Ο Όμηρος δεν έχει χρώμα

Χρύσα Κακατσάκη

Δεν μας έφτανε ο Νόλαν έρχεται τώρα και η Λουπίτα να αμφισβητήσει τον «μπολιτιζμό μας».
Κουλάρετε λίγο. Η Λουπίτα Νιόνγκο δεν είναι καθηγήτρια Κλασικών Σπουδών στην Οξφόρδη για να έχει εντρυφήσει στην ομηρική κοινωνία. Ηθοποιός είναι και πολύ πιθανό να λεει διάφορα για το promo της ταινίας, κατά την προσφιλή τακτική του Χόλιγουντ.

 
Πάμε παρακάτω. Εκτός από τον Όμηρο, υπάρχουν πολλές διαφορετικές εκδοχές για την καταγωγή και τη ζωή της Ελένης . Στην πυρά λοιπόν ο Ευριπίδης που ισχυρίζεται ότι η ίδια δεν πήγε ποτέ στην Τροία, αλλά το είδωλό της και πως εκείνη έμεινε δέκα χρόνια στην Αίγυπτο μέχρι να ξανασυναντηθεί με τον Μενέλαο. Στην πυρά ο Σεφέρης που εμπνέεται από τον Ευριπίδη για να καυτηριάσει τη ματαιότητα των πολέμων και πως γίνονται για ένα πουκάμισο αδειανό.

 
Στην πυρά και ο Γκαίτε που βάζει τον Φάουστ να την ερωτεύεται ως σύμβολο του κλασικού πνεύματος. Ο Ρίτσος που την παρουσιάζει μια γερασμένη γυναίκα που δεν καμαρώνει πια για τα κάλλη της, αλλά αντιμάχεται τη φθορά του χρόνου.

 
Στην πυρά η Λιλή Ζωγράφου που στο βιβλίο της «Από τη Μηδεια στην Σταχτοπούτα» υποστηρίζει πως ο Αγαμέμνονας και ο Αχιλλέας καμία ηθική δεν είχαν και πως τσακώθηκαν για το πλιάτσικο στα λάφυρα και τη νομή της εξουσίας . Η Ελένη μάλιστα δεν ήταν τίποτα άλλο παρά η κατασκευή μιας ένοχης για να δικαιολογηθεί η εκστρατεία τους.

 
Αν λοιπόν πρέπει να είμαστε περήφανοι για κάτι, αυτό είναι η οικουμενικότητα των ομηρικών επών που, όπως όλα τα μεγάλα έργα, είναι ανοιχτά σε πολλαπλές ερμηνείες. Ο Οδυσσέας π.χ. είναι αυτός που αγωνίζεται να ξαναβρεί την ταυτότητά του, που η μνήμη παλεύει ενάντια στη λήθη. Είναι συνάμα δεινός θαλασσοπόρος αλλά και καιροσκόπος προκειμένου να επιβιώσει. Το μυαλό του όμως νικάει τους φόβους είτε πολέμησε στην Τροία είτε ζει στο Δουβλίνο του Τζόις.

 
Συμπερασματικά, η επιμονή στην φυλετική καθαρότητα και την ανωτερότητα της αρίας φυλής ξερουμε πού μας οδήγησε.

Ας μην δυσανασχετούν λοιπόν ότι προσβάλλεται ο Ομηρος όσοι δεν τον έχουν καν διαβάσει και αν τους ρωτήσεις ποιος ήταν μπορεί και να σου πουν στρατηγός στη μάχη του Μαραθώνα.
Ας μην αναθεματίζουν τη Λουπίτα, επειδή είναι μαύρη και μας χαλάει την εικόνα της ξανθιάς καλλονής, αλλά αμέσως μετά ανεβάζουν «ευαίσθητα» αντιρατσιστικά ποστ.

 
Η ποίηση και η τέχνη υπάρχουν να μας μιλάνε για την ανθρώπινη φύση, με τις σκοτεινές και τις φωτεινές πλευρές της, τα μεγαλεία και τις αντιφασεις της. Η Ελένη δεν είναι η αιτία ενός πολέμου, αλλά η δικαίωση του πόνου μας, της επικηρυγμένης μας ζωής που θέλει στο παιχνίδι να σε μπάσει, να σου τάξει, να σου τάξει κι ύστερα να σε ρημάξει.

 
Όπως λέει και ο Ελύτης:

 
«Όσο υπάρχουν Αχαιοί, θα υπάρχει μία Ωραία Ελένη.
Και ας είναι αλλού το χέρι, αλλού ο λαιμός
Κάθε καιρός κι ο Τρωικός του πόλεμος
Κάθε καιρός κι η Ελένη του»

Χρύσα Κακατσάκη, εκπαιδευτικός

---

Η Σφήκα: Επιλογές

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Υποκλοπές: Ο βόρβορος της “αριστείας” ξεχείλισε

Νίκος Μπογιόπουλος από Ημεροδρόμος

Το κουκούλωμα του δυσώδους σκανδάλου των υποκλοπών στο οποίο προχώρησε σήμερα η ΝΔ είναι τόσο προφανές όσο και πρωτοφανές.

Η κυβερνητική πλειοψηφία στην Επιτροπή Θεσμών και Διαφάνειας της Βουλής, με “επιχειρήματα” που ζέχνουν Νέα “Δημοκρατία”, απαγόρευσε την κλήτευση των Δημητριάδη – Ντίλιαν, δηλαδή τόσο του πρώην δεξιού χεριού του Μητσοτάκη (του τύπου που έφτασε να δηλώσει, σε μια έμμεση ομολογία για την δυσωδία των υποκλοπών, ότι τα “πηρα όλα πάνω μου”) , όσο και του πρώην στελέχους του ισραηλινού στρατού και… εμπορευάμενου το χαφιεδολογισμικό Predator.

Η Νέα “Δημοκρατία” αρνήθηκε την εφαρμογή του Κανονισμού της Βουλής, που επιτάσσει την κλήτευση κάθε προσώπου που θα υποδείξουν τα 2/5 της Επιτροπής, με την παιδαριώδη “δικαιολογία” πως οι εν λόγω δεν είναι… δημόσια πρόσωπα!

Πρόκειται για αθλιότητα ασύλληπτου μεγέθους και γελοιότητα απίθανης “κατασκευής”, αρκεί να σκεφτεί κανείς ότι: Τα συγκεκριμένα πρόσωπα είχαν κληθεί το 2022 στην επιτροπή, χωρίς ούτε τότε να είναι πρόσωπα που κατείχαν δημόσιες θέσεις. Το ότι σήμερα η κυβέρνηση προχωρά στο “εφεύρημα” της μη κλήσης τους διότι, τάχα, δεν κατέχουν δημόσιες θέσεις (όπως δεν κατείχαν και το 2022) οφείλεται σε ένα και μόνο γεγονός:

Οτι πλέον βρισκόμαστε μπροστά σε νέα αποκαλυπτικά στοιχεία για τον υπόνομο των υποκλοπών, συνεπώς κρίθηκε πως αυτή τη φορά θα έπρεπε να αποφευχθεί η κλήτευσή τους, πάση θυσία!

Ακόμα και για την ΝΔ των Τεμπών, την ΝΔ του ΟΠΕΚΕΠΕ, των πολεοδομιών, την ΝΔ των Πάτσηδων και των Λαζαρίδηδων, η συγκεκριμένη μεθόδευση αποτελεί μια ιδιαίτερη στιγμή στον βορβορώδη κατήφορο που αποκαλεί “αριστεία”.

