Του άρεσε να μαζεύει φράουλες με τον ποιητή Μοσάμπ Αμπού Τόχα
Αρνιότανε πεισματικά να εγκαταλείψει τον κήπο του
Κι ας έπεφταν οβίδες στα παρτέρια του
«Αν πρέπει να πεθάνω» έγραφε
«ας φέρει ελπίδα, ας γίνει παραμύθι»
Και έτσι ξημερώματα Πέμπτης προς την Παρασκευή
Δεκέμβρη στις οχτώ του Δυο Χιλιάδες Εικοστρία
Όλες οι φράουλες μαζί
Τού φόρεσαν αθέλητα μεμιάς την κόκκινη χλαμύδα
*Ο Ρεφαάτ Αλαρίρ (Refaat Alareer 23 Σεπτεμβρίου 1979 – 6 Δεκεμβρίου 2023) ήταν Παλαιστίνιος συγγραφέας, ποιητής, καθηγητής και ακτιβιστής από τη Λωρίδα της Γάζας .
Η "Μεγάλη Πέμπτη" (ή "If I must die" / "Αν πρέπει να πεθάνω") είναι ένα από τα πιο γνωστά ποιήματα του Παλαιστίνιου καθηγητή και ποιητή Refaat Alareer (Ρεφαάτ Αλαρίρ), που γράφτηκε λίγο πριν τον θάνατό του στη Γάζα. Το ποίημα αποτελεί μια κραυγή ελπίδας και αντίστασης ενάντια στην κατοχή, εκφράζοντας την επιθυμία για ζωή και αξιοπρέπεια.
Κάθε φορά που το σύστημα στομώνει και η σαπίλα ξεχειλίζει, εμφανίζεται μια «νέα» πρόταση ως «από μηχανής θεός», που θα μηδενίσει τάχα το κοντέρ και θα βάλει σε νέα βάση τη λειτουργία του, απαλλαγμένο από παθογένειες και εξαμβλώματα.
Ετσι και τώρα...
Στον απόηχο του σκανδάλου του ΟΠΕΚΕΠΕ, η κυβέρνηση προωθεί «λύσεις» εξαγνισμού και ξεπλύματος του σάπιου κράτους και του αστικού πολιτικού συστήματος, που ούτε μπορούν, ούτε θέλουν να αλλάξουν τον αντιλαϊκό χαρακτήρα τους.
λειτουργία τους στην υπηρεσία της αναπαραγωγής των επιχειρηματικών κερδών δεν είναι παθογένεια, αλλά κανονικότητα και αποτελεί τη βάση των σκανδάλων και της διαφθοράς σε όλη την κλίμακα του κρατικού μηχανισμού και του πολιτικού συστήματος. Το πόσο παλιές είναι οι προτάσεις που παρουσιάζονται ως σύγχρονες, το δείχνει η ίδια η πείρα του λαού. Οι «τεχνοκράτες» υπουργοί, σε αντιδιαστολή με τους εκλεγμένους βουλευτές που υπουργοποιούνται, σερβιρίστηκαν στο παρελθόν απ' όλες τις κυβερνήσεις ως «απάντηση» στη γενικευμένη διαφθορά.
Ο αντίλογος μέσα στο ίδιο στρατόπεδο ήταν ότι οι τεχνοκράτες δεν έχουν τον ...φόβο της ψήφου και δρουν ανεξέλεγκτα, μακριά από το λαϊκό αίσθημα.
Το ίδιο σκηνικό σε νέα έκδοση παρακολουθούμε σήμερα με την πρόταση για το ασυμβίβαστο υπουργού και βουλευτή, που θα διασφαλίσει τάχα τους κυβερνητικούς από τον πειρασμό του ρουσφετιού.
Ο,τι κι αν κάνουν, το σύστημά τους έχει γραμμένο στο DNA τη διαφθορά και τα σκάνδαλα, επειδή η πολιτική τους είναι νύχι - κρέας με τα συμφέροντα και τους ανταγωνισμούς του κεφαλαίου.
Αυτά πρέπει να βάλει στο στόχαστρο ο λαός και το κράτος που τα υπηρετεί.
