12 Ιουνίου Παγκόσμια ημέρα κατά της ΠΑΙΔΙΚΗΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ
Το «The Cry of the Children» της Elizabeth Barrett Browning είναι μια παθιασμένη καταγγελία της παιδικής εργασίας στη βιομηχανική Αγγλία του 19ου αιώνα. Δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά το 1843 και αργότερα αναθεωρήθηκε πολλές φορές, το ποίημα αποτυπώνει την ανηθικότητα της εκμετάλλευσης των παιδιών ως εργατών και καταδικάζει τόσο τους ανθρώπους όσο και τους κοινωνικούς θεσμούς που υποστηρίζουν την παιδική εργασία ως πρακτική. Το ποίημα επικρίθηκε τότε και εξακολουθεί να θεωρείται μερικές φορές σήμερα ως ένα βαθιά συναισθηματικό έργο, που βασίζεται σε σκληρές ιστορίες για τα βάσανα των παιδιών σε μια προσπάθεια να αγγίξει τις καρδιές των αναγνωστών. Παρ 'όλα αυτά, το ποίημα σημείωσε λαϊκή επιτυχία, καταφέρνοντας όχι μόνο να αποκαλύψει την εκμετάλλευση των παιδιών της εργατικής τάξης, αλλά και να συγκεντρώσει μεγαλύτερη δημόσια υποστήριξη για τις μεταρρυθμίσεις στην παιδική εργασία στη βιομηχανική Αγγλία.
«Φεύ φεύ, τι πρόσδερκεσθε μ όμασιν, τέκνα·»
[[Αλίμονο, αλίμονο, γιατί με κοιτάτε με τα μάτια σας, παιδιά μου;]]—Μήδεια.
Ακούτε τα παιδιά να κλαίνε, ω αδελφοί μου;
Πριν η θλίψη έρθει με τα χρόνια;
Ακουμπούν τα νεαρά τους κεφάλια στις μητέρες τους, —
Και αυτό δεν μπορεί να σταματήσει τα δάκρυά τους.
Τα νεαρά αρνάκια βελάζουν στα λιβάδια.
Τα νεαρά πουλιά κελαηδούν στη φωλιά.
Τα νεαρά ελαφάκια παίζουν με τις σκιές.
Τα νεαρά λουλούδια φυσούν προς τη δύση—
Αλλά τα μικρά, μικρά παιδιά, ω αδελφοί μου,
Κλαίνε πικρά!
Κλαίνε στην ώρα του παιχνιδιού των άλλων,
Στη χώρα των ελεύθερων.
Ρωτάς τα μικρά παιδιά στη θλίψη,
Γιατί κυλούν έτσι τα δάκρυά τους;
Ο γέρος μπορεί να κλαίει για το αύριο του
Που έχει χαθεί στο παρελθόν —
Το γέρικο δέντρο είναι άφυλλο στο δάσος —
Η παλιά χρονιά τελειώνει στον παγετό —
Η παλιά πληγή, αν χτυπηθεί, είναι η πιο επώδυνη —
Η παλιά ελπίδα είναι πιο δύσκολο να χαθεί:
Αλλά τα μικρά, μικρά παιδιά, ω αδελφοί μου,
Τους ρωτάς γιατί στέκονται;
Κλαίοντας με λυγμούς μπροστά στα στήθη των μητέρων τους,
Στην ευτυχισμένη Πατρίδα μας;
Κοιτάζουν ψηλά με τα χλωμά και βυθισμένα πρόσωπά τους,
Και τα βλέμματά τους είναι θλιβερά να τα βλέπεις,
Για την απεχθή θλίψη του άντρα, τραβάει και πιέζει
Κάτω στα μάγουλα της βρεφικής ηλικίας —
«Η παλιά σου γη», λένε, «είναι πολύ θλιβερή».
«Τα νεαρά μας πόδια», λένε, «είναι πολύ αδύναμα!»
Λίγα βήματα έχουμε κάνει, κι όμως είμαστε κουρασμένοι—
Η ανάπαυση του τάφου μας είναι πολύ μακριά να την αναζητήσουμε!
Ρώτα τους γέρους γιατί κλαίνε, και όχι τα παιδιά,
Γιατί η γη έξω είναι κρύα —
Και εμείς οι νέοι στεκόμαστε απ' έξω, μέσα στην αμηχανία μας,
Και οι τάφοι είναι για τους ηλικιωμένους!»
«Αλήθεια», λένε τα παιδιά, «μπορεί να συμβεί
Ότι πεθαίνουμε πριν από την ώρα μας!
Η μικρή Αλίκη πέθανε πέρυσι, ο τάφος της έχει διαμορφωθεί
Σαν χιονόμπαλα, μέσα στο χώμα.
Κοιτάξαμε μέσα στο λάκκο έτοιμοι να την πάρουμε —
Δεν υπήρχε χώρος για καμία εργασία στον πυκνό πηλό:
Από τον ύπνο που κοιμάται κανείς δεν θα την ξυπνήσει,
Κλαίοντας, «Σήκω, μικρή Αλίκη! Είναι μέρα».
