Πέμπτη, 23 Ιανουαρίου 2020

Πανδημία στα χρόνια της ανάπτυξης

Μαριάνθη Πελεβάνη


Η επιδημία που προκαλεί ο νέος κοροναϊός στην Κίνα έχει σημάνει πλανητικό συναγερμό, αυξάνει τις ανησυχίες για παγκόσμια υγειονομική κρίση και ξυπνά τους φόβους για μια παγκόσμια θανατηφόρα πανδημία, η οποία όπως πρόσφατα προειδοποίησε ο Οργανισμός Ηνωμένων Εθνών, θα μας βρει απροετοίμαστους.

Στους 17 ανήλθε ο απολογισμός των νεκρών στην επαρχία Χουμπέι από τον νέο κοροναϊό, την ώρα που περαιτέρω αύξηση καταγράφει και ο συνολικός αριθμός των επιβεβαιωμένων κρουσμάτων, σύμφωνα με τις κινεζικές υγειονομικές αρχές, δίνοντας στη δημοσιότητα καθημερινά πλέον νέο επίσημο απολογισμό. Η επαρχία Χουμπέι έκανε λόγο για 444 επιβεβαιωμένα κρούσματα του κοροναϊού, ο οποίος πρωτοεμφανίστηκε στην πρωτεύουσά της Βουχάν, μια πόλη 11 εκατομμυρίων ανθρώπων, στα τέλη του Δεκεμβρίου.

Ο ιός, ο οποίος μεταδίδεται διά της αναπνευστικής οδού, «ενδέχεται πλέον να προσαρμόζεται, να μεταλλάσσεται και να μεταδίδεται ευκολότερα», ανέφερε κατά τη διάρκεια συνέντευξης Τύπου της Εθνικής Επιτροπής Υγείας ο Λι Μπιν, υφυπουργός Υγείας. Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας προβληματίζεται για το εάν θα πρέπει να κηρυχθεί «κατάσταση έκτακτης ανάγκης για τη δημόσια υγεία διεθνούς εμβέλειας», ενώ όλα τα αεροδρόμια βρίσκονται σε κατάσταση επιφυλακής.

Κρούσματα του νέου κοροναϊού έχουν πλέον εντοπιστεί στις ΗΠΑ και στην Ασία (Ιαπωνία, Νότια Κορέα, Ταϊλάνδη, Ταϊβάν, Μακάο), ενώ στα διεθνή αεροδρόμια τοποθετούν θερμικές κάμερες, ελέγχουν τις θερμοκρασίες του σώματος των επιβατών και υιοθετούν διαδικασίες προληπτικής καραντίνας. Ενδεικτικά, ο Βρετανός υπουργός Μεταφορών Γκραντ Σαπς δήλωσε ότι το αεροδρόμιο Χίθροου του Λονδίνου, το πιο πολυσύχναστο αεροδρόμιο της Ευρώπης, θα δημιουργήσει ξεχωριστούς χώρους για τους επιβάτες που φθάνουν από περιοχές που έχουν πληγεί από τον νέο κοροναϊό.

Από την πλευρά τους οι κινεζικές υγειονομικές αρχές ανακοίνωσαν ότι λαμβάνουν μέτρα για να περιορίσουν την επιδημία, καθώς εκατοντάδες εκατομμύρια άνθρωποι ταξιδεύουν ήδη ή θα ταξιδέψουν, και λόγω της εβδομάδας των διακοπών για το κινεζικό σεληνιακό νέο έτος. Ανάμεσα στα μέτρα είναι η απολύμανση και ο εξαερισμός αεροδρομίων, σιδηροδρομικών σταθμών, εμπορικών κέντρων.

Η τοπική κυβέρνηση της επαρχίας Χουμπέι έχει ακυρώσει τις δημόσιες δραστηριότητες, συμπεριλαμβανομένης και της ετήσιας προσευχής στο ναό Guiyan της πόλης, η οποία προσέλκυσε πέρσι 700.000 τουρίστες. Ο δήμαρχος του Βουχάν κάλεσε τους κατοίκους να μην φύγουν από την πόλη και τους ταξιδιώτες να μην την επισκεφτούν για να μειωθεί η δυνατότητα μετάδοσης. Οι κινεζικές αρχές ανακοίνωσαν επίσης πως λαμβάνουν πλέον πιο αυστηρά μέτρα στα νοσοκομεία για την προστασία του υγειονομικού προσωπικού της χώρας, καθώς οι μολύνσεις εργαζομένων δείχνουν πως υπάρχουν κενά στις μεθόδους θεραπείας, σύμφωνα με την Εθνική Επιτροπή Υγείας. Ο Γκάο Φου, επικεφαλής του κέντρου πρόληψης και ελέγχου ασθενειών της Κίνας, ερωτηθείς πόσο θανατηφόρος είναι ο νέος κοροναϊός, επισήμανε ότι ακόμη η επιστημονική έρευνα για αυτόν είναι σε εξέλιξη.

Ποιος είναι ο ιός



Οι κοροναοϊοί είναι μία μεγάλη ομάδα ιών, που είναι κοινοί ανάμεσα στα ζώα. Σε σπάνιες περιπτώσεις περνούν από τα ζώα στους ανθρώπους. Ωστόσο ο νέος κοροναϊός που εμφανίσθηκε τον Δεκέμβριο στην πόλη Βουχάν επιβεβαιώθηκε ότι μεταδίδεται πλέον από άνθρωπο σε άνθρωπο. Τα συμπτώματα των κοροναοϊών περιλαμβάνουν ρινική καταρροή, βήχα, πονόλαιμο, πιθανώς πονοκέφαλο και ίσως πυρετό και διαρκούν για μερικές ημέρες. Στα άτομα με εξασθενημένο ανοσοποιητικό σύστημα, στους ηλικιωμένους και τα μικρά παιδιά, υπάρχει πιθανότητα ο ιός να προκαλέσει πιο σοβαρές ασθένειες αναπνευστικού, ενώ υπάρχουν και κοροναοϊοι που μπορούν να προκαλέσουν θάνατο.

Ο ένας είναι ο MERS (Αναπνευστικό Σύνδρομο της Μέσης Ανατολής), ο οποίος εμφανίστηκε για πρώτη φορά στη Μέση Ανατολή το 2012 και προκαλεί πολύ πιο έντονα αναπνευστικά προβλήματα. Σύμφωνα με τα στοιχεία, τρεις με τέσσερις στους δέκα ασθενείς με MERS πέθαναν. Ο δεύτερος είναι ο SARS (Σοβαρό Οξύ Αναπνευστικό Σύνδρομο). Εμφανίστηκε για πρώτη φορά στη νότια Κίνα και προκαλεί αναπνευστικά προβλήματα. Μπορεί, επίσης, να προκαλέσει διάρροια, κόπωση, δυσκολία στην αναπνοή, αναπνευστική δυσχέρεια και νεφρική ανεπάρκεια. Ο νέος κοροναϊός ανήκει στον SARS, ο οποίος είχε στοιχίσει τη ζωή σε σχεδόν 800 ανθρώπους σε διεθνές επίπεδο όταν ξέσπασε επιδημία επίσης στην Κίνα, στο τέλος του 2002, μετά την μετάδοσή του από τις νυχτερίδες στον άνθρωπο μέσω ενός θηλαστικού που πωλείται στις αγορές της Κίνας για το νόστιμο κρέας του.

Η σκιά του SARS


Η εμφάνιση του νέου ιού επανέφερε τις οδυνηρές μνήμες από την ιογενή αναπνευστική νόσο που προκάλεσε παγκόσμιο χάος και έπληξε την εμπιστοσύνη των πολιτών στις υπηρεσίες υγείας της χώρας. Ωστόσο, ειδικοί σε θέματα υγείας από όλο τον κόσμο είπαν ότι η Κίνα έχει διανύσει πολύ δρόμο από το 2003, όταν κατηγορήθηκε ότι προσπάθησε να συγκαλύψει την επιδημία του Σοβαρού Οξέος Αναπνευστικού Συνδρόμου (SARS).

Σήμερα, σχεδόν 17 χρόνια αργότερα, κυβερνητικοί αξιωματούχοι επιμένουν ότι έχουν διδαχθεί από τα λάθη του παρελθόντος καθώς προσπαθούν να περιορίσουν το νεότερο φονικό στέλεχος ιογενούς πνευμονίας. Ο Λιου Χενγκ, σύμβουλος της κινεζικής κυβέρνησης, δήλωσε ότι χρειάστηκαν περίπου τέσσερις με πέντε μήνες για να ανακοινώσει η χώρα την εμφάνιση του SARS στους πολίτες, ενώ αυτήν τη φορά χρειάστηκε λιγότερο από ένας μήνας. «Τα πάμε πολύ καλύτερα τώρα... Δείχνουμε μεγαλύτερη προσοχή στην πρόληψη της επιδημίας», δήλωσε σε δημοσιογράφους.

Ο Λι Μπιν, αντιπρόεδρος της Εθνικής Επιτροπής Υγείας, δήλωσε σε δημοσιογράφους ότι το Πεκίνο έχει διδαχθεί από την εμπειρία με τον SARS και τώρα μοιράζεται όλα τα σχετικά στοιχεία με διεθνείς φορείς, όπως ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας (ΠΟΥ). Έτσι, βασικός παράγοντας που παρακολουθούν οι ειδικοί στην Κίνα και το εξωτερικό είναι η ταχύτητα με την οποία αποκαλύπτονται πληροφορίες για τη γενετική δομή του ιού και τον τρόπο που εξαπλώνεται στον πληθυσμό.

Ειδικοί υποστηρίζουν ότι οι αποτυχίες με τον SARS ήταν αποτέλεσμα ενός υπερβολικά συγκεντρωτικού και υποχρηματοδοτούμενου συστήματος υγείας, με περιορισμένη εμπειρία στις μολυσματικές ασθένειες και χωρίς μηχανισμούς ενημέρωσης. Οι τοπικές κυβερνήσεις ήταν επίσης απρόθυμες να αναλάβουν την ευθύνη για την ταχεία εξάπλωση των ασθενειών. Έκτοτε το Πεκίνο, όπως υποστηρίζει, έχει θεσπίσει το Κινεζικό Σύστημα Ενημέρωσης για τον Έλεγχο και την Πρόληψη Ασθενειών που βρίσκεται σε επικοινωνία με νοσοκομεία και κλινικές σε όλη τη χώρα και αναφέρει τα κρούσματα σε πραγματικό χρόνο. Έχει επίσης συστήσει συγκεκριμένους μηχανισμούς για νέα στελέχη πνευμονίας.

Ωστόσο, κάποιοι υποστηρίζουν ότι Κινέζοι αξιωματούχοι λαμβάνουν αυστηρά μέτρα εναντίον αυτών που διασπείρουν ειδήσεις για την ασθένεια στο διαδίκτυο. Τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης βρίθουν ισχυρισμών για συγκάλυψη και εκφράζονται κάποιες αμφιβολίες για την ακρίβεια και τη χρονική εγκυρότητα των κινεζικών στοιχείων. «Μπορούμε να κρίνουμε μόνο τις πληροφορίες που μας παρέχονται και δεν έχουμε τρόπο να καθορίσουμε εάν υπάρχουν στοιχεία που δεν αποκαλύπτονται», δήλωσε η η Ράινα Μάκινταϊρ, επικεφαλής του ερευνητικού προγράμματος βιοασφάλειας στο Kirby Institute στο Σίδνεϊ. Την πραγματική δοκιμασία για τα διδάγματα από το παρελθόν αναμένεται να αποτελέσουν οι μετακινήσεις με αφορμή το κινεζικό νέο έτος, καθώς θα υπάρξουν αμέτρητοι νέοι φορείς που μπορούν να μεταδώσουν τον ιό.

Αρχέγονος τρόμος


Υπάρχει επίσης και η συλλογική, έστω και απωθημένη, μνήμη, από τις τεράστιες πανδημίες στην ιστορία της ανθρωπότητας. Υπήρξαν τρεις μεγάλες πανδημίες πανώλης στην ανθρώπινη ιστορία, οι οποίες εξαπλώθηκαν από τη Σιβηρία και τη Μογγολία, στην Ασία και στην Ευρώπη, τη Μέση Ανατολή και την Αφρική. Η πρώτη ξεκίνησε το 541 μ.Χ. στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, διήρκεσε δύο αιώνες και ονομάστηκε Πανώλη του Ιουστινιανού. Η δεύτερη, γνωστή και ως Μαύρος Θάνατος, εξαπλώθηκε από την Ασία στην Ιταλία το 1346 και συνεχίστηκε για 400 χρόνια, μολύνοντας το μεγαλύτερο μέρος του ευρωπαϊκού πληθυσμού με ασύλληπτα καταστροφικό αποτέλεσμα: 50 εκατομμύρια άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους σε μια ήπειρο κατοικούμενη από 80 εκατομμύρια. Η τρίτη πανδημία ξεκίνησε στη δεκαετία του 1850 στην Κίνα, εξοντώνοντας την Ασία με τέτοια αγριότητα, που μόνο η Ινδία έχασε 20 εκατομμύρια ανθρώπους.

Από την εφεύρεση των αντιβιοτικών, η απειλή μιας τέταρτης πανδημίας της πνευμονικής πανώλης έχει διαλυθεί, αλλά το μικρόβιο συνεχίζει να προκαλεί βαθύ φόβο, με αποτέλεσμα, λίγα περιστατικά να προκαλούν δυσανάλογα μεγάλο πανικό. Από το 2010 έως το 2015, υπήρξαν 3.248 περιπτώσεις πανώλης παγκοσμίως, με 584 θανάτους. Το πρόβλημα είναι ότι οι σύγχρονες επιδημίες της πανώλης πολύ συχνά δεν αναγνωρίζονται ως τέτοιες, με αποτέλεσμα οι ασθενείς να μην λαμβάνουν άμεσα την κατάλληλη θεραπεία μέχρις ότου ο ιός καταστρέψει τόσο πολύ το ανθρώπινο σώμα που τα αντιβιοτικά να μην μπορούν να αντιστρέψουν τη βλάβη στους πνεύμονες και το καρδιαγγειακό σύστημα.

