Παρασκευή 13 Φεβρουαρίου 2026

Γιατροί Χίου: “Καταγγέλλουμε την ανθρωποφαγία – Η ανθρώπινη ζωή δεν μπαίνει σε ζυγαριά”



"Τη βαθιά του οδύνη για τον χαμό τόσων αθώων ανθρώπων εν καιρώ ειρήνης, στα νερά ενός νησιού που γνωρίζει από πρώτο χέρι τι σημαίνει ξεριζωμός. Στα ίδια περάσματα όπου, σε άλλες ιστορικές στιγμές, άνθρωποι σώθηκαν ή χάθηκαν αναζητώντας ασφάλεια και μια νέα καλύτερη ζωή», εκφράζει σε ανακοίνωσή του ο Σύλλογος Νοσοκομειακών Ιατρών Χίου.

Παράλληλα οι γιατροί του Νοσοκομείου καταγγέλλουν απερίφραστα την ανθρωποφαγία, το εμφυλιοπολεμικό κλίμα και την απώλεια κάθε έννοιας ανθρωπιάς που εκδηλώθηκαν πριν ακόμη μετρηθούν οι νεκροί, πριν σμίξουν μάνες με τα παιδιά τους και πριν επουλωθούν οι πληγές των τραυματισμένων.

Ολόκληρη η ανακοίνωση του Συλλόγου:

«Με αφορμή το θαλάσσιο ατύχημα που σημειώθηκε ανοιχτά της Χίου στις 03-02-2026, με τραγικό απολογισμό τον θάνατο πολλών προσφύγων, και τα όσα ακολούθησαν, ο Σύλλογος Νοσοκομειακών Ιατρών Χίου θεωρεί υποχρέωσή του να υπογραμμίσει τα εξής:
Να εκφράσει τη βαθιά του οδύνη για τον χαμό τόσων αθώων ανθρώπων εν καιρώ ειρήνης, στα νερά ενός νησιού που γνωρίζει από πρώτο χέρι τι σημαίνει ξεριζωμός. Στα ίδια περάσματα όπου, σε άλλες ιστορικές στιγμές, άνθρωποι σώθηκαν ή χάθηκαν αναζητώντας ασφάλεια και μια νέα καλύτερη ζωή.

Να καταγγείλει απερίφραστα την ανθρωποφαγία, το εμφυλιοπολεμικό κλίμα και την απώλεια κάθε έννοιας ανθρωπιάς που εκδηλώθηκαν πριν ακόμη μετρηθούν οι νεκροί, πριν σμίξουν μάνες με τα παιδιά τους και πριν επουλωθούν οι πληγές των τραυματισμένων.

Να υπενθυμίσει – απέναντι σε κάθε φωνή που επιχειρεί να το σχετικοποιήσει – ότι η ανθρώπινη ζωή δεν μπαίνει σε ζυγαριά. Έχει την ίδια αξία, ανεξάρτητα από καταγωγή, χρώμα ή θρησκεία.

Σε ό,τι αφορά την ανταπόκριση του Νοσοκομείου Χίου και συνολικά του δημόσιου συστήματος υγείας, αξίζει να ειπωθεί καθαρά ότι τα νοσοκομεία του ΕΣΥ, παρά τις διαχρονικές ελλείψεις και τις αντικειμενικές δυσκολίες με τις οποίες λειτουργούν, ήταν και παραμένουν παρόντα σε κάθε πρόκληση στην οποία κλήθηκαν να συνδράμουν. Παρέχουν άμεση και δωρεάν πρόσβαση σε υπηρεσίες υγείας σε όλους ανεξαιρέτως τους κατοίκους της χώρας, 24 ώρες το εικοσιτετράωρο, 365 ημέρες τον χρόνο — μια κατάκτηση που δεν συναντάται ακόμη και σε προηγμένες χώρες της Δύσης. Αυτό κατέστη δυνατό επειδή ένα σημαντικό μέρος του προσωπικού τους εργάζεται αγόγγυστα και πέραν του προβλεπόμενου τακτικού και εφημεριακού ωραρίου, χωρίς να περιμένει πρόσθετη χρηματική ή άλλη επιβράβευση.

Η ουσιαστική ενδυνάμωση των νοσοκομείων με μόνιμο νέο προσωπικό, η συνεχής εκπαίδευσή του, η πρόσβαση σε νέες τεχνολογίες και θεραπείες, ο οργανωμένος σχεδιασμός για την αντιμετώπιση κρίσεων και, επιτέλους, η σοβαρή διασύνδεσή τους με την Πρωτοβάθμια Φροντίδα Υγείας, θα καταστήσουν την αποτελεσματικότητά τους όχι προϊόν του ελληνικού «φιλότιμου», όπως εν μέρει συμβαίνει σήμερα, αλλά αποτέλεσμα της σοβαρότητας με την οποία οφείλει να τα αντιμετωπίζει μια σύγχρονη, ευνομούμενη πολιτεία.

Κλείνοντας, η ευχή μας είναι οι ζωές που σώθηκαν να τύχουν της φροντίδας και της αξιοπρέπειας που αξίζει σε κάθε άνθρωπο και οι ζωές που χάθηκαν να μην ξεχαστούν».




Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

ΣΧΟΛΙΚΑ ΓΕΥΜΑΤΑ «Μενού» υποχρηματοδότησης στο όνομα της «εξοικονόμησης»


Περικοπές στο περιεχόμενο και μη ένταξη νέων σχολείων στο πρόγραμμα καταγγέλλει η Ομοσπονδία Γονέων Αττικής

Προς σίτιση υπαγορευμένη από την πολιτική των περικοπών κινούνται τα σχολικά γεύματα, προκαλώντας αναστάτωση και αντιδράσεις στους γονείς των μαθητών. Να διαμορφωθεί διατροφολόγιο με κριτήριο τη σωστή σίτιση των παιδιών και όχι με κριτήριο την «εξοικονόμηση», απαιτεί η Ομοσπονδία Γονέων Αττικής.

Ειδικότερα, αναφέρει: «Ηρθε ενημέρωση αρχικά ότι εντάχθηκε το χοιρινό κρέας στα σχολικά γεύματα, και μάλιστα από αυτόν τον μήνα. Ζητήθηκε μάλιστα από τους γονείς να ενημερώσουν άμεσα για αλλεργίες. Στην ουσία, μόλις στις 11/2/2026 ο ΟΠΕΚΑ ενημέρωσε αναλυτικά ότι αλλάζει το διατροφολόγιο, αφαιρεί το μοσχάρι κάποιες μέρες από το διατροφολόγιο και το αντικαθιστά με χοιρινό. Προφανώς η κυβέρνηση μειώνει το μοσχαρίσιο κρέας για λόγους οικονομίας!

Για ακόμα μία φορά συναντάμε το κριτήριο της περίφημης "εξοικονόμησης", και μάλιστα στα σχολικά γεύματα. Ως Ομοσπονδία Γονέων Αττικής σχολιάσαμε πως "βγάζουν από τη μύγα ξύγκι, ακόμα και από τα σχολικά γεύματα. Και όλα αυτά για να δώσουν ζεστό χρήμα στις εταιρείες Ενέργειας, στην πολεμική βιομηχανία και στους κατασκευαστικούς ομίλους."

Και αυτό είναι που επιβεβαιώνεται στην πράξη!

Η κυβέρνηση προετοιμάζει σιγά - σιγά το έδαφος για νέες περικοπές στα σχολικά γεύματα. Πέρυσι ήταν το λάδι στη σαλάτα, τώρα είναι η μείωση του μοσχαρίσιου κρέατος, αύριο τι;

Η απόφαση της κυβέρνησης είναι απαράδεκτη, γιατί ενώ υπάρχει ανάγκη να διευρύνει τα σχολικά γεύματα και να εντάξει το σύνολο των σχολείων σε αυτά, κάνει νέες περικοπές σε βάρος των διατροφικών αναγκών των παιδιών, αδιαφορώντας ακόμα και για χιλιάδες μαθητές που για θρησκευτικούς ή άλλους λόγους δεν καταναλώνουν χοιρινό κρέας.

Ταυτόχρονα, η ενημέρωση που έχουμε από αρκετά σχολεία στην Αττική είναι πως ενώ οι δήμοι πληρούν τα κριτήρια για να ενταχθούν σε σχολικά γεύματα, τα σχολεία δεν εντάσσονται, γιατί δεν επαρκεί το κονδύλι που διατίθεται για τα σχολικά γεύματα, και αυτό αποτελεί κυβερνητική ευθύνη και επιλογή.

Επιπλέον, σχεδόν σε όλα τα σχολεία που συμμετέχουν στα σχολικά γεύματα, το βάρος και τη διαδικασία για την παραλαβή και τη διαχείρισή τους το σηκώνουν οι γονείς ή οι εκπαιδευτικοί, καθώς δεν υπάρχει κατάλληλο βοηθητικό προσωπικό στα σχολεία».


Επισημαίνοντας τα παραπάνω, η Ομοσπονδία Γονέων Αττικής επαναλαμβάνει τις διεκδικήσεις προς τα αρμόδια υπουργεία για τα αυτονόητα:
  • Να διαμορφωθεί διατροφολόγιο με κριτήριο τη σωστή σίτιση των παιδιών και όχι με κριτήριο την «εξοικονόμηση». Να παρθούν πίσω οι περικοπές! Το εβδομαδιαίο διατροφολόγιο των παιδιών να περιλαμβάνει κανονικά το μοσχαρίσιο κρέας και το ελαιόλαδο.
  • Να ενταχθούν όλα τα σχολεία στο πρόγραμμα για τα σχολικά γεύματα. Να αυξηθεί ο προϋπολογισμός, που κάθε χρόνο μειώνεται.
  • Να πραγματοποιηθούν προσλήψεις του αναγκαίου βοηθητικού προσωπικού για τη διαχείριση των σχολικών γευμάτων. Να προβλεφθούν κατάλληλοι χώροι και κατάλληλη υποδομή σε κάθε σχολείο. 



Πηγή: rizospastis



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Καμιά σχέση



Ανάμεσα στους πολλούς που μίλησαν για την υπόθεση του εργατοπατέρα Παναγόπουλου, είναι ο υπουργός Υγείας Γεωργιάδης. 
Τι βρήκε να πει; 
Οτι «τα προγράμματα κατάρτισης είναι το πιο διαφανές πράγμα που έχει υπάρξει στο ελληνικό Δημόσιο» και ότι ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ έδειξε «έλλειψη συντροφικότητας» απέναντι στον Παναγόπουλο, που «τον βρήκε μπόσικο και πήγε να τον φάει στη πρώτη στραβή» (!) 
Καμιά εντύπωση δεν προκαλεί η πρεμούρα του Γεωργιάδη να υπερασπιστεί τα ρυπαρά προγράμματα της ΕΕ, που είναι βάλτος διαφθοράς, εξαγοράς και ενσωμάτωσης. 
Αλλωστε, τα γνωρίζει καλά από τη θητεία του για 6 μήνες στο υπουργείο Εργασίας, περίοδος που περιέχεται στην έρευνα για τον εργατοπατέρα της ΓΣΕΕ. 
Οσο για την αναφορά στον Ανδρουλάκη, που προσπαθεί μάταια να διαχωριστεί από τον κορυφαίο ΠΑΣΟΚο συνδικαλιστή, η σπόντα απευθύνεται μάλλον σε εκείνο το κομμάτι του ΠΑΣΟΚ που συνεχίζει να τον υπερασπίζεται, ρίχνοντας «λάδι» στην εσωκομματική διαμάχη. 
Επιβεβαιώνεται η προσπάθεια όλων να αποπροσανατολίσουν τους εργαζόμενους και να αξιοποιήσουν τη βρώμικη υπόθεση ανάλογα με τις επιδιώξεις τους στην αναμόρφωση του πολιτικού συστήματος, φροντίζοντας να μείνει άβρεχτος ο πυρήνας της αντεργατικής πολιτικής και ο «κοινωνικός εταιρισμός». Οι εργαζόμενοι όμως έχουν και νου και γνώση. 
Καμιά σχέση δεν έχουν οι εργατοπατέρες και τα κόμματα που τους στηρίζουν με τις αγωνίες και τους αγώνες τους.

Πηγή: rizospastis



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Πώς δολοφονείται η συμπερίληψη σε 24 ώρες ή αλλιώς Unpopular opinion.

Ευδοκία Παυλίδου


Από χθες το βράδυ το timeline μου έχει γεμίσει με τη “συγκινητική” εμφάνιση της Κατερίνας Βρανά στη βραδιά της Eurovision.

Μια παρουσία που μετατράπηκε σε ελάχιστες ώρες σε highlight στιγμή, “ηχηρό μάθημα ψυχικής δύναμης” και κοινωνικό επίτευγμα.

Έτσι, για ακόμη μία φορά, η αποδοχή της αναπηρίας παρουσιάζεται ως πυροτέχνημα σε prime time ζώνη.

Η αδιάκοπη αναπαραγωγή αυτής της στιγμής φανερώνει ότι η συμμετοχή ενός ανθρώπου με αναπηρία σε μια δημόσια εκδήλωση εξακολουθεί, για πολλούς, να θεωρείται εξαίρεση. Και κάθε εξαίρεση είναι μια ευκαιρία για ένα ηθικό μετάλλιο στο πέτο της κοινωνικής ευαισθησίας.

Στο μεταξύ, στις λιγότερο φωτογενείς γωνιές της καθημερινότητας, οι ράμπες παραμένουν διακοσμητικές, οι θέσεις στάθμευσης δανεικές για πέντε λεπτά , η χρήση του όρου ΑμεΑ εξακολουθεί να μεταφράζεται λανθασμένα -από πολλούς - ως Άτομα με Ειδικές ανάγκες και η εφαρμογή του ΚΟΚ όπλο εξουσίας στα χέρια αδαών.

Και συνδέοντας κάτι προσωπικό....

Μόλις πριν από μία εβδομάδα, βίωσα μια εξαντλητική και αδικαιολόγητη ταλαιπωρία καθώς ανθυπαστυνόμος της Τροχαίας αφαίρεσε τις πινακίδες από το όχημά μου, το οποίο ήταν νομίμως σταθμευμένο σε θέση ΑμεΑ στο πάρκινγκ του μετρό στη Ν. Ελβετία.

Η μπλε κάρτα ήταν αναρτημένη, όπως ορίζει ο νόμος και η αιτιολογία την κλήσης: Δεν φαίνονταν επαρκώς τα στοιχεία.

Μια ολόκληρη μέρα χαμένη με άπειρα νεύρα τρομερή εξάντληση και στο τέλος, συγγνώμες από συναδέλφους της που οι ίδιοι δεν μπορούσαν να εξηγήσουν τη λογική της απόφασης.

Φυσικά όλα αυτά ξέρετε τί δείχνουν;

Ότι από τον απλό πολίτη μέχρι τα θεσμικά όργανα, η εκπαίδευση γύρω από την αναπηρία παραμένει ελλιπής.

Επομένως να με συγχωρείτε που διακόπτω το δράμα , αλλά η εμφάνιση μιας καλλιτέχνιδας στην τηλεόραση δεν είναι ηρωισμός, είναι μια κανονική στιγμή όπου ένας άνθρωπος κάνει απλά τη δουλειά του.

Τα υπόλοιπα που γράφονται είναι για να νιώθουμε καλύτερα με τον εαυτό μας.

Τα φιλιά μου και τα Τε λα Πόνγκο μου σε όλους!

Ευδοκία Παυλίδου



Πηγή:facebook



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Πέμπτη 12 Φεβρουαρίου 2026

Γεωργία Βασιλειάδου: «Θέλω να φύγω με ζήτω και όχι με γιούχα»

Ελένη Λαζαρίδου

Η Γεωργία Βασιλειάδου υπήρξε μια γυναίκα με «μπέσα», με πραγματική μαγκιά και «τσαγανό». Μεστή και ταλαντούχα ηθοποιός, αλλά και ώριμη σαν ύπαρξη, καθώς υπέμεινε σθεναρά πολλές κακουχίες στη ζωή της, κατάφερε με την δυναμικότητα της να επιβιώσει και να λάμψει. Χάρισε απλόχερα το γέλιο με τους ρόλους της ως «θεία από το Σικάγο», ως «καφετζού», ως «μαμή», επιβεβαιώνοντας τον τίτλο που της έδωσε ο Κώστας Χατζηχρήστος ως η «κωμικιά των κωμικών».

Η Γεωργία Βασιλειάδου ήταν βαθιά συνειδητοποιημένη γυναίκα που στο τέλος της καριέρας της είπε πως θέλει να αποσυρθεί με ζήτω και όχι με γιούχα. Σπουδαία κουβέντα και ακόμα πιο σπουδαία συνειδητοποίηση.

Ήταν η βασίλισσα της κωμωδίας και αναμφισβήτητα ήταν μια γυναίκα με Γάμμα κεφάλαιο.

Η οικονομική ανέχεια των πρώτων χρόνων και η ενασχόληση με το τραγούδι


Η Γεωργία Βασιλειάδου ήρθε στο φως της ζωής την 1η Ιανουαρίου του 1897 στα Τουρκοβούνια, στην Κυψέλη. Υπήρξε μέλος μιας πολύτεκνης οικογένειας που αριθμούσε 10 παιδιά. Πολύ νωρίς, η Γεωργία Αθανασίου, όπως ήταν το πραγματικό όνομα της, έχασε τον πατέρα της, που ήταν αξιωματικός του στρατού, σε ένα ατύχημα που είχε με το άλογο του. Ο θάνατος του πατέρα της, του στυλοβάτη της οικογένειας, τους στοίχισε πολύ. Η φτώχεια ήταν προ των πυλών, η μητέρα της οικογένειας έμεινε μόνη και έπρεπε να αντεπεξέλθει στις ανάγκες των παιδιών της, ενώ τα τελευταία έμειναν ορφανά από πατέρα και αβοήθητα.


Όλα αυτά είχαν ως αποτέλεσμα να εγκαταλείψει το σχολείο και να βγει στην σκληρή βιοπάλη της ζωής η – μόλις 7 ετών – Γεωργία για να βοηθήσει την μητέρα της. Έτσι, βρήκε δουλειά στο κορνιζάδικο του θείου της, με μοναδική ασχολία της στον ελάχιστο ελεύθερο χρόνο της το τραγούδι. Ίσως το τραγούδι να αποτελούσε ένα είδος «βάλσαμου» στη ψυχή ενός μικρού παιδιού που κλήθηκε να ενηλικιωθεί απότομα.

Τέσσερα χρόνια αργότερα, όμως, χάνει και την μητέρα της. Τότε, η Γεωργία Βασιλειάδου έχασε την γη κάτω από τα πόδια της, καθώς έπρεπε να γίνει μάνα για τα 9 της αδέλφια, υπόθεση διόλου εύκολη. Συνέχισε την σκληρή δουλειά στο μαγαζί του θείου της, κυκλοφορούσε με τρύπια παπούτσια, καθώς έδινε προτεραιότητα στις ανάγκες των αδελφών της και πολλές φορές καβαλούσε λαθραία τον πίσω προφυλακτήρα του τραμ για να πάει στην δουλειά της, επειδή δεν είχε λεφτά για να κόψει εισιτήριο. Το τραγούδι, όμως, παρέμενε ένα βάλσαμο για την ταλαιπωρημένη Γεωργία…


Κάποια μέρα, περπατώντας ανέμελα στο δρόμο του θεάτρου Ολύμπια, άκουσε τον θίασο να κάνει πρόβες κάποια τραγούδια, καθώς στο θέατρο στεγαζόταν εκείνη την εποχή η Λυρική Σκηνή. Αυτό ήταν! Η νεαρή κοπέλα μπήκε μέσα, ζήτησε να περάσει από ακρόαση, τραγούδησε και τους άρεσε. Το «τσαγανό» της αυτό της χάρισε και το πρώτο πραγματικό της χαμόγελο. Από το 1922 και εξής η Γεωργία Βασιλειάδου ήταν πια μαθήτρια του κλασικού τραγουδιού και συμμετείχε μάλιστα ως χορωδός στην όπερα του Βέρντι «Ο Ερνάνης».

Πολλοί λένε πως ήταν μια γοητευτική γυναίκα με βελούδινη φωνή. Και εκείνη το ήξερε, για αυτό προσπάθησε να καλλιεργήσει αυτό το ταλέντο που της χάρισε απλόχερα η φύση. Σπούδασε, λοιπόν, φωνητική και κλασικό τραγούδι στη Γεννάδιο Σχολή, το 1923, ενώ έγινε μέλος στη χορωδία του μελοδράματος. Η βελούδινη φωνή της γοητευτικής κοπέλας μάγευε τους δασκάλους της, οι οποίοι της υπόσχονταν πιο σοβαρούς ρόλους στη Λυρική. Τίποτα και κανείς δεν θα έμπαινε πια εμπόδιο στα όνειρα της και αυτό το απέδειξε όταν αρνήθηκε την απαίτηση της οικογένειας της να σταματήσει το τραγούδι. Έβαλε πια προτεραιότητα τις δικές της ανάγκες, άλλαξε το επίθετο της, διέκοψε τις σχέσεις με την οικογένειά της και ήταν πια ασταμάτητη!

Γεωργία Βασιλειάδου: Η σχέση της με το θέατρο και η απόφαση να το εγκαταλείψει

Σχεδόν αμέσως, η Γεωργία Βασιλειάδου μεταπήδησε στο θεατρικό σανίδι και ξεκίνησε συνεργασίες με μεγάλα ονόματα της εποχής, όπως την Κυβέλη, τον Δημήτρη Μυράτ και την Μαρίκα Κοτοπούλη. Με την τελευταία συνεργάστηκε για πολλά χρόνια και στην ουσία ήταν το δεξί της χέρι στις παραστάσεις. Μετά από χρόνια, εντάχθηκε στο θίασο του Αιμίλιου Βεάκη και είχε πια κατοχυρώσει το όνομα της στους θεατρικούς κύκλους της εποχής. Εκείνο το διάστημα, η προσωπική της ζωή δεν συμβάδιζε με την επιτυχία που βίωνε στην επαγγελματική της ζωή. Μπορεί να είχε παντρευτεί με έναν έμπορο, όμως ο γάμος της διαλύθηκε σύντομα. Βέβαια, ο γάμος αυτός της χάρισε την μονάκριβη κόρη της, Φωτεινή, που γεννήθηκε το 1935. Για χάρη της κόρης της, σταμάτησε τα πάντα και αφοσιώθηκε στο μεγάλωμα της.

Η Γεωργία Βασιλειάδου ήταν μια μάνα που μεγάλωνε μόνη της το παιδί της, χωρίς καμία βοήθεια, σε μια κοινωνία βαθιά συντηρητική που θεωρούσε μια διαζευγμένη μητέρα, ανάξια λόγου. Πολλές πόρτες έκλεισαν, όπως αυτή του Εθνικού Θεάτρου, του οποίου οι ιθύνοντες ήταν αυτής της νοοτροπίας. Τότε ήταν που αηδίασε από αυτές τις συμπεριφορές και αποφάσισε να βάλει ένα πρόωρο τέλος στην καριέρα της και να αφοσιωθεί πλήρως στο παιδί της.

Η μοίρα, όμως, αλλιώς τα είχε γράψει για την Γεωργία Βασιλειάδου…


Γεωργία Βασιλειάδου: Η δεύτερη – πιο λαμπρή – καριέρα

Η καριέρα της στον κινηματογράφο ήταν λαμπρότερη και συνέβη κατά τύχη. Ενώ είχε σταματήσει να εργάζεται ως ηθοποιός, είχε κάποτε γνωρίσει την Σοφία Βέμπο, η οποία της είχε πει ότι θα την βοηθήσει. Και το έκανε. Συνεργάστηκαν στο θέατρο της και δημιούργησαν μια βαθιά σχέση φιλίας.

Το 1939, όμως, έγινε το μεγάλο μπαμ. Τότε, την ανακάλυψε ο Αλέκος Σακελλάριος που έψαχνε μια λαϊκή γυναίκα, όχι όμορφη, η οποία θα ενσάρκωνε το ρόλο της κουτσομπόλας στο έργο «Τα κορίτσια της παντρειάς», που θα ανέβαινε στο θέατρο «Ιντεάλ». Ακολούθησε η καθολική αναγνώριση μέσα από την ταινία «Οι Γερμανοί Ξανάρχονται» (1948) και οι επιτυχίες «Η κυρά μας η Μαμή», «Η θεία από το Σικάγο», «Η Μαρίνα, ο Κλέαρχος και ο κοντός», «Η ωραία των Αθηνών», υπό την σκηνοθετική αιγίδα του Φιλοποίμην Φίνου.


Το ατύχημα που της χάρισε τον τίτλο της ομορφότερης άσχημης του ελληνικού κινηματογράφου

Η Γεωργία Βασιλειάδου πολλές φορές έλεγε: «Αν γινόντουσαν καλλιστεία για άσχημες τον τίτλο της Σταρ Ελλάς θα τον έπαιρνα εγώ και τον τίτλο της Μις Ελλάς η Ταϋγέτη Μπασούρη!».

Ελάχιστοι γνωρίζουν πως η μεγάλη ηθοποιός ήταν πανέμορφη στα νιάτα της. Σύμφωνα, όμως, με τον Μάκη Δελαπόρτα και τα όσα αναφέρει στην σειρά βιβλίων του «Μεγάλοι Έλληνες Ηθοποιοί, Γεωργία Βασιλειάδου» η Γεωργία Βασιλειάδου είχε ένα ατύχημα στο πρόσωπο που την σημάδεψε για πάντα. Πιο συγκεκριμένα, κάποια μέρα περνώντας έξω από μια παλιά αποθήκη, δεν είδε μια αιχμηρή λαμαρίνα και έσκισε το μάγουλο της. Η λαμαρίνα ήταν σκουριασμένη, το μάγουλο της πρήστηκε, η πληγή δεν έκλεινε και ο γιατρός της είπε πως έπρεπε να γίνει αφαίρεση δέρματος, φοβούμενος μην εξελιχθεί η πληγή σε γάγγραινα. Η επέμβαση αυτή σε συνδυασμό με τις κακουχίες που είχε περάσει στη ζωή της, αλλοίωσαν σε μεγάλο βαθμό το πρόσωπο της.

Αυτό το συμβάν δεν της στοίχισε, καθώς καθιέρωσε την περσόνα της άσχημης στη δουλειά της με μεγάλη επιτυχία. Κάποτε ο Νίκος Τσιφόρος της είχε πει: «Βρε Γεωργία το σκέφτηκες ποτέ να κάνεις πλαστική προσώπου;» Και η Βασιλειάδου του απάντησε: «Κι εσύ σκέφτηκες ότι τότε οι κωμωδίες σου θα πήγαιναν στράφι;».

Χαρακτηριστικό είναι και ένα άλλο συμβάν που διαδραματίστηκε με τον Φίνο, όταν εκείνη είχε πάει όμορφα βαμμένη, χτενισμένη και πολύ περιποιημένη και εκείνος της είπε: «Tι είναι αυτά που έβαλες Γεωργία, θες να με καταστρέψεις;». Από τότε δεν ξαναεμφανίστηκε ποτέ περιποιημένη μπροστά του.

«Θέλω να φύγω με ζήτω και όχι με γιούχα»


Στο απόγειο της καριέρας της πήρε μια σημαντική απόφαση, απόρροια ίσως της ωριμότητας του χαρακτήρα της: να αποσυρθεί από το σανίδι. Είχε, μάλιστα, πει χαρακτηριστικά: «Θέλω να φύγω με ζήτω και όχι με γιούχα» και έτσι έκανε.

Βέβαια, έκανε μια μικρή εξαίρεση για την σειρά «Ο Χριστός ξανασταυρώνεται» του 1975, όταν ήταν πια σε προχωρημένη ηλικία.

Μετά από αυτό, αποσύρθηκε στο σπίτι της στο Μαρούσι, ενώ έφυγε από την ζωή στις 12 Φεβρουαρίου του 1980, σε ηλικία 80 ετών και κηδεύτηκε στο Α’ Νεκροταφείο Αθηνών.


Πηγή: maxmag



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Βάρκιζα



Η υπογραφή κάτω από εκείνη την απαράδεκτη για τον λαό και το μεγαλειώδες ΕΑΜικό κίνημα συμφωνία μπήκε σαν σήμερα, στις 12 Φεβρουαρίου 1945.

Το τι θα ακολουθούσε για το λαό και το κίνημά του από τις διαπραγματεύσεις στη Βάρκιζα κι από εκείνον τον απαράδεκτο συμβιβασμό, το είχε προβλέψει ο πρωτοκαπετάνιος του ΕΛΑΣ, ο Άρης Βελουχιώτης.

Ο Άρης, αρνούμενος να εφαρμόσει την συμφωνία της Βάρκιζας, στην επιστολή του προς την ΚΕ του ΚΚΕ, στις 24 Μάρτη 1945, έγραφε:

«Όπως πιστεύω, θα έχετε πειστεί και εσείς τώρα πως οι Έλληνες αντιδραστικοί και οι Άγγλοι κατακτητές δεν έχουν καμιά πρόθεση να εφαρμόσουν έστω κι αυτή την ετεροβαρή, επιζήμια στα συμφέροντα του λαού μας και μη δίδουσα καμιά εγγύηση (…) για το σεβασμό των ελευθεριών του λαού μας, συμφωνία της Βάρκιζας. Οι παραβάσεις είναι καθημερινές και σοβαρές».

Μετά
τη συμφωνία της Βάρκιζας ένα πρωτοφανές όργιο τρομοκρατίας σαρώνει όλη τη χώρα.

Με την συμπλήρωση ενός χρόνου από την υπογραφή στη Βάρκιζα και από τον αφοπλισμό του ΕΑΜ, στις 12/2/1946, δημοσιεύεται και κατατίθεται στον ΟΗΕ ο απολογισμός της κρατικής καταστολής, της βρετανικής κατοχής και της δράσης των 206 μοναρχοφασιστικών συμμοριών που λεηλατούν τη χώρα:

Νεκροί: 1.289. Τραυματίες: 6.671. Βασανισθέντες: 31.632. Συλληφθέντες: 84.931. Βιασμένες γυναίκες: 165. Ληστείες: 6.567. Επιδρομές σε τυπογραφεία: 572. Καταδιωκόμενοι δημοκρατικοί πολίτες: Πάνω από 100.000.

Αυτά συνέβησαν τότε. Και ήταν τόσο τραγικά που θα μπορούσαν να λειτουργήσουν αντίστροφα από την απαισιόδοξη εκτίμηση του Χέγκελ: «Η Ιστορία – έλεγε – διδάσκει πως ουδείς διδάσκεται απ’ αυτήν».



Από το συγκλονιστικό ντοκουμέντο αφοπλισμού του ΕΛΑΣ



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Το bullying δεν πέφτει από τον ουρανό



Αγαπητέ γονιέ , καλά είναι τα μαθηματικά, η φυσική ,τα τετράδια, οι ξένες γλώσσες και τα φροντιστήρια. Αλλά αν το παιδί σου δεν μάθει να σέβεται τον άλλον, όλα αυτά είναι σαν να χτίζεις ουρανοξύστη πάνω σε βάλτο. Θα βουλιάξει. Γιατί; Γιατί ο σεβασμός και η ενσυναίσθηση δεν είναι διακοσμητικά. Είναι οι βάσεις της κοινωνικής και συναισθηματικής ανάπτυξης .Και ξέρεις τι γίνεται όταν λείπουν; Έρχεται στη θέση τους το bullying.

Το bullying δεν πέφτει από τον ουρανό. Δεν είναι «παιδιά είναι, θα παίξουν». Είναι η απουσία ενσυναίσθησης στην πιο ωμή μορφή της. Είναι το παιδί που δεν έμαθε ποτέ ότι ο άλλος πονάει όπως πονάει κι εκείνο. Είναι ο μικρός που διδάχτηκε στο σπίτι πως «σημασία έχει να μην σε πατήσουν», άρα καλύτερα να πατήσεις εσύ πρώτος. Κι έτσι φτιάχνουμε σχολεία γεμάτα φόβο και παιδιά που μεγαλώνουν με την πεποίθηση ότι η βία ,λεκτική ή σωματική,είναι εργαλείο. Αυτά τα παιδιά μετά τα βρίσκεις σε σχέσεις που διαλύονται, σε δουλειές με τοξικότητα, σε κοινωνίες που αναπαράγουν τον ίδιο φαύλο κύκλο.

Οπότε, πριν γεμίσεις τη σχολική τσάντα με μολύβια και χάρακες, γέμισέ την με ένα μάθημα που δεν γράφεται σε βιβλίο… «Όλοι αξίζουν σεβασμό».
«Το να κοροϊδεύεις δεν σε κάνει δυνατό, σε κάνει μικρό». «Η ενσυναίσθηση είναι το πραγματικό σου όπλο».

Γιατί το παιδί που έμαθε να σέβεται τον άλλον δεν θα γίνει ούτε θύμα ούτε θύτης. Θα γίνει άνθρωπος.
Και στο τέλος, ας ρωτήσουμε τον εαυτό μας…ποια κοινωνία θέλουμε να χτίσουμε; Τα παιδιά μας είναι οι αυριανοί γονείς, σύζυγοι, γιατροί , εκπαιδευτικοί, πολιτικοί κλπ.
Ο κόσμος που θα ζήσουμε αύριο χτίζεται σήμερα, με τον σεβασμό που διδάσκουμε στο σπίτι μας.


Ευάγγελος Ορφανίδης κλινικός ψυχολόγος



Πηγή:facebook



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Η Κούβα είναι μια ακόμα Γάζα.



Η Κούβα είναι μια διαχρονική Γάζα.

Δεν έχει αντισταθεί άλλος λαός όσο αυτός, δεν έχει πολεμηθεί άλλη χώρα όσο αυτή.

Κι ο δυτικός κόσμος βλέπει δικτάτορες στα θύματα αυτού του άγριου κυνηγιού και δημοκρατίες σε αυτούς που τους στραγγαλίζουν οικονομικά, ενεργειακά, ακόμα και διατροφικά και ιατροφαρμακευτικά εδώ και δεκαετίες γιατί δεν τους αρέσει ο τρόπος που ζούνε, η κοινωνία που πάνε να φτιάξουνε, οι ηγέτες τους. «Δε σας γουστάρουμε, πεινάστε, πεθάνετε, λιώστε ζωντανοί, μέχρι τελικά να κάνετε αυτό που γουστάρουμε, μέχρι να γίνετε αυτό που μας συμφέρει». Αυτή είναι η δημοκρατία σας χωρίς τα φκιασίδια. Την φτύνω τη δημοκρατία σας.
 
Ακούω από παντού να λένε για την φτώχεια στην Κούβα, πόσο υποφέρει ο λαός, το ακούω με παράπονο και συχνά με κριτική διάθεση, ποια από τις δυνατές χώρες θα μπορούσε να επιβιώσει όχι τόσα χρόνια, αλλά έστω και για λίγους μήνες, σε συνθήκες τέτοιου σκληροπυρηνικού εμπάργκο; Φαντάζεστε την Ελλάδα που δεν παράγει ένα μανταλάκι σε ένα τέτοιο καθεστώς; Την Ευρωπαϊκή Ένωση της παρακμής και της οικονομικής στειρότητας; Πλέον και τις ΗΠΑ που κρέμεται όλη η πραγματική της οικονομία από τη βιομηχανία της Ασίας; Ποιο νησί στη μέση του πουθενά θα μπορούσε να αυτονομηθεί και να επιβιώσει τόσες δεκαετίες μέσα στο στόμα του λύκου;

Το μοντέλο της Κούβας έχει πετύχει, για αυτό και συνεχίστηκε να υπάρχει ακόμα και τόσο μετά την πτώση της ΕΣΣΔ, γι’ αυτό και με δεκάδες μαχαιριές σε όλο της το σώμα συνεχίζει όχι μόνο να επιβιώνει, αλλά και να απλώνει το τραυματισμένο της χέρι της για να βοηθήσει όλον τον κόσμο, ακόμα και τους πιο ισχυρούς παίχτες του κόσμου (βλ Ιταλία στον κορονοϊό), γι’ αυτό και την πολεμάει με τέτοια λύσσα κι απανθρωπιά η δυνατότερη χώρα του κόσμου. Αν πίστευαν ότι θα κατέρρεε από μόνη της, δε θα έκαναν τα πάντα για να τους οδηγήσουν σε λιμό. Αν πίστευαν ότι το μοντέλο τους είναι καλύτερο δε θα εκβίαζαν τη νίκη, δε θα ξέπεφτε τόσο πολύ ο Γολιάθ για να κερδίσει τον Δαυίδ.

Δεν ξέρω αν θα τα καταφέρει και τώρα, μοιάζει με το φινάλε μιας ταινίας του Νίκου Νικολαΐδη, οι μάρκες σώνονται στο τραπέζι, ένα ένα τα σκοινιά στο δίκτυ ασφάλειας κόβονται κι οι κάννες των όπλων πλησιάζουν απειλητικά τον πρωταγωνιστή. Σειρήνες, εγκλωβισμός και μια αίσθηση ματαιότητας και πικρίας στο στόμα. Το όνειρο που σταδιακά σβήνει μέσα σε μια ομίχλη από πυρίτιδα κι αναμνήσεις.
 
Όμως ακόμα κι αν όλα τελειώσουν εδώ δε θα πάψει ποτέ η Κούβα να δείχνει τον δρόμο, για τόσες δεκαετίες με μόνο της όπλο την σοσιαλιστική της οργάνωση και την αλληλεγγύη ενός ανεξάρτητου ηρωικού φιλειρηνικού λαού έγινε η σκνίπα που έμπαινε μέσα και τσιμπούσε τα ρουθούνια του πιο άγριου θηρίου του πλανήτη. Τα μπουρδέλα και τα καζίνο του Μπατίστα έγιναν σχολεία και νοσοκομεία, τα δεκάδες σχέδια ανατροπής και δολοφονίας του Κάστρο πήγαν στον βρόντο, τον είδαν να πεθαίνει τελικά πλήρης ημερών πλημμυρισμένος από αγάπη κι ευγνωμοσύνη. Ανάμεσα σε περιοχές όπως το Πουέρτο Ρίκο, η Αιτή, η Τζαμάικα, οι Μπαχάμες που «σώθηκαν» από τον κομμουνισμό κι οι λαοί ζουν σε συνθήκες απόλυτης φτώχειας (δεν καταλαβαίνετε πόση) για να κάνουν οι λευκοί χοντροκώληδες αποικιοκράτες τις πιο προκλητικές, χλιδάτες κι ανεξέλεγκτες διακοπές, η Κούβα γινόταν σύμβολο αντίστασης, ανεξαρτησίας, αξιοπρέπειας. Έδινε κουράγιο και στους υπόλοιπους.
 
Έζησα 3 χρόνια απέναντι της. Ο «ελεύθερος» κόσμος δε με άφησε να πάω. Αν πήγαινα θα έχανα τη βίζα μου, τις σπουδές μου, τη δουλειά μου, το μέλλον μου. Τότε ήμουν πιο μικρός, πιο ψαρωμένος. Δε θα ξεχάσω τα δωματιάκια στα αμερικάνικα αεροδρόμια, δε θες να μπεις εκεί μέσα ξανά. Αυτά με έχουν κάνει τόσο αυθάδη καθώς μεγαλώνω. Ακόμα κι όταν πέθανε ο Φιντέλ ήμουν 1 ώρα μακριά της, βίωνα το πένθος της, τον κερνούσα μια μπύρα και του τραγουδούσα τον Λεβέντη του φίλου του του Μίκη, καθώς αυτός σαν άλλος Αντώνιος αποχαιρετούσε την Αλεξάνδρεια που έχανε οριστικά.
 
Μακάρι να αντέξει κι αυτήν την φορά. Μα κι αν δεν αντέξει, έχει αφήσει γερή κληρονομία. Ίσως μια μέρα όλος ο κόσμος γίνει Κούβα. Ίσως μια μέρα να μην υπάρχει πια η Αμερική. Αυτός ο κόσμος μου δίνει το κουράγιο να συνεχίσω.
 
Hasta la victoria siempre

Πηγή:facebook



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Σκουπίδια

Ελλάδα


Το υπουργείο Περιβάλλοντος έδωσε το «πράσινο φως» για άλλη μια επέκταση του ΧΥΤΑ Φυλής, που προσθέτει ακόμα 2 εκατ. κυβικά μέτρα σκουπιδιών σ' αυτά που ήδη υπάρχουν. 
Είχε προηγηθεί τέλη Δεκέμβρη (διόλου τυχαία λίγο πριν τις γιορτές) η συνεδρίαση του Ειδικού Διαβαθμιδικού Συνδέσμου Νομού Αττικής (ΕΔΣΝΑ), όπου αποφασίστηκε από τη διοίκηση Χαρδαλιά η νέα επέκταση της χωματερής. 
Με την απόφαση αυτή δίνεται συνέχεια στα «πανωσηκώματα» του 2019, όταν η κατάπτυστη σύμπραξη ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ στην εκτελεστική επιτροπή του ΕΔΣΝΑ και στο Περιφερειακό Συμβούλιο Αττικής, αποφάσισε την επέκταση της χωματερής κατά 8 εκατομμύρια κυβικά μέτρα. 
Την ώρα που όλοι μιλούσαν και μιλάνε για «ανάπτυξη» της Δυτικής Αττικής, το αίσχος της χωματερής χειροτερεύει. 
Αντί να κλείσει η εστία της μπόχας και του καρκίνου στην πίσω αυλή των σπιτιών και των σχολείων όλης της περιοχής, τα τείχη των σκουπιδιών ψηλώνουν κι άλλο. 
Επιβεβαιώνεται ότι πίσω από τα μεγάλα λόγια για την προστασία του περιβάλλοντος και την «πράσινη» διαχείριση των σκουπιδιών κρύβεται η πολιτική του κέρδους, που αντιμετωπίζει τα σκουπίδια ως εμπόρευμα και τη διαχείρισή τους ως πεδίο επενδύσεων, γεννά αδιέξοδα, βουνά απορριμμάτων, καρκινογόνα καύση κ.ά. 
Απέναντι σ' αυτό το επικίνδυνο αίσχος, μόνη απάντηση είναι ο αγώνας του λαού για να κλείσει η χωματερή και να πάει οριστικά στα σκουπίδια η αντιλαϊκή πολιτική τους, που για τα κέρδη δεν διστάζει να θυσιάσει την υγεία, ακόμα και τη ζωή του λαού.

Πηγή: rizospastis



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Στον λάκκο



«Θέλουμε ή δεν θέλουμε περισσότερες Συλλογικές Συμβάσεις και περισσότεροι εργαζόμενοι να καλύπτονται από αυτές;». 
Αυτό αναρωτιόταν χτες, δήθεν αφελώς, η υπουργός Εργασίας στη Βουλή, όπου συζητιέται το νομοσχέδιο - τερατούργημα για τις Συλλογικές Συμβάσεις. 
Το πραγματικό ερώτημα όμως δεν είναι αυτό, αλλά ποιο είναι το πραγματικό περιεχόμενο του νομοσχεδίου που συνυπογράφουν κυβέρνηση, εργοδοσία και εργατοπατέρες. 
Το νομοσχέδιο αυτό δεν φτιάχτηκε για να στηρίξει το εισόδημα των εργαζομένων, αλλά για τη στήριξη της ανταγωνιστικότητας και της κερδοφορίας των ομίλων. 
Πίσω από το ρετουσάρισμα, παραμένει σε πλήρη ισχύ όλο το αντεργατικό μνημονιακό πλαίσιο που καταργεί τις Συλλογικές Συμβάσεις, με αποτέλεσμα σήμερα να καλύπτεται μόλις 1 στους 4 εργαζόμενους. 
Οι διατάξεις του σε τίποτα δεν υποχρεώνουν τους εργοδότες να προσέλθουν σε διαπραγμάτευση με τα συνδικάτα, καθώς δεν επανέρχεται ούτε η μονομερής προσφυγή στον ΟΜΕΔ, ούτε η επέκταση και υποχρεωτικότητα μιας Σύμβασης, αν υπογραφεί. 
Για κερασάκι στην τούρτα, η Εθνική Γενική Συλλογική Σύμβαση Εργασίας παραμένει στα χέρια των κυβερνήσεων, εμποδίζοντας κάθε διεκδίκηση των συνδικάτων. 
Συνέπεια όλων αυτών θα είναι να παραμένουν οι Συλλογικές Συμβάσεις θαμμένες στον λάκκο της ανταγωνιστικότητας και της κερδοφορίας, όσα ψέματα κι αν επιστρατεύσει η κυβέρνηση με τη στήριξη των ελεγχόμενων εργατοπατέρων.

Πηγή: rizospastis



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »