Τετάρτη 12 Αυγούστου 2026

Τζον Στάινμπεκ: 20 αποφθέγματα απ’ το αριστούργημά του «Τα σταφύλια της οργής»

Κόσμος


1 «Δεν υπάρχει αμαρτία και δεν υπάρχει αρετή. Υπάρχουν απλά πράγματα που κάνουν οι άνθρωποι.

2 «Και το μικρό ουρλιαχτό γεγονός που ακούγεται σε όλη την ιστορία: η καταστολή λειτουργεί μόνο για να ενισχύσει και να δέσει τους καταπιεσμένους.

3 «Ήταν συνήθειά της να χτίζει το γέλιο από ανεπαρκή υλικά.

4 «…και στα μάτια των ανθρώπων υπάρχει η αποτυχία- και στα μάτια των πεινασμένων υπάρχει μια αυξανόμενη οργή. Στις ψυχές των ανθρώπων τα σταφύλια της οργής γεμίζουν και βαραίνουν, βαραίνουν για τον τρύγο.

5 «Η ποιότητα της ιδιοκτησίας σε παγώνει για πάντα στο “εγώ” και σε αποκόπτει για πάντα από το “εμείς”.

6 «Ο θάνατος ήταν φίλος και ο ύπνος ήταν αδελφός του θανάτου.

7 «Μπροστά μας υπάρχουν χίλιες ζωές που μπορεί να ζήσουμε, αλλά όταν έρθει θα είναι μόνο μία.

8 «Μύες που πονάνε να δουλέψουν, μυαλά που πονάνε να δημιουργήσουν – αυτός είναι ο άνθρωπος.

9 «Μια μεγάλη σταγόνα ήλιου έμεινε στον ορίζοντα και μετά έσταξε και χάθηκε, και ο ουρανός ήταν λαμπερός πάνω από το σημείο όπου είχε φύγει, και ένα σκισμένο σύννεφο, σαν ματωμένο κουρέλι, κρεμόταν πάνω από το σημείο όπου έφυγε. Και το σούρουπο σύρθηκε πάνω στον ουρανό από τον ανατολικό ορίζοντα, και το σκοτάδι σύρθηκε πάνω στη γη από τα ανατολικά.»

10 «Αν χρειάζεται ένα εκατομμύριο στρέμματα για να νιώσει πλούσιος, μου φαίνεται ότι το χρειάζεται γιατί νιώθει φτωχός μέσα του, και αν είναι φτωχός μέσα του, κανένα εκατομμύριο στρέμματα δεν θα τον κάνουν να νιώσει πλούσιος, και ίσως απογοητεύτηκε που τίποτα που μπορεί να κάνει δεν θα τον κάνει να νιώσει πλούσιος.»

11 «Βέβαια, φώναζαν οι ενοικιαστές,αλλά είναι η γη μας… Γεννηθήκαμε πάνω της, και σκοτωθήκαμε πάνω της, πεθάναμε πάνω της. Ακόμα κι αν δεν είναι καλή, παραμένει δική μας….Αυτό είναι που κάνει την ιδιοκτησία, όχι ένα χαρτί με αριθμούς πάνω του.»

12 «Λυπούμαστε. Δεν είμαστε εμείς. Είναι το τέρας. Η τράπεζα δεν είναι σαν τον άνθρωπο.»

– Ναι, αλλά η τράπεζα αποτελείται μόνο από ανθρώπους.»

-Όχι, κάνεις λάθος σε αυτό το σημείο – εντελώς λάθος σε αυτό το σημείο. Η τράπεζα είναι κάτι άλλο από ανθρώπους. Συμβαίνει κάθε άνθρωπος σε μια τράπεζα να μισεί αυτό που κάνει η τράπεζα, και όμως η τράπεζα το κάνει. Η τράπεζα είναι κάτι περισσότερο από τους ανθρώπους, σας λέω. Είναι το τέρας. Οι άνθρωποι την έφτιαξαν, αλλά δεν μπορούν να την ελέγξουν.»

13 «Είμαι απλά ένας πόνος καλυμμένος με δέρμα…»

14 « Δεν πρόκειται να πεθάνουμε. Ο κόσμος συνεχίζει να υπάρχει, αλλάζει λίγο, ίσως, αλλά συνεχίζει να υπάρχει.»

15 «Και αυτό μπορείτε να το ξέρετε- φοβηθείτε την ώρα που ο Άνθρωπος δεν θα υποφέρει και δεν θα πεθάνει για μια έννοια, γιατί αυτή η μία ποιότητα είναι ο άνθρωπος, ξεχωριστή στο σύμπαν.»

16 «Αυτή είναι η αρχή – από το “εγώ” στο “εμείς”.

17 «Ο άνθρωπος, σε αντίθεση με οποιοδήποτε άλλο οργανικό ή ανόργανο πράγμα στο σύμπαν, μεγαλώνει πέρα από το έργο του, ανεβαίνει τις σκάλες των αντιλήψεών του και αναδύεται μπροστά από τα επιτεύγματά του.

18 «Η τράπεζα – το τέρας πρέπει να έχει κέρδη όλη την ώρα. Δεν μπορεί να περιμένει. Θα πεθάνει. Όχι, οι φόροι συνεχίζονται. Όταν το τέρας σταματά να μεγαλώνει, πεθαίνει. Δεν μπορεί να μείνει σε ένα μέγεθος.»