Η Ρωσία εδώ και δεκαετίες έχει διεκδικήσει την εφεύρεση ενός επιτυχημένου εμβολίου πανώλης, αλλά ποτέ δεν ήταν διαθέσιμο στον υπόλοιπο κόσμο και η αποτελεσματικότητά του είναι αμφίβολη, σύμφωνα με τον Πολ Μιντ, επικεφαλής του Κλάδου Βακτηριακών Ασθενειών του Κέντρου Ελέγχου Νόσων των ΗΠΑ (CDC) στο Fort Collins του Κολοράντο.

Πολλά αντιβιοτικά είναι πολύ αποτελεσματικά αντί του εμβολίου που λαμβάνεται για την πρόληψη της μόλυνσης. Τα φάρμακα θεραπεύουν επιτυχώς τη μόλυνση εάν χορηγούνται εντός των πρώτων ωρών μετά την εκδήλωσή της. Είναι επίσης εύκολο να αποφευχθεί η μετάδοση από άνθρωπο σε άνθρωπο με πλύσιμο χεριών και χρήση απλής μάσκας προσώπου. Αλλά χωρίς αυτά τα φτηνά μέτρα - αντιβιοτικά χαμηλού κόστους, υγιεινή χεριών και μάσκες - το βακτήριο μπορεί να είναι πολύ μεταδοτικό. Ωστόσο, η μείωση των κινδύνων απαιτεί διαφάνεια εκ μέρους των αρχών δημόσιας υγείας. Το ερώτημα είναι εάν το Πεκίνο και όχι μόνο έμαθε όντως από το πικρό μάθημα του 2003.

«Θέμα χρόνου μια παγκόσμια θανατηφόρα πανδημία»



Κι όμως στα χρόνια της καπιταλιστικής ανάπτυξης και της τεχνολογίας, των διαστημικών προγραμμάτων και της τεχνητής νοημοσύνης, των προηγμένων, απόλυτα φονικών, οπλικών συστημάτων και των διηπειρωτικών βαλλιστικών πυραύλων που μπορούν να πλήξουν οποιοδήποτε σημείο του κόσμου, η έκθεση του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών προειδοποιεί για μια «πολύ πραγματική απειλή» πανδημίας πλανητικών διαστάσεων.

Η έκθεση κάνει λόγο για εξόντωση έως ακόμη και 80 εκατομμυρίων ανθρώπων και καταστροφή σχεδόν του 5% της παγκόσμιας οικονομίας. Υπάρχουν και χειρότερα; Ναι: Είμαστε απροετοίμαστοι. Αυτή η δυσοίωνη ανάλυση ξεκίνησε να καταρτίζεται πέρυσι από μια ανεξάρτητη ομάδα, το Συμβούλιο Παγκόσμιας Παρακολούθησης και Πρόληψης (GPMB), σε απάντηση σχετικού αιτήματος του Γενικού Γραμματέα του ΟΗΕ, από κοινού με την Παγκόσμια Τράπεζα και τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας. Η μελέτη από εμπειρογνώμονες, κατέληξε σε μια σφοδρή επίθεση στην πολιτική, χρηματοοικονομική και υλικοτεχνική κατάσταση του επιπέδου πρόληψης έναντι της απειλής της πανδημίας.

«Η πρόληψη παρεμποδίζεται από την συνεχιζόμενη έλλειψη πολιτικής βούλησης σε όλα τα επίπεδα» σημειώνει η έκθεση. Ειδικότερα αναφέρει, πως ενώ τα κράτη ανταποκρίνονται σε κρίσεις που αφορούν στην δημόσια υγεία μόνο όταν ξεκινά ο πανικός, δεν δαπανούν τους πόρους που απαιτούνται για να μην εξελιχθούν τα επιδημικά ξεσπάσματα σε πραγματικές καταστροφές. Είναι γεγονός, σχολιάζει το Foreign Policy, ότι το παραπάνω μήνυμα έχει σταλθεί πολλές φορές στο παρελθόν, με αμελητέες επιπτώσεις στις πολιτικές ηγεσίες, τους χρηματοοικονομικούς και τους πολυεθνικούς οργανισμούς. Συνεπώς, «δεν υπάρχει λόγος να πιστεύουμε ότι αυτή η φορά θα είναι διαφορετική».

Και οι κίνδυνοι αυξάνονται. Η αλλαγή του κλίματος ευνοεί την εμφάνιση κρουσμάτων, καθώς η αύξηση της θερμοκρασίας και της υγρασίας προκαλεί αναπαραγωγικό «τσουνάμι» στους πληθυσμούς των κουνουπιών που μεταφέρουν ασθένειες, πνίγει την επιφάνεια του νερού με τοξικούς μύκητες και αλλάζει τα μεταναστευτικά μοντέλα πτηνών και ζώων που με τη σειρά τους, μεταφέρουν τα μικρόβια σε νέες γεωγραφικές περιοχές.

«Τα συστήματα πρόληψης και αντίδρασης στην εμφάνιση ασθενειών δεν επαρκούν για την αντιμετώπιση του τεράστιου αντίκτυπου, της ταχείας εξάπλωσης και του σοκ για την υγεία, τα κοινωνικά και οικονομικά συστήματα, από  μια εξαιρετικά θανατηφόρα πανδημία, φυσική, τυχαία ή σκόπιμη. Δεν υπάρχουν επαρκείς επενδύσεις και προγραμματισμός για έρευνα και ανάπτυξη εμβολίων, αντιβιοτικών ευρέος φάσματος και κατάλληλων, μη φαρμακευτικών παρεμβάσεων» αναφέρει η έκθεση. «Το κόστος επιδημιολογικού περιορισμού θα πνίξει εντελώς τις τρέχουσες προβλέψεις χρηματοδότησης για την αντιμετώπιση καταστάσεων έκτακτης ανάγκης».

Μέχρι στιγμής, όμως, η ανθρωπότητα επιλέγει μια ψυχολογικού τύπου αντιμετώπιση της απειλής: Ωθεί τις οδυνηρές συνέπειες και την ανάγκη πρόληψης στο υποσυνείδητο κάθε φορά που μια επιδημία ολοκληρώνει τον θανατηφόρο κύκλο της. Γνωρίζουμε ότι θα υπάρξει μια άλλη τρομερή επιδημία, ίσως όχι τόσο μεγάλη όσο η γρίπη του 1918 ή η πανώλη, αλλά εντούτοις το ίδιο εφιαλτική. Και θα χρειαστεί κάτι πολύ περισσότερα από τις εκθέσεις των εμπειρογνωμόνων για να υπάρξουν σοβαρές συλλογικές προσπάθειες για την πρόληψη και την προετοιμασία έναντι της επερχόμενης καταστροφικής απειλής.

Πηγή: tvxs.gr



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

ΗΠΑ: Το αίμα των φτωχών είναι πλέον μαζικά εξαγώγιμο προϊόν

Κόσμος


Οι ΗΠΑ είναι μια από τις μόνες χώρες του αναπτυγμένου κόσμου που πληρώνει τους ανθρώπους που δίνουν αίμα, το περισσότερο από το οποίο πωλείται στο εξωτερικό — το 70% του πλάσματος σε ολόκληρο τον κόσμο πηγάζει από την Αμερική. Καθώς οι εμπορευματοποιημένες αιμοδοσίες έχουν αυξηθεί κατακόρυφα, το αίμα αποτελεί πλέον το 2% των εξαγωγών της χώρας, περισσότερο από όσο το καλαμπόκι ή η σόγια.

Αναμένεται περισσότερη ανάπτυξη στα «προϊόντα αίματος», σύμφωνα με έναν αναλυτή ο οποίος πανηγύριζε για την αύξηση της τάξης του 13% μεταξύ 2016-2017.

Σύμφωνα με μία έρευνα, ο μέσος «πωλητής αίματος» βγάζει περίπου το ένα τρίτο του εισοδήματός του από το αίμα. Η Κάθριν Έντιν του πανεπιστημίου Πρίνστον έχει αποκαλέσει την εμπορική βιομηχανία αίματος ως «η πηγή που κρατά ζωντανούς τους φτωχούς των 2 δολαρίων την ημέρα».

Συνεντεύξεις του Mintpress News με πωλητές αίματος αποκαλύπτουν «ένα μείγμα ανάπηρων, άστεγων, ανύπαντρων γονέων και φοιτητών», που περιγράφουν ένα σύστημα τυχαίων και αρπακτικών πληρωμών, οι οποίες κυμαίνονται ευρέως από μέρα σε μέρα.

Η χρόνια αφαίμαξη προκαλεί ληθαργία και νοητικές βλάβες. Οι απελπισμένοι Αμερικανοί επιτρέπεται να δίνουν αίμα δύο φορές την εβδομάδα, 104 φορές τον χρόνο. Όμως η απώλεια τόσου πλάσματος μπορεί να έχει σοβαρές επιπτώσεις στην υγεία, οι περισσότερες από τις οποίες δεν έχουν ερευνηθεί. Περίπου το 70% των πωλητών αίματος παρουσιάζει επιπλοκές υγείας. Οι πωλητές έχουν λιγότερη πρωτεΐνη στο αίμα τους, κάτι που τους θέτει σε κίνδυνο για λοιμώξεις και παθήσεις του ήπατος και των νεφρών.

Πολλοί από τους συνήθεις πωλητές υποφέρουν από σχεδόν μόνιμη κόπωση και είναι στο όριο της αναιμίας. Όλα αυτά για έναν μέσο όρο 30 δολαρίων ανά επίσκεψη. Μία από αυτούς, η Ρέιτσελ, περιγράφει την παγίδα στην οποία βρίσκονται πολλοί από τους εργαζόμενους φτωχούς:

«Με απέρριψαν δύο φορές — τη μία επειδή ήμουν πολύ αφυδατωμένη και μία επειδή ήμουν αναιμική. Η φτώχεια δημιούργησε ένα σκατένιο παράδοξο, όπου δεν μπορούσα να φάω, και επειδή δεν μπορούσα να φάω τα επίπεδα σιδήρου μου δεν ήταν αρκετά υψηλά για να μου επιτραπεί να δώσω αίμα. Ουσιαστικά για μία εβδομάδα είχα μείωση μισθού, λεφτά που χρειαζόμουν απελπισμένα για το νοίκι και τους λογαριασμούς και τα φάρμακά μου».

Πηγή: info-war.gr



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Τα πλαστικά λουλούδια δεν μυρίζουν

Γελωτοποιός


«Είναι ο χρόνος που έχεις δώσει στο τριαντάφυλλο σου που το κάνει τόσο σημαντικό.» Αντουάν ντε Σαιντ-Εξυπερύ

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Είχε κουραστεί να φροντίζει τα λουλούδια της. Τ’ άφησε να ξεραθούν. Αλλά δεν άντεχε να βλέπει έτσι το μπαλκόνι. Ήταν σαν προδοσία. Έτσι πήγε στο κινέζικο της γειτονιάς κι αγόρασε πενήντα ευρώ πλαστικά λουλούδια. Αλεξανδρινά, τριαντάφυλλα, ορχιδέες, ηλιοτρόπια, κι άλλα διάφορα που μάλλον υπήρχαν μόνο στη φαντασία του κατασκευαστή.

Έκοψε τα μαραμένα μ’ ένα ψαλίδι κι έβαλε τα πλαστικά στη θέση τους. Το μπαλκόνι γέμισε χρώματα.

Μπήκε μέσα και πήγε στην κρεβατοκάμαρα.

“Χάρηκες τώρα;” της είπε. “Κούκλα το έκανα το μπαλκόνι. Και δεν θα χρειάζεται να ποτίζω. Χάρηκες;”

Δεν του απάντησε. Δεν ήταν εκεί. Είχε πεθάνει πριν έξι μήνες, στα εβδομήντα τρία της. Ο Βήτα ήταν τρία χρόνια μεγαλύτερος.

“Χάρηκες;” ρώτησε ξανά.

~~

Παιδιά δεν είχαν καταφέρει να κάνουν. Τα αντικατέστησαν με σκύλους. Ο τελευταίος πέθανε λίγο μετά τη σύνταξη. Δεν ξαναπήραν.

Η Γιώτα αφοσιώθηκε στα φυτά της. Είχε κάνει το μπαλκόνι σαν κήπο. Ο Βήτα δεν βοηθούσε, δεν τον ένοιαζαν τα ζωντανά. Το δικό του χόμπι ήταν η κλασική μουσική.

Όταν έμαθαν για τον καρκίνο ο Βήτα συγκλονίστηκε πιο πολύ. Η Γιώτα πέρασε αμέσως στο πέμπτο στάδιο, την αποδοχή. Λίγη ώρα μετά την ανακοίνωση ήταν στο μπαλκόνι και φρόντιζε τα φυτά της.

Ο Βήτα είχε προσπαθήσει ν’ ακούσει Μάλερ, αλλά δεν άντεχε. Ήθελε να κλάψει, κάτι που δεν συνήθιζε. Πήγε έξω να τον παρηγορήσει.

“Δες το νυχτολούλουδο”, του είπε η Γιώτα. “Πώς φούντωσε!”

“Ε, και;” έκανε ο Βήτα.

“Θα τα προσέχεις όταν πεθάνω;” τον ρώτησε.

“Δεν είναι λόγια αυτά.”

“Θα πεθάνω, το ξέρεις. Θα πεθάνω πριν να μαραθεί το ηλιοτρόπιο.”

“Στο διάολο το ηλιοτρόπιο.”

Μπήκε πάλι μέσα κι έβαλε ν’ ακούσει Ντβόρζακ, τη Συμφωνία του Νέου Κόσμου. Ήθελε κάτι δυνατό. Ένιωθε αδύναμος, ανήμπορος, και δεν ήθελε να κλάψει.

~~

Ούτε στην κηδεία έκλαψε. Όταν γύρισε σπίτι έβαλε Σοπέν. Κοίταξε το μπαλκόνι. Τα λουλούδια ήταν εκεί.

“Εσείς γιατί…”

Δεν μπόρεσε να ολοκληρώσει. Έκλαψε μέχρι που τον πήρε ο ύπνος.

~~

Πέρασε μισός χρόνος, ήρθε η άνοιξη ξανά, άνοιξη λειψή, μινόρε.

Ένιωθε ότι θα πέθαινε κι εκείνος, πολύ σύντομα, δεν υπήρχε νόημα. Ούτε μουσική δεν μπορούσε ν’ ακούσει. Κι ήταν Μάρτης. Έκανε κρύο, αλλά ο ήλιος διεκδικούσε.

Είχε έξι μήνες να βγει στο μπαλκόνι. Τα πλαστικά λουλούδια από μέσα, πίσω απ’ το γυαλί φαίνονταν καλύτερα απ’ τ’ αληθινά.

Ο ήλιος τον τράβηξε να βγει έξω. Μόλις άνοιξε την μπαλκονόπορτα μύρισε την απώλεια. Το μπαλκόνι μύριζε χειρότερα απ’ τον θάνατο. Γιατί ο θάνατος έχει μυρωδιά, το κενό δεν έχει.

Το πλαστικό του δάσος ήταν θεαματικό, αλλά άδειο. Δεν είχε ζωή. Ήταν σαν τηλεοπτική εκπομπή.

Η ουσία των λουλουδιών, των αληθινών λουλουδιών, δεν ήταν η όψη τους, ούτε κι η μυρωδιά τους. Το πιο σημαντικό ήταν η θνητότητα τους. Άνθιζαν εφήμερα, ευωδίαζαν για λίγο.

Κι έπρεπε να τα φροντίσεις, έπρεπε να τα αγαπήσεις, για να μπορέσεις ν’ απολαύσεις εκείνη την εφήμερη ηδονή.

Ο Βήτα είχε τα βινύλια του. Δεν πάθαιναν τίποτα. Η Γιώτα είχε τα θνητά φυτά της.

Θυμήθηκε τα λόγια της Γιώτα όταν γυρνούσαν απ’ τον γιατρό, όταν τους είπαν ότι είχε λίγο καιρό ζωής.

“Είμαι τυχερή”, του είχε πει στο αμάξι.

Ο Βήτα πήγε να τσαντιστεί. Νόμιζε ότι του μιλούσε για τον θάνατο. Αλλά η Γιώτα του μιλούσε για τη ζωή.

“Είμαι τυχερή που έζησα, τόσο πολύ καιρό”, του είπε. “Ο θάνατος είναι πολύ μικρό αντίτιμο, πολύ φτηνό εισιτήριο για το πανηγύρι αυτό.”

~~

Θυμόταν τα λόγια της τόσους μήνες μετά. Κοίταξε τη γλάστρα. Κάτω απ’ το πλαστικό φυτό που μύριζε λιγότερο κι απ’ τον θάνατο, είχαν ξεφυτρώσει βλαστάρια. Οι ρίζες δεν είχαν πεθάνει, έψαχναν για τον ήλιο. Τίποτα δεν μπορεί να νικήσει τη ζωή.

Ο Βήτα έκλαψε πάλι. Το είχε συνηθίσει πια. Μετά πέταξε όλα τα πλαστικά λουλούδια. Θ’ αγόραζε καινούρια φυτά, θα έφτιαχνε τον κήπο των ονείρων της Γιώτα.

Πήρε το αυτοκίνητο και πήγε σ’ ένα φυτώριο. Ο άντρας που ήταν εκεί τον βοήθησε να διαλέξει φυτά. Το φυτώριο μοσχοβολούσε. Μέλισσες και πεταλούδες πετούσαν.

Όλα ήταν ζωντανά. Ακόμα κι η Γιώτα.

Την είδε στην άκρη του θερμοκηπίου, να διαλέγει νεράγκουλες. Την πλησίασε από πίσω.

“Τα πλαστικά λουλούδια δεν μυρίζουν”, της είπε. “Γιατί;”

“Επειδή δεν πεθαίνουν”, του απάντησε.

Η ζωή είναι προνόμιο. Για να το έχεις πρέπει να πληρώσεις κάτι. Τι δίνεις; Τη ζωή σου.

Ο Βήτα γύρισε σπίτι με το πορτ μπαγκάζ και το πίσω κάθισμα γεμάτα φυτά.

Πριν φύγει είχε ρωτήσει τη Γιώτα αν μπορούσε να μείνει μαζί της.

“Αργότερα”, του είπε. “Τώρα φτιάξε έναν κήπο.”

~~~~

Τα φύτεψε όλα. Την ώρα που πήρε να νυχτώνει είχε τελειώσει. Έβγαλε έξω ένα ηχείο. Έβαλε ένα ποτήρι γλυκό κρασί. Ξάπλωσε στην πολυθρόνα της Γιώτα κι άκουσε μουσική μαζί με τα λουλούδια τους.

Μότσαρτ. Ντο ματζόρε. Κοντσέρτο για πιάνο αριθμός 21.

Έκλαιγε και χαμογελούσε μαζί.


Πηγή: sanejoker.info



Γελωτοποιός: Σχετικά με τον συντάκτη




Διαβάστε Περισσότερα »

Το έγκλημα στη Χαλκιδική έχει τη «σφραγίδα» του ΣτΕ. Και της Αικατερίνης Σακελλαροπούλου

Της Μαρίας Καδόγλου


H Αικατερίνη Σακελλαροπούλου, σημερινή πρόεδρος του Συμβουλίου της Επικρατείας και μελλοντική –με ευρεία διακομματική συναίνεση– πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας είναι καλά γνωστή στους κατοίκους της Β. Χαλκιδικής. Ως εισηγήτρια σύμβουλος ενώπιον του ΣτΕ για σειρά υποθέσεων σχετικών με την «επένδυση χρυσού» της Χαλκιδικής, οδήγησε το δικαστήριο σε σειρά αποφάσεων που άνοιξαν το δρόμο στην υλοποίηση της επένδυσης, παρά τις σοβαρές επιστημονικές και νομικές ενστάσεις. Με την απόφαση 1492/2013 το Ε’ Τμήμα του ΣτΕ απέρριψε όλα τα επιχειρήματα των πολιτών για την ακύρωση της Απόφασης Έγκρισης Περιβαλλοντικών Όρων ενώ παράλληλα επιχείρησε να κλείσει με νομικό τρόπο όλα τα κενά της διάτρητης ΑΕΠΟ και να αποκλείσει κάθε πιθανή μελλοντική αμφισβήτηση.

Η απόφαση σχολιάστηκε ακόμα και από νομικούς κύκλους, διότι σε ορισμένα σημεία οι ανώτατοι δικαστές δε φρόντισαν να τηρήσουν ούτε τα προσχήματα. Τα δασικά ρέματα των Σκουριών που επρόκειτο να μετατραπούν σε χώρους απόθεσης μεταλλευτικών αποβλήτων δεν είχαν νομίμως οριοθετηθεί κατά το χρόνο έκδοσης της ΑΕΠΟ, όμως το ΣτΕ παρέβη τη δική του πάγια νομολογία κατά την οποία «ο καθορισμός των οριογραμμών αποτελεί κατά νόμο προϋπόθεση για την έκδοση των πράξεων χωροθέτησης και έγκρισης των περιβαλλοντικών όρων έργου ή δραστηριότητας που βρίσκεται πλησίον ρέματος». Μια απόφαση «μοναδική» στο σώμα της νομολογίας του ΣτΕ, χωρίς προηγούμενο ούτε επόμενο αφού, μετά από αυτήν την μικρή «παρασπονδία» για χάρη της Ελληνικός Χρυσός, το ΣτΕ συνέχισε να ακυρώνει έργα λόγω έλλειψης πράξεων οριοθέτησης ρεμάτων.

Από υπερβάλλοντα ζήλο για να θωρακίσουν νομικά την Ελληνικός Χρυσός, οι δικαστές ενέταξαν στην απόφαση ακόμα και τον χαρακτηρισμό «state of the art» για την αμφισβητούμενη, από την αρμόδια υπηρεσία του υπουργείου, μεταλλουργική μέθοδος της ακαριαίας τήξης (flash smelting). Ένα χαρακτηρισμό που υπερβαίνει τον αυστηρά νομικό, θεσμικά και εθιμικά καθιερωμένο τρόπο απόφανσης του ΣτΕ, ειδικά επί σύνθετων τεχνικών θεμάτων για τα οποία δεν υπάρχει παγκόσμια παραδοχή και συμφωνία. Η αξιοπιστία της μεταλλουργικής μεθόδου, μαζί και η αξιοπιστία της απόφασης του ΣτΕ έγιναν θρύψαλα όταν, λίγα χρόνια αργότερα, το ίδιο το ΥΠΕΝ απέρριψε τη μέθοδο ως μη εφαρμόσιμη.

Άλλη απόφαση-σκάνδαλο την οποία εισηγήθηκε η μελλοντική Πρόεδρος της Δημοκρατίας ήταν η 398/2012 της Επιτροπής Αναστολών του ΣτΕ. Την άνοιξη του 2012, κάτοικοι της Χαλκιδικής κατέθεσαν αίτημα ακύρωσης της απόφασης παραχώρησης δημοσίου δάσους έκτασης άνω των 4.000 στρεμμάτων στην Ελληνικός Χρυσός, καθώς και αίτημα αναστολής ώστε να διακοπεί η υλοτόμηση του δάσους. Η αναστολή χορηγήθηκε αρχικά από τον πρόεδρο του Ε’ Τμήματος, αλλά στη συνέχεια την πήρε πίσω η τριμελής Επιτροπή Αναστολών αποδεχόμενη το σκεπτικό της κας Σακελλαροπούλου: ότι η έκταση που θα υλοτομηθεί μέχρι την έκδοση της οριστικής απόφασης είναι «μικρή σε σχέση με το συνολικό εύρος των εκτάσεων που πρόκειται να αποψιλωθούν» για αυτό το, «ιδιαιτέρου συμφέροντος για την Εθνική Οικονομία Επενδυτικό Σχέδιο».

Εν συνεχεία το ΣτΕ «ξέχασε» να εκδικάσει την υπόθεση για τρία ολόκληρα χρόνια, αφήνοντας να εξελίσσονται τα έργα σα να ήταν δεδομένη η νομιμότητα της παραχώρησης. Σε αυτά τα τρία χρόνια στις Σκουριές αφανίστηκαν τουλάχιστον 1.500 στρέμματα παρθένου δάσους και χτίστηκαν παράνομα εργοστάσια, στοές, λεωφόροι και επιφανειακά ορύγματα. Υπερασπιζόμενοι αυτό το δάσος που η κα Σακελλαροπούλου έκρινε «ασήμαντο», 450 κάτοικοι της Χαλκιδικής βρέθηκαν στα ποινικά δικαστήρια φορτωμένοι ακόμα και με την κατηγορία της εγκληματικής οργάνωσης.

Οι αποφάσεις αυτές «έντυσαν» με μανδύα νομιμότητας και επέτρεψαν το περιβαλλοντικό έγκλημα στη Χαλκιδική. Και δεν είναι οι μόνες που αφορούν ζητήματα για τα οποία πάλεψε σκληρά ο λαός αυτής της χώρας και που έχουν τη σφραγίδα της κας Σακελλαροπούλου. Η υποψηφιότητά της για το ανώτατο αξίωμα της χώρας είναι πράγματι μια «ενωτική» υποψηφιότητα. Ενώνει, όχι τους πολίτες της χώρας, αλλά το σύνολο σχεδόν του πολιτικού κόσμου που είναι ενωμένος στην υποστήριξη εγκληματικών σχεδίων για το περιβάλλον και τους πολίτες.

* Η Μαρία Καδόγλου συμμετέχει στο Παρατηρητήριο Μεταλλευτικών Δραστηριοτήτων, antigoldgr.org/

Πηγή: e-dromos.gr



Δρόμος της Αριστεράς: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Τετάρτη, 22 Ιανουαρίου 2020

Λεωνίδας Οικονομάκης, μέλος των Social Waste: Ζαπατίστικο κίνημα, ήχοι και εικόνες

Συνέντευξη στον Κώστα Γκιώνη


Οι Social Waste είναι ένα συγκρότημα που μου αρέσει ν’ ακούω, γιατί μου καλύπτει ένα πολυσύνθετο πεδίο συναισθημάτων, πέρα των ακουστικών, που δύσκολα συμβαίνει στις μέρες μας και που, όπως πολύ σωστά λένε οι ίδιοι, δεν είναι απλά και μόνο ένα συγκρότημα, αλλά είναι κι ένα πολιτικό πρότζεκτ.

Είναι ένα συγκρότημα που οι στίχοι τους είναι σπόροι έτοιμοι ν’ ανθίσουν στο τσιμέντο της εποχής μας, είναι μία μηχανή παραγωγής εικόνων, ένα μωσαϊκό χρωμάτων, φυλών, επαναστάσεων, ουτοπίας, μνήμης, αισιοδοξίας, μια πανσπερμία ετερόκλιτων οργάνων και ήχων που δένουν αρμονικά σε ένα σύνολο που σε ταξιδεύει από τη μία άκρη της γης ως την άλλη, πάνω σε μια ονειρική και ασυμβίβαστη γαλέρα.

Συνομιλήσαμε με τον Λεωνίδα Οικονομάκη, μέλος τους συγκροτήματος, με διδακτορικό στις κοινωνικές και πολιτικές επιστήμες, ο οποίος έχει διδάξει και διδάσκει σε ξένα και ντόπια πανεπιστήμια στο τμήμα Κοινωνιολογίας και το ΕΑΠ (μεταπτυχιακό: Κοινωνική και Αλληλέγγυα Οικονομία), με μακροχρόνια έρευνα στην περιοχή των Τσιάπας (Μεξικό) και την Τσαπάρε (Βολιβία).

Για κάποια χρόνια υπήρξε μια σιωπή, όσον αφορά το EZLN, ειδικά μετά την «απόσυρση» του subcomandante Marcos την 25η Μάη του 2014. Βέβαια, υπήρχε μία όλο και πιο εντεινόμενη τρομοκρατία γύρω από τις περιοχές τους όλα αυτά τα χρόνια, αλλά και το γεγονός των ψευδαισθήσεων που έτρεφαν λόγω της επερχόμενης δήθεν αριστερής κυβέρνησης του Obrador, θεωρείς Λεωνίδα ότι μετά την ιστορική ανακοίνωση για τη γέννηση των εφτά νέων καρακόλ και τεσσάρων νέων αυτόνομων εξεγερμένων ζαπατίστικων δήμων, η ουτοπία επιστρέφει ως μόνη πραγματικότητα, που λέει και ο Περικλής Κοροβέσης;

Τα διαβάζω τα άρθρα του Κοροβέση, ο οποίος, αιρετικός όντας, μας λέει ότι ο ρεαλισμός ουσιαστικά είναι υποταγή στο κατεστημένο, στην καθεστηκυία τάξη, ενώ η ουτοπία, η αντίσταση σε αυτό. Η προσπάθεια δηλαδή δημιουργίας «άλλων» τρόπων, σχέσεων, και κόσμων, στο εδώ και τώρα. Η Ζαπατίστικη ουτοπική πραγματικότητα με αυτή την έννοια –δεν είναι τυχαίο που ένα από τα πρώτα καρακόλες των Ζαπατίστας ονομάζεται Λα Ρεαλιδάδ, η Πραγματικότητα δηλαδή– έρχεται να αμφισβητήσει το αφήγημα της νέας «προοδευτικής» Κυβέρνησης του Μεξικού που μιλάει με στόμφο για τον 4ο Μετασχηματισμό(*) της Μεξικανικής σύγχρονης πολιτικής Ιστορίας ενώ στην πραγματικότητα προσφέρει «μια από τα ίδια», ενώ την ίδια στιγμή οι Ζαπατίστας με πολύ λιγότερους πόρους και κάτω από τη μύτη του κράτους και του στρατού του επεκτείνουν την επιρροή τους και γεωγραφικά και κοινωνικά.

Πόσο πιστεύεις ότι θα επηρεάσει η «αποχώρηση» του Μάρκος (ή Ζακαρία ή Γκαλεάνο τώρα) από το προσκήνιο, στην όλη ανάδειξη του ζαπατίστικου κινήματος και τελικά ήταν μία κίνηση πού έπρεπε να γίνει;

Θέλω να πω εδώ ότι ο Σουπ Μάρκος δεν αποχωρεί, και σωστά το βάζεις σε εισαγωγικά. Απλώς κάνει ένα βήμα πίσω, ξαναβαφτίζεται σε Σουπ Γκαλεάνο, και πλέον κάνει ένα βήμα μπροστά ο Υποδιοικητής Μοϊσές, ο οποίος είναι και ιθαγενής Τσιαπανέκο, σε αντίθεση με τον Μάρκος που είναι μιγάς. Παραμένει και ο Μάρκος (συγχωρήστε με αλλά εγώ Μάρκος τον έμαθα, παρότι στην έρευνά μου έχω μελετήσει και κείμενα που έγραψε ως Ζακαρίας, και τώρα ως Γκαλεάνο) και γράφει ακόμα πού και πού με τον γνωστό του λόγο, αυτό όμως που εγώ έχω παρατηρήσει στην έρευνα πεδίου μου είναι η διεκδίκηση χώρου εκ μέρους της Ζαπατίστικης νεολαίας, μιας γενιάς που είναι νεότερη και από τον Μάρκος (που διαμορφώθηκε πολιτικά από τις Δυνάμεις Εθνικής Απελευθέρωσης) και από τον Μοϊσές (που επίσης διαμορφώθηκε πολιτικά από τις Δυνάμεις αλλά και από τον EZLN), μιας γενιάς που (δια)μορφώθηκε μέσω της Αυτόνομης Ζαπατίστικης Εκπαίδευσης/Παιδείας και που θέτει υπό αμφισβήτηση ακόμα και τους πατεράδες και τους παππούδες της στο Ζαπατισμό. Αυτό παρατηρώ εγώ ως ερευνητής στο πεδίο και σιγά σιγά θα γίνει και περισσότερο ορατό και στην οργάνωση της ζαπατίστικης αυτονομίας. Είναι μια γενιά που έχει πάει σχολείο, που δεν έχει σε τόσο μεγάλο βαθμό τις διακρίσεις με βάση το φύλο με τις οποίες είχαν γαλουχηθεί προηγούμενες γενιές θέλοντας και μη, δεν έχει ζήσει τον πόλεμο ούτε την προετοιμασία για αυτόν, και σιγά σιγά καλείται να πάρει στα χέρια της αυτό που αποκαλούμε Ζαπατισμό.

 Ένας παλιός αγωνιστής έγραφε, «όπως δεν ήλθε το τέλος της Ιστορίας, δεν ήλθε και το τέλος των οραμάτων» και σεις όμως το πάτε πιο πέρα στην Γιορτή της ουτοπίας «Κι όμως αλλάζει Κεμάλ, κι όμως αλλάζει», οι πολλές επισκέψεις σου Λεωνίδα στην περιοχή των Τσιάπας σε έχουν πραγματικά πείσει, ότι αυτό που συντελείται εκεί είναι μία ουσιαστική και βιώσιμη κατάσταση, κι αν ναι, θα μπορέσει ν’ αντέξει στον χρόνο και στις επιθέσεις, που η εκτίμησή μου είναι ότι θα ενταθούν, λόγω της ανακήρυξης των νέων καρακόλ;

Εδώ θα ήθελα να διευκρινίσω ότι η περιοχή λέγεται Τσιάπας, οι κάτοικοί της Τσιαπανέκος/ας, και όσοι από αυτούς είναι οργανωμένοι στις Βάσεις Υποστήριξης του EZLN λέγονται Ζαπατίστας. Και ο Ζαπατισμός στην Τσιάπας δεν γεννήθηκε σήμερα και έχει περάσει και πιο δύσκολες εποχές αν θέλετε, με μεγαλύτερη καταστολή και βία. Υπάρχει ήδη από το 1983 αν πάρουμε σαν έτος ίδρυσης το έτος εγκατάστασης του πρώτου αντάρτικου λημεριού του EZLN στην περιοχή, και οι προετοιμασίες ξεκίνησαν από τις Δυνάμεις Εθνικής Απελευθέρωσης ήδη από το 1969. Τα πρώτα καρακόλες ιδρύονται το 2003, οπότε μετράμε ήδη δυόμιση δεκαετίες τουλάχιστον ουτοπικά ρεαλιστικής αυτονομίας. Είναι πολύ μεγάλη κουβέντα για να γίνει από εδώ, αλλά εγώ προσωπικά ως ερευνητής και ακτιβιστής δεν «απομυθοποίησα», για να το θέσω έτσι, τον Ζαπατισμό. Κάθε άλλο. Έχω υπάρξει και μαθητής του, αρχικά ως μαθητής Ισπανικών και Τσοτσίλ στο Αυτόνομο Εξεγερμένο Ζαπατίστικο Κέντρο Ισπανικών και Γλωσσών Μάγιας στο βουνό, αλλά και ως ερευνητής που πραγματοποίησε εκεί την έρευνα πεδίου για τη διδακτορική διατριβή του μεταξύ 2011-2016. Μάλιστα κατά τη διάρκεια του επόμενου έτους θα κυκλοφορήσει και στα ελληνικά από τις Ακυβέρνητες Πολιτείες η διατριβή μου οπότε εκεί θα έχετε την ευκαιρία να διαβάσετε και πιο αναλυτικά σε τι αναφέρομαι.

Λεωνίδα πες μου μερικά πράγματα παραπάνω για το βιβλίο-διατριβή σου και πότε πιστεύεις ότι θα κυκλοφορήσει;

Η διατριβή μου είναι αποτέλεσμα συγκριτικής έρευνας έξι ετών, που περιελάμβανε εθνογραφική έρευνα πεδίου σε Βολιβία και Μεξικό (περιοχές Τσαπάρε και Τσιάπας) και ασχολήθηκε με τη διαμόρφωση των πολιτικών στρατηγικών δύο κατά βάση ιθαγενικών κινημάτων, των κοκαλέρος στη Βολιβία (το κίνημα που δημιούργησε το MAS και ανέδειξε τον Έβο Μοράλες) και των Ζαπατίστας στο Μεξικό. Έχει ήδη εκδοθεί στα αγγλικά από τον εκδοτικό οίκο Palgrave Macmillan, και θα κυκλοφορήσει και στα ελληνικά από τις Ακυβέρνητες Πολιτείες. Βρισκόμαστε στη φάση της επιμέλειας.

Ο Marcos έλεγε κάποτε ότι «χρόνια ολόκληρα μαθαίναμε πώς να πυροβολούμε με τα όπλα και αποδείχθηκε ότι το μόνο που χρειαζόταν ήταν να πυροβολούμε με τις λέξεις», αντίθετα ο Moises προειδοποιεί την κυβέρνηση του Μεξικό «Δεν θα παραδοθούμε. Μόνοι θα υπερασπιστούμε ό,τι έχουμε χτίσει ακόμα κι αν χρειαστεί να πολεμήσουμε». Το να πυροβολείς με τις λέξεις, ήταν μία πράξη που ωφέλησε στη διεθνοποίηση του θέματος, με όλα τα καλά που προέκυψαν από το κύμα αλληλεγγύης, αλλά σκέτο αυτό είναι αρκετό, την ελευθερία και την αυτοδιάθεση είναι δυνατόν να σου τις χαρίσουν αν δεν πολεμήσεις για να τις κατακτήσεις;

Οι Ζαπατίστας είναι αλήθεια ότι έχουν «ρίξει» περισσότερες λέξεις παρά σφαίρες όλα αυτά τα χρόνια. Τους προσέξαμε όμως όταν έριξαν τις πρώτες σφαίρες, και συνεχίσαμε να τους ακούμε ακριβώς επειδή σταμάτησαν να ρίχνουν σφαίρες. Ας μη γελιόμαστε, απέναντι σε έναν στρατό τόσο πολυάριθμο και καλά εξοπλισμένο όπως ο Μεξικάνικος, οι Ζαπατίστας δεν θα είχαν καμία ελπίδα σε επίπεδο στρατιωτικής σύγκρουσης. Αυτό που τους προστατεύει δεν είναι τα όπλα –και συγγνώμη αν χαλάω την οποιαδήποτε τέτοια ονείρωξη– είναι το τείχος αλληλεγγύης που έχει δημιουργηθεί γύρω από αυτούς παγκοσμίως. Χωρίς αυτό, ο στρατός θα τους διέλυε σε μια βδομάδα. Επίσης αυτό που τους προστατεύει είναι η κοινωνική αποδοχή που έχουν τόσο στην περιοχή τους όσο και διεθνώς, η οποία και διαρκώς επεκτείνεται. Για όσο οι ιθαγενείς της Τσιάπας θα στήνουν αυτόνομες δομές, νοσοκομεία, σχολεία, και συνεταιρισμούς, ο Ζαπατισμός θα επεκτείνεται. Τα όπλα τους είναι αυτά. Τα άλλα, αυτά με τις σφαίρες, όσα δηλαδή υπάρχουν ακόμη έχουν σκουριάσει.

Ο πλανήτης βρίσκεται σε αναβρασμό, τεράστιες διαδηλώσεις σε όλον τον κόσμο, Χιλή, Βολιβία, Βραζιλία, Εκουαδόρ, Λίβανο, Ιράκ, Γαλλία, Χογκ-Κονγκ, αλλά και στην Ελλάδα, οι αστυνομίες με χημικά, πλαστικές σφαίρες, αλλά και απίστευτη βαρβαρότητα προσπαθούν να επιβάλουν αυτήν την περιβόητη νομιμότητα. Ο Μάρτιν Λούθερ Κίνγκ έλεγε «μην ξεχνάτε: και όλα όσα έκαναν οι ναζί, ήταν σύμφωνα με τον νόμο», πόση νομιμότητα μπορούμε ακόμα ν’ αντέξουμε ως κοινωνία, τι πρέπει να γίνει για να ανατραπεί αυτή η κατάσταση;

Στην Ελλάδα να πω ότι την κανονικότητα και τη νομιμότητα την έφεραν πίσω πρώτοι οι ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, κατά τη διακυβέρνηση των οποίων όλα τα κοινωνικά κινήματα που εμφανίστηκαν στη χώρα κατά το 2010-2015 είτε διασπάστηκαν, είτε διαλύθηκαν, είτε αφομοιώθηκαν στον κρατικό μηχανισμό. Ουσιαστικά αποδέχτηκαν το αφήγημα της «αριστερής κυβέρνησης» που θα έλυνε όλα τα προβλήματα ελέγχοντας τον κρατικό μηχανισμό. Αυτό δεν συνέβη, ίσα-ίσα που συνεχίστηκαν και οι ιδιωτικοποιήσεις της δημόσιας περιουσίας, οι εκχωρήσεις αδειών για εξερεύνηση εξόρυξη υδρογονανθράκων στο Αιγαίο και το Ιόνιο – με υπογραφή Σταθάκη για να μην ξεχνιόμαστε). Απλά υπήρχε το αφήγημα εκ μέρους της κυβέρνησης «δεν θέλουμε, αλλά δεν γίνεται αλλιώς». Έδωσαν και κάτι κοινωνικά μερίσματα, λίγο πρόσβαση στο σύστημα υγείας, λίγα ταυτοτικά δικαιώματα (φύλο, δεύτερη γενιά μεταναστών), έτσι ξεροκόμματα στον φτωχό σαν «ανταποδοτικά» – εκεί που οι άλλοι δεν έδιναν τίποτα, και ηρέμησε η κατάσταση.

Ε, η νέα κυβέρνηση δεν κρατάει ούτε τα προσχήματα: ξεπουλάει τα πάντα –όπως λέει τόσο ξεδιάντροπα ο Άδωνης Γεωργιάδης– και δεν «νιώθει και τύψεις» όπως η προηγούμενη με τα κροκοδείλια δάκρυα. Έχει και έναν απαράδεκτο Υπουργό Δημοσίας Τάξεως (ξέρω Προστασίας του Πολίτη τον λένε, αλλά μάλλον είναι Προστασίας… από τον Πολίτη) ο οποίος έχει μια μανία με τον αντιεξουσιαστικό χώρο, λες και αυτός ευθύνεται για την εγκληματικότητα στην Ελλάδα – ενώ βλέπουμε ότι τα μεγαλύτερα εγκλήματα είναι οικονομικά σε αυτή τη χώρα και γίνονται από την αστική και μεγαλοαστική τάξη: Novartis, Energa Hellas, Siemens, τα 8 εκατομμύρια του Παντείου, και λοιπά. Έχουν κατασκευάσει και ένα «σκιάχτρο», αυτό που οι ίδιοι αντιλαμβάνονται πίσω από τη λέξη «Εξάρχεια» –στα οποία μάλλον δεν έχουν πατήσει ποτέ, ή τουλάχιστον τα παρουσιάζουν ως «μεγαλύτερο πρόβλημα της χώρας» για ακροατήρια που δεν έχουν πατήσει ποτέ εκεί– για να αποπροσανατολίζουν τον κόσμο από τα πραγματικά προβλήματα αυτής της χώρας: την ανεργία, την έλλειψη γιατρών, νοσηλευτών, δασκάλων και καθηγητών που το ίδιο το κράτος τους εκμεταλλεύεται εργασιακά μέσω του θεσμού των αναπληρωτών, τις εξορύξεις στο Αιγαίο και το Ιόνιο, τις Σκουριές, το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας, την απαξίωση της ΔΕΗ από το ίδιο το Υπουργείο, και λοιπά.

Χαρακτηριστικό είναι το γεγονός ότι αντί για δασκάλους και γιατρούς η κυβέρνηση προσλαμβάνει μπάτσους, για να φυλάνε ποιους; Εμάς από τους «κακούς» – ή μήπως αντίστροφα; Και έχουμε και ο Χρυσοχοΐδη να κουνιέται και να μας λέει ότι θα βλέπουμε μπάτσους κάθε δέκα λεπτά. Γιατρούς και δασκάλους γίνεται να βλέπουμε; Μπάτσους και χωροφυλάκους κάθε δέκα λεπτά ονειρεύονται οι χούντες και οι χουντικοί. Έχουμε και πέντε οικογένειες που ελέγχουν όλα τα κανάλια, τα ραδιόφωνα, και τις εφημερίδες, και τυγχάνει να είναι και οι μεγαλύτερες επιχειρηματικές οικογένειες της χώρας, οι οποίες ανεβοκατεβάζουν κυβερνήσεις ελέγχοντας την ενημέρωση, γιατί ούτε ανεξάρτητη δημοσιογραφία έχουμε. Υπάρχει και μια δήθεν «ανεξάρτητη» Δικαιοσύνη που έχει βαλθεί να βγάλει λάδι και τους εγκληματίες νεοναζί της Χρυσής Αυγής, μια αστυνομοκρατία άνευ προηγουμένου, και κινήματα διαλυμένα από το ‘15 και μετά. Σε ανασυγκρότηση νομίζω γιατί όλο αυτό το πράγμα είναι ένα καζάνι που βράζει και είναι θέμα χρόνου να εκραγεί. Χωρίς θεσμικές αυταπάτες, αυτή τη φορά ελπίζω.


Οι Social Waste δηλώνετε ότι δεν είναι είστε απλά ένα μουσικό συγκρότημα, αλλά είστε κι ένα πολιτικό πρότζεκτ, μπορείτε να μας αναλύσετε τι ακριβώς εννοείτε;

Οι Social Waste είναι μια μπάντα που έχει τρία χαρακτηριστικά:

α) Είναι αυτοοργανωμένη, με την έννοια ότι προσπαθεί να πραγματοποιήσει όλες της τις λειτουργίες με ίδιες δυνάμεις, και μαθαίνει πώς να το κάνει αυτό «περπατώντας». Γράφουμε μόνοι μας τους στίχους μας, τις μουσικές μας, εκδίδουμε τα άλμπουμς μας, στήνουμε τις συναυλίες μας και τις αυτοδιαχειριζόμαστε επίσης.

β) Είναι αυτόνομη και ανεξάρτητη. Δεν έχει μάνατζερ να της επιβάλλει ή να της απαγορεύει πράγματα, δεν έχει «ίματζ μέικερς», δεν πληρώνει ραδιόφωνα για να παίξουν τα τραγούδια της. Δεν κάνει τέτοια αλισβερίσια.

γ) Είναι αμεσοδημοκρατική, και έχει μια μικρή συνέλευση μπάντας μέσω της οποίας λαμβάνονται όλες της οι αποφάσεις κατά το δυνατόν με συναίνεση.
Επίσης είναι μια μπάντα μουσική, η οποία όμως εκφέρει έναν πολιτικό λόγο και πέρα από τις μουσικές συναυλίες της επίσης στηρίζει πολιτικές πρωτοβουλίες που θεωρεί ότι πρέπει να στηρίξει. Κατά καιρούς έχουμε παίξει δωρεάν για αυτοοργανωμένα αθλητικά σωματεία, κοινωνικά κινήματα και αγώνες που θέλουμε να στηρίξουμε, καταλήψεις, και λοιπά, με όλο το κόστος που μπορεί να έχει αυτό, τόσο καλλιτεχνικά όσο και πολιτικά.

Τα όργανα που χρησιμοποιείτε στη μουσική που φτιάχνετε σε συνδυασμό και με τον εξαιρετικό στίχο σας, σας δίνουν μία πρόσβαση σε ένα κοινό το οποίο δεν θα άκουγε με ευκολία low bap, αυτό γίνεται αυθόρμητα από ανάγκη ή είναι μία τεχνική ώστε να προσεγγίσετε διαφορετικά είδη κοινού; Και, τελικά, αυτό το είδος της μουσικής σας θα μπορούσαμε να του φορέσουμε την ταμπέλα, το χιπ-χοπ της Μεσογείου;

Δεν γίνεται τίποτα «στρατηγικά». Γίνεται σαν έκφραση της ανάγκης μας να «πάμε λίγο παραπέρα», τόσο τον στίχο μας όσο και τη μουσική μας, και η απήχηση που έχει αυτό είναι απολύτως φυσική, με την έννοια ότι δεν είμαστε η μπάντα που παίζουν τα ραδιόφωνα και οι τηλεοράσεις μέχρι να κολλήσει στο μυαλό σου. Δεν έχουμε μάνατζερ, δεν έχουμε εταιρίες παραγωγής, και όσο απίστευτο κι αν ακούγεται, ο κόσμος και μόνο αυτός μας έχει αγκαλιάσει και μας δίνει δύναμη. Το «χιπ χοπ της Μεσογείου», τώρα, ήταν ένα άλμπουμ που δημιουργήσαμε παρέα με τα Αντίποινα, μια προσπάθεια να δώσουμε τη δική μας «ταυτότητα» αν θέλεις σε αυτό που κάνουμε, το τραγούδι δηλαδή που βασίζεται σε ρυθμική απαγγελία στίχου συνοδεία μουσικών οργάνων της ευρύτερης λεκάνης της Μεσογείου. Πλέον έχουμε ξεκάθαρη ταυτότητα, θες να την πεις χιπ χοπ της Μεσογείου, θες να την πεις χιπ χοπ των Social Waste; Δεν μας απασχολεί τόσο αυτό, ούτε η ταμπέλα ούτε η… πατέντα.

Πείτε μας, τι είναι αυτό που κρατάει τους Social-Waste ενωμένους, αφού είναι γνωστό ότι η μπάντα δεν είναι η κύρια πηγή εσόδων σας;

Μάλλον ακριβώς αυτό. Το ότι δηλαδή δεν κάνουμε για βιοπορισμό αυτό που κάνουμε, όχι ότι θα ήταν κακό αν το καταφέρναμε, αλλά με την έννοια ότι δεν το βλέπουμε σαν «μονοκαλλιέργεια» ούτε σαν «μαγαζί» που θα πρέπει να ρίχνει στην αγορά συνεχώς καινούργια προϊόντα για να ανανεώνει την πελατεία του. Έχουμε τη σχέση του ερασιτέχνη με τη μπάντα, είναι το μεράκι μας αν θες. Και συγχρόνως επειδή κάνουμε και άλλα πράγματα στη ζωή μας, αυτά μας αποσυμφορίζουν από τη μπάντα, και αποσυμφορίζουν και τη μπάντα από… εμάς κατά περιόδους. Οπότε δεν «πήζουμε» και παραμένουμε δημιουργικοί όταν επανερχόμαστε. Έχουμε βέβαια γνώση του ότι όλες οι μπάντες, ακόμα και οι ερασιτεχνικές σαν τη δική μας, έχουν ημερομηνία λήξεως όπως όλα στη ζωή. Απλώς η δική μας αργεί ακόμα.

Ετοιμάζεται νέα δουλειά, πείτε μας κάτι γι αυτό, ό,τι βέβαια είναι ανακοινώσιμο…

Ναι, ετοιμάζουμε νέο άλμπουμ, το δουλεύουμε ήδη. Υπάρχουν ήδη 4-5 τραγούδια ηχογραφημένα, θα έχει άλλα τόσα, και ελπίζουμε να είμαστε σε θέση να το αφήσουμε να ταξιδέψει γύρω στον Απρίλιο. Μετά θα το πάρουμε και θα αρχίσουμε να το παρουσιάζουμε σε όλη την Ελλάδα το καλοκαίρι στην περιοδεία που ήδη σχεδιάζουμε. Λίγη υπομονή και θα το ακούσετε!

(*) Ο όρος 4ος Μετασχηματισμός αναφέρεται στους τρεις ιστορικούς μετασχηματισμούς στην σύγχρονη Μεξικανική ιστορία, σε τρία ιστορικά σημεία καμπής: την απελευθέρωση από τους Ισπανούς και την ίδρυση του Μεξικανικού Κράτους (1810-1821), τη Μεταρρύθμιση (1858-1861) τη διαμάχη δηλαδή μεταξύ Φιλελευθέρων και Συντηρητικών που οδήγησε στον διαχωρισμό Εκκλησίας- Κράτους (βλέπετε εκεί έγινε πριν από σχεδόν… δυο αιώνες, εδώ ακόμα!), και τη Μεξικάνικη Επανάσταση του Ζαπάτα και του Βίγια (1910-1917) που ανέτρεψε τη μακρά δικτατορία του Πορφίριο Δίας. Ο Αντρές Μανουέλ Λόπες Ομπραδόρ φιλοδοξεί το «Σεξένιο» του, η εξαετία της προεδρίας του δηλαδή, να είναι αντίστοιχα ιστορικής σημασίας για τη χώρα – εξ’ ου και 4ος Μετασχηματισμός.

Πηγή: e-dromos.gr



Κώστας Γκιώνης: Σχετικά με τον συντάκτη




Διαβάστε Περισσότερα »

Ο TurkStream «πολιορκεί» τα Βαλκάνια

Θέα Μανούρα


Σημαντικό ορόσημο για τις σχέσεις Ρωσίας - Τουρκίας αποτελούν τα εγκαίνια του αγωγού TurkStream, που πραγματοποιήθηκαν την περασμένη εβδομάδα, σε μια περίοδο που οι διμερείς σχέσεις εξακολουθούν να παραμένουν σε τεντωμένο σχοινί λόγω Συριακού αλλά και της γενικότερης κατάστασης στην Ανατολική Μεσόγειο, εκεί όπου η Τουρκία θέλει να εκμεταλλευτεί πλήρως την πλεονεκτική γεωγραφική της θέση.

Ο αγωγός TurkStream θα μεταφέρει ρωσικό φυσικό αέριο από τη Ρωσία στην Τουρκία, καλύπτοντας τις ολοένα αυξανόμενες ενεργειακές ανάγκες των Τούρκων, με μια δεύτερη διακλάδωσή του, η οποία βρίσκεται ακόμα υπό κατασκευή και στόχο έχει να τροφοδοτήσει στο μέλλον με ρωσικό φυσικό αέριο και ευρωπαϊκές χώρες, ειδικότερα των Δυτικών Βαλκανίων.

Με τον TurkStream η Άγκυρα επιχειρεί να αξιοποιήσει στο έπακρο τη γεωγραφική της θέση και να λειτουργήσει ως βασικός ενεργειακός κόμβος της ευρύτερης περιοχής, ενώ προβαίνει με αυτόν τον τρόπο και σε περαιτέρω αναβάθμιση των σχέσεών της με τη Ρωσία.

Στο σημείο αυτό, η Δύση περιορίζεται στο να παρακολουθεί ως θεατής αυτή τη σύσφιγξη των σχέσεων, με μία πρώτη αντίδραση ωστόσο να έρχεται από το Βερολίνο με τη συνάντηση Πούτιν - Μέρκελ. Και μπορεί στην ατζέντα των διμερών επαφών να ήταν η Λιβύη, το Ιράν, το συριακό και το ουκρανικό ζήτημα, ο τομέας της ενέργειας δεν εξέλιπε, καθώς οι δύο περιφερειακές δυνάμεις – Ρωσία και Τουρκία – φαίνεται να κινούν τα νήματα στην ευρύτερη περιοχή αυτό το διάστημα, με την ενόχληση – έως και προβληματισμό – από την Ε.Ε. να είναι φανερή.

Ρωσογερμανικός «άξονας»


Εξάλλου, αυτό που συνδέει τη Ρωσία με τη Γερμανία είναι ο αγωγός NordStream 2. Σε σχέση με τον επίμαχο γερμανορωσικό αγωγό φυσικού αερίου, η Άνγκελα Μέρκελ και ο Βλαντιμίρ Πούτιν μπορούν να θεωρηθούν σχεδόν σύμμαχοι ενάντια στον Ντόναλντ Τραμπ. Ο Αμερικανός Πρόεδρος είχε υπογράψει πριν από τα Χριστούγεννα νόμο που προβλέπει κυρώσεις ενάντια στις εταιρείες που κατασκευάζουν τον αγωγό στη Βαλτική Θάλασσα. Σύμφωνα με την αναπληρώτρια κυβερνητική εκπρόσωπο Ουλρίκε Ντέμερ, το μέτρο συνιστά «ανάμειξη στις εσωτερικές μας υποθέσεις». Της ίδιας άποψης είναι και η ρωσική πλευρά.

Σύμφωνα με το Bloomberg, αν οι Μέρκελ και Πούτιν έχουν συναντηθεί αρκετές φορές τα τελευταία χρόνια, η επίσκεψη του Ρώσου Προέδρου στο Βερολίνο, η πρώτη από το 2013, βγάζει σε κάποιον βαθμό τη χώρα του από την απομόνωση. Αξιωματούχοι στις δύο πρωτεύουσες υποβαθμίζουν κάπως τη σημασία της πρόσκλησης προς τον Πούτιν, αλλά η αλήθεια είναι ότι έγινε μετά την «επίθεση» τον περασμένο μήνα του Τραμπ κατά της Γερμανίας, ότι «ελέγχεται πλήρως από τη Ρωσία» λόγω της εξάρτησής της από το ρωσικό φυσικό αέριο. Σημειώνεται πως τα έργα για τον νέο αγωγό NordStream 2, που θα συνδέει τις δύο χώρες, άρχισαν τον Μάιο, εν μέσω απειλών της Ουάσιγκτον για κυρώσεις στη Μόσχα.

«Ρίσκο για την Ε.Ε.»


Με αυτόν τον τίτλο κυκλοφόρησε η γερμανική εφημερίδα «Die Welt», την επόμενη μέρα της υπογραφής του ενεργειακού άξονα Μόσχας - Άγκυρας. Όπως επισημαίνει, στα σχέδια των Ευρωπαίων ήταν η Τουρκία, στο πλαίσιο των ενταξιακών διαπραγματεύσεων, να εξελιχθεί σε έναν αξιόπιστο εταίρο σε ζητήματα ενεργειακής ασφάλειας. Όμως με τη νέα ενεργειακή τους συμμαχία, Μόσχα και Άγκυρα είναι πλέον σε θέση να ασκήσουν πιέσεις στην Ε.Ε. Για να πετύχει αυτόν τον στόχο ο Πρόεδρος Ερντογάν είναι έτοιμος να ενισχύσει ακόμα και την εξάρτηση της χώρας του από τη Ρωσία, μια και η Τουρκία δεν διαθέτει δικό της φυσικό αέριο και αναγκάζεται να το εισάγει. Με τον TurkStream η Τουρκία αποδέχεται έναν ισχυρότερο ρόλο της Ρωσίας στον εφοδιασμό της με ενέργεια, από τη στιγμή που ο νέος αγωγός θα καλύπτει το 35% των τουρκικών αναγκών σε φυσικό αέριο.

Και με την ευρωπαϊκή διεύρυνση προς τα Δυτικά Βαλκάνια να προχωρά με αργούς ρυθμούς, ειδικότερα μετά το «μπλόκο» έναρξης ενταξιακών διαπραγματεύσεων για την Αλβανία και τη Βόρεια Μακεδονία, το βλέμμα της Ε.Ε. βρίσκεται στραμμένο στη Σερβία, βαλκανική χώρα στην οποία ασκεί κατεξοχήν επιρροή η Ρωσία.

Ο Πρόεδρος της Σερβίας Αλεξάνταρ Βούτσιτς απέδωσε στρατηγική σημασία για την ενεργειακή ασφάλεια της χώρας του, αλλά και της Νοτιοανατολικής Ευρώπης, στον αγωγό TurkStream. Ο Αλ. Βούτσιτς δήλωσε ότι η Σερβία αναβαθμίζεται οικονομικά και καθίσταται ενεργειακός παράγοντας στην περιοχή. «Ο αγωγός ΤurkStream είναι στρατηγικής σημασίας για το μέλλον της Σερβίας, για την ενεργειακή ασφάλεια, την προσέλκυση επενδύσεων και για την περαιτέρω οικονομική και βιομηχανική πρόοδο της χώρας» δήλωσε ο Αλεξάνταρ Βούτσιτς στη δημόσια τηλεόραση της Σερβίας, ενώ υπογράμμισε τη σημασία που θα έχει για τη Σερβία και την ευρύτερη περιοχή «η λειτουργία ενός δικτύου που θα εξασφαλίζει συνεχή ροή φυσικού αερίου σε ανταγωνιστικές τιμές».

Η κατασκευή του τμήματος του αγωγού TurkStream που διασχίζει τη Σερβία ολοκληρώθηκε τον Δεκέμβριο του 2019, εννέα μόλις μήνες από την έναρξη των εργασιών. Ξεκινάει από τα σύνορα με τη Βουλγαρία και καταλήγει στα σύνορα με την Ουγγαρία κοντά στην περιοχή Χόργκος. Το μήκος του τμήματος αυτού είναι 403 χιλιόμετρα και την κατασκευή του χρηματοδότησε η ρωσική Gazprom, η οποία κατέχει το πλειοψηφικό πακέτο των μετοχών.

Το μόνο που έμεινε να κατασκευαστεί στη Σερβία, για να μπορεί ο αγωγός να τεθεί σε λειτουργία, είναι ένας τερματικός σταθμός συμπίεσης στην πόλη Ζάετσαρ της Ανατολικής Σερβίας. Ο αγωγός αυτός θα έχει τη δυνατότητα να μεταφέρει ετησίως 15,75 δισεκατομμύρια κυβικά μέτρα αερίου και αναμένεται να τεθεί σε λειτουργία τον Σεπτέμβριο του τρέχοντος έτους, με την προϋπόθεση ότι οι Βούλγαροι θα έχουν ολοκληρώσει την κατασκευή του δικού τους τμήματος. Οι εργασίες κατασκευής του τμήματος που διασχίζει την Ουγγαρία εκτιμάται ότι θα ολοκληρωθούν μέσα στο 2021.

Αναμένεται η απάντηση της Ε.Ε. στη συνεχιζόμενη ρωσική επιρροή στα Βαλκάνια.

Πηγή: www.topontiki.gr



Θέα Μανούρα: Σχετικά με τον συντάκτη




Διαβάστε Περισσότερα »

Ο νέος νόμος για το άσυλο και η πλειοδοσία απανθρωπιάς

Ελλάδα


Τον τελευταίο μήνα έχουμε Υπουργείο Μετανάστευσης, νέο νόμο και μπόλικη σκατοψυχιά. Ήδη από τις πρώτες μέρες της εφαρμογής του νέου νόμου για το άσυλο, και πριν καλά καλά ο ογκόλιθος του προσφυγικού Μηταράκης προλάβει να ενημερωθεί για αυτά που ψηφίστηκαν και εφαρμόζονται από την πρώτη μέρα του νέου έτους, έχει αρχίσει να παρατηρείται ένα χάος στα νησιά τα οποία υποδέχονται τους πρόσφυγες. Η πολιτική επιλογή είναι να δημιουργηθεί μια πλαστή εντύπωση ότι ο νέος νόμος επιτρέπει την ταχύτερη εξέταση των αιτήσεων ασύλου, επιταχύνει τις διαδικασίες και έτσι θα αποσυμφορηθούν τα νησιά.

Η πραγματικότητα ωστόσο είναι λίγο διαφορετική. Αυτό που συμβαίνει είναι ότι εξετάζονται μόνο οι υποθέσεις αυτών που μπήκαν στη χώρα το 2020 και όσοι ήταν εδώ και περίμεναν να κυλήσουν οι διαδικασίες τους, βλέπουν να αναβάλλονται και να καθυστερούν οι προγραμματισμένες ενέργειες, όπως η καταγραφή ή η συνέντευξή τους. Τι σημαίνει αυτό; Πρακτικά με την επιτάχυνση των διαδικασιών κάποιος που μπήκε στη χώρα το 2020 μπορεί να καταγραφεί, να περάσει από συνέντευξη και να πάρει την απόφαση επί της υπόθεσής του μέσα σε λίγες ημέρες ή εβδομάδες. Κάποιος που μπήκε το 2019 μπορεί να ολοκληρώσει την υπόθεσή του σε λίγα χρόνια. Όμως, η κυβέρνηση έχει τα επικοινωνιακά όπλα να παρουσιάσει την πρώτη περίπτωση ως αποτέλεσμα της άριστης αποτελεσματικότητάς της, παραλείποντας να αναφερθεί στις καθυστερήσεις που θα επέλθουν στους χιλιάδες αιτούντες άσυλο που βρίσκονται στη χώρα.

Ακόμα, η εφαρμογή του νέου νόμου έχει ήδη δημιουργήσει την εξής κατάσταση: άνθρωποι που μόλις βγαίνουν από τη βάρκα και ακόμα δεν ξέρουν που βρίσκονται, δεν γνωρίζουν τίποτα για τα δικαιώματα τους, τις διαδικασίες που θα ακολουθήσουν, μπαίνουν σε προτεραιότητα και εξετάζονται τα αιτήματά τους. Αυτοί οι άνθρωποι όχι απλά δεν έχουν πρόσβαση σε νομική υποστήριξη, αλλά δεν έχουν προλάβει να καταλάβουν τι κάνουν, μπαίνουν σε μια απαιτητική διαδικασία να πρέπει να αποδείξουν αν είναι πρόσφυγες. Η βιασύνη αυτή γίνεται για να φαίνεται τεχνητά ότι μειώνεται ο χρόνος από την είσοδο ενός ανθρώπου μέχρι την ολοκλήρωση της υπόθεσής του. Όποιος έχει δει το Wire θα θυμάται εκείνες τις εκπληκτικές σκηνές, όταν οι Διοικητές των Αστυνομικών Τμημάτων «πείραζαν» τα στατιστικά αλλάζοντας τις κατηγορίες των εγκλημάτων ώστε να δείξουν ότι πιάνουν τους στόχους τους και η κατάσταση βελτιώνεται.

Κάπως έτσι είναι τα πράγματα και τώρα. Παίζουν με τα νούμερα ώστε να παρουσιάσουν μια ψευδώς βελτιωμένη εικόνα. Σημειώστε το, σύντομα θα ακούσετε ότι η κατάσταση βελτιώνεται, οι διαδικασίες επιταχύνονται, έχει επέλθει εντυπωσιακή αλλαγή στον χρόνο ολοκλήρωσης των υποθέσεων. Μην τα πιστέψετε. Στην πραγματικότητα η κατάσταση πλέον είναι χειρότερη από ποτέ. Ο νέος νόμος προκαλεί χάος και προβλήματα, καταπατά θεμελιώδη δικαιώματα των αιτούντων άσυλο, συνειδητά και προγραμματισμένα περιορίζει δραματικά τη δυνατότητα να εξασφαλιστούν ομαλές συνθήκες εξέτασης των αιτημάτων ασύλου. Αυτό θα οδηγήσει σε μα βιομηχανία απορριπτικών αποφάσεων, καταστρατηγώντας στην ουσία το διεθνές δίκαιο και αφαιρώντας τον όποιο ανθρωπιστικό χαρακτήρα είχε απομείνει στη διαδικασία. Προφανώς όμως τα παραπάνω δεν ακούγονται και ως προβλήματα. Αντίθετα, μάλλον διαφήμιση για την κυβέρνηση και το έργο της προς τέρψιν του κοινού της.

Και τώρα που είπα κοινό θυμήθηκα πόσο μεγάλο απόθεμα σκατοψυχιάς έχει αυτός εδώ ο τόπος. Πόση κακία, πόση μισανθρωπιά, πόσος φθόνος και μίσος για τον αδύναμο ξένο. Η Περιφέρεια Βορείου Αιγαίου καλεί σε ρατσιστικά συλλαλητήρια και απεργίες, όσοι λούφαζαν στον καναπέ τους όλα αυτά τα χρόνια βρίζοντας από εκεί τους κλέφτες και τα λαμόγια ετοιμάζονται να κατακτήσουν τα πεζοδρόμια, να ακονίζουν το μίσος τους πάνω στους πιο κολασμένους αυτής της γης. Αυτοί που βουβοί κι αμίλητοι χειροκροτούν και ψηφίζουν όποιον τους κόβει τα δικαιώματα ένα-ένα διαδηλώνουν για να μην έχει κανείς δικαίωμα στην επιβίωση.

Κανείς δεν θα έπρεπε να θέλει να ζει άνθρωπος σε συνθήκες Μόριας. Κανείς μας δεν θα έπρεπε να ανέχεται την ύπαρξη κάθε Μόριας. Κι όμως, υπάρχουν άνθρωποι που ονειρεύονται, στοχεύουν και αγωνίζονται για να έχουν οι κατατρεγμένοι συνάνθρωποι τους κάτι ακόμα χειρότερο κι από αυτό. Αν κάτι καλό βγήκε από όλη την ιστορία με το προσφυγικό είναι ότι έβγαλε στην επιφάνεια αμακιγιάριστο το πρόσωπο του τέρατος. Πλέον, οι φασίστες δεν κρύβονται ούτε στα κουστούμια τους ούτε στους καθώς πρέπει τρόπους τους. Δεν διστάζουν να βγουν και να ζητήσουν πνιγμούς ανθρώπων σε prime time και να μην κινείται φύλλο. Ζούμε στην εποχή που η μισή περίπου κοινωνία επιδίδεται σε πλειοδοσία απανθρωπιάς και ρατσιστικού μίσους. Βλέπετε, εκείνη η σκύλα, που έλεγε και ο Μπρεχτ, είναι πάλι σε οργασμό…

ΥΓ. Ελπίζω να μην πιστεύει κανείς πως το να εκφράζεις την αηδία σου για το ρατσιστικό συλλαλητήριο των “θέλουμε πίσω τα νησιά μας” που οργανώνει η Περιφέρεια Βορείου Αιγαίου σημαίνει πως συμφωνείς με την παραμονή δεκάδων χιλιάδων προσφύγων στα νησιά ή με τη δημιουργία κλειστών δομών. Ελπίζω να γίνεται αντιληπτό ότι χρειάζεται κοινή δράση ντόπιων, προσφύγων και εργαζόμενων στο προσφυγικό ώστε να απεγκλωβιστούν αυτοί οι άνθρωποι από τα νησιά και να πάνε εκεί που θέλουν. Άλλωστε, ο εγκλωβισμός τους στα νησιά είναι πλέον το μόνο κομμάτι της έτσι κι αλλιώς απάνθρωπης συμφωνίας ΕΕ- Τουρκίας, που ακόμα τηρείται ευλαβικά από την Ελλάδα. Εγκλωβισμένοι μπορεί να πεθαίνουν από το κρύο, να κινδυνεύουν κάθε μέρα και περισσότερο, να αρρωσταίνουν, να σκοτώνονται, αλλά να τους υποδεικνύουν και ως υπεύθυνους της δικής μας δυστυχίας…

Πηγή: katiousa.gr



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Συνεχίζεται το αδιέξοδο στο προσφυγικό

Δημήτρης Γκάζης


Έντονες αντιδράσεις στις τοπικές κοινωνίεςΈντονες αντιδράσεις στις τοπικές κοινωνίες


Συνεχίζουν να μεγαλώνουν τα αδιέξοδα σχετικά με τη διαχείριση του μεταναστευτικού/προσφυγικού, την ίδια στιγμή που οι σχεδιασμοί της Ε.Ε. για εγκλωβισμό των ροών στη χώρα μας προωθούνται πιστά από την κυβέρνηση, παρά τις αντιδράσεις των τοπικών κοινωνιών.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα οι αντιδράσεις κατοίκων της Χίου, στην πρόσφατη επίσκεψη του κ. Μηταράκη, που παραβρέθηκε στο Δημοτικό Συμβούλιο του νησιού για να παρουσιάσει τον σχεδιασμό της κυβέρνησης για νέα δομή φιλοξενίας προσφύγων στο νησί. Οι κάτοικοι του νησιού διαμαρτύρονται για την υπερσυσσώρευση προσφύγων και μεταναστών στο νησί, για τη διάψευση των υποσχέσεων της κυβέρνησης Ν.Δ. και διεκδικούν δραστικές λύσεις, όπως την άμεση αποσυμφόρηση των νησιών, το κλείσιμο των μεγάλων hot-spot και την αντικατάστασή τους από μικρές δομές ολιγοήμερης παραμονής.

Ο νέος σχεδιασμός της κυβέρνησης προβλέπει νέες μεγάλες δομές, οι οποίες το μόνο που εγγυώνται είναι η μονιμοποίηση της διαμονής μεταναστευτικών πληθυσμών στα νησιά, δομές που θα προβλέπουν και τη λειτουργία χώρων κλειστού τύπου, επί της ουσίας φυλακές για όσους απορρίπτονται από την διαδικασία χορήγησης ασύλου.

Παρά την αποφασιστικότητα που θέλει να δείξει η κυβέρνηση, παρά το διαρκές μασάζ σε γαλάζια αυτοδιοικητικά στελέχη, η δυσπιστία των τοπικών κοινωνιών απέναντι στους κυβερνητικούς σχεδιασμού δεν λέει να κοπάσει. Για την κυβέρνηση που εκλέχθηκε με προμετωπίδα να βάλει μια τάξη στο μεταναστευτικό, η αποτυχία των όποιων μηχανισμών διαχείρισης προώθησε από την αρχή της θητείας της και η δημιουργία εκρηκτικής κατάστασης στα νησιά, έρχεται να προστεθεί στα σημαντικά εθνικά προβλήματα που αντιμετωπίζει η χώρα. Και ως συνήθως, το μόνο που έχει να αντιτάξει η ελληνική πολιτική ελίτ στα σημαντικά ζητήματα είναι η επικοινωνιακή πολιτική, η πιστή εφαρμογή των ευρωπαϊκών οδηγιών και η επίθεση στον «λαϊκισμό» που έχει ποτίσει την κοινωνία.

Στα πλαίσια αυτά, μετά τα σόου Χρυσοχοΐδη με τις καταλήψεις και τα μεγαλεπίβολα σχέδια του υπουργού Άμυνας κ. Στεφανή, η κυβέρνηση επανιδρύει το υπουργείο μεταναστευτικής πολιτικής και αναθέτει στο δίδυμο Μηταράκη-Κουμουτσάκο να διαχειριστούν τα όποια κονδύλια της Ε.Ε., να περιορίσουν τις αντιδράσεις στελεχών της Ν.Δ., και να υλοποιήσουν το σχεδιασμό με το μικρότερο δυνατό πολιτικό κόστος, σε μία περίοδο που οι γεωπολιτικοί κίνδυνοι αποκτούν εκρηκτικές διαστάσεις.

Για ακόμη μια φορά, όλες οι ελπίδες της ελληνικής πλευράς για ελάφρυνση, επενδύονται στην Ε.Ε., η οποία βρίσκεται σε διαδικασία αναθεώρησης της μεταναστευτικής της πολιτικής. Σε πρόσφατη συνάντηση του κ. Μηταράκη με τον επίτροπο της Ε.Ε., κ. Μαργαρίτη Σχοινά, συνεχίστηκαν οι παραδοχές ότι η Ελλάδα έχει σηκώσει το βάρος της προσφυγικής κρίσης και οι ευχές για ευρωπαϊκή αλληλεγγύη. Χαρακτηριστική είναι η δήλωση του κ. Σχοινά «Τα τελευταία χρόνια κάναμε πολλά ως Ε.Ε. για το μεταναστευτικό, αλλά δεν μπορούμε να παραγνωρίσουμε ότι σε κάποιους σημαντικούς τομείς αποτύχαμε, όπως στην αλληλεγγύη που έπρεπε τα κράτη-μέλη να δείξουν στις χώρες υποδοχής. Η συνέπεια είναι ότι οι πρώτες χώρες υποδοχής, όπως η Ελλάδα, σηκώνουν δυσανάλογα βάρη. Ήρθε η ώρα η αδικία αυτή να διορθωθεί. Η συνεισφορά όλων των κρατών θα είναι υποχρεωτική, αλλά η φύση της συνεισφοράς μπορεί να είναι διαφορετική».

Αυτό το «η φύση της συνεισφοράς μπορεί να είναι διαφορετική» ίσως να είναι το βασικό στοιχείο της πρότασης. Ό ίδιος ο κ. Σχοινάς είχε υπενθυμίσει νωρίτερα πως «η Ε.Ε. παρέχει το μοναδικό πλαίσιο που έχουμε για να διαχειριστούμε τις πολλαπλές πλευρές του ζητήματος, και η Ελλάδα είναι ο πρωταθλητής στη λήψη ευρωπαϊκής χρηματοδότησης από το ταμείο για την μετανάστευση».

Το συμπέρασμα είναι απλό. Η κοινή ευρωπαϊκή μεταναστευτική πολιτική, θα προβλέπει τον εγκλωβισμό των ροών στην Ελλάδα και τη χρηματοδότηση γι’ αυτό από τους υπόλοιπους εταίρους, ως εκεί φτάνει η αλληλεγγύη. Χαρακτηριστική τέλος ήταν και η αναφορά του επιτρόπου και στην Τουρκία, για την οποία, μετά την φραστική στήριξη σε Ελλάδα και Κύπρο, τόνισε πως «στο ζήτημα διαχείρισης του μεταναστευτικού πρέπει να ομολογήσουμε ότι η δήλωση Ε.Ε.-Τουρκίας παρήγαγε απτά αποτελέσματα, με την γείτονα χώρα να φιλοξενεί τον μεγαλύτερο αριθμό προσφύγων». Κι αυτή η δήλωση έρχεται ακριβώς τη στιγμή που έχει γίνει πολλαπλά φανερό πως η Τουρκία ασκεί έναν υβριδικό πόλεμο απέναντι στη χώρα μας, αξιοποιώντας με εκβιαστικό τρόπο και τις προσφυγικές ροές. Αν έχεις τέτοιους φίλους, τι να τους κάνεις τους εχθρούς…

Πηγή: e-dromos.gr



Δημήτρης Γκάζης: Σχετικά με τον συντάκτη




Διαβάστε Περισσότερα »

Ευρωπαϊκός Μηχανισμός Αστάθειας

Λεωνίδας Βατικιώτης


Στρωμένος με αγκάθια αποδεικνύεται για τη Γερμανία ο δρόμος επιβολής μιας σιδερένιας δημοσιονομικής πειθαρχίας, κομμένης και ραμμένης στα μέτρα της ευρωπαϊκής χρηματιστηριακής ολιγαρχίας. Αξίζει μάλιστα να προσέξουμε ότι το γερμανικό σχέδιο προκαλεί πολύ περισσότερες αντιδράσεις σε τμήματα της ευρωπαϊκής ελίτ προερχόμενα από άλλα κράτη-μέλη, παρά στην ίδια την κοινωνία που δείχνει να έχει εξοικειωθεί με τη συνεχή φτωχοποίηση και την αποστέρηση κοινωνικών δικαιωμάτων που πριν λίγες δεκαετίες θεωρούνταν αναπόσπαστα τμήματα του ευρωπαϊκού τρόπου ζωής. Το χάσμα του Παρισιού με το Βερολίνο, με αφορμή τις μεταρρυθμίσεις του Μακρόν, είναι το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα των αντιδράσεων που γεννά η εξελισσόμενη Γερμανοποίηση της Ευρώπης. Δεν είναι όμως και το μοναδικό…

Ασυνήθιστης σφοδρότητας ήταν για παράδειγμα η αντίδραση της Ιταλίας απέναντι στο σχέδιο αναθεώρησης του καταστατικού του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Σταθερότητας (που συμμετείχε στη δανειοδότηση της Ελλάδας, της Ιταλίας και των ισπανικών τραπεζών και διαδέχθηκε το Ευρωπαϊκό Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας) και συζητήθηκε στη σύνοδο κορυφής της ΕΕ. Ως αποτέλεσμα η τελική συμφωνία, αντί για το τέλος του 2019, παραπέμφθηκε για τον Ιούνιο του 2020. Την ιταλική διαφωνία έκανε γνωστή ο προερχόμενος από το Κίνημα των Πέντε Αστέρων, υπουργός Εξωτερικών της Ιταλίας, Λουίτζι ντι Μάιο, προσθέτοντας ότι η Ιταλία δεν πρόκειται να συναινέσει στη μεταρρύθμιση μέχρι να αποσαφηνιστούν τα ευρύτερα σχέδια για την Τραπεζική Ένωση.

Το άμεσο πρόβλημα της Ιταλίας, ωστόσο, είναι το νέο καταστατικό του ΕΜΣ και ειδικότερα η αλλαγή των όρων αναδιάρθρωσης του δημόσιου χρέους. Με βάση την τροποποίηση και σύμφωνα με τους εμπνευστές της, ο Ευρωπαϊκός Μηχανισμός Σταθερότητας αποκτά περισσότερες εξουσίες στο εξής για να διαχειρίζεται χρηματοοικονομικές κρίσεις, εξοπλίζεται με επιπλέον εργαλεία επιτήρησης των εθνικών οικονομιών, ενώ απλουστεύει τις διαδικασίες αναδιάρθρωσης του δημόσιου χρέους. Αυτή η αλλαγή ωστόσο είναι μαθηματικά βέβαιο πως θα οδηγήσει σε αύξηση των επιτοκίων δανεισμού για τις υπερχρεωμένες χώρες της περιφέρειας της ευρωζώνης και θα φέρει πιο κοντά την επόμενη κρίση χρέους, λειτουργώντας σαν αυτοεκπληρούμενη προφητεία.

Προβλέπει, για την ακρίβεια, στις Ρήτρες Συλλογικής Δράσης που συνοδεύουν κάθε έκδοση ομολόγου, πως στο εξής θα απαιτείται μικρότερο ποσοστό κατόχων ομολόγων για να εγκριθεί μια αναδιάρθρωση. Αυτή η αλλαγή αυξάνει τον κίνδυνο της αναδιάρθρωσης κι εκθέτει τους ομολογιούχους σε μεγαλύτερους κινδύνους, με αποτέλεσμα να ζητήσουν μεγαλύτερη ανταμοιβή, δηλαδή υψηλότερο επιτόκιο, για την αγορά του. Η Ιταλία ωστόσο, έχοντας το δεύτερο μεγαλύτερο δημόσιο χρέος στην ΕΕ μετά την Ελλάδα, ξέρει ότι βαδίζει στην κόψη του ξυραφιού κι αρκεί μια ανεπαίσθητη αλλαγή των σημερινών όρων για να την οδηγήσει εκεί που ήταν η Ελλάδα το 2010.

Γι’ αυτόν τον λόγο και το Κίνημα των Πέντε Αστέρων στην Ιταλία την απέρριψε, βάζοντας σε κίνδυνο τη συνοχή του νέου κυβερνητικού συνασπισμού που ανέλαβε τον Σεπτέμβριο, έχοντας στη θέση των ακροδεξιών του Σαλβίνι το Δημοκρατικό Κόμμα, που συμφωνεί εκ των προτέρων με κάθε σχέδιο αλλαγής των ευρωπαϊκών συνθηκών. Όπως εκ παραδόσεως κάνουν κι όλα τα κόμματα εξουσίας της Ελλάδας…

Η Ιταλία, όμως, δεν αρκέστηκε στην απόρριψη του γερμανικού σχεδίου μεταρρύθμισης του ΕΜΣ που επιταχύνει την πορεία προς μια Ένωση των δύο ή και περισσότερων ταχυτήτων. Αναλυτική, συχνή και καλά επιχειρηματολογημένη αρθρογραφία στους Financial Times του επικεφαλής του τμήματος Ποιοτικής Ανάλυσης και Χρηματοοικονομικής Καινοτομίας της ιταλικής ρυθμιστικής αρχής του χρηματιστηρίου, αντιπαραβάλλει ένα ανταγωνιστικό σχέδιο για τη μεταρρύθμιση του ΕΜΣ, που θα όφειλε να βρει ανταπόκριση σε όλες τις χώρες της ευρωπαϊκής περιφέρειας που είναι ευάλωτες στις δημοσιονομικές κρίσεις.

Η πρότασή του συμπυκνώνεται στη δημιουργία ενός μηχανισμού που θα διαχέει και θα επιμερίζει τον κίνδυνο από τη μια άκρη ως την άλλη της ευρωζώνης. Προτείνει ειδικότερα τη σταδιακή εισαγωγή σε όλες τις εκδόσεις ομολόγων των κρατών μελών μιας ρήτρας, που θα ισοδυναμεί με υπερεθνική εγγύηση και στην πράξη θα σημαίνει ότι στην περίπτωση που ο εκδότης αδυνατεί να εκπληρώσει το χρέος του τότε θα αναλαμβάνει να το πράττει ο Ευρωπαϊκός Μηχανισμός Σταθερότητας. Ως πρώτο βήμα αυτής της διαδικασίας συστήνεται η αντικατάσταση όλων των ομολόγων που λήγουν με νέα, που θα φέρουν την εγγύηση του ΕΜΣ. Με βάση τους υπολογισμούς του, σε μια δεκαετία όλο το ευρωπαϊκό δημόσιο χρέος θα έχει δώσει τη θέση του σε ένα νέο χρέος εγγυημένο από τον ΕΜΣ.

Σε δεύτερο χρόνο, που θα ξεκινήσει μετά από αυτή τη δεκαετία, τα εγγυημένα από τον ΕΜΣ ομόλογα θα αντικατασταθούν από νέα, εκδοθέντα από τον ίδιο τον ΕΜΣ. Η κυκλοφορία τους θα σημάνει σταδιακά την πλήρη αμοιβαιοποίηση των δημοσίων χρεών. Ο Ιταλός τεχνοκράτης προτείνει στα κράτη-μέλη της περιφέρειας να αποδεχθούν την αλλαγή των όρων αναδιάρθρωσης υπό την προϋπόθεση της αμοιβαιοποίησης του χρέους.

Δεν είναι η πρώτη φορά που κατατίθεται δημόσια πρόταση έκδοσης ευρω-ομολόγων ως απάντηση στη σοβούσα δημοσιονομική κρίση. Ούτε κι η πρώτη φορά που η Γερμανία θα την απορρίψει, επικαλούμενη ότι κινδυνεύει η δική της οικονομική ευρωστία και θα αυξηθούν τα δικά της επιτόκια δανεισμού. Ακόμη κι έτσι, ωστόσο, φαίνεται πως οι ρωγμές που προκαλεί η πολιτική της δεν κλείνουν, ακόμη και μια δεκαετία μετά το ξέσπασμα της κρίσης.

Πηγή: leonidasvatikiotis.wordpress



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Προβλέψιμοι μέχρι αδιαφορίας…

Του Ρούντι Ρινάλντι


Ο Κ. Μητσοτάκης απευθύνθηκε προς τον κ. Τραμπ δηλώνοντας του ότι είμαστε «αξιόπιστος και προβλέψιμος» σύμμαχος των ΗΠΑ και της Δύσης γενικότερα. Η φράση σχολιάστηκε αρκετά αν και ο ίδιος ο πρωθυπουργός επέμεινε πως ήταν σωστό το «προβλέψιμος». Ναι, αλλά δεν το δηλώνεις κιόλας του αντέτειναν.

Δεν είμαστε όμως μόνο προβλέψιμοι και αξιόπιστοι. Επιπλέον, δεν μας υπολογίζουν. Γιατί τέτοια είναι η ποιότητα και η συμπεριφορά του πολιτικού κόσμου απέναντι στους συμμάχους ΗΠΑ, ΝΑΤΟ και Ε.Ε. Η τελευταία «καρπαζιά» ήρθε πάλι από τη Γερμανία που απέκλεισε την Ελλάδα από τη Διάσκεψη του Βερολίνου για τη Λιβύη με το επιχείρημα ότι την εκπροσωπεί η Ε.Ε. Η Τουρκία τονίζει από τη μεριά της ότι η Ελλάδα δεν έχει σε τίποτα να συμβάλλει με τη συμμετοχή της. Το Κονγκό βέβαια συμμετέχει ως αφρικανική χώρα ασχέτως του αν απέχει πολύ από Λιβύη και Μεσόγειο…

Ο αποκλεισμός έχει μια άλλη ερμηνεία: Τώρα είναι η ώρα του αναδασμού χωρών. Πρώτα η Συρία και τώρα η σειρά της Λιβύης. Μετέχουν λοιπόν οι πλευρές – παρατάξεις της υποψήφιας χώρας (δυο στην περίπτωση της Λιβύης) και οι χώρες που θα πάρουν μέρος στον αναδασμό και τις ποσοστώσεις που θα προκύψουν. Για όσους συμμετέχουν στη Διάσκεψη του Βερολίνου, είναι καθαρό, πως η Ελλάδα είναι στη λίστα των χωρών που θα υποστούν αναδασμό και θα συρρικνωθεί η κυριαρχία τους. Καμιά θέση δεν έχει λοιπόν στις συζητήσεις. Και με αυτό τον τρόπο διευκολύνεται και η Τουρκία, αφού είναι πολλές οι δυνάμεις που τη θέλουν στο δυτικό μπλοκ.

Ακύρωση μετ’ επαίνων


Είναι καθαρό πως για ΗΠΑ, Γερμανία και Τουρκία είμαστε εντελώς προβλέψιμοι και μη υπολογίσιμοι. Μας βλέπουν ως «οικόπεδο», ως χώρο που μπορεί να τροποποιηθεί, να συμπιεστεί, να συρρικνωθεί, να καταπατηθεί. Οι δύο πρώτοι μάς το λένε με γλυκόλογα και το στόμα τους στάζει μέλι. Εννοούμε τις παρόλες του Πομπέο όταν πίνουν ούζο στην Ουάσιγκτον, τα καλοπιάσματα του Πάιατ στην Ελλάδα και όλα τα καλά λόγια των αξιωματούχων της Ε.Ε. για την πρόοδο των μεταρρυθμίσεων και την φιλοξενία που παρέχει η χώρα στο ζήτημα του προσφυγικού. Μόνο που όλα αυτά σημαίνουν ακύρωση της κυριαρχίας της χώρας μετ’ επαίνων. Η πραγματική τους πολιτική είναι η προώθηση των συμφερόντων τους στην περιοχή και το πλασάρισμα στους αναδασμούς που γίνονται ή πρόκειται να γίνουν.

Οι ΗΠΑ έχουν εξασφαλίσει κάθε στρατιωτική διευκόλυνση για τις βάσεις και τα στρατεύματά τους από Αλεξανδρούπολη έως Σούδα. Θα δείξουν μάλιστα όση κατανόηση τους ζητηθεί για να προωθηθεί η μοιρασιά του Αιγαίου και οι ποσοστώσεις που διεκδικεί η Τουρκία στην Ν.Α. Μεσόγειο, αν αυτό χρειαστεί για να την κρατήσουν στη συμμαχία τους. Η παρουσία της Τουρκίας με ιδιαίτερο ρόλο στην Διάσκεψη του Βερολίνου, τα παζάρια της με ΗΠΑ, Γερμανία και Ρωσία, την καθιστούν εγγυήτρια δύναμη στη Λιβύη. Και φυσικά η συμφωνία Τουρκίας-Λιβύης για τα χωρικά ύδατα δε θα καταργηθεί γιατί είναι παράνομη…

Η ελληνική «προετοιμασία»


Ο ελληνικός πολιτικός κόσμος προετοιμάζεται εδώ και καιρό για όσα έρχονται. Δηλαδή προσαρμόζεται. Ο ΣΥΡΙΖΑ-«κανίς» (ράτσα) μετά το μασάζ που υπέστη το 2015 (στην ουσία είχε αρχίσει από τα περίφημα ταξίδια σε Βερολίνο και ΗΠΑ πριν έρθει στην εξουσία…), άρχισε να «ενημερώνεται» για τους σχεδιασμούς, δείχνοντας μεγάλη προσαρμοστικότητα. Η ενημέρωση αφορούσε τον Τσίπρα και το επιτελείο του επί των εξωτερικών (Κοτζιάς, Κατρούγκαλος). Έτσι στήθηκε η συμφωνία των Πρεσπών, οι συζητήσεις με τον Ερντογάν, οι δηλώσεις για «συνεκμετάλλευση» και «μοναχοφάηδες». Ο δρόμος έχει χαραχθεί και οι επόμενοι (Μητσοτάκης, Δένδιας, Μπακογιάννη κ.ά.) τον ακολουθούν με ευλάβεια. Όλο σχεδόν το μνημονιακό τόξο ομνύει τώρα στο δρόμο προς την Χάγη. Είναι η οδός για παραχωρήσεις με το μικρότερο κόστος για το πολιτικό προσωπικό. Ο Ερντογάν έχει δείξει τις διαθέσεις του. Με οποιοδήποτε τρόπο θα πάρει αυτά που θέλει. Γι’ αυτό και το πολιτικό προσωπικό της χώρας συνωστίζεται στις φτερούγες των ΗΠΑ-ΝΑΤΟ και Δύσης μήπως και τύχει καλύτερης μεταχείρισης και προστασίας.

Ακόμα και η επιλογή για την Προεδρία της Δημοκρατίας υπολογίζει την ανάγκη «προετοιμασίας» για επώδυνες λύσεις που θα επιδιωχθεί μάλιστα να καταγραφούν ως «επιτυχίες». Χρειάζεται λοιπόν ένα πολιτικό προσωπικό με άλλο «δέρμα», πιο παγκοσμιοποιημένο, πιο δικαιωματικό, αντίπαλο προς την εθνολαϊκότητα και τον εθνισμό. Προς τα εκεί οδεύουμε. Το «πνεύμα Σημίτη» αλλά και οι γόνοι του, είναι παρόντα και στα δύο -τάχα αντιμαχόμενα- στρατόπεδα, της Ν.Δ. και του ΣΥΡΙΖΑ. Η νέα Πρόεδρος σαν να τα ενώνει: Πρόταση του Μητσοτάκη, πολύ κοντά στον Ε. Βενιζέλο, «συνειδητή επιλογή» του Τσίπρα.

Τι έρχεται στη συνέχεια;


Η λογική των πραγμάτων θέλει τα γεωπολιτικά να καθορίζουν τις εξελίξεις. Η Τουρκία μέσω της συμφωνίας της με τη Λιβύη δημιουργεί τετελεσμένα και η αρπακτικότητά της θα ενταθεί. Η Ελλάδα αποκόπτεται από την Κύπρο και την Κυπριακή Δημοκρατία που κινδυνεύει, οι διεκδικήσεις πολλαπλασιάζονται: Κρήτη, Κάρπαθος, Ρόδος και άλλα μεγάλα νησιά έχουν μπει στο στόχαστρο. Η Τουρκία «μας παραχωρεί 6 μίλια νοτίως της Κρήτης», θεωρεί τη Γαύδο μάλλον δική της, ενώ για ό,τι κάνουμε πέρα από τα 6 μίλια πρέπει να ζητάμε την άδειά της. Κι όλα αυτά είναι η επίσημη γραμμή!

Όταν οι δικοί μας λένε «θα κάνουμε ό,τι χρειαστεί» εννοούν τη Χάγη, τα ταξίδια και ίσως κάποιο βέτο κατόπιν εορτής. Τόση τόλμη! Οι καθυστερημένοι λεονταρισμοί (ταξίδι Χαφτάρ στην Αθήνα, απειλές Μητσοτάκη για βέτο στην Ε.Ε., δηλώσεις Δένδια για αποστολή στρατού στη Λιβύη κ.ά.) μόνο ως συμπλήρωμα σε πολιτικές των ΗΠΑ μπορούν να θεωρηθούν και κανείς δεν τους παίρνει σοβαρά υπόψη.

Παλιά υπήρχε ένα ανέκδοτο, το «όλοι για την Θήβα!». Τώρα σαν να ξαναεκτυλίσσεται με μότο «όλοι για την Χάγη». Χωρίς γέλιο, με ενδοτικότητα, ψέμα, μειοδοσία, υποτέλεια…

Πηγή: e-dromos.gr



Ρούντι Ρινάλντι: Σχετικά με τον Συντάκτη




Διαβάστε Περισσότερα »