Αν ακούσεις δίπλα σε εκείνον τον τάφο, στον ήλιο και στη βροχή,
Με το αυτί σκυμμένο, η μικρή Αλίκη δεν κλαίει ποτέ.
Θα μπορούσαμε να δούμε το πρόσωπό της, να είμαστε σίγουροι ότι δεν θα την αναγνωρίζαμε,
Γιατί το χαμόγελο έχει χρόνο να μεγαλώσει στα μάτια της,—
Και οι στιγμές της νανουρισμένες και ακίνητες περνούν καλά
Το σάβανο, δίπλα στο κουδούνι της εκκλησίας!
«Είναι καλό όταν συμβαίνει», λένε τα παιδιά,
«Ότι πεθαίνουμε πριν από την ώρα μας!»
Αλίμονο, τα άθλια παιδιά! τα αναζητούν
Θάνατος στη ζωή, ό,τι καλύτερο μπορεί να υπάρχει!
Δένουν τις καρδιές τους για να μην σπάσουν,
Με μια τελετή από τον τάφο.
Βγείτε έξω, παιδιά, από το ορυχείο και από την πόλη —
Τραγουδήστε δυνατά, παιδιά, όπως κάνουν οι μικρές τσίχλες —
Μαζέψτε τις χούφτες σας από τις όμορφες αγελαδινές πασχαλίτσες
Γέλα δυνατά, για να νιώσεις τα δάχτυλά σου να τα περνούν!
Αλλά απαντούν, «Είναι οι βοσκότοποι σας από τα λιβάδια;»
Σαν τα ζιζάνια μας κοντά στο ορυχείο;
Άφησέ μας ήσυχους στο σκοτάδι των σκιών του άνθρακα,
Από τις απολαύσεις σας, καλό και δίκαιο!
«Γιατί, ω», λένε τα παιδιά, «είμαστε κουρασμένοι,
Και δεν μπορούμε να τρέξουμε ή να πηδήξουμε —
Αν μας ενδιέφεραν κάποια λιβάδια, ήταν απλώς
Να πέσω μέσα τους και να κοιμηθώ.
Τα γόνατά μας τρέμουν δυνατά στο σκύψιμο —
Πέφτουμε με τα μούτρα, προσπαθώντας να φύγουμε.
Και, κάτω από τα βαριά βλέφαρά μας που πεσμένα,
Το πιο κόκκινο λουλούδι θα φαινόταν χλωμό σαν το χιόνι.
Γιατί όλη μέρα σέρνουμε το φορτίο μας κουρασμένοι,
Μέσα από το σκοτεινό σαν άνθρακα, υπόγειο —
Ή, όλη μέρα, οδηγούμε τους σιδερένιους τροχούς
Στα εργοστάσια, γύρω γύρω.
«Όλη μέρα, οι τροχοί μουγκρίζουν, γυρίζουν, —»
Ο άνεμός τους έρχεται στα μούτρα μας, —
Μέχρι να γυρίσουν οι καρδιές μας, — τα κεφάλια μας, με τους σφυγμούς να καίνε,
Και οι τοίχοι γυρίζουν στη θέση τους
Γυρίζει τον ουρανό στο ψηλό παράθυρο και τυλίγεται —
Στρέφει το μακρύ φως που πέφτει κάτω από τον τοίχο, —
Γυρίστε τις μαύρες μύγες που σέρνονται κατά μήκος της οροφής —
Όλοι γυρίζουν, όλη μέρα, κι εμείς μαζί! —
Και όλη μέρα, οι σιδερένιοι τροχοί μουγκρίζουν.
Και μερικές φορές μπορούσαμε να προσευχηθούμε,
«Ω, εσείς οι τροχοί», (ξεσπώντας σε ένα τρελό βογκητό)
«Σταμάτα! Σώπα για σήμερα!»
Α! Σώπα! Ας ακούσουν ο ένας τον άλλον να αναπνέει
Για μια στιγμή, στόμα με στόμα —
Αφήστε τους να αγγίξουν ο ένας τα χέρια του άλλου, σε ένα φρέσκο στεφάνι
Της τρυφερής ανθρώπινης νεότητάς τους!
Ας νιώσουν αυτή την κρύα μεταλλική κίνηση
Δεν είναι όλη η ζωή που ο Θεός διαμορφώνει ή αποκαλύπτει —
Ας αποδείξουν την ψυχή τους ενάντια σε αυτή την ιδέα
Ότι ζουν μέσα σας ή από κάτω σας, ω τροχοί! —
Ακόμα, όλη μέρα, οι σιδερένιοι τροχοί προχωρούν,
Σαν η Μοίρα σε κάθε μία να ήταν σκληρή·
Και οι ψυχές των παιδιών, που ο Θεός καλεί προς τον ήλιο,
Συνέχισε να περιστρέφεσαι στα τυφλά στο σκοτάδι.
Τώρα πείτε στα καημένα τα μικρά παιδιά, ω αδελφοί μου,
Να Τον κοιτάμε ψηλά και να προσευχόμαστε —
Έτσι ο Ευλογημένος, που ευλογεί όλους τους άλλους,
Θα τους ευλογήσει μια άλλη μέρα.
Αυτοί απαντούν: «Ποιος είναι ο Θεός για να μας ακούσει;»
Ενώ ο ορμητικός θόρυβος των σιδερένιων τροχών αναδεύεται;
Όταν κλαίμε δυνατά, τα ανθρώπινα πλάσματα κοντά μας
Περάστε, χωρίς να ακούσετε, ούτε να απαντήσετε ούτε λέξη!
Και δεν ακούμε (για τους τροχούς στον ηχό τους)
Ξένοι μιλούν στην πόρτα:
Είναι πιθανόν ο Θεός, με αγγέλους να τραγουδούν γύρω Του,
Ακούει πια το κλάμα μας;
«Δύο λέξεις, πράγματι, για την προσευχή θυμόμαστε.»
Και την ώρα της κακοτυχίας τα μεσάνυχτα, —
«Πάτερ ημών», κοιτάζοντας ψηλά στην αίθουσα,
Λέμε απαλά για γούρι.
Δεν γνωρίζουμε άλλες λέξεις εκτός από το «Πάτερ ημών».
Και νομίζουμε ότι, σε κάποια παύση του τραγουδιού των αγγέλων,
Ο Θεός μπορεί να τα μαζέψει με τη γλυκιά σιωπή να τα μαζέψει,
Και κρατήστε και τους δύο στο δεξί Του χέρι που είναι δυνατό.
«Πάτερ ημών!» Αν μας άκουγε, σίγουρα θα μας άκουγε
(Γιατί Τον αποκαλούν καλό και πράο)
Απάντηση, χαμογελώντας κατεβαίνοντας τον απόκρημνο κόσμο πολύ αγνά,
«Έλα να αναπαυθείς μαζί μου, παιδί μου.»
«Μα, όχι!» λένε τα παιδιά, κλαίγοντας πιο γρήγορα,
«Είναι άφωνος σαν πέτρα.»
Και μας λένε, της εικόνας Του είναι ο κύριος
Αυτός που μας διατάζει να εργαστούμε.
«Πήγαινε στο!», λένε τα παιδιά, «ψηλά στον Παράδεισο,
Σκούρα, σα τροχοί, περιστρεφόμενα σύννεφα είναι τα μόνα που βρίσκουμε!
Μη μας κοροϊδεύεις· η θλίψη μας έκανε άπιστους—
Αναζητούμε τον Θεό, αλλά τα δάκρυα μας έχουν τυφλώσει.»
Ακούτε τα παιδιά να κλαίνε και να διαψεύδουν,
Ω, αδελφοί μου, τι κηρύττετε;
Διότι το δυνατό του Θεού διδάσκεται από την αγάπη του κόσμου Του —
Και τα παιδιά αμφιβάλλουν για το καθένα.
Και ας κλάψουν τα παιδιά μπροστά σας.
Είναι κουρασμένοι πριν τρέξουν.
Δεν έχουν δει ποτέ τον ήλιο, ούτε τη δόξα
Ποιο είναι πιο φωτεινό από τον ήλιο:
Γνωρίζουν τη θλίψη του ανθρώπου, χωρίς τη σοφία της.
Βυθίζονται στην απελπισία, χωρίς την ηρεμία της —
Είναι σκλάβοι, χωρίς την ελευθερία του Χριστού, —
Είναι μάρτυρες, από τον πόνο χωρίς την παλάμη, —
Φθάνουν, σαν να έχουν γεράσει, αλλά ανεπανάληπτα
Καμία αγαπημένη ανάμνηση δεν θα κρατήσεις,—
Είναι ορφανά της γήινης αγάπης και του ουράνιου:
Ας κλάψουν! Ας κλάψουν!
Κοιτάζουν ψηλά, με τα χλωμά και βυθισμένα πρόσωπά τους,
Και το βλέμμα τους είναι τρομερό να το βλέπεις,
Γιατί νομίζουν ότι βλέπεις τους αγγέλους τους στις θέσεις τους,
Με μάτια στραμμένα προς τη Θεότητα ;—
«Έως πότε», λένε, «έως πότε, ω σκληρό έθνος,
Θα σταθείς, για να κινήσεις τον κόσμο, πάνω στην καρδιά ενός παιδιού, —
Πνίξε με μια τσαλακωμένη φτέρνα το παλμό του,
Και να προχωρήσεις προς τον θρόνο σου ανάμεσα στην αγορά;
Το αίμα μας πιτσιλίζει προς τα πάνω, ω τύραννοί μας,
Και το μωβ σου δείχνει το μονοπάτι σου.
Αλλά ο λυγμός του παιδιού βρίζει βαθύτερα στη σιωπή
Από τον δυνατό άντρα στην οργή του!