19 «Αν έχεις πρόβλημα ή πληγωθεί ή έχεις ανάγκη, πήγαινε στους φτωχούς. Είναι οι μόνοι που θα σε βοηθήσουν – οι μόνοι.

20 «Αγοράζεις χρόνια δουλειάς, μόχθο στον ήλιο- αγοράζεις μια θλίψη που δεν μπορεί να μιλήσει.»


Πηγή: lavart.gr



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Δημοσία Δαπάνη...

Ναταλία Ρασούλη

Δημοσία Δαπάνη:

Θα σας πω την δική μου εμπειρία.

Όταν έφυγε από τον άθλιο ετούτο κόσμο ο Μανώλης Ρασούλης, φίλοι και συνεργάτες του, υπογραμμίζω ΟΧΙ εγώ ΟΥΤΕ η οικογένειά του, φίλοι και συνεργάτες του, πρότειναν στο υπουργείο να γίνει η κηδεία του δημοσία δαπάνη λόγω της προσφοράς του στον Πολιτισμό της χώρας.

Οι υπεύθυνοι αρνήθηκαν με την εξής απάντηση: "Δημόσια Δαπάνη θάβονται μόνο όσοι είναι άποροι".

Ούτε με ενδιέφερε η πρόταση προς το υπουργείο, ούτε και η απάντησή τους.
 
Αργότερα διάβασα το νόμο από περιέργεια, γιατί έπεσαν κάτι δημόσιες δαπάνες απανωτές.

Πέντε οι κατηγορίες για ενταφιασμό από το κράτος.
Και μέσα στις πέντε κατηγορίες, οι άνθρωποι του πολιτισμού.
Είτε είναι άποροι, είτε όχι.

Βλέπω σήμερα ανακοίνωση ότι ο Στέλιος Ράμφος θα θαφτεί δημοσία δαπάνη. Όπως θα έπρεπε σύμφωνα με το νόμο.

Ο Νίκος ο Καλογερόπουλος ρε ξεφτιλισμένοι, ο σπουδαιότερος ηθοποιός της γενιάς του, αυτός ο αδιανόητος άνθρωπος της τέχνης, δεν αξίζει να θαφτεί δημοσία δαπάνη;;
Αυτός, που μάτωσε το είναι του να τα βγάζει πέρα, έξω από το σύστημα, και ένα χώρο που έκανε με ό,τι είχε και δεν είχε του τον βανδάλισαν κι αυτόν;

Έχετε βγάλει το ζύγι και έτσι επιλέγετε ποιος άνθρωπος του πολιτισμού πρόσφερε σ' αυτόν τον τόπο και ποιος όχι;
Ο Ράμφος ναι, αλλά ο Καλογερόπουλος όχι;
Κι ας τα έβγαζε πέρα με την ψυχή στο στόμα;
Τέτοιος Ηθοποιός, τέτοια Αυθεντικότητα;;

Ή πρέπει να είναι κανείς στο Κόμμα;;

Τέτοια ξεφτίλα τελικά στη γενέτειρα του Δυτικού Πολιτισμού; 

Πηγή: facebook



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Αγωνίες



Εκτός από αυτά που είπε ο Τσίπρας στη συνέντευξή του στο «in.gr», έχουν σημασία κι αυτά που δεν είπε ο ίδιος ή το κόμμα του. 

Για παράδειγμα, από την περασμένη Παρασκευή ξεχωρίζουν οι σοβαρές και επικίνδυνες εξελίξεις με τη «Συμφωνία της Μέκκας» και το σχέδιο της κυβέρνησης πίσω από την πλάτη του λαού να στείλει στρατιωτικά ελικόπτερα στα ΗΑΕ για να κυνηγάνε drones, που σημαίνει ακόμα μεγαλύτερη εμπλοκή στον πόλεμο. 

Καμιά αντίδραση δεν υπάρχει από το κόμμα Τσίπρα, όπως και από τα άλλα κόμματα της συστημικής αντιπολίτευσης. 

Και πώς να υπάρξει, όταν ο ΣΥΡΙΖΑ επί Τσίπρα είχε ψηφίσει τη στρατιωτική συμφωνία με τα ΗΑΕ και αυτή με τη Σαουδική Αραβία, η οποία συνάπτει τώρα συμφωνία στρατιωτικής συνδρομής με την Τουρκία και το Πακιστάν; 

Τι δείχνει η αφωνία τους; 

Οτι η εμπλοκή στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο για τα συμφέροντα ισχυρών μονοπωλιακών ομίλων της Ενέργειας, των εφοπλιστών, των μεταφορών, των κατασκευών, του τουρισμού είναι κοινό πρόγραμμα όλων των κομμάτων. 

Στο θέμα του πολέμου, που επιδρά καθοριστικά και σε όλα τα υπόλοιπα, το κόμμα Τσίπρα και συνολικά η σοσιαλδημοκρατία μοιράζονται τις ίδιες «αγωνίες» με την κυβέρνηση. 

Και δεν χάνουν ευκαιρία να το δείχνουν...