Ανήσυχη εμφανίζεται η EE για την εξέλιξη του ιμπεριαλιστικού πολέμου και στέλνει επείγουσες επιστολές στα κράτη - μέλη για την «ενίσχυση των μέτρων ασφαλείας» λόγω «τρομοκρατικών απειλών».
Ο Επίτροπος Εσωτερικής Ασφάλειας μοιράζει συμβουλές προετοιμασίας «για όλα τα πιθανά σενάρια» και καλεί τους 27 να συμμορφωθούν με την οδηγία του 2022 περί «προστασίας εθνικών υποδομών» που - όπως είπε - μπορούν να γίνουν εύκολα «στόχοι επιθέσεων».
Πρόκειται για μια ακόμα κυνική ομολογία ότι στη δίνη του ιμπεριαλιστικού πολέμου δεν υπάρχει ασφαλές σημείο για τους λαούς πάνω σε ευρωατλαντικό έδαφος και ότι τα πάντα είναι εν δυνάμει στόχοι επιθέσεων, στρατιωτικών και υβριδικών.
Παίρνει έτσι απάντηση και ο εφησυχασμός που καλλιεργεί η ελληνική κυβέρνηση, διαρρέοντας ότι η χώρα δεν αποτελεί στόχο επειδή ...δεν εμπλέκεται στον πόλεμο (!)
Οσο για την ενίσχυση των μέτρων ασφάλειας, το μόνο βέβαιο είναι ότι στην άκρη του νήματος βρίσκεται ο εχθρός λαός και η καταστολή κάθε αντίθεσης στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο και την εμπλοκή.
Στον διασταλτικό όρο «τρομοκρατία» χωράνε τα πάντα και κυρίως τα μέτρα προληπτικής καταστολής του εργατικού - λαϊκού κινήματος.
Στο όνομα της «εθνικής ασφάλειας» είδαμε τα τελευταία χρόνια να εκτοξεύονται οι παρακολουθήσεις και οι υποκλοπές, να γίνεται ακόμα πιο αυστηρή η «αντιτρομοκρατική» νομοθεσία για «αδικήματα» όπως ο αποκλεισμός στρατηγικών υποδομών, που μπορεί να συμβεί και με μια απεργία.
Ο λαός πρέπει να βρίσκεται σε διαρκή επιφυλακή.
Η αστική τάξη θέλει πάση θυσία τη συμμετοχή του ή έστω την ανοχή του στον πόλεμο που κάνει για τα συμφέροντά της και χρησιμοποιεί κάθε μέσο καταστολής και ενσωμάτωσης για να την αποσπάσει.
Ο πρόεδρος Τραμπ, λέει η είδηση, θα ανταμείψει όσα κράτη-μέλη του ΝΑΤΟ του συμπαραστάθηκαν στην επίθεση που εξαπέλυσε στο Ιράν.
Η Ελλάδα βρίσκεται ανάμεσα σε αυτά.
Σε τι συνίσταται η ανταμοιβή;
Τα αμερικανικά στρατεύματα και οι βάσεις που βρίσκονταν σε κράτη που τήρησαν αποστάσεις θα μετακινηθούν στα πιστά και υπάκουα κράτη.
Με απλά λόγια η αμερικανική στρατιωτική παρουσία στη χώρα μας -ήδη ασφυκτική- θα διευρυνθεί. Και η Ελλάδα θα γίνει απόλυτο εφαλτήριο της πολεμικής μηχανής των ΗΠΑ στους πολέμους που η τελευταία θα αναλάβει σε ανατολή και δύση, νότο και βορρά.
Λογικά δεν υπάρχει κάτι για το οποίο θα έπρεπε να χαίρονται οι Έλληνες.
Κανένας λαός, κανένα κράτος (πλην Ισραήλ) δεν επιθυμεί να εμπλακεί σε πολέμους.
Για κάποιο παράξενο λόγο η αστική τάξη της Ελλάδας και οι πολιτικοί ταγοί της φαίνεται να το επιθυμούν διακαώς.
Η εξήγηση της εξαίρεσης δύσκολη.
Ίσως οι Έλληνες καπιταλιστές να θυμούνται τις ρίζες τους.
Η "οικονομία πολέμου" δημιουργεί κέρδη και διευρύνει τις ταξικές διαφορές.
Το γνωρίζουν από την γερμανική Κατοχή οι παραπάνω.
Όθεν είναι λογικό να εύχονται την επάνοδο σε ανάλογες καταστάσεις.
«Το τραγούδι αυτό έχει μια μικρή ιστορία, η οποία αρχίζει στα τέλη του 1945. Ήταν η εποχή που εργαζόμουν σε ένα κέντρο στη Θεσσαλονίκη, στο Μαξίμ. Μαζί μου δούλευε ένας φίλος μου καλός και παλιός, ο οποίος καθότανε στη συνοικία Ακρόπολη, η οποία ήταν κάτω ακριβώς από το Γεντί Κουλέ, το Επταπύργιο. Τακτικότατα με έπαιρνε και πηγαίναμε σπίτι του. Πίναμε κανένα ουζάκι και τα λέγαμε, διάφορα πράγματα για τη δουλειά μας κτλ.
Ήταν τότε και η εποχή που άρχιζε περίπου το δεύτερο αντάρτικο. Θυμάμαι τότε γίνανε συλλήψεις πολλές. Έπιαναν τους ανθρώπους, τους αριστερούς, και τους κλείνανε φυλακή στο Γεντί Κουλέ. Μια μέρα θυμάμαι, που αργήσαμε να φύγαμε από το σπίτι του Χρήστου, μας είχε πιάσει το σούρουπο. Όπως κατεβαίναμε βλέπω τη σιλουέτα των φυλακών, του Επταπυργίου δηλαδή, και αυτό ακριβώς μου έδωσε την έμπνευση να γράψω το τραγούδι αυτό.
Θυμάμαι είχε κάπως πιο διαφορετικά λόγια απ’ αυτά που έχει σήμερα: «Νύχτωσε και στο Γεντί το σκοτάδι είναι βαθύ / κι όμως ένα παλικάρι δεν μπορεί να κοιμηθεί».
Ο δεύτερος στίχος επίσης: «Άραγε τι περιμένει όλη νύχτα ως το πρωί / στο στενό το παραθύρι που φωτίζει το κελί». Κι όχι «με κερί», που κυκλοφορεί σήμερα.
Κι ο τρίτος στίχος είναι ο εξής: «Πόρτα ανοίγει πόρτα κλείνει μα διπλό είναι το κλειδί…». Διπλό είναι το κλειδί με την έννοια πως όταν κανείς μπαίνει στη φυλακή δεν βγαίνει και τόσο εύκολα. «Τι έχει κάνει και το ρίξαν το παιδί στη φυλακή»…
Αργότερα όμως μπήκε στη μέση η λογοκρισία, η οποία με ανάγκασε και το μετέτρεψα και το έβαλα «Νύχτωσε χωρίς φεγγάρι…», όπως είναι γνωστό, όπως κυκλοφορεί σήμερα».
Δείτε το βίντεο* όπου ο συνθέτης Αποστολός Καλδάρας (1922-1990) διηγείται την ιστορία του τραγουδιού.
Ο Απόστολος Καλδάρας έφυγε από τη ζωή, στις 8 Απριλίου 1990.
*Από το αφιέρωμα της ΕΡΤ στον Απόστολο Καλδάρα το 1983- κανάλι του www.ogdoo.gr στο youtube.
Μη χαίρεστε που σκοτώσατε το κτήνος. H σκύλα που το γέννησε ζει και είναι πάλι σε οργασμό. Μπέρτολτ Μπρεχτ
Σήμερα μόνο οι ηλίθιοι κάνουν δικτατορίες με τανκς, από τη στιγμή που υπάρχει η τηλεόραση. Ουμπέρτο Έκο
Όταν ο λαός φοβάται την κυβέρνηση, υπάρχει τυραννία. Όταν η κυβέρνηση φοβάται τον λαό, υπάρχει ελευθερία. Τόμας Τζέφερσον
Ο θάνατος ενός ανθρώπου είναι τραγωδία. Η εξόντωση εκατομμυρίων είναι στατιστική. Kurt Tucholsky
Θέλει, λέει, να ‘ναι λεύτερος. Σκοτώστε τον! Νίκος Καζαντζάκης
Ο φασισμός αρχίζει με τη σκέψη ότι όλοι οι άλλοι είναι ανόητοι. Πωλ Βαλερύ
Ο φασισμός δεν ορίζεται από τον αριθμό των θυμάτων, αλλά από τον τρόπο που τα σκοτώνει. Ζαν-Πωλ Σαρτρ
Η τυραννία ενός ηγεμόνα σε μια ολιγαρχία δεν είναι τόσο επικίνδυνη για το κοινό καλό όσο η απάθεια των πολιτών σε μια δημοκρατία. Μοντεσκιέ
Η τέλεια δικτατορία θα έχει την εμφάνιση της δημοκρατίας. Μια φυλακή χωρίς τοίχους στην οποία οι κρατούμενοι δεν θα ονειρεύονται να δραπετεύσουν. Ένα σύστημα δουλείας όπου χάρη στην κατανάλωση και την ψυχαγωγία, οι δούλοι θα αγαπήσουν τη δουλεία τους. Άλντους Χάξλεϋ
Αυτό που οι φασίστες μισούν πάνω απ’ όλα, είναι η ευφυΐα. Miguel de Unamuno
Μην ξεχνάτε ότι όλα όσα έκανε ο Χίτλερ στη Γερμανία ήταν σύμφωνα με τον νόμο… Μάρτιν Λούθερ Κινγκ
Ο φασισμός θεραπεύεται διαβάζοντας και ο ρατσισμός θεραπεύεται ταξιδεύοντας. Miguel de Unamuno
Σε όλη την Ιστορία υπήρξαν κατά καιρούς τύραννοι και δολοφόνοι που για λίγο έμοιαζαν ανίκητοι, αλλά στο τέλος πάντα έπεφταν. Πάντα. Μαχάτμα Γκάντι
Από τον ανεκδιήγητο Καμμένο, καθ' ομολογίαν κολλητό της Κίμπερλι, μάθαμε ότι η διοίκηση της βάσης της Σούδας ανεβοκατεβάζει μητροπολίτες στα Χανιά.
Τώρα μαθαίνουμε και κάτι άλλο.
Οτι ο διοικητής της βάσης ανησυχεί για το εισόδημα των βιοπαλαιστών εμπόρων της πόλης.
Γι' αυτό - σύμφωνα με τον πρόεδρο του Εμποροβιομηχανικού Επιμελητηρίου - του τηλεφώνησε και εξέφρασε δυσαρέσκεια για τις λαϊκές αντιδράσεις που προκάλεσε η άφιξη του αεροπλανοφόρου «Ford», αναγκάζοντας τους Αμερικανούς - σε συνδυασμό με άλλους παράγοντες - να κρατήσουν το πλήρωμα μέσα στη βάση, πριν το πλοίο αποπλεύσει για επισκευές στην Κροατία.
Το Επιμελητήριο ενστερνίζεται προφανώς τις ανησυχίες του διοικητή, και μαζί με το προεδρείο του Εμπορικού Συλλόγου και βουλευτές της ΝΔ πρωτοστατεί στις συκοφαντικές επιθέσεις ενάντια στο εργατικό - λαϊκό κίνημα, επειδή διαδηλώνει την αντίθεσή του στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο και στη μετατροπή της πόλης σε πολεμικό ορμητήριο των ΑμερικανοΝΑΤΟικών.
Το επιχείρημα είναι ότι η πόλη «χάνει έσοδα» επειδή οι ...γιάνκηδες δεν αισθάνονται ευπρόσδεκτοι!
Τι σχέση έχουν όλοι αυτοί με τα συμφέροντα εργαζομένων και βιοπαλαιστών, που στενάζουν από την πολιτική των κυβερνήσεων, πληρώνουν όπως όλος ο λαός τις πολεμικές ανατιμήσεις και από πάνω τους καλούν να σιωπήσουν μπροστά στη φρίκη του πολέμου και στους κινδύνους της εμπλοκής, για να μη χάσουν τα ματωμένα δολάρια των ΑμερικανοΝΑΤΟικών;
Το Περλ Χάρμπορ της Μεσογείου μετατρέπει τα Χανιά και τον λαό της πόλης σε στόχο, κάνοντας ακόμα πιο επιτατικό το αίτημα να ξεκουμπιστούν τώρα οι ΑμερικανοΝΑΤΟικοί και η βάση τους.