---

Η Σφήκα: Επιλογές

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Ο Τραμπ κι ο Μπέκετ

Οδυσσέας Ιωάννου

Διαβάζοντας την είδηση αγουροξυπνημένος ήμουν εκατό τοις εκατό σίγουρος πως δημοσιεύτηκε από το «Βατράχι» ή το «Κουλούρι». Ο Τραμπ επεμβαίνει και ακυρώνει κόκκινη κάρτα σε ποδοσφαιριστή των ΗΠΑ, στο μουντιάλ. Ευφυέστατο. Τι σκέφτηκαν οι τύποι!

Δυσκολεύτηκα στην διασταύρωση της είδησης, νόμιζα πως ακόμη και τα γνωστά sites είχαν πέσει σε μία ωραία παγίδα που τους έστησε κάποιο από τα προαναφερθέντα sites.

Και οι φωτογραφίες ήταν AI -το μάθαμε πια, δεν την πατάμε- και ο Τραμπ, έτσι κι αλλιώς- είναι ένα πρόσωπο που μπορείς να τους καταλογίσεις ακόμη και την αξίωση από αύριο να βγαίνει ο ήλιος από την Δύση, και να μην παραξενευτεί κανένας.

Θα ρωτήσεις τώρα κάτι πολύ λογικό. Από όλα όσα έχει κάνει και έχει πει αυτή η διαταραγμένη προσωπικότητα, αυτό είναι που σου φάνηκε αδύνατο; Η ακύρωση μίας κόκκινης κάρτας; Ναι, δεν είναι το ίδιο.

Ακόμη και για κάποιον που είναι χρεωμένος με ότι πιο σκοτεινό, παράλογο και επικίνδυνο κυκλοφορεί εκεί έξω, το να ζητήσεις να ακυρωθεί μία κόκκινη κάρτα ποδοσφαιριστή της χώρας σου, ξεπερνάει κάποιο όριο που δεν έχει να κάνει με την σύγκριση του αίματος που έχει χυθεί με τις ευλογίες του. Σαφώς και το αίμα, ο ρατσισμός, η μισαλλοδοξία, η σύνθλιψη των πιο αδύνατων και ο κυνισμός της εξουσίας, δεν έχουν κανένα ισόποσο στην ζυγαριά της φρίκης. Όμως κάποιες φορές είναι πιο επικίνδυνη μία συμπεριφορά που σε κάνει να γελάς παρά εκείνη που σε κάνει να θυμώνεις.

Στην δεύτερη περίπτωση, στον θυμό, διακρίνεις πολιτικές και ιδεολογικές επιλογές, βλέπεις την διαδρομή του χρήματος που δεν ορρωδεί προ ουδενός, ορίζεται αυτόματα ένα πεδίο μάχης.

Στην δεύτερη, στο γέλιο, παραλύεις, νιώθεις πως δεν υπάρχει πεδίο διαμάχης, να μπεις, να παλέψεις, να κερδίσεις, να χάσεις. Όταν ο παραλογισμός σού στερεί ακόμη και το γήπεδο να παλέψεις, όταν δεν ορίζει κανέναν χώρο, νιώθεις κρεμασμένος από ένα χάος. Από πού να πιαστείς και τι να ξεκινήσεις;

Επίσης η δεύτερη περίπτωση έχει πολύ πιο επικίνδυνες επιπτώσεις γιατί σε θέτει αναίμακτα εκτός παιχνιδιού.

Σε αναγκάζει -ως ύστατη άμυνα- να ακολουθήσεις διαδρομές χιούμορ και ενίοτε και σαχλαμάρας, την ώρα που οι άλλοι μιλάνε πολύ σοβαρά για την ζωή σου.

Και αρχίζεις τις μπαλαφάρες για να αντέξεις την ήττα σου:

Δεν φταίει ο καπιταλισμός. Για όλα φταίει εκείνος ο μικρός θεούλης που όταν τον έπιασαν στα πράσα σκέφτηκε να ξεστομίσει την φράση-μνημείο «αγάπη μου δεν είναι αυτό που νομίζεις!». Ούτε που πήγαινε το μυαλό του τι απάτητους δρόμους άνοιξε στην ανθρώπινη σκέψη και πώς κατάφερε με μία φράση να παραλύσει οποιαδήποτε προσπάθεια αντίδρασης, απάντησης. Όρισε την έλλειψη ζωτικού χώρου διαμάχης, το τίποτα, το κενό, τον μη χώρο, τον μη χρόνο, με έναν τρόπο που δεν το κατάφερε ούτε ο Μπέκετ στο «Περιμένοντας τον Γκοντό».

Το θετικό είναι ότι θυμηθήκαμε όλοι αυτές τις μέρες Σταύρο Τσιώλη. 

 Πηγή: news247

---

Η Σφήκα: Επιλογές

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Κάποιοι άνθρωποι θεωρούνται περισσότερο αναλώσιμοι από άλλους...

Κυκλοθυμικός

Μπορεί να πέρασαν περίπου 20 χρόνια απ’ όταν σπούδαζα στο Πολιτικό της Νομικής, αλλά ακόμα θυμάμαι μια από τις βασικές αρχές που είχα μάθει στο μάθημα του Συνταγματικού Δικαίου…

Με βάση το ελληνικό σύνταγμα, η προστασία της ανθρώπινης ζωής και της ανθρώπινης αξίας θεωρείται θεμελιώδης αρχή που υπερέχει έναντι του στόχου της σύλληψης ενός δραπέτη ή ενός υπόπτου. Αυτό το σκεπτικό προκύπτει από διάφορες διατάξεις:

- Το Άρθρο 2 παρ. 1 του Συντάγματος ορίζει ότι η προστασία της αξίας του ανθρώπου αποτελεί πρωταρχική υποχρέωση της Πολιτείας.
- Το Άρθρο 5 παρ. 2 προστατεύει τη ζωή, την τιμή και την ελευθερία όλων όσων βρίσκονται στην ελληνική επικράτεια.
- Επιπλέον, η Ελλάδα δεσμεύεται από την Ευρωπαϊκή Σύμβαση Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, της οποίας το δικαίωμα στη ζωή (άρθρο 2) έχει ιδιαίτερα αυστηρή προστασία.
- Τέλος, η χρήση βίας πρέπει να διέπεται από την αρχή της αναλογικότητας (με απλά λόγια δεν πυροβολώ σπουργίτια με κανόνι)

Αυτό στην πράξη σημαίνει ότι η αστυνομία δεν μπορεί να χρησιμοποιήσει θανατηφόρα ή δυσανάλογη βία απλώς και μόνο για να αποτρέψει τη διαφυγή κάποιου ύποπτου ή ακόμα και κρατούμενου. Για παράδειγμα, αν ένας ύποπτος τρέχει για να ξεφύγει άοπλος, χωρίς να θέτει σε κίνδυνο την ζωή των αστυνομικών ή των πολιτών, η αστυνομία δεν μπορεί να τον πυροβολήσει για να τον συλλάβει. Γιατί πολύ απλά με βάση τους νόμους του αστικού κράτους, που η αστυνομία εφαρμόζει (ή πρέπει να εφαρμόζει) η σύλληψη ενός δραπέτη δεν έχει μεγαλύτερη αξία από την προστασία της ανθρώπινης ζωής.

Αυτά για να τελειώσει μια και καλή η κουβέντα διαφόρων που σήμερα υποστηρίζουν ότι καλά έκαναν οι τύποι με την στολή και πυροβόλησαν πισώπλατα, στο κεφάλι, έναν ύποπτο που έτρεχε να τους ξεφύγει άοπλος, χωρίς εκείνη την στιγμή να υπάρχει κίνδυνος από τον ύποπτο για την ζωή την δική τους ή των πολιτών. Το ξέρω, θα σοκάρω ορισμένους που δεν τους χαλάει να έχουμε νεκρούς φτωχοδιαβόλους, αλλά στην συγκεκριμένη περίπτωση έτσι λειτουργεί και ορθώς λειτουργεί το αστικό κράτος που τόσο αγαπάνε.

Αφού λοιπόν κλείσαμε την νομική κουβέντα, πάμε τώρα στην κοινωνιολογική… Πριν κάτι μήνες ένας γνωστός επιχειρηματίας, την ώρα που τα όργανα της τάξης πήγαν να τον συλλάβουν μέσα στο ΣΕΦ, την κοπάνησε παρέα με τους μπράβους του, μπήκε στο αμάξι του και την στιγμή που ένας αξιωματικός προσπάθησε να μπει μπροστά από το SUV του για να τον σταματήσει, ο οδηγός έβαλε μπροστά, πήγε να τον πατήσει και έφυγε. Σας θυμίζει κάτι άραγε με την σημερινή περίπτωση και την ανακοίνωση που έβγαλε πριν λίγες ώρες η αστυνομία; Εκεί όμως οι αστυνομικοί που ήταν μπροστά δεν έβγαλαν όπλο, δεν πυροβόλησαν (και πολύ καλά έκαναν), δεν καταδίωξαν… Για την συγκεκριμένη περίπτωση κανένας από εκείνους που σήμερα ζητούσαν αίμα και δικαιολογούσαν αυτούς που πυροβόλησαν, δεν βγήκε να πει ότι έπρεπε να του ρίξουν στο ψαχνό, ότι στις ΗΠΑ έτσι γίνεται (από πού και ως πού οι ΗΠΑ είναι παράδειγμα προς μίμηση ειδικά στην οπλοχρησία) και ότι οι αστυνομικοί δεν γίνεται να μας χαϊδεύουν το κεφάλι κλπ κλπ. Γιατί; Επειδή πολύ απλά ο συγκεκριμένος ήταν πλούσιος. Επειδή οι αρρωστημένες ιδέες τους θέλουν να εφαρμόζονται αλα καρτ. Στους τσιγγάνους, τους μετανάστες, τους γκέι, τους τοξικοεξαρτημένους, τους αναρχικούς, τους φτωχοδιαβόλους. Επειδή αυτούς μισούν. Μισούν όποιον είναι διαφορετικός από αυτούς, όποιος είναι πιο φτωχός από αυτούς. Μισούν τον ευάλωτο. Επειδή έτσι έμαθαν. Να θεωρούν ότι για την κατάντια τους φταίει ο φτωχοδιάβολος και όχι το σύστημα που τους καταπιέζει, τους εκμεταλλεύεται και παράγει Κορκονείς για να τους “φυλάνε”.

Θέλετε να το πάω και ένα βήμα ακόμα πιο πέρα; Και ωφελιμιστικά να το δoυν, εντελώς με βάση την δική τους πάρτη, τον εαυτούλη τους βρε αδερφέ (μιας και ο εαυτός τους είναι το μόνο που αγαπάνε οι συγκεκριμένοι), αν είναι οκ με το να συμπεριφέρονται οι αστυνομικοί λες και είναι σερίφηδες σε γουέστερν και να κουβαλάει όπλο και εξουσία κόσμος που είτε είναι ακραία ρατσιστής, είτε έχει περάσει κάτι αστεία ψυχομετρικά, ενώ κανονικά δεν θα έπρεπε να έχει ούτε νεροπίστολο, ποιος τους εγγυάται ότι αυτός ο τύπος δεν θα το χρησιμοποιήσει και πάνω τους. Επειδή τον κοίταξαν κάπως, επειδή έκαναν μια περίεργη κίνηση ενώ πήγαιναν να βγάλουν την ταυτότητά τους, επειδή του φάνηκαν ύποπτοι, επειδή απλά δεν του άρεσε η φάτσα τους.

Και για να κλείσουμε την κοινωνιολογική κουβέντα και να την συνδυάσουμε λίγο και με πολιτική ανάλυση μιας και είμαστε κολλημένοι αριστεροί, κάθε φορά που ένας άνθρωπος πέφτει νεκρός από αστυνομικά πυρά, η δημόσια συζήτηση ξεκινά από το ίδιο σημείο… “Ήταν ένας κακός αστυνομικός; Ήταν μήπως μια άτυχη στιγμή;”. Όμως το πραγματικό ερώτημα είναι διαφορετικό. Πως γίνεται τέτοια περιστατικά επαναλαμβάνονται ξανά και ξανά, σε συγκεκριμένες κοινωνικές ομάδες, σε διαφορετικές χώρες. Πρόσφατα στις ΗΠΑ ήταν οι 2 νεκροί από πράκτορες της ICE ή λίγα χρόνια πιο πριν οι Φλόιντ. Σε εμάς ο Γρηγορόπουλος, οι Ρομά στο Πέραμα και την Θεσσαλονίκη, ο Καλτεζάς παλαιότερα. Στην Τουρκία ο Μπερκίν Ελβάν. Στο Λονδίνο πριν από 20 χρόνια περίπου ένας Βραζιλιάνος που δεν σταμάτησε στο μετρό σε αστυνομικό έλεγχο. Οι κοινωνίες διαφέρουν, οι κυβερνήσεις αλλάζουν, οι στολές έχουν διαφορετικά χρώματα, όμως το μοτίβο επανεμφανίζεται. Μαύροι, ρομά, μετανάστες, φτωχοί, πολιτικοί διαδηλωτές, αναρχικοί ή άνθρωποι που βρίσκονται ήδη στο περιθώριο.

Μήπως τελικά αυτά τα περιστατικά δεν είναι μια απλή σύμπτωση; Μήπως η αστυνομική βία δεν προϊόν μερικών κακών αστυνομικών, αλλά συνέπεια του ίδιου του ρόλου της αστυνομίας; Αυτό γιατί η αποστολή της δεν είναι μόνο η αντιμετώπιση του εγκλήματος. Είναι, πάνω απ' όλα, η προστασία της κρατικής τάξης και των υφιστάμενων σχέσεων εξουσίας. Και όταν μια κοινωνική ομάδα ή ένα πολιτικό κίνημα θεωρείται απειλή για αυτή την τάξη, η καταστολή γίνεται ευκολότερα αποδεκτή.

Αυτό δεν σημαίνει ότι κάθε αστυνομικός είναι δολοφόνος. Σημαίνει όμως ότι οι θεσμοί διαμορφώνουν συμπεριφορές. Όταν η εκπαίδευση, η επιχειρησιακή κουλτούρα και ο δημόσιος λόγος παρουσιάζουν ορισμένες ομάδες ως επικίνδυνες, ο αστυνομικός μαθαίνει να τις αντιμετωπίζει πρώτα ως ύποπτες και μετά ως ανθρώπους. Οι ρομά δεν αντιμετωπίζονται με τον ίδιο τρόπο που αντιμετωπίζεται ένας βιομήχανος. Οι μαύροι σε πολλές δυτικές κοινωνίες δεν αντιμετωπίζονται όπως οι λευκοί. Ένας αναρχικός διαδηλωτής δεν αντιμετωπίζεται όπως ένας νεοναζί που ζητάει κεφάλια κομμουνιστών. Οι κοινωνικές προκαταλήψεις δεν μένουν έξω από τα αστυνομικά τμήματα, αλλά εισέρχονται μαζί με τους ανθρώπους που υπηρετούν σε αυτά.

Παράλληλα, η ατιμωρησία λειτουργεί ως μηχανισμός αναπαραγωγής της βίας. Όταν οι έρευνες καθυστερούν, όταν οι ευθύνες σπάνια αποδίδονται ή όταν η υπέρμετρη χρήση βίας παρουσιάζεται εξαρχής ως νόμιμη αντίδραση, το μήνυμα που εκπέμπεται είναι ότι ορισμένες ζωές αξίζουν λιγότερο από άλλες. Έτσι, η εξαίρεση κινδυνεύει να γίνει κανονικότητα.

Και τέλος, η εξουσία δεν χρειάζεται να ασκεί συνεχώς βία. Αρκεί να γνωρίζουν όλοι ότι μπορεί να την ασκήσει. Αυτή είναι η βαθύτερη λειτουργία της καταστολής, μιας και δεν αφορά μόνο όσους χτυπιούνται ή σκοτώνονται, αλλά και όσους παρακολουθούν. Είναι ένα μήνυμα προς ολόκληρη την κοινωνία για τα όρια της αμφισβήτησης.

Το πρόβλημα λοιπόν δεν λύνεται μόνο με καλύτερη εκπαίδευση ή με αυστηρότερες πειθαρχικές ποινές. Αυτά μπορεί να περιορίσουν ορισμένες καταχρήσεις, αλλά δεν αλλάζουν τον βασικό προσανατολισμό ενός θεσμού που έχει σχεδιαστεί για να επιβάλλει την κρατική εξουσία. Όσο η κοινωνική ανισότητα, ο αποκλεισμός και η συγκέντρωση εξουσίας παραμένουν, η καταστολή θα αναζητά πάντοτε τους ίδιους ανθρώπους. Τις ίδιες κοινωνικές ομάδες. Όσους περισσεύουν, όσους αντιστέκονται και όσους αμφισβητούν.

Το ερώτημα, επομένως, δεν είναι μόνο ποιος τράβηξε τη σκανδάλη. Είναι ποιο κοινωνικό και πολιτικό σύστημα παράγει ξανά και ξανά τις συνθήκες ώστε κάποιοι άνθρωποι να θεωρούνται περισσότερο αναλώσιμοι από άλλους. Όσο αυτή η ερώτηση μένει αναπάντητη, οι νεκροί θα αλλάζουν ονόματα, χώρες, χρώμα, αλλά όχι πρόσωπo.

Και για να κλείσω με έναν στίχο από τους Social Waste (Official) :

Σου γράφω απόψε που στα μάτια κοιταζόμαστε
Μήπωσ κι ενώσουμε επιτέλουσ τισ φωνέσ
Μήπωσ και αρχίσουμε και να συνενογιόμαστε
Μεσ στο ποτήρι μου ρακί και serefe
Βαρύ τσιγάρο και οι στάχτεσ στο τασάκι
Βαριά μασ λάβωσαν απόψε αδερφέ
Απόψε σκότωσαν ένα μου καρντασάκι
Θα τανε δε θα 'ταν 15
Λέει τον φωνάζανε berkin
Θα τανε δε θα 'ταν 15
Κι ήταν καρντάσι από τα μέρη του nazim
Θα τανε δε θα 'ταν 15
Τον δολοφόνησε η εκεί αστυνομία
Θα τανε δε θα 'ταν 15
Η αδερφή του κράτουσ ήταν πάντα η βία

 

Πηγή: facebook

---

Η Σφήκα: Επιλογές

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Καθυστερήσεις...και απειλές

Ελλάδα

Σαν ...απειλή για τη «βαριά βιομηχανία» του Τουρισμού και τα κέρδη των ομίλων παρουσιάζονται οι καθυστερήσεις στα αεροδρόμια, και κυρίως στο «Ελ. Βενιζέλος». 

Εκτενή ρεπορτάζ, στοιχεία ακόμα και για τα «χαμένα λεπτά» από πτήσεις, συσκέψεις υπευθύνων για την αντιμετώπιση του προβλήματος, συγκριτικές «έρευνες» για το τι συμβαίνει σε άλλες χώρες παραμένουν ψηλά στην ατζέντα. 

Τι λείπει από τις ανησυχίες για τις επιπτώσεις που μπορεί να έχουν οι καθυστερήσεις στο πάρτι της κερδοφορίας τους; 

Οι σοβαρές καταγγελίες εργαζομένων, κυρίως των ελεγκτών εναέριας κυκλοφορίας, ότι η άλλη όψη των παραπάνω είναι η τεράστια εντατικοποίηση και οι ελλείψεις σε προσωπικό και σύγχρονα μέσα. 

Οτι αυτή η κατάσταση μεταφράζεται σε μεγάλους κινδύνους για την ασφάλεια στον αέρα, αφού ελάχιστοι εργαζόμενοι παλεύουν να χειριστούν έναν τεράστιο όγκο πτήσεων, πολύ πάνω από όσο προβλέπεται για την ασφαλή διέλευση, την προσγείωση και την απογείωση. 

Παρόμοια είναι η κατάσταση και στα λιμάνια, με αυτό της Ραφήνας να βρίσκεται στο επίκεντρο τις τελευταίες μέρες, αφού ναυτεργάτες και κάτοικοι αναδεικνύουν τους κινδύνους από την τεράστια κίνηση, την οποία δεν μπορεί να «σηκώσει» η συγκεκριμένη υποδομή.
Πώς απαντάνε η εργοδοσία και το κράτος; 

Τόσο οι ναυτεργάτες όσο και οι ελεγκτές εναέριας κυκλοφορίας έρχονται αντιμέτωποι με την καταστολή, με κινητοποιήσεις τους να κηρύσσονται παράνομες όπως η πρόσφατη απεργία των ναυτεργατών. 

Ο ένοχος λοιπόν κοινός και στα δύο παραδείγματα: 

Το κέρδος για τους εφοπλιστές, τους αερομεταφορείς, τους τουριστικούς ομίλους, η προσπάθειά τους να ελαχιστοποιήσουν το «κόστος» για να αναπτύξουν ακόμα περισσότερο τις μπίζνες τους. Αποτέλεσμα; 

Το ξεζούμισμα των εργαζομένων που καλούνται να δουλέψουν σε συνθήκες εξόντωσης και την ίδια στιγμή ένας διαρκής κίνδυνος - θάνατος για τους ίδιους και τους επιβάτες. 

Η «καμπάνα» λοιπόν χτυπάει και «προειδοποιεί», φέρνοντας στην επιφάνεια ξανά το δίλημμα: `

Η τα κέρδη τους ή οι ζωές μας.

Πηγή: rizospastis

---

Η Σφήκα: Επιλογές

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Στα σύγχρονα σκλαβοπάζαρα του «θαυμαστού κόσμου» των startups

Κόσμος

Οι «φιλάνθρωποι» της καπιταλιστικής αγοράς ξαναχτυπούν, αυτήν τη φορά από τις πανάκριβες γειτονιές του Γουίλιαμσμπεργκ στο Μπρούκλιν της Νέας Υόρκης. Ο λόγος για τον Σεμπαστιάν Χιμένες, έναν «οραματιστή» διευθύνοντα σύμβουλο και συνιδρυτή της startup τεχνητής νοημοσύνης «Rilla».

Ο Χιμένες φιγουράρει στα αστικά μέσα ενημέρωσης ως ο «προοδευτικός» εργοδότης που «χαρίζει» στους υπαλλήλους του ένα ετήσιο επίδομα στέγης ύψους 18.000 δολαρίων. Το «αντάλλαγμα» που ζητάει; Να μετακομίσουν σε απόσταση 10 λεπτών με το ποδήλατο από τα γραφεία της εταιρείας! Τα μιντιακά παπαγαλάκια σπεύδουν να χειροκροτήσουν τη «γενναιοδωρία» και την «κοινωνική ευθύνη» της επιχείρησης, που δήθεν νοιάζεται για τη στέγαση των εργαζομένων και θέλει να τους «απαλλάξει από τις καθημερινές δυσκολίες».

* * *

Ομως, πίσω από το ιλουστρασιόν περιτύλιγμα της «επιδοτούμενης στέγης» και των δήθεν καινοτόμων παροχών, πίσω από το αφήγημα του CEO που κομπάζει πως η εταιρεία του δεν αντικαθιστά τους ανθρώπους, αλλά ότι επιλέγει «τη στολή του Iron Man» για τους πωλητές, κρύβεται μια στυγνή και απάνθρωπη αλήθεια: Η άγρια εκμετάλλευση της εργατικής δύναμης, σε βαθμό που θυμίζει αναβίωση των διαβόητων «εταιρικών πόλεων» του 19ου αιώνα, όπου ο εργάτης γεννιόταν, κοιμόταν, ψώνιζε, κινούνταν και πέθαινε κάτω από τον απόλυτο έλεγχο του αφεντικού του. Τέτοια «καινοτομία» εν έτει 2026 στη Μέκκα του καπιταλισμού.

Για να μην υπάρξουν μάλιστα περιθώρια για... παρερμηνείες, ο ίδιος ο Χιμένες λέει την αλήθεια κυνικά και αποκαλυπτικά. «Θέλουμε να απαλλάξουμε τους ανθρώπους μας από τις καθημερινές δυσκολίες... ώστε να μπορούν να αφιερώνουν περισσότερο χρόνο στην εργασία τους». Πιο απλά, το κεφάλαιο δεν «επιδοτεί» το ενοίκιο για να ξεκουράζεται ο εργαζόμενος ή για να έχει προσωπική ζωή, αλλά για να εκμηδενίσει τον χρόνο μετακίνησης, μετατρέποντάς τον σε καθαρό, εκμεταλλεύσιμο χρόνο παραγωγής υπεραξίας!

* * *

Τα πράγματα γίνονται ακόμα πιο εφιαλτικά όταν αποκαλύπτονται οι πραγματικοί όροι εργασίας στη «Rilla»...

Οι εργαζόμενοι, λέει, δουλεύουν 12 ώρες την ημέρα, 6 ημέρες την εβδομάδα! Οπότε, πάει και το 8ωρο... «Δεν αναγκάζουμε κανέναν... Επιλέγουμε άτομα που επιθυμούν αυτού του είδους το περιβάλλον», απαντά η εργοδοσία προσθέτοντας και ψηφίδες «ατομικής επιλογής» στην εκμετάλλευση.

Μάλιστα, όπως λέει ο CEO, επιλέγει σκοπίμως τους πιο «φιλόδοξους», ή πρώην αθλητές που έχουν μάθει να πιέζουν τον εαυτό τους στα όρια, για να τους στύψει σαν λεμονόκουπες στον βωμό της ανταγωνιστικότητας.

Αλλωστε, όπως αναφέρει, αυτές οι εξαντλητικές ώρες βοηθούν τον εργαζόμενο να αποβάλει τη «σαβούρα» της ζωής. Λέει το αφεντικό: «Αν κάποιος εργάζεται 12 ώρες, κοιμάται οκτώ και γυμνάζεται για μία ώρα, δεν του απομένει πολύς ελεύθερος χρόνος». Σωστό: Του ...περισσεύουν 3 ώρες. Και επειδή ο «ανθρωπιστής» εργοδότης δεν θέλει ο εργαζόμενος να χάνει αυτές τις 3 ώρες «καθισμένος στο μετρό», του λέει να εγκατασταθεί στα πέριξ, για να είναι αυτό το τρίωρο διαθέσιμο για «τη δημιουργικότητα και τη συγκέντρωση» που απαιτεί το εταιρικό κέρδος!

* * *

Για όποιον νόμιζε ότι τα παραπάνω αποτελούν τίποτα «παροχές» της εργοδοσίας, έρχεται ο CEO να ξεκαθαρίσει: «Δεν προσπαθούμε να κακομάθουμε τους εργαζόμενους».

Και συνεχίζει σερβίροντας ωμά το πώς σκέφτεται ο κάθε καπιταλιστής και το κράτος τους: «Κάθε παροχή που προσφέρουμε έχει έναν σκοπό: Να βοηθά τους εργαζόμενους να παραμένουν υγιείς και να αφιερώνουν περισσότερο χρόνο στην εργασία τους. Πάντα αναρωτιόμαστε αν κάτι μπορεί να βοηθήσει ουσιαστικά κάποιον κατά την εργασία του».

«Γι' αυτόν τον λόγο καλύπτουμε το κόστος για τρία γεύματα την ημέρα. Γι' αυτόν τον λόγο φτιάχνουμε γυμναστήριο με σάουνα και πισίνα», υποστηρίζει, ανεβάζοντας τη συνολική λυπητερή των «παροχών» στα 37.000 δολάρια ετησίως ανά εργαζόμενο. Τι «ανθρωπισμός»! Σου δίνουν τρία γεύματα την ημέρα για να μη χρειαστεί να βγεις ποτέ από το κτίριο για να φας, για να μη χάσεις χρόνο μαγειρεύοντας στο σπίτι σου. Σου φτιάχνουν γυμναστήριο, για να κάνεις εκεί τη γρήγορη «συντήρηση» του σώματός σου, σαν αυτοκίνητο που μπαίνει στα πιτς, και να επιστρέφεις αμέσως στο γραφείο.

* * *

Αυτός είναι ο «θαυμαστός καινούργιος κόσμος» των startups, της τεχνητής νοημοσύνης και της «εταιρικής πρόνοιας» που διαφημίζουν καθημερινά τα εγχώρια και διεθνή αστικά επιτελεία, όπου πίσω από εύηχους όρους όπως «flexibility», «housing bonuses», «free meals» και «well-being» κρύβεται ο σύγχρονος εργασιακός μεσαίωνας. Ο κυνικός CEO απλά αποκαλύπτει ότι ο εργαζόμενος για το κεφάλαιο είναι «ομιλούν εργαλείο», που χρειάζεται το ...σέρβις του για να μην κλατάρει και να έχει το κουράγιο την επόμενη μέρα να ξαναπάει για μεροκάματο, για να παράξει νέα κέρδη.

Αποκαλύπτει όμως και κάτι ακόμα: Οτι όσο η εργατική δύναμη είναι εμπόρευμα, όσο δηλαδή τα μέσα παραγωγής ανήκουν σε παράσιτα όπως τον CEO του παραδείγματός μας που εκμεταλλεύονται τον εργάτη για τα κέρδη, τόσο η ζωή και η δουλειά θα θυμίζουν περασμένους αιώνες. Αυτό είναι και το μόνο που μπορεί να προσφέρει πλέον ο καπιταλισμός: Να ζεις για να δουλεύεις.

Η διέξοδος για τους εργαζόμενους όπου Γης βρίσκεται στο ξήλωμα αυτού του σάπιου συστήματος της εκμετάλλευσης, στην ανατροπή του, στο να ξεφορτωθούν τα παράσιτα. Και με την κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής, με την εξουσία στα χέρια τους να πάψει η εργατική δύναμη να είναι εμπόρευμα. Αυτή η κοινωνία της προκοπής, εκεί που ο εργαζόμενος θα απολαμβάνει τα αποτελέσματα της δουλειάς του, ο σοσιαλισμός - κομμουνισμός είναι που θα απελευθερώσει τον εργαζόμενο από τα δεσμά του κέρδους, γι' αυτό αποτελεί και το πραγματικά σύγχρονο, αναγκαίο, επίκαιρο, το πρωτοπόρο για την εργατική τάξη και τα παιδιά της!

Κ. Πολ.

Πηγή: rizospastis

---

Η Σφήκα: Επιλογές

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Το 38% των δασών της Αττικής κάηκε τα τελευταία 9 χρόνια!

Ελλάδα

Στοιχεία που επιβεβαιώνουν ότι η εμπορευματοποίηση της γης έχει τραγικά αποτελέσματα, ήρθαν στη δημοσιότητα με αφορμή την πυρκαγιά στην Οινόη Αττικής, από την Υπηρεσία Ταχείας Χαρτογράφησης Copernicus και το Ευρωπαϊκό Παρατηρητήριο για Δασικές Πυρκαγιές (EFFIS). Σύμφωνα με αυτά λοιπόν και συγκεκριμένα από την επικαιροποιημένη ανάλυση των καμένων εκτάσεων από τις δασικές πυρκαγιές των τελευταίων 9 ετών (2017-2025) στο ηπειρωτικό κομμάτι της Περιφέρειας Αττικής, προκύπτει ότι:

- Από το 2017 μέχρι και το 2025, 13 μεγάλες πυρκαγιές έχουν κάψει περισσότερα από 700.000 στρέμματα.

- Η συνολική επιφάνεια της Περιφέρειας Αττικής (χωρίς την περιοχή της Τροιζηνίας, των νησιών και του Λεκανοπεδίου) είναι 2.500.000 στρέμματα, οπότε τα τελευταία 9 έτη το 28% της συνολικής επιφάνειας έχει καεί από δασικές πυρκαγιές.

- Στην Περιφέρεια Αττικής η επιφάνεια των δασικών εκτάσεων είναι περίπου 1.230.000 στρέμματα και τα τελευταία 9 χρόνια έχουν καεί περίπου 465.000 στρέμματα δάσους, δηλαδή το 38% της επιφάνειας των δασών.

Πηγή: rizospastis

---

Η Σφήκα: Επιλογές

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Σε ιδιώτη το χιονοδρομικό κέντρο της Βασιλίτσας

Ελλάδα

Το αποκλειστικό δικαίωμα χρήσης, λειτουργίας, διαχείρισης και εκμετάλλευσης του Εθνικού Χιονοδρομικού Κέντρου της Βασιλίτσας, έκτασης 6.200 στρεμμάτων, παραχωρεί η κυβέρνηση για 30+10 χρόνια σε ιδιωτική εταιρεία, με τη σύμβαση παραχώρησης να συζητιέται χτες στην αρμόδια Επιτροπή της Βουλής, με το περίβλημα μεγαλοστομιών περί ανάπτυξης, τουρισμού κ.λπ.

Η απόσυρση του κράτους προσφέρει στο πιάτο το πεδίο για άλλη μια κερδοφόρα επιχειρηματική δράση, χωρίς φυσικά το παραμικρό επιχειρηματικό ρίσκο, αφού γίνεται με την εγγύηση του κρατικού προϋπολογισμού, τόνισε στην παρέμβασή του ο βουλευτής του ΚΚΕ Γιάννης Δελής.

Οπως επεσήμανε, «δεν είναι μόνο ότι τα υφιστάμενα κτίρια, εγκαταστάσεις και επεκτάσεις αυτών εντός του Εθνικού Χιονοδρομικού Κέντρου Βασιλίτσας νομιμοποιούνται ακόμη και αν έχουν παραβάσεις ή αυθαίρετα στοιχεία, στο 5ο άρθρο της σύμβασης παραχώρησης προβλέπεται ειδικό καθεστώς για το ΕΧΚΒ, ώστε σε αυτό να μπορούν νόμιμα να ανεγερθούν κτίσματα που εξυπηρετούν την ανάπτυξη και τη λειτουργία του», αλλά και η υποχρέωση του παραχωρούντος να εξασφαλίζει μόνιμη παρουσία ασθενοφόρου και τη στελέχωση πυροφυλακίου στο χιονοδρομικό κέντρο.

Παραπέρα, σύμφωνα με την Εκθεση του Γενικού Λογιστηρίου του Κράτους, στην περίπτωση καταγγελίας της Σύμβασης λόγω γεγονότος ανωτέρας βίας ή λόγω γεγονότος αθέτησης του Παραχωρούντος προβλέπεται η επιστροφή στον παραχωρησιούχο της αναπόσβεστης αξίας των βελτιώσεων και των νέων περιουσιακών στοιχείων επί του χιονοδρομικού κέντρου. Η δαπάνη θα αντιμετωπίζεται από τις πιστώσεις του κρατικού προϋπολογισμού.

«Εγγυημένη, λοιπόν, η κερδοφορία του επιχειρηματία, ο οποίος παίρνει για 40 χρόνια τη Βασιλίτσα, ένα από τα πιο όμορφα χιονοδρομικά κέντρα της Ελλάδας, σε μια θέση απαράμιλλης ομορφιάς, με πίστες για όλα τα επίπεδα και υποδομές για όλους, χιονοδρόμους, οικογένειες και επισκέπτες. Και όλα αυτά να ξεπουλιούνται για να λειτουργήσουν για τα κέρδη του επιχειρηματία, έχοντας και την εγγύηση του Δημοσίου και του κρατικού προϋπολογισμού, όπως π.χ. και για τους χρυσοκάνθαρους των ΑΠΕ, των ανεμογεννητριών και των φωτοβολταϊκών, όταν στους αγρότες αρνείστε τις κατώτατες εγγυημένες τιμές για να πουλούν τα προϊόντα τους στους μεγαλεμπόρους, ώστε να συνεχίσουν να παράγουν», τόνισε ο Γ. Δελής.

Πρόσθεσε πως ο λαός της ευρύτερης περιοχής θα είναι στους χαμένους, καθώς και οι φίλοι, οι αθλητές και τα σωματεία του χειμερινού αθλητισμού, καθώς όπως δείχνει η πείρα από αντίστοιχες ιδιωτικοποιήσεις χιονοδρομικών κέντρων, με πιο πρόσφατη αυτή στα 3-5 Πηγάδια στη Νάουσα, οι τιμές για όλους τους επισκέπτες και χρήστες, αθλητές και μη, εκτινάχτηκαν!

Οσο για το παραπλανητικό αφήγημα της τουριστικής ανάπτυξης, όπως στις θάλασσες, έτσι και στα βουνά ελάχιστα αγγίζει και στην ουσία δεν αφορά τα εργατικά - λαϊκά συμφέροντα και ανάγκες, συμπλήρωσε.

Και επεσήμανε ότι ο χειμερινός αθλητισμός αποτελεί μια σύγχρονη λαϊκή ανάγκη, καθώς σχετίζεται τόσο με την άθληση των παιδιών και των ενηλίκων όσο και με τη ψυχαγωγία του λαού, και δεν πρέπει να μετατραπεί σε ακριβό σπορ, απλησίαστο για τους εργαζόμενους, τους βιοπαλαιστές αγρότες, τους αυτοαπασχολούμενους και τα παιδιά τους, για να το χαίρονται μόνο οι λίγοι και εκλεκτοί.

«Είναι χαρακτηριστικό ότι η κυβέρνηση, ενώ φροντίζει για τα κέρδη των διαφόρων επενδυτών, είναι αυτή που αρνείται σταθερά να ικανοποιήσει έστω και ένα αίτημα των φορέων των Γρεβενών, όπως κατατέθηκαν επανειλημμένα από το ΚΚΕ σε Ερωτήσεις του στη Βουλή. Θυμίζω την Επίκαιρη Ερώτηση για το ζήτημα της θέρμανσης μετά το συλλαλητήριο στα Γρεβενά και στις υπόλοιπες πόλεις της Δυτικής Μακεδονίας, για τον διπλασιασμό του επιδόματος θέρμανσης, τα προβλήματα και την ενίσχυση του Νοσοκομείου Γρεβενών σε ιατρικό προσωπικό, τις αποζημιώσεις των αγροτών», υπογράμμισε ο βουλευτής του ΚΚΕ, για να καταλήξει:

«Καταψηφίζουμε τη σύμβαση παραχώρησης, που προορίζεται για τα επιχειρηματικά κέρδη και όχι για τον λαό των Γρεβενών, ο οποίος πρέπει και θα δώσει ηχηρή απάντηση σε αυτούς που τον αφήνουν να παγώνει τον χειμώνα, που αναγκάζουν τους νέους να μεταναστεύουν και να είναι τα Γρεβενά και η Δυτική Μακεδονία η πρώτη Περιφέρεια στη μείωση πληθυσμού, που οδηγούν αγρότες και αυτοαπασχολούμενους στη φτώχεια».

Πηγή: rizospastis

---

Η Σφήκα: Επιλογές

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Καλημέρα σ’ ένα δεμένο σώμα Η εορτή του βασανισμού στις αναρτήσεις του δεσμοφύλακα

Salah Musa

Ύστερα από χίλιες ημέρες αδιάκοπης σφαγής στη Γάζα, στις πρώτες ημέρες του Ιουλίου του 2026, ένας Ισραηλινός στρατιώτης, ο Γιόσεφ Μπεναμό, άνοιξε το πρωινό του στο Instagram με δύο μόνο λέξεις:

«Boker Tov» — «Καλημέρα».

Δίπλα τους, ένας Παλαιστίνιος αιχμάλωτος από τη Γάζα. Γυμνός. Πεσμένος μπρούμυτα. Με δεμένα μάτια. Με δεμένα χέρια. Κι ένα σιδερένιο αντικείμενο καρφωμένο πάνω στη ράχη του, σαν να μην ήταν άνθρωπος αλλά τόπος τιμωρίας.

Μια εικόνα που δεν ζητά εξηγήσεις. Είναι η ίδια η εξήγηση. Η συμπύκνωση μιας φυλακής που έμαθε να μετατρέπει την εκδίκηση σε σύστημα και τη βαρβαρότητα σε καθημερινή διοίκηση.

Καλημέρα σ’ εκείνους που εκτελέσαμε.
Σ’ εκείνους που σπάσαμε τα πλευρά τους.
Που τους αφήσαμε να λιμοκτονούν πίσω από τα συρματοπλέγματα.
Που χορέψαμε πάνω στις πλάτες τους,
και γιορτάσαμε πάνω στις κοιλιές τους,
πάνω στα όνειρά τους.

Καλημέρα στα σώματα που έγιναν συντρίμμια.
Στα κόκαλα που ξέχασαν τη σάρκα.
Στις αρρώστιες που προχωρούν μέσα στις φλέβες σαν δεύτερος στρατός.
Σ’ ό,τι απομένει από έναν άνθρωπο,
όταν η ταπείνωση αποκτήσει κρατική σφραγίδα.

Καλημέρα.
Από το Τελ Αβίβ ως τον Μεσαίωνα.
Από τον πάσσαλο και τη σταύρωση
ως τον Διαφωτισμό,
τη Δημοκρατία
και τα Ανθρώπινα Δικαιώματα.

Από το Σντε Τεϊμάν
ως την Κόλαση,
με τους εγκάρδιους χαιρετισμούς
του Μπεν Γκβιρ,
των μηχανισμών καταστολής,
προς το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο,
τους οργανισμούς ανθρωπίνων δικαιωμάτων
και τον Γενικό Γραμματέα των Ηνωμένων Εθνών.

Η «Καλημέρα» στα εβραϊκά
δεν είναι χαιρετισμός.

Είναι το τελευταίο σαπούνι
που πλένει τη γλώσσα του εγκλήματος.

Είναι η στιγμή
που το βασανιστήριο παύει να κρύβεται.
Βγαίνει στο φως.
Φωτογραφίζεται.
Ανεβαίνει στις πλατφόρμες.
Συλλέγει «μου αρέσει».

Κι έτσι,
ο Παλαιστίνιος
παύει να παρουσιάζεται ως άνθρωπος.
Γίνεται σκηνικό.
Γίνεται αριθμός.
Γίνεται εικόνα που επαναλαμβάνεται,
ώσπου η φρίκη να χάσει ακόμη και το δικαίωμα να σοκάρει.

Καλημέρα
από τα καρφιά,
τα σκυλιά,
τις κραυγές,
την εξευτέλιση,
τη στέρηση,
τον βιασμό,
τη σήψη,
την ψώρα,
τους ακρωτηριασμούς,
την ούρηση στα στόματα των αιχμαλώτων.

Καλημέρα
από τις μπότες,
τις σφαίρες,
τα γόνατα πάνω στους λαιμούς,
το σύρσιμο των σωμάτων πάνω στο χώμα.

Και καλημέρα
στους φίλους μας,
που εξακολουθούν να χειροκροτούν
τη μεγαλύτερη επιτυχία μας:

να μετατρέψουμε τον πόνο
σε οπτικό προϊόν,
και το έγκλημα
σε πρωινή ανάρτηση.

Καλημέρα.

Τη στέλνουμε στις οθόνες σας.

Αιχμάλωτοι χωρίς πρόσωπο.
Χωρίς όνομα.
Ζωντανοί νεκροί.

Και καθώς εσείς παρακολουθείτε
ποδόσφαιρο,
παγκόσμια κύπελλα,
διαφημίσεις
και βραδινές ειδήσεις,

η εικόνα εγκαθίσταται αθόρυβα
στη μνήμη σας,
στη συνείδησή σας,
ώσπου να μοιάζει φυσική.

Καλημέρα
από τις μονάδες μας στη Γάζα
και από τα κελιά.

Συνεχίζουμε.
Να γδέρνουμε.
Να σκοτώνουμε.
Να παράγουμε φόβο.

Χωρίς όρια.
Χωρίς ηθική.
Χωρίς τύψεις.

Γιατί ο πόλεμος δεν διεξάγεται πια
μόνο με στρατούς.

Διεξάγεται
με εικόνες.

Καλημέρα
από τον δήμιο,
τον έποικο,
το άρμα μάχης.

Από τα σημεία ελέγχου,
τις εφόδους,
τα σιδερένια κλουβιά.

Όχι.
Δεν θέλουμε μόνο να φυλακίσουμε τα σώματά σας.

Θέλουμε να κατοικήσουμε
μέσα στη συνείδησή σας.

Να μετατρέψουμε τη ζωή σας
σε έδαφος κυριαρχίας.

Τον πόνο σας
σε δημόσιο θέαμα.

Το σώμα σας
σε εργαστήριο εξουσίας.

Καλημέρα
από τις αίθουσες της αγχόνης.

Προς εκείνους
που ακόμη γράφουν,
αρχειοθετούν,
τεκμηριώνουν.

Ύστερα από χίλιες ημέρες γενοκτονίας,

τι μπορεί ακόμη να ψιθυρίσει
η κουλτούρα
στην πολιτική;

Όταν το τέλος της αφήγησης
έχει ήδη γραφτεί

Καλημέρα
στην ειρωνεία του τόπου
και της γλώσσας.

Στη μνήμη
που έχασε την αθωότητά της.

Σ’ εκείνους
που εξακολουθούν να κατοικούν
μέσα στα συνθήματά τους,
πίσω από κλειστές πόρτες,
μέσα στις προσωπικές τους σπηλιές,
εκτός εποχής.

Δεν βλέπουν
ότι αυτή η μία εικόνα

δεν είναι απλώς μια φωτογραφία.

Είναι μια αποικιοκρατία
που έμαθε να εισβάλλει
όχι μόνο στη γη,

αλλά και στον ορισμό του ανθρώπου.

 

Σ.Σ.: Ο Salah Musa « Σαλαχ Μούσα «είναι Παλαιστίνιος ιατρός, ειδικός στην Ακτινοδιαγνωστική, συγγραφέας και πολιτικός αναλυτής.
Γεννήθηκε στην Παλαιστίνη και σπούδασε Ιατρική στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, όπου ανέπτυξε έντονη κοινωνική και συνδικαλιστική δράση, ίδρυτης της Γενικής Ένωσης Παλαιστινίων Φοιτητών στην Ελλάδα.
Άσκησε επί σειρά ετών την ιατρική και υπηρέτησε ως επιτετραμμένος της Παλαιστινιακής Αντιπροσωπείας στην Ελλάδα.
Έχοντας ζήσει περισσότερες από τρεις δεκαετίες στην Ελλάδα, απέκτησε βαθιά γνώση της ελληνικής κοινωνίας και γλώσσας, στην οποία επιλέγει να γράφει τα βιβλία και τα άρθρα του.
Το συγγραφικό του έργο επικεντρώνεται στην ιστορία της Παλαιστίνης, το διεθνές δίκαιο, τις διεθνείς σχέσεις και τις πολιτικές εξελίξεις στη Μέση Ανατολή.
Με επιστημονική τεκμηρίωση και ιστορική προσέγγιση επιδιώκει να συμβάλει στον δημόσιο διάλογο, αναδεικνύοντας ζητήματα δικαιοσύνης, ελευθερίας και ανθρώπινων δικαιωμάτων.
Συνεχίζει να αρθρογραφεί στον ελληνικό Τύπο και να συμμετέχει σε δημόσιες συζητήσεις και εκδηλώσεις στην Ελλάδα και την Κύπρο, προωθώντας τον διάλογο γύρω από το Παλαιστινιακό ζήτημα και τις σύγχρονες διεθνείς εξελίξεις

 

---

Η Σφήκα: Επιλογές

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Η ζωή κάνει κύκλους

Ευάγγελος Ορφανίδης

Ξέρεις τι παρατηρώ;

Όταν περνάμε δύσκολα, έχουμε την αίσθηση ότι όλοι οι άλλοι είναι καλά. Και όταν επιτέλους σταθούμε ξανά στα πόδια μας, συνειδητοποιούμε ότι κάποιος άλλος δίνει τώρα τη δική του μάχη.
Η ζωή δεν είναι μια ευθεία γραμμή. Είναι κύκλοι. Υπάρχουν περίοδοι που νιώθεις πως όλα σε ξεπερνούν. Που παλεύεις να σηκωθείς από το κρεβάτι, να χαμογελάσεις, να πιστέψεις ότι κάτι μπορεί να αλλάξει. Και υπάρχουν περίοδοι που αναπνέεις ξανά, γελάς χωρίς προσπάθεια και κοιτάζεις το μέλλον με περισσότερη ελπίδα. Το παράδοξο είναι πως, τη στιγμή που εσύ βρίσκεις ξανά το φως, κάποιος άλλος μπορεί να περνά το δικό του σκοτάδι. Έτσι είναι η ανθρώπινη εμπειρία. Η ζωή έχει την τάση να αλλάζει πρόσωπο, ακόμη κι όταν εμείς δυσκολευόμαστε να το πιστέψουμε.

Αυτό που μας κρατά δεν είναι η ελπίδα ότι η ζωή θα γίνει κάποτε μόνιμα εύκολη. Είναι η βεβαιότητα ότι καμία εποχή της ζωής δεν κρατά για πάντα. Αν σήμερα πονάς, μη βιαστείς να πιστέψεις ότι έτσι θα είναι πάντα. Κι αν σήμερα είσαι καλά, μην ξεχάσεις να κοιτάξεις γύρω σου. Κάποιος μπορεί να χρειάζεται λίγη κατανόηση, μια κουβέντα ή απλώς την παρουσία σου.

Η ζωή κάνει κύκλους. Και ίσως αυτή να είναι η μεγαλύτερη υπενθύμιση ότι ούτε οι δυσκολίες κρατούν για πάντα ούτε η ελπίδα χάνεται οριστικά.

Όπως θα έλεγε και η Gen Z…

Μπρο… μην αφήνεις μια κακή περίοδο να σου κάνει spoiler* όλη την ιστορία.

Ευάγγελος Ορφανίδης
Κλινικός Ψυχολόγος 

Σ.Σ.: Ο όρος *spoiler (προφέρεται σπόιλερ) σημαίνει κυριολεκτικά "αυτός που χαλάει κάτι". Στην καθομιλουμένη, χρησιμοποιείται για να περιγράψει την αποκάλυψη πληροφοριών σχετικά με την πλοκή μιας ταινίας, σειράς, βιβλίου ή παιχνιδιού, η οποία «καταστρέφει» την αγωνία και την έκπληξη αυτού που θα παρακολουθήσει ο θεατής.

Πηγή: facebook

---

Η Σφήκα: Επιλογές

---

Διαβάστε Περισσότερα »