Πηγή: rizospastis



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Ντουβάρι



Ο πονηρούλης υπουργός Υγείας προσπάθησε χτες να διασκεδάσει τις εντυπώσεις από την πτώση σοβάδων στο «Βενιζέλειο», το δεύτερο περιστατικό μέσα σε λίγες μέρες, μετά το Νοσοκομείο Κορίνθου, όπου κατέρρευσε μέρος της (ανακαινισμένης) ψευδοροφής. 

Εγραψε στα κοινωνικά δίκτυα: «Διαλέξτε, ή τα ντουβάρια τελικώς χρειάζονται και πρέπει να τα ανακαινίσουμε όλα, και το "Βενιζέλειο" προφανώς, άρα και όσα κάνουμε τόσο καιρό σε όλη τη χώρα έχουν αξία και άρα πείτε και κανένα μπράβο. `Η τα ντουβάρια δεν έχουν αξία, κακώς κάνουμε όσα κάνουμε και άρα δεν σας νοιάζει και ο σοβάς που έπεσε. Μα δεν μπορεί να τα έχετε όμως όλα, μονά ζυγά, δικά σας». 

Ο ανεκδιήγητος υπουργός ζητάει να του πουν κι ευχαριστώ για τα έργα βιτρίνας που κάνει η κυβέρνηση σε ορισμένα από τα νοσοκομεία, νομίζοντας ότι οι καλλωπισμοί και τα βαψίματα θα κρύψουν την άθλια κατάσταση στην Υγεία. 

Κάνει πως δεν καταλαβαίνει ότι η εναντίωση των εργαζομένων της Υγείας είναι συνολικά απέναντι στην πολιτική της κυβέρνησης, επειδή πίσω από τα ανακαινισμένα ή μη ντουβάρια βρίσκονται υποβαθμισμένες και υποστελεχωμένες κλινικές, αμέτρητα χρωστούμενα ρεπό, κρίσιμα εργαλεία και μηχανήματα που χαλάνε χωρίς να αντικαθίστανται στην ώρα τους, απογευματινά επί πληρωμή χειρουργεία και ιατρεία, άκρατη εμπορευματοποίηση και πληρωμές από την τσέπη των ασθενών. 

Εκφραση αυτής της διαλυτικής κατάστασης είναι και οι σοβάδες που πέφτουν, συνολικά οι γερασμένες υποδομές. Αν νομίζει λοιπόν ο υπουργός ότι με τέτοιες σοφιστείες θα στριμώξει τους εργαζόμενους στα νοσοκομεία, είναι βαθιά γελασμένος. 

Η προσπάθειά του δεν θα βρει απλά τοίχο, αλλά ...ντουβάρι.

Πηγή: rizospastis



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Τρίτη 11 Αυγούστου 2026

Ήταν ζωή…Και περνούσε....



Κάποτε κάποιος είπε.. «Αν νιώθεις ότι είσαι δυστυχισμένος, πήγαινε μια βόλτα από ένα νοσοκομείο».
Πόσο δίκαιο είχε ρε γαμώτο…

Όχι γιατί ο πόνος του άλλου ακυρώνει τον δικό σου. Ούτε γιατί, βλέποντας κάποιον να υποφέρει περισσότερο, οφείλεις ξαφνικά να ντραπείς για όσα αισθάνεσαι. Η ψυχή δεν λειτουργεί με διαγωνισμούς δυστυχίας. Το ότι κάποιος πονά περισσότερο δεν σημαίνει πως εσύ δεν πονάς.
Όμως το νοσοκομείο έχει έναν παράξενο τρόπο να επαναφέρει τη ζωή στις πραγματικές της διαστάσεις. Μας επαναφέρει στην «εργοστασιακές ρυθμίσεις».

Κάτω από μια νοσοκομειακή ρόμπα είμαστε όλοι το ίδιο εύθραυστοι. Κανείς δεν ενδιαφέρεται πια ποιος κέρδισε έναν καβγά, ποιος είχε δίκαιο, ποιος πήρε περισσότερα likes ή ποιος αγόρασε το ακριβότερο αυτοκίνητο. Οι άνθρωποι παρακαλούν για πράγματα που εμείς θεωρούμε δεδομένα..να αναπνεύσουν χωρίς πόνο, να περπατήσουν μέχρι την τουαλέτα, να ακούσουν μια καλή κουβέντα από τον γιατρό, να επιστρέψουν ακόμη μία φορά στο σπίτι τους. Στους διαδρόμους ενός νοσοκομείου καταλαβαίνεις ότι η ζωή μπορεί να χωριστεί στα δύο από μία μόνο πρόταση..«Τα αποτελέσματα δεν είναι καλά». 

Και τότε όλα όσα μέχρι χθες έμοιαζαν τεράστια μικραίνουν απότομα. Το μήνυμα που δεν απαντήθηκε, η δουλειά που δεν πήγε όπως ήθελες, το βλέμμα του άλλου, η καθυστέρηση, η προσβολή, η εμμονή να αποδείξεις πως είχες δίκαιο. Όχι επειδή παύουν να έχουν σημασία, αλλά επειδή θυμάσαι πως δεν είναι όλη η ζωή. Η επαφή με την ανθρώπινη ευαλωτότητα δεν πρέπει να μας γεμίζει ενοχή. Πρέπει να μας ξυπνά. Να μας θυμίζει ότι το σώμα που σήμερα σε κουβαλά, κάποτε ίσως χρειαστεί να το κουβαλήσεις εσύ. Ότι οι άνθρωποι που αγαπάς δεν είναι μόνιμοι κάτοικοι της ζωής σου. Είναι επισκέπτες…όπως κι εσύ. Και ότι αναβάλλουμε με τρομακτική ευκολία όσα έχουν πραγματική αξία, λες και έχουμε υπογράψει ιδιωτική συμφωνία με την αιωνιότητα.