Κάθε όριο αθλιότητας ξεπερνάει η κυβέρνηση στην προσπάθεια να τιμωρήσει τους βιοπαλαιστές αγροτοκτηνοτρόφους για τον μεγαλειώδη αγώνα τους και να τους τρομοκρατήσει προληπτικά, επειδή ξέρει ότι τα αδιέξοδα της πολιτικής της είναι αυτά που τους βγάζουν στον δρόμο.
Μετά τις διώξεις στον σωρό, με ενοχοποιητικό στοιχείο τις πινακίδες των αγροτικών οχημάτων που βρίσκονταν στα μπλόκα, ο κρατικός μηχανισμός επιστρατεύει τώρα τα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης για να διευρύνει τον κύκλο των αγωνιζόμενων αγροτοκτηνοτρόφων που σέρνονται στα αστυνομικά τμήματα και στα δικαστήρια.
Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα κτηνοτρόφου από την Ηλεία ο οποίος καλείται από την Εισαγγελία να δώσει εξηγήσεις με την κατηγορία της «κατάληψης οδοστρώματος εθνικής οδού» και της «παρακώλυσης συγκοινωνιών», επειδή ανάρτησε στον προσωπικό του λογαριασμό στο Facebook την ανακοίνωση του τοπικού Αγροτικού Συλλόγου!
Η ανακοίνωση καλούσε σε συμβολική κινητοποίηση όλους τους κατοίκους της περιοχής, για την ανάδειξη των σοβαρότατων προβλημάτων που αντιμετώπιζαν και εξακολουθούν να αντιμετωπίζουν οι κτηνοτρόφοι λόγω του καταρροϊκού πυρετού.
Η κυβέρνηση τρομοκρατεί όποιον σηκώνει κεφάλι ενάντια στην εγκληματική πολιτική της και ταυτόχρονα ασκεί προληπτική λογοκρισία στο διαδίκτυο, νομίζοντας πως έτσι θα στείλει τους αγροτοκτηνοτρόφους στα σπίτια τους!
Κούνια που την κούναγε... Το στραπάτσο που έφαγε με τις πολυήμερες κινητοποιήσεις και η αλληλεγγύη που εκφράστηκε στον αγώνα των αγροτοκτηνοτρόφων είναι παρακαταθήκη για ακόμα πιο δυναμικούς αγώνες, που καμία απειλή και φοβέρα δεν μπορεί να τους σταματήσει.
Η αποτυχία των ΗΠΑ και του Ισραήλ στον πόλεμο εναντίον του ΙΡΑΝ είναι δεδομένη, όχι γιατί κέρδισε το ΙΡΑΝ το οποίο προφανώς έχει δεχτεί τεράστια πλήγματα σε επίπεδο υποδομών.
Αλλά γιατί στην πράξη δεν κατάφεραν κανέναν από τους στόχους τους οποίους αρχικά είχαν επικαλεστεί ως αφορμή για την έναρξη αυτού του πολέμου.
Το καθεστώς δεν ανατράπηκε, τα στενά του Ορμούζ παραμένουν υπό Ιρανικό έλεγχο και η πολεμική μηχανή του ΙΡΑΝ παραμένει σε ισχύ.
Αυτά που κατάφεραν με την επίθεση τους οι ΗΠΑ και το Ισραήλ, ήταν να συσπειρώσουν όπως φαίνεται το λαό του ΙΡΑΝ απέναντι στην δυτική απειλή, να προκαλέσουν το θάνατο χιλιάδων πολιτών, να διαλύσουν πολιτικές υποδομές, να διαταράξουν την παγκόσμια οικονομία και να φτάσουν την ανθρωπότητα στις πύλες του 3ου Παγκοσμίου Πολέμου.
Παρόλα αυτά κανένας από τους στόχους που είχαν θέσει αρχικά, δεν πραγματοποιήθηκε.
Δεν γνωρίζουμε αν είχαν στις ΗΠΑ την αίσθηση ότι η επιχείρηση θα είναι ένας περίπατος όπως στη Βενεζουέλα αλλά στην πραγματικότητα κινδύνεψαν να έχουν μία επανάληψη του Βιετνάμ.
Δεν γνωρίζει κανείς αν αυτή η εκεχειρία θα τηρηθεί και αν μετά από αυτή θα επιστρέψουμε σε πολεμικές επιχειρήσεις, αλλά το σίγουρο είναι ότι οι απειλές του προέδρου Τραμπ για ολοκληρωτικό αφανισμό του ΙΡΑΝ, ήταν στην πράξη ακάλυπτες επιταγές με φαρδιά την υπογραφή του. Κανένα αεροπλανοφόρο και αόρατο αεροσκάφος, κανένας πύραυλος δεν κατάφερε να πετύχει τους αντικειμενικούς στόχους των ΗΠΑ.
Κατάφεραν όμως να σκοτώσουν πολύ αθώο κόσμο και να διαλύσουν σχεδόν την παγκόσμια οικονομία η οποία θα χρειαστεί χρόνια για να επανέλθει ακόμα κι αν εχθές έπεσαν οι τελευταίες σφαίρες αυτού του πολέμου.
Ο Γρηγόρης Μπιθικώτσης υπήρξε ένας σπουδαίος τραγουδιστές, που χάρισε στο ελληνικό τραγούδι μερικές από τις συγκλονιστικότερες στιγμές του. Ο «σερ» του ελληνικού πενταγράμμου («σερ Μπιθί» τον είχε αποκαλέσει σε ένα χρονογράφημά του ο Δημήτρης Ψαθάς), με την «δωρική» φωνή του αγκάλιασε τη μεταπολεμική Ελλάδα, έδωσε το δικό της βάρος και τη δική της λαϊκότητα στα μεγάλα έργα του Μίκη Θεοδωράκη κι έγινε ο καταλύτης για να φτάσουν οι στίχοι του Σεφέρη, του Ελύτη, του Ρίτσου και του Λειβαδίτη στις πιο απόμερες γωνιές της Ελλάδας.
Ο Γρηγόρης Μπιθικώτσης γεννήθηκε στις 11 Δεκεμβρίου 1922 στο Περιστέρι. Ήταν ο μικρότερος γιος μιας φτωχής πολυμελούς οικογένειας που πάλευε να τα βγάλει πέρα στα δύσκολα χρόνια του Μεσοπολέμου. Μέσα στη θύελλα του '40 τα αδέλφια του έφυγαν για το Μέτωπο, στην Αλβανία. Εκείνος έμεινε πίσω και ασκούσε το επάγγελμα του υδραυλικού. Παράλληλα μάθαινε κιθάρα και έκανε τα πρώτα του βήματα στο τραγούδι σ' ένα ταβερνάκι της γειτονιάς του. Μια κρύα νύχτα του χειμώνα του 1937 είχε ακούσει σ' ένα κουτούκι τους Μάρκο Βαμβακάρη, Μανώλη Χιώτη και Στράτο Παγιουμτζή και, όπως ο ίδιος αφηγείτο, η συνάντησή του με τον πρώτο ήταν αυτή που πάντα τον συγκινούσε, γιατί του άλλαξε τη σχέση του με τη μουσική. «Υπεράνω όλων ο Μάρκος Βαμβακάρης» έλεγε συχνά.
Το 1948 γνωρίστηκε εντελώς τυχαία με τον Μίκη Θεοδωράκη στην Κερατέα. Εκεί σταμάτησε ένα καμιόνι, που μετέφερε πολιτικούς κρατουμένους στο Λαύριο για να οδηγηθούν στη Μακρόνησο. Υπήρχε μια βρύση κι ένας στρατιώτης των μεταγωγών γέμισε το παγούρι του και τους έδωσε νερό να πιουν. Ο στρατιώτης αυτός ήταν ο Γρηγόρης Μπιθικώτσης.
Υπηρετώντας τη θητεία του στη Μακρόνησο έγραψε τα πρώτα του τραγούδια και τα βράδια διασκέδαζε τους αξιωματικούς με την ορχήστρα του στρατοπέδου. Μετά την απόλυσή του, δημιούργησε το δικό του συγκρότημα και το 1949 μπήκε στη δισκογραφία ως συνθέτης. Τίτλος του πρώτου του τραγουδιού «Το Καντήλι τρεμοσβήνει», σε στίχους Χαράλαμπου Βασιλειάδη. Στο τραγούδι, ο ίδιος ο Μπιθικώτσης, μαζί με τον Μάρκο Βαμβακάρη.
Οι ερμηνείες του στα έργα του Μίκη Θεοδωράκη «Ο Επιτάφιος» («Πού πέταξε τ' αγόρι μου», «Μέρα Μαγιού μου Μίσεψες»), «Ρωμιοσύνη» («Θα Σημάνουν οι Καμπάνες»), σε ποίηση Γιάννη Ρίτσου και «Άξιον Εστί» («Της Δικαιοσύνης ήλιε νοητέ», «Ένα το χελιδόνι»), σε ποίηση Οδυσσέα Ελύτη, σφράγισαν την παρουσία του στο ελληνικό τραγούδι του και θεωρούνται αξεπέραστες.
Σημαντική στιγμή στη σπουδαία καριέρα του ήταν και η συνεργασία του με τον Μάνο Χατζιδάκι («Είμ' αϊτός χωρίς φτερά», «Πάει ο καιρός», «Στο Λαύριο γίνεται χορός», «Μίλησέ μου» κ.ά) και με συνθέτες, όπως οι Σταύρος Ξαρχάκος («Άπονη Ζωή», Άσπρη Μέρα και για μας), Απόστολο Καλδάρα, Μάρκο Βαμβακάρη, Βασίλη Τσιτσάνη, Γιώργο Μητσάκη, Δήμο Μούτση, Άκη Πάνου κ.ά.
Έγραψε και ο ίδιος τραγούδια που έγιναν επιτυχίες («Επίσημη Αγαπημένη», «Το μεσημέρι καίει το μέτωπό μου», «Μια γυναίκα φεύγει», «Αμφιβολίες», «Στου Μπελαμή το ουζερί», «Ένα αμάξι με δυο άλογα», «Του Βοτανικού ο μάγκας» κ.ά.). Για πολλά χρόνια εμφανιζόταν στα πιο γνωστά κοσμικά κέντρα της Αθήνας και ένιωσε τη χαρά της ανακάλυψης νέων, πολλά υποσχόμενων φωνών, ανάμεσά τους η Βίκυ Μοσχολιού και η Πόλυ Πάνου.
Την περίοδο της δικτατορίας οι σχέσεις του με τον Μίκη Θεοδωράκη κλονίστηκαν σοβαρά, όταν, στις 13 Ιουλίου 1967, τραγούδησε μαζί με την Βίκυ Μοσχολιού τον Ύμνο της 21ης Απριλίου στα «Δειλινά» της Γλυφάδας. Η δικαιολογία του προς τον Θεοδωράκη ήταν ότι δεν μπορούσε να αντέξει μια εξορία την στιγμή που η ζωή του είχε στρώσει. Οι δυο τους τα ξαναβρήκαν οριστικά τον Μάρτιο του 2002 στην μεγάλη συναυλία προς τιμήν του Μπιθικώτση στο ΣΕΦ.
Τον Ιανουάριο του 2003, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Κωστής Στεφανόπουλος του απένειμε τον Χρυσό Σταυρό του Τάγματος του Φοίνικα. Τιμώντας το λαϊκό βάρδο, ο Κωστής Στεφανόπουλος είχε δηλώσει ότι ο Γρηγόρης Μπιθικώτσης ήταν «ένας σπουδαίος μουσικός που εξέφρασε τη δυστυχία και την ευτυχία, τον πόνο και τα βάσανα του ελληνικού λαού».
Ο Γρηγόρης Μπιθικώτσης πέθανε στις 7 Απριλίου 2005, σε ηλικία 82 ετών, ύστερα από πολύμηνη νοσηλεία στο νοσοκομείο «Υγεία». Έκανε δύο γάμους και απέκτησε 3 παιδιά. Ο γιος του, Γρηγόρης Μπιθικώτσης, έγινε επίσης τραγουδιστής.
