισθέντων 1967 – 1974).

Συγκεκριμένα, πίσω από το πάρκο Ελευθερίας, κοντά στον σταθμό Μετρό Μέγαρο Μουσικής.

Η οικογένεια του Σπύρου Χαλβατζή, καλεί «αντί στεφάνων, να ενισχυθεί η προσπάθεια οικονομικής στήριξης του συστήματος υγείας της Κούβας».

 

---

Η Σφήκα: Επιλογές

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Είμαστε τελικά πολυγαμικοί ή μονογαμικοί;

Ευάγγελος Ορφανίδης

Πάμε να δούμε την καυτή πατάτα…Είμαστε τελικά πολυγαμικοί ή μονογαμικοί;
Αν ρωτήσεις κάποιον αν πιστεύει στη μονογαμία, συνήθως θα πάρεις μια απάντηση γεμάτη ιερή ευλάβεια, από αυτές που συνοδεύονται από χέρι στην καρδιά και βλέμμα που κοιτάζει το άπειρο. «Φυσικά και πιστεύω!» θα σου πει. Αν όμως, ακριβώς εκείνη τη στιγμή, περάσει από μπροστά του μια ενδιαφέρουσα ύπαρξη, «Τς τς τς τς (Χ10)… κοίτα πώς ντύνονται σήμερα! Απαπαπαπα… καμία ντροπή πλέον!» Το λέει και συνεχίζει να κοιτάζει για άλλα δεκαπέντε λεπτά, όχι φυσικά επειδή ενδιαφέρεται… αλλά για να ολοκληρώσει την κοινωνιολογική έρευνα.

Και κάπου εδώ ξεκινάει η μεγάλη παρεξήγηση. Πολλοί έχουν την αυταπάτη ότι μονογαμία σημαίνει πως, με το που ερωτεύεσαι ή φοράς βέρα, ακυρώνεται αυτομάτως το οπτικό σου νεύρο, η φαντασία σου και ολόκληρο το νευρικό σου σύστημα. Λες και μαζί με τη δέσμευση, σου κάνουν δώρο κι ένα ζευγάρι παρωπίδες. Ο άνθρωπος όμως είναι λίγο πιο σύνθετος και αντιφατικός . Έχει την εκπληκτική ικανότητα να συνδέεται βαθιά, να χτίζει ασφάλεια, συντροφικότητα και κοινή ζωή με έναν άνθρωπο. Ταυτόχρονα, όμως, διατηρεί την ικανότητα να νιώθει περιέργεια, έλξη ή επιθυμία για άλλους. Αυτό δεν σε κάνει αυτομάτως «προδότη» ή παθολογικό τύπο, σε κάνει απλώς ζωντανό οργανισμό. Η έλξη είναι μια αυθόρμητη εμπειρία. Η απιστία είναι συμπεριφορά. Και ανάμεσα στα δύο υπάρχει μια πολύ σημαντική γέφυρα…η επιλογή. Η μονογαμία, λοιπόν, δεν είναι η εξαφάνιση κάθε άλλης επιθυμίας. Είναι η συνειδητή απόφαση να μην κάνεις κάθε επιθυμία που σου περνάει από το μυαλό πράξη. Δεν σημαίνει «παύουν να μου αρέσουν οι άλλοι άνθρωποι». Σημαίνει «ξέρω τι έχω διαλέξει και αναλαμβάνω το κόστος αυτής της επιλογής».

Επειδή, ας μην γελιόμαστε, κάθε επιλογή έχει το τιμολόγιό της. Η απόλυτη ελευθερία κοστίζει σε ασφάλεια. Η βαθιά δέσμευση κοστίζει σε πιθανότητες και εναλλακτικές. Δεν γίνεται να απαιτείς τη συναισθηματική ζεστασιά μιας σταθερής σχέσης και, ταυτόχρονα, να ζεις με τους όρους ενός ελεύθερου σκοπευτή που δεν δίνει λογαριασμό σε κανέναν. Φυσικά και μπορείς να επιλέξεις οποιοδήποτε μοντέλο σχέσης σε εκφράζει, αρκεί να υπάρχει ειλικρινής, αμοιβαία συναίνεση. Αυτό που δεν γίνεται, είναι να ζητάς από τον άλλον απόλυτη αφοσίωση, ενώ εσύ κρατάς στα κρυφά ανοιχτές όλες τις εξόδους κινδύνου. Το ουσιαστικό ερώτημα, λοιπόν, δεν είναι αν γεννηθήκαμε μονογαμικοί ή πολυγαμικοί. Το ερώτημα είναι..Τι ακριβώς ψάχνεις κάθε φορά που κοιτάζεις προς τα έξω; Αναζητάς μια αυθεντική νέα σύνδεση ή μια γρήγορη δόση επιβεβαίωσης ότι παραμένεις ελκυστικός; Λαχταράς την ελευθερία σου ή μήπως τρομάζεις επειδή η οικειότητα άρχισε να γίνεται επικίνδυνα βαθιά; Σε πνίγει η ίδια η σχέση ή σε τρομάζει το γεγονός ότι ο άλλος άρχισε να σε βλέπει χωρίς τις προσωπίδες σου; Κυνηγάς τον έρωτα ή είσαι εθισμένος στην ευφορία της αρχής, επειδή δυσκολεύεσαι να αντέξεις την πεζή, καθημερινή ρουτίνα; Πολλές φορές, αυτό που βαφτίζουμε «πολυγαμικό χαρακτήρα» δεν είναι κάποια ανώτερη φιλοσοφία ζωής. Είναι απλώς ένας άνθρωπος που χρειάζεται συνεχώς καινούργιους καθρέφτες γύρω του για να νιώσει ότι αξίζει. Από την άλλη, ούτε η εμμονική προσκόλληση στη μονογαμία είναι πάντα δείγμα αγνής αγάπης συχνά πηγάζει από φόβο εγκατάλειψης, ανάγκη για έλεγχο ή τυφλή κοινωνική συμμόρφωση.