Ίσως, λοιπόν, η βόλτα από το νοσοκομείο να μη σου λύσει τα προβλήματα. Μπορεί όμως να σου διορθώσει για λίγο την όραση. Να τηλεφωνήσεις σε εκείνον που αγαπάς. Να αγκαλιάσεις τα παιδιά σου χωρίς να κοιτάζεις το κινητό. Να πιεις τον καφέ σου αργά. Να ζητήσεις συγγνώμη. Να πας εκείνο το ταξίδι. Να μην φας ρυζογκοφρέτα. Να σταματήσεις να περιμένεις να γίνουν όλα τέλεια για να επιτρέψεις στον εαυτό σου να ζήσει. Η ζωή δεν μας χρωστά προειδοποίηση πριν αλλάξει. Μερικές φορές χτυπά απλώς το τηλέφωνο, μερικές φορές ανοίγει μια πόρτα και μπαίνει ένας γιατρός. Και μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα, όλα όσα θεωρούσαμε δεδομένα μετατρέπονται σε…προσευχή.

Μην περιμένεις, λοιπόν, να φτάσεις σε έναν διάδρομο νοσοκομείου για να καταλάβεις πως εκείνη η «συνηθισμένη» κωλομέρα που βιαζόσουν να τελειώσει, ήταν κάποτε όλα όσα θα παρακαλούσες να σου επιστραφούν.Δεν ήταν απλώς άλλη μία μέρα.Ήταν η ζωή σου. Κι εσύ νόμιζες πως θα περιμένει…


Ευάγγελος Ορφανιδης κλινικός ψυχολόγος

Πηγή:facebook



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Βεντάλια - Η πιστή φίλη του καλοκαιριού και η ιστορία της



Η Βεντάλια: Το Αρχέγονο «Gadget» Δροσιάς και Μυστηρίου

Κάθε χρόνο, όταν το καλοκαίρι πλησιάζει και οι πρώτες ζέστες κάνουν την εμφάνισή τους, πριν ακόμα κι από τα καλοκαιρινά μου ρούχα, αναζητώ στα συρτάρια τις βεντάλιες μου. Είναι η καλύτερη παρέα του καλοκαιριού· η πιστή φίλη που δεν με προδίδει ποτέ, ακόμα κι αν κοπεί το ρεύμα, και με συνοδεύει αδιαμαρτύρητα σε κάθε μου έξοδο.

Πέρα όμως από την άμεση ανακούφιση που προσφέρει, η βεντάλια είναι ένα αντικείμενο με απίστευτη ιστορική και τεχνολογική διαδρομή. Αν το καλοσκεφτείτε, πρόκειται για την πρώτη, απόλυτα οικολογική μορφή «προσωπικού κλιματισμού». Δεν παράγει ψύχος, αλλά λειτουργεί με μια έξυπνη μηχανική: επιταχύνει την εξάτμιση της υγρασίας από το δέρμα μας, χαρίζοντας μια φυσική αίσθηση δροσιάς με μια απλή κίνηση του καρπού.

Πριν όμως η βεντάλια γίνει το αξεσουάρ που ξέρουμε σήμερα, η ελληνική γλώσσα είχε ήδη δώσει το δικό της όνομα στην ανάγκη μας για δροσιά: το ριπίδιο. Η λέξη προέρχεται από το αρχαιοελληνικό ριπίς και το ρήμα ριπίζω, που σημαίνει αναδεύω τον αέρα. Είναι εντυπωσιακό πώς μια λέξη περιγράφει με τόση ακρίβεια τη μηχανική της κίνησης — μια συνεχή, ρυθμική ριπή που αλλάζει τη ροή του αέρα γύρω μας.

Από τη Νυχτερίδα στο Σαλόνι


Γνωρίζατε ότι οι πτυσσόμενες βεντάλιες (sensu) ήταν μια επανάσταση στο design; Ξεκίνησαν από την Ιαπωνία και την Κίνα, και λέγεται πως η έμπνευση ήρθε από τον τρόπο που διπλώνουν τα φτερά της νυχτερίδας. Πριν από αυτή την εφεύρεση, οι βεντάλιες ήταν σταθερές και δύσκολες στη μεταφορά. Η δυνατότητα να «κλείνουν» και να κρύβονται στην παλάμη τις μετέτρεψε στο πρώτο φορητό gadget της ιστορίας.

Στην Ευρώπη του 18ου αιώνα, η βεντάλια μεταμορφώθηκε στο απόλυτο εργαλείο κοινωνικής αλληλεπίδρασης. Υπάρχουν τρία βασικά είδη που επιβιώνουν μέχρι σήμερα:

Folding fans:
Οι κλασικές υφασμάτινες ή χάρτινες, το απόλυτο παράδειγμα εργονομίας.

Brise fans:
Οι πιο ιδιαίτερες τεχνικά, χωρίς ύφασμα, αποτελούμενες μόνο από σκαλιστά στελέχη (ξύλο, ελεφαντόδοντο ή ταρταρούγα) που ενώνονται στη βάση.

Screen fans: Σταθερές, σαν μικρά έργα τέχνης, που θυμίζουν τις παλιές βεντάλιες των Φαραώ, οι οποίες συμβόλιζαν την εξουσία και την ουράνια προστασία.

Η Ισπανική Ιεροτελεστία

Φυσικά, δεν μπορούμε να μιλάμε για βεντάλιες χωρίς να σταθούμε στην Ισπανία, όπου το αντικείμενο αυτό έγινε επιστήμη και πάθος.

Η Πρωτεύουσα της Τέχνης:
Η πόλη Aldaia στη Βαλένθια παραμένει μέχρι σήμερα η παγκόσμια πρωτεύουσα της χειροποίητης βεντάλιας, εκεί όπου η ζωγραφική στο ύφασμα συναντά το λεπτό σκάλισμα στο ξύλο.

Το Φλαμένκο:
Στον χορό, η βεντάλια δεν είναι αξεσουάρ, αλλά προέκταση του σώματος· ένα «όπλο» έκφρασης που τονίζει την ένταση και το πάθος.

El Lenguaje del Abanico:
Η περίφημη «μυστική γλώσσα» ήταν ένας ευφυής τρόπος επικοινωνίας κάτω από τα αυστηρά βλέμματα της εποχής. Αν την κρατούσε μια γυναίκα ανοιχτή μπροστά στο πρόσωπο, σήμαινε «ακολούθησέ με», ενώ αν την ακουμπούσε στα χείλη, το μήνυμα ήταν σαφές: «δεν σε εμπιστεύομαι».
΄

Μια Διαχρονική Αξία

Σε έναν κόσμο γεμάτο ηλεκτρονικά αξεσουάρ που χρειάζονται συνεχή φόρτιση, η βεντάλια παραμένει μια κομψή υπενθύμιση ότι η ομορφιά και η λειτουργικότητα μπορούν να συνυπάρξουν μέσα από την απλότητα. Προσωπικά, πιστεύω ότι μια όμορφη βεντάλια προσθέτει έναν αριστοκρατικό τόνο στην εμφάνισή μας, αλλά το σπουδαιότερο είναι ότι μια μεγάλη ευκολία. Μια δροσιά που μπορώ να κρατώ στο χέρι, να έχω στην τσάντα, από τις πιο επίσημες περιστάσεις, μέχρι τις παραστάσεις στο Ηρώδειο και την συναυλία των Iron Maiden



Πηγή: ideostrovilos



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Νίκος Καλογερόπουλος «ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ ΡΕ!»



Ο Νίκος Καλογερόπουλος πέθανε, όμως πριν φύγει, από πολύ νωρίς στη ζωή του, φρόντισε να αφήσει το δικό του στίγμα στο επουράνιο σκοτάδι που καταπλακώνει τη χώρα μας εδώ και δυο αιώνες που ξανασυγκροτηθήκαμε. Και το έκανε κι αυτό με το έτσι θέλω, αναρχικά, ρεμπέτικα. Όπως ταίριαζε στην ιδιοσυγκρασία του. Κι έτσι από εδώ και μπρος:

Θα γυρίζει πάντα καθυστερημένος μέσα στην παραλλαγή του στα στενά της Αθήνας και θα βλέπει παραξενεμένος τα τανκς να γυρίζουν τους άδειους δρόμους. Καλά κινητοποιήθηκαν όλα τα τεθωρακισμένα να τον βρουν επειδή άργησε να πάει στη μονάδα του; Ήταν ξημερώματα της 21ης Απριλίου στη «Λούφα και παραλλαγή» του Νίκου Περάκη. Μια ταινία που δε γίνεται να μην έχει πάρει όσκαρ.
 
Θα είναι πάντα εκείνος ο «τρελός» Αριστερός ρομαντικός καλλιτέχνης που θα τσακώνεται με τον πιο κυνικό Μίμη Χρυσομάλλη στην Άρπα Κόλλα για μια ταινία γιοφύρι της Άρτας που ολημερίς τη χτίζουνε, το βράδυ γκρεμιζόταν.
 
Θα χορεύει κρίπικα με βλέμμα που σκοτώνει τον «Ρασπούτιν» κάτω από το μπαλκόνι της Χρυσάνθης του στην πιο ΜΕΤΑ καντάδα στην ιστορία του ελληνικού σινεμά μέχρι να μπει στη σκηνή ο Διαμαντόπουλος και να τον αρχίσει στις καρπαζιές.

Θα του δείχνει ο υπέροχος Ξενίδης την αφίσα του Λένιν κι αυτός μαγκωμένος θα τον αναγνωρίζει ως Βενιζέλο για να μη μπλέξει χειρότερα, να μη στιγματιστεί κι άλλο.
 
