Είδαμε βίντεο με ανήλικα σοκαρισμένα παιδιά να πηγαίνουν στο σχολείο τους για να αφήσουν λουλούδια για τις συμμαθήτριες τους. Ανήλικα σοκαρισμένα παιδιά επαναλαμβάνω την αμέσως επόμενη ημέρα μέσα στο σχολείο τους. Το σχολείο είχε γεμίσει κάμερες.
Ακούσαμε τους καθηγητές τους να μιλάνε και να μας λένε πληροφορίες για τα δυο κορίτσια. Προσωπικές πληροφορίες.
Μάθαμε και ποιο σχολείο ήταν, να μπορεί ο κάθε περίεργος να το επισκεφτεί και να κάνει ό,τι του καπνίσει.
Μπήκαν σε πάνελ και γονείς άλλων παιδιών που είχαν κάνει αυτοχειρίες στο παρελθόν. Δακρύβρεχτοι τίτλοι με μεγάλα γράμματα, φωτογραφίες κλαμένων πατεράδων, δημοσιογράφοι να κάνουν τάχα μου τους ψυχολόγους για λίγο εύκολο δάκρυ, πατήστε κλικ για να δείτε, να ακούσετε και να μάθετε περισσότερα. Δείτε πώς έκλαψε ο μπαμπάς της τάδε, δείτε πώς λύγισε η μαμά της δείνα.
Κι είμαι σίγουρος ότι υπάρχουν εκατοντάδες άλλα που επίτηδες έχω αποφύγει. Δεν έχω ανοίξει καθόλου την τηλεόραση για αυτό το θέμα.
Τίποτα από όλα αυτά δεν κινητοποίησε τους επαγγελματίες ευαίσθητους των ΜΚΔ, τίποτα και την Φιλανθρωπία ΑΕ. Τίποτα από αυτά δεν έφερε μαζικές αντιδράσεις, δε διάβασα κανένα σχόλιο σε δεκάδες τέτοιες αναρτήσεις, ούτε ένα. Δεν είδα ένα ποστ που να μιλάει για κανιβαλισμό για clickbait, για έλλειψη σεβασμού, για χυδαιότητα. Καμία γραμμή δε φτιάχτηκε, κανείς δεν αγανάκτησε.
Το μόνο που αφορά τα προσωπικά δεδομένα είναι το γράμμα, ένα γράμμα που δε δίνει καμία επί της ουσίας προσωπική πληροφορία, άντε μόνο τη διάγνωση ή αυτοδιάγνωση. Που κι αυτό εντάσσεται στο πεδίου του προφανούς. Ένα γράμμα που δε λέει τίποτα για την προσωπική, ερωτική, οικογενειακή ζωή των κοριτσιών, που δεν έχει τίποτα αναγνωριστικό για τα στοιχεία τους. Ένα γράμμα με καθαρά κοινωνικό περιεχόμενο, μια κραυγή αγωνίας, ένα χαρτί μέσα σε ένα μπουκάλι που πετάχτηκε στον ωκεανό. Ένα γράμμα που δεν αφήνει το παραμικρό περιθώριο για να ξεκινήσει κουτσομπολιό, κλειδαρότρυπα, αυθαίρετη απόδοση ευθυνών μέσα σε ιντερνετικές αρένες.
Ψειρίσαμε κάθε πιθανή κι απίθανη τεχνική λεπτομέρεια γι αυτό, διυλίσαμε τον κώνωπα, αλλά κατάπιαμε αμάσητη την κάμηλο. Μιλούσαμε όλοι για το περιεχόμενο αυτού του γράμματος, αλλά δεν έπρεπε να το αναφέρουμε. Τι υποκρισία θεέ μου, τι θρησκευτική προσήλωση στην ανοησία.
Το γράμμα αυτό έγινε αφορμή για σοβαρή πολιτική, επιστημονική και κοινωνική συζήτηση όχι για κουσκουσάκι από αργόσχολους. Για να μιλήσουμε για την πρόληψη, για να παραδεχτούμε τον αυτοκτονικό ιδεασμό που έχουν/ έχουμε δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι εκεί έξω και μέσα στα σχολεία και δε μιλάμε, γιατί είναι ταμπού, γιατί μάθαμε τέτοια θέματα να τα βάζουμε κάτω από το χαλάκι για να ξεχαστούν. Η χώρα με τις λιγότερες αυτοκτονίες, γιατί ακριβώς δεν τις δηλώνουμε αυτοκτονίες. Για να γίνει «κανονική» κηδεία, για να μην πει ο κόσμος. Νομίζουμε ότι άμα δε μιλάμε για τις αυτοκτονίες και τις κραυγές αγωνίας αυτά θα ξεχαστούν μαγικά, όπως πιστεύουν κάποιοι ότι τα ομόφυλα φιλιά στην τηλεόραση θα κάνουν τα παιδιά τους ομοφυλόφιλους. Λέει θα βρει μιμητές και σχεδόν κάθε εβδομάδα αυτοκτονεί κι από ένα παιδί, αυτά ποιον μιμήθηκαν; Ποιο γράμμα είχε διαβαστεί δημόσια; Το πρώτο βήμα για να ζητήσεις βοήθεια, για να καταλάβεις ότι χρειάζεσαι βοήθεια, για να νιώσεις ότι κάτι δεν πάει καλά είναι να μιλήσεις για αυτό, να το αναγνωρίσεις μέσα σου, να το ονοματίσεις, να ακούσεις άλλους να μιλάνε για αυτό χωρίς να μιλάνε επί προσωπικού και να συντονιστείς, να ταυτιστείς, να ξεχωρίσεις μέσα σου τι γίνεται σε ένα περιβάλλον επιτέλους ασφάλειας και κατανόησης.
Μακάρι αυτή την εβδομάδα να μη γίνονταν πουθενά μαθήματα σε καμία τάξη του Γυμνασίου και του Λυκείου της χώρας κι ειδικό προσωπικό να έμπαινε στις τάξεις να μιλούσε για αυτό το γράμμα και για χιλιάδες άλλα γράμματα που δεν γράφτηκαν ή δε διαβάστηκαν ποτέ. Να ενημερωθούν τα παιδιά, να ακούσουν τις σκέψεις τους και να δουν τις διεξόδους, να δουν ότι υπάρχουν αυτιά να τους ακούσουν, ότι τέτοιες σκέψεις δεν είναι μόνο δικές τους, τέτοια αδιέξοδα δεν είναι προσωπικές αποτυχίες, να συντονιστούν με άλλους που νιώθουν ή ένιωσαν ανάλογα, να γίνει αφορμή να μάθουν επί του πεδίου πώς να ζητήσουν βοήθεια κι όχι με μια ξερή διαφήμιση που την προσπερνάς, να γκρεμίσουν φοβίες και στιγματισμούς, να πάρουν το σινιάλο να πάνε σε έναν ειδικό χωρίς να τους κοιτάξει κανείς στα μάτια, χωρίς κανείς να τους πει με το όνομά τους.
Αλλά και σε ευρύτερα πολιτικό πεδίο, να δούμε τι σημαίνει να φτιάχνεις μια κοινωνία χωρίς ελπίδα, μια κοινωνία ατομικισμού κι ανταγωνισμού. Μια αυτοκτονία είναι πολύ πιο σύνθετο και πολυπαραγοντικό θέμα, πολλές αυτοκτονίες, όμως, μαζί έχουν και κάποια κοινά αίτια. Κάποιο μεγάλο πλαίσιο που ξεπερνά την ιδιαιτερότητα της κάθε μοναδικής περίπτωσης. Κι αυτό το αίτιο υπάρχει στις περισσότερες ζωές, στα περισσότερα σπίτια, στις περισσότερες οικογένειες. Το να το δεις και να το ονοματίσεις είναι μια αρχή για να αποκτήσεις συνείδηση, για να βγεις από τον κοινωνικό λήθαργο, να καταλάβεις τις απειλές, να διαλέξεις τους συντρόφους σου και τους απέναντι, να αναθεωρήσεις τη στάση σου. Ακόμα κι ένα τόσο φρικτό γεγονός μπορεί να δημιουργήσει μια ρωγμή στα αφηγήματά τους, στη δική μας κουλτούρα της ήττας. Να πάρουμε ξανά τη ζωή στα χέρια μας για εμάς, για τα παιδιά μας. Να βουτήξουμε τη σημαία στο αίμα και να την υψώσουμε ξανά στον αέρα. Είναι το αίμα μας αυτό.
Οι επαγγελματίες ευαίσθητοι είναι μια ναρκισσιστική γκρούπα που ζει μέσα στην πλάνη και στον μεγεθυντικό φακό των ΜΚΔ, δεν υπάρχουν κινηματικά, είναι συντονισμένοι με τους Δημοκρατικούς των ΗΠΑ, είναι το αριστερό χέρι του συστήματος. Ημιμαθείς, υποκριτές, ιεροεξεταστές που ψάχνουν να βρουν την «αμαρτία» για να σου αποδώσουν την ανωτέρα των ποινών… το κάνσελ. Δεν είναι πάντα τόσο αθώοι. Δεν είναι μόνο η αυτοϊκανοποίηση μπροστά στις οθόνες που τους οδηγεί. Είναι σαν τους παπάδες. Κλέψε, σκότωσε, βίασε, αλλά μην φας κρέας την Παρασκευή, είναι αμαρτία. Έτσι κι αυτοί, δεν τους νοιάζει καμία ταξική συνείδηση, οργάνωση και πάλη, δε βλέπουν και δε θέλουν να δούμε κι εμείς κανέναν ταξικό πόλεμο. Όλα είναι ατομικά, όλα είναι επιλογές. