Ζούμε πια σε αυτήν την τρέλα. Έχουμε διαβεί τον Ρουβίκωνα. Δε μας τρομάζει, δε μας συγκινεί, δε μας φρικάρει τίποτα. Απόλυτη απευαισθητοποίηση. Ξεκίνησε με τις μικρές και τις μεγάλες οθόνες τις προηγούμενες δεκαετίες, συνέχισε με τις ατομικές οθόνες στην παλάμη μας τα τελευταία χρόνια. Κι έχουμε πλέον περάσει σε μια απάθεια πρωτόγνωρη για το είδος μας.
Δεν είναι αυτή η απευαισθητοποίηση του στρατιώτη που στο πεδίο της μάχης βλέπει κομματιασμένα σώματα και μυαλά βγαλμένα, ακόμα και φίλων του, και τα κλωτσάει για να πάρει καλύτερη θέση, να αποφύγει μια σφαίρα. Ακόμα κι αυτοί όταν τελειώσει η φρίκη είναι ισόβια καταδικασμένοι στο μετατραυματικό στρες, σε εφιάλτες, σε εθισμούς, σε βαριές ψυχιατρικές νόσους. Όλοι έχουμε ακούσει ιστορίες από παππούδες που μετά τους πολέμους «τρελάθηκαν» ή είδαμε βετεράνους του Βιετνάμ να καταλήγουν άρρωστοι, εξαρτημένοι και απόκληροι στον δρόμο. Δεν είμαστε σαν τους πρωταγωνιστές στο Αποκάλυψη τώρα, όμως.
Είναι μια πιο καλοκουρδισμένη απευαισθητοποίηση αυτή. Βλέπεις τόσο όσο, να συνηθίζεις το τέρας, αλλά να μην διαλύεσαι από αυτό. Ένα ατέρμονο σκρολάρισμα ανάμεσα σε γενοκτονίες, μαζικές δολοφονίες, βιασμούς, πολέμους, βομβαρδισμούς, αστυνομική βία, εγκλήματα πολέμου πάνω και κάτω από δίαιτες, ωροσκόπια, αθλητικά νέα, αστεία memes, τραγούδια, συμβουλές για καλό φλερτ, διαφημίσεις για μπύρες, φωτογραφίες από φαγητά και ταξιδιωτικές προσφορές. Αποσπασμένες πληροφορίες με ιντριγκαδόρικες φωτογραφίες που αν θες τις ανοίγεις, τις κρατάς όσο θες στα μάτια σου, τις μεταφέρεις σε κάποιον άλλον, τις διαγράφεις, τις αποθηκεύεις. Αν θες πάλι διαβάζεις τις γλαφυρές περιγραφές, τα νούμερα της φρίκης ή μόνο μια βολική επικεφαλίδα. Είναι η εποχή των επιλογών άλλωστε. Μπορείς εσύ να διαλέξεις πώς διαχειριστείς την φρικαλεότητα.
Έτσι εξημερώνεται το τέρας στις μέρες μας, έτσι γίνεται σκυλάκι του καναπέ, απόσταση ασφαλείας, αποσπασματικότητα, διάσπαση προσοχής από χιλιάδες ερεθίσματα, μπερδεμένο υλικό, υπερπληροφόρηση, επιλογή βολικού τρόπου παρουσίασης.
Κι αφού περνάμε αυτόν τον σκόπελο ανοίγουν τα αυλάκια της προπαγάνδας που σχηματίζουν τις θάλασσες των echo chambers μας. Σε εποχές καταστροφής χρειάζεται το συναίσθημα, το αρνητικό συναίσθημα. Μίσος, πρόκληση, οργή, φόβος, ανασφάλεια, απειλή, ανάγκη εκδίκησης, δυσνόητες μπερδευτικές έννοιες που λειτουργούν ως εφέ σε ταινία τρόμου. Αυτά είναι μερικά από τα συστατικά που γεννούν τον ψηφιακό άνθρωπο του σήμερα. Την ίδια ώρα σοφιστείες, παράλογες γενικεύσεις, λογικά άλματα γυρίζουν σαν κουτάλα αυτήν τη σκατίλα που σιγοβράζει.
Πόσο μοιάζουν με τα υλικά που συγκροτούν τον φασίστα ε; Τυχαίο θα ‘ναι μάλλον.
Στρατοί ολόκληροι σχηματίζονται πίσω από οθόνες με ανθρώπους που υποκινούνται ολοκληρωτικά από αυτά τα βοθρολύματα γεννημένα από την προπαγάνδα, τις fake ειδήσεις, τα προκλητικά ποσταρίσματα, τους μεγάλους τίτλους, τις ΑΙ φωτογραφίες, τα γρήγορα βίντεο, τα ντοκιμαντέρ εκ του προχείρου. Με τον καιρό αυτά μπετονιάζουν γίνονται σκληρή μάζα και δεν αφήνουν καμία άλλη πληροφορία, καμία εσωτερική αμφισβήτηση, κανένα ίχνος συναισθηματικής νοημοσύνης να διαρρήξουν το μοντέρνο κελί.
Κι έτσι πια δε μας τρομάζει το τέρας, γιατί γινόμαστε το τέρας. Ένα παράσιτο που κατάπιε τον ξενιστή του. Κι έτσι δε μετράει που ένας τύπος κατέσφαξε με 45 μαχαιριές την γυναίκα του, που κατακρεούργησε το σώμα της, σε κάθε πιθανό κι απίθανο σημείο, που ακόμα και με τα δόντια συνέχιζε να την κομματιάζει, που έστω και δολοφονημένη δεν την σεβάστηκε κι άρχισε να την κατηγορεί για να την σκαπουλάρει. Δε μετράει που τα παιδιά τους κοιμόντουσαν λίγα μέτρα πιο δίπλα, που ίσως τα είχε ναρκώσει για να κάνει πράξη το τερατώδες σχέδιο του.
Δεν κλείνεις τα μάτια σου μια στιγμή για να σκεφτείς τι έγινε, δεν κάνεις εμετό από την κτηνωδία, δε χάνεις τον ύπνο σου από την βαρβαρότητα, δεν σταματά η ροή του αίματος σου από την κυνικότητα. Γιατί όλα αυτά θα ταράξουν το σύστημά σου, το πώς έβαλες σαν κομμάτια παζλ τον κόσμο σε μια σειρά. Άλφα male, anti-woke, πατριώτης, εχθρός των φεμιναζί, άντρας παλιάς κοπής, μάγκας και γαμιάς, νοσταλγός του Χίτλερ, του Παπαδόπουλου, του Γρίβα.
Δεν πρέπει η φρίκη να σε αγγίξει, δεν πρέπει να σε αλλάξει. Τόσο καιρό σου πήρε να φτιάξεις αυτήν την ταυτότητα, τώρα θα καταρρεύσει σαν χάρτινος πύργος; Και τι θα είσαι μετά; Πού θα στηρίξεις την ύπαρξη σου που έτσι κι αλλιώς τρεμοπαίζει πάνω στο σκοινί του ακροβάτη σε έναν κόσμο που σε ρουφάει σα μαύρη τρύπα;
Κι εκεί βολεύει που πια το τέρας είναι δεσποζόμενο ζωάκι. Γίνεται διαχειρίσιμο, μια ακόμα είδηση που πρέπει να της επιτεθείς μικρέ μου μονομάχε κι όλα τα like θα γίνουν δικά σου. Άσε στην άκρη τα παιδιά, το τεμαχισμένο σώμα, τα αίματα, τις κραυγές. Φέρε μου μούσα τα πολύτιμα όπλα της βαρβαρότητας μέσα από τις πιο βαθιές σπηλιές της πιο κτηνώδους πτυχής του ανθρώπινου είδους.
Ας αφήσουμε το έγκλημα, ας μιλήσουμε για το θύμα που είναι θύτης τελικά, άντε να αλλάξουμε τους ρόλους, τι ώρα γύριζε, τι φορούσε, με ποιον έβγαινε, γιατί έψαχνε δουλειά, είχε άλλο προφίλ, σε ποιον είχε στείλει μήνυμα, τι έλεγε σε αυτό. Και δεν χρειαζόμαστε καν αποδείξεις για να φτιάξουμε αυτήν την παρανοϊκή υπερασπιστική γραμμή που δικαιολογεί δολοφονίες. Όχι. Αρκεί να πετάξεις ένα υπονοούμενο, μια υπόνοια, μια μπηχτή, ας την έχεις βγάλει από το κεφάλι σου. Δεν έχει σημασία. Λάσπη στον ανεμιστήρα. Κι αρκεί ένα πετραδάκι για να καλύψει ένα βουνό. Να μιλάμε για μια δολοφονία τόσο άγρια μάλιστα λες και μιλάμε για μια απότομη απάντηση, ένα μπινελίκι από το τηλέφωνο, έναν άγριο τσακωμό, έναν καλτ χωρισμό.
Και μόνο να μπεις σε αυτόν τον διάλογο έχει χάσει ο Άνθρωπος.
Είναι γυναικοκτονία. Δεν υπάρχει εξήγηση που να αφορά τη συμπεριφορά, τη ζωή, τις επιλογές ή την εμφάνιση του θύματος. Είναι κάτι που αφορά μόνο τη ζωή, το μυαλό, την κουλτούρα, τις νοοτροπίες, την ηθική, τις συμπεριφορές του θύτη. Κι όλων όσα τον έκαναν θύτη. Τίποτα άλλο.
Κι αν κοιτάς το τέρας και δε σε τρομάζει, αν το βλέπεις να κάθεται στον καναπέ όσο εσύ πληκτρολογείς, αν του χαμογελάς καθώς το ακούς να ρουθουνίζει σαν αγριεμένος ταύρος.
