Τετάρτη, 20 Οκτωβρίου 2021

Push Back...

ARTI news



Push Back. Αγγλισμοί, ευφημισμοί και ακρώνυμα για να μην πούνε «θάνατος».

Push Back, να το μάθουν οι απελπισμένοι ότι οι από ‘δώ δεν αστειεύονται.

Push Back=θάνατος. Το λέει η κοστουμαρισμένη ακροδεξιά λογόρροια.

Push Back, ένα μικρό παιδί θα χαθεί πριν καν προλάβει ν' αμαρτήσει.

Push Back στις θάλασσες και στα ποτάμια.

Push Back είναι οι παράνομες επαναπροωθήσεις, είναι οι σχεδιασμένοι πνιγμοί προσφύγων. Είναι η δολοφονική πολιτική που δήλωσαν ότι θα εφαρμόσουν στο Αγαίο οι Έλληνες ομοϊδεάτες του Σαλβίνι.

Push Back, αρμύρισαν πάλι τα νερά στον Έβρο, στο Αιγαίο, στη Μεσόγειο, στον Ρίο Γκράντε, στον Ατλαντικό, στον Ειρηνικό.

Πάνω στα δάκρυα μεταναστεύει η απελπισία.


Πηγή:artinews.gr



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Δεν είμαστε με τους αλήτες, είμαστε με τις κυρίες

Παναγιώτης Κολέλης


Με τις κυρίες Φώφη Γεννηματά και Ντόρα Μπακογιάννη μας χωρίζει άβυσσος. Από την ιδεολογία και την αντίληψη που έχουμε για το τι σημαίνει ανάπτυξη και ευημερία του κοινωνικού συνόλου, μέχρι τον τρόπο που αντιλαμβανόμαστε έναν αγώνα, μια απεργία και μια μάχη.

Αυτό όμως δεν δικαιολογεί σε καμία περίπτωση όλους εκείνους τους αλήτες που βρήκαν την ευκαιρία να καπηλευτούν τον πόνο και την αρρώστια τους για να χύσουν το δηλητήριό τους, βγάζοντας όλα τα κόμπλεξ τους προς τα έξω.

Ο θάνατος και η αρρώστια δεν μπαίνουν στο ζύγι της πολιτικής αντιπαράθεσης. Είναι άλλο πράγμα η κριτική για τον τρόπο που αντιλαμβάνονται οι συγκεκριμένες κυρίες το δημόσιο σύστημα υγείας και άλλο να μετατρέπεται η πολιτική διαφωνία σε εμπάθεια.

Γιατί όταν κάποιος ανακοινώνει πως νοσεί, δεν είναι η κατάλληλη στιγμή να του στρίψουμε το μαχαίρι στην καρδιά, να του κουνήσουμε το δάχτυλο για όλες εκείνες τις πολιτικές που έχει επικροτήσει και ψηφίσει κατά καιρούς για τη συρρίκνωση του δημόσιου συστήματος υγείας.

«Για να ‘ναι δίκαιος ο θάνατος πρέπει να είναι δίκαιη και η ζωή», έγραφε ο Ναζίμ Χικμέτ. Ωστόσο τις αδικίες της ζωής, εμείς τις αντιπαλεύουμε με περισσότερο ζωή και όχι με θάνατο και αρρώστιες.

Από τη ζωή αντλούμε έμπνευση και αυτήν παλεύουμε να ανυψώσουμε. «Για τον σκοπό αυτό αγωνιζόμαστε και όταν χρειαστεί θυσιάζουμε και τη ζωή μας», που θα έλεγε και ο Νίκος Μπελογιάννης. 

Πηγή:katiousa.gr



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Δεν συγχωνεύονται!



«Συγχωνεύσεις», «εξορθολογισμός», «περιορισμός κόστους» και άλλα παρόμοια είναι στην ημερήσια διάταξη των αντιδραστικών μεταρρυθμίσεων, με τον λαό να πληρώνει το μάρμαρο, αφού οι ανάγκες του συνθλίβονται για να θωρακίζονται η ανταγωνιστικότητα και η καπιταλιστική κερδοφορία.

Κι αυτό είναι κάτι που επιβεβαιώνεται ξανά αυτές τις μέρες, με τις συγχωνεύσεις σχεδόν 1.000 σχολικών τμημάτων σε όλη τη χώρα, και μάλιστα με την πανδημία να καλπάζει στις νεότερες ηλικίες, στοιβάζοντας δεκάδες μαθητές σε κάθε τάξη, αντί να ιεραρχείται η αραίωσή τους.

Γιατί επιλέγονται αυτές οι συγχωνεύσεις; Για να περιοριστεί το «κόστος» της Εκπαίδευσης για το κράτος, για να μην υπάρχει «κατασπατάληση εκπαιδευτικού προσωπικού», όπως αναφέρει κυνικά η κυβέρνηση.

Υπηρετούν άραγε τα 27άρια και τα 28άρια τμήματα την ανάγκη του λαού και των παιδιών του για σύγχρονους όρους ουσιαστικής και ολόπλευρης μόρφωσης, αλλά και για την προστασία από την εξάπλωση της πανδημίας; Μήπως αυτό είναι το «καλύτερο» που μπορεί να προσφερθεί στον 21ο αιώνα στους μαθητές; 'Η υπάρχει έλλειψη δασκάλων και καθηγητών, εργαζομένων για να κατασκευάσουν σύγχρονα και ασφαλή σχολικά κτίρια;

Προφανώς όχι. Αλλά όλα αυτά δεν «χωράνε» σε ένα κράτος που οι προτεραιότητές του είναι άλλες, όπως αυτές αποτυπώνονται και στο Ταμείο Ανάκαμψης, το κοινό πρόγραμμα όλων των αστικών κομμάτων και κυβερνήσεων. Χάνουν στο «ζύγι» της χρηματοδότησης των επενδύσεων για να στηριχθεί η κερδοφορία των επιχειρηματικών ομίλων, της εξοικονόμησης πόρων για να «βγαίνει» ο προϋπολογισμός των ΝΑΤΟικών εξοπλισμών.

Οι «εξορθολογισμοί» και οι «συγχωνεύσεις», όμως, δεν περιορίζονται στα σχολεία. Τα ίδια γίνονται και στο δημόσιο σύστημα Υγείας, με την πανδημία τα τελευταία δύο χρόνια να αποκαλύπτει και στον πιο δύσπιστο πού οδήγησαν τα λουκέτα σε νοσοκομεία και κλινικές από όλες τις κυβερνήσεις, στο όνομα της «εξοικονόμησης πόρων».

Τώρα προαναγγέλλεται ο «νέος υγειονομικός χάρτης», με νέες συγχωνεύσεις με κριτήριο τη χιλιομετρική απόσταση (!) ανάμεσα στις υγειονομικές μονάδες. Γιατί όμως επιλέγεται αυτή η εγκληματική πολιτική, που μέσα στην πανδημία σε όλο τον κόσμο έφερε την κατάρρευση των συστημάτων Υγείας;

Προφανώς όχι επειδή δεν υπάρχουν σήμερα αντικειμενικά οι δυνατότητες για να φτιαχτούν νοσοκομεία και Κέντρα Υγείας, να στελεχωθούν με επιστημονικό δυναμικό και να εξοπλιστούν με σύγχρονα μέσα. Αλλά αφενός επειδή η παροχή τέτοιων υπηρεσιών Υγείας που έχει ανάγκη ο λαός αντιμετωπίζεται ως «κόστος» που πρέπει να περικοπεί, αφετέρου γιατί έτσι δημιουργείται ο κατάλληλος «χώρος» για επενδύσεις από τους επιχειρηματικούς ομίλους που δραστηριοποιούνται στην Υγεία και επωφελούνται από το βάθεμα της πολιτικής εμπορευματοποίησης και ιδιωτικοποίησης.

Την ίδια «συμπίεση» των αναγκών τους δοκιμάζουν οι εργατικές - λαϊκές οικογένειες μπροστά σε κάθε «έκτακτη» κατάσταση, που πλέον έχει μετατραπεί σε «κανονικότητα». Γιατί ο «εξορθολογισμός» από το αστικό κράτος με βάση τις προτεραιότητες του κεφαλαίου σημαίνει ανύπαρκτη προστασία από πυρκαγιές, πλημμύρες και σεισμούς. Σημαίνει χιλιάδες λαϊκά νοικοκυριά εκτεθειμένα σε κάθε είδους φυσικό φαινόμενο, που φορτώνονται από πάνω την «ατομική ευθύνη» για ό,τι προκύψει.

Τα αποτελέσματα τα βίωσε ο λαός της Αττικής την περασμένη βδομάδα, όπως τα είχε ξαναβιώσει το καλοκαίρι με τις πυρκαγιές και τον περασμένο χειμώνα με τον χιονιά. Οπως τα βίωσαν οι πυρόπληκτοι, οι σεισμόπληκτοι σε όλη τη χώρα, αλλά και οι φτωχοί αγρότες, στους οποίους ο «εξορθολογισμός» δεν αφήνει περιθώρια για αποζημιώσεις, ώστε να σταθούν στα πόδια τους μετά τις μεγάλες καταστροφές.

Η στρατηγική του κεφαλαίου και των κυβερνήσεών του, λοιπόν, είναι αυτή που μπαίνει εμπόδιο στις δυνατότητες που υπάρχουν σήμερα για την ικανοποίηση των σύγχρονων εργατικών - λαϊκών αναγκών. Ταυτόχρονα φανερώνει και προς τα πού πρέπει να στραφεί η πάλη των εργαζομένων, ώστε κάθε διεκδίκηση να σημαδεύει τον πραγματικό εχθρό, το ίδιο το κράτος, την οικονομία και συνολικά το σύστημα που λειτουργεί με κριτήριο τα συμφέροντα των επιχειρηματικών ομίλων. Γιατί οι ανάγκες των εργαζομένων δεν συγχωνεύονται, αντίθετα διευρύνονται με βάση τα επιτεύγματα και τις κατακτήσεις της επιστήμης. 

Πηγή:www.rizospastis.gr



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Μικρά όνειρα.

Παναγιώτης Οικονομίδης 


Πορεύομαι με το αιώνιο νόημα,

που φουσκώνει τις ψυχές των ανθρώπων,

ακροβατώντας σε στίχους

που δένουν την ανάγκη στο αύριο.



Την καθημερινή γλώσσα γνωρίζω καλά,

έμαθα και λίγα γράμματα των σπουδαγμένων.

Σκαρώνω σκανταλιές, με τις λέξεις

να τραβάνε την σκανδάλη της ιστορίας.

Ποιος είσαι εσύ που τολμάς να απειλείς την ιστορία;

Ένας περαστικός από τον 20ο στον 21ο

παράλληλο, της σφαίρας που γυρίζει

με τον μόχθο των ανθρώπων.

Και ποιος νομίζεις ότι είσαι; Τόσοι τόλμησαν πριν από εσένα!

Ναι! Οι μάστορες την γλώσσας.

στρίμωξαν τα τραγούδια τους,

στα όνειρα των ανθρώπων.



Δεν φταίνε οι ποιητές

ούτε η γλώσσα.



Φταίει που ήταν μικρά τα όνειρά

και δεν χώρεσαν το μέλλον.



ΟΛΑΚΕΡΟ!



Μέχρι την τελευταία στιγμή του. 




Παναγιώτης Οικονομίδης: Σχετικά με τον συντάκτη




Διαβάστε Περισσότερα »

Τρίτη, 19 Οκτωβρίου 2021

«Μετά από τη ζωή» (χρονογράφημα του Κ. Βάρναλη από τα χρόνια της κατοχής)

Κώστας Βάρναλης


Είπες: «Τώρα θα κοιμηθώ εν ειρήνη» κι οι άλλοι μουρμουρίσανε λυπητερά: «Πάει, γλύτωσε από τα βάσανα»· ο παπάς σού έψαλε: «Αιωνία η μνήμη»· και κάποιος φύτεψε απάνω στο κεφάλι σου ένα σταυρό με τ’ όνομά σου και με τη χρονολογία του ιστορικού συμβάντος: «Γιάννης Μαγκούφης. 1884-1943».
Κι όμως ούτε να κοιμηθείς σε αφήνουν, ούτε τη μνήμη σου να διαιωνισθεί, ούτε τ’ όνομά σου να αντιμετωπίζει το χρόνο και τη φθορά, όπως η κορυφή του Ολύμπου, μα ούτε την προσωπικότητά σου να διασώσεις στον απάνου και στον κάτου κόσμο! Νύχτα με βροχή ή με άστρα ένας ίσκιος, ένα κομμάτι σκοτάδι, ξεκόβει από τη μάζα της πίσσας και γλιστράει μέσα στο κοιμητήρι. Είναι ο… συλλέκτης.
Πατάει απάνου στο σώμα σου. Ανοίγεις τα μάτια σου και πατάς τις φωνές κι οι φωνές του κάτου κόσμου δε βλέπουν και δεν ακούνε στον απάνου. Ο συλλέκτης είναι λωποδύτης. Ξεριζώνει έναν-έναν τους σταυρούς από τους τάφους, όσους μπορεί να κουβαλήσει σε μια διαδρομή, και φεύγει. Αύριο θα τους κάψει στο τζάκι να βράσει τα φασόλια του ή θα τους πουλήσει για καυσόξυλα.
Αυτό έγινε πολλές φορές, ως φαίνεται, σε κάποιο συνοικιακό νεκροταφείο. Θα πείτε «ιεροσυλία». Ίσως. Δεν είναι όμως και τυμβωρυχία. Μάλλον απλή λωποδυσία ψιλικατζήδων της δουλειάς. Όμως, αφού έλειψε ο σεβασμός για τους ζωντανούς, δεν είναι και τόσο ακατανόητο να λείψει και για τους πεθαμένους. Απλούστατα, ο λωποδύτης εφάρμοσε κυριολεχτικά το δόγμα που εφαρμόζουν οι άλλοι μεταφορικά: «Ο θάνατός σου ζωή μου».
Σημείο των καιρών. Αφού κόψανε τα πεύκα από τα δάση κι ερημώσανε την Αττική· αφού ξεσηκώσανε τους φράχτες των κήπων και τους πάγκους· αφού ξεκολλήσανε από τα γιαπιά τις ξυλωσιές, ήρθε και η σειρά των τάφων.
Αλλά δεν είναι μονάχα αυτό. Όπου υπήρχε σε δημόσιο μέρος σιδερένιο κάγκελο ή συρματόπλεγμα έκανε φτερά. Ακόμα και τα ξύλινα γεφυράκια στην περιφερειακή τάφρο του Λυκαβηττού τα πήρανε στον ώμο και «παν, παν…»
Όλ’ αυτά θα ξαναγίνουνε μια μέρα. Ό,τι δεν ξαναβρίσκεται είναι η προσωπικότητα που χάνεται. Γιατί το όνομα του ανθρώπου είναι όλη του η προσωπικότητα. Κι όποιος χάνει τ’ όνομά του, δεν ξέρει ούτε ο ίδιος ούτε οι άλλοι ποιος είναι. Αυτό πάθανε οι πεθαμένοι που τους πήρανε το όνομα μαζί με το σταυρό.
Φαντάζεστε τι μπέρδεμα θα γίνεται στον άλλο κόσμο μεταξύ των κατοίκων του:
-Αυτό το σπίτι είναι δικό μου.
-Όχι. Είναι δικό μου.
-Και ποιος είσαι εσύ;
Μιλιά. Δεν ξέρει.
-Εσύ ποιος είσαι;
Μιλιά κι ο άλλος. Δεν ξέρει κι αυτός. Ψάχνουνε να βρούνε την «ταυτότητά» τους. Μα η ταυτότητα (ο σταυρός) δεν υπάρχει. Η αιωνία μνήμη έγινε αιωνία αμνησία.
Αλλά και στους ζωντανούς συγγενείς και φίλους δε θα υπάρχει λιγότερο μπέρδεμα. Θα πηγαίνει η Μαρία και θα τραβάει τα μαλλιά της στον τάφο του Πίπη, αντίς του Κώστα· θα πηγαίνει κι ο Τάκης να κλαίει στον τάφο της Ευτέρπης αντί της Λόλας.
Να τι κακό κάνουνε οι λωποδύτες των σταυρών. Αυτοί θα καίνε τα καυσόξυλά τους, θα μαγειρεύουν και θα ζεσταίνονται με τα «ονόματα» των άλλων· κι οι πεθαμένοι θα γυρίζουν ανάμεσα στους ίσκιους του αιωνίου ερέβους ινκόγκνιτο, χωρίς προσωπικότητα, χωρίς να είναι «αυτοί».
Έτσι μονολογούσε άνθρωπος πεισιθάνατος, που περιμένει ώρα την ώρα το τελευταίο προσκλητήριο για να ησυχάσει. Και τώρα φοβάται… Φοβάται μην του κλέψουν το «εγώ» του.

Χρονογράφημα του Κ. Βάρναλη που δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα ΠΡΩΪΑ στις 8/12/1943
από το βιβλίο «ΚΩΣΤΑΣ ΒΑΡΝΑΛΗΣ – ΦΕΪΓ ΒΟΛΑΝ ΤΗΣ ΚΑΤΟΧΗΣ»
Επιμέλεια – Έκδοση Γ. ΖΕΒΕΛΑΚΗΣ, Εκδόσεις ΚΑΣΤΑΝΙΩΤΗ


Πηγή:logomnimon.wordpress.com



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Καταναλωτική αλλοτρίωση



Μια και πιάσαμε κουβέντα για τις αλλοτριώσεις, μεγάλη κουβέντα είναι αλήθεια - στα νιάτα μας περάσαμε νύχτες ατέλειωτες σε νεφοσκεπή δωμάτια που μάταια αέριζες μετά όλη μέρα για να φύγει η μυρωδιά του τσιγάρου, τι συμπέρασμα βγάλαμε δεν θυμάμαι πια, αλλά δεν έμειναν μόνο οι καπνοί και η θολή αναζήτηση- τώρα λοιπόν που πιάσαμε την κουβέντα για τις αλλοτριώσεις, ας παρατηρήσουμε τον τόσο θολό καπνό γύρω μας, που δεν προέρχεται από τα τσιγάρα των φοιτητικών δωματίων αλλά από μια καπνίλα ιδεών και την αβεβαιότητα της εποχής.

Τότε, κι όχι επειδή ήταν χούντα, προσανατολίζαμε την συζήτηση και στις σκέψεις μας σε ιδέες απελευθέρωσης, ελευθερίας γενικώς, από τις ανάγκες, από τους αστούς, από τις αλλοτριώσεις μας. Αλλά ο κόσμος άλλαξε χωρίς να μας ρωτήσει. Κι έτσι εμείς τώρα είμαστε υποχρεωμένοι να κοιτάξουμε προσεκτικά το νέο σκηνικό, παλιό όσο και το παλιό, αλλά και καινούργιο όσο μια κούκλα του κουτιού. Μπορούμε να διαλέξουμε να μην κοιτάμε, όπως κάνουν αρκετοί, και να ξαναλέμε τις παλιές κουβέντες διανθισμένες με φράσεις των ημερών και να νομίζουμε πως τις κάνουν επίκαιρες. Αλλά, αυτό, αν και μπορεί να αποβεί ψυχοθεραπευτικό, μάλλον δεν είναι εποικοδομητικό – όπως απέδειξε και η μέχρι τώρα πράξη!

Έτσι λοιπόν, αξίζει, νομίζω, να αναρωτηθούμε περί του νέου κόσμου και του νέου ανθρώπου που διαπλάθει. Των νέων αξιών που προτάσσει. Ο πόθος της ελευθερίας, πρωτίστως της εργασιακής, η ηθική της εργασίας, η αξιακή κατανομή των ατομικών και κοινωνικών αρετών, αντικαθίσταται από νέες προτεραιότητες καταναλωτικού τύπου. Μια αλλοτρίωση καταναλωτική.

Κάποιοι διατείνονται πως περάσαμε πλέον, και μάλιστα αμετάκλητα, από την κοινωνία των παραγωγών στην κοινωνία των καταναλωτών. Παρ’ όλη την υπερβολή και την απλοποίηση που περιέχει ο ισχυρισμός δεν μπορείς να παραβλέψεις και τη βασική του αλήθεια.

Την εποχή της ύστερης νεωτερικότητας ή ύστερου καπιταλισμού κατ’ άλλους, στα δικά μας το έχουμε ονομάσει ολοκληρωτικό καπιταλισμό, η κοινωνία διαμορφώνει τα μέλη της πρωτίστως ως καταναλωτές. Πρόκειται για μια θεμελιακή αλλαγή στη συμπεριφορά, στα κοινωνικά πρότυπα, στην αξιακή κλίμακα, στη διαμόρφωση της συνείδησης. Συνεπώς, κάθε απόπειρα ανάλυσης και παρέμβασης από την πλευρά των δυνάμεων της κοινωνικής επαγγελίας οφείλει, επί ποινή αποκλεισμού, να λάβει υπόψη, να μελετήσει και να αντιπαλέψει αυτή την πραγματικότητα.

Μια ολόκληρη βιομηχανία παράγει προϊόντα και μια ακόμα πιο μεγάλη βιομηχανία παράγει επιθυμίες. Οπότε η αναζήτηση γίνεται διαρκής. Ένα υποκατάστατο πραγματικής ζωής, ή για να ακριβολογούμε η πραγματική ζωή γίνεται και επικυρώνεται μέσω του προϊόντος που καταναλώνουμε. Οι επιθυμίες διεγείρονται συνεχώς και πολύ γρήγορα, πολύ πιο γρήγορα από το χρόνο που χρειάζονται για να ικανοποιηθούν.

Στην αυγή του καπιταλισμού οι οικονομολόγοι έλεγαν ότι παράγονται προϊόντα εξ αιτίας των αναγκών, που σημαίνει πως αν επιθυμείς κάτι το οποίο μπορεί να παραχθεί η αγορά θα το παράγει. Άρα ο καπιταλιστής, κάπως σαν ευεργέτης, έρχεται να εκπληρώσει την επιθυμία και την ανάγκη του ανθρώπου.

Ο νεαρός Μαρξ ήταν εκείνος που ανέτρεψε τη λογική αυτή. Ο καπιταλισμός δουλεύει με ακριβώς αντίστροφο τρόπο. Όχι, η παραγωγή δεν εκπληρώνει την επιθυμία, αλλά ο καπιταλιστής τη δημιουργεί: «Κάθε άνθρωπος σκέφτεται κερδοσκοπικά να δημιουργήσει στον άλλο μια νέα ανάγκη για να τον αναγκάσει σε μια νέα θυσία, για να τον θέσει σε μια νέα εξάρτηση και να τον παρασύρει σε έναν νέο τρόπο απόλαυσης και συνεπώς οικονομικής καταστροφής… Η ανάγκη του χρήματος είναι συνεπώς η αληθινή ανάγκη που παράγεται από την οικονομική επιστήμη και είναι η μοναδική ανάγκη την οποία παράγει… Το χρήμα είναι ο προαγωγός μεταξύ της ανάγκης και του αντικειμένου, μεταξύ του βίου και των βιοτικών μέσων των ανθρώπων» (Κείμενα από τη δεκαετία του 1840, εκδ. ΚΨΜ).

Ο σημερινός καπιταλισμός συνεπής στη σύλληψη του Μαρξ, πιο συνεπής από πολλούς μαρξιστές, εξέλιξε αυτή τη λειτουργία στο απόλυτο μέγεθός της.

Παράγει διαρκώς επιθυμίες που οδηγούν στην κατανάλωση, ακόμα κι αν δεν έχεις για να αγοράσεις και να καταναλώσεις.

Ο Σίγκμουντ Μπάουμαν γράφει σχετικά: «Στην ιδεώδη κατάσταση, η ικανοποίηση του καταναλωτή θα έπρεπε να είναι στιγμιαία, και αυτό υπό διττή έννοια. Τα καταναλωτικά αγαθά πρέπει να επιφέρουν την ικανοποίηση αμέσως… Η ικανοποίηση ωστόσο θα πρέπει να τερματίζεται τη στιγμή ακριβώς κατά την οποία τελειώνει ο χρόνος που χρειάζεται για την κατανάλωσή τους και αυτός ο χρόνος θα πρέπει να περιορίζεται στο απολύτως ελάχιστο...

»Η υπόσχεση και η ελπίδα της ικανοποίησης θα προηγηθούν της ανάγκης και θα είναι πάντοτε μεγαλύτερες από την υφιστάμενη ανάγκη και, ωστόσο, όχι τόσο μεγάλες ώστε να αποκλείουν την επιθυμία για τα αγαθά που γεννούν αυτή τη υπόσχεση… Η έξαψη για το καινούργιο και την ανήκουστη αίσθηση είναι το σημαντικότερο χαρακτηριστικό του καταναλωτή… Η αισθητική της κατανάλωσης σήμερα κυριαρχεί εκεί όπου κάποτε κυριαρχούσε η ηθική της εργασίας».

(Η εργασία, ο καταναλωτισμός και οι νεόπτωχοι, εκδ. Μεταίχμιο).

Η ιδέα της ευελιξίας είναι το άγιο δισκοπότηρο του καπιταλισμού της εποχής μας. Κι όσο λιγότερο μπορεί να βρει απαντήσεις στα κρίσιμα προβλήματά του, τόσο περισσότερο παράγει την εικόνα και τόσο περισσότερο υποβάλλει την ευελιξία ως ιδεώδες ζωής.

Ευελιξία στην κατανάλωση, ευελιξία στην εργασία, ευέλικτη κοινωνία. Οι ταυτότητες αμφισβητούνται μπρος στις καταναλωτικές μόδες και στην αγορά της ματαιοδοξίας. Στην διαδρομή της ζωής του ο άνθρωπος αλλάζει συνεχώς, δουλειά, αγαθά, ιδανικά!..

Η ιδέα της προσωρινότητας και του μεταβατικού κυριαρχεί πάνω στην ιδέα της ταυτότητας, της γειτονιάς, της ομάδας, του συνδικάτου, του κόμματος.

Οι άνθρωποι ως εργαζόμενοι παραγωγοί είναι μαζί ακόμη κι όταν δρουν χωριστά. Όμως η πράξη της κατανάλωσης είναι μοναχική και οι καταναλωτές είναι μόνοι. Εκεί θρυμματίζεται ο ήδη κατακερματισμένος κόσμος.

Η εργασία ως άξονας γύρω από τον οποίο διαμορφώνεται δυνατότητα και συνείδηση χάνει σταδιακά το ρόλο της. Τα επίπεδα κατανάλωσης προσφέρουν το κοινωνικό στάτους και τη διαβάθμισή του.

Κι ενώ η φτώχεια διευρύνεται, όπως διευρύνεται και η ανισότητα, και μαζί της, προφανώς, η δυνατότητα κατανάλωσης, το μοντέλο δεν υποχωρεί. Η κατανάλωση των πολύ πλούσιων δεν γίνεται πρόκληση και αιτία εξέγερσης αλλά υποβάλλεται και κατανοείται ως ζητούμενο της κατανάλωσης, να μπορούσαμε να γίνουμε σαν κι αυτούς, ή αιτία απογοήτευσης, που αποδίδει τη φτώχεια μας στον ίδιο μας τον εαυτό που δεν ξέρει να αξιοποιεί τις ευκαιρίες.

Το κοινωνικό πεδίο της εργατικής τάξης διαρρηγνύεται. Οι φτωχοί ουσιαστικά, χάρις και στα μέσα πληροφόρησης και (απο)προσανατολισμού πρέπει να μάθουν να ζουν σε ένα κόσμο που υπάρχει γι’ αυτούς που έχουν χρήματα, κοιτώντας από την κλειδαρότρυπα της μικρής οθόνης και ή αναθεματίζοντας τη δική τους ατυχία ή διεκδικώντας μικρά μερίδια ικανοποίησης.

Συνεπώς, για όσους συνειδητά παρατηρούν την πορεία αυτού του καπιταλισμού, και δηλώνουν διατεθειμένοι να παλέψουν ώστε να ανατραπεί, η ιδέα της κοινωνίας και των ανθρώπων της κατανάλωσης, δεν είναι ένα πρόβλημα μιας εξωτερικής συνήθειας, ένα περιστατικό, που θεραπεύεται καθώς οι άνθρωποι δεν έχουν ή όταν δεν έχουν να καταναλώσουν αλλά μια ιδεολογία, μια βαθιά διαμορφωμένη συνείδηση, που γίνεται συστατικό στοιχείο της ίδια της εργατικής τάξης το οποίο την αποσυγκροτεί, κάνοντας πιο δύσκολη τη διαμόρφωσή της ως τάξης για τον εαυτό της.

Φυσικά, όλα αυτά είναι μια λειτουργία σε συνθήκες και εποχές άπνοιας. Όταν ο κόσμος νοιώθει να μην διασαλεύει τίποτα την τάξη και τα χρώματα, έστω μελανά, του ορίζοντα. Η πείρα μας έχει δείξει πόσο εύκολα αλλάζουν όλα, όταν σηκωθούν άνεμοι.

Απλώς οι νεφεληγερέτες άνθρωποι, που διεκδικούν τίτλους πρωτοπορίας, οφείλουν να κατανοούν όσα συμβαίνουν και να μην κοιτάζουν μόνο τον ορίζοντα περιμένοντας να φέρει τη βροχή τους. 

   

Πηγή:kommon.gr



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Στα βουλεβάρτα του ξεδιάντροπου βοναπαρτισμού



Η αναισχυντία είναι εκείνη η ιδιαίτερη κατάσταση κατά την οποία το άτομο δεν ενδιαφέρεται για τα συναισθήματα που προκαλεί στον περίγυρο. Συγγενεύει με τον εγωισμό, αφού όλα περιστρέφονται γύρω από τον εαυτό, συγγενεύει και με τον φιλοτομαρισμό, αφού χαρακτηρίζεται από τη διαρκή προσήλωση στο ίδιο συμφέρον και την παντελή έλλειψη έγνοιας για τον Άλλον.

Ο Αριστοτέλης λέει, στα Ηθικά, πως αναίσχυντος είναι ο “μηδεμιάς φροντίζων δόξης”, εκείνος δηλαδή που δεν δίνει δεκάρα για τη γνώμη κανενός. Ο Πλάτωνας πάλι, στους Όρους, λέει πως η αναισχυντία είναι “έξις ψυχής υπομονετική αδοξίας ένεκα κέρδους”, το ιδίωμα δηλαδή του ανθρώπου να μην κόπτεται για την κακή του φήμη εφόσον κερδίζει. Μαζί του μάλλον συμφωνεί και ο Θεόφραστος, στους Χαρακτήρες, ο οποίος τελειώνει το σχετικό σημείωμα (Αναισχυντίας) με το ειρωνικό “Κακίζεις; ουδεμία σοι χάρις”, που πάει να πει “τι τσαντίζεσαι; δεν σου χρωστάω τίποτα”.


Το ιδίωμα της αναισχυντίας, νεοελληνιστί της ξεδιαντροπιάς, το διαθέτουν πλείστοι/ες όσοι/ες, των πολιτικών αντρών και γυναικών μηδέ εξαιρουμένων. Να κάνεις, ας πούμε, πράγματα βλαπτικά για μεγάλα κομμάτια του κοινωνικού συνόλου και να τα παρουσιάζεις ως επωφελή, είναι ξεδιαντροπιά. Να κάνεις γενικές δοκιμές σε διάφορα κοστοβόρα καινοφανή, με δημόσιο χρήμα, αυτά να αποτυγχάνουν, και να μη σε νοιάζει, είναι ξεδιαντροπιά επίσης. Να συνεχίζεις δε και με άλλα, σαν να μην τρέχει τίποτε, δεν είναι μόνο “καταφρόνησις δόξης”, περιφρόνηση της κοινής γνώμης δηλαδή. Είναι εκείνο το “αισχρού ένεκα κέρδους” του Θεόφραστου που μπαίνει στη μέση: κέρδος που δεν είναι μονοσήμαντα υλικό, δεν αφορά μόνο τα “φράγκα”. Έχει να κάμει με μιαν ευρύτερη ιδιοκτησιακή αντίληψη, που αφορά όλον τον περιβάλλοντα χώρο, φυσικό και κοινωνικό. Διότι “αισχρό κέρδος” είναι να θέλεις σώνει και καλά ν’ αφήσεις αποτύπωμα, “αισχρό κέρδος” είναι, δίχως να λογαριάζεις πόσα θα χαλάσεις, να επιμένεις σε διάτρητες κατασκευές.

Η ξεδιαντροπιά πάει χέρι χέρι με τον ηγεμονισμό. Ο Λουδοβίκος Ναπολέων Βοναπάρτης, ας πούμε, ο ανιψιός του Μεγάλου Ναπολέοντα, αφού κέρδισε τις εκλογές, με την ξεδιαντροπιά του ηγεμόνα που τον διακατείχε, κατάργησε τη γαλλική δημοκρατία και στέφτηκε αυτοκράτορας (1851). Κι ενώ το αίμα των εργατών, μετά το πέρας των λεγόμενων “τριών αιματηρών ημερών”, δεν είχε καλά καλά στεγνώσει στους δρόμους των Παρισίων, αποφάσισε να φτιάξει νέα βουλεβάρτα.

Τα βουλεβάρτα εκείνα θεωρήθηκαν εργαλεία διείσδυσης του κεφαλαίου σε λαϊκές περιοχές της πρωτεύουσας. Με τη δημιουργία τους καταστράφηκαν διάφορες “διαβολικές” συνομοταξίες πολιτών, όπως των βυρσοδεψών επί παραδείγματι, οι οποίες, συχνά πυκνά, χαλούσαν την αστική γαλήνη. Η αρχιτεκτονική τους και ο μνημειακός χαρακτήρας τους απηχούσε την παντοδυναμία του αυτοκράτορα και την κοινωνική και πολιτική κυριαρχία της αστικής τάξης

Αλλά τα νέα βουλεβάρτα ήταν, πρωτίστως, δημόσιες επενδύσεις, σχεδιασμένες όμως για να προωθήσουν τα ιδιωτικά κέρδη. Κι επειδή, κατά Χομπσμπάουμπ, μπαίνουμε πια στη λεγόμενη “εποχή του κεφαλαίου”, ο χαρακτήρας της πόλης αλλάζει, η οποία εκπίπτει σε χώρο εμπορικών μοναχά δραστηριοτήτων, κατάσταση που αποκλείει τον λαό. Κι όπως ο Λουδοβίκος Βοναπάρτης ήταν λάτρης της τρυφής, το υπόδειγμά του ακολούθησε, μιμητικά, η κυρίαρχη αστική τάξη.

Ιδεολογικοί απόγονοι της λουδοβίκειας πρακτικής υπάρχουν πολλοί, παντού στον κόσμο. Είναι αυτοί “της οικογενείας” με τα κληρονομικά δικαιώματα, οι πορφυρογέννητοι. Που αυταρχικά κι αυθάδικα θαρρούν πως ο κόσμος τους ανήκει κι οι λαοί τους χρωστάνε. Σπαταλούν χρήμα, χτίζοντας, γκρεμίζοντας και πάλι απ’ την αρχή, δίχως να δίνουν λογαριασμό.

Στο δήμο της Αθήνας, ο ανιψιός, ο γιος κι ο εγγονός, ο μαστροχαλαστής, ουδόλως κόπτεται για το φιάσκο του Περιπάτου του και την κακή του φήμη. Έχει να ονειρεύεται τα βουλεβάρτα του, μετά βαΐων και πλατάνων, λησμονώντας πως έχει ο καιρός γυρίσματα.


Πηγή:artinews.gr



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Το 27,5% του πληθυσμού στην Ελλάδα βρίσκεται αντιμέτωπο με τον κίνδυνο φτώχειας

Ελλάδα


Με τον κίνδυνο της φτώχειας ή του κοινωνικού αποκλεισμού βρίσκεται αντιμέτωπο το 27,5% των Ελληνικών νοικοκυριών, έναντι ποσοστού 21,9% που είναι ο μέσος όρος στην ΕΕ, σύμφωνα με στοιχεία της Eurostat για το 2020, που δόθηκαν σήμερα στη δημοσιότητα.

Την ίδια ώρα που η κυβέρνηση Μητσοτάκη υπόσχεται ανάπτυξη και …«ευημερία» η Ελλάδα βρίσκεται στην τρίτη υψηλότερη θέση της ΕΕ (27,5%), σε ό,τι αφορά το ποσοστό του πληθυσμού που διατρέχει τον κίνδυνο της φτώχειας!

Μάλιστα τα συγκεκριμένα στοιχεία αφορούν την περίοδο πριν την έκρηξης των τιμών σε προϊόντα και ενέργεια και κυρίως αυτών που θα ακολουθήσουν το Χειμώνα.

Μπροστά από την Ελλάδα είναι η Ρουμανία (35,8%) και η Βουλγαρία (33,6%). Ακολουθούν η Ισπανία με ποσοστό (27%), η Λιθουανία (24,5%) και η Εσθονία (22,8%) και η Γερμανία (22,5%).

Τα χαμηλότερα ποσοστά καταγράφονται στην Τσεχία (11,5%), στη Σλοβακία (13,8%), στη Σλοβενία (14,3%), στην Ολλανδία (15,8%) και στη Φιλανδία (15,9%).

Ειδικότερα, σε ό,τι αφορά την Ελλάδα, κοντά στο όριο της φτώχειας ή του κοινωνικού αποκλεισμού βρίσκεται το 31,5% του ανήλικου πληθυσμού (κάτω των 18 ετών), έναντι ποσοστού 24,2% στην ΕΕ. Οι άνω των 65 ετών στην Ελλάδα βρίσκονται αντιμέτωποι με τον κίνδυνο της φτώχειας σε ποσοστό 19,3%, έναντι 20,4% στην ΕΕ.

Επιπλέον, σύμφωνα με τη Eurostat, τον κίνδυνο της φτώχειας ή του κοινωνικού αποκλεισμού αντιμετωπίζει το 29,7% των νοικοκυριών με παιδιά στην Ελλάδα (έναντι 22,3% στην ΕΕ) και το 25,7% των νοικοκυριών χωρίς παιδιά (έναντι 21,6% στην ΕΕ).

Συνολικά στην Ελλάδα βρίσκονται αντιμέτωποι με τον κίνδυνο της φτώχειας ή του κοινωνικού αποκλεισμού το 28,8% των γυναικών και το 26,1% των ανδρών, έναντι 22,9% και 20,9% ,αντιστοίχως στην ΕΕ.

Τέλος, οι άνεργοι στην Ελλάδα αντιμετωπίζουν τον κίνδυνο της φτώχειας και του κοινωνικού αποκλεισμού σε ποσοστό 67,5%, ενώ οι εργαζόμενοι σε ποσοστό 16,1%. Τα αντίστοιχα ποσοστά στην ΕΕ είναι 66,2% και 11,8%. 


 Πηγή:imerodromos.gr


Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Πινγκ - πονγκ



Με ένα «πινγκ - πονγκ» στην πλάτη του λαού, που μετράει ακόμα τις ζημιές από την κακοκαιρία, κυβέρνηση, Περιφέρεια και δήμοι κρύβουν κάτω από το χαλί τις ευθύνες που βαραίνουν αποκλειστικά τον κρατικό μηχανισμό για τις μεγάλες καταστροφές στην Αττική από τις νεροποντές των προηγούμενων ημερών, χωρίς μάλιστα τα καιρικά φαινόμενα να έχουν την ένταση και τη διάρκεια που εκτιμούσαν αρχικά οι μετεωρολόγοι.

Τσακώνονται για τις «αρμοδιότητες», τα βουλωμένα φρεάτια και τα ακαθάριστα ρέματα, αλλά δεν δίνουν καμιά εξήγηση στον λαό:

Πώς γίνεται να πλημμυρίζει κάθε φορά η Χαμοστέρνας ή άλλες «σεσημασμένες» περιοχές της Αττικής, όπου το πρόβλημα είναι γνωστό εδώ και πολλά χρόνια;

Πως γίνεται οι αυλές, τα υπόγεια και τα ισόγεια σημαντικών υποδομών, όπως νοσοκομεία, σχολεία, κρατικά κτίρια, να μετατρέπονται σε λίμνες, εγκλωβίζοντας χιλιάδες κόσμου, ακόμα και με ένα ψιλόβροχο;

Πώς γίνεται να πλημμυρίζει μέχρι την οροφή ένα αστικό λεωφορείο, εγκλωβισμένο σε μια γέφυρα - βούρκο και να μπαίνει σε κίνδυνο η ζωή των επιβατών, εκεί όπου εξελίσσεται μια από τις μεγαλύτερες και ακριβότερες αναπλάσεις στην Ευρώπη, για την αναβάθμιση του «τουριστικού προϊόντος» της Αττικής;

Πώς γίνεται να απαγορεύεται «προληπτικά» η κυκλοφορία στον Κηφισό, σε μια από τις βασικότερες αρτηρίες της Αττικής, να κλείνουν τα σχολεία και να υποβάλλεται ο λαός σε τέτοια μεγάλη ταλαιπωρία, στην πρωτεύουσα της χώρας;

Οπως στον χιονιά και στις πυρκαγιές, έτσι και στις πλημμύρες, επικαλούνται ξανά την κλιματική αλλαγή. Σε συγχορδία με τον ΣΥΡΙΖΑ, τα άλλα αστικά κόμματα και το «think tank» του ΣΕΒ εισάγουν και νέους όρους, όπως η «ακραία καιρική κανονικότητα».

«Ακραία» όμως για τον λαό, τα συμφέροντα και τις ανάγκες του είναι μόνο η πολιτική τους, που αφήνει την περιουσία και τη ζωή του εκτεθειμένη στα φυσικά φαινόμενα, επειδή η προστασία τους θεωρείται «κόστος» για το κράτος και τους επιχειρηματικούς ομίλους.

«Ακραία» είναι η πολιτική του «κόστους - οφέλους» για το κεφάλαιο, που αφήνει έξω από τις προτεραιότητες όλων διαχρονικά των κυβερνήσεων και της ΕΕ τις αναγκαίες αντιπλημμυρικές υποδομές, επειδή δεν έχουν ανταποδοτικότητα για το κεφάλαιο.

«Ακραία» είναι η πολιτική της ατομικής ευθύνης, της «αυτοπροστασίας», του «τρεχάτε ποδαράκια μου» απέναντι σε φυσικά φαινόμενα, όπως η βροχή, ο σεισμός. Η πολιτική τού «και καμένος και δαρμένος», όταν ζητάνε και τα ρέστα από τον λαό για το χάος που προκαλεί η δική τους αντιλαϊκή πολιτική.

Αυτό που αναδεικνύεται μετά από κάθε τέτοια καταστροφή είναι η έλλειψη ενός ολοκληρωμένου σχεδίου αντιπλημμυρικής προστασίας, ειδικά στην Αττική, όπου οι υπάρχουσες υποδομές και τα μέσα χωρίζονται με ...σινικά τείχη από τις πραγματικές ανάγκες προστασίας του λαού.

Στο έδαφος της εμπορευματοποίησης της γης και του χωροταξικού σχεδιασμού που υπηρετεί τα κέρδη του κεφαλαίου και όχι τις ανάγκες του λαού, οικοδομές και βιομηχανικά κτίρια χτίζονται άναρχα, νέοι οικισμοί ξεφυτρώνουν, μεγάλοι δρόμοι προστίθενται στο οδικό δίκτυο, τα περιαστικά δάση μειώνονται. Η μορφολογία του εδάφους αλλάζει, βιομηχανικές περιοχές επεκτείνονται ή δημιουργούνται νέες, στις παρυφές του αστικού ιστού.

Αλλά κι όταν το φαινόμενο εκδηλωθεί, λείπουν ακόμα και τα στοιχειώδη μέτρα πρόληψης, λόγω της υποχρηματοδότησης από το κράτος, όπως ο αναγκαίος τακτικός έλεγχος, ο καθαρισμός και η συντήρηση υποδομών και δικτύων.

Είναι όλα αυτά που συνθέτουν την αποκρουστική εικόνα ενός κράτους εχθρικού για τον λαό και τις ανάγκες του, επειδή ακριβώς είναι «φιλικό» στο κεφάλαιο και τα κέρδη του, ανεξάρτητα με το ποιος βρίσκεται στην κυβέρνηση, με το αν η οικονομία βρίσκεται σε ανάπτυξη ή κρίση.

Απέναντι σ' αυτό το κράτος χρειάζεται να υψωθεί η μεγάλη δύναμη της λαϊκής πρωτοβουλίας, με τη διεκδίκηση ουσιαστικών μέτρων πρόληψης και προστασίας, κατάργηση του αντιλαϊκού πλαισίου χρήσεων γης, ουσιαστική αύξηση της κρατικής χρηματοδότησης για την αντιπλημμυρική προστασία, ενίσχυση του προσωπικού, των μέσων και της εκπαίδευσης των φορέων Πολιτικής Προστασίας.

Η διασφάλιση ολοκληρωμένης διαχείρισης και αντιπλημμυρικής προστασίας, ο σχεδιασμός και η υλοποίηση των απαραίτητων αντιπλημμυρικών έργων για τη συνδυασμένη κάλυψη των κοινωνικών αναγκών και την ουσιαστική αντιμετώπιση των πλημμυρικών φαινομένων προϋποθέτουν μια ριζικά διαφορετική πορεία, που μόνο ο λαός με την οργανωμένη πάλη του μπορεί να χαράξει. 


Πηγή:rizospastis.gr



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Δευτέρα, 18 Οκτωβρίου 2021

Γουρούνια στο αεροδρόμιο του Άμστερνταμ κρατούν ασφαλή τα αεροπλάνα



Γουρούνια επιστράτευσαν στο αεροδρόμιο Σχίπχολ στο Άμστερνταμ της Ολλανδίας για να κρατήσουν τα πτηνά- κυρίως χήνες- που θέτουν σε κίνδυνο την ασφάλεια των αεροπλάνων, μακριά από τους αεροδιαδρόμους.


Συνολικά 20 γουρούνια αποτελούν την «ομάδα περιπολίας» σε χωράφια κατάλληλα για βόσκηση, μεταξύ των αεροδιαδρόμων και καθαρίζουν τα υπολείμματα από την συγκομιδή ζαχαρότευτλων που αποτελούν αγαπημένη τροφή για τις χήνες.


Το αεροδρόμιο βρίσκεται σε υψόμετρο κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας, κάτια που καθιστά γόνιμο το έδαφος και κατ’ επέκταση προσελκύει πτηνά που αναζητούν τροφή και έναν τόπο για να φωλιάσουν.

Αυτό όμως επίσης σημαίνει πως οι αρχές του αεροδρομίου δίνουν μια συνεχή μάχη για να διατηρήσουν τους αεροδιαδρόμους «καθαρούς» από ανεπιθύμητες και δυνητικά επικίνδυνες για την ασφάλεια των αεροπλάνων, παρουσίες πτηνών.

Την περασμένη χρονιά, σύμφωνα με το BBC, καταγράφηκαν 150 περιπτώσεις που αεροσκάφη χτύπησαν πτηνά στο συγκεκριμένο αεροδρόμιο.

Πόσο αποδίδει όμως η «περίπολος των γουρουνιών»; Όπως απαντούν οι υπεύθυνοι, τις λίγες εβδομάδες μετά την επιστράτευσή τους, δεν έχουν εμφανιστεί πτηνά στα χωράφια πλάι στους αεροδιαδρόμους

Ένα ερώτημα βέβαια είναι πως αντιδρούν τα γουρούνια που πλέον βρίσκονται τόσο κοντά στους αεροδιαδρόμους.

«Έχουν στη διάθεσή του εκτάσεις ίσες με τέσσερα γήπεδα ποδοσφαίρου, έχουν τα ίδια σπίτια, το ίδιο σύστημα παροχής νερού, τρέφονται με τον ίδιο τρόπο, οπότε όλα είναι πολύ φυσιολογικά» λέει ο αγρότης που είναι υπεύθυνος για τα γουρούνια.



Πηγή:huffingtonpost.gr



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Η ανατίναξη της γέφυρας του Γοργοπόταμου

Γιώργος ΠΕΤΡΟΠΟΥΛΟΣ

     Η γέφυρα του Γοργοπόταμου μετά την ανατίναξή της


Το σούρουπο της 28ης Σεπτεμβρίου του 1942, γύρω στις 8.30 μ.μ., από το αεροδρόμιο Φαγίντ της Αιγύπτου απογειώθηκαν, με προορισμό την Ηπειρωτική Ελλάδα, τρία βρετανικά αεροπλάνα, μεταφέροντας το καθένα από μια ομάδα τεσσάρων σαμποτέρ όπου ένας ήταν αρχηγός, ένας ειδικός στις ανατινάξεις, ένας χειριστής ασυρμάτου κι ένας γνώστης της ελληνικής γλώσσας.

Περασμένα μεσάνυχτα της 28ης προς 29η Σεπτεμβρίου τα αεροπλάνα βρίσκονταν πάνω από τα βουνά της Ρούμελης, με τους σαμποτέρ έτοιμους να πέσουν στα προκαθορισμένα σημεία όπου θα υπήρχαν αναμμένες φωτιές: Η πρώτη και η τρίτη ομάδα θα έπεφταν στην Γκιώνα και η δεύτερη στην περιοχή του Ν. Ζέρβα στο Σακαρέτσι. Δυστυχώς όμως τίποτα απ' όλα αυτά δε συνέβη. Φωτιές δεν εντοπίστηκαν, ρίψη αλεξιπτωτιστών δεν έγινε και ύστερα από άσκοπους γύρους δύο ωρών τα αεροπλάνα γύρισαν στη βάση τους.

Δύο ημέρες αργότερα η επιχείρηση επαναλήφθηκε με μεγαλύτερη επιτυχία, με αποτέλεσμα οι δύο από τις τρεις ομάδες να πέσουν στην περιοχή της Γκιώνας. Η τρίτη έπεσε στην περιοχή του Καρπενησίου, περίπου ένα μήνα αργότερα

Άμεσοι και μακροπρόθεσμοι στόχοι της βρετανικής αποστολής

Οι τρεις ομάδες των Βρετανών Σαμποτέρ είχαν έρθει στην Ελλάδα ύστερα από απόφαση του Στρατηγείου Μέσης Ανατολής με άμεσο στόχο να εκτελέσουν μια αποστολή με την κωδική ονομασία "HARLING", να ανατινάξουν, δηλαδή, μία από τις τρεις γέφυρες της Παπαδιάς, του Ασωπού ή του Γοργοπόταμου. Υπήρχε όμως κι ένας μακροπρόθεσμος στρατηγικός στόχος, όπως αποδεικνύεται από την ίδια την ιστορική εξέλιξη. Κι ο στόχος αυτός δεν ήταν άλλος από την επιδίωξη της Μεγάλης Βρετανίας να εδραιώσει την παρουσία της στη χώρα και να θέσει κάτω από τον έλεγχό της τόσο τις ανταρτικές ομάδες όσο και ευρύτερα το αντιστασιακό κίνημα. Το συμπέρασμα αυτό βγαίνει αβίαστα και από το γεγονός ότι ολόκληρης της βρετανικής αποστολής των 12 σαμποτέρ ηγούνταν οι Ε. Μάγιερς και Κρις Γουντχάουζ, δύο καθόλου τυχαίοι άνθρωποι που διατέλεσαν αρχηγοί της αγγλικής στρατιωτικής αποστολής στο ελληνικό αντάρτικο, κάνοντας ό,τι ήταν δυνατό για την εδραίωση της βρετανικής κυριαρχίας πάνω στις ελληνικές υποθέσεις.

Ενα επιπλέον γεγονός που φανερώνει τις απώτερες βρετανικές επιδιώξεις είναι και το εξής: Οι δώδεκα Αγγλοι σαμποτέρ -και κυρίως οι αρχηγοί τους- από την πρώτη στιγμή που πάτησαν το πόδι τους στην Ελλάδα, έκαναν ό,τι ήταν δυνατό για να έρθουν σε επαφή με τον δικό τους άνθρωπο, τον Ν. Ζέρβα, έχοντας την πεποίθηση ότι αυτός και οι ανταρτικές του δυνάμεις ήταν αρκετές για να εκτέλεση της αποστολής Harling. Αν δεχτούμε, μάλιστα, ως ακριβή όσα γράφει ο Richard Clogg, ούτε ο Ε. Myers «ούτε ο Woodhouse ενημερώθηκαν πριν φύγουν από το Κάιρο για την ύπαρξη του ΕΑΜ ή του στρατιωτικού του σκέλους, του ΕΛΑΣ» παρ' όλο που οι αρμόδιες βρετανικές αρχές είχαν λεπτομερείς πληροφορίες. Η τόσο προκλητική αγνόηση του ΕΑΜ- ΕΛΑΣ φανερώνει και τις πραγματικές προθέσεις των Εγγλέζων.

Στο ΕΑΜ, όπως και στον ΕΛΑΣ δεν είχαν εμπιστοσύνη, πράγμα απολύτως φυσικό. Αναγκάστηκαν όμως να συνεργαστούν μαζί τους όταν διαπίστωσαν ότι ο Ζέρβας όχι μόνο δε διέθετε της απαραίτητες δυνάμεις για την ανατίναξη της γέφυρας, άρα δεν μπορούσε να αναλάβει το όλο εγχείρημα, αλλά και οι δυνάμεις του ήταν πολύ μικρότερες απ' αυτές που διέθετε ο ΕΛΑΣ.

Πρόσκληση στον Αρη

Υπό αυτές τις συνθήκες η επιχείρηση Harling μπήκε στο τελικό στάδιο προετοιμασίας της. Συγκεκριμένα, στις 12 Νοεμβρίου του 1942, ένα τμήμα 60 ανδρών του Ζέρβα και ο Αγγλος ταγματάρχης Κρις Γουντχάουζ ξεκίνησαν από το Αργύρι για την Γκιώνα. Στις 14 του μηνός συναντήθηκαν στο συμφωνημένο μέρος με τον αρχηγό του ΕΛΑΣ συζήτησαν για την ανατίναξη μιας εκ των τριών γεφυρών, και ο Αρης χωρίς περιστροφές ενέταξε αμέσως τις αντάρτικες δυνάμεις που διέθετε στην επιχείρηση.

Εκ των υστέρων, βέβαια, τόσο από τους Ελληνες όσο και από τους ξένους- ειδικότερα από τους Εγγλέζους- αντιπάλους του ΕΑΜικού κινήματος επιχειρήθηκε να διαστρεβλωθεί η ιστορική αλήθεια. Ο Ζέρβας, για παράδειγμα, σε διάφορα γραπτά του της μεταπολεμικής περιόδου- και στα απομνημονεύματά του- εμφανίζει τον Αρη σαν ένα άτομο εντελώς άβουλο, που δεν μπορούσε να πάρει την παραμικρή απόφαση, αν δεν του την υπαγόρευε η ηγεσία το ΕΑΜ από την Αθήνα. Φτάνει μάλιστα στο σημείο να υποστηρίξει πως ούτε λίγο ούτε πολύ εκβίασε τον Αρη κι έτσι συμμετείχε ο ΕΛΑΣ στην επιχείρηση Στο ίδιο περίπου μήκος κύματος κινούνται και οι μαρτυρίες των Εγγλέζων, αν και ο Κρις Γουντχάουζ προσπαθεί να ευτελίσει τη συμμετοχή του ΕΛΑΣ στην επιχείρηση. «Οταν ο Αρης κατάλαβε- γράφει ότι η επίθεση θα γινόταν, έστω και χωρίς τις δικές του δυνάμεις, δε διακινδύνευσε ν' αφήσει τον Ζέρβα να πάρει όλη τη δόξα: προσφέρθηκε αμέσως να συνεργαστεί».

Η πραγματικότητα βεβαίως είναι εντελώς διαφορετική. Ο Σπ. Μπέκιος- Λάμπρος, που συμμετείχε στην ανατίναξη της γέφυρας του Γοργοπόταμου αναφέρει με στοιχεία πως ο ΕΛΑΣ συνεργαζόταν με τους Εγγλέζους για την επιτυχία της επιχείρησης πολύ πριν συναντηθεί ο Αρης με τον Ζέρβα. Ετσι όλα αυτά που αναφέρουν οι αντίπαλοι του ΕΑΜ στερούνται σοβαρότητας, όχι μόνο γιατί ο Αρης κάθε άλλο παρά άβουλος ήταν αλλά και γιατί ο ΕΛΑΣ σήκωσε το κύριο βάρος της επιχείρησης

Η γέφυρα γκρεμίζεται

Η γέφυρα που τελικά επιλέχθηκε να ανατιναχτεί ήταν αυτή του Γοργοπόταμου. Την επιχείρηση εκτέλεσαν τη νύχτα της 25ης προς 26η Νοεμβρίου του 1942 εκατόν πενήντα αντάρτες του ΕΛΑΣ, με επικεφαλής τον Αρη Βελουχιώτη, εξήντα αντάρτες του ΕΔΕΣ με επικεφαλής τον Ναπολέοντα Ζέρβα και δώδεκα Αγγλοι σαμποτέρ, με επικεφαλής τον Συνταγματάρχη Εντι Μάγιερς και υπαρχηγό τον ταγματάρχη Κρις ΓουντχάουζΤο σχέδιο ανατίναξης ήταν των Εγγλέζων και συγκεκριμένα του Ε. Μάγιερς που ήταν ειδικός σ' αυτού του είδους τα σαμποτάζ. Το σχέδιο όμως της επίθεσης για την κατάληψη της γέφυρας- έτσι ώστε να είναι δυνατή η υπονόμευση και ανατίναξή της- συζητήθηκε ανάμεσα στον Αρη, τον Ζέρβα και τους Βρετανούς και στην τελική του μορφή διατυπώθηκε από τον αρχηγό του ΕΛΑΣ με τη «Διαταγή Επιχείρησης», που ο ίδιος υπαγόρευσε στον Κωστούλα Αγραφιώτη (Κώστα Καβρέτζο), στις 25 Νοεμβρίου, λίγες ώρες πριν αρχίσει η αντίστροφη μέτρηση.

Στη διαταγή -όπως διασώθηκε από ιστορικές μαρτυρίες προβλέπονταν τα εξής:

Το νότιο βάθρο της γέφυρας με φρουρά 80 Ιταλών και πλήρη οχύρωση ανέλαβε να καταλάβει τμήμα 60 ανταρτών του ΕΛΑΣ με αρχηγό τον Κωστούλα.

Το βόρειο βάθρο της γέφυρας που φυλασσόταν από 30 Ιταλούς και είχε εγκατεστημένα δύο δίκαννα αντιαεροπορικά ικανά να χρησιμοποιηθούν και κατά επιγείων στόχων, ανέλαβε τμήμα 20 ανταρτών του ΕΔΕΣ με επικεφαλής τους ανθυπολοχαγούς Παπαχρήστου και Πετροπουλάκη.

Την υπονόμευση και ανατίναξη της γέφυρας ανέλαβαν οι ειδικευμένοι Βρετανοί σαμποτέρς στους οποίους δόθηκε βοήθεια λίγων εκπαιδευμένων ανδρών του ΕΛΑΣ και του ΕΔΕΣ. Επίσης, δυο ομάδες του ΕΛΑΣ, με 15 άνδρες η κάθε μία και έναν Βρετανό σαμποτέρ, ανέλαβαν να υπονομεύσουν τη σιδηροδρομική γραμμή ένα χιλιόμετρο περίπου προς το νότο κι ένα χιλιόμετρο προς το βορρά, έτσι ώστε να αποκλειστεί η δυνατότητα αποστολής ενισχύσεων στον εχθρό με τρένο. Αρχηγός της μίας ομάδας τέθηκε ο Διαμαντής (Γιάννης Αλεξάνδρου) και της άλλης ο Ηρακλής (Κώστας Σκαρμούτσος). Μια ακόμη ομάδα 15 ΕΛΑΣιτών με αρχηγό το Χρυσιώτη ανέλαβε να καταστρέψει με βενζίνη την ξύλινη οδική γέφυρα του ποταμού για την περίπτωση που θα έκαναν την εμφάνισή τους από 'κει εχθρικές ενισχύσεις.

Μια ομάδα από οκτώ άνδρες του ΕΔΕΣ με επικεφαλής τον υπασπιστή του Ζέρβα Μ. Μυριδάκη ανέλαβε να εξουδετερώσει το πολυβολείο που πιθανόν να υπήρχε. Στην περίπτωση που δεν υπήρχε πολυβολείο αποστολή της ήταν να ενισχύσει την Ομάδα Κωστούλα. Επίσης, μια ακόμη ομάδα από δέκα άνδρες του ΕΔΕΣ ανέλαβε να πλευροκοπήσει τους Ιταλούς νοτιότερα της άμυνας του νότιου βάθρου

Τέλος, γενική εφεδρεία ορίστηκε ομάδα 30 ανδρών του ΕΛΑΣ με αρχηγό το Δ. Δημητρίου- Νικηφόρο. Χρόνος έναρξης της επιχείρησης καθορίστηκε η 11η βραδινή και η γενική αρχηγία ανατέθηκε στο Ν. Ζέρβα.

Ολη η επιχείρηση στέφθηκε με επιτυχία και ολοκληρώθηκε στις 2. 21' της 26ης Νοεμβρίου. Για να γίνει όμως αυτό κατορθωτό ρίχτηκε στη μάχη και η εφεδρική δύναμη του Νικηφόρου, αφού οι δυνάμεις του ΕΔΕΣ που είχαν αναλάβει το βόρειο βάθρο της γέφυρας τρόμαξαν μπρος στα ιταλικά πυρά και υποχώρησαν. «Οι αντάρτες, που δεν ήταν συνηθισμένοι σε τέτοιας μορφής επιχείρηση- θα γράψει αργότερα ο Ε. Μάγιερς δεν μπόρεσαν να αντιμετωπίσουν το έντονο πυρ και αναγκάστηκαν να υποχωρήσουν σ' ένα άλλο σημείο κάλυψης».

Δυο μέρες μετά την ανατίναξη της γέφυρας οι Ιταλοί θα γράψουν τον επίλογό της προχωρώντας στην άνανδρη μέθοδο των αντιποίνων για εκφοβισμό του λαού. Θα παραλάβουν από τις φυλακές της Λαμίας 14 πατριώτες από τους οποίους 7 θα εκτελέσουν μπροστά στην γκρεμισμένη γέφυρα. Τους υπόλοιπους θα τους εκτελέσουν στα Καστέλλια της Παρνασίδας, απ' όπου και κατάγονταν, μαζί με άλλους 10 κατοίκους.

Η σημασία της επιχείρησης

Για τη στρατιωτική σημασία που είχε η ανατίναξη της γέφυρας του Γοργοπόταμου, έχουν γραφεί πολλά.

«Ηταν πολύ σημαντικό - αναφέρει Ο Ε. Μάγιερς να παρεμποδίσουμε με κάθε τρόπο τις προσπάθειες του εχθρού να ενισχύσει τις βάσεις του κατά μήκος της βορειοαφρικανικής ακτής, φέρνοντας προμήθειες διά θαλάσσης από τη Νότια Ευρώπη». Αλλά και οι Γερμανοί σε απόρρητη επίσημη έκθεσή τους, που συνέταξαν στις 9/4/1943 επιτελείς του ειδικού γραφείου Αϊνς Τσε της Θεσσαλονίκης θεωρούσαν τα σαμποτάζ των ανταρτών και ειδικά την ανατίναξη της γέφυρας του Γοργοπόταμου, ενέργειες «με σκοπό να παρεμποδίσουν την ομαλή λειτουργία της επιμελητείας και τις ενισχύσεις προς το γερμανικό εκστρατευτικό σώμα στη Βόρεια Αφρική από τις στρατοπεδευμένες στην Ελλάδα γερμανικές στρατιωτικές δυνάμεις»

Την αντίθετη ακριβώς άποψη διατυπώνει ο Χ. Φλάισερ: «Σχεδόν σε κάθε σχετικό βιβλίο- γράφει συναντά κανείς τον στερεότυπο ισχυρισμό, ότι η ανατίναξη της γέφυρας του Γοργοπόταμου παρέλυσε την κύρια γραμμή εφοδιασμού του Ρόμελ για έξι αποφασιστικές εβδομάδες ή μάλιστα ότι σταμάτησε τον ίδιο στην ''πορεία του για την Αλεξάνδρεια''. Στην πραγματικότητα η προέλαση του Ρόμελ είχε καθηλωθεί μήνες ενωρίτερα. Στις 25/11 η συμμαχική αντεπίθεση είχε επιτύχει την ανάκτηση ολόκληρης της Κυρηναϊκής, το Αφρικα Κορ του Ρόμελ είχε εκτοπιστεί ως την Ελ Αγκάιλα, τόσο μακριά δυτικά, ώστε ο εφοδιασμός μέσω της Ελλάδας δεν παίζει πλέον ρόλο. Ο ίδιος ο Χίτλερ εκφράζει στις 18/12/42, τη λύπη του για το ''πόσο δυσάρεστη'' ήταν η ανατίναξη της γέφυρας- αλλά μόνο σε ό,τι αφορούσε τον εφοδιασμό των στρατευμάτων στην Ελλάδα». Την ίδια άποψη με τον Φλάισερ, με παρόμοια επιχειρήματα, υποστηρίζει και ο Σ. Γρηγοριάδης

Μπορούμε, επομένως να συμπεράνουμε πως και αν ακόμη η επιχείρηση σχεδιάστηκε για να δημιουργήσει προβλήματα στο Ρόμελ, τελικά δεν μπόρεσε να εξυπηρετήσει έναν τέτοιο σκοπό. Ομως, αποτελεί μία από τις μεγαλύτερες επιχειρήσεις δολιοφθοράς του Β' Παγκόσμιου Πολέμου, και υπήρξε ένα γεγονός σπουδαίας σημασίας για τον αγώνα του ελληνικού λαού κατά της τριπλής (γερμανικής, ιταλικής και βουλγαρικής) κατοχής διότι αναπτέρωσε το ηθικό των απλών ανθρώπων, εξύψωσε το γόητρο των αντιστασιακών οργανώσεων και συνέβαλε στη μαζικοποίησή τους.


1. Θέμης Μαρίνος: «Αποστολή Harling- 1942 (Η Επιχείρηση του Γοργοπόταμου)», εκδόσεις «Παπαζήση», σελ. 39- 45 και 62- 70

2. R. Clogg: «Η SOE στην Ελλάδα», στο «Η Ελλάδα στη Δεκαετία 1940- 1950, Ενα Εθνος σε κρίση», εκδόσεις «Θεμέλιο», σελ. 196. Ο D. Hamson που συμμετείχε στην αποστολή Harling αναφέρει πως οι Εγγλέζοι είχαν την πληροφορία πως «κάποιος ταγματάρχης Αρης βρισκόταν στα βουνά της Κεντρικής Ελλάδας με μια ομάδα τριάντα ανδρών, όχι καλά οπλισμένων» (D. Hamson: «Με τους Ελληνες στο Γοργοπόταμο», εκδόσεις «Ελληνική Ευρωεκδοτική», σελ. 11). Καμιά πληροφορία όμως για ΕΑΜ και ΕΛΑΣ.

3. Στρατηγού Ν. Ζέρβα: «Απομνημονεύματα», εκδόσεις «Μέτρον», σελ. 32- 35

4. Κρις Γουντχάουζ: «Το μήλο της Εριδος», εκδόσεις «Εξάντας», σελ. 217

5. Σπ. Μπέκιου- Λάμπρου: «Γοργοπόταμος- η αλήθεια που καίει», εκδόσεις «Τελέθριον», σελ. 73- 74

6. Δ. Δημητρίου - Νικηφόρος, «Τα φοβερά ντοκουμέντα- Γοργοπόταμος», εκδόσεις «Φυτράκη», σελ. 147- 148.

7. Για ολοκληρωμένη γνώση της διαταγής διάβασε: Σπ. Μπέκιου- Λάμπρου: «Γοργοπόταμος - η αλήθεια που καίει», εκδόσεις «Τελέθριον», σελ. 108- 109

8. Ε. Μάγιερς: «Η ελληνική περιπλοκή», εκδόσεις «Εξάντας», σελ. 76- 77

9. Ε. Μάγιερς: «Η Ελληνική Περιπλοκή», εκδόσεις «Εξάντας», σελ. 15

10. Β. Μαθιόπουλου: «Η ελληνική αντίσταση και οι σύμμαχοι», εκδόσεις «Παπαζήση», σελ. 149

11. Χ. Φλάισερ: «Στέμμα και Σβάστικα», εκδόσεις «Παπαζήση», τόμος Α', σελ. 236

12. Σ. Γρηγοριάδη: «Συνοπτική ιστορία της Εθνικής Αντίστασης», εκδόσεις Κ. Καπόπουλος, σελ. 174



Γιώργος ΠΕΤΡΟΠΟΥΛΟΣ


Πηγή:rizospastis.gr



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Πού οφείλεται το νέο κύμα ακρίβειας;

Ελλάδα


Η άνοδος των τιμών, η ακρίβεια, είναι μία μόνο πλευ­ρά απ’ την γενικευμένη επίθεση στα δικαιώματα των εργαζόμενων. Δίπλα σ’ αυτή, η ένταση της εκμετάλ­λευσης των εργαζομένων, οι χαμηλοί μισθοί, η ανεργία το τσάκισμα των εργασιακών και συνδικαλιστικών δι­καιωμάτων, η υπέρογκη φορολογία του λαού, όλα μαζί κατατρώνε το βιοτικό επίπεδο των εργαζόμενων. Αυτές είναι οι ράγες πάνω στις οποίες κινήθηκαν και θα συ­νεχίσουν να κινούνται όλες οι αστικές κυβερνήσεις ΝΔ, ΣΥΡΙΖΑ, ΚΙΝΑΛ και συνδυασμών τους. Αιτία είναι πως η ένταση της εκμετάλλευσης των εργαζόμενων είναι προ­ϋπόθεση για την κερδοφορία του κεφαλαίου.

Η πραγματική αιτία των νέων ανατιμήσεων ακόμα και σε βασικά είδη κατανάλωσης, δεν είναι άλλη από τον ίδιο το καπιταλισμό και τον κοινό στόχο όλων των αστικών κομμάτων, την καπιταλιστική ανάπτυξη. Τελι­κά, η λεγόμενη «ακρίβεια», είναι σήμερα ένα από τα «αντίτιμα» που πληρώνουμε για την ανάπτυξη του κεφαλαίου. Έγκαιρα το ΚΚΕ τα προηγούμενα χρόνια ορ­γάνωνε την πάλη του λαού και της νεολαίας, θέτοντας στον στόχαστρο αυτό τον στρατηγικό στόχο της αστικής τάξης. Αναδεικνύοντας πως είτε σε περίοδο καπιταλι­στικής κρίσης, είτε σε περίοδο ανάπτυξης, τον λογαρια­σμό θα τον πληρώσει πάλι ο λαός, τα παιδιά του.

Στις σημερινές συνθήκες, οι κυβερνήσεις σε όλο τον κόσμο εφαρμόζουν γενικευμένα επεκτατική πολιτική προκειμένου να ξεπεραστεί η κρίση που εκφράστηκε την τελευταία διετία μαζί με την πανδημία. Η επεκτα­τική πολιτική είναι στην ουσία η κρατική επιδότηση των επενδύσεων και της ανάπτυξης των επιχειρήσεων, μέσα απ’ τον κρατικό δανεισμό και την εκτύπωση νέου χρήματος.

Σε αυτή την επεκτατική πολιτική χρεώνεται μεγά­λο κομμάτι του νέου κύματος ακρίβειας. Εργαλεία της, είναι η χρηματοδότηση των επιχειρήσεων από το αστικό κράτος, με τεράστια ποσά μέσω απευθείας χρη­ματοδοτήσεων, ευκολιών δανειοδότησης, διαγραφής επιχειρηματικών χρεών και άλλων μορφών. Με αυτό τον τρόπο επιδιώκεται να εξασφαλιστεί ένας νέος, μα­κροπρόθεσμος κύκλος κερδοφόρων και ασφαλών επεν­δύσεων.

ΣΥΡΙΖΑ και ΝΔ συγκλίνουν σε αυτό τον στόχο, γι’ αυτό και οι πολιτικές προτάσεις τους δεν μπορούν να λύσουν το συγκεκριμένο πρόβλημα. Με αυτό το κριτήριο αξιοποιούνται τα 30,5 δις του «Ταμείου Ανά­καμψης» από την κυβέρνηση της ΝΔ. Με το ίδιο κρι­τήριο προτείνει να αξιοποιηθούν και ο ΣΥΡΙΖΑ. Γι’ αυτό τους βλέπουμε να σφάζονται στην ποδιά των βιομηχά­νων για το ποιος από τους δύο... «πιστεύει» πιο πολύ στην επεκτατική πολιτική.

Όλα τα αστικά κόμματα καλούν την νεολαία να κάνει θυσίες, υπομονή, να πληρώσει το αντίτιμο για την επί­τευξη ισχυρών ρυθμών ανάπτυξης.

Ωστόσο η άνοδος των τιμών που τσακίζει το εισόδημα των οικογενει­ών μας, τροφοδοτείται από την ίδια την λειτουργία του καπιταλισμού:

Απ’ την ίδια την φάση του καπιταλιστικού κύ­κλου. Η επαναφορά στην ανάπτυξη επαναφέρει τις τιμές που στη φάση της κρίσης είχαν μειωθεί.

Από τα κρατικά πακέτα στήριξης διεθνώς όπως του Ταμείου Ανάκαμψης της Ευρωπαϊκής Κεντρι­κής Τράπεζας. Η άνοδος της χρηματοδότησης των μονοπωλίων, τροφοδοτεί την άνοδο του πληθωρι­σμού, αφού ο όγκος των εμπορευμάτων που παράγονται και πωλούνται δεν αυξάνεται αντίστοιχα. Από το τέλος του 2019 μέχρι το 2021, η «μάζα του χρήματος» στην Ε.Ε. έχει σχεδόν διπλασιαστεί, από 6 στα 12 τρισ. ευρώ. Ταυτόχρονα την ίδια πε­ρίοδο η αξία των παραγόμενων εμπορευμάτων (με όρους Α.Ε.Π.) μειώθηκε κατά 660 δις ευρώ.

Από τη διατήρηση της φορολογίας σε είδη κατα­νάλωσης σε υψηλά επίπεδα όπως στα τρόφιμα, τα καύσιμα κ.ά. Η αφαίμαξη των οικογενειών μας μέσω της φορολογίας, εγγυάται στο αστικό κρά­τος επαρκή έσοδα για να συνεχίσει να τροφοδοτεί τα μονοπώλια με νέες φοροαπαλλαγές και επιδο­τήσεις.

Από τη στρατηγική του «Πράσινου New Deal» που φορτώνει στις πλάτες μας το δυσβάσταχτο κόστος των Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας, τους ρύπους που εκλύει η κάθε βιομηχανία μέσω του «χρη­ματιστηρίου ρύπων», το κόστος των καπιταλιστών για την αγορά «πράσινης» τεχνολογίας (βλ. «υπε­ραποσβέσεις»), ακόμα και το κόστος ταφής και διαχείρισης των απορριμμάτων.

Από την προνομιακή θέση μιας σειράς μονοπωλί­ων στην αγορά, όπως των πετρελαιοπαραγωγών όπου μέσα από τα παζάρια και τους ανταγωνι­σμούς τους, ορίζουν πόσο πετρέλαιο θα παραχθεί (βλ. ΟΠΕΚ), επηρεάζοντας την τιμή του. Κατ’ επέ­κταση, επηρεάζουν το σύνολο της καπιταλιστικής παραγωγής αφού το πετρέλαιο αποτελεί το κύριο καύσιμο. Τέτοιου είδους«παρεμβάσεις» συνα­ντώνται σε πολλούς κλάδους, όπως την φαρμακο­βιομηχανία, την πληροφορική κ.α.

Τι είναι ο πληθωρισμός;

Ενδιαφέρον παρουσιάζει το πως αποτυπώνεται το φαινόμενο του πληθωρισμού στο έργο του Λεβ Σεγκάλ “Βασικές Αρχές Πολι­τικής Οικονομίας”, που γράφτηκε το 1934, εν μέσω σφοδρότατης καπιταλιστικής κρίσης, πριν το ξέσπασμα του Β’ Παγκοσμίου Πο­λέμου: 

“Η έκδοση χαρτονομίσματος σε ποσότητα ανώτερη από αυτή που είναι αναγκαία στη κυκλοφορία, λέγεται πληθωρισμός. Στον πληθωρισμό είναι αναπόφευκτη η υποτίμηση του χαρτονομί­σματος και η ανατίμηση των εμπορευμάτων. (...) Η συστολή της κυκλοφορίας των εμπορευμάτων περιορίζει το ποσό του αναγκαί­ου χρήματος, το χαρτονόμισμα, όμως, δεν αποσύρεται από την κυκλοφορία. (...) (ταυτόχρονα) όσο πιο γρήγορα κυκλοφορεί το χρήμα, τόσο λιγότερο χρειάζεται (...) Η σπουδαιότερη συνέπειά του (πληθωρισμού) είναι η πτώση του πραγματικού μισθού. Αν και ο μισθός σε χαρτονόμισμα αυξάνεται, η αύξησή του είναι πολύ βραδύτερη από την αύξηση των τιμών των εμπορευμάτων. Γι’ αυτό ο εργά­της με τον πληθωρισμό αγοράζει όλο και λιγότερα εμπορεύματα και δεν κατορθώ­νει ν’ αποκαταστήσει την εργατική του δύναμη, ο πραγματικός μισθός πέφτει. (...) Η τάση αυτή της αστικής τάξης, να βρει διέξοδο στην κρίση σε βάρος της εργατικής τάξης, είναι η κύρια αιτία του πληθωρισμού.” 

Πηγή:odigitis.gr



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Επιστολή καθηγητών προς τους γονείς



ΕΝΩΣΗ ΛΕΙΤΟΥΡΓΩΝ ΜΕΣΗΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ, Α΄ ΕΛΜΕ ΑΧΑΪΑΣ


Αγαπητοί γονείς και κηδεμόνες των μαθητών μας.

Επιλέγουμε να επικοινωνήσουμε μαζί σας, γιατί ξέρουμε ότι έχουμε την ίδια αγωνία για τη μόρφωση και την πρόοδο των παιδιών μας.

Η κυβέρνηση το καλοκαίρι ψήφισε ένα νόμο με τον τίτλο: «Αναβάθμιση του σχολείου, ενδυνάμωση των εκπαιδευτικών». Σαν τίτλος μας βρίσκει όλους σύμφωνους. Αλήθεια, ποιος δεν θέλει την αναβάθμιση του σχολείου, άρα του μορφωτικού επιπέδου της νεολαίας μας; Ποιος δεν θέλει την στήριξη των εκπαιδευτικών έτσι ώστε να μπορούν να δώσουν ό,τι καλύτερο στα παιδιά;

Αν ρίξουμε μια ματιά μέσα στις σχολικές τάξεις θα απαντήσουμε εύκολα.

Τα παιδιά μας στερήθηκαν την ζωντανή εκπαίδευση για σχεδόν 1,5 χρόνο με αποτέλεσμα μεγάλα μορφωτικά ελλείμματα και σοβαρά ψυχοκοινωνικά προβλήματα. Είναι λοιπόν επιτακτική η ανάγκη να παλέψουμε να παραμείνουν τα σχολεία ανοιχτά. Τον τρίτο χρόνο της πανδημίας και χωρίς κανείς αρμόδιος να μπορεί να ισχυριστεί πια ότι δεν είχε χρόνο ή ότι δεν γνώριζε, τα σχολεία ανοίγουν χωρίς να έχει παρθεί κανένα μέτρο για την προστασία της υγείας και της ζωής των παιδιών και των οικογενειών τους. Έτσι εξακολουθούμε να φωνάζουμε για αραίωση των μαθητών στις αίθουσες, για πρόσληψη μόνιμου προσωπικού καθαριότητας, για διενέργεια τεστ υπό την ευθύνη του ΕΟΔΥ. Και το υπουργείο εξακολουθεί να προσπαθεί να μας αποδείξει ότι είναι το ίδιο να υπάρχουν μέσα στην αίθουσα 15 ή 20 ή 27 μαθητές! Εμείς όμως δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να επιτρέψουμε τρίτο χρόνο τηλεκπαίδευσης! Δεν πρέπει να αφήσουμε τρίτο χρόνο τα παιδιά εγκλωβισμένα στο σπίτι, βιδωμένα πίσω από οθόνες και υπολογιστές!

Τα δύο χρόνια τηλεκπαίδευσης δημιούργησαν, εκτός των ψυχολογικών ζητημάτων, τραγικά μορφωτικά κενά, ώστε τα παιδιά να μην μπορούν να παρακολουθήσουν την ύλη της τάξης τους, αν αυτά δεν καλυφθούν. Όλη την περυσινή χρονιά ζητούμε από το υπουργείο και το ΙΕΠ (Ινστιτούτο Εκπαιδευτικής Πολιτικής) το αυτονόητο: να εκπονήσουν αναδιάρθρωση της ύλης και βέβαια να εξασφαλίσουν ενισχυτική διδασκαλία για το νέο σχολ.έτος, προκειμένου να καλυφθούν τα κενά και να μπορούν όλα τα παιδιά να παρακολουθήσουν ομαλά τα μαθήματα της νέας τάξης. Είχαν την υποχρέωση και τον χρόνο …Δεν το έκαναν!! Παρά στις 30 Σεπτεμβρίου(!!!) στέλνουν οδηγίες διδασκαλίας των μαθημάτων, και των πανελλαδικώς εξεταζομένων και μια αόριστη οδηγία να αξιοποιήσουμε τις 4 πρώτες εβδομάδες του έτους για κάλυψη των κενών!!! Στις 30 Σεπτεμβρίου!!! Χωρίς συγκεκριμένες οδηγίες για την ύλη σε κάθε μάθημα.

Ενώ λοιπόν φέτος το στοίχημα είναι διπλό, από τη μια να λειτουργήσουν με ασφάλεια τα σχολεία και από την άλλη να προσαρμοστούν και να επανενταχτούν όλα τα παιδιά και, ενώ όλες οι προτάσεις μας προς την κυβέρνηση αυτό τον διπλό στόχο υπηρετούν, το ΥΠΑΙΘ ψηφίζει νόμους και στέλνει οδηγίες, εγκυκλίους και εντολές, που όχι μόνο δεν εξασφαλίζουν την ομαλή λειτουργία του σχολείου, αλλά υπονομεύουν τον δημόσιο-δωρεάν χαρακτήρα του και απειλούν το μέλλον των παιδιών:

Στα αστικά κέντρα και όχι μόνο, τα τμήματα είναι 27μελή, ακόμα και στις Κατευθύνσεις (!!) με τάση προς 28. Το πρόβλημα δεν είναι μόνο υγειονομικό, αλλά κυρίως παιδαγωγικό, γι’ αυτό κυρίως θεωρούμε ότι δεν ικανοποιεί η κυβέρνηση το μόνιμο αίτημα του εκπαιδευτικού κινήματος για μείωση των μαθητών στην τάξη: αν έστω και μία χρονιά λειτουργήσουν τα σχολεία με λιγότερους μαθητές ανά τάξη, αυτή θα είναι έμπρακτη απάντηση στην παραπαιδεία και βέβαια δεν θα μπορούν ένα τέτοιο μέτρο εύκολα να το πάρουν πίσω!

Πολλοί μαθητές κυρίως σε μικρά επαρχιακά σχολεία αναγκάζονται ή πιέζονται να αλλάξουν σχολείο , για να παρακολουθήσουν τα μαθήματα Προσανατολισμού, Τομέα ή Ειδικότητας που έχουν επιλέξει, ή αναγκάζονται να αλλάξουν την επιλογή τους προκειμένου να μείνουν στο σχολείο τους.

Στην Α΄ και στην Β΄ Λυκείου φέτος εφαρμόζεται η περιβόητη Τράπεζα Θεμάτων με εξετάσεις Πανελλαδικού τύπου σε μία ύλη που και ο όγκος της και η δυσκολία της υπερβαίνει τις δυνατότητες των μαθητών και τον σχολικό χρόνο, δεδομένων και των μαθησιακών κενών που έχουν σωρευτεί. Επίσης οι μαθητές της ΣΤ΄ Δημοτικού και της Γ΄Γυμνασίου θα δώσουν κι αυτοί φέτος εξετάσεις σε πανεθνικό επίπεδο, προκειμένου να καταταχτούν σε επιτυχημένους» και αποτυχημένους, αλλά και να βαθμολογηθεί το σχολείο τους με βάση τις επιδόσεις τους.

Η Ελάχιστη Βάση Εισαγωγής φέτος πέταξε έξω από τα ΑΕΙ 40.000 υποψήφιους, τους πιο αδύναμους προφανώς και αστήρικτους μαθητές. Πολλές οικογένειες έβαλαν βαθιά το χέρι στην τσέπη για να γράψουν τα παιδιά σε ιδιωτικά κολλέγια και ΙΕΚ, των οποίων τα πτυχία η κυβέρνηση έχει με περυσινό νόμο εξισώσει με τα πτυχία των δημοσίων ΑΕΙ!! Αντί να μορφώνει ουσιαστικά τα παιδιά στην πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια εκπαίδευση, ώστε να μπορούν να συνεχίσουν τις σπουδές τους, τους κλείνει τις πόρτες των Πανεπιστημίων!!

Κάθε χρόνο, τόσο στα Γυμνάσια, όσο και στα Λύκεια μειώνουν ώρες (μαθήματα Φυσικών επιστημών, Λογοτεχνία) ή καταργούν μαθήματα (Καλλιτεχνική Παιδεία, Κοινωνικές Επιστήμες), μαθήματα που καλλιεργούν την σκέψη, την αισθητική και ευγενίζουν την ψυχή του νέου ανθρώπου, ενώ στη θέση τους βάζουν… εργαστήρια δεξιοτήτων, που απλά αναπτύσσουν δεξιότητες!!

Σήμερα, στα μέσα του Οκτωβρίου, στα σχολεία μας υπάρχουν ακόμα κενά καθηγητών (περίπου 70-80 μόνο στην περιοχή μας), που δεν οφείλονται στο ότι οι εκπαιδευτικοί αρρωσταίνουμε, όπως η κ. Υπουργός ισχυρίστηκε. Υπολογίζεται ότι από την αρχή της χρονιάς έχουν χαθεί 410.136 διδακτικές ώρες λόγω της καθυστερημένης πρόσληψης αναπληρωτών. Και ο Προϊστάμενος της Β΄θμιας δίνει προφορικές εντολές στους Δ/ντές να κόβουν ώρες διδασκαλίας από ένα τμήμα, ώστε να μπαίνουν σε όλα τα τμήματα και από λίγο!!!

Μαθητές με ειδικές ανάγκες μένουν χωρίς την απαραίτητη δημόσια παράλληλη στήριξη για χρονικό διάστημα μέχρι να διοριστούν οι καθηγητές ειδικής αγωγής.

Εκπαιδευτικοί – λάστιχο διδάσκουν σε 3, 4 ή και 5 διαφορετικά σχολεία, πολλές φορές σε 2 ή 3 την ίδια μέρα.

Αγαπητοί γονείς,

Το αβίαστο συμπέρασμα από όλα αυτά είναι ότι θέλουν ένα φτηνό σχολείο που θα τους κοστίζει όσο γίνεται λιγότερο. Όπως και με τα άλλα δημόσια αγαθά, το ρεύμα, το νερό, την υγεία, για τα οποία φορολογούμαστε σκληρά, έτσι και με την ΠΑΙΔΕΙΑ:

ΘΕΛΟΥΝ ΝΑ ΑΠΑΛΛΑΓΕΙ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΥΠΟΧΡΕΩΣΗ ΤΟΥ ΝΑ ΤΗΝ ΧΡΗΜΑΤΟΔΟΤΕΙ.

ΘΕΛΟΥΝ ΝΑ ΑΛΛΑΞΟΥΝ ΤΟΝ ΧΑΡΤΗ ΤΩΝ ΜΟΡΦΩΤΙΚΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ ΤΟΥ ΛΑΟΥ ΜΑΣ.


Και αυτό προσπαθούν να το πετύχουν με την δική μας υπογραφή! Αυτό το στόχο εξυπηρετεί και ο νόμος περί <αξιολόγησης> και <αυτοαξιολόγησης της σχολικής μονάδας>, που σκοπό έχει να αναβαθμίσει το δημόσιο σχολείο και να βελτιώσει το εκπαιδευτικό έργο!

Εμείς , αγαπητοί γονείς, οι δάσκαλοι των παιδιών σας θέλουμε να ξέρετε, και το ξέρετε, δεχόμαστε κάθε μέρα, κάθε ώρα, πολλαπλές αξιολογήσεις από 27 βλέμματα, από εσάς, από τη συνείδησή μας, από τους νόμους, που προσδιορίζουν, καθορίζουν και ελέγχουν τον τρόπο δουλειάς μας, Το έργο μας εξ άλλου, όπως και το δικό σας, είναι παιδαγωγικό και όχι στείρα μετάδοση γνώσεων. Άρα τα αποτελέσματά του μπορεί να εμφανιστούν άμεσα ή μετά από πολύ καιρό και πάντως δεν είναι μετρήσιμα σε καμία περίπτωση με βάση αριθμητικούς δείκτες!

Αλλά δεν πρόκειται περί αυτού. Όσο και να ψάξετε στο σχετικό νόμο, δεν θα βρείτε πουθενά να προβλέπεται έλεγχος του πώς γίνεται το μάθημα μέσα στην τάξη! Δεν ενδιαφέρονται γι΄αυτό! Δεν ψάχνουν καν για συνενόχους! Για ενόχους ψάχνουν! Για αποδιοπομπαίους τράγους στους οποίους θα αποδώσουν κάθε ευθύνη αποτυχίας του εκπαιδευτικού συστήματος! Κι αυτοί θα είναι κατά σειρά οι εκπαιδευτικοί, οι γονείς, οι μαθητές.

Εξ άλλου, ποιοι άλλοι φταίνε για τους διορισμούς των δασκάλων και για το πότε καλύπτονται τα κενά;

Για τα πολυπληθή τμήματα;

Για την υλικοτεχνική υποδομή του σχολείου;

Για τα αναλυτικά προγράμματα; Για τα βιβλία; Για το εξεταστικό σύστημα;

Για τη σχολική διαρροή;

Για τα κοινωνικά προβλήματα, όπως η φτώχια, η ανεργία, τα οικονομικά αδιέξοδα, η βία, που μεταφέρεται από τα παιδιά μέσα στα σχολειά τους με τη μορφή του σχολικού εκφοβισμού;

Για την ανυπαρξία της ενισχυτικής διδασκαλίας;

Για τις βαθμολογικές επιδόσεις των μαθητών μας σε <αντικειμενικού> τύπου πανελλαδικές εξετάσεις με τράπεζα θεμάτων ;

ΟΙ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΙ ΕΥΘΥΝΟΝΤΑΙ ΓΙΑ ΟΛΑ!!! Γιατί αυτοί, αγαπητοί γονείς, είναι κάποιοι από τους δείκτες βάσει των οποίων μας ζητούν να αξιολογήσουμε τα σχολεία μας (δείκτες που καμία σχέση δεν έχουν με την δουλειά μας μέσα στην τάξη).

Και ο βαθμός που θα πάρει το κάθε σχολείο θα δημοσιοποιηθεί. Και τα σχολεία μας θα κατηγοριοποιηθούν σε <ΚΑΛΆ> ΚΑΙ <ΚΑΚΆ> ΣΧΟΛΕΙΑ! Και , σε συνδυασμό με την <αυτονομία> των σχολείων, δηλαδή την υπαγωγή τους στους Δήμους και την <ελευθερία> του κηδεμόνα να επιλέγει σχολείο για το παιδί του, τα <καλά> σχολεία θα βρίσκουν χορηγούς, ενώ τα <κακά> θα απειλούνται με λουκέτο!

Λίστες με καλά και κακά σχολεία σε μια ιδιότυπη πασαρέλα με τους εκπαιδευτικούς χωρίς καμία εργασιακή ασφάλεια, δούλους κανονικούς, τους γονείς να ψάχνουν με το κουπόνι στο χέρι, τους χορηγούς να δίνουν το πρόσταγμα και το μάθημα να περιορίζεται μόνο σε ό,τι χρειάζεται για τους διαγωνισμούς, τα τεστ, τις εξετάσεις, τα πρωταθλήματα και τους τελικούς μαθητικών αγώνων δεξιοτήτων. Από διδασκαλία με διάλογο μετατρέπεται σε εκγύμναση σε τεστ. Από ταξίδι ανακάλυψης της γνώσης γίνεται στεγνή μετάδοση πληροφοριών και στείρα απομνημόνευσή τους. Και τα παιδιά άλογα κούρσας γεμάτα άγχος, χωρίς καμία χαρά και αγάπη για τη γνώση…Ό, τι δηλ. εφαρμόστηκε στην Αγγλία, στην Αμερική και σε άλλες χώρες και οδήγησε σε μετατροπή των σχολείων σε ανταγωνιστικές μονάδες που αναζητούν πελατεία και χρηματοδότηση διαφημίζοντας τις επιδόσεις τους.


ΣΕ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ ΛΕΜΕ ΟΧΙ ΑΓΑΠΗΤΕ ΓΟΝΙΕ ΚΑΙ ΑΝΤΙΣΤΕΚΟΜΑΣΤΕ!

ΚΑΙ ΘΑ ΣΥΝΕΧΙΣΟΥΜΕ ΝΑ ΑΓΩΝΙΖΟΜΑΣΤΕ, ΓΙΑΤΙ ΠΟΝΑΜΕ ΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΜΑΣ

ΚΑΙ ΘΕΛΟΥΜΕ ΝΑ ΤΟ ΚΡΑΤΗΣΟΥΜΕ ΖΩΝΤΑΝΟ!

ΚΑΙ ΣΕ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΣΕ ΘΕΛΟΥΜΕ ΜΑΖΙ ΜΑΣ, ΓΙΑΤΙ ΕΙΝΑΙ ΑΓΩΝΑΣ ΟΛΩΝ ΜΑΣ!

ΓΙΑΤΙ ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΚΑΙ ΟΦΕΙΛΟΥΜΕ ΝΑ ΠΑΛΕΨΟΥΜΕ ΓΙΑ ΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΑΝΑΓΚΗ Η ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΚΑΙ Η ΕΠΟΧΗ ΜΑΣ!

ΓΙΑ ΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΠΟΥ ΘΑ ΚΑΛΛΙΕΡΓΕΙ ΜΥΑΛΑ ΖΩΗΡΑ, ΞΥΠΝΙΑ, ΜΙΚΡΟΥΣ ΑΜΦΙΣΒΗΤΙΕΣ, ΠΟΥ ΘΑ ΔΕΧΟΝΤΑΙ Ο,ΤΙ ΚΡΙΝΟΥΝ ΣΩΣΤΟ ΚΙ Ο,ΤΙ ΑΝΤΕΧΕΙ ΣΤΗ ΛΟΓΙΚΗ ΤΟΥΣ , ΠΟΥ ΘΑ ΠΡΟΑΓΟΥΝ ΤΗΝ ΕΠΙΣΤΗΜΗ. ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ-ΠΟΛΙΤΕΣ ΠΟΥ ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΑΝΤΙΛΑΜΒΑΝΟΝΤΑΙ, ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΕΥΑΙΣΘΗΤΟΙ ΣΤΑ ΖΗΤΗΜΑΤΑ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ, ΝΑ ΔΙΑΜΟΡΦΩΝΟΥΝ ΕΛΕΥΘΕΡΑ ΑΠΟΨΗ ΚΑΙ ΝΑ ΔΙΕΚΔΙΚΟΥΝ ΤΟ ΔΙΚΙΟ ΚΑΙ ΤΟ ΟΜΟΡΦΟ!

ΤΕΤΟΙΟΥΣ ΜΑΘΗΤΕΣ ΚΑΙ ΤΕΤΟΙΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΕΧΕΙ ΑΝΑΓΚΗ Η ΕΠΟΧΗ ΜΑΣ!

ΤΕΤΟΙΟΙ ΔΑΣΚΑΛΟΙ ΠΡΟΣΠΑΘΟΥΜΕ ΝΑ ΕΙΜΑΣΤΕ.

ΑΛΛΑ ΣΕ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ , ΓΟΝΕΙΣ,ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΓΙΑ ΤΗ ΣΩΤΗΡΙΑ ΤΟΥ ΔΗΜΟΣΙΟΥ ΣΧΟΛΕΙΟΥ ΘΕΛΟΥΜΕ ΤΗΝ ΣΥΣΤΡΑΤΕΥΣΗ ΣΑΣ



Για το Δ. Σ.

Ο Πρόεδρος          Ο Γεν. Γραμματέας

Ψαρράς Σπυρίδων, Βασιλακόπουλος Φώτης

mail:aelmeahaias@gmail.com, https://aelmeahaias.wordpress.com


Πηγή:kommon.gr



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Μάτωσαν...και θα ματώσουν



Πάλι καλά που υπάρχουν και οι ...Αμερικανοί και μαθαίνει κανείς τι έκαναν τόσα χρόνια, με όλες διαδοχικά τις κυβερνήσεις, τα ελληνικά στρατεύματα που συμμετείχαν στις αποστολές του ΝΑΤΟ. Ο λόγος για τα όσα είπε στην κοινή συνέντευξη Τύπου με τον Ν. Δένδια ο υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ, Αντ. Μπλίνκεν, ο οποίος εξέφρασε δημοσίως τη «βαθιά ευγνωμοσύνη» της χώρας του για το γεγονός ότι «η Ελλάδα είναι ένας τόσο ισχυρός και αξιόπιστος σύμμαχος για εμάς, ειδικά στο Αφγανιστάν, όπου οι ελληνικές Δυνάμεις πολέμησαν γενναία». 
Κι εμείς που νομίζαμε - με βάση κι όσα έλεγαν τόσα χρόνια τα αστικά επιτελεία - ότι στο Αφγανιστάν τα ελληνικά στρατεύματα «προωθούσαν την ασφάλεια και τη σταθερότητα» ...περνώντας τις γιαγιάδες απέναντι στο δρόμο και δίνοντας γλειφιτζούρια στα παιδιά. 

Αλλά μήπως τα ίδια δεν έλεγαν και όλες οι κυβερνήσεις για τα «πυρηνικά που δεν υπήρχαν» στον Αραξο και μετά από χρόνια αποκάλυπταν ότι μετακινήθηκαν από εκεί, με τη βάση να παραμένει σε ετοιμότητα για την εκ νέου υποδοχή τους, αν και όταν χρειαστεί; Τόση αξία έχουν οι «διαβεβαιώσεις» όλων τους και τα παραμύθια ότι η εμπλοκή στα σχέδια των ΗΠΑ - ΝΑΤΟ - ΕΕ διασφαλίζει τη σταθερότητα, ή ότι στις αποστολές εκτός συνόρων τα ελληνικά στρατεύματα δεν κινδυνεύουν, αφού δεν εμπλέκονται τάχα σε πολεμικές επιχειρήσεις.

Το βασικό είναι ότι όλα αυτά αποτελούν «εικόνες απ' το μέλλον» των αποστολών που «τρέχουν» ήδη με τους «Πάτριοτ» στη Σαουδική Αραβία και συνολικά στον Περσικό, αυτών που σχεδιάζονται στο Μάλι, στο πλευρό των Γάλλων και της επέμβασής τους εκεί, ανοίγοντας την πόρτα σε νέους, τεράστιους κινδύνους. 

Σε ανύποπτο άλλωστε χρόνο, ήδη από τον Νοέμβρη του 2019, ο υπουργός Αμυνας, Ν. Παναγιωτόπουλος, έχοντας στο πλευρό του τον διοικητή των χερσαίων δυνάμεων των ΗΠΑ στην Ευρώπη, διαβεβαίωνε ότι «οι άνδρες μας μάτωσαν δίπλα σε Αμερικανούς στρατιώτες στους πολέμους στους οποίους συμμετείχαμε, και αυτό θα γίνει επίσης και στο μέλλον»! 

«Εικόνες από το μέλλον», όμως, είναι κι αυτές από το αεροδρόμιο της Καμπούλ, που δείχνουν το πού μπορούν να καταλήξουν οι «πιστοί σύμμαχοι» Αμερικανών και λοιπών ιμπεριαλιστών, στο πλαίσιο της συνεχούς αναδιάταξης των ιμπεριαλιστικών σχεδίων και συμμαχιών.

Πηγή:rizospastis.gr



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Η πολιτικοποιήση των ναρκωτικών



Χωρίς την υποστήριξη των κυβερνήσεων, των μυστικών υπηρεσιών, των εταιρειών και των τραπεζών, το εμπόριο ναρκωτικών δεν θα είχε αποκτήσει ποτέ αγορές. Οσάκις όμως εισχώρησε στην καρδιά του οικονομικού και πολιτικού συστήματος το εμπόριο αυτό προκάλεσε αλυσιδωτές επιπτώσεις καθώς υπαγόρευσε την πολεμική δράση των κρατών, την γεωπολιτική τους, χρηματοδότησε μυστικές επιχειρήσεις, προκάλεσε μείζονα διαφθορά, παράνομο πλουτισμό, δημιούργησε το οργανωμένο έγκλημα.

Η βρόμικη αυτή ιστορία ξεκινά με την Βρετανική Αυτοκρατορία, όταν την κυβερνούσε η βασίλισσα Βικτωρία. Το στέμμα ήταν ο μεγαλύτερος έμπορος ναρκωτικών στον κόσμο. Η Γηραιά Αλβιώνα είχε μετατρέψει την αποικιοκρατούμενη Ινδία σε όαση από καλλιέργειες οπιούχας παπαρούνας. Είχε τόσο πολύ εντατικοποιήσει την παραγωγή της παπαρούνας που αφάνισε την τοπική αγροτική παραγωγή και τους αδύναμους Ινδούς αγρότες. Η Βρετανία σκόπευε με τα χρήματα από το εμπόριο των ναρκωτικών να κερδίσει ισχύ ώστε να εξαφανίσει την Κίνα, μια χώρα αυτάρκη, περίκλειστη, με λειτουργική οικονομία επί αιώνες, που απέρριπτε όλες τις «ελεύθερες» συναλλαγές του Δυτικού κόσμου και πωλούσε τεράστιες ποσότητες τσαγιού στους Βρετανούς χωρίς να αγοράζει τίποτα απ΄ αυτούς. Ο αυτοκράτορας της Κίνας Lin Tse-Hsu όχι μόνο δεν δέχτηκε να ανοίξει την πόρτα της χώρας στην Βρετανική κυβέρνηση αλλά έκλεισε τα λιμάνια και απαγόρευσε την πώληση του οπίου στην χώρα.

Το βρετανικό στέμμα αφού υπήρχε απαγόρευση, δεν μπορούσε να πλεχτεί σε λαθρεμπόριο και έτσι ανέθεσε την μπίζνα σε ιδιώτες επενδυτές. Οι πρόθυμοι επενδυτές ήταν οι Τζέιμς Μάνθεσον και Γουίλιαμ Τζάρτιν ιδρυτές της Jardine, Matheson and Company Ltd η οποία είχε στενούς δεσμούς με την διαβόητη British East India Company .

Αυτοί οι δυο κύριοι ήταν οι πρώτοι λαθρέμποροι ναρκωτικών.

Κυριολεκτικά το εφηύραν!

Γέμιζαν τα πλοία τους ναρκωτικά στην Ινδία και έβαζαν πλώρη, παράνομα, για τον κόλπο της Κατόνας. Στο λιμάνι δωροδοκούσαν τους αυτοκρατορικούς υπαλλήλους και παρέδιδαν τα ναρκωτικά σε συμμορίες γνωστές ως «Τριάδες» που ειδικεύονταν στην ληστεία, στην πειρατεία, και στο εμπόριο σκλάβων. Το αποτέλεσμα ήταν η κοινωνία να βιώσει με δραματικό τρόπο τις τραγικές συνέπειες της ραγδαίας εξάπλωσης του οπίου σε όλα τα επίπεδά της. Ακόμα και στην αυλή του αυτοκράτορα έφτασαν με αποτέλεσμα να ποινικοποιήσει τη χρήση του, να συλλάβει χιλιάδες εμπόρους και χρήστες να καταστρέψει τα δίκτυα διανομής και να διατάξει την καταστροφή είκοσι χιλιάδων κιβωτίων γεμάτων με όπιο.

Οι επενδυτές Μάνθεσον, Τζάρτιν και η Βασίλισσα Βικτώρια θεώρησαν πλήγμα «κατά της ελευθερίας του εμπορίου» την απαγόρευση και την καταστροφή των ναρκωτικών και ως εκ τούτου έστειλαν τον πολεμικό στόλο τους να διευθετήσει το ζήτημα. Σύμφωνα όμως με τον 6ο πρόεδρο των ΗΠΑ Τζον Κουίνσι Άνταμς (John Quincy Adams), η απαγόρευση εισαγωγής του οπίου στην Κίνα αποτελούσε «παραβίαση της χριστιανικής αρχής «αγάπα τον πλησίον σου» και γι’ αυτό την κατήγγειλε ως «μια τεράστια προσβολή κατά των δικαιωμάτων της ανθρώπινης φύσης και κατά των βασικών αρχών των δικαιωμάτων των εθνών».

Οι Πόλεμοι του Οπίου κράτησαν σχεδόν δέκα χρόνια (ο Α΄ Πόλεμος του Οπίου διεξήχθη από το 1839 ως το 1842 και ο Β΄ από το 1856 ως το 1860) και έληξαν με νίκη του ελεύθερου εμπορίου λόγω της ναυτικής υπεροχής των Βρετανών» (Κώστας Λουλουδάκης: Άσπρα Μαντίλια στην Plaza de Mayo Εκδόσεις ΚΨΜ).

Με έναν πόλεμο λοιπόν άνοιξε η τεράστια αγορά που αντιπροσώπευε η Κίνα μια και εκεί ζούσε το 1/3 του παγκόσμιου πληθυσμού. Και άνοιξε για να πουλήσει ναρκωτικά η Μεγάλη Βρετανία!

Ο αυτοκράτορας Tse-Hsu αναγκάζεται να νομιμοποιήσει το εμπόριο των ναρκωτικών να ανοίξει τα λιμάνια στο βρετανικό στέμμα και να παραχωρήσει το Χονγκ Κονγκ στους επενδυτές τύπου Μάνθεσον και Τζάρτιν οι οποίοι το μετέτρεψαν σε κέντρο διακίνησης οπίου. Από το λιμάνι του Χονγκ Κονγκ οι επενδυτές διακινούσαν έξι χιλιάδες τόνους ναρκωτικών το χρόνο επιφέροντας εκατομμύρια θανάτους…(britannica: opium trade https://www.britannica.com/topic/opium–trade/The–Opium–Wars)

Ήταν τόσα πολλά τα κέρδη από την πώληση των ναρκωτικών που το στέμμα και οι ιδιώτες ίδρυσαν έναν τραπεζικό συνεταιρισμό με την ονομασία Hongkong and Shanghai Banking Corporation Limited. Δηλαδή την γνωστή μας τράπεζα HSBC!

Σήμερα η HSBC είναι η μεγαλύτερη τράπεζα της Ευρώπης και μέσα στην πρώτη τετράδα των μεγαλύτερων τραπεζών του κοσμου.Η HSBC πραγματοποίησε τα πρώτα της κέρδη από τις πωλήσεις ναρκωτικών πρακτική που ουδέποτε σταμάτησε: το 2012 της επιβάλλεται από το αμερικανικό υπουργείο δικαιοσύνης πρόστιμο 1,9 δις δολαρίων για ξέπλυμα χρημάτων μεξικανικών και κολομβιανών καρτέλ κόκας. (Reuters: HSBC draws line under Mexican cartel case after five-years on probation https://www.reuters.com/article/us-hsbc-usa/hsbc-draws-line-under-mexican-cartel-case-after-five-years-on-probation-idUSKBN1E50YA)

Όσο αφορά την πρώτη λαθρεμπορική εταιρεία ναρκωτικών Jardine, Matheson and Company Ltd παραμένει μία από τις πιο δυναμικές επενδυτικές εταιρείες των «ελεύθερων αγορών» και των φορολογικών παραδείσων. Σήμερα ονομάζεται Jardine Matheson Holdings Limited και εδρεύει στον φορολογικό παράδεισο των Βερμούδων.

Ωστόσο η Βρετανική βιομηχανία των ναρκωτικών είναι τώρα απλή και επικερδής. Η απλότητά της επιχείρησης συνεπήρε και τους Γάλλους αποικιοκράτες. Στην Ινδοκίνα Γάλλοι αποικιοκράτες επενδυτές καλλιεργούν το λεγόμενο “μαύρο” όπιο του Μπενάρες. Ισχυρότερο και πιο αρωματικό από το Ινδικό, που προτιμάται από τους καπνιστές. Στις αρχές του 1880 το Γαλλικό κράτος αρχίζει να αγοράζει ακατέργαστο όπιο το οποίο επεξεργάζεται σε ένα εργοστάσιο στην Σαϊγκόν. Στην είσοδο του εργοστασίου τοποθετείται μια ταμπέλα που αναγράφει το εθνικό σύνθημα της Γαλλικής δημοκρατίας: Liberty- Equality –Fraternity!

Από την επεξεργασία προέκυπτε ένα τυποποιημένο προϊόν έτοιμο για κάπνισμα που έφερε την ένδειξη «Régie de l’opium» δηλαδή μονοπώλιο οπίου. Η συσκευασία οπίου ονομαζόταν «chandoo» και διατίθεται σε όλη την Ινδοκίνα αλλά και σε άλλες χώρες, από μαγαζιά λιανεμπορίου. Να είστε σίγουροι πως η Γαλλική δημοκρατία περιφρούρησε το μονοπώλιο της. Κάθε παρέκκλιση που δεν βασιζόταν στη λειτουργία της μονοπωλιακής γραμμής παραγωγής τιμωρούνταν με θάνατο.

Όμως η Κίνα ήταν που μετατράπηκε στον μεγαλύτερο παραγωγό οπίου στον κόσμο, μέχρι βέβαια την έλευση των κομμουνιστών του Μάο. Τόνοι οπίου στις αρχές του 20ου αιώνα πλημμυρίζουν τα αμπάρια των βρετανικών πλοίων σε Σαγκάη και Χονγκ Κονγκ και τα κολοσσιαία ποσά που αποκόμιζε η βρετανική αυτοκρατορία από το εμπόριο ναρκωτικών, σε συνεργασία με τις «τριάδες», τα διακινούσε η HSBC.

Στην Ευρώπη, στις μεγάλες αποικιοκρατικές δυνάμεις Βρετανία, Γαλλία, Ολλανδία οι εργατικοί πληθυσμοί τόσο στο επίπεδο της διαβίωσης όσο και αυτό της κοινωνικής αποδοχής εναπόκεινταν περισσότερο στα χέρια των εργοδοτών παρά στη νομοθεσία της επίσημης εξουσίας. Οι εργάτες κατατάσσονταν σε δυσμενέστατη θέση, δούλευαν ήλιο με ήλιο σχεδόν χωρίς αντίκρισμα καθώς συχνά άγγιζαν τα όρια της λιμοκτονίας. Ήταν τόσο άθλιες οι συνθήκες εργασίας που η κάθε πληγή μπορεί να μολυνόταν με γάγγραινα και να οδηγούσε σε θάνατο ή ακρωτηριασμό ενώ λόγω της διαβίωσης σε σκοτεινές, δυσώδεις και υγρές τρώγλες, σε υπόγεια νοσηρά, ή ακόμα και σε σπηλιές υπήρχε έξαρση των επιδημιών όπως: φυματίωση, τύφος, χολέρα.

Και ξαφνικά όλα αυτά μετριάστηκαν γιατί κάποιοι χημικοί κατάφεραν να εξάγουν από το όπιο μια ουσία στην οποία έδωσαν το όνομα του Μορφέα θεού του ύπνου και του ονείρου. Ήταν η μορφίνη.

Ο πρώτος που είδε κέρδος στην μορφίνη και την παρήγαγε μαζικά ήταν ο Γερμανός Heinrich Emanuel Merck. Εκείνη την περίοδο, το κόστος των διαλυμάτων της ουσίας αυτής ήταν πολύ χαμηλότερο από πολλά αλκοολούχα ποτά, με αποτέλεσμα η κατανάλωση τους σε φτωχές εργατικές γειτονιές να αυξηθεί ραγδαία. Προσέφερε στους εργάτες ανακούφιση από τον πόνο, την κούραση, την πείνα, και συναισθηματική αναισθησία για να αντέξουν τις άθλιες συνθήκες ζωής!

Μέσα σε λίγα χρόνια το μικρό εργαστήριο «Engel-Apotheke» του Merck είχε μετατραπεί σε μια τεράστια καπιταλιστική επιχείρηση. Η επιχείρηση Merck ήταν η πρώτη μεγάλη φαρμακευτική αυτοκρατορία ενώ η κατανάλωση των ναρκωτικών, ήδη από τότε, ήταν πια ένα θανατηφόρο κοινωνικό πρόβλημα. Σήμερα Merck KGaA έχει παρουσία σε 66 χώρες, απασχολεί πάνω από 50 χιλιάδες εργαζόμενους και είναι ο 5ος μεγαλύτερος φαρμακευτικός όμιλος στον κόσμο.

***

Στην συνέχεια, τα ναρκωτικά ή το κυνήγι τους χρησιμοποιηθήκαν από τις κυβερνήσεις ως ένας τρόπος καταστολής και άσκησης κοινωνικού ελέγχου, και ταυτόχρονα συνυφαίνονται με την πολιτική, την οικονομία, τις μυστικές υπηρεσίες…

Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση ενός εκ των αρχηγών των «τριάδων» Du Yuesheng που είχε την επιχείρηση του στον γαλλικό τομέα της Σαγκάης. Ελέγχει τα κέντρα τζόγου, την πορνεία, πουλάει προστασία και βέβαια κυριαρχεί στο εμπόριο οπίου. Ο κύριος Yuesheng όμως είχε και πολιτικές φιλοδοξίες. Φίλος και χρηματοδότης του ηγέτη του Εθνικιστικού κόμματος Κουομιντάγκ, Chiang Kai-shek, προσεγγίστηκε από την Γαλλική δημοκρατία και του ζητήθηκε να βοηθήσει στην καταστολή του κομμουνιστικού κόμματος και στην αποκατάσταση την τάξη.

Ως αντάλλαγμα του παραχωρούσαν όλα τα μαγαζιά λιανικής εμπορίας το οπίου της Σαγκάης. Μόλις ο Yuesheng ανέλαβε τα νέα του καθήκοντα και με την βοήθεια των στρατευμάτων του φίλου του στρατηγού Chiang Kai-shek, διέταξε τις δημόσιες δολοφονίες εκατοντάδων κομμουνιστών και επέβαλε το Κουομιντάγκ ως κυβέρνηση η οποία χρηματοδοτούνταν από το εμπόριο των ναρκωτικών. Σε αυτήν την κυβέρνηση τα πρωτοκλασάτα μέλη της «τριάδας» του Yuesheng κατέλαβαν υπουργικές θέσεις ενώ ο Yuesheng αφού πρώτα διορίστηκε πρόεδρος του «Εθνικού Συμβουλίου Οπίου» έφερε πρωτοκλασάτους χημικούς στην Κίνα, δημιούργησε ένα εργοστάσιο παραγωγής ηρωίνης στο κέντρο της Σαγκάης, έγινε πρόεδρος σε τράπεζες ναυτιλιακές εταιρείες και του Κινέζικου Ερυθρού Σταυρού, και τις ελεύθερες ώρες του διεύθυνε τα εργατικά συνδικάτα.

Ο Du Yuesheng είναι το τέλειο παράδειγμα της ευρύχωρης συμβίωσης του υποκόσμου και του οργανωμένου εγκλήματος με τον καπιταλισμό και την πολιτική. Μια άλλη περίπτωση αυτής της ευρύχωρης συμβίωσης έχουμε στην Σικελία το 1943 όταν τα αμερικανικά στρατεύματα καταλαμβάνουν το νησί. Ο Λευκός Οίκος θέλει να διορίσει μια κυβέρνηση που θα στελεχώνονταν από άτομα ικανά να αντιπαρατεθούν στον νούμερο ένα εχθρό τους: στους κομμουνιστές αντάρτες.

Και που λέτε να τους βρήκε;

Μα στην Μαφία!

Με την στήριξη του αμερικανικού στρατού τα μέλη της Μαφίας ανέλαβαν όλες τις επίσημες θεσμικές θέσεις. Αμέσως έφτασε στην Σικελία και ο Λάκι Λουτσιάνο ο πατέρας του σύγχρονου οργανωμένου εγκλήματος στις Η.Π.Α. Η «Κόζα Νόστρα» του Λουτσιάνο και οι Σικελοί μαφιόζοι που μαζί κυβερνούσαν την Σικελία, ως φανατικοί αντικοµµουνιστές συνεργάζονται υπογείως µε τις μυστικές υπηρεσίες πληροφοριών των ΗΠΑ και μάλιστα φάνηκαν ιδιαίτερα χρήσιμοι στη διάβρωση των αριστερών οµάδων αντίστασης και των εργατικών κομμουνιστικών συνδικάτων στην Ιταλία. Το γεγονός πως μετέτρεψαν σε συνεργασία με Τούρκους, Λιβανέζους και Κορσικανούς μαφιόζους, την Σικελία σε μεσογειακό κόμβο ναρκωτικών, κυρίως ηρωίνης, που ως προορισμό είχε τις εργατικές συνοικίες της Νέας Υόρκης, δεν συνιστούσε πρόβλημα για τους Αμερικανούς προστάτες του «ελεύθερου κόσμου».

Άλλωστε οι Κορσικανοί ναρκοεμπόροι είχαν στενές σχέσεις με τις Γαλλικές μυστικές υπηρεσίες οι οποίες την δεκαετία του 1950 έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στο πρώτο πόλεμο της Ινδοκίνας όταν οι Βιετναμέζοι κομμουνιστές υπό την ηγεσία του Χο Τσι Μινχ, διακήρυξαν την ανεξαρτησία τους από τους Γάλλους. Η περιοχή αφενός διέθετε σημαντικές πηγές πρώτων υλών, καθώς και εμπορικές αγορές απαραίτητες για την ανοικοδόμηση της διαλυμένης, από τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, Γαλλίας αφετέρου ο φόβος της κομμουνιστικής εξάπλωσης ώθησε το Παρίσι ανακτήσει τα «εδάφη» της στην Ινδοκίνα.

Όμως η Γαλλική κυβέρνηση δεν διέθετε επαρκή στρατεύματα στην περιοχή και δεν μπορούσε να χρηματοδοτήσει εξ ολοκλήρου τον πόλεμο. Για να βρεθούν κεφάλαια οι γαλλικές μυστικές υπηρεσίες SDECE οργάνωσαν την «Operation X». Στα πλαίσια αυτής της επιχείρησης οι Γάλλοι της SDECE ήρθαν σε επαφή με παραγωγούς παπαρούνας στο Λάος με αποτέλεσμα την αγορά όλης της παραγωγής ακατέργαστου οπίου. Έπειτα οι Γαλλικές μυστικές υπηρεσίες μετέφεραν το προϊόν στην γαλλική στρατιωτική βάση της Σαϊγκόν. (Opération X, forces spéciales, CIA, mafia de Cochinchine https://www.historia.fr/le-nerf-des-guerres-dindochine)

Από κει το αγόραζαν και το παραλαμβάνανε οι Κορσικανοί μαφιόζοι. Το μετέφεραν στα εργαστήρια τους που βρισκόντανε στην Κορσική, μετέτρεπαν το ακατέργαστο όπιο σε ηρωίνη και μετά την διέθεταν στις αγορές του «ελεύθερου κόσμου», κυρίως στην Νέα Υόρκη. Ο πακτωλός των κερδών από το εμπόριο ναρκωτικών επέτρεψε στην Γαλλική κυβέρνηση να συγκροτήσει στην Γαλλική Ινδοκίνα έναν μισθοφορικό στρατό σαράντα χιλιάδων αντρών.

Όμως οι φιλότιμες προσπάθειες τους αποβήκαν άκαρπες…

Ακριβώς όπως της CIA Desmond Fitzgerald και Richard Stilwell η οποία οργάνωσε με τους Desmond Fitzgerald και Richard Stilwell το 1951 την «operation Paper» που αφορούσε την εισβολή από την Μπούρμα μιας στρατιωτικής δύναμης τεσσάρων χιλιάδων ανδρών του Κουομιτάνγκ, του γνωστού μας στρατηγού Τσιανγκ Κάι-Σεκ, με σκοπό την ανατροπή των κομμουνιστών του Μάο. Απέτυχαν, όμως αυτές οι δραστηριότητες της CIA που ήταν συνυφασμένες με το εμπόριο οπίου. (Operation Paper: The United States and Drugs in Thailand and Burma https://apjjf.org/-Peter-Dale-Scott/3436/article.html)

Ωστόσο τα υποστηριζόμενα από την CIA στρατεύματα του στρατηγού Τσιανγκ Κάι-Σεκ, εγκαταστάθηκαν στη Ταϊλάνδη και άρχισαν να ελέγχουν τη διακίνηση οπίου που έρχονταν από την Μπούρμα και το Λάος. Η περιοχή που σχηματίζουν τα βόρεια σύνορα αυτών των τριών χωρών έμεινε γνωστή ως το Χρυσό Τρίγωνο. Μαζί με το Αφγανιστάν υπήρξε η μεγαλύτερη περιοχή παραγωγής οπίου και ηρωίνης παγκοσμίως.

Η CIA, μέσα στην άρρωστη εμμονή της να διατηρήσει τον «ελεύθερο κόσμο» ασφαλή στη μάχη κατά του κομμουνισμού δημιούργησε έναν μισθοφορικό στρατό 30 χιλιάδων αντρών στα ορεινά του Χρυσού Τριγώνου αδιαφορώντας για το γεγονός πως οι σύμμαχοι της έστησαν εκεί τη μεγαλύτερη επιχείρηση εμπορίας ναρκωτικών στον κόσμο. Στο Τρίγωνο η CIA με έδρα το Long Cheng, είχε κατασκευάσει στρατιωτικές βάσεις και κάπου διακοσίους αεροδιαδρόμους. Αυτή ήταν η μεγαλύτερη παραστρατιωτική επιχείρηση στην οποία συμμετείχε η CIA, και το Long Cheng έγινε η πιο πολυσύχναστη αεροπορική βάση στον κόσμο ως τα μέσα της δεκαετίας του 1960. Η κληρονομιά που άφησε αυτή η επιχείρηση: από τους 250.000 άνδρες του Αμερικανικού εκστρατευτικού σώματος στο Βιετνάμ περίπου οι 37.000 άνδρες ήταν εθισμένοι στην ηρωίνη. (G.I. Heroin Addiction Epidemic in Vietnam https://www.nytimes.com/1971/05/16/archives/gi-heroin-addiction-epidemic-in-vietnam-gi-heroin-addiction-is.html)

Ποιος πουλούσε;

Ποιος ξέπλενε;

Που κατέληγαν τα χρήματα;

Έτσι κι αλλιώς τα ναρκωτικά αποτελούν στρατηγικό χρηματοδότη πολεμικών επιχειρήσεων της CIA, όπως αυτήν στην Νικαράγουα, με χρηματοδότηση των παραστρατιωτικών δεξιών ομάδων «Κόντρας» οι οποίοι συμμετείχαν άμεσα στη διακίνηση των ναρκωτικών με τη βοήθεια των αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών, το πραξικόπημα που έχει μείνει στην ιστορία «Πραξικόπημα της κοκαΐνης» στην Βολιβία, και γενικά η CIA χρηματοδότησε όλες τις παραστρατιωτικές μισθοφορικές αντικομουνιστικές ομάδες στο νότιο ημισφαίριο της Αμερικής και τους βρόμικους πολέμους στην Κεντρική Αμερική.

Σύμφωνα με το αστυνομικό της DEA (Drug Enforcement Administration)- Calerino Castillo: «Χρόνια ολόκληρα αεροπλάνα από τη βάση Ilopango στο El Salvador της Πολεμικής Αεροπορίας των ΗΠΑ με την κάλυψη και τη προστασία των μυστικών υπηρεσιών μετέφεραν τόνους επεξεργασμένης κοκαΐνης και μαριχουάνας από την Κολομβία προς τις Νότιες πολιτείες των ΗΠΑ και επέστρεφαν φορτωμένα με όπλα στις χώρες της Κεντρικής Αμερικής.»

(Chapter X: Celerino Castillo – CIA-Contra-Crack Cocaine https://oig.justice.gov/sites/default/files/archive/special/9712/ch10p1.htm

Όλες οι κυβερνήσεις των ΗΠΑ είχαν υποκριτική σχέση με το εμπόριο ναρκωτικών. Από την μια χρησιμοποιούσαν το εμπόριο για να προστατεύσουν τα γεωστρατηγικά τους συμφέροντα και στο εσωτερικό τα χρησιμοποιούσαν ως σύστημα κοινωνικού ελέγχου μεγιστοποιόντας την δύναμη των κυβερνητικών θεσμών επιτήρησης.

Το κωμικοτραγικό της υπόθεσης είναι ότι σήμερα οι Αμερικανικές κυβερνήσεις συσχετίζουν τον πόλεμο «κατά της τρομοκρατίας» με τον «πόλεμο κατά των ναρκωτικών»…

Γελοιότητες…

Το Αφγανιστάν είναι σήμερα, μετά τoν εικοσαετή πόλεμο των ΗΠΑ, ο μεγαλύτερος παραγωγός οπίου και ηρωίνης στις ελεύθερες αγορές του κόσμου! Η αμερικανική παρέμβαση ευνόησε το εμπόριο σκληρών ναρκωτικών. Τα τελευταία χρόνια, σύμφωνα με όλες τις εκτιμήσεις, το 83%-97% της παγκόσμιας παραγωγής οπίου και ηρωίνης προέρχεται από το Αφγανιστάν.

Αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία…


Πηγή:imerodromos.gr



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »