‘Λένγκω’

Γιάννης Μαρκόπουλος

Στην κυρά μάνα μας μη δίνετε βοήθεια
ούτε μαγκούρα στο προσκέφαλο σιμά
γιατί θα δέρνει κάθε μέρα τα παιδιά της
κι όταν μιλάω θα με λέει αληταρά
κι αν δέρνει κάθε που γουστάρει τα παιδιά της
θα καταντήσουνε εμπόροι δουλικοί
τα νιάτα χάνονται στα βρόμικα σοκάκια
για να μετρήσουν με το μπόι τους τη γη

Λένγκω, Λένγκω, Λένγκω
πάψε να με κυβερνάς
Λένγκω, Λένγκω, Λένγκω
πάψε να με τυραννάς

Κι αν θέλω τώρα να ακούγεται η φωνή μου
με πιάνει τρόμος από ίσκιους μακρινούς
χρυσάφι μοιάζει η συντροφιά σου στη ζωή μου
κι η ομορφιά σου μου γιατρεύει τους καημούς
ρε μπάρμπα κάτσε να μας πεις μια ιστορία
πως ήταν τότες η μανούλα μας παλιά
έπεφτε ξύλο σαν γινόταν φασαρία
ή σας νανούριζε με χάδια και φιλιά

Λένγκω, Λένγκω, Λένγκω
μου σπαράζεις την καρδιά
Λένγκω, Λένγκω, Λένγκω
μου πληγώνεις τη χαρά

Κι ο μπάρμπας τότε σοβαρεύτηκε λιγάκι
την κούτρα ξύνει και παράγγειλε καφέ
η μητέρα είπε ήταν ένα κοριτσάκι
που ορφανό μάζευε άνθη σε μπαξέ
τ΄άνθη στόλιζαν το αγέρωχο κεφάλι
μα όταν κοιμόταν πάλι πέφτανε στη γη
κι από τα λούλουδα που ο χάρος είχε βάλει
εμένα κράτησε να βλέπω τη ζωή

Λένγκω, Λένγκω, Λένγκω, Λένγκω
μου΄χεις φάει τη ψυχή
Λένγκω, Λένγκω, Λένγκω
φίλοι θα βρεθούμε όλοι μαζί

Αυτή παιδιά μου ήταν τότες η μανούλα
ο κήπος ύστερα εγέμισε ληστές
το κοριτσάκι μας το ντύσανε γριούλα
κι απ΄τα κουρέλια φαινότανε οι πληγές
κι αν μας χτυπάει με μανία και φωνάζει
τη βάζουν άλλοι με συμφέροντα πολλά
το όνειρο που φεύγει την τρομάζει
να αναζητάει μια χαμένη ελευτεριά

Λένγκω, Λένγκω, Λένγκω
μάνα στο καμίνι της φωτιάς
Λένγκω, Λένγκω, Λένγκω
μάνα πες μας πάλι τι ζητάς’

Στίχοι: Γιάννης Μαρκόπουλος
Μουσική: Γιάννης Μαρκόπουλος 

Σαν σήμερα, το 2023, έφυγε από τη ζωή.

Σ.Σ.:  Είναι ένα τραγούδι που γράφτηκε στα χρόνια της δικτατορίας και το όνομα «Λένγκω» είναι ένα όνομα που απόδωσε ο Γιάννης Μαρκόπουλος για την Ελλάδα, για να μείνει το τραγούδι αλώβητο από την λογοκρισία. Ηχογραφήθηκε μετά την δικτατορία δύο φορές την ίδια χρονιά (1975), από τον ίδιο τον Γιάννη Μαρκόπουλο και από την νέα τότε Χάρις Αλεξίου.

---

Η Σφήκα: Επιλογές

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Πατριωτισμός

Ελλάδα

Την έννοια του ...πατριωτισμού - σε συνάρτηση με το κρατικό χρέος - ανέλυσε τις προάλλες ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης, Κ. Χατζηδάκης, μιλώντας στο Συνέδριο «Ελλάδα 2030». 

Οπως είπε, «όχι μόνο δεν συζητούμε για το δημόσιο χρέος όπως πρέπει, αλλά η πατρίδα μας έχει χρεοκοπήσει πέντε φορές. Επομένως, το ότι έχουμε μειώσει σημαντικά το δημόσιο χρέος είναι μια πατριωτική πράξη, αλλά και μια εγγύηση στον μεγαλύτερο δυνατό βαθμό ότι οι νέοι, στον βαθμό που θα ακολουθηθεί αυτή η πολιτική στο μέλλον, δεν θα έχουν να πληρώσουν τον λογαριασμό των παλαιότερων γενεών». 

Πονηρός ο Χατζηδάκης, προσπαθεί να κανονικοποιήσει τη ληστεία του λαού και τη συντριβή των δικαιωμάτων του ως «πατριωτική» πολιτική, την οποία μάλιστα σκοπεύουν να περάσουν και στη συνταγματική αναθεώρηση, για να μην είναι εκτεθειμένη στη λαϊκή δυσαρέσκεια και στους ανταγωνισμούς τμημάτων του κεφαλαίου.

 Τι είναι λοιπόν «πατριωτισμός» για την κυβέρνηση και όλα τα κόμματα που στηρίζουν τους δημοσιονομικούς κανόνες και την αντιλαϊκή σταθερότητα; 

Είναι η πολιτική στήριξης των μονοπωλίων που δημιούργησε και διόγκωσε το κρατικό χρέος. 