Θα γράφει γράμματα πάνω στο παράθυρο στον φίλο του τον Χρόνη Μίσσιο. Θα κοιτάζει την φωτογραφία τους από την θάλασσα. Πρέπει να φτιάχτηκαν από το ίδιο ύφασμα αυτοί οι δύο.
Θα είναι ο δημοσιογράφος που παίρνει τις συνεντεύξεις στην άλλη ταινία του –εξαιρετικού, άμεσου, λαϊκού και με ταξική συνείδηση- Μαραγκού, από τον Παραθυράκια, τον Βρυκόλακα, τον Κώστα Τσάκωνα που θα μας ενημερώνει πώς γίνονται οι σωστές δηλώσεις για τους βιομηχάνους.
Θα μελοποιεί σαν τελευταίος ρεμπέτης τα ποιήματά του, όσο μεγάλωνε τόσο θαρρείς πως δε γινόταν να φύγει το μπουζούκι κι ο μπαγλαμάς από το χέρι του, ο Μπάμπης βγήκε από το Ρεμπέτικο κι έγινε αδιόρθω αναρχί, ο τελευταίος που μάλλον έκλεισε και την πόρτα.

Θα είναι αυτός που θα προτιμήσει να πάει και στην οικοδομή να μην παίξει ρόλους που δεν του ταιριάζουν.

Θα αναστήσει το γράμμα του Καραϊσκάκη και θα το κάνει εμβατήριο στα χρόνια των μνημονίων, στις μεγάλες διαδηλώσεις, θα πετάξει μια σπίθα σε μια πυρκαγιά που ερχόταν μα δεν έφτασε ποτέ στον προορισμό της, σε μια τελευταία εποχή, πριν συνηθίσουμε όλοι στην μαθημένη αβοηθησία, πριν μάθουμε στην καρπαζιά, στα αναλγητικά και στις εθιστικές ουσίες.
 
Θα περπατά μονάχος του προς τις μεγάλες πλατείες για τις επικές συγκεντρώσεις της γενιάς μας, εκεί τον είχα συναντήσει, αγέρωχος και χαμογελαστός να γίνεται ένα με εμάς για να ακούσει τις ομιλίες του Γλέζου και του Μίκη Θεοδωράκη.
 
Μέχρι το τέλος θα γράφει σατιρικά τραγούδια για τους οπεκεπέδες. Τίποτα δεν τον πτόησε άλλωστε. Ούτε καν όταν του βανδάλισαν το Τρενοτεχενείο, την καλλιτεχνική του παραγκούπολη. Τότε που γύριζε προς την κάμερα κι έλεγε με λυγμούς ανάμεσα σε κατεστραμμένα μουσικά όργανα, μάρμαρα και σκόρπια ποιήματα ότι αυτός ο κόσμος δε θα αλλάξει ποτέ.
 
Στο μυαλό μου θα τον έχω πάντα ως τον Νίκο Παπάζογλου του σινεμά. Μια μοναδική περίπτωση.
74 χρόνια θα είναι αυτός που θα σηκώνεται στο δικαστήριο ανάμεσα στις Αρχές και στους ταγούς του τόπου και θα φωνάζει…

«ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ ΡΕ!» 


Πηγή: facebook



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Εμπρηστής



Αλλη μια φωτιά, στο Στεφάνι Κορινθίας, άρπαξε από βραχυκύκλωμα σε φωτοβολταϊκό έργο. Λίγες μέρες πριν, η φωτιά που κατέκαψε το Πόρτο Γερμενό ξεκίνησε από εγκαταστάσεις ΑΠΕ στη Βοιωτία.

 Στο όνομα της «πράσινης μετάβασης», εκατοντάδες τέτοια πάρκα έχουν ξεφυτρώσει σε όλη τη χώρα, πάνω σε καλλιεργήσιμες ή και δασικές εκτάσεις, με μεγάλη γκάμα ιδιοκτητών: Από ενεργειακά μονοπώλια μέχρι «μικροεπενδυτές», που κάνουν χρήση των προνομίων και των κρατικών επιδοτήσεων για την εγκατάσταση ΑΠΕ. 

Οπως γράφτηκε στον Τύπο, το αιολικό πάρκο που ευθύνεται για τη φωτιά στη Βοιωτία έχει χρηματοδοτηθεί - δανειοδοτηθεί με 30 εκατ. ευρώ από το Ταμείο Ανάκαμψης. 

Στα διάφορα στάδια της κατασκευής τους εμπλέκονται εργολάβοι και τεχνικές εταιρείες που διεκδικούν κομμάτι της χρηματοδότησης. Η λειτουργία τέτοιων πάρκων εξασφαλίζει σίγουρα κέρδη στους ιδιοκτήτες, που μεταφράζονται σε πανάκριβο ρεύμα για τον λαό. 

Δίπλα σ' αυτό, αποδεικνύεται ότι οι έλεγχοι στα ενεργειακά φασονατζίδικα είναι κατόπιν εορτής, όπως συμβαίνει για την πλειοψηφία των επενδύσεων, με τους νόμους όλων των κυβερνήσεων, που προβλέπουν ελέγχους μετά τη λειτουργία μιας επιχείρησης. 

