Καρβέλας-Βίσση: "Γλυκά σε νανουρίζουν κι εσύ ανεβαίνεις ψηλά στους βασιλιάδες τ’ ουρανού"

Χρήστος Κάτσικας

Η επικαιρότητα σε ομηρία: Πόση Βίσση και πόσο Καρβέλα χωρά η ενημέρωση;

Η αδιάκοπη ανακύκλωση μιας προσωπικής και επαγγελματικής "αντιπαράθεσης" αποκαλύπτει έναν μηχανισμό ενημέρωσης που μεγεθύνει το θέαμα και μικραίνει την κοινωνική πραγματικότητα
Μια οικογένεια προσπαθεί να υπολογίσει αν θα πληρώσει πρώτα το ενοίκιο ή τον λογαριασμό του ρεύματος, ένας εργαζόμενος αναζητεί δεύτερη δουλειά, ένας εκπαιδευτικός περιμένει να καλυφθεί το κενό στο σχολείο του και ένας ασθενής προσπαθεί να εξασφαλίσει ένα ραντεβού, αλλά η δημόσια συζήτηση βρίσκει άφθονο χρόνο για να εξετάσει ποιος στενοχώρησε ποιον στη σχέση της Άννας Βίσση με τον Νίκο Καρβέλα.

Η αντιπαράθεση των δύο καλλιτεχνών έχει αποκτήσει διαδοχικά επεισόδια, ανακοινώσεις, τηλεοπτικές ερμηνείες, οικονομικά παρασκήνια και αναδρομές σε παλαιότερες κρίσεις της σχέσης τους. Ο Καρβέλας περιγράφει καλλιτεχνικές και οικονομικές διαφωνίες, ενώ η άλλη πλευρά και η εταιρεία παραγωγής προβάλλουν διαφορετικές θέσεις.

 
Το κρίσιμο ζήτημα, όμως, βρίσκεται στον τρόπο με τον οποίο αυτή η υπόθεση διογκώνεται, καταλαμβάνει κεντρικές θέσεις στην ενημέρωση και επιστρέφει επίμονα στις οθόνες μας, σαν να αποτελεί γεγονός από το οποίο εξαρτάται η ζωή της χώρας.

Πες μου ένα ψέμα να αποκοιμηθώ ...

Ο τίτλος «Team Βίσση ή Team Καρβέλας», που ήδη χρησιμοποιείται στη σχετική κάλυψη, αποτυπώνει εύγλωττα τη μετατροπή της ενημέρωσης σε πρόσκληση για οπαδική στράτευση. Ο αναγνώστης καλείται να διαλέξει πλευρά, να συγκινηθεί, να αγανακτήσει και να επιστρέψει για το επόμενο επεισόδιο.

 
Κάθε δήλωση γίνεται αυτοτελές θέμα, κάθε απάντηση γεννά νέα συζήτηση και κάθε σχολιαστής προσθέτει μια ακόμη ερμηνεία, μέχρι το αρχικό γεγονός να χαθεί κάτω από τον όγκο της αναπαραγωγής του. Η κοινή γνώμη δέχεται ομοβροντίες πληροφοριών, σχολίων και υποτιθέμενων αποκαλύψεων, χωρίς ο αντίστοιχος όγκος να σημαίνει και περισσότερη γνώση.

Έτσι, μια διαφωνία μεταξύ δύο ανθρώπων με κοινή προσωπική και επαγγελματική ιστορία μεταφέρεται στο τραπέζι κάθε οικογένειας, απαιτώντας προσοχή από ανθρώπους που έχουν ελάχιστη σχέση με το αντικείμενό της και απολύτως διαφορετικές ανάγκες.

Οι δικοί τους λογαριασμοί και οι δικοί μας

Στην κάλυψη της αντιπαράθεσης κυκλοφορούν ποσά εκατοντάδων χιλιάδων και εκατομμυρίων ευρώ, με διαφορετικές εκδοχές για αμοιβές και απαιτήσεις. Το τηλεοπτικό θέαμα ζητά από τον άνθρωπο που μετρά τις ημέρες μέχρι τον επόμενο μισθό να παρακολουθήσει αυτές τις διεκδικήσεις σαν δική του οικογενειακή εκκρεμότητα, να συμμεριστεί τις πληγωμένες προσδοκίες των πρωταγωνιστών και να αφιερώσει χρόνο στην αποτίμηση των μεταξύ τους σχέσεων.

Αυτή η μεταφορά έχει κοινωνικό βάρος: οι οικονομικές διαφορές της βιομηχανίας του θεάματος αποκτούν πρόσωπο, διάρκεια και δραματουργία, ενώ οι οικονομικές δυσκολίες χιλιάδων οικογενειών κινδυνεύουν να εμφανίζονται ως ένα σύντομο θέμα, ένας αριθμός ή μια επαναλαμβανόμενη αναφορά στην ακρίβεια. 

 Πηγή: alfavita

---

Η Σφήκα: Επιλογές

---

Διαβάστε Περισσότερα »