Κανένα από τα δύο μοντέλα δεν είναι από μόνο του δείγμα ωριμότητας ή παθολογίας. Αυτό που κάνει τη διαφορά είναι η ειλικρίνεια, η συναίνεση και η αναλήψη ευθύνης. Το πρόβλημα δεν είναι ότι οι άνθρωποι έχουν διαφορετικές επιθυμίες. Το πρόβλημα ξεκινά όταν απαιτούν τα πάντα χωρίς να πληρώσουν κανένα τίμημα..ασφάλεια στο σπίτι, περιπέτεια εκτός, αφοσίωση από τον σύντροφο και πλήρη ελευθερία για τους ίδιους. Αυτό δεν λέγεται πολυγαμία. Λέγεται απαίτηση για προνόμια χωρίς καμία αμοιβαιότητα. Ίσως, να μην είμαστε ούτε αμιγώς μονογαμικοί ούτε αμιγώς πολυγαμικοί. Είμαστε πλασμένοι με πολλαπλές επιθυμίες, αλλά και με την ικανότητα να νοηματοδοτούμε τις αποφάσεις μας. Η συναισθηματική ωριμότητα δεν φαίνεται από το αν ένιωσες έναν πειρασμό. Φαίνεται από το τι έκανες με αυτόν και τι συμφώνησες με τον άνθρωπό σου .Ηαγάπη δεν απαιτεί τύφλωση. Βλέπεις πολύ καλά ότι υπάρχουν κι άλλοι ελκυστικοί άνθρωποι στον κόσμο. Απλώς δεν ξεχνάς ποιον επέλεξες και, κυρίως, δεν τον εξαπατάς για να γλιτώσεις τη δύσκολη συζήτηση που οφείλεις να κάνεις με τον εαυτό σου.

Υ.Γ. Το κλασικό «έτσι είναι η φύση μου» συνήθως μεταφράζεται ως.. «Θέλω να χρεώσω στη βιολογία την ευθύνη που βαριέμαι να αναλάβω ο ίδιος».

ΥΓ.2 Το κείμενο δεν γράφτηκε για να κρίνει το πώς επιλέγει ο καθένας να αγαπά και να σχετίζεται. Η ψυχοθεραπεία δεν μοιράζει πιστοποιητικά ηθικής, προσπαθεί να καταλάβει τι κρύβεται πίσω από τις επιλογές μας.

Ευάγγελος Ορφανίδης κλινικός ψυχολόγος

Πηγή:facebook

---

Η Σφήκα: Επιλογές

---

Διαβάστε Περισσότερα »

«Δείξε μου τον φίλο σου να σου πω ποιος είσαι»

Λίλα Μήτσουρα

"Δείξε μου το φίλο σου να σου πω ποιος είσαι"

Ποιοί είναι οι φίλοι τους;

Ποιοί είναι αυτοί που υποστηρίζουν, στηρίζουν;

Και όλα αυτά εις βάρος του λαού.

Είναι παιδιοβιαστές, φασίστες, απατεώνες, λαμόγια, κλπ.

Και όλοι του “καλού κόσμου”.

Του δικού τους κόσμου που έφτιαξαν όπως τον επιθυμούσαν.

Αιματορουφήχτρες όλοι τους.

Του απλού κόσμου.

Με ένα ακόμα κοινό σημείο.

Το γυαλιστερό πανάκριβο περιτύλιγμα με τον τεράστιο φαντεζί φιόγκο.

Για να πουλάει καλύτερα.

Για να μη μπορείς να το φτάσεις εσύ ο κατώτερος άνθρωπος.

Αρα να το επιθυμείς περισσότερο και να το θαυμάζεις.

Είδες τι ωραία που σου γεννούν την ανάγκη;

Να ξεπουληθείς, να δανειστείς για να το αποκτήσεις.

Να πάρεις κάτι και συ από την ιλουστρασιόν ζωή τους.

Την καμωμένη από το αίμα των αφελών.

Την καλυμμένη ζωή με πανάκριβες φίρμες και αρώματα για να κρύψουν την δυσοσμία τους.

Την σαπίλα τους.

Και αυτή βρωμάει πολύ.

Από έξω κούκλα και από μέσα πανούκλα.

Αυτοί είναι οι φίλοι τους.

Ο ένας χειρότερος από τον άλλον.

Και όταν έρχονται τα δύσκολα, πρώτοι βγαίνουν να τους κρεμάσουν στα μανταλάκια.

Οι άμεμπτοι.

Οι ακάθαρτοι.

Οι άριστοι.

Οι παρασυρμένοι.

Για ποιούς μιλώ άραγε;

Πήγε κάπου το μυαλό σου;

Αν ναι, τότε να χαίρεσαι που δεν τους μοιάζεις.

Να χαίρεσαι που έχεις την ικανότητα να το βλέπεις.

Που μπορείς να οσμίζεσαι όλη αυτήν την σήψη κάτω από τα πανάκριβα αρώματα.

Και να χαίρεσαι που έχεις την δύναμη να το αλλάξεις από τα θεμέλια όλο αυτό.

Γιατί μόνο με ένα εκ θεμελίων ξεθεμελίωμα θα ζήσουμε όπως μας πρέπει και μας αξίζει.

Γιατί μόνο εσύ μπορείς.

Εσύ ο λαός


Λίλα Μήτσουρα

---

Λίλα Μήτσουρα: Σχετικά με τον συντάκτη

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Οι λέξεις οι απατεώνισσες

Λιάνα Κανέλλη

Προσοχή, προσοχή. Ερχονται, ήρθαν και μας κατέκλυσαν οι λέξεις οι απατεώνισσες. Οι παραπλανητικές συνηχήσεις σε καιρούς μισογνώσης, μισοάγνοιας, μισοζωής και περιπλανώμενων μωροφιλοδοξιών των ιστορικώς χρήσιμων ηλιθίων. Η διαδικτυακή αχρησία του νου άρχισε να καθιερώνει μια προσοδοφόρα κλίμακα αχρηστίας, για βολικά κόμματα, βολικούς λαγούς και βολικούς οπαδούς.

Κι έτσι και πάμε σήμερα με τη λέξη Φειδίας, στο διαδίκτυο αλλά και σε φυλλάδες, σε ιστοσελίδες και μπλόγκια που θα την πετάξουν έτσι ξεκάρφωτα, ο νους θα πάει, θα παραπεμφθεί κυριολεκτικά, στον φερώνυμο Κύπριο ευρωβουλευτή που έχτισε και κόμμα και δημιούργησε και ρεύμα... Και να που ξεφυτρώνει ένας παρανοϊκός, άσχετος δημιουργικός μύθος, αναντίστοιχος με τον γλύπτη Φειδία και τα δικά του αγάλματα. Μεγαλύτερος δε με την πλατφορμάδικη στήριξη ενός «τιτάνα» σαν τον μεταναζιστή Μασκ. Το χειρότερο απ' όλα με τις λέξεις, τις συμβατικές, τις καθημερινές, σύνθετες ή μη, είναι πως χρησιμοποιούνται πολιτικά και ιστορικά με τέτοιο υπερφωτισμένο διαστρεβλωτικό πρίσμα που τυφλώνει μάζες περισσότερες απ' ό,τι ο Βουλγαροκτόνος. Πάνε μέρες τώρα που βλέπω να χαρακτηρίζεται το μεταναζιστικό κόμμα «Εναλλακτική για τη Γερμανία», το ΑΦΕΝΤΕ όπως το ακούμε, συντηρητικό, υπερσυντηρητικό, ξενοφοβικό, αλλά ποτέ αυτό που είναι και περιλαμβάνει όλα τα προηγούμενα, γνήσια ναζιστικό, που βλέπει και στον τίτλο και στο πρόγραμμά του το ολόγραμμα του Χίτλερ και του συνθήματος «η Γερμανία υπεράνω όλων». Αλλωστε το ίδιο ακριβώς λέει και πραγματοποιεί και ο Τραμπ της ΜΑΓΚΑ, ο μάγκας, γαμ@ τη συνήχησή μου μέσα... Εξοργίζομαι μ' αυτό το πολιτικά πορνό λεξιλόγιο όταν γράφεται και λέγεται μα πόσο γλύκανε η Μελόνι. Μελένια ένα πράγμα ξαφνικά. Σαν να είναι η σβάστικα και το λοφίο του Μουσολίνι, τον οποίο θαυμάζει, λούτρινα αξεσουάρ κρεμασμένα στην τσαντούλα της.

Οπως συμβαίνει πάντα στη χώρα που θυμώνει με τα καρτούν επειδή θέλει να χρησιμοποιεί τα δικά της, εμείς εδώ στην Ελλάδα φτιάξαμε μέχρι και ακραίο κέντρο και βάλαμε και στη Βουλή μια καρναβαλιστική εκδοχή των Σπαρτιατών. Φωνάζαμε για τους 300 ως κινούμενα σχέδια, και τώρα περιμένουμε (;) τον νυμφίο του ναζισμού, που όπως λέει ο Μασκ τον αδικοφυλακίσαμε και τον σταυρώσαμε. Αυτόν που παίζει στην ταινία η μωρά παρθένος ελληνική πολιτική σκηνή και το παλικάρι, ο οποίος καλεί κόσμο στην πύλη της φυλακής την επομένη του Σταυρού, ώστε μετά τα σπα του κελιού, επί δεκατρία συναπτά, να μας μάθει τον νέο εθνικό ύμνο, τον ύμνο του Κορυδαλλού. Εάλω η Τροία της δεξιάς.

Πάμε τώρα στον νεοπατριωτισμό του Αλέξη, που έχει απαυτώσει κάθε λέξη και προπάντων την αξιοπρέπεια. Ο Αλέξης καλλιεργεί το οργουελικό υπόβαθρο, πουλώντας έναν «θαυμαστό καινούργιο κόσμο» επειδή μεγάλωσε, συμβιβάστηκε, ενσωματώθηκε με τους αστούς και ξεφορτώθηκε τη λέξη αριστερά χωρίς τύψεις. Την αριστερά την έκαψε με τον Καμμένο, και το μανιφέστο μπερδεύοντας τον Μαρξ με τον Σιακαντάρη, και μετράει την εξαπάτηση των ψηφοφόρων του με το καντάρι. Οι λέξεις είναι απατεώνισσες όσο και οι χρήστες τους. Είναι κομμάτια από σπασμένα κεραμίδια, έξω από την πρόταση, από μια φράση. Μπορεί να κρυφτούν και οι πιο βρώμικες σε καλογραμμένα κείμενα, αλλά ακόμα κι εκεί, με μια δεύτερη ανάγνωση, στο τέλος όλοι καταλαβαίνουν ότι εδώ κάτι δεν κολλάει. Σ' αυτήν την εμπόλεμη περίοδο θα πουληθούν πολλές δεύτερες αναγνώσεις και πολλές δεύτερες ευκαιρίες, και προφανώς θα γίνουν της μόδας τα μπρελόκ Φρανκεστάιν για τα κλειδιά του παραδείσου της εξουσίας. Ο ναζισμός πριν, τώρα και μετά δεν χωράει δεύτερη ανάγνωση. Και η σβησμένη σβάστικα διαβάζεται ευκρινώς άμα δεν τη χαϊδέψεις. Ο λαός απ' τις θολούρες, τις βαβούρες και τις ψευτούρες βγαίνει με μια απλή μέθοδο, αλλά τεράστια απαίτηση: Καθαρές κουβέντες.

Πηγή: rizospastis

---

Η Σφήκα: Επιλογές

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Φευγαλέες παρατηρήσεις

Γιώργος Μαργαρίτης

Έχουν πολλαπλασιαστεί εσχάτως στα διάφορα κανάλια, podcast, και λοιπά παρόμοια οι "αναλυτές", "στρατηγικοί αναλυτές", "διεθνολόγοι" και τα παρόμοια....

Καλώς! Αυτό σημαίνει ότι παραμένουμε ορθολογιστές... Να ανησυχήσουμε όταν τους παραπάνω τους αντικαταστήσουν οι αστρολόγοι.

Υπάρχει όμως κάτι αφύσικο.

Σε περίοπτη θέση, πίσω και γύρω από τους πολυποίκιλους "αναλυτές" φιγουράρουν εικόνες της Παναγίας, του Χριστού και όλων των αγίων.

Δεν συμβαίνει σε όλους, αφορά όμως την μεγάλη πλειονότητα.

Αυτό μπορεί να σημαίνει δύο πράγματα:
Πρώτο. Ο Θεός της Ελλάδας να βάλει το χέρι Του.
Δεύτερο. Βοήθα Χριστέ και Παναγιά να μην πω καμία βλακεία (περισσότερο ορατή από τις βλακείες που συνήθως λέω)

Παραδόξως (για τους μη πιστεύοντες), φυσιολογικά (για τους πιστεύοντες - true believers) τα θεϊκά αυτά πρόσωπα φαίνεται πως σταθερά κατευθύνουν τις "αναλύσεις" των "αναλυτών" σε "ενάρετους" και "δοκιμασμένους" δρόμους.

Για παράδειγμα, το σύνολο των "αναλυτών" του είδους καταλήγει στο συμπέρασμα ότι η συμμαχία με το Ισραήλ είναι Θείο Δώρο για την Ελλάδα.

 
Προφανώς ούτε ο Ιησούς, ούτε η Παναγία κρατούν κακία για τα όσα τον παλαιό εκείνο καιρό υπέστησαν.

Και υποδεικνύουν το Ισραήλ ως σωτήρα του ελληνισμού και της Αγίας Πίστης.

 
Άγνωσται αι Βουλαί του Κυρίου!!!

Σε μια τέτοια συγκυρία θεωρούμε όμως εγκληματικό να αποκρύπτονται μυστικά και ντοκουμέντα που θα μπορούσαν να ερμηνεύσουν ουσιαστικά την Θεία Βούληση.

Στις επιστολές του Ιησού αναφέρομαι που κρατά κλειστές για το κοινό ο ιδιοκτήτης τους - και αρχηγός πολιτικού κόμματος!

 
Ίσως όμως εμπεριέχουν οδηγίες για το όταν γίνει πρωθυπουργός!!!

 
Τότε θα μάθουμε..... 

Πηγή:facebook

---

Η Σφήκα: Επιλογές

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Δεν πάει άλλο!

Γιάννης Κέμμος

2 μήνες επίδομα ανεργίας ζητά ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Παύλος Μαρινάκης.

 
Το ζητάει γιατί όπως λέει η ανεργία έχει πέσει.

 
Πέρα από το ότι τα ποσοστά ανεργίας είναι μαγειρεμένα με ότι τρόπο μπορείτε να φανταστείτε για να βγαίνουν μικρότερα ο κ. Μαρινάκης σαν να μην το γνωρίζει, δεν λέει ποιες είναι οι προσφερόμενες θέσεις εργασίας που μειώνουν την ανεργία που στην πραγματικότητα είναι γύρω από την εστίαση, τη λιανική και τον τουρισμό.

Αν προσθέσουμε τα τηλεφωνικά κέντρα τότε φαντάζομαι ότι η Ελλάδα είναι ο παράδεισος του εργαζόμενου.

 
Σωστά;

Στην πραγματικότητα η Ελλάδα είναι ο τόπος που συντρίβει τα όνειρα σου.

 
Τις σπουδές σου, τις δεξιότητες σου, την ψυχολογία σου.

 
Είναι η χώρα που μπορεί να έχεις σπουδάσει σε πανεπιστήμια, να έχει μεταπτυχιακά και να καταλήξεις να δουλεύεις πωλητής σε κατάστημα, ή να αξιοποιήσεις τις ξένες γλώσσες ως σερβιτόρος στην εστίαση τους καλοκαιρινούς μήνες σε κάποιο νησί.

Είναι η χώρα που ένα μεγάλο ποσοστό του κόσμου μεγαλώνει τα παιδιά του και τα σπουδάζει με την προοπτική να φύγουν στο εξωτερικό για μια καλύτερη τύχη και ποιότητα ζωής.

 
Σε αυτή τη χώρα λοιπόν, που οι επιλογές στην εργασία είναι με 700 ευρώ να δουλεύεις 12ωρα μαύρα, Σαββατοκύριακα και συνεχόμενα ωράρια σε κάποιο τηλεφωνικό κέντρο ή πωλητής σε κατάστημα ή στην εστίαση και τον τουρισμό, ο κ. Μαρινάκης θέλει να τιμωρήσει όποιον δεν θέλει να πετάξει 5 και περισσότερα χρόνια σπουδών στα σκουπίδια και να συνεχίσει να ψάχνει για μια εργασία που θα ανταποκρίνεται στα προσόντα και τις προσδοκίες του.

 
Θέλει να τιμωρήσει όποιον μείνει χωρίς δουλειά και δεν σπεύσει να δηλώσει παρόν στην πρώτη αγγελία που θα ζητά υπάλληλο με προυπηρεσία, πτυχία, ξένες γλώσσες και δίνει βασικό μισθό για να εξυπηρετείς τουρίστες, και σε δύο μήνες να του κόβει το επίδομα ανεργίας.

Στην πραγματικότητα δεν θέλει να τον τιμωρήσει κόβοντας του το επίδομα. Θέλει να τον εξωθήσει στην ανέχεια και στην απελπισία. Θέλει να τον βάλει σε ένα αδιέξοδο οικονομικό από το οποίο η μόνη λύση θα είναι η υποταγή, η παράδοση.

 
Να τον κάνει να παραιτηθεί από ότι όνειρα είχε, να πετάξει όλες τους τις σπουδές για να πάει να γίνει εργαζόμενος του βασικού μισθού σε όποιον ψάχνει φτηνά εργατικά χέρια.

 
Αυτό είναι το κόλπο. Αυτό είναι το σχέδιο που ονειρεύεται με το επίδομα ανεργίας διάρκειας δύο μηνών.

 
Και αυτός είναι ένας ακόμα λόγος που ο κόσμος εγκαταλείπει και θα εγκαταλείπει τη χώρα.
Αυτός είναι ο λόγος που οι νέοι και όποιος ακόμα μπορεί θα φεύγει στο εξωτερικό για μια καλύτερη ζωή.

 
Αυτός είναι ο λόγος που η υπογεννητικότητα θα συνεχίσει να υπάρχει και θα αυξάνεται γιατί σε αυτή τη χώρα αυτό που ξέρουν καλά να κάνουν όσοι κυβερνάνε, είναι να σε διαλύουν ως άνθρωπο, ως προσωπικότητα.

 
Να βάζουν στο μπλέντερ τα όνειρα σου, τις σπουδές σου, την προσωπικότητα σου και να σε κάνουν να βλέπεις καθαρά πως ως πολίτης αυτής της διαλυμένης χώρας έχεις μόνο δύο επιλογές.

 
Ή να μείνεις εδώ, να δέχεσαι να σε κουρελιάζουν εργοδότες και κυβερνήσεις, να σε βάζουν να δουλεύεις από το πρωί ως το επόμενο πρωί, να σε πληρώνουν με μισθούς φτώχειας, πείνας και εξαθλίωσης, να σε βάζουν να ζεις με επιδόματα, να σε κατηγορούν για ότι κακό έχει αυτή η χώρα και να σου εξηγούν γιατί εσύ πρέπει να ζεις στην φτώχεια και αυτοί στα πλούτη, να σου δικαιολογούν το γιατί δεν μπορούν να σου δώσουν καλύτερες συνθήκες ζωής την ώρα που σου μιλάνε από τα ακριβά τους γραφεία φορώντας τα ακριβά τους ρούχα πληρωμένα από τον κόπο σου…

Ή να αποφασίσεις ότι εδώ δεν πάει άλλο. Και θα αλλάξουν χθες τα πράγματα με σοκαριστικές ανατροπές ή θα πάρεις ότι αξιοπρέπεια έχει μείνει και θα φύγεις για το εξωτερικό.

 
Δεν είναι «brain drain», είναι «ο σώζων εαυτόν σωθήτω».

Πηγή:Facebook

---

Η Σφήκα: Επιλογές

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Η βιομηχανία της αθανασίας και ο ωκεανός της εμπορευματοποιημένης Υγείας

Ελλάδα

Γράφτηκαν ήδη πολλά και θα γραφτούν ακόμη περισσότερα για τον θάνατο του Γιώργου Μαζωνάκη. Για τις τελευταίες ώρες του, για το ιατρείο στο οποίο βρισκόταν, για την πλασμαφαίρεση, για το ποιος έκανε τι και για το αν τηρήθηκαν όσα προβλέπουν η Ιατρική και η νομοθεσία. Το άρθρο δεν επιδιώκει να διερευνήσει τις αιτίες του θλιβερού χαμού ενός ανθρώπου, αλλά να ενισχύσει μια συζήτηση που γίνεται παράλληλα και ξεπερνά τη συγκεκριμένη υπόθεση.

Ποιος και τι θα ελέγξει;

Εντυπωσιακή ήταν, πρώτα απ' όλα, η ταχύτητα της αντίδρασης του υπουργού Υγείας. Πολύ γρήγορα μας πληροφόρησε ποια άδεια είχε ο συγκεκριμένος χώρος (ιατρείο; κλινική;), ποιος είναι αρμόδιος για τον έλεγχό του και ότι ζητήθηκε από τον Ιατρικό Σύλλογο Αθηνών να προχωρήσει στις προβλεπόμενες διαδικασίες. Σαν το επείγον ζήτημα να είναι η γρήγορη αποφυγή ευθυνών και όχι η διερεύνηση του κατά πόσο το ίδιο το σύστημα εποπτείας (έστω και μέσω των Ιατρικών Συλλόγων) λειτουργεί. Το πραγματικό ερώτημα αφορά το ποιος έχει τη συνολική ευθύνη να διασφαλίζει ότι ο ασθενής γνωρίζει εάν μπαίνει σε ένα απλό ιατρείο ή σε μια μονάδα που παρέχει πολύ πιο σύνθετες υπηρεσίες.

Ακούσαμε στα ΜΜΕ ότι πραγματοποιούνται κάθε χρόνο δειγματοληπτικοί έλεγχοι περίπου στο 30% των ιδιωτικών ιατρείων. Ας δεχτούμε ότι ο αριθμός είναι απολύτως ακριβής. Τι γίνεται με το υπόλοιπο 70%; Και κυρίως, τι ακριβώς σημαίνει «έλεγχος»; Η άδεια που βρίσκεται στον φάκελο; Ο πραγματικός εξοπλισμός; Οι ιατρικές πράξεις που εκτελούνται στην καθημερινή λειτουργία και αν αντιστοιχούν με αυτές που διαφημίζονται; Αν είναι ασφαλής ο ασθενής και τηρούνται τα επιστημονικά πρωτόκολλα; Μπορεί να γίνει έλεγχος στην ιδιωτική Υγεία ή πιο σωστά στον ωκεανό της ιδιωτικής και εμπορευματοποιημένης Υγείας;

Ο πελάτης της ιδιωτικής Υγείας έχει πρόσθετες ανάγκες

Δεν μπορούμε να μη συζητήσουμε για έναν βασικό παράγοντα: Το κυνήγι του κέρδους της ιδιωτικής Υγείας. Εγγενής τάση, αφού η Υγεία είναι εμπόρευμα. Για μια εμπορική επιχείρηση, περισσότερες υπηρεσίες είναι μεγαλύτερος τζίρος. Ο ασθενής δεν μπορεί εύκολα να γνωρίζει εάν πραγματικά χρειάζεται μια παρέμβαση. Πολλές φορές βασίζεται στον γιατρό. Και όταν η οικονομική συναλλαγή είναι το ενδιάμεσο (και είναι μάλιστα ισχυρό), υπάρχει ο κίνδυνος να μη διαφημίζεται απλώς η θεραπεία μιας πραγματικής ασθένειας, αλλά να κατασκευάζεται η ανάγκη για θεραπεία. Ποιος δεν έχει ακούσει ότι πρέπει «επειγόντως» να κάνει την τάδε ή τη δείνα θεραπεία και δυστυχώς επειδή στα δημόσια νοσοκομεία υπάρχει μεγάλη λίστα αναμονής, πρέπει να χειρουργηθείς ιδιωτικά; Οσο μεγαλύτερο είναι το οικονομικό κίνητρο για την πώληση μιας ιατρικής υπηρεσίας, τόσο το χειρότερο για τον ασθενή. Δεν πρόκειται για στρεβλώσεις της αγοράς, αλλά για το DNA της αγοράς. Οχι τι χρειάζεται ο ασθενής, αλλά τι άλλο μπορούμε να του πουλήσουμε.

Πλασμαφαίρεση: Από την ιατρική ένδειξη...

Η θεραπευτική ανταλλαγή πλάσματος (Therapeutic Plasma Exchange - TPE), που συχνά αναφέρεται ευρύτερα ως θεραπευτική πλασμαφαίρεση, αποτελεί εξειδικευμένη εξωσωματική θεραπεία. Κατά τη διαδικασία, το πλάσμα διαχωρίζεται από τα έμμορφα στοιχεία του αίματος, μέσω φυγοκέντρησης ή διήθησης. Η διαδικασία απαιτεί κατάλληλη αγγειακή προσπέλαση, ειδικό εξοπλισμό και εκπαιδευμένο προσωπικό υπό ιατρική επίβλεψη. Μπορεί να προκαλέσει ανεπιθύμητες ενέργειες και δυνητικά σοβαρές επιπλοκές, όπως υπόταση, υποασβεστιαιμία και άλλες ηλεκτρολυτικές διαταραχές, διαταραχές της πήξης και αλλεργικές αντιδράσεις, γεγονός που απαιτεί κατάλληλη παρακολούθηση και δυνατότητα άμεσης αντιμετώπισής τους. Για αυτόν τον λόγο γίνεται σε εξειδικευμένο πλαίσιο και όχι σε περιβάλλον απλού ιατρείου (είναι σοβαρά προβληματικό αν έγινε κάτι τέτοιο, πόσο μάλλον αν υπήρχε και η άδεια για να γίνει).

Η πλασμαφαίρεση (TPE) χρησιμοποιείται ανάλογα με την πάθηση και με πολύ αυστηρές ενδείξεις1. Τα τελευταία χρόνια διερευνάται ερευνητικά και η πιθανή επίδρασή της σε βιοδείκτες που σχετίζονται με τη γήρανση. Η πλασμαφαίρεση δεν αποτελεί σήμερα αναγνωρισμένη ή τεκμηριωμένη anti-aging (αντιγηραντική) θεραπεία. Το γεγονός ότι μια ιατρική πράξη είναι υπαρκτή, επιστημονικά τεκμηριωμένη και χρήσιμη για συγκεκριμένες παθήσεις, δεν σημαίνει ότι κάθε νέα χρήση που της αποδίδεται διαθέτει την ίδια επιστημονική βάση. Αντίθετα, ένα από τα χαρακτηριστικά της σύγχρονης αγοράς «ευεξίας» και μακροζωίας είναι ακριβώς η μεταφορά πραγματικών ιατρικών όρων, τεχνολογιών και διαδικασιών έξω από το πεδίο των τεκμηριωμένων ενδείξεών τους και η «επανασυσκευασία» τους.

...στην εμπορική χρήση και την ιατρική του Instagram

Αρκεί μια σύντομη περιήγηση στα κοινωνικά δίκτυα. Γιατροί influencers, ιατρεία - luxury brands, βίντεο «πριν και μετά», εντυπωσιακές ονομασίες θεραπειών. «Αναζωογόνηση», «αναγέννηση», «detox», «αντιγήρανση» και «βελτιστοποίηση του οργανισμού». Υποσχέσεις για περισσότερη ενέργεια, νεότερη εμφάνιση, καλύτερη «βιολογική ηλικία». Το πρόβλημα δεν είναι ότι ένας γιατρός έχει ιστοσελίδα ή μέσα κοινωνικής δικτύωσης, αλλά όταν η επιστημονική ενημέρωση μετατρέπεται σε marketing και η ιατρική πράξη παρουσιάζεται με τους κανόνες πώλησης ενός καταναλωτικού προϊόντος. Οταν καλλιεργείται η προσδοκία ότι σχεδόν κάθε φυσιολογική διαδικασία - η ηλικία, η κούραση, η εμφάνιση, η φθορά - αποτελεί μια κατάσταση που χρειάζεται κάποια (πανάκριβη συνήθως) «θεραπεία». Κυρίως, όταν ο ασθενής είναι πελάτης στον οποίον δεν καλύπτεται απλώς μια ανάγκη, αλλά πολλές φορές δημιουργείται η ανάγκη.

Μπροστά μας αναπτύσσεται μια τεράστια αγορά. Anti-aging. Longevity. Biohacking. Regenerative medicine. Stem cells. PRP μικροεγχύσεις και άλλα. Μερικά αποτελούν απολύτως θεμιτά αντικείμενα επιστημονικής έρευνας. Αλλα έχουν συγκεκριμένες ιατρικές ενδείξεις, άλλα παραμένουν πειραματικά και άλλα είναι κυρίως εξαιρετικά καλοσχεδιασμένα εμπορικά προϊόντα, ντυμένα με επιστημονική ορολογία. Το ανθρώπινο σώμα μετατρέπεται σε project που πρέπει να έχει μικρότερη «βιολογική ηλικία». Η υγεία κινδυνεύει να πάψει να σημαίνει πρόληψη της νόσου, φροντίδα, ποιότητα ζωής και ορθολογική ιατρική αντιμετώπιση. Η συζήτηση απομακρύνεται από όσα πραγματικά καθορίζουν σε τεράστιο βαθμό την υγεία ενός πληθυσμού: Τις συνθήκες εργασίας, το εισόδημα, το περιβάλλον, τη διατροφή, την κατοικία, την ψυχική επιβάρυνση, την πρόσβαση στην πρόληψη και σε ένα κρατικό δωρεάν σύστημα Υγείας. Αλλωστε, είναι προτιμότερο το εμπόριο μιας «θεραπείας μακροζωίας» από τη συζήτηση του γιατί ένας εργαζόμενος δουλεύει δεκατρείς ώρες την ημέρα φθείροντας ανεπανόρθωτα τον οργανισμό του και γιατί χρειάζεται μήνες για να βρει ένα ραντεβού στο δημόσιο σύστημα Υγείας.

Πάλι ατομική ευθύνη;

Κάθε φορά που προκύπτει ένα ζήτημα υγείας, υπάρχει μια σχεδόν αντανακλαστική τάση από την κυβέρνηση και τα κρατικά επιτελεία, να καταλήγει η συζήτηση στον ασθενή. «Πρόσεχε, ρώτα τον γιατρό σου» (που συνήθως δεν έχεις), «ψάξε, μην πιστεύεις ό,τι βλέπεις στο διαδίκτυο»... Εξαιρετικά βολικό.

Ολα συλλήβδην στην ατομική ευθύνη. Η υγειονομική εγγραμματοσύνη - η πραγματική ικανότητα δηλαδή του κάθε ανθρώπου να κατανοεί, να αξιολογεί και τελικά να χρησιμοποιεί σωστά πληροφορίες που αφορούν την υγεία του - απέχει πολύ από το «ψάξ' το μόνος σου». Υγειονομικά «εγγράμματος» δεν είναι εκείνος που έχει διαβάσει εκατό αναρτήσεις στα social media ή έχει παρακολουθήσει πενήντα podcasts.2 Αυτή η ικανότητα πρέπει να καλλιεργείται από τα παιδικά χρόνια και (θα έπρεπε) μέσα από ένα κρατικό σύστημα Πρόληψης και φροντίδας Υγείας (ιδιαίτερα Πρωτοβάθμιας). Από την άλλη, η κάθε κυβέρνηση μια χαρά επιτρέπει ένα εξαιρετικά σύνθετο περιβάλλον ιατρικού marketing και κατόπιν απαιτεί από τον ασθενή να προστατευτεί από αυτό.

* * *

Στον καπιταλισμό η γραμμή ανάμεσα στην επιστήμη και την ιατρική επιχειρηματικότητα, την αυτοπροβολή και την εμπορία της ανθρώπινης αγωνίας έχει γίνει δυσδιάκριτη.

Σε λίγες ημέρες τα τηλεοπτικά συνεργεία θα φύγουν. Θα έχουν προηγηθεί ανακοινώσεις, συνεντεύξεις, πιθανόν πορίσματα και δεκάδες ώρες τηλεοπτικών συζητήσεων. Το ουσιαστικό όμως ερώτημα θα παραμένει.

Πέρα από τους «ελέγχους της αγοράς» και τη μονότονη επανάληψη της «ατομικής ευθύνης», θα ανοίξει η συζήτηση για το πώς η επιχειρηματικότητα καταστρέφει την υγεία του συνόλου και του κάθε ξεχωριστού ανθρώπου; Για την εμπορευματοποίηση της ανθρώπινης ανασφάλειας, της αρρώστιας και του φόβου απέναντι στη γήρανση;

Σημειώσεις:

1. Σκοπός είναι η απομάκρυνση παθολογικών ουσιών, όπως αυτοαντισώματα, πρωτεΐνες ή άλλοι κυκλοφορούντες παράγοντες, οι οποίοι αντικαθίσταται με κατάλληλο υγρό αναπλήρωσης, συνήθως αλβουμίνη ή πλάσμα, ανάλογα με την ένδειξη. Ενδείξεις μεταξύ άλλων αποτελούν η θρομβωτική θρομβοπενική πορφύρα, το σύνδρομο Guillain-Barre, η μυασθένεια gravis, επιλεγμένα νεφρολογικά και αυτοάνοσα νοσήματα, ορισμένες διαδικασίες απευαισθητοποίησης για μεταμόσχευση και σύνδρομα υπεργλοιότητας.

2. Πόσο μάλλον αν παρακολουθεί κανείς τη γνώριμη τελετουργία των μόνιμων τηλεοπτικών «ειδικών» Παγώνη, Γιαννάκου, Πατούλη και άλλων. Κάποιες φορές δεν έχουν ιδέα για ποιο πράγμα μιλάνε. Από την πανδημία μέχρι το οτιδήποτε ασχολούνται ποιος θα βγει πρώτος στο παράθυρο και στα πρωινάδικα. 

Πηγή: 902

---

Η Σφήκα: Επιλογές

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Το πρόβλημα...ως «λύση»

Ελλάδα

«Τα στοιχεία δείχνουν ότι οι παρεμβάσεις που έχουν γίνει έχουν αρχίσει και αποδίδουν», δήλωσε η υπουργός Παιδείας για τα αποτελέσματα της PISA. 

Και πράγματι ...«αποδίδουν». 

Στην Ελλάδα οι επιδόσεις των 15χρονων έπεσαν από το 2022 κατά 16 μονάδες στην Κατανόηση Κειμένου, κατά 6 στα Μαθηματικά και κατά 7 στις Φυσικές Επιστήμες.

Σχεδόν 1 στους 2 μαθητές δεν φτάνει ούτε στο βασικό επίπεδο στα Μαθηματικά, πάνω από 4 στους 10 στην Κατανόηση Κειμένου και στις Φυσικές Επιστήμες. 

Υπάρχουν βέβαια και εκείνοι - όπως ο Παπαχρήστος στα «Νέα» - που χρεώνουν αυτές τις επιδόσεις στην «ανικανότητα» των εκπαιδευτικών, τους οποίους κατηγορούν ότι ...αγωνίζονται για την Παλαιστίνη και δεν μαθαίνουν γράμματα στα παιδιά! 

Τέτοια είναι η ξετσιπωσιά αλλά και η αγωνία τους μην τυχόν περάσει στα σχολεία κάτι αντίθετο στην ευρωατλαντική προπαγάνδα ή διδαχτούν οι μαθητές τις αξίες της αλληλεγγύης, της συλλογικής διεκδίκησης κ.λπ. 

Κριτήρια που δεν υπάρχουν βέβαια σε καμία PISA, αφού θέλουν το σχολείο «θερμοκήπιο» δεξιοτήτων και υποταγής στους νόμους της αγοράς και στις ανάγκες των επιχειρήσεων.

Και αφού οι παρεμβάσεις της πολιτικής τους «αποδίδουν», ποια είναι η συνέχεια; 

Ακόμα περισσότερα με την ίδια αντιλαϊκή συνταγή, όπως με το ενιαίο απολυτήριο και τα άλλα μέτρα που προωθεί η κυβέρνηση. Η PISA δεν είναι ένα ουδέτερο «θερμόμετρο» της κατάστασης στην Εκπαίδευση. 

Μετρά με τα κριτήρια του σχολείου των αποσπασματικών δεξιοτήτων, της αποσπασματικότητας και προσαρμοστικότητας, των μετρήσιμων «επιδόσεων». 

Τα συμπεράσματά της γίνονται μοχλός για να προσαρμοστεί ακόμα περισσότερο το σχολείο στην ίδια αντιδραστική κατεύθυνση. Αν οι επιδόσεις πέφτουν, χρειάζονται «μεταρρυθμίσεις». 

Αν παραμένουν χαμηλές, χρειάζονται περισσότερες. 

Αν πέφτουν όλες οι χώρες, υπάρχει «σύγκλιση».

 

Σε τελική ανάλυση η PISA καταγράφει τα αδιέξοδα του σχολείου τους, τα οποία επικαλούνται για να εμφανίσουν στη συνέχεια το πρόβλημα ως «λύση»...

Πηγή: rizospastis

---

Η Σφήκα: Επιλογές

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Μόλις το 10% των ιδιωτικών ιατρείων «ελέγχεται»

Ελλάδα

Τα αποτελέσματα της πανσπερμίας κάθε λογής ιδιωτικής μπίζνας στην Υγεία, αλλά και της επιλεκτικής «ανικανότητας» του κράτους να ελέγξει στοιχειωδώς τη λειτουργία τέτοιων μαγαζιών, φέρνει με σφοδρότητα στην επιφάνεια ο θάνατος του Γ. Μαζωνάκη σε «ιατρείο» στο Κολωνάκι την ώρα που δεχόταν τις υπηρεσίες μιας τέτοιας επιχείρησης.

Το συγκεκριμένο ιατρείο όπου έχασε τη ζωή του ο γνωστός τραγουδιστής είχε άδεια παθολογικού ιατρείου, αλλά εδώ και χρόνια λειτουργούσε και διαφημιζόταν ως πετυχημένη κλινική, και μάλιστα στο Κολωνάκι. Τον έλεγχο για τις προδιαγραφές των ιδιωτικών ιατρείων στην Αττική έχει ο Ιατρικός Σύλλογος Αθήνας, με τον πρόεδρό του, Γ. Πατούλη, να ομολογεί ότι ο έλεγχος είναι «δειγματοληπτικός», στην καλύτερη περίπτωση στο 10% των ιδιωτικών ιατρείων. Μάλιστα ο έλεγχος στο συγκεκριμένο ιατρείο έγινε πέρυσι, όπου «κανείς δεν είδε τα μηχανήματα πλασμαφαίρεσης», παρότι κυκλοφορούν σχετικά βίντεο και ο δικηγόρος του ιατρείου ισχυρίζεται πως είχαν δηλωθεί στον ΙΣΑ από τον ίδιο. Επίσης, χθες διαπιστώθηκε ότι στο συγκεκριμένο ιατρείο - όπως και σε πολλές ιδιωτικές κλινικές - δεν υπάρχουν μηχανήματα που απαιτούνται σε περίπτωση επιπλοκών, όπως απινιδωτής για την καρδιοαναπνευστική ανάνηψη.

Ειδικά για την πλασμαφαίρεση, πρόκειται για ιατρική πράξη που γίνεται αποκλειστικά σε δημόσια νοσοκομεία («Λαϊκό», «Γεννηματάς», «Ευαγγελισμός», «Αττικόν») και μεγάλες ιδιωτικές κλινικές, και απευθύνεται σε συγκεκριμένες σοβαρές νόσους (αιματολογικά, νευρολογικά, νεφρολογικά νοσήματα, μεταμοσχεύσεις, ηπατική ανεπάρκεια κ.ά.), ενώ απαιτούνται επίβλεψη και νοσηλεία από εξειδικευμένη διεπιστημονική ομάδα. Πριν έναν χρόνο, μάλιστα, ακόμα και ο ΕΟΦ είχε επισημάνει τους κινδύνους για τη δημόσια υγεία από τις συγκεκριμένες θεραπείες, οι οποίες προορίζονται για σοβαρά νοσήματα και όχι για «αντιγήρανση» και αποτοξινώσεις, όπως διαφημίζουν ότι κάνουν επιχειρήσεις σαν αυτή του Κολωνακίου.

Η κυβέρνηση κάνει την ανήξερη, πετώντας το μπαλάκι στον ΙΣΑ, αλλά αυτό που επιβεβαιώνεται είναι ότι όπως και οι προηγούμενες, γνωρίζει καλά το πάρτι που στήνεται γύρω από τέτοιες μπίζνες. Μια απλή αναζήτηση στο διαδίκτυο άλλωστε αρκεί, κάτι που αποκαλύπτει ότι κράτος και κυβερνήσεις κάνουν τα «στραβά μάτια». Μιλάμε για εκατοντάδες κλινικές και ιατρεία που λειτουργούν παράνομα, παραβιάζοντας πρωτόκολλα και προϋποθέσεις, προσφέροντας υπηρεσίες αμφιβόλου ποιότητας και ασφάλειας έναντι χιλιάδων ευρώ (2.000 ευρώ κάθε συνεδρία στην εν λόγω κλινική).

Ακόμα πιο προκλητική είναι η απάντηση της κυβέρνησης στις εξελίξεις, αφού την ίδια στιγμή που τα αρπακτικά της Υγείας θυσαυρίζουν ο υπουργός «εμπορίου Υγείας» κουνάει και το δάχτυλο, καλώντας «τους ασθενείς να είναι προσεκτικοί με το διαδίκτυο και να μην διακινδυνεύουν την υγεία τους σε αμφίβολες συνθήκες».Χθες συνελήφθησαν οι δύο γιατροί - ιδιοκτήτες του ιατρείου όπου κατέρρευσε κατά τη διαδικασία της πλασμαφαίρεσης ο Γ. Μαζωνάκης. 

Πηγή: rizospastis

---

Η Σφήκα: Επιλογές

---

Διαβάστε Περισσότερα »