Το μείγμα «πράσινης μετάβασης», επιχειρηματικότητας και Ενέργειας - εμπόρευμα είναι εκρηκτικό. Σε συνδυασμό με την άθλια κατάσταση στην πρόληψη και δασοπυρόσβεση, προσθέτει απειλές για τα δάση, την περιουσία, ακόμα και τη ζωή του λαού, επιβεβαιώνοντας ότι η πολιτική του κέρδους σε όλες τις εκδοχές της είναι ο πιο επικίνδυνος εμπρηστής.

Πηγή: rizospastis



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Η αθηναϊκή ριβιέρα και οι νεόπλουτοι

*Του Νίκου Μαρκάτου από Ημεροδρόμο


Κάποτε πηγαίναμε για μπάνιο στη Γλυφάδα, στη Βούλα, στη Βουλιαγμένη ή στο Καβούρι. Τώρα δεν επιτρέπεται πια να το λέμε έτσι. Είναι πολύ απλό. Πολύ παλιό. Πολύ φτηνό.

Τώρα πηγαίνουμε στην «Αθηναϊκή Ριβιέρα».

Διότι στην Ελλάδα του 21ου αιώνα δεν αρκεί να έχεις θάλασσα. Πρέπει η θάλασσα να έχει brand name. Δεν αρκεί να έχεις ακτή. Πρέπει να έχεις waterfront. Δεν αρκεί να έχεις διαμέρισμα. Πρέπει να έχεις residence. Και φυσικά δεν αρκεί να έχεις μια πολυκατοικία με θέα στον φωταγωγό. Πρέπει να τη διαφημίζεις ως luxury coastal living.

Αν προσθέσεις και τη λέξη «Riviera», η τιμή ανεβαίνει αμέσως κατά 40%. Αν βάλεις και το «exclusive», μπορείς να πουλήσεις ακόμη και το ημιυπόγειο ως «ιδιωτικό καταφύγιο αστικής πολυτέλειας».

Ο πολίτης μετατρέπεται σε πελάτη στον ίδιο του τον τόπο.

Και φυσικά όλα αυτά γίνονται στο όνομα της «ανάπτυξης». Η ανάπτυξη είναι η μεγάλη θαυματουργή λέξη της εποχής μας. Δεν χρειάζεται ποτέ να εξηγηθεί. Αρκεί να ακουστεί.

Δεν μας λένε ποιος αναπτύσσεται και ποιος εκτοπίζεται. Ποιος κερδίζει και ποιος χάνει. Ποιος αγοράζει θέα στη θάλασσα και ποιος χάνει την πρόσβαση σε αυτήν.

Αναπτύσσονται οι τιμές. Αναπτύσσονται τα ενοίκια. Αναπτύσσονται τα κέρδη. Αναπτύσσεται και η απόσταση του μέσου πολίτη από την ακτή.

Η λεγόμενη αναβάθμιση συχνά σημαίνει ότι ένας τόπος γίνεται ωραιότερος για εκείνον που μπορεί να τον αγοράσει και απρόσιτος για εκείνον που ήδη ζούσε εκεί.

Κάπως έτσι γεννιέται και ο νέος κάτοικος της «Ριβιέρας». Δεν πήγε για μπάνιο στη Βούλα. Απόλαυσε coastal lifestyle. Δεν ήπιε καφέ στο Καβούρι. Είχε seaside experience. Δεν αγόρασε ένα υπερτιμημένο διαμέρισμα στο Ελληνικό. Έκανε strategic investment σε παγκόσμιο προορισμό.

Μπορεί να πληρώνει δάνειο για τριάντα χρόνια, αλλά νιώθει σχεδόν Μονεγάσκος.

Η περιοχή, βέβαια, ήταν πάντα όμορφη. Και ίσως σε ορισμένα σημεία να είναι ομορφότερη και από τη Γαλλική Ριβιέρα. Έχει ήλιο σχεδόν όλο τον χρόνο, καθαρό ορίζοντα, υπέροχο φως και θάλασσα που δεν χρειάζεται να της μιλήσεις γαλλικά για να σε δεχτεί.

Όμως εμείς δεν εμπιστευόμαστε την ομορφιά, αν δεν έχει ξενική ονομασία.

Η «Αθηναϊκή ακτή» μάς φαίνεται κάπως ταπεινή. Μυρίζει οικογένεια με ταπεράκι, ομπρέλα από το σούπερ μάρκετ και κεφτεδάκια στην παραλία. Η «Αθηναϊκή Ριβιέρα», αντιθέτως, μυρίζει αφρώδη οίνο, γυαλιά ηλίου αξίας μισού μισθού και άνθρωπο που λέει «weekend» ακόμη και για την Κυριακή το απόγευμα.

Ο νεόπλουτος δεν πάει στη θάλασσα. Ζει μια εμπειρία.

Δεν πίνει καφέ. Απολαμβάνει ένα premium coffee moment.

Δεν τρώει ψάρι. Δοκιμάζει μια curated seafood experience.

Δεν βουτάει. Επανασυνδέεται με το υγρό στοιχείο.

Και δεν αγοράζει σπίτι στη Βούλα. Επενδύει σε μια ανερχόμενη παγκόσμια παράκτια ζώνη.

Ακόμη κι αν το σπίτι είναι 78 τετραγωνικά, κατασκευής 1974, με μωσαϊκό και κουζίνα που θυμάται τη Χούντα.

Η λέξη «Ριβιέρα» έχει αποκτήσει σχεδόν μεταφυσικές ιδιότητες. Μπορεί να μετατρέψει το αυθαίρετο σε boutique residence, την ταράτσα σε roof garden και τη θέα προς την απέναντι κεραία σε panoramic urban skyline.

Ακόμη και η μούχλα μπορεί να παρουσιαστεί ως «φυσική πατίνα μεσογειακής υγρασίας».

Η νέα αυτή γλώσσα δεν περιγράφει την πραγματικότητα. Την αρωματίζει.

Όπου βλέπεις μπετόν, λες urban design.

Όπου βλέπεις ξαπλώστρες η μία πάνω στην άλλη, λες beach lifestyle.

Όπου βλέπεις ουρά για πάρκινγκ, λες increased destination demand.

Όπου βλέπεις μια παραλία που δεν μπορείς να πλησιάσεις χωρίς πορτοφόλι, λες αναβάθμιση υπηρεσιών.

Και βέβαια δεν υπάρχει πλέον απλός κάτοικος. Υπάρχει «resident of the Riviera». Άνθρωπος που μέχρι χθες έλεγε «μένω κάτω στη Γλυφάδα» και σήμερα το προφέρει σαν να διαθέτει εξοχικό ανάμεσα σε Κάννες και Σεν Τροπέ.

Μπορεί να χρωστάει τρεις δόσεις στην πιστωτική, αλλά όταν περπατά στην παραλιακή αισθάνεται ότι του ανήκει τουλάχιστον μία μαρίνα.

Η αλήθεια είναι ότι η Αθήνα δεν χρειάζεται τέτοια κόμπλεξ. Δεν χρειάζεται να μιμηθεί τη Νίκαια, το Μονακό ή τις Κάννες. Μπορεί να σταθεί μια χαρά με το δικό της όνομα, τη δική της θάλασσα και τη δική της φυσιογνωμία.

Η αξία της δεν μεγαλώνει επειδή την αποκαλούμε «Ριβιέρα». Μεγαλώνει μόνο η τιμή.


Ας την πούμε, λοιπόν, όπως είναι: αθηναϊκή ακτή. Όμορφη, φωτεινή, αντιφατική, συχνά κακοποιημένη, αλλά δική μας. Δεν χρειάζεται γαλλικό διαβατήριο για να αποκτήσει αξία.

Άλλωστε, η πραγματική πολυτέλεια δεν είναι να λες ότι κατοικείς στη Ριβιέρα.

Είναι να μπορείς να φτάσεις στη θάλασσα, να απλώσεις την πετσέτα σου και να μη χρειαστείς μικρό καταναλωτικό δάνειο για δύο ξαπλώστρες και έναν καφέ.

Όλα τα άλλα είναι μάρκετινγκ.

Ή, για να το πούμε στη γλώσσα των καιρών:

premium παραμύθι με sea view.



*Πρώην πρύτανης του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου, πρώην Κοσμήτορας Σχολής Χημικών Μηχανικών και νυν ομότιμος καθηγητής της Σχολής Χημικών Μηχανικών του ΕΜΠ και Επισκέπτης Καθηγητής του Πανεπιστημίου Τέξας Α&Μ.





Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Σάββατο 8 Αυγούστου 2026

TikTok video του ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ Δ. Κουτσούμπα για το εκρηκτικό κόστος των καλοκαιρινών διακοπών


Ο ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, Δημήτρης Κουτσούμπας, σχολιάζει το δυσβάσταχτο κόστος μετακίνησης και διαμονής που στερεί από χιλιάδες εργαζόμενους το δικαίωμα στις διακοπές και αναδεικνύει το πραγματικό δίλημμα: Οι ανάγκες των πολλών ή τα κέρδη των λίγων.

Ολόκληρη η δήλωση:

«Σε μια χώρα με χιλιάδες νησιά, το μεγαλύτερο εμπόδιο δεν είναι το πέλαγος, είναι η τιμή του εισιτηρίου. Βάζεις βενζίνη και αδειάζει το πορτοφόλι, κλείνεις ακτοπλοϊκά και αδειάζει ο λογαριασμός, ψάχνεις δωμάτιο και …αδειάζει το όνειρο!

Για εκατομμύρια εργαζόμενους το ταξίδι σταματά πριν καν ξεκινήσει. Δεν μας χωρίζει από τις διακοπές η απόσταση, αλλά το κόστος. Κι όμως, αυτοί που δουλεύουν όλο τον χρόνο για να σπάνε τα ρεκόρ των κερδών το ένα μετά το άλλο είναι οι ίδιοι που δεν μπορούν να απολαύσουν ούτε λίγες μέρες ξεκούρασης στον τόπο τους.

Το πραγματικό δίλημμα δεν είναι "βουνό ή θάλασσα". Είναι το ίδιο δίλημμα που υπάρχει παντού: Οι ζωές μας ή τα κέρδη τους. Γιατί όσο ο τουρισμός, οι μεταφορές και ο ελεύθερος χρόνος λειτουργούν με κριτήριο το κέρδος, τόσο οι εργαζόμενοι θα χτίζουν τους παραδείσους των άλλων και θα στερούνται τον δικό τους...». 



Πηγή: 902


Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »