Τετάρτη 1 Ιουλίου 2026

Χιλιοπαιγμένο έργο που δεν κόβει εισιτήρια

Ελλάδα


Η «συμφωνία κυρίων» ανάμεσα σε κυβέρνηση και σουπερμαρκετάδες για τις τιμές είναι άλλη μια προσπάθεια εξαπάτησης του λαού για τις αιτίες της ακρίβειας και τους πραγματικούς ενόχους. Δεν είναι η πρώτη φορά που ο προπαγανδιστικός μηχανισμός της κυβέρνησης στήνει ένα τέτοιο σόου με εκπροσώπους μεγάλων καπιταλιστικών επιχειρήσεων, για να ρίξει στάχτη στα μάτια και να εκτονώσει τη δίκαιη αγανάκτηση για τις τιμές - φωτιά σε βασικά αγαθά. Χάρη σ' αυτές τις τιμές, τα σούπερ μάρκετ αύξησαν τον συνολικό τους τζίρο στα 16,2 δισ. ευρώ το 2025, με ανάλογο αποτύπωμα στα κέρδη, ενώ βρίσκονται σε εξέλιξη θηριώδεις επενδύσεις στο λιανεμπόριο, με την προσδοκία ακόμα καλύτερων αποδόσεων τα επόμενα χρόνια. Κερδισμένο βγαίνει και το κράτος, από τις εισπράξεις του ΦΠΑ, που συμβάλλουν καθοριστικά στην «υπεραπόδοση» της οικονομίας, για την οποία κομπάζει ξεδιάντροπα και το κόμμα Τσίπρα, διαβεβαιώνοντας το κεφάλαιο ότι θα τη φυλάξει σαν κόρη οφθαλμού αν γίνει κυβέρνηση και τον λαό ότι από τη δική του κλοπή θα εξασφαλίσει τα ψίχουλα που υπόσχεται προεκλογικά, ως ανακούφιση τάχα της καθημερινότητας.

* * *

Το έργο το έχει ξαναδεί ο λαός, όταν για παράδειγμα
το καλοκαίρι του 2024 ψηφίστηκε τροπολογία σε συμφωνία με τους ομίλους της Ενέργειας, που προέβλεπε επιβολή ειδικής εισφοράς στις μονάδες παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας, επιδοτώντας με 1,6 ευρώ ανά kWh τους λογαριασμούς στο ηλεκτρικό ρεύμα, για ελάχιστο χρονικό διάστημα. Το μέτρο προβλήθηκε ως «ανακούφιση» από τις ανατιμήσεις στο - ήδη πανάκριβο - ρεύμα, αλλά γρήγορα αποδείχτηκε μια τρύπα στο νερό, αφού η «κανονικότητα» της «απελευθερωμένης» αγοράς Ενέργειας συνέχισε να «καίει» τον λαό και να διευρύνει την ενεργειακή φτώχεια. Οσο για τους ομίλους - πέρα από το γεγονός ότι η κρατική επιδότηση κατέληξε στα δικά τους ταμεία - τα κέρδη τους συνέχισαν στην ίδια τροχιά απογείωσης. Οπως της ΔΕΗ ΑΕ, που αυξήθηκαν το 1ο τρίμηνο του 2026 από τα 500 στα 700 εκατ. ευρώ. `Η της «Motor Oil», που υπερδιπλασίασε τα καθαρά της έσοδα το 2026, της «Revoil» που αύξησε τα κέρδη της το 1ο τρίμηνο του 2026 κατά 321% και της «Helleniq Energy», που είχε κέρδη κοντά στα 500 εκατομμύρια το 2025.

* * *

Αλλη «συμφωνία κυρίων» ήταν αυτή με τις τράπεζες, που σημειωτέον δεν πληρώνουν καθόλου φόρο, υπαγόμενες σε καθεστώς ασυλίας από το 2012, με κυβερνήσεις ΝΔ - ΠΑΣΟΚ - Τσίπρα. Τον Δεκέμβρη του 2024 οι συστημικοί τραπεζικοί όμιλοι συμφώνησαν σε μια σειρά μέτρα για τις ληστρικές προμήθειες. Το «κόστος» που ανέλαβαν ήταν κοντά στα 150 εκατ. ευρώ τον χρόνο, τα οποία βέβαια βρήκαν άλλους τρόπους να εισπράξουν, φορτώνοντας ξανά την τσέπη του λαού. Ποιο ήταν το αποτέλεσμα; Το 2025 έκλεισε με κέρδη - ρεκόρ, που άγγιξαν τα 4,65 δισ. ευρώ και διανομές μερισμάτων προς τους μετόχους ύψους 2,83 δισ. ευρώ για τις τέσσερις μεγάλες συστημικές τράπεζες (Τράπεζα Πειραιώς, Eurobank, Εθνική Τράπεζα, Alpha Bank). Και βέβαια, εξακολουθούν να φεσώνουν τον λαό με ένα κάρο χρεώσεις, ενώ χιλιάδες χρεωμένα νοικοκυριά αντιμετωπίζουν την απειλή του πλειστηριασμού και της έξωσης, στο πλαίσιο της επίσπευσης των διαδικασιών διευθέτησης των «κόκκινων» δανείων. Αυτούς «φοβερίζει» τώρα ο Τσίπρας ότι θα τους επιβάλλει ...«έκτακτη εισφορά» αν δεν τερματίσουν νωρίτερα τον αναβαλλόμενο φόρο, που κι ο ίδιος διατήρησε ως κυβέρνηση και στήριξε ως αντιπολίτευση. Το ίδιο ισχύει για το ΠΑΣΟΚ, που γελάνε και οι πέτρες με την «απειλή» του το 2024 ότι θα καταθέσει τροπολογία για «έκτακτο φόρο» στα «υπερκέρδη» των τραπεζών.

* * *

Οι ακτοπλόοι εφοπλιστές έχουν κι αυτοί υπογράψει «συμφωνία κυρίων» για «συγκράτηση» των τιμών στα (δυσθεώρητα) περσινά επίπεδα και κάποιες προσφορές και εκπτώσεις που κάνουν ούτως ή άλλως χάριν του ανταγωνισμού. Το αποκαλυπτικό αφιέρωμα του «Ριζοσπάστη» για τον Τουρισμό πριν από δυο Σαββατοκύριακα έδειξε ποιο είναι το αποτέλεσμα κι αυτής της ...μάχης με την ακρίβεια: Το ταξίδι από τον Πειραιά στη Σύρο για μια τετραμελή οικογένεια και το αυτοκίνητο κοστίζει 487 ευρώ, από τα οποία 278 για τους επιβάτες και 209 για το αυτοκίνητο!!! Για την Ικαρία ο λογαριασμός φτάνει τα 581 ευρώ και για τη Λέσβο τα 640 ευρώ, από περίπου 557 ευρώ το 2025, αυξημένος κατά σχεδόν 15% μέσα σε έναν χρόνο. Στη Ρόδο το κόστος εκτοξεύεται στα 979 ευρώ. Ενας ολόκληρος μισθός εξανεμίζεται μόνο για το πήγαινε - έλα. Κι ενώ ο λαός πληρώνει, η κυβέρνηση επιδοτεί τους εφοπλιστές με 668 εκατ. ευρώ για τις «άγονες» γραμμές την τετραετία Νοέμβρης 2025 - Οκτώβρης 2029, ανεβάζοντας την ετήσια χρηματοδότηση από 148 εκατ. σε 167 εκατ. ευρώ. Θυμίζουμε ότι οι εφοπλιστές - με όλες τις κυβερνήσεις - απολαμβάνουν αφορολόγητο πετρέλαιο, ενώ στην ποντοπόρο ναυτιλία έχουν και πάνω από 50 φοροαπαλλαγές, προστατευόμενες από το Σύνταγμα, με θεματοφύλακες τους ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, κόμμα Τσίπρα και τους άλλους.