1967: Ο Ερνέστο Τσε Γκεβάρα περνάει στον κόσμο των θρύλων

Δάνης Παπαβασιλείου

Ο Τσε Γκεβάρα με τους συντρόφους του στη ζούγκλα της Βολιβίας το 1967

Τη νύχτα της 7ης του Οκτώβρη 1967, ένας αγρότης διακρίνει στο φεγγαρόφωτο, κοντά στο χωριό Λας Ιγέρας της Βολιβίας, τις φιγούρες μιας ομάδας ανταρτών και τρέχει να ειδοποιήσει τον τοπικό στρατιωτικό διοικητή, προσδοκώντας γενναία αμοιβή από τις αρχές. Οι κυβερνητικές δυνάμεις που κινητοποιούνται αστραπιαία εντοπίζουν τους αντάρτες στις 8 του Οκτώβρη, στις 6 τα χαράματα. Ακολουθεί πεντάωρη, λυσσώδης, μάχη, κατά τη διάρκεια της οποίας οι απελπιστικά λιγότεροι αντάρτες χρησιμοποιούν μέχρι και την τελευταία τους σφαίρα. Οταν πια τα πάντα έχουν κριθεί, ο Σιμόν Κούμπα, ένας επαναστάτης εργάτης από τα ορυχεία του Χουανίνι, πυροβολείται και πέφτει νεκρός ενώ μεταφέρει στην πλαγιά ενός λόφου κάποιον σύντροφό του, που φέρει τραύματα στον ώμο και στο λαιμό. Οταν ο διοικητής των στρατιωτών, υπολοχαγός Πράδο, αντικρίζει τον τραυματία, δεν πιστεύει στα μάτια του: Απέναντί του, αιμόφυρτος αλλά ζωντανός, με την καραμπίνα του από ώρα αχρηστευμένη και το περίστροφό του χωρίς ούτε μια σφαίρα, κείται ο ίδιος ο αρχηγός των ανταρτών, ο Ερνέστο Τσε Γκεβάρα.

Την επόμενη μέρα, 9 του Οκτώβρη 1967, οι δημοσιογράφοι, που μεταφέρονται εσπευσμένα με στρατιωτικά ελικόπτερα στο Βαλεγκράντε, αντικρίζουν ξαπλωμένο σε ένα πρόχειρο κρεβάτι έναν γενειοφόρο άνδρα 40 χρόνων, γυμνό από τη μέση και πάνω, με χακί παντελόνι και στρατιωτική ζώνη, με ένα αδιόρατο χαμόγελο στα παγωμένα του χείλη. Είναι ο Τσε Γκεβάρα. Νεκρός. Οχι από τα μάλλον επιπόλαια τραύματά του στο πεδίο της μάχης, αλλά από δύο σφαίρες στο σβέρκο. Κανείς δε θα μάθει τις ακριβείς συνθήκες του θανάτου ή μάλλον της δολοφονίας του, ούτε καν της ταφής του. Ακόμη και νεκρός ο Γκεβάρα είναι εξαιρετικά επικίνδυνος για το βολιβιανό καθεστώς, που δε διανοείται καν να ρισκάρει μια δημόσια ταφή του. Ούτε στον αδελφό του, Ρομπέρτο Γκεβάρα, δε δείχνουν το πτώμα του, με συνέπεια πολλοί να αμφισβητούν αν πέθανε πραγματικά ή μήπως πρόκειται για μπλόφα των αρχών. Την αβεβαιότητα διαλύει στις 15 του Οκτώβρη ο ίδιος ο Φιντέλ Κάστρο, επιβεβαιώνοντας σε δημόσια συγκέντρωση το θάνατο του Γκεβάρα και κηρύσσοντας τριήμερο πένθος στην Κούβα, στη δεύτερη πατρίδα του μεγάλου Αργεντινού επαναστάτη.

Πηγή: rizospastis

---

Η Σφήκα: Επιλογές

---

Διαβάστε Περισσότερα »

“Ολα τα λεφτά μωρό μου… όλα τα λεφτά”*

ΑΠΟ ΗΜΕΡΟΔΡΟΜΟΣ

Που πας ρε κακομοίρη Ρούμπιο; Ηρθες, έδωσες το τίποτα, πήρες 4 δισ. ντηλάρισμα για την αμερικάνικη πολεμική βιομηχανία, επιδόθηκες σε ολίγον από αρχαιοελληνική ημιμάθεια στην κυβέρνηση με φόντο την Ακρόπολη, πήρες το αεροπλάνο της επιστροφής και η ελληνική ενημέρωση, επιτέλους, επέστρεψε στις εργοστασιακές της ρυθμίσεις.

Σε αυτή τη χώρα, σύμφωνα με τα ΜΜΕ, εκείνο κυρίως που μας “καίει” είναι ο Καρβέλας, η Βίσση, κάτι εκατομμύρια ευρώ για τα οποία μαλώνουν μεταξύ τους και πώς εμπλέκεται μέσα σε όλο αυτό ένας κάποιος εφοπλιστής και η σύζυγός του.

Αυτά είναι τα ζέοντα ζητήματα που απασχολούν τα ελληνικά ΜΜΕ. Και σιγά μην ασχοληθεί κανείς με τα δισεκατομμύρια που βούτηξε το ακροδεξιό εξαπτέρυγο του Τραμπ από τις τσέπες μας. Σιγά τ’ αυγά!

Πάμε, λοιπον, στην Καρβελοβισσιάδα!

Πρώτο θέμα παντού… Πρωϊνάδικα, μεσημεριανάδικα, εκπομπές για την εγχώρια τάχα σόουμπιζ και το lifestyle έχουν γεμίσει με τις εκατέρωθεν ανακοινώσεις που πάνε κι έρχονται, αποκλειστικές πληροφορίες, ζωντανά ρεπορτάζ, συνεντεύξεις στον δρόμο, δήλωσεις δικηγόρων, παρεμβάσεις ακόμα και ψυχολόγων. Εμβριθείς αναλύσεις για τις σχέσεις, την τέχνη, τα εκατομμύρια που δεν έδωσε ο ένας, ενώ ζήτησε ο άλλος, ή τα εκατομμύρια που πήρε ο ένας και δεν ήθελε να δώσει ο άλλος…. Κάτι τέτοιο τελοσπάντων, κάπως μπερδεμένο βέβαια, αλλά τέτοιο.

Δηλαδή, τα πράγματα είναι πάρα πολύ σοβαρά!

Να, τώρα, την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές, παίζει μπροστά μας τηλεοπτικό ζωντανό αποκαλυπτικό “ρεπορτάζ”, – το οποίο διαρκεί ήδη 30 τηλεοπτικά λεπτά (!) και συνεχίζεται ακάθεκτο – με όλες τις καυτές λεπτομέρειες και την αρμόζουσα σοβαρότητα που απαιτεί η περίσταση.

Πως είπατε; Α, ναι: αυτά θέλει να ακούει ο λαός!

Ναι, βέβαια, έτσι είναι. Αν η επιλογή είναι να διαλέξει μεταξύ σκουπιδιών και σκουπιδιών, σκουπίδια θα διαλέξει.

Α… παρεμπιπτόντως κάτι χιλιάδες παιδιά δεν μπαίνουν στο σχολείο τους διότι επί 18 μέρες μυρίζει αέριο. Βενζίνη δεν έχουμε να βάλουμε. Παρακαλάμε φέτος να κάνει γαϊδουροκαλόκαιρο μήπως και δεν παγώσουμε στα σπίτια μας. Το 2029 η όποια κυβέρνηση (διότι οι συμφωνίες αυτές δε σπάνε) θα ψωνίσει τα πρώτα F35 και γι’ αυτό κάνουμε από τώρα οικονομία στους μισθούς, τις συντάξεις, τα σχολεία, τα νοσοκομεία…

Αλλά δε βαριέσαι…

Cut, διαφημίσεις, σασπένς!

Τι θα γίνει επιτέλους με τη διαμάχη Βίσση – Καρβέλα;

*Τίτλος τραγουδιού σε στίχους και μουσική του Ν. Καρβέλα. Το τραγούδησε η Αννα Βίσση.

---

Η Σφήκα: Επιλογές

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Η Ιστορία ως κοπτοραπτική

Χρύσα Κακατσάκη

Κουλάρετε λίγο με την Πνύκα . Θα επαναλάβω για πολλοστή φορά ότι η πολιτική είναι διαχείριση συμβόλων και γι’ αυτό ο Ρούμπιο την επέλεξε ως σκηνικό στο περιεχόμενο των λόγων του.

Το θέμα επομένως είναι τι είπε και όχι πού τα είπε.

Επειδή ψιλοβαριέμαι τις θεωρητικές αναλύσεις και πόσο αριστοτεχνικά συνδύασε τις κολακείες προς τη χώρα μας με τις δικές του απόψεις, θα αρκεστώ στο ότι ένας προσεκτικός αναγνώστης μπορεί να καταλάβει τις ιδεολογικές παγίδες που κρύβει η ανωτερότητα του δυτικού πολιτισμού και τα διάφορα ταυτοτικά ζητήματα που βρίσκονται στη ρίζα του.

Τι παρέλειψε :

Αν και παιδί μεταναστών, δεν μα είπε ότι η Αθήνα ήταν μια πόλη ανοιχτή στους ξένους και δεν τους έσπαγαν στο ξύλο οι ραβδούχοι (ΙCE )

Τον Πλάτωνα και τον Αριστοτέλη τον γνώρισαν και τον διέδωσαν στην Ευρώπη οι Άραβες. κυρίως της Ισπανίας .

Τις καταστροφές στην Ακρόπολη, μετά την οριστική της μορφή, τις προκάλεσαν οι Ερούλοι (γερμανικό φύλο) ο Βενετσιάνος Μοροζίνι με τα κανόνια του και φυσικά ο Έλγιν όταν έκλεβε τα γλυπτά . Όλοι τους κάργα Ευρωπαίοι. Επομένως η αναφορά μόνο στην πυρπόληση από τους Πέρσες ήταν μεροληπτική και με σαφή πολιτική πρόθεση.

Η πολιτική επιστήμη έχει ξεκαθαρίσει απολύτως τις έννοιες και τις διαφορές ανάμεσα στον πατριωτισμό και τον εθνικισμό . Και οι Αθηναίοι ήταν μεν περήφανοι για την πόλη τους (όπως τουλάχιστον ξέρουμε από τον Επιτάφιο του Περικλή) αλλά ήταν και κοσμοπολίτες και διατηρούσαν επαφές, εμπορικές, διπλωματικές και πολιτισμικές με τις πόλεις της Αιγύπτου, της Μέσης Ανατολής και τους Εύξεινου Πόντου μέχρι την Κάτω Ιταλία και Σικελία . Ας διαβάσει ο κύριος Ρούμπιο τον Φαίδρο και τον Τίμαιο του Πλάτωνα.

O Μέγας Αλέξανδρος σεβόταν τους πολιτισμούς των χωρών που κατακτούσε και δεν τους πούλαγε κόκα κόλα, χάμπουργκερ και όπλα.

Δεν ανέφερε τον Αλκιβιάδη που έπεισε τους συμπολίτες του για τη Σικελική εκστρατεία , όπου έφαγαν τα μούτρα τους και άρχισε η κατάρρευση της ηγεμονία τους. Κάτι μου θυμίζουν κάτι τέτοιες μακρινές πολεμικές επιχειρήσεις, που γίνονται.

Κυρίως για επίδειξη . στρατιωτικής δύναμης και πολιτικής ισχύος .

Ένα ιστορικό και ίσως σκόπιμο λαθάκι .

Όταν έφτασαν οι Πέρσες στην Αθήνα, αυτοί που έμειναν πάνω στην Ακρόπολη ήταν οι ταμίες και οι ιερείς των ναών και ελάχιστοι φτωχοί που δεν είχαν λεφτά να φύγουν. Καμιά αυτοθυσία και ηρωισμός . Η αντίστασή τους κράτησε ώρες και όχι μέρες .

Και μια κατασκευή.

Ο Δυτικός Πολιτισμός είναι κατασκεύασμα του 19ου αιώνα και χρησιμοποιείται πρώτη φορά ως Western culture στο έργο του Εdward B. Tylor Primitive Culture. Η γεωπολιτική καθιέρωση του όρου έγινε στη δεκαετία του 1950, κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου. Τότε, η έννοια του «Δυτικού κόσμου» και του πολιτισμού του χρησιμοποιήθηκε από το ΝΑΤΟ και τις συμμαχικές χώρες ως ιδεολογικό αντίβαρο απέναντι στο κομμουνιστικό σοβιετικό μπλοκ (την «Ανατολή»).

Υ/Γ: Η πολιτική και η διπλωματία φαίνεται να αντιμετωπίζουν την Ιστορία ως κοπτοραπτική. Ο,τι μας συμφέρει το κρατάμε και τα άλλα τα πεταμε.

Σ.Σ.:Παραδέχομαι ότι η ομιλία ήταν καλογραμμένη τόσο, ώστε να ξεγελά και να εντυπωσιάζει, γιατί οι περισσότεροι κολακεύτηκαν από τα παινέματα. Προσωπικά ό,τι αρέσει στον Άδωνι και το εξυμνεί, εξ ορισμού με κάνει καχύποπτη . Μια πιο προσεκτική μελέτη του κειμένου με δικαίωσε . Υπάρχουν και άλλα σημεία που έχω ενστάσεις αλλά δεν θέλω να σας κουράσω με τα θεωρητικά υποστυλώματα της ακροδεξιάς και του τραμπισμού. Α propos και ο Χίτλερ λάτρευε την αρχαία Ελλάδα και είχε βάλει ειδικούς επιστήμονες να αποδείξουν ότι οι Γερμανοί είναι απόγονοι των αρχαίων Ελλήνων. Η ιδέα ότι ο Λεωνίδας και οι 300 του υπερασπίζονταν τον «δυτικό πολιτισμό» εναντίον της ασιατικής βαρβαρότητας εμφανιζόταν επίσης σε προπαγανδιστικό φυλλάδιο των Waffen SS το 1941.

Χρύσα Κακατσάκη, εκπαιδευτικός

---

Η Σφήκα: Επιλογές

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Ο φασισμός δεν είναι παιχνίδι...Έχουμε πόλεμο.

Κυκλοθυμικός

Η απόσταση μεταξύ των Μεγάρων και της Ελευσίνας με το ζόρι να είναι πάνω από 20 χιλιόμετρα. 19 λεπτά με το αμάξι λέει η Google. 11 λεπτά με τον προαστιακό.

Πιο κοντά είναι η απόσταση μεταξύ του χαμόγελου του φασίστα από το μαχαίρωμα, το φονικό, την επίθεση.

Δεν πάνε πολλές μέρες που στο Πρώτο Δημοτικό Μεγάρων βγήκε μια ανακοίνωση που ευχαριστούσε θερμά τον Ηλία Κασιδιάρη -που μόλις έβγαινε από την φυλακή- για τη δωρεά του για την ανακατασκευή της στέγης του σχολείου. Ήταν η ανάγκη, λέει, μεγάλη και δεν ήθελαν να πολιτικοποιήσουν το ζήτημα.

 
Σκεφτόμουν ακόμα και να γράψω για αυτό. Πώς θα σταθεί αυτός ο «μεγάλος χορηγός» -μαζί με τις ιδέες τους και τους πολιτικούς του συμμάχους- σε περίπτωση που κάποιο από αυτά τα παιδιά ήταν/ είναι/ γίνει ομοφυλόφιλος, τρανς, λεσβία, πρόσφυγας, μετανάστης, κομμουνιστής, κτλ. Δωρεά με το ένα χέρι, ρόπαλο στο άλλο.

 
Η πραγματικότητα ξεπέρασε την υπόθεση που έκανα. Το μίσος του φασίστα είναι λάβα, ακράτητη, βγαίνει από τα σωθικά σαν πρόωρη εκσπερμάτωση πιτσιρικά που το κάνει για πρώτη φορά. Δεν αντέχει να κρυφτεί, δε μπορεί να καμουφλαριστεί ούτε για τα προσχήματα, ούτε για λίγους μήνες, ούτε για να φτάσουν μέχρι τις εκλογές με το μανδύα του δημοκράτη, του σωφρονισμένου, του χαμογελαστού παιδιού.

 
Σήμερα λίγα χιλιόμετρα πιο δίπλα από το πλυντήριο των Μεγάρων δυο τύποι περίμεναν έναν αντιφασίστα 32 χρονών να βγει από το σπίτι του. Καθώς ανέβαινε στη μηχανή τον πλησίασαν κι εξηγώντας τις «πολιτικές τους θέσεις», τον μαχαίρωσαν δυο φορές στα πόδια και προσπάθησαν να τον αποτελειώσουν με ένα τελευταίο μαχαίρωμα στην κοιλιά. Ευτυχώς δεν τα κατάφεραν. Τα τραύματα είναι βαθιά και το παιδί στο Τζάνειο. Ελπίζω μέσα από την ψυχή μου να τα καταφέρει να είναι σύντομα πίσω στους αγώνες. Δεν χρειαζόμαστε άλλους Φύσσες.

Νιώθω έναν περίεργο εφησυχασμό στην κοινωνία. Σαν η Χρυσή Αυγή να ήταν ένας εφιάλτης που τελείωσε, ξυπνήσαμε, σκουπίσαμε τον ιδρώτα, ήπιαμε καφέ και προχωράμε. Σαν η αστική δικαιοσύνη και το σωφρονιστικό σύστημα να έχουν τόσο ουσιαστικό ρόλο μέσα στην κοινωνία που ξεριζώνουν την φρίκη κι όσα τη γέννησαν με μια κίνηση, φτάνοντας στα μεγαλύτερα βάθη, στα έγκατα. Σα να ήταν μια ταινία, ένα σύμβολο, μια αλληγορία με οριστικό κι αμετάκλητο happy end.

 
Δε δικαιούμαστε να αιφνιδιαστούμε για δεύτερη φορά. Δεν έχουμε την πολυτέλεια να είμαστε αφελείς, αδιάφοροι, ανέμελοι. Οι συνθήκες δεν είναι ίδιες, είναι πιο εύφορες. Η ανάγκη ύπαρξης τέτοιων φιδιών είναι τεράστια. Τα βλέπετε σε απευθείας μετάδοση, τα ακούτε τι γίνεται στη Γαλλία, στην Ισπανία. Αυτά τα φίδια έχουν μπει μπροστά για να φυλάξουν τους αστούς από τον λαό που οργίζεται και βγαίνει στους δρόμους γιατί η αδικία χτυπάει κόκαλο και πράγματα σκοτεινιάζουν ραγδαία.

 
Από την άλλη, οι νοοτροπίες, οι κουλτούρες – μαζί με τις πρακτικές και την εμπειρία- έχουν αφομοιωθεί από την ελληνική κοινωνία το προηγούμενο διάστημα. Στην πρώτη στροφή αυτού του τραγουδιού. Έχουν φυσιολογικοποιηθεί και κανονικοποιηθεί οι φασίστες, οι λέξεις τους, τα αιτήματά τους.

 
Δεν χρειάζονται οπωσδήποτε σινιάλο από κάποιον συγκεκριμένο. Μια διαταγή. Η ίδια παρουσία του έξω -και το ξέπλυμα- είναι από μόνα τους σήμα κι αφορμή για δράσεις. Πλέον υπάρχουν πολλά ημιαυτόνομα υπόγεια που είναι έτοιμα να χύσουν το δηλητήριό τους από τα φρεάτια. Εκεί που περπατάμε, εκεί που συχνάζουν τα παιδιά μας, αυτοί που αγαπάμε.

 
Παίδες, ο φασισμός δεν είναι παιχνίδι. Τα μάτια μας δεκατέσσερα κι η ανοχή μας μηδενική. Έχουμε πόλεμο.

 
Μάγδα μου, γλυκιά, ελπίζω να είσαι καλά διαβάζοντας την είδηση.

 
«Τι κρύβει μέσ’ στα δόντια του το ξέρω, καθώς μου δίνει γελαστός το χέρι»

Πηγή: facebook

---

Η Σφήκα: Επιλογές

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Μια μικρή ιστορία για το πώς ξεκίνησαν οι νότες

Κατερίνα Σταυριανέα

Οι νότες, όπως τις ξέρουμε σήμερα , πρωτοεμφανίστηκαν κάπου στον 16ο αιώνα, όταν ένας μοναχός της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας, ο Γκουίντο Ντ' Αρέτσο, θέλοντας να ευχαριστήσει το Θεό για τα καλά που προσφέρει στους ανθρώπους, και τους αγίους για την καθοδήγησή του στον ίσιο δρόμο, μακριά από την αμαρτία και τη διαφθορά, ξεκίνησε να γράφει διάφορους ψαλμούς, ενώ του άρεσε πολύ να τους διαβάζει μελωδικά, έτσι ώστε, όπως είχαν σκεφτεί κάποτε οι Βυζαντινοί, να ακούγεται στον τόνο της φωνής του το πόσο ευγνώμων ειναι στον Κύριο και το πόσο χαρούμενος είναι για το δώρο της ζωής... Σημειωτέον βέβαια, πως και οι Βυζαντινοί μουσικοί είχαν δημιουργήσει ένα δικό τους μουσικό σύστημα, με τους ήχους "πα βου γα δι κε ζω νη", το οποίο ωστόσο δεν ήταν αρκετά εύχρηστο, και δυσκόλευε πολύ τη δημιουργία ασμάτων.

Κάπως έτσι λοιπόν, ο Γκουίντο, ξεκίνησε, μεταξύ άλλων, να γράφει έναν ύμνο προς τον Άγιο Ιωάννη... Ο ύμνος γράφτηκε στα λατινικά όπως ήταν φυσικό και είχε ως εξής:

" Ut queante laxis, resonare fibris, mira gestorum, famuli tuorum, solve polluti, labii reatum, Sancte Johannes " , που σε ελευθερη μετάφραση σημαίνει:

" Για να μπορούν να υμνούν με χαλαρές χορδές οι δούλοι σου τα κατορθώματά σου, λύσε την αμαρτία των μολυσμένων χειλιών μου, Άγιε Ιωάννη " .

Έπειτα, σκέφτηκε πώς θα ήταν, αν δοκίμαζε να δημιουργήσει ονόματα - κλειδιά για τις νότες, μέσω αυτού του ψαλμού. Χρησιμοποίησε λοιπόν την πρώτη συλλαβή απο καθε στίχο του ύμνου, κ έτσι προέκυπταν 7 καινούρια ονόματα για τις νότες, όσοι ήταν και οι στίχοι του ύμνου. Αναλυτικά λοιπόν ακουγόταν έτσι:

Ut queante laxis

Resonare fibris

Mira gestorum

Famuli tuorum

Solve polluti

Labii reatum

Sancte Johannes ( όπου συγκεκριμένα χρησιμοποίησε τα δύο αρχικά γράμματα του ονόματος

του Αγίου ) .

Έτσι λοιπόν βρέθηκαν κωδικές μονοσύλλαβες ονομασίες για την οκταβα : ut, re, mi, fa, sol, la, si

Όταν όμως δοκίμασε τη χρήση τους, ενώ σε όλους τους μοναχούς άρεσε η πρότασή του και μάλιστα τη βρήκαν πολύ πρακτική, το " ut " που αποτελούσε την αρχή της οκτάβας δεν ηχούσε όμορφα, και φαινόταν δύσχρηστο. Έτσι ο Γκουίντο αποφάσισε να το αντικαταστήσει με τη συλλαβή " do " , από το ξεκίνημα της φράσης " Dominus Deus ", που χρησιμοποιούσαν οι μοναχοί στις προσευχές τους και που σημαίνει "Κύριος ο Θεός"...

Με την πάροδο των χρόνων, αυτό το σύστημα εγκαθιδρύθηκε μόνιμα και διαδόθηκε σε όλες τις γωνιές της γης, ως η πιο εύκολη και χρήσιμη κωδικοποίηση της μουσικής, η οποία προτιμάται από τους μουσικούς μέχρι και σήμερα.

Είναι αξιοσημείωτο το ότι, κάτι τόσο πνευματικό όσο η θρησκευτική πίστη, μπόρεσε να δημιουργήσει κατι τόσο χειροπιαστό, και σπουδαίο για τους ανθρώπους, όπως επίσης το οτι αυτό το κάτι σπουδαίο δν έχει όρια που το θέτουν μόνο εντός μιας εκκλησίας, αλλά χρησιμοποιήθηκε και χρησιμοποιείται για δεκαδες είδη μουσικής στον πλανήτη, όχι μόνο για τις ψαλμωδίες.. Φαίνεται λες και όντως, ίσως να υπαρχει μια ανώτερη δύναμη που "έσπρωξε" μια τέτοια δράση. Άλλωστε ας μην ξεχνάμε πως η μουσική είναι ένας τρόπος για μας να εκφράζουμε τα βαθύτερά μας συναισθήματα, ενώ λέγεται χαρακτηριστικά πως μπορεί να εξημερώσει μέχρι και άγρια θηρία..

Κλείνω λοιπόν εδώ αυτό το άρθρο, με ένα απόφθεγμα ενός παλιού καθηγητή μου θεολόγου στο γυμνάσιο: " ο άνθρωπος μπορεί να φτάσει στο ανώτερο πνευματικό επίπεδο, τη "θέωση" που λέμε, με 2 τρόπους... Ο ένας είναι η πίστη στο Θεό΄ ο δεύτερος είναι σίγουρα η μουσική" ...

Ελπίζω να το βρήκατε ενδιαφέρον

Πηγή: musicheaven

---

Η Σφήκα: Επιλογές

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Μπ. Μπρεχτ: Η Μπαλάντα του Εμπορα

Μπέρτολτ Μπρεχτ

Ρύζι έχει κει κάτω κοντά στο ποτάμι
Εκεί ψηλά στο βουνό χρειάζουνται ρύζι.
Αν το ρύζι το κρύψουμε στις αποθήκες
θ’ ακριβύνει το ρύζι γι’ αυτούς εκεί πάνω.
Οι μαούνες του ρυζιού θα ‘χουν λιγότερο ρύζι
και το ρύζι φτηνότερο θα ‘ναι για μένα.

Τι είναι στ’ αλήθεια το ρύζι
πού να ξέρω το ρύζι τι είναι
ποιός να το ξέρει τάχα.

Δεν ξέρω το ρύζι τι είναι
ξέρω την τιμή του μονάχα.

Φτάνει χειμώνας και χρειάζουνται ρούχα
πρέπει μπαμπάκι λοιπόν ν’ αγοράσουμε
και το μπαμπάκι να μην το πουλήσουμε.
Σαν θα ‘ρθει το κρύο, θ’ ακριβύνουν τα ρούχα.

Τα κλωστήρια πληρώνουν πολύ ψηλά μεροκάματα
κι έπειτα υπάρχει πάρα πολύ μπαμπάκι.

Τι είναι στ’ αλήθεια το μπαμπάκι
πού να ξέρω το μπαμπάκι τι είναι
ποιός να το ξέρει τάχα.
Δεν ξέρω το μπαμπάκι τι είναι
Ξέρω την τιμή του μονάχα.

 

---

Η Σφήκα: Επιλογές

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Τα σάλια της αμερικανοφροσύνης…

Από Ημεροδρόμο

Υπάρχουν οι υποκύψεις της αμερικανοφροσύνης, υπάρχουν οι επικύψεις της αμερικανοφροσύνης, υπάρχουν και τα σάλια της αμερικανοφροσύνης…

Και μιας και είπαμε για “σάλια”, πάμε στον ειδικό: Γεωργιάδης.

Ο εν λόγω έσπευσε σήμερα να σχολιάσει την ομιλία του Ρούμπιο στην Πνύκα και να παράσχει διαπιστευτήρια ότι είναι το πιο αμερικανοτσολιαδάκι από τα αμερικανοτσολιαδάκια.

Η λατρεία του, η “Χαρά” του, η “Απόλαυση” του να ακούσει τον Ρούμπιο καταγράφηακν στην παρακάτω ανάρτησή του.

Την παραθέτουμε. Τα συμπεράσματα δικά σας:

«Είχα την συγκλονιστική Χαρά, Τιμή και Απόλαυση να παρίσταμαι και να ακούσω ζωντανά την πιο σπουδαία πολιτική ομιλία που έχω ακούσει στην ζωή μου. Ο Υπουργός των Εξωτερικών των ΗΠΑ @SecRubio δεν μίλησε σήμερα στην Πνύκα, μπροστά από την Ακρόπολη μόνον ως ο ΥΠΕΞ των ΗΠΑ, αλλά ως ο πολιτικός εκπρόσωπος των ανθρώπων της Δύσης που ζούσαν, που ζουν και που θα ζήσουν στο μέλλον. Έκανε μια αληθινά Ιστορικών διαστάσεων ομιλία. Περιττό να πω ότι συμφωνώ σε όσα είπε στο 100% και ότι ως Έλλην αισθάνομαι υπερήφανος για το βάθος του θαυμασμού του για τους προγόνους μας αλλά και ως Υπουργός αυτής της Κυβερνήσεως για την δημόσια αναγνώριση του στην αξιοπιστία και στην επιτυχία της Χώρας μας σήμερα. Η Ελλάδα, η Ρώμη και ο Χριστιανισμός συνθέτουν τον Δυτικό Πολιτισμό και η παρακμή του πρέπει να τελειώσει και να ξαναβρεί η Δύση τις ρίζες, τις αξίες και το πνεύμα της που την έκαναν για αιώνες κυρίαρχη. Πραγματικά αξίζουν πολλά εύγε αλλά και ευχαριστώ στον κ. Ρούμπιο για την σημερινή του ομιλία.» 

---

Η Σφήκα: Επιλογές

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Τι έκαναν;

Ελλάδα

Για όσα προκλητικά και εξωφρενικά ξεστόμισε η ευρωβουλευτής της ΝΔ Ελ. Μελέτη, για τους δύσμοιρους εργοδότες που ...καταδυναστεύονται από τους εργαζόμενους, βρέθηκαν πολλοί να καταδικάσουν - και από τα κόμματα της συστημικής αντιπολίτευσης. 

Τι έκαναν όμως τα ίδια κόμματα στην Ευρωβουλή όταν ήρθε η ώρα της ψηφοφορίας για την έκθεση, την οποία εκθείασε η Μελέτη, λέγοντας ότι «θα την ψηφίσουμε, γιατί έρχεται να βοηθήσει τους υπεύθυνους εργοδότες που θέλουν η επιχείρησή τους να είναι παραγωγική και ευέλικτη»; 

Στην ψηφοφορία, λοιπόν, εκτός από τη ΝΔ ψήφισαν την έκθεση «και με τα δυο χέρια» το ΠΑΣΟΚ, ο ΣΥΡΙΖΑ και η Πλεύση. Μόνο οι ευρωβουλευτές του ΚΚΕ την καταψήφισαν, αποδεικνύοντας ότι η καταδίκη τέτοιων κατάπτυστων δηλώσεων είναι αέρας κοπανιστός αν δεν καταδικάσεις και καταψηφίσεις τα αντιδραστικά ευρωενωσιακά νομοθετήματα που τις ενέπνευσαν.

Πηγή: rizospastis

---

Η Σφήκα: Επιλογές

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Η παλιά λογοκρισία έκοβε, η καινούργια θάβει

Σεμίνα Διγενή

Ευτυχώς, τσακώθηκαν η Βίσση με τον Καρβέλα. Γιατί διαφορετικά θα έπρεπε τα δελτία ειδήσεων να ασχοληθούν με κάτι πολύ πιο δυσάρεστο, με την πραγματικότητα.

Και η πραγματικότητα έχει τελευταία ένα κακό συνήθειο. Δεν είναι καθόλου τηλεοπτική. Έχει πολέμους, ανταγωνισμούς, ΝΑΤΟ, αμερικανική εξωτερική πολιτική, κυβερνητικές δεσμεύσεις, λαούς που πληρώνουν τον λογαριασμό και ανθρώπους που επιμένουν να κατεβαίνουν στους δρόμους, αντί να κάθονται ήσυχοι μπροστά στις οθόνες τους.

Ενώ ένας καβγάς Βίσση-Καρβέλα είναι άλλο πράγμα. Έχει δράμα. Έχει ανατροπές. Έχει δηλώσεις. Έχει παρελθόν. Έχει μέλλον. Κυρίως, έχει πάνελ. Μπορείς να τον αναλύσεις επί ώρες, χωρίς να κινδυνεύσεις να συζητήσεις τίποτε απολύτως για τη ζωή του τηλεθεατή.

Και σαν να μην έφτανε αυτό το δώρο της επικαιρότητας, ήρθε και η σύλληψη του Καμπούρη για την υπόθεση του ΕΦΚΑ. Νέα εθνική αποστολή. Ποιος, πού, πότε, γιατί, τι είπε, τι απάντησε, ποιος γνώριζε, ποιος δεν γνώριζε. Έκτακτα, ζωντανές συνδέσεις, τίτλοι, υπότιτλοι και η γνωστή βιομηχανία της τηλεοπτικής αγωνίας. Προφανώς και αποτελεί είδηση. Και προφανώς πρέπει να καλυφθεί. Έλα όμως, που κάπου εδώ συμβαίνει το λάθος θέμα. Έρχεται στην Ελλάδα ο Μάρκο Ρούμπιο. Υπάρχουν κινητοποιήσεις και αντιδράσεις. Άνθρωποι βγαίνουν στον δρόμο για να διαμαρτυρηθούν για τους πολέμους, για την εμπλοκή της χώρας, για μια πολιτική που δεν είναι ούτε lifestyle, ούτε αστυνομικό ρεπορτάζ. Και ξαφνικά ο τηλεοπτικός χρόνος αποκτά τεράστια οικονομία. "Δεν χωράνε όλα, παιδιά. Έχουμε πρόγραμμα."

Κάπως έτσι λειτουργεί σήμερα ένα μεγάλο κομμάτι της ενημέρωσης. Δεν χρειάζεται να απαγορεύσεις μια διαδήλωση στην τηλεόραση. Μπορείς απλώς να την κάνεις μικρή. Τόσο μικρή, ώστε να υπάρχει τυπικά και να μην υπάρχει ουσιαστικά. Να δείξεις μερικά πλάνα, να πεις δυο κουβέντες, να ξεμπερδέψεις. Και μετά επιστροφή στα σοβαρά:

«Τι απάντησε η Άννα Βίσση;» Αυτό είναι το μεγαλείο της σύγχρονης ενημέρωσης. Δεν σου κρύβει απαραιτήτως την πραγματικότητα. Σου την τοποθετεί ανάμεσα σε δύο πολύ μεγαλύτερες δόσεις θεάματος μέχρι να πάψεις να την προσέχεις.

Η παλιά λογοκρισία έκοβε. Η καινούργια θάβει. Και το χώμα είναι άφθονο: lifestyle, αστυνομικό θέαμα, ίντριγκα, καβγάδες, «αποκλειστικές πληροφορίες», τηλεφωνήματα, συγγενείς, φίλοι, γνωστοί και φυσικά ο άνθρωπος που «ήταν εκεί και τα είδε όλα».

Για μια κινητοποίηση όμως δεν χρειάζονται όλα αυτά. Εκεί αρκεί συνήθως η φράση: «Ένταση προκλήθηκε στο κέντρο της Αθήνας». Προσέξτε τη μαγεία. Δεν υπάρχουν πια αιτήματα. Δεν υπάρχει πολιτικό περιεχόμενο. Δεν υπάρχει λόγος που οι άνθρωποι βγήκαν στον δρόμο. Υπάρχει «ένταση». Οι διαδηλωτές μετατρέπονται σε κυκλοφοριακό φαινόμενο. Και ο πολίτης ενημερώνεται κυρίως για το ποιοι δρόμοι έκλεισαν.

Ίσως μάλιστα αυτό να είναι το κορυφαίο στάδιο της ενημέρωσης, η πολιτική διαμαρτυρία να αντιμετωπίζεται περίπου όπως μια βλάβη σε αγωγό της ΕΥΔΑΠ. «Αποφύγετε το κέντρο». Και συνεχίζουμε.

Βέβαια υπάρχει πάντοτε η περίφημη δικαιολογία: «Αυτά θέλει ο κόσμος». Ποιος κόσμος; Αυτός στον οποίο επί έξι ώρες δείχνεις Βίσση-Καρβέλα και την έβδομη ώρα ανακαλύπτεις- μέσω των μετρήσεων- ότι ενδιαφέρεται γι αυτό; Είναι ένα εντυπωσιακό επιστημονικό πείραμα. Πρώτα κατασκευάζεις την τηλεοπτική προτεραιότητα και μετά χρησιμοποιείς την προτεραιότητα που κατασκεύασες , ως απόδειξη ότι αυτή ήταν η επιθυμία του κοινού. Και ο κύκλος κλείνει. Το ζήτημα, λοιπόν, δεν είναι αν πρέπει να μάθουμε τι συνέβη με τον Καμπούρη. Βεβαίως. Ούτε αν δικαιούται η Βίσση να απαντήσει στον Καρβέλα και ο Καρβέλας στη Βίσση. Ας συνεχίσουν ν απαντούν μέχρι το 2046. Το ζήτημα είναι γιατί ο καβγάς δύο διάσημων ανθρώπων, μπορεί να αποκτά μεγαλύτερη δημόσια ορατότητα, από ανθρώπους που βγαίνουν στον δρόμο για ζητήματα πολέμου, ειρήνης και διεθνών σχέσεων. Που κινητοποιούνται, διαδηλώνουν και εκφράζουν πολιτική αντίθεση με αφορμή την έλευση του Μάρκο Ρούμπιο.

Στο αλλόκοτο σύμπαν της ελληνικής τηλεόρασης, δεν λένε «αυτό δεν συνέβη». Λένε: «Συνέβη, αλλά πρώτα να δούμε τι είπε ο Καρβέλας». Και όταν τελειώσει ο Καρβέλας, έχουμε Καμπούρη. Και μετά διαφημίσεις. Και μετά καιρό. Και κάπου εκεί, αν περισσέψουν μερικά δευτερόλεπτα πριν από το δελτίο καιρού, μπορεί να εμφανιστούν και οι διαδηλωτές. Όχι πολύ όμως. Μην κουραστεί και ο τηλεθεατής. Γιατί ο τηλεθεατής, σύμφωνα με αυτή την αντίληψη της ενημέρωσης, φαίνεται πως αντέχει απεριόριστες ώρες κουτσομπολιού, παραφιλογίας της εγκληματολογίας, lifestyle και τηλεοπτικού καβγά, αλλά κινδυνεύει να καταρρεύσει από υπερκόπωση, αν ακούσει για περισσότερο από δύο λεπτά, μια πολιτική διαμαρτυρία. Το θέμα επομένως, είναι η ιεράρχηση.

Η ενημέρωση δεν χειραγωγείται μόνο με ψέματα. Χειραγωγείται και με αναλογίες. Σαράντα λεπτά για το ασήμαντο. Σαράντα δευτερόλεπτα για το σημαντικό. Και στο τέλος όλα έχουν μεταδοθεί, άρα κανείς δεν μπορεί να κατηγορήσει κανέναν, ότι τα έκρυψε.

Τέλειο; Σχεδόν δημοκρατικό. Γι’ αυτό, όταν κλείνει το δελτίο και ξέρουμε με κάθε λεπτομέρεια ποιος είπε τι στη Βίσση, ποιος απάντησε στον Καρβέλα και ποιος οδηγήθηκε πού για την υπόθεση του ΕΦΚΑ, αξίζει να κάνουμε μια τελευταία ερώτηση:

Τι άλλο συνέβη σήμερα; Όχι τι δεν συνέβη. Τι συνέβη μπροστά σε χιλιάδες μάτια, αλλά δεν κρίθηκε αρκετά ενδιαφέρον για τα δικά μας. Γιατί η πιο αποτελεσματική εξαφάνιση μιας είδησης δεν είναι να την απαγορεύσεις. Είναι να την μεταδώσεις για λίγα δευτερόλεπτα.

Και αμέσως μετά να ρωτήσεις: «Και τώρα, πάμε πάλι στη Βίσσοκαρβελιάδα. Έχουμε νεότερα;».

Πηγή: 902.gr

---

Η Σφήκα: Επιλογές

---

Διαβάστε Περισσότερα »