Είναι η φοροαφαίμαξη των λαϊκών στρωμάτων και οι μόνιμοι κόφτες στις κρατικές δαπάνες για τις ανάγκες του λαού. 

Είναι τα «Ευρωπαϊκά Εξάμηνα» και τα άλλα μνημόνια διαρκείας της ΕΕ, που σφίγγουν σαν κορσές τις λαϊκές ανάγκες. 

Σε τελική ανάλυση, είναι όλα αυτά που χαράσσουν τη διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στην «πατρίδα» του κεφαλαίου και στην πατρίδα του λαού. Ανάμεσα στον πατριωτισμό της πάλης για να ζήσει ο λαός όπως του αξίζει και στον «πατριωτισμό» της βαρβαρότητας, που έχει κορόνα στο κεφάλι της τα συμφέροντα μιας χούφτας καπιταλιστών.

Πηγή: rizospastis

---

Η Σφήκα: Επιλογές

---

Διαβάστε Περισσότερα »

O Βορίδης “σήκωσε” το φασιστικό τσεκούρι: “Θα τη βουλιάξουμε τη βάρκα ή δε θα τη βουλιάξουμε;”,

Από Ημεροδρόμος

Οσο κι αν προσπάθησε ο Μ. Βορίδης να διορθώσει εκ των υστέρων τα αδιόρθωτα, μισανθρωπικά και φασιστικά που ξεστόμισε μέσα στη Βουλή κατά τη συζήτηση του επίσης μισανθρωπικού και εγκληματικού Συμφώνου της ΕΕ για τη Μετανάστευση …αυτά ειπώθηκαν ξεκάθαρα και ξεκάθαρα ακούστηκαν.

Ρώτησε, λοιπόν, με εκείνη τη άνεση, την οποία μόνο το αυτό αυτό το είδος “πολιτικού” ανδρός μπορεί να διαθέτει, απευθυνόμενος στα ακροδεξιά βουλευτικά έδρανα: “θα τη βουλιάξουμε ή δεν θα τη βουλιάξουμε τη βάρκα;”!

Υπερασπιζόμενος το νομοσχέδιο Πλεύρη με τίτλο “Εφαρμογή του Συμφώνου για τη Μετανάστευση και το Άσυλο και λοιπές διατάξεις του Υπουργείου Μετανάστευσης και Ασύλου” στην Ολομέλεια της Βουλής, απάντησε προς τις επικρίσεις που δέχεται το εν λόγω σχέδιο νόμου από τα κόμματα στην ακροδεξιά πτέρυγα της ΝΔ ότι το νομοσχέδιο αφορά στη “διαχείριση” των μεταναστευτικών ροών και όχι στην αποτροπή τους”.

“Θέλω να τα ξεκαθαρίσουμε ότι ένα περιοριστικό πλαίσιο είναι το μόνο που λειτουργεί αποτρεπτικά, άρα γιατί δε σας αρέσει”, είπε ο κ. Βορίδης, και στη συνέχεια κατηγόρησε τα συγκεκριμένα κόμματα ότι έχουν τη “φαντασίωση” ότι “πατάτε ένα κουμπί και εξαφανίζονται οι μετανάστες”.

Και συνέχισε με το φρικιαστικό “επιχείρημα”: “Ξεκινάει λοιπόν αυτός με τους παράνομους μετανάστες και είναι μεσοπέλαγα. Ακούω ιδέες. Θα τη βουλιάξουμε τη βάρκα ή δε θα τη βουλιάξουμε;”.

Στη συνέχεια και μετά τις έντονες αντιδράσεις μέσα στη Βουλή επιχείρησε να επιστρέψει το “τσεκούρι” στη θήκη του και να ανασκευάσει, ισχυριζόμενος: “Αναφερόμενος σε συγκεκριμένες πτέρυγες, θέλησα να εξηγήσω τι ακριβώς εφαρμόζουμε με τα μέτρα αποτροπής, αλλά ότι δεν είναι δυνατόν να συζητάμε εάν θα βουλιάζουμε βάρκες. Αυτό που είπα είναι, ότι ακριβώς επειδή δεν πρέπει να εφαρμόζονται τέτοιες πολιτικές, ακριβώς γι’ αυτό το λόγο έχουν νόημα οι πολιτικές της κυβερνήσεως μας!“. Ο ίδιος μάλιστα προκλητικά επέμεινε ότι τα λόγια του διαστρεβλώθηκαν και ότι περισσότερο εξέφρασε μια συγκριτική συλλογιστική και όχι θέση.

Μα ακριβώς αυτό είναι το πρόβλημα. Πως το μισανθρωπικό και φασιστικό “τσεκούρι” πρώτα βγαίνει ως συλλογιστική και μετά “μεγαλουργεί” ως πρακτική.

Βέβαια, όταν μιλάμε για τον κ. Βορίδη… συλλογισμοί σαν αυτόν που ανέπτυξε σήμερα στη Βουλή δεν αποτελούν καμία έκπληξη…

Αντίθετα μάλιστα. Αν έχεις φωτογραφηθεί περήφανος με τον φασίστα Λεπέν και αν έχεις περάσει πρώτα από γραμματέας του κόμματος του δικτάτορα Παπαδόπουλου, παραλαμβάνοντας τη θέση από τον κατοπινό καταδικασμένο ναζιστοσυμμορίτη Μιχαλολιάκο, τότε κάτι τέτοια “πολιτικά” μαργαριτάρια της μαυρίλας, βαρβαρότητας και μισανθρωπισμού είναι απολύτως αναμενόμενα. Με μια τέτοια διαδρομή, άλλωστε.

Εξάλλου, το ίδιο το νομοσχέδιο που συζητείται στη Βουλή είναι τέτοιο… Εγκληματικό, απάνθρωπο και βάρβαρο. Ο υπουργός που το κατέθεσε, ο Θ. Πλεύρης, προέρχεται από την ίδια πολιτική μήτρα από την οποία προήλθε και ο Μ. Βορίδης.

Και απλά «τυχαίνει» και οι δικές του απόψεις για το μεταναστευτικό να περιλαμβάνουν ανάλογες «λύσεις» (δηλώσεις από τον Απρίλιο του 2011, όταν ήταν βουλευτής του ΛΑ.Ο.Σ του Καρατατζαφέρη):

«Φύλαξη των συνόρων δεν μπορεί να υφίσταται αν δεν υπάρχουν απώλειες, και για να γίνω κατανοητός: Εαν δεν υπάρχουν νεκροί, η φύλαξη των συνόρων θέλει νεκρούς…».

Στην ίδια «ανθρωπιστική» του έκρηξη, από το πάνελ της εκδήλωσης του εθνικιστικού περιοδικού PATRIA, συμπλήρωνε: «Το Ισλάμ θα έρχεται, θα μπαίνει πιο μέσα, θα βυθίσει την ενδοχώρα της Ευρώπης, θα βυθίσει μετά και την Ελλάδα. Το θέμα είναι να τους κόψουμε. Να μην έρχονται. Συνεπώς όταν βρίσκεσαι εδώ πέρα όχι κοινωνική παροχή θα έχεις, δεν θα μπορείς να φας, δεν θα μπορείς να πιείς, δεν θα μπορείς να πας στο νοσοκομείο και θα λες στους άλλους στο Πακιστάν εδώ πέρα περνάμε χειρότερα από ό,τι στο Πακιστάν. Αν δεν περνάνε χειρότερα, θα έρχονται. Πρέπει να περνάνε χειρότερα. Στη ζωή τους η κόλαση να φαντάζει παράδεισος σε αυτό το οποίο θα ζούνε εδώ πέρα…»

---

Η Σφήκα: Επιλογές

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Από πού αρχίζει ο κόσμος;

Salah Musa

Αρχίζει από το σπίτι μου, κι η πρώτη μου σχέση με τον κόσμο ήταν εχθρική, γιατί ανήκω σ’ ένα σπίτι που αγκαλιάζει την οικογένειά μου. Τώρα πια δεν υπάρχει σπίτι ούτε οικογένεια. Ένας ολόκληρος λαός ζει χωρίς πατρίδα, μέσα σ’ αυτόν τον κόσμο που έκανε το φεγγάρι μια άλλη πατρίδα. 

Πώς να συνομιλήσω με την αλήθεια… και τι είναι η αλήθεια;

Ο κόσμος ζητά από το θύμα να αποδείξει πως δεν είναι ο δολοφόνος. Και ο αληθινός δολοφόνος προσποιείται πως κλαίει…

Και οι δικαστές; Ποιοι είναι αυτοί οι δικαστές που εκδίδουν αποφάσεις;

Αίμα σε όλους τους δρόμους και σε κάθε κήπο… και στους καθρέφτες του κόσμου, η αλήθεια παίρνει το σχήμα του σφαγμένου. Και το θύμα καλείται να αποδείξει την αθωότητά του, ενώ μόνο ο θάνατος δεν δικάζει.

Μπόρεσε άραγε η πατρίδα μου να κατέχει κάτι άλλο πέρα από την ελευθερία της να πεθαίνει όπως θέλουν; Ο θάνατος είναι η ταυτότητα που προσφέρει ο λαός μας στον κόσμο.Αν η ενέργεια που προσφέρει κανείς στην πατρίδα του είναι η ίδια που προσφέρει ο εαυτός του προς τον κόσμο, τότε διαμορφώνει μια στάση απέναντι στον εκούσιο θάνατο το οποίο δεν είναι θάνατος στην ουσία, μήπως αυτό σημαίνει ότι είμαι απαισιόδοξος?

Και εγώ είμαι διαποτισμένος μέχρι το μεδούλι από την αίσθηση της πολιορκίας. Η πολιορκία δεν είναι μια προσωπική ιδέα που επινόησα ούτε κάτι που με αφορά αποκλειστικά· είναι μια πραγματικότητα που βιώνει ο λαός μου. Και όταν ανακαλύπτω τον πολιορκημένο εαυτό μου, την ίδια στιγμή ανακαλύπτω και την ψυχή του λαού μου

 

---

Η Σφήκα: Επιλογές

---

Διαβάστε Περισσότερα »

«Μια φορά μονάχα ζούμε, μην ακούς οι άλλοι τι θα πούνε…»

Ευάγγελος Ορφανιδης

«Μια φορά μονάχα ζούμε, μην ακούς οι άλλοι τι θα πούνε…»

Παράξενο πράγμα οι στίχοι. Μερικές φορές ακούς μια φράση τυχαία στο ραδιόφωνο, σε ένα αυτοκίνητο, σε ένα καφέ… οκ, ένας φίλος όχι εγώ ,και σε γυραδικο , και καταλήγει να σου κάνει μια ερώτηση που δεν τόλμησες ποτέ να κάνεις στον εαυτό σου. Αν το σκεφτείς βαθύτερα, η ζωή του περισσότερου κόσμου δεν καθορίζεται από αυτά που πραγματικά θέλει, αλλά από αυτά που φοβάται ότι θα πουν οι άλλοι. Φοβόμαστε να αγαπήσουμε γιατί θα μας πουν αφελείς. Φοβόμαστε να χωρίσουμε γιατί θα μας πουν αποτυχημένους. Φοβόμαστε να αλλάξουμε δουλειά γιατί θα μας πουν τρελούς. Φοβόμαστε να φάμε λαχματζούν (αρμένικη πίτα με κιμά και πολλά μπαχαρικά) γιατί θα μυρίζουμε σκόρδο. Φοβόμαστε να γελάσουμε, να κλάψουμε, να εκτεθούμε, να χορέψουμε, να πούμε «σε χρειάζομαι», να πούμε «φοβάμαι». Και κάπως έτσι φτάνουμε να ζούμε μια ζωή που δεν επιλέξαμε εμείς. Μια ζωή σχεδιασμένη από επιτροπές. Από γονείς, συγγενείς, γείτονες, κοινωνικά πρότυπα και φανταστικά ακροατήρια που ίσως δεν ασχολήθηκαν ποτέ πραγματικά μαζί μας. 

Ε Άι σιχτίρ !
Για σκέψου… «Αν κανείς δεν με έκρινε, τι θα διάλεγα;»«Αν δεν φοβόμουν την απόρριψη, πώς θα ζούσα;»«Ποια ζωή είναι πραγματικά δική μου;»

Βέβαια, το «μην ακούς τι θα πουν οι άλλοι» δεν σημαίνει να γίνεις ένας εγωκεντρικός μαλάκας ή να αδιαφορείς για τους ανθρώπους γύρω σου. Σημαίνει να σταματήσεις να θυσιάζεις τον εαυτό σου στον βωμό της αποδοχής. Γιατί στο τέλος της ζωής σου δεν θα καθίσουν οι γείτονες να απολογηθούν για όσα δεν έζησες. Δεν θα έρθουν οι επικριτές να σου επιστρέψουν τα όνειρα που εγκατέλειψες. Δεν θα σου δώσουν πίσω τα φιλιά που δεν έδωσες, τα ταξίδια που δεν έκανες, τις συγγνώμες που δεν ζήτησες και τις αλήθειες που δεν είπες. Θα μείνεις μόνο εσύ απέναντι στη ζωή που έζησες…ή δεν έζησες . Η πραγματική ωριμότητα είναι κατανοήσεις ότι καποιοι ότι θα μιλήσουν έτσι κι αλλιώς. Ό,τι κι αν κάνεις…και για ό,τι δεν κάνεις .

Οπότε το ερώτημα δεν είναι αν θα σε κρίνουν.

Το ερώτημα είναι αν, για να αποφύγεις την κρίση τους, είσαι διατεθειμένος να χάσεις τη μοναδική ζωή που σου δόθηκε.

Ευάγγελος Ορφανιδης κλινικός ψυχολόγος

Πηγή:facebook

---

Η Σφήκα: Επιλογές

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Πολιτικό παζάρι για τον εγκλωβισμό της λαϊκής δυσαρέσκειας

Ελλάδα

Συνεχίζονται οι διεργασίες στο αστικό πολιτικό σύστημα, με τα κόμματα που συντίθενται και ανασυντίθενται να διαφημίζουν τις ικανότητές τους στον εγκλωβισμό της λαϊκής δυσαρέσκειας, σε συνθήκες που το σύστημα βρίσκει τα ζόρια, με φόντο την κλιμάκωση της πολεμικής εμπλοκής και τις βάρβαρες συνέπειες στη ζωή του λαού.

Σε ένα τέτοιο πλαίσιο κλιμακώνεται και το «ξεκουτάλεμα» του καζανιού της αμαρτωλής σοσιαλδημοκρατίας, με «κλεισίματα ματιού» και ανακοινώσεις συνεργασιών, με πολιτικά «σούρτα φέρτα», με παλιά και νέα αναχώματα φτιαγμένα από τα ίδια σάπια υλικά να προσπαθούν εναγωνίως να στήσουν τον «εναλλακτικό πόλο» διακυβέρνησης, ώστε να συνεχίζει «σταθερά» την πορεία της η αντιλαϊκή πολιτική.

Συγκεκριμένα, όσον αφορά τον ΣΥΡΙΖΑ μετά το μπαράζ αποχωρήσεων κορυφαίων στελεχών της Κουμουνδούρου για να βρεθούν όπως διαφαίνεται στην «αγκάλη» της ΕΛ.Α.Σ. του Αλ. Τσίπρα, το τοπίο φάνηκε να ξεκαθαρίζει μετά την έγκριση με ευρεία πλειοψηφία (75%) από την ΚΕ του ΣΥΡΙΖΑ της πρότασης Φάμελλου για συνεργασία με το συγκεκριμένο ανάχωμα. Μειοψήφησαν οι Νίκος Παππάς, Παύλος Πολάκης και Ρένα Δούρου, εκφράζοντας επιφυλάξεις για την «άνευ όρων» στήριξη του μορφώματος του Τσίπρα, την «αυτοδιάλυση» κ.λπ., χωρίς επί της ουσίας να διατυπώνεται καμιά πολιτική διαφοροποίηση ως προς το περιεχόμενο της πολιτικής που θα κληθεί να στηρίξει ο ΣΥΡΙΖΑ είτε «διαλυόμενος» είτε «αυτοτελώς».

Εξάλλου, στο κείμενο της απόφασης της ΚΕ του ΣΥΡΙΖΑ που δημοσιεύτηκε μετά τη σχετική συνεδρίαση, ξεχωρίζει ότι αυτό που «ενώνει» είναι η «ανάγκη συγκρότησης ενός ευρύτερου προοδευτικού μετώπου απέναντι στη Νέα Δημοκρατία», κάνοντας ιδιαίτερη αναφορά στο ανάχωμα Τσίπρα, το οποίο χαρακτηρίζει ως «θετική πολιτική εξέλιξη» για να πάρει τη σκυτάλη της διαχείρισης προς όφελος του κεφαλαίου.

Το «άλλο μισό» των παραπάνω διεργασιών είναι σε εξέλιξη στο στρατόπεδο του ΠΑΣΟΚ, με τον Χ. Δούκα να επιμένει στα περί διαλόγου και διεύρυνσης για μία «προοδευτική διακυβέρνηση», δείχνοντας προς την ΕΛ.Α.Σ. του Τσίπρα, παρά την αναμπουμπούλα που ξέσπασε τις προηγούμενες ημέρες μετά από σχετικές δηλώσεις και παρά τις ευθείες βολές Ανδρουλάκη στη συνεδρίαση του Πολιτικού Γραφείου περί «αστερίσκων που θολώνουν το κεντρικό μήνυμα», που είναι το πώς θα επιτευχθεί η κυβερνητική εναλλαγή.

Πρόκειται για την ίδια προσπάθεια καλλιέργειας διπόλου, που στην πραγματικότητα καμιά διέξοδο δεν αποτελεί για τον λαό, αλλά αντίθετα προσπαθεί να τον «βάλει στο χέρι», να τον εγκλωβίσει ακόμα περισσότερο, για να μη μετατραπεί η λαϊκή δυσαρέσκεια απέναντι στην κυβέρνηση της ΝΔ σε αμφισβήτηση συνολικά της κυρίαρχης πολιτικής.

Την ίδια ώρα, η Νέα Αριστερά μετά τη διάλυση της κοινοβουλευτικής ομάδας της πραγματοποίησε την Κυριακή πανελλαδική συνδιάσκεψη των μελών της, με τον Γ. Σακελλαρίδη στην εισήγησή του να επισημαίνει μεταξύ άλλων ως στόχο «τη δημιουργία μετώπου των δυνάμεων της Αριστεράς και της πολιτικής οικολογίας», προφανώς για να «μπαλώσει» ένα κενό εγκλωβισμού που ενδεχομένως να αφήσει ανοιχτό το ανάχωμα Τσίπρα, έχοντας ήδη εκφράσει την επιθυμία συνεργασίας με το ΜέΡΑ25 προς αυτήν την κατεύθυνση.

Οσον αφορά την ΕΛ.Α.Σ. του Τσίπρα και την πιθανότητα ενότητας με τον ΣΥΡΙΖΑ, η εκπρόσωπος Τύπου, Θ. Κουφονικολάκου, έλεγε πως «οι συλλογικές αποφάσεις των κομμάτων είναι απολύτως σεβαστές» και πως «δεν παρεμβαίνουμε ποτέ και δεν σχολιάζουμε τις συλλογικές τους διεργασίες», για να καταλήξει στο ίδιο απαύγασμα με τους παραπάνω, πως το κόμμα της ιδρύθηκε «προκειμένου να γεννηθεί μια αξιόπιστη και αξιόμαχη εναλλακτική στη ΝΔ και μια σύγχρονη κυβερνώσα Αριστερά», προσπαθώντας να πείσει δηλαδή πως υπάρχει φιλολαϊκή διαχείριση στο έδαφος του καπιταλισμού και πως αρκεί ο ...Μανωλιός να αλλάξει και να φορέσει τα ρούχα του αλλιώς.

Στις διεργασίες του αστικού πολιτικού σκηνικού έρχεται να προστεθεί και η κινητικότητα που καταγράφεται γύρω από τα σενάρια ίδρυσης κόμματος από τον Αντ. Σαμαρά, με τον ίδιο σε εκδήλωση στο Ηράκλειο Κρήτης να απαντά σε ερώτηση που δέχθηκε στο τέλος της ομιλίας του για το εάν έχει έτοιμο κόμμα, πως έχει πάρει αποφάσεις και θα ανακοινώσει «όταν και όπως πρέπει».

Τέλος, όσον αφορά το κόμμα Καρυστιανού, ο εκπρόσωπος Τύπου Θ. Αυγερινός σε εμφάνισή του σε τηλεοπτικό δίκτυο, αφού επιδόθηκε στη γνωστή πλέον τακτική παρουσίασης της οργανωμένης πολιτικής δράσης ως κάτι «ξεπερασμένου» και το κόμμα Καρυστιανού ως μια «αυθόρμητη κίνηση πολιτών» που σαν μεσσίας θα δώσει «λύσεις» μακριά τάχα από ...«πολιτικές αποχρώσεις» - που βέβαια κάθε άλλο παρά τέτοιο είναι, αν διαβάσει κανείς τις γενικόλογες θέσεις του περί «αδιαφάνειας» των σάπιων θεσμών του αστικού κράτους - κατέληξε να πει πως δεν θα συνεργαστούν με κανένα κόμμα του «παλιού σκηνικού».

Πηγή: rizospastis

---

Η Σφήκα: Επιλογές

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Αποπροσανατολισμός μετά μουσικής....

Γιάννης Κέμμος

Μια βδομάδα σχεδόν ΜΜΕ και social media ασχολούνται με ένα πιάνο στο Σύνταγμα.

 
Όχι με τα δρομολόγια ανά δεκάλεπτο και τέταρτο.

 
Όχι με την τιμή των εισιτηρίων.

 
Οχι με το ότι έχουμε συρμούς 40 ετών σε λειτουργία.

 
Οχι με το ότι δεν υπάρχει αστυνομία στους σταθμούς και σε κλέβουν πορτοφολάδες όποτε γουστάρουν.

 
Οχι με το ότι ένα ακόμα καλοκαίρι θα έρθει και έχουμε σταθμούς και τρένα χωρίς κλιματισμό.

 
Όχι με το ότι βρωμάνε και ζέχνουν τρένα και σταθμοί.

 
Αλλά με ένα πιάνο και αυτούς που πάνε να κερδίσουν τα 3 λεπτά δημοσιότητας.

 
Και οκ τα ΜΜΕ ασχολούνται με αυτό γιατί αυτή είναι η ποιότητα που έχουν, παπατζα για το πόπολο.

 
Αυτό που δεν καταλαβαίνω είναι ο κόσμος γιατί ασχολείται;

Καλά σας κάνουν!

 
Όχι κάθε 10, κάθε 30 λεπτά πρέπει να ειναι τα δρομολόγια στο ΜΕΤΡΟ και να ανεβαίνει ο κόσμος σαν τους Ινδούς στις οροφές για να ταξιδεύουν.

 
Και πάλι θα σας δείξουν μια βλακεία, ένα πιάνο ή ότι άλλο και θα το φάτε όπως τα πρόβατα το χορτάρι και θα χαίρεστε.

 
Πιάνο μέχρι να σβήσει ο ήλιος. Αυτοί είμαστε...

Σ.Σ.: Μια χαρά σχεδιασμένο ήταν να δημιουργήσει καλές εντυπώσεις για το ΜΕΤΡΟ και υποσυνείδητα να το συνδέσει με κάτι αγαθό και όμορφο. Στην πραγματικότητα είναι ένα event σχεδιασμένο να αποπροσανατολίσει τους επιβάτες από το χάλι που αντιμετωπίζουν 10 μέτρα μακριά από το πιάνο με το που θα κατέβουν τις κυλιόμενες σκάλες. Αν ο κόσμος τώρα το μασάει αυτό τότε καλά παθαίνει. Απλά να θυμόμαστε ότι με το που κατέβεις τις κυλιόμενες σκάλες θα πληρώσεις το ακριβό εισιτήριο και θα πρέπει να περιμένεις σαν σαρδέλα στις αποβάθρες τα τρένα να περνάνε ανά δεκάλεπτο.

Πηγή:facebook

---

Η Σφήκα: Επιλογές

---

Διαβάστε Περισσότερα »

ΕΓΚΛΗΜΑ ΣΤΑ ΤΕΜΠΗ Αναβολή επ' αόριστον της δίκης για τη Σύμβαση 717

Ελλάδα

Αναβολή επ' αόριστον αποφάσισε το δικαστήριο στη δίκη κατά του ελεγκτή της Εθνικής Αρχής Διαφάνειας, που κατηγορείται για παράβαση καθήκοντος με αφορμή το πόρισμά του για την εκτέλεση της Σύμβασης 717. Σύμφωνα με την κατηγορία, ο έλεγχος διενεργήθηκε με τρόπο που «ωφέλησε παράνομα τους υπαιτίους», αποτρέποντας την απόδοση ποινικών ευθυνών για το επί σειρά ετών ανεκτέλεστο έργο.

Θυμίζουμε πως η συγκεκριμένη σύμβαση αφορούσε το έργο «Ανάταξη και Αναβάθμιση του συστήματος σηματοδότησης - τηλεδιοίκησης και αντικατάστασης 70 αλλαγών τροχιάς σε εντοπισμένα τμήματα του άξονα Αθήνα - Θεσσαλονίκη - Προμαχώνας», τη γραμμή δηλαδή που έγινε το έγκλημα στα Τέμπη. Στη σύμβαση έδιναν συνεχώς παρατάσεις για τη μη υλοποίησή της οι κυβερνήσεις ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ και ΝΔ, με την έγκριση των αρμόδιων αρχών της ΕΕ.

Το δικαστήριο, υιοθετώντας την εισαγγελική πρόταση, έκρινε πως η υπόθεση θα πρέπει να εκδικαστεί μετά την έκδοση αμετάκλητης δικαστικής απόφασης επί των οικονομικών εγκλημάτων γύρω από την υλοποίηση της Σύμβασης 717, για τα οποία έχουν ασκηθεί ποινικές διώξεις από την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία. Δηλαδή αφού ολοκληρωθεί αυτή η δίκη, που δεν έχει καν ξεκινήσει, και αναμένεται να κρατήσει για χρόνια!

Με την εισαγγελική πρόταση διαφώνησαν οι συνήγοροι οικογενειών των θυμάτων όπως των Βασάρα - Τσακλίδη, αναδεικνύοντας ότι πρόκειται για μια ακόμα απαράδεκτη καθυστέρηση, με άμεση συνέπεια και στην κύρια δίκη. Τόνισαν ότι και αυτή η υπόθεση θα έπρεπε να αποτελεί αντικείμενο της κύριας δικής. Ανέδειξαν ότι αποδεικνύεται για μια ακόμα φορά πως ο κατακερματισμός της υπόθεσης στην πραγματικότητα ορθώνει συνεχώς νέα εμπόδια στην αποκάλυψη της αλήθειας, στην ανάδειξη όλων των αιτιών και των ενόχων που οδήγησαν στο έγκλημα.

Πηγή: rizospastis

---

Η Σφήκα: Επιλογές

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Σιγουράκια... σταθερότητας

Ελλάδα

Πληθαίνουν οι δημόσιες παρεμβάσεις μεγαλοεπιχειρηματιών που καταθέτουν την αγωνία τους για τη «σταθερότητα» και απευθύνουν συστάσεις στα συστημικά κόμματα να βάλουν πλάτη για να τη θωρακίσουν. 

Η ανησυχία τους δεν αφορά τους κάλπικους καβγάδες στο πολιτικό σύστημα, ούτε τον τσακωμό παλιών και νέων «σωτήρων» για το ποιος μπορεί να εγγυηθεί μια πιο σταθερή κυβέρνηση. 

Ολοι τους είναι σιγουράκια για την αστική τάξη, που επιχειρεί ξανά να ανανεώσει τα δίπολα και τα ψευτοδιλήμματα της κυβερνητικής εναλλαγής. 

Αυτό που τους τρομάζει πάνω απ' όλα είναι η προοπτική να αμφισβητήσει ο λαός τη σταθερότητα στρατηγικών επιλογών που σχετίζονται με τη «δημοσιονομική πειθαρχία», την πολεμική εμπλοκή, τα ενεργειακά σχέδια, τις ιμπεριαλιστικές συμμαχίες, το κράτος και τους θεσμούς. 

Ξέρουν καλά ότι η δυσαρέσκεια που βράζει μπορεί κάτω από προϋποθέσεις να στραφεί μαζικά ενάντια σε τέτοιες επιλογές, όσο μεγαλώνουν οι δυσκολίες του συστήματος να διαχειριστεί τους ανταγωνισμούς, τα αδιέξοδα και τις αντιφάσεις του.

Αυτόν τον κίνδυνο επισημαίνουν οι μεγαλοεπιχειρηματίες στα κόμματα και τα καλούν να δείξουν ευθύνη, με βαθύτερες συναινέσεις, καρότο και μαστίγιο για να κάθεται στ' αυγά του ο λαός. 

Η σταθερότητά τους όμως έχει δοκιμαστεί και δεν κρύβει καμιά έκπληξη για τον λαό. 

Οδηγεί με βεβαιότητα πιο βαθιά στον πόλεμο και στις συνέπειές του, όπως είναι η ακρίβεια που τσακίζει το λαϊκό εισόδημα, η «κουλτούρα φέρετρων», τα drones που αλωνίζουν τις ελληνικές θάλασσες. 

Φέρνει καινούργια δεινά για τον λαό και τον καταδικάζει σε νέες θυσίες, για να θωρακίζονται τα κέρδη και τα συμφέροντα του κεφαλαίου. 

Η σταθερότητα που θέλει το σύστημα σημαίνει γενικευμένη αστάθεια για τον λαό, που έχει κάθε λόγο να τους το αντιστρέψει: 

Με σταθερή κλιμάκωση της πάλης του, σε συμπόρευση με το ΚΚΕ, να μεγαλώσει τον κλονισμό και την αστάθεια στρατηγικών επιλογών της αστικής τάξης, δυναμώνοντας το ρεύμα αμφισβήτησης της πολιτικής που υπηρετεί τα συμφέροντά της, σε όλες τις εκδοχές.

Πηγή: rizospastis

---

Η Σφήκα: Επιλογές

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Από κανάρα σε κανάρα

Λιάνα Κανέλλη

Οποιος ψήφισε πριν από τρία χρόνια, σ' αυτόν τον υπέροχο, φυσικά πάμπλουτο, πλήρη αγωνιστικής ιστορίας και πολιτισμού τόπο, κανονικά θα πρεπε να νιώθει αυτό που κινηματογραφικά έχει βαπτιστεί η ...Μεγάλη Ανατριχίλα. Απ τους τρακόσιους βουλευτάδες των οχτώ κομμάτων, σαράντα έχουν εκτροχιαστεί σαν το ντρόουν της Λευκάδας, και κρύβονται ή βαράνε σε σπηλιές, μύχιους κόλπους και παζαρότοπους, παμπάλαιους, κρυμμένους πίσω από πλεξιγκλάς κουτάκια βιτρίνες. Εχει μπλοκαριστεί απ' τα αστικά συμφέροντα το ιδεολογικό και πολιτικό λογισμικό της πάλαι ποτέ απεχθούς αποστασίας. Η αισχρότητα της κομματικής μετακίνησης και εναλλαγής σε επίπεδο του βαριού λαϊκού τραγουδιού, «από κανάρα σε κανάρα θα πετάω», ξεπερνά κατά πολύ τον κοινό νου, τη φυσική και εν μέρει την τεχνητή νοημοσύνη. Κι άμα το συνεχίσω και το άσμα, λυπάμαι και τον βουλευτικό εαυτό μου (χαχαχα), που τόσα χρόνια όλοι αυτοί με βρίζουν, που δεν το συνεχίζω «θα ζήσω ελεύθερο πουλί, κι όχι κορόιδο στο (ΚΚΕ) κλουβί...»! Δεν παίζεται η κατάσταση σύντροφοι, σ' αυτό το καζίνο. Σημαδεμένα χαρτιά, μπίλιες που γυρνάνε στις ρουλέτες, και τα μαγνητάκια από κάτω τις κάνουν να χοροπηδάνε με τηλεκοντρόλ. Γκρουπιέρηδες μετατρέπουν αξίες από πανανθρώπινες μέχρι στενά υποκριτικές αστικές, σε κρυπτονομίσματα σκοπιμότητας προς εξασφάλισιν θώκου. Στασιό δεν έχει ο πισινός τους. Πότε στο κέντρο της αριστεράς που αδειάζει θέση, πότε στα σκαμπουδάκια στα δεξιά της δεξιάς, ως κι οι περικεφαλαίες επιστρατεύτηκαν για να ξεχωρίζουν τα λοφία, κι ας κουρεύτηκαν τα τρία κι έμειναν λιγότεροι υπερασπιστές όχι των Θερμοπυλών, αλλά των θερμών λουτρών της ηδονικής εξουσίας.

Αυτή η μήτρα της δημοκρατίας, η μίτρα της νομοθετικής εξουσίας, η αστική κολυμβήθρα του αστικού Σιλωάμ, η χάβρα του κραυγές και ψίθυροι όχι για να μείνουνε, αλλά για να μας πάρουν οπωσδήποτε πρέφα, έφτιαξε κι εξακολουθεί να φτιάχνει σταρ και στάρλετ του πολιτικού γίγνεσθαι της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας περισσότερους-ες από όσους-ες φιλοξενεί η Κρουαζέτ στο Φεστιβάλ των Καν(ο)νών.

Με τούτα και μ' εκείνα, το σμήνος των ανεξαρτητοποιημένων ντρόουν βουλευτών, θαλάσσης και αέρος, αν το ψάξουμε λιγάκι, πρέπει να είναι ρεκόρ αλμάτων σε διαγωνισμό ψύλλων και ψηλών και ψιλών. Και δυστυχώς ο σαρκασμός ούτε πολιτική σκέψη παράγει, ούτε γλωσσική ασφάλεια. Κι ας είναι αναπόφευκτος δυστυχώς, όταν το νέο εμφανίζεται με τήβεννο ιερόσυλων σε εποχές που χάρη σε ένα σίριαλ ο πόνος του αντάρτη στο bella ciao έγινε ντίσκο επιτυχία. Απ' τη Μύκονο έως την Ιμπιθα κι απ' το Πουκέ στο Οσλο. Σ' αυτό το αστικοκοινοβουλευτικό ναυάγιο κανείς δεν βλέπει το εκτυφλωτικό παγόβουνο του φρικτού μεγάλου και πολύμορφου πολέμου, στο οποίο πάμε καταπάνω. Δεν πα να φωνάζουμε εμείς οι σταθεροί κι αμετακίνητοι εχθροί των σειρήνων, εικοσιένας κουκουέδες βουλευτές, μόλις ωρέ το πενήντα τοις εκατό των «ανεξαρτητοποιημένων», και να βαράμε τις σάλπιγγες της Ιεριχούς, ώσπου να ραγίσουν τα αστικά τείχη, σε ώτα δύσκολα ακουόντων. Ερχονται οι δημοσκόποι κι οι χορηγοί μιντιάδες και οι ελεύθεροι πολιορκημένοι ινφλουενσάδες, και κάθε λογής τραμποειδή της διπλανής ανάρτησης - μην ξανακούσω για διπλανή πόρτα στην εποχή της αποξένωσης της κοινωνικής δικτύωσης - και χωρίζουν τα πρόσωπα από την υποκειμενική ευθύνη, και τις επιλογές από τις σπρωξιές, με την αξιολόγηση του καταλληλότερου, του δημοφιλέστερου, του σαματατζή.

Μια λύση υπάρχει για να επιτευχθεί έστω και μερική απομάγευση της μάζας από την ισοπεδωτική αισχρότητα της μόδας. Να γίνουμε ωτοκαθαριστές...

Πηγή: rizospastis

---

Η Σφήκα: Επιλογές

---

Διαβάστε Περισσότερα »