* * *

Τι προκύπτει από όλα αυτά; Οτι για να κερδίσει έστω και μια ανάσα ο λαός, πρέπει να χάσει το κεφάλαιο. Κανένα μέτρο της κυβέρνησης και καμιά πρόταση των άλλων κομμάτων δεν αγγίζει την τεράστια κερδοφορία των μεγάλων επιχειρήσεων. Αντίθετα, την προστατεύει και την ενισχύει, «χαϊδεύοντας» τους ομίλους με δήθεν μέτρα ανακούφισης για τον λαό, χωρίς πραγματικό αντίκρισμα για το εισόδημά του, με στόχο να απορροφάται για λογαριασμό τους η αγανάκτηση και πίεση, ξεπλένοντας ταυτόχρονα τη νόμιμη κλοπή από την εκμετάλλευση και τη μεγάλη ακρίβεια. Οσο για τους χαμηλούς μισθούς και τα εισοδήματα, που είναι η άλλη όψη των πανάκριβων προϊόντων, παραμένουν στάσιμα ή και μειώνεται η αγοραστική τους ικανότητα, με τις «κοινωνικές συμφωνίες» που υπογράφει η κυβέρνηση με τους ίδιους που κάνει και τις «συμφωνίες κυρίων»! Δηλαδή με τη μεγαλοεργοδοσία, που τραβάει ολοένα και περισσότερο τους κλαδικούς μισθούς στο επίπεδο του κατώτατου.

* * *

Ανακούφιση του λαού από τα κόμματα που ορκίζονται στην ανάπτυξη για τα κέρδη και στη δημοσιονομική πειθαρχία δεν μπορεί να υπάρξει ούτε στη «Δευτέρα Παρουσία». Μόνο αν ο λαός αμφισβητήσει μαζικά και συγκρουστεί με στρατηγικές επιλογές του κεφαλαίου, με την ίδια τη λειτουργία της καπιταλιστικής αγοράς, δυναμώνοντας τον αγώνα με αυτά τα χαρακτηριστικά και το ΚΚΕ που μπαίνει μπροστά για την οργάνωσή του, μπορεί να αποσπάσει κάποιες ανάσες, να βάλει εμπόδια, να προκαλέσει ρωγμές στη «σταθερότητα» της αντιλαϊκής πολιτικής, να κάνει ορατό σε περισσότερους τον δρόμο της ανατροπής. Αυτόν που έχει συμφέρον να βαδίσει για να κλονίσει όχι μόνο την κυβέρνηση και τους επίδοξους σωτήρες, αλλά αυτούς που πραγματικά κυβερνούν, το κεφάλαιο και την αστική εξουσία.

Κ. Πασ.




Πηγή: rizospastis



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Τρίτη 30 Ιουνίου 2026

Αντίλαλος...κοροϊδίας



«Τέρμα η πλάκα με τις τράπεζες!» είπε ο Τσίπρας και υποσχέθηκε «έκτακτη εισφορά στα κέρδη τους τέτοια που θα τους κάνει να το ξανασκεφτούν (σ.σ. να καταργήσουν τον αναβαλλόμενο φόρο νωρίτερα από το προβλεπόμενο). Πάντως εις υγείαν των κορόιδων δεν μπορεί να συνεχίσουν να ζούνε». 

Οι ...απειλές του ακούστηκαν σαν αντίλαλος του Ανδρουλάκη: «Τώρα που οι τράπεζες έχουν εισέλθει σε φάση ισχυρής κερδοφορίας (...) ήρθε η ώρα να περάσει ένα μέρος από αυτά τα οφέλη και στον Ελληνα φορολογούμενο. Κέρδη που προκύπτουν από τα χαμηλά επιτόκια καταθέσεων, τα υψηλά επιτόκια δανείων, αλλά και τις επίσης υψηλές χρεώσεις και προμήθειες» είχε πει ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ το 2024, ζητώντας έκτακτη εισφορά 5% στα κέρδη των τραπεζών. 

Παρθενογένεση στην κοροϊδία του λαού δεν υπάρχει. Ειδικά όταν μιλάμε για τη σοσιαλδημοκρατία, που είναι παλιά καραβάνα στην εξαπάτηση, για να συνεχίζει το κεφάλαιο «νόμιμα» και «ηθικά» την κερδοφορία του.

Είναι τόσο παλιό το κόλπο, που το ενσωμάτωσε ακόμα και η κυβέρνηση της ΝΔ! «Αν οι πάροχοι δεν μειώσουν τις προμήθειες στις ηλεκτρονικές συναλλαγές, τότε η κυβέρνηση θα παρέμβει νομοθετικά (...) Καλούμε τα τραπεζικά ιδρύματα να υιοθετήσουν πιο δίκαια συστήματα για να μην χρειαστεί κυβερνητική παρέμβαση», έλεγε ο Χατζηδάκης τον Δεκέμβρη του 2024, πριν η κυβέρνηση νομοθετήσει τη μείωση των τραπεζικών προμηθειών, με κόστος μόλις 150 εκατ. ευρώ τον χρόνο για τους ομίλους, όταν το 9μηνο Γενάρης - Σεπτέμβρης 2024 τα κέρδη τους μόνο από τις προμήθειες είχαν φτάσει το 1,5 δισ. ευρώ και το 2023 το 1,8 δισ. ευρώ. 

Τους έκανε δηλαδή τη μούρη κρέας... 

Θυμίζουμε ότι η ΝΔ, μαζί με το ΠΑΣΟΚ και τον τότε ΣΥΡΙΖΑ, έχουν υπογράψει τρεις ανακεφαλαιοποιήσεις των τραπεζών και πολλά άλλα μέτρα στήριξης της κερδοφορίας τους. Είναι ώρα λοιπόν το «τέρμα η πλάκα» να το πει ο λαός. Σε όλους αυτούς που «εις υγείαν των κορόιδων» ανακυκλώνουν στις πλάτες του την άθλια πολιτική τους, για να κονομάνε μια χούφτα παράσιτα.


Πηγή: rizospastis



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

“Γιατί εσύ είσαι ο γονιός ρε μπρο; .”



Το εγώ λέει «γιατί εγώ;». Η αγάπη λέει «γιατί όχι εγώ;»

Θα είμαι λίγο απόλυτος , αλλά σε κάθε σχέση γονιού-παιδιού αυτός που έχει τη μεγαλύτερη ευθύνη είναι ο γονιός. Ναι καλά άκουσες…

Πριν με βρίσεις στα σχόλια… άκουσον μεν, πάταξον δε. Ο γονιός πάει στο παιδί. Όσο χρονών κι αν είναι το παιδί. Γιατί στη σχέση γονιού-παιδιού δεν μιλάμε για δύο ανθρώπους που μπαίνουν με ίσους όρους. Μιλάμε για έναν άνθρωπο που ήρθε πρώτος στη ζωή, έχει περισσότερη ψυχική οργάνωση, περισσότερη εμπειρία, μεγαλύτερη ευθύνη και ,οκ θεωρητικά τουλάχιστον, μεγαλύτερη δυνατότητα να αντέξει το συναίσθημα χωρίς να διαλυθεί από αυτό. Το παιδί, ακόμη κι όταν γίνει 20, 30 ή 40 χρονών, παραμένει ψυχικά το παιδί αυτής της σχέσης. Μπορεί να είναι ενήλικας στη ζωή, στη δουλειά, στον γάμο, στην κοινωνία. Αλλά μέσα στη σχέση με τον γονιό, ενεργοποιούνται συχνά πολύ παλιοί δεσμοί, παλιά τραύματα, παιδικές ανάγκες, ανεκπλήρωτες προσδοκίες και ρόλοι που γράφτηκαν νωρίς. Εκεί, το “μεγάλωσε πια” δεν αρκεί. Γι’ αυτό λέω πως ο γονιός πάει στο παιδί. Όχι επειδή το παιδί είναι πάντα αθώο. Όχι επειδή το παιδί δεν κάνει λάθη. Αλλά επειδή ο γονιός είναι εκείνος που καλείται να κρατήσει μεγαλύτερο ψυχικό χώρο. Να κάνει την υπέρβαση. Να αντέξει χωρίς να εκδικείται. Να ακούσει χωρίς να μετράει εγωισμούς. Να πλησιάσει χωρίς να περιμένει πρώτα να ταπεινωθεί ο άλλος. Αυτό είναι το δύσκολο. Γιατί πολλοί γονείς λένε μέσα τους “και γιατί να πάω εγώ;” Η απάντηση είναι πολυ ξεκάθαρη
“γιατί εσύ είσαι ο γονιός ρε μπρο; .”

Η γονεϊκή θέση δεν τελειώνει όταν το παιδί ενηλικιωθεί. Μεταμορφώνεται. Από φροντίδα του σώματος γίνεται φροντίδα της σχέσης. Από πρακτική προστασία γίνεται συναισθηματική διαθεσιμότητα. Από “σου λέω τι να κάνεις” γίνεται “είμαι εδώ να σε δω όπως είσαι”. Κάποιοι το μπερδεύουν αυτό με υποχώρηση. Δεν είναι υποχώρηση. Είναι δύναμη. Είναι η δυνατότητα να μη λειτουργείς ανταγωνιστικά απέναντι στο παιδί σου. Να μη λες “ας έρθει πρώτα εκείνο”. Να μη βάζεις τον εγωισμό σου απέναντι από τη βαθύτερη ανάγκη της σχέσης. Γιατί όταν ο γονιός περιμένει από το παιδί να κάνει πρώτος τη γέφυρα, πολλές φορές του ζητά κάτι που το ίδιο το παιδί δεν έμαθε ποτέ πώς να κάνει μέσα σε εκείνη τη σχέση. Και εδώ είναι όλη η ουσία το παιδί δεν κουβαλά μόνο τη σημερινή σύγκρουση κουβαλά και όλες τις προηγούμενες ηλικίες του μέσα της. Ο σαραντάρης γιος μπορεί να μιλάει με φωνή ενήλικη αλλά μέσα του να πονάει ακόμη ο δεκάχρονος που δεν ένιωσε αρκετά ορατός. Η τριαντάχρονη κόρη μπορεί να βάζει θυμό, απόσταση ή σιωπή αλλά μέσα της να υπάρχει ακόμη το παιδί που κάποτε δεν ένιωσε αρκετά ασφαλές για να πλησιάσει.

Άρα ναι! ο γονιός πάει στο παιδί όσο χρονών κι αν είναι γιατί η σχέση αυτή δεν μετριέται μόνο με βιολογική ηλικία αλλά με συναισθηματικό αποτύπωμα. Και πολλές φορές η μεγαλύτερη πράξη αγάπης δεν είναι να έχεις δίκιο είναι να πεις…“Έλα γιε μου να ξαναβρούμε δρόμο”, “Έλα κορούλα μου να μιλήσουμε αλλιώς”, “Δεν θέλω να κερδίσω απέναντί σου ,θέλω να μη σε χάσω παιδί μου ”.

Να θυμάσαι…στο τέλος της ημέρας, καμία σχέση γονιού και παιδιού δεν σώθηκε επειδή κάποιος «είχε δίκιο». Σώθηκε επειδή κάποιος άπλωσε πρώτος το χέρι. Κράτα λοιπόν την αγκαλιά σου ανοιχτή. Γιατί, όσο κι αν μεγαλώσει, ένα παιδί πάντα ξέρει πού είναι το σπίτι του….

Υ.Γ. Σε βλέπω ήδη να τρίβεις τα χέρια και να ετοιμάζεσαι να γράψεις «ναι αλλά υπάρχουν και τοξικά ή κακοποιητικά παιδιά», και θα συμφωνήσω. Προφανώς δεν αναφέρομαι σε σχέσεις όπου υπάρχει κακοποίηση, βία ή σοβαρή εκμετάλλευση. Εκεί η προστασία προηγείται της συμφιλίωσης. Μιλώ για τις σχέσεις που χάνονται από εγωισμό, σιωπή και πείσμα.
Ευάγγελος Ορφανιδης κλινικός ψυχολόγος


Πηγή: facebook



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Αποκαΐδια

Ελλάδα


Τα πολυδιαφημισμένα από την κυβέρνηση κονδύλια του Ταμείου Ανάκαμψης για την Υγεία (βλέπε «δωρεάν απογευματινά χειρουργεία» και «Προλαμβάνω») έλαβαν τέλος. Αυτό που αφήνουν πίσω τους - όπως είχε προειδοποιήσει το ΚΚΕ - είναι τα αποκαΐδια της επιχειρηματικής δράσης και της προσαρμογής στις «ελάχιστες παροχές», που ενισχύθηκαν με όχημα το υπερμνημόνιο του Ταμείου Ανάκαμψης.

Τώρα που το «δείγμα δωρεάν» εξαντλήθηκε, αποκαλύπτεται ο άθλιος ρόλος που έπαιξε το ταμείο στην επιτάχυνση της αντιδραστικής και επικίνδυνης πολιτικής στην Υγεία. Σε ό,τι αφορά τα απογευματινά χειρουργεία, ο λόγος που θεσμοθετήθηκαν από την πρώτη στιγμή ήταν οι απευθείας πληρωμές των ασθενών στα δημόσια νοσοκομεία, αφού αυτή είναι η μόνη «επιλογή» που τους δίνεται για να χειρουργηθούν άμεσα.

Παράλληλα, η κυβέρνηση βάζει «ταφόπλακα» στο δίκαιο αίτημα των υγειονομικών να ανοίξουν οι εκατοντάδες κλειστές χειρουργικές αίθουσες με προσλήψεις του αναγκαίου μόνιμου προσωπικού, ώστε να μη χρειάζεται κανένας να βάζει το χέρι στην τσέπη. Και βέβαια, επιχειρείται να νομιμοποιηθεί η εμπορευματοποίηση με το «νόμιμο φακελάκι», προωθώντας την πολιτική των «αυτοχρηματοδοτούμενων μονάδων».

Με ένα σμπάρο «πολλά τα τρυγόνια» λοιπόν, με τα κονδύλια του Ταμείου Ανάκαμψης και το «τυράκι» των δωρεάν χειρουργείων για πολύ λίγους και για πολύ λίγο.

Την επόμενη μέρα, υγειονομικοί και ασθενείς βρίσκονται αντιμέτωποι με την ένταση της επιχειρηματικής δράσης στα δημόσια νοσοκομεία και τη μεγαλύτερη απαλλαγή του κράτους από την όποια ευθύνη για χρηματοδότηση, προσλήψεις, αυξήσεις στους μισθούς. Την ίδια ώρα, τα ιδιωτικά μεγαθήρια της Υγείας ξεκοκαλίζουν τα 6.000 voucher - ζεστό χρήμα που τους δόθηκαν απευθείας για τα λεγόμενα «δωρεάν χειρουργεία».

Όσο για τα προγράμματα «πρόληψης» που χρηματοδότησε το Ταμείο Ανάκαμψης; Επιβεβαιώνονται κι εδώ οι προειδοποιήσεις των υγειονομικών και των σωματείων τους, ότι πρόκειται για αποσπασματικά προγράμματα με ημερομηνία λήξης, που δεν έχουν καμία σχέση με τις σύγχρονες δυνατότητες κι ανάγκες για υψηλού επιπέδου και δωρεάν πρόληψη στο σύνολο του πληθυσμού.

Τώρα που ήρθε η λήξη τους, χιλιάδες άνθρωποι που πήραν τα sms για αυτές τις προληπτικές εξετάσεις έρχονται αντιμέτωποι με τα αποτελέσματα της «σούπας» που η κυβέρνηση προκλητικά και ξεδιάντροπα βαφτίζει «πρόληψη». Είτε τους μένουν αμανάτι τα παραπεμπτικά, είτε αναζητούν ραντεβού στα υποστελεχωμένα δημόσια νοσοκομεία και Κέντρα Υγείας, ώστε να ξεκινήσουν θεραπεία για ασθένειες που εντόπισαν, ή εξαναγκάζονται σε απευθείας πληρωμές στον ιδιωτικό τομέα.

Όλα τα παραπάνω επιβεβαιώνουν ότι το Ταμείο Ανάκαμψης ήταν το όχημα, ώστε να ενισχύεται η «κανονικότητα» της υποχρηματοδότησης και υποστελέχωσης των δημόσιων νοσοκομείων και δομών ΠΦΥ, με τους ασθενείς «πελάτες» τόσο στο εμπορευματοποιημένο δημόσιο σύστημα Υγείας, που αναζητά έσοδα και «εξορθολογισμούς», όσο και στους ιδιώτες κλινικάρχες, που κερδοφορούν από τον ανθρώπινο πόνο.

Οι συνέπειες της αντιλαϊκής στρατηγικής στην Υγεία σε όλο τους το μεγαλείο: «Τιμολόγηση» στις ανάγκες του λαού, περικοπές σε παροχές ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης στο όνομα των δημοσιονομικών περιορισμών, την ίδια στιγμή που η επιστήμη κατακτά διαρκώς νέες «κορυφές» στην πρόληψη, στη θεραπεία και αποκατάσταση της Υγείας.

Με αυτή την πολιτική κυβέρνησης, συστημικής αντιπολίτευσης και ΕΕ, που αναπαράγει την εμπορευματοποίηση και ιδιωτικοποίηση της Υγείας, πρέπει να αναμετρηθεί αποφασιστικά και μαχητικά ο λαός, αμφισβητώντας όλες τις εκδοχές της και όλα τα κόμματα που την υπηρετούν. Γιατί σήμερα υπάρχουν όλες οι προϋποθέσεις για ένα σύγχρονο, αποκλειστικά δωρεάν, κρατικό σύστημα Υγείας με έμφαση στην Πρόληψη, με κατάργηση κάθε επιχειρηματικής δράσης στην Υγεία.

Με οργανωμένο αγώνα και πιο δυνατό ΚΚΕ παντού, να διεκδικήσει αύξηση της κρατικής χρηματοδότησης στην Υγεία, μαζικές προσλήψεις μόνιμου προσωπικού, πλήρους και αποκλειστικής απασχόλησης και μονιμοποίηση όλων των συμβασιούχων, κατάργηση όλων των πληρωμών και συμμετοχών των ασθενών, κατάργηση των επί πληρωμή απογευματινών χειρουργείων - ιατρείων.

Αυτό σημαίνει σύγκρουση στην πράξη με στρατηγικές επιλογές του κεφαλαίου, της ΕΕ και των κομμάτων της, με την πολιτική του κέρδους και με όσους ορκίζονται στη «σταθερότητά» της. Για να ανοίξει ο δρόμος για την ανατροπή του συστήματος της εκμετάλλευσης και των πολέμων, να κατακτήσει ο λαός την κοινωνία που δεν θα «κοστολογεί» τον ανθρώπινο πόνο, την υγεία και τη ζωή του.


Πηγή: rizospastis



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Ο Σταύρος Ξαρχάκος και το λουδοβικοειδές της αναίδειας



Την περασμένη Τετάρτη, η Βουλή τίμησε τον Σταύρο Ξαρχάκο. Και πολύ σωστά. Στην πραγματικότητα, ήταν ο Σταύρος Ξαρχάκος που τίμησε τη Βουλή με την εκεί παρουσία του.
Στη συναυλία παραβρέθηκαν, ως όφειλαν, πολιτικοί αρχηγοί. Ανάμεσα τους ο πρωθυπουργός Μητσοτάκης και ο αντιπρόεδρός του, ο Χατζηδάκης. Μόνο που αυτοί οι δύο δεν κάθισαν στη συναυλία. Έμειναν για λίγα λεπτά. Και αποχώρησαν. Είχαν, λέει, ανειλημμένες υποχρεώσεις…

Η αλήθεια είναι ότι έψαξα να δω τι συνέβαινε στην Ελλάδα την Τετάρτη το βράδυ, αλλά και τι συνέβαινε στον κόσμο (όπως ξέρετε χωρίς τον Μητσοτάκη και ενίοτε τον Χατζηδάκη δύσκολα λύνονται τα θέματα στον πλανήτη). Εντούτοις δεν εντόπισα κάτι το τόσο συνταρακτικό που θα έπρεπε να περάσει από την δική τους ευφυία για να τακτοποιηθεί. Αλλά ποιος ξέρει. Ίσως να μας διαψεύσει ο ιστορικός του μέλλοντος (για τον ιστορικό του μέλλοντος θα σας πω και παρακάτω) και, τελικά, κάτι πολύ φλέγον να συνέβαινε την Τετάρτη το βράδυ, την ώρα που η Βουλή τιμούσε τον Σταύρο Ξαρχάκο, αλλά ο Μητσοτάκης σηκώθηκε κι έφυγε.

Έτσι, λοιπόν, τι υποψιάζομαι; Υποψιάζομαι (και αυτή η υποψία εδράζεται στη βάση πραγματικών δεδομένων που θα αναφερθούν στη συνέχεια) ότι η μόνη υποχρέωση που είχε ο Μητσοτάκης ήταν η υποχρέωσή του να είναι συνεπής απέναντι στον εαυτό του. Τον αναιδή, τον απρεπή, τον κακομαθημένο εαυτό του.
Μιλώ για το κακομαθημένο πορφυρογέννητο που δεν θα καταλάβει ποτέ γιατί αυτός ο λαός τραγουδάει και θα τραγουδάει την “Άπονη ζωή” του Ξαρχάκου. Μιλώ για ένα αναιδές λουδοβικοειδές που δεν θα αντιληφθεί ποτέ τι τραγουδάει ο ελληνικός λαός μέσα από το “Σαββατόβραδο στην Καισαριανή” του Ξαρχάκου, που δεν θα νιώσει ποτέ τίποτα από εκείνο το “Μάνα μου Ελλάς που τα παιδιά σου σκλάβους ξεπουλάς”.

Το θέμα με το Μητσοτάκη είναι ότι δεν μπορεί να το κρύψει κιόλας πως δεν σκαμπάζει τίποτα από όλα αυτά.
Και είναι κι αυτό ασφαλές δείγμα ότι αυτοί οι άνθρωποι αντιμετωπίζουν την Ελλάδα με όρους τουρισμού. Σχετίζονται με τους κατοίκους της με όρους αφέντη-ιθαγενή. Και φυσικά αντιλαμβάνονται την Ιστορία της σαν ένα υποκεφάλαιο της προσωπικής και οικογενειακής τους βιογραφίας.
Εκεί ακριβώς έγκειται η αναίδειά τους όταν – στην χώρα της Μακρονήσου και της Γιάρου, του ΕΑΤ-ΕΣΑ και της Μπουμπουλίνας, του Ωρωπού και της Καισαριανής – αυτοί λένε ότι επί χούντας ήταν έξι μηνών… εξόριστα στο Παρίσι!

Η αναίδειά τους συνιστά μια ακόμα έκφραση της απόστασης που τους χωρίζει από την πραγματική Ελλάδα. Τους καημούς της, τις τραγωδίες της, το μεγαλείο των κανονικών ανθρώπων της. Για αυτούς η Ελλάδα δεν είναι παρά ένας τόπος που η σχέση τους μαζί της είναι ότι γεννήθηκαν για να τον κυβερνήσουν. Δικαιωματικά.
Η συμπεριφορά τους δεν έχει να κάνει, μόνο, με τα προσωπικά τους γνωρίσματα. Βρίσκεται σε ευθεία σχέση με τα πολιτικά και ταξικά τους χαρακτηριστικά. Εκεί οφείλεται η αναίδειά τους όταν λένε “και τι τον νοιάζει το νέο σήμερα αν δολοφονήθηκε ο Γρηγόρης Λαμπράκης”…
Είναι η τάξη τους που είναι «αλλού». Ωστόσο βρίσκεται εδώ. Θρονιασμένη πάνω στην καμπούρα του ελληνικού λαού. Του λαού, που δεν ξέρουμε πότε, αλλά σε αυτόν εναπόκειται να τους στείλει -οψέποτε το αποφασίσει -εκεί που τους αξίζει: «Αλλού». Κι αυτούς και την τάξη τους και την αναίδεια τους και τον λουδοβικισμό τους που δεν κρύβεται.

Υπάρχει, όμως, και κάτι ακόμα που δεν μπορεί να μείνει κρυφό: Από τότε που υπάρχει κράτος νεοελληνικό έχουν περάσει καμιά διακοσαριά πρωθυπουργοί. Όταν το όνομα του ΞΑΡΧΑΚΟΥ θα παραμένει στους αιώνες των αιώνων και όσο υπάρχει Ελλάδα γραμμένο με κεφαλαία στην ιστορία αυτού του τόπου, το όνομα του Μητσοτάκη (να ο ιστορικός του μέλλοντος που λέγαμε παραπάνω) θα είναι πεταμένο μαζί με των ομοίων του εκεί, σε κάποια υποσημείωση της Ιστορίας.
 



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Δευτέρα 29 Ιουνίου 2026

Δημοτική Αρχή Πετρούπολης: «Η πρώτη μάχη για την κυρ Αλεξάνδρα κερδήθηκε, συνεχίζουμε»



Κάτω από τις πιέσεις της Δημοτικής Αρχής και το βάρος της συγκινητικής αλληλεγγύης που εισέπραξε και συνεχίζει να εισπράττει ευρύτερα η κυρία Αλεξάνδρα, η εταιρεία «doValue» αναγκάστηκε να εμφανιστεί και να δεχτεί την εδώ και καιρό πρόταση συγγενικού προσώπου να μπει εγγυητής. Ξαφνικά, η εταιρεία μπόρεσε, ως εκ… θαύματος, τον 1 χρόνο αποπληρωμής να τον κάνει 35 χρόνια!
 
Παραμένουμε ετοιμοπόλεμοι στο πλευρό της κυρίας Αλεξάνδρας! Εδώ και τώρα η «doValue» να φέρει πρόταση ρύθμισης σε μηνιαία δόση που να μπορεί η χαμηλοσυνταξιούχος συνδημότισσα μας να ανταπεξέλθει!
 
Απαιτούμε να αφαιρέσει από τις 140.000 ευρώ τις 50.000 ευρώ που είναι τόκοι πάνω στους τόκους για όσο διάστημα το δάνειο παρέμεινε αρρύθμιστο, χωρίς ευθύνη της κυρίας Αλεξάνδρας, η οποία προσπαθούσε επανειλημμένα για ρύθμιση!

Η διορία έχει τελειώσει! Ο καθένας αναλαμβάνει την ευθύνη του! Όλη η πόλη μια γροθιά!

Υπενθυμίζουμε πως η Δημοτική Αρχή Πετρούπολης είχε καταγγείλει "την εταιρεία διαχείρισης δανείων "doValue" που οδηγεί σε αδιέξοδο συμπολίτισσα μας, συνταξιούχο των 670 ευρώ , ζητώντας της να αποπληρώσει σε έναν μόλις χρόνο το σύνολο της οφειλής των 140.000 ευρώ, εκ των οποίων οι 50.000 ευρώ είναι τόκοι για όσο διάστημα το δάνειο παρέμενε αρρύθμιστο, χωρίς καμία ευθύνη της κ Αλεξάνδρας.
Παρά το κύμα κατακραυγής που έχει δημιουργήσει στην πόλη μας η συγκεκριμένη καταγγελία, η "doValue" παραμένει άφαντη. Ως δήμαρχος της πόλης και επικεφαλής της αγωνιστικής Δημοτικής Αρχής της Πετρούπολης δίνουμε στη "doValue" διορία μέχρι την Παρασκευή 26 Ιουνίου για να πάρει πίσω την εμετική της πρόταση και να φέρει πρόταση ρύθμισης που η κυρία Αλεξάνδρα θα μπορεί να ικανοποιήσει.
Σε διαφορετική περίπτωση η εταιρεία "doValue" ανοίγει πόλεμο με την πόλη μας. Όλοι σε ετοιμότητα! Η Πετρούπολη μια γροθιά. Ο λαός μας, οι φορείς της πόλης και η Δημοτική Αρχή θα δώσουμε ένα καλό μάθημα στη "doValue".
Η "doValue" θα καταλάβει ότι δεν πρέπει να τα βάζει με τους μεροκαματιάρηδες της Δυτικής Αθήνας. Μέχρι τις 26 Ιούνη λοιπόν...».



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Η βόμβα «Πού είναι ο Μπαμπάς μου ;»

Salah Musa


Δεν είναι η ερώτηση ενός παιδιού που αναζητά τον πατέρα του, σκοτωμένο στον πόλεμο της εξόντωσης στη Γάζα. Είναι το όνομα μιας βόμβας που, σύμφωνα με δημοσιευμένες πληροφορίες, χρησιμοποιήθηκε από το κράτος του Ισραήλ στο πλαίσιο ενός συστήματος τεχνητής νοημοσύνης, με στόχο ανθρώπους τη στιγμή που βρίσκονται μέσα στα σπίτια τους, μαζί με τις οικογένειές τους. Μια βόμβα που αφανίζει ολόκληρο το σπίτι, χωρίς διάκριση.

Ο Ισραηλινός δημοσιογράφος Γιουβάλ Αβραάμ αποκάλυψε την ύπαρξη αυτού του μηχανισμού, ο οποίος συγκεντρώνει πληροφορίες για το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού της Γάζας. Η μηχανή σκέφτεται, ανασύρει ονόματα, ταξινομεί ανθρώπους, τους παρακολουθεί, συγκροτεί τράπεζες στόχων και παράγει καταλόγους θανάτου, δολοφονιών και εκκαθαρίσεων, αξιοποιώντας την τεχνητή νοημοσύνη για να μετατρέψει τον άνθρωπο σε αριθμό και τη ζωή σε δεδομένο.

Η βόμβα «Πού είναι ο μπαμπάς;» αποτελεί μέρος ενός ευρύτερου συστήματος, στο οποίο ανήκει και το πρόγραμμα «Lavender». Ένα πρόγραμμα που ανέλυσε τεράστιους όγκους ψηφιακών δεδομένων και κατέταξε δεκάδες χιλιάδες Παλαιστίνιους σε λίστες υπόπτων. Έπειτα αναλαμβάνει το «Πού είναι ο μπαμπάς;»: εντοπίζει τη θέση του ανθρώπου, ιδίως όταν επιστρέφει στο σπίτι του ή στη σκηνή όπου έχει βρει καταφύγιο.

Στη Γάζα γεννήθηκε ένας νέος όρος: «ο μοναδικός επιζών». Ίσως ο πιο οδυνηρός όρος που πρόσθεσαν οι σύγχρονοι πόλεμοι στο λεξιλόγιο της ανθρωπότητας. Είναι το παιδί που βγαίνει ζωντανό από τα ερείπια μόνο και μόνο για να ανακαλύψει ότι είναι το τελευταίο κλαδί του οικογενειακού του δέντρου· ένα παιδί που κουβαλά έναν ολόκληρο τάφο πάνω στα δύο του πόδια.

Η βόμβα «Πού είναι ο μπαμπάς;» είναι η βιομηχανία του αστραπιαίου θανάτου. Κτίρια καταρρέουν μέσα στη νύχτα. Ζωές σβήνουν. Φωτιά, έκρηξη, κύματα θερμότητας, κρατήρες που σκίζουν τη γη, σάρκες ανακατεμένες με τσιμέντο. Και πίσω τους μένει μια τεράστια τρύπα από ντροπή και εγκατάλειψη.

Στη Γάζα έπεσαν από 150 έως 200 χιλιάδες τόνοι εκρηκτικών πάνω σε κατοικημένες περιοχές· ποσότητα που αντιστοιχεί σε περισσότερες από δεκατρείς βόμβες της ισχύος εκείνης που έριξαν οι Ηνωμένες Πολιτείες στη Χιροσίμα κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Η βόμβα «Πού είναι ο μπαμπάς;» χτύπησε την ίδια την ανθρώπινη καρδιά. Εξερράγη μέσα σε κάθε ζωντανή συνείδηση. Πήρε μαζί της περισσότερες από 2.700 παλαιστινιακές οικογένειες που εξαφανίστηκαν ολοκληρωτικά από τα μητρώα και από τη μνήμη. Άλλες έξι χιλιάδες οικογένειες άφησαν πίσω τους μόνο έναν άνθρωπο. Ανάμεσά τους, 39.000 παιδιά στερήθηκαν τον έναν ή και τους δύο γονείς τους, δημιουργώντας, σύμφωνα με εκθέσεις των Ηνωμένων Εθνών, τη μεγαλύτερη κρίση ορφανών στη σύγχρονη ιστορία.

«Δεν έμεινε κανείς ζωντανός… Μπαμπά, δεν μπορώ να ζήσω χωρίς εσένα. Γιατί με άφησες; Μαμά, σε παρακαλώ, γύρισε. Πες μου ότι ζεις. Γιατί ο μπαμπάς δεν μπαίνει να με δει ενώ κοιμάμαι; Χθες βράδυ τον είδα στον ύπνο μου. Με κρατούσε στους ώμους του.»

Είναι οι φωνές παιδιών που πριν από λίγες ώρες αποκοιμούνταν με το κεφάλι ακουμπισμένο στο στήθος των γονιών τους. Τώρα ουρλιάζουν, κλαίνε, φωνάζουν τα ονόματά τους, σαν να μπορούν να τους ξυπνήσουν από έναν ύπνο χωρίς επιστροφή.

«Η μαμά λέει πως ο μπαμπάς έγινε μάρτυρας και πως ο Θεός θα μας ενώσει στον Παράδεισο. Μα εγώ τον θέλω εδώ. Θέλω να παίξω μαζί του εδώ.»

Η βόμβα «Πού είναι ο μπαμπάς;» μετατρέπει το σπίτι σε τάφο. Μπαίνει από το παράθυρο, διασχίζει το υπνοδωμάτιο, την κουζίνα, το παιδικό κρεβάτι. Δεν σκοτώνει μόνο· αφήνει πίσω της μια γενιά ξεριζωμένη, χαμένη, μια κοινωνία θαμμένη κάτω από τα χαλάσματα.

Ερχόμενη από ένα αόρατο αεροσκάφος ή ένα F-16, μεταφέρει την απόφαση για ζωή ή θάνατο σε μια αλυσίδα δεδομένων και πιθανοτήτων. Ο πατέρας παύει να είναι άνθρωπος. Γίνεται ένα ηλεκτρονικό σήμα πάνω σε μια οθόνη. Και με ένα ψυχρό πάτημα ενός κουμπιού διαγράφεται, αφήνοντας πίσω του μόνο καπνό και σκόνη.

«Πού είναι ο μπαμπάς;» Δεν είναι μια ερώτηση που ζητά ψωμί ή νερό. Ζητά δικαιοσύνη. Ζητά τον ίδιο τον Θεό. Είναι μια ερώτηση που γεννιέται μέσα από τα ερείπια. Παιδιά επέζησαν από τους βομβαρδισμούς, αλλά δεν επέζησε η παιδική τους ηλικία. Και θα συνεχίσουν να ρωτούν για χρόνια, μετά την κατάπαυση του πυρός, μετά τις συμφωνίες, ακόμη κι όταν ξαναχτιστούν τα σπίτια. Γιατί κανείς δεν επιστρέφει την ψυχή σε εκείνον που πέθανε. Και κανείς δεν απαντά πραγματικά σε αυτή την ερώτηση.

«Ο μπαμπάς πήγε να φέρει ψωμί και δεν γύρισε ποτέ.»

Η κόλαση είναι η σιωπή μπροστά σε ένα χαμένο κορίτσι χωρίς αγκαλιά, χωρίς φροντίδα, χωρίς οικογένεια, χωρίς σπίτι, χωρίς σχολείο. Δεν γνωρίζει τίποτε για τα είδη των βομβών ούτε για τις συμφωνίες όπλων· από τα εργοστάσια της Αμερικής μέχρι τη συνοικία Σουτζαΐγια, από τις γραμμές παραγωγής στο Βερολίνο, στο Παρίσι, στο Λονδίνο και στην Ουάσιγκτον μέχρι την πύρινη Γάζα. Από τα θραύσματα πολιτικών αποφάσεων και από επίσημες υπογραφές κρατών που μιλούν αδιάκοπα για τα ανθρώπινα δικαιώματα, ενώ συνεχίζουν να στέλνουν «έξυπνες» και συμβατικές βόμβες για να ολοκληρωθεί η σφαγή.

«Γιατί δεν ήρθε ο κόσμος;»

Κανείς δεν έχει απάντηση.

Ένα δεκάχρονο κορίτσι από τη Γάζα έγραψε με κόκκινο στυλό σε ένα χαρτί που έκρυψε κάτω από το μαξιλάρι του:

«Μαμά μου αγαπημένη, φοβάμαι πάρα πολύ. Αν πεθάνουμε όλοι, βάλτε μας στον ίδιο τάφο, για να μείνω στην αγκαλιά σου.»

Η βόμβα «Πού είναι ο μπαμπάς;» άφησε πίσω της περισσότερους από πενήντα χιλιάδες ανθρώπους με αναπηρίες στη Γάζα, οι περισσότεροι παιδιά. Πληγές στο σώμα, στην ψυχή και στην κοινωνία. Δεν υπάρχουν πια παραμύθια, ούτε θάλασσα, ούτε παιχνίδια. Δεν υπάρχει πατέρας, ούτε μητέρα, ούτε η μυρωδιά του πρωινού καφέ. Ο πόλεμος κατοικεί στο σώμα, στη γλώσσα, στα αιματοβαμμένα ρούχα, στα όνειρα, στους εφιάλτες, στα τραύματα και στις αναμνήσεις.

«Μπαμπά, δεν μπορώ να ζήσω χωρίς εσένα. Όταν πέφτουν οι βόμβες δεν φοβάμαι. Φοβάμαι όταν ξυπνώ το πρωί και δεν υπάρχει κανείς να μου ανοίξει τα μάτια και να μου πει: “Καλημέρα”.»
Στη Γάζα, το παιδί δεν περιμένει πια τον πατέρα του να επιστρέψει από τη δουλειά, από το ταξίδι ή από τη φυλακή. Περιμένει ένα θαύμα: να βγει ο πατέρας του από το χώμα. Περιμένει το όνομα να νικήσει τη βόμβα. Να ξαναβρεί η ερώτηση το πρώτο της νόημα:

«Πού είναι ο μπαμπάς μου;»

Και να τον βρει όρθιο στην πόρτα του σπιτιού, κρατώντας στα χέρια του ψωμί, ζωή και ασφάλεια.

Σ.Σ.: Ο Salah Musa « Σαλαχ Μούσα «είναι Παλαιστίνιος ιατρός, ειδικός στην Ακτινοδιαγνωστική, συγγραφέας και πολιτικός αναλυτής. 
Γεννήθηκε στην Παλαιστίνη και σπούδασε Ιατρική στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, όπου ανέπτυξε έντονη κοινωνική και συνδικαλιστική δράση, ίδρυτης της Γενικής Ένωσης Παλαιστινίων Φοιτητών στην Ελλάδα. 
Άσκησε επί σειρά ετών την ιατρική και υπηρέτησε ως επιτετραμμένος της Παλαιστινιακής Αντιπροσωπείας στην Ελλάδα. 
Έχοντας ζήσει περισσότερες από τρεις δεκαετίες στην Ελλάδα, απέκτησε βαθιά γνώση της ελληνικής κοινωνίας και γλώσσας, στην οποία επιλέγει να γράφει τα βιβλία και τα άρθρα του. 
Το συγγραφικό του έργο επικεντρώνεται στην ιστορία της Παλαιστίνης, το διεθνές δίκαιο, τις διεθνείς σχέσεις και τις πολιτικές εξελίξεις στη Μέση Ανατολή. 
Με επιστημονική τεκμηρίωση και ιστορική προσέγγιση επιδιώκει να συμβάλει στον δημόσιο διάλογο, αναδεικνύοντας ζητήματα δικαιοσύνης, ελευθερίας και ανθρώπινων δικαιωμάτων. 
Συνεχίζει να αρθρογραφεί στον ελληνικό Τύπο και να συμμετέχει σε δημόσιες συζητήσεις και εκδηλώσεις στην Ελλάδα και την Κύπρο, προωθώντας τον διάλογο γύρω από το Παλαιστινιακό ζήτημα και τις σύγχρονες διεθνείς εξελίξεις
 


Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Σάββατο 27 Ιουνίου 2026

Τις πταίει;



Το συνολικό απόθεμα κατοικιών αυξήθηκε την περίοδο 2011 - 2021 κατά 3,5%, αλλά οι διαθέσιμες κενές κατοικίες προς μακροχρόνια ενοικίαση μειώθηκαν κατά 10,4% και κατά 33,1% εκείνες που προσφέρονται προς πώληση, λόγω και του Airbnb. 
Oι κενές κατοικίες που δεν προσφέρονται ούτε για ενοικίαση ούτε για πώληση αυξήθηκαν κατά 6,1%, στα 1,81 εκατομμύρια σπίτια. Δηλαδή, μία στις τρεις εμφανίζεται κενή. 
Μ' αυτόν τον ...καπιταλιστικό γρίφο ασχολούνται κτηματομεσίτες και αστικά ΜΜΕ τις τελευταίες μέρες, διερευνώντας το «τις πταίει» για τα πανάκριβα ενοίκια. 
Πού καταλήγουν οι φωστήρες; 
Οτι αν έπεφταν στην αγορά τα κλειστά σπίτια, οι τιμές των ενοικίων θα μειώνονταν έως και 25%! 
Με άλλα λόγια, στα αδιέξοδα που προκαλεί η καπιταλιστική αγορά της στέγης «λύση» θα δώσει ...η ίδια η καπιταλιστική αγορά! 
Το κέρδος είναι αυτό που καθορίζει αν ένα σπίτι θα χτιστεί ή όχι, αν θα παραμείνει κλειστό, θα νοικιαστεί ή θα πουληθεί. 
Το κέρδος ορίζει και το κόστος των ενοικίων, ειδικά σήμερα που πολλά ακίνητα είναι ιδιοκτησία μεγάλων κατασκευαστικών ομίλων η εταιρειών του real estate. 
Το κέρδος λένε θα δώσει λύση και τώρα, αυξάνοντας την προσφορά και τον ανταγωνισμό, με στόχο να πέσουν οι τιμές. 
Δουλεύουν ψιλό γαζί τον λαό, που βάλλεται από παντού: 
Τους μεγαλοϊδιοκτήτες ακινήτων, τις τράπεζες, το κράτος. 
Σερβίρουν το φαρμάκι για φάρμακο για να κρύβεται η μοναδική διέξοδος, που είναι ο αγώνας ενάντια στα μέτρα δήμευσης των λαϊκών κατοικιών, στο ξεζούμισμα της λαϊκής οικογένειας και στην πολιτική της στέγης - εμπόρευμα, που συνθλίβει την ανάγκη για σπίτια σύγχρονα και φτηνά.

Πηγή: rizospastis



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Δεκάρα... τσακιστή



Για να φτιάξει την εικόνα της μετά την κατεδάφιση των εκσκαφέων στο ορυχείο της Μαυροπηγής, η ΔΕΗ ΑΕ εξέδωσε μια μακροσκελή ανακοίνωση όπου εξηγεί γιατί η παραγωγή Ενέργειας από λιγνίτη είναι πλέον οικονομικά ασύμφορη. Γράφει μεταξύ άλλων: «Η επίκληση του λιγνίτη ως "εθνικού καυσίμου" στη σημερινή εποχή αγνοεί τη σκληρή οικονομική και περιβαλλοντική πραγματικότητα. Η παραγωγή Ενέργειας από λιγνίτη έχει καταστεί πλέον εξαιρετικά ασύμφορη, κυρίως λόγω του κόστους των δικαιωμάτων εκπομπών διοξειδίου του άνθρακα. Το κόστος αυτό δεν αποτελεί μια αυθαίρετη εκτίμηση, αλλά προκύπτει από την τιμή των δικαιωμάτων ρύπων στην Ευρώπη με τον συντελεστή εκπομπών του ελληνικού λιγνίτη». Ακολουθεί ένας ...τιμοκατάλογος με το κόστος των δικαιωμάτων ρύπων ανά μονάδα της ΔΕΗ (αν συνέχιζαν να παράγουν) σε συνδυασμό με το κόστος λειτουργίας των σταθμών (μισθοί κ.ά.), για να καταλήξει η ΔΕΗ ΑΕ ότι έκλεισε τους ΑΗΣ και τα ορυχεία επειδή αν συνεχιζόταν η ηλεκτροπαραγωγή από λιγνίτη, το αυξημένο κόστος θα μετακυλιόταν στην τσέπη του λαού. Σκόπιμη διαστρέβλωση για να βγει λάδι η πολιτική της «πράσινης μετάβασης», που επέβαλε την απολιγνιτοποίηση και εκτόξευσε τις τιμές του ρεύματος, από όποια πηγή κι αν παράγεται.

Τα δικαιώματα ρύπων επιβλήθηκαν με πολιτικές αποφάσεις στο έδαφος της στρατηγικής για την «πράσινη μετάβαση», που δεν δίνει δεκάρα τσακιστή για το περιβάλλον και τις λαϊκές ανάγκες, αλλά έχει αποκλειστικό σκοπό τη διαμόρφωση προϋποθέσεων για την κερδοφόρα επένδυση συσσωρευμένων κεφαλαίων. Για να γίνει αυτό έπρεπε να καταστραφεί κεφάλαιο, και ακριβώς αυτό συμβαίνει με την απαξίωση και τελικά το κλείσιμο των ΑΗΣ και των ορυχείων, που τη θέση τους παίρνουν φωτοβολταϊκά, ανεμογεννήτριες και μονάδες με πανάκριβο φυσικό αέριο. Σημειώνουμε επίσης ότι με τις ίδιες πολιτικές αποφάσεις το φυσικό αέριο δεν συμπεριλήφθηκε στους «απαγορευμένους» υδρογονάνθρακες, επειδή χωρίς αυτό δεν θα μπορούσε να διατηρηθεί η ισορροπία του συστήματος, αφού οι ΑΠΕ παράγουν μόνο σε καθορισμένες συνθήκες και δεν μπορούν να αποθηκεύσουν. Το βάφτισαν λοιπόν «μεταβατικό καύσιμο» και δεν υπόκειται στο πέναλτι των ρύπων, με αποτέλεσμα να κάνουν χρυσές δουλειές μ' αυτό και οι Αμερικανοί. Να αφήσει λοιπόν τις γελοιότητες η ΔΕΗ. Η απαξίωση του λιγνίτη, μιας φτηνής και άφθονης πηγής Ενέργειας, που συμβάλλει καθοριστικά στην ενεργειακή αυτάρκεια και ασφάλεια της χώρας, έγινε με πολιτικές αποφάσεις και με μοναδικό κριτήριο το κέρδος, που καθορίζει άλλωστε διαχρονικά και τη λειτουργία της ΔΕΗ ΑΕ, είτε με κρατική είτε με ιδιωτική πλειοψηφία στο μετοχολόγιό της.

Πηγή: rizospastis



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

H σκανδαλώδης «αθωότητα» της κυβέρνησης του «Μέσι της ελληνικής πολιτικής»

Γεράσιμος Χολέβας από Ημεροδρόμος


Ας αφήσουμε πίσω το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ με τις τυχαίες φωτογραφίες με τους «Φραπέδες» και τους «Χασάπηδες» και ό,τι ακολούθησε.

Ας μην αναφερθούμε στον Κώστα Αχ. Καραμανλή, υπουργό Μεταφορών την περίοδο του εγκλήματος των Τεμπών. Αυτόν που χειροκροτείται από τους βουλευτές της ΝΔ.

Ας «ξεχάσουμε» και τις υποκλοπές με τον άμεσα αρμόδιο, τότε, για την ΕΥΠ, Κυριάκο Μητσοτάκη, που «δεν ήξερε».

Ας μην αναλωθούμε στη λίστα των μικρών και μεγαλύτερων σκανδάλων της κυβέρνησης Μητσοτάκη.

Ας αφήσουμε πίσω ακόμα κι αυτή τη φαρσοκωμωδία με τον «Ειδικό Επιστήμονας» Μακάριο Λαζαρίδη, αυτό το πρότυπο «αριστείας» της κυβέρνησης, που συνεχίζει να προσπαθεί να τα βάλει ακόμα και με την κοινή λογική.

Ας τα πάμε στα τελευταία, τα «φρέσκα»:

— Η κυρία Άννα Μισέλ Ασημακοπούλου καταδικάστηκε σε 20 μήνες φυλάκιση με αναστολή, για την υπόθεση της διαρροής προσωπικών δεδομένων Ελλήνων του εξωτερικού. Η κυρία Ασημακοπούλου, όταν έγιναν αυτά, ήταν ευρωβουλευτής της ΝΔ.

Παρά την καταδίκη υπήρξε μια μνημειώδης κάλυψη από την κυβέρνηση. Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος, Παύλος Μαρινάκης, ισχυρίστηκε, με χαλαρότητα ότι «μιλάμε για ένα email μόνο». Μάλιστα, όταν ρωτήθηκε για την περίπτωση διαγραφής της (όπως και των άλλων εμπλεκόμενων) από τη ΝΔ, απάντησε: «Γιατί να τους διαγράψουμε; Για όνομα του Θεού».

Παράλληλα, ο Άδωνις Γεωργιάδης, εκλεκτός υπουργός Υγείας του Μητσοτάκη, σε παρέμβαση του ζήτησε και… ειδική ρύθμιση για την Άννα – Μισέλ Ασημακοπούλου.
«Το θεωρώ αδιανόητο» δήλωσε σε μια (από τις… ελάχιστες) τηλεοπτικές του εμφανίσεις (αυτή τη φορά στο Action 24, στις 18/6/202). «Ποινική καταδίκη» διερωτήθηκε και συμπλήρωσε: «Ποινική καταδίκη, σημαίνει ότι γράφεται στο ποινικό σου μητρώο και σου καταστρέφει τη ζωή (…) Ποινική καταδίκη γιατί έστειλες email ως πολιτικός για εκλογές;».

Ο Γεωργιάδης, αφού χαρακτήρισε «αδικημένη» την Άννα Μισέλ Ασημακοπούλου, έριξε και μια πρόταση να υπάρχει: Η κυβέρνηση «να λάβει νομοθετική πρωτοβουλία για τους πολιτικούς και την πολιτική επικοινωνία τέτοιου είδους σφάλματα να μην επιφέρουν ποινικές κυρώσεις».

— Ας περάσουμε, τώρα, στον αξιότιμο κύριο Δημήτρη Αβραμόπουλου, και το ένταλμα σύλληψης των βελγικών αρχών, στο πλαίσιο των ερευνών για το λεγόμενο Qatargate. Ο ίδιος Δ. Αβραμόπουλος εκνευρισμένος με το ζήτημα άρχισε να βγαίνει στα κανάλια και να μιλάει για «μπούρδες» και «κερατάδες» με τους οποίους έχουμε μπλέξει. Μάλιστα, αναγκάστηκε να εξηγήσει και ποιους εννοεί «κερατάδες». Δεν αφορούσε, όπως είπε, σε μια καμία περίπτωση τους Έλληνες εισαγγελείς αλλά ο χαρακτηρισμός πήγαινε σε κάτι χαμηλόβαθμους αξιωματικούς στο Βέλγιο.

Ο βουλευτής της ΝΔ, τελικά, προσέφυγε στον Άρειο Πάγο, ζητώντας να ακυρωθεί το ευρωπαϊκό ένταλμα σύλληψης.

Σε όλη τη διάρκεια της υπόθεσης η κυβέρνηση, τυπικά, πήρε αποστάσεις δηλώνοντας πως είναι θέμα της δικαιοσύνης και τα λοιπά και τα λοιπά. Παρ’ όλα αυτά κυβερνητικά στελέχη (Γεωργιάδης, Βορίδης κ.α) έδωσαν κάλυψη στον Δ. Αβραμόπουλου υιοθετώντας την όποια επιχειρηματολογία του.

Πάντως, για τις σοβαρές κατηγορίες που υπάρχουν στο ευρωπαϊκό ένταλμα σύλληψης (Documento 24/6/2026) η κυβέρνηση και τα κυβερνητικά στελέχη δεν έχουν δηλώσει προθυμία να μιλήσουν.

Μέσα (και) από τις δύο (διαφορετικές μεταξύ τους) υποθέσεις παρατηρούμε το ίδιο κυβερνητικό «φαινόμενο»: Με τον έναν ή τον άλλον τρόπο συνεχίζεται μια μόνιμη κατάσταση «αθωότητας» των στελεχών της. Αυτό συμβαίνει είτε τα «γαλάζια» στελέχη έχουν καταδικαστεί, είτε έχουν κατηγορίες, είτε έχουν περάσει από Επιτροπές της Βουλής, είτε απλά δεν μπορούν να στηρίξουν τα επιχειρήματα τους πάνω στην κοινή λογική. Πολλές φορές, δε, συναντάμε κι εκείνο το παλιό… επιχείρημα του «ξέρεις ποιος είμαι εγώ,ρε;», σε διάφορες εκδοχές του.

Και για να μην σπεύσουν κάποιοι να επικαλεστούν το (απαραίτητο και δεδομένο) τεκμήριο της αθωότητας, για την κάθε περίπτωση, ας το διασαφηνίσουμε με τον πιο σαφή τρόπο: Δεν μιλάμε γι’ αυτό αλλά για τη σκανδαλώδη «αθωότητα» της ίδιας της κυβέρνησης του Κυριάκου Μητσοτάκη και των στελεχών της. Σε αυτή τη διαδικασία η δικαιοσύνη, είτε η ελληνική, είτε η ευρωπαϊκή γίνεται λάστιχο. Άλλες φορές δηλώνουν τον σεβασμό στη δικαιοσύνη, άλλες προχωρούν σε κρίσεις των αποφάσεων της. Ανάλογως με το πώς βολεύει κάθε φορά.

Υ.Γ: Θα καταλάβατε πως «ο Μέσι της ελληνικής πολιτικής» δεν είναι άλλος από τον Κυριάκο Μητσοτάκη. Έτσι τον χαρακτήρισε ο εφοπλιστής Αθανάσιος Λασκαρίδης σε εγκαίνια της Διεύθυνσης Κυβερνοχώρου στο υπουργείο Άμυνας (το σχετικό βίντεο εδώ και η αναφορά μετά το 27’30”). Προφανώς, καμία σημασία δεν έχει που ο αδελφός του Αθανάσιου Λασκαρίδη, Πάνος (εφοπλιστής επίσης), είχε δηλώσει ότι «οι πλοιοκτήτες (…) δεν χρειάζονται τον πρωθυπουργό, μπορούν να χέσουν πάνω στον πρωθυπουργό».

 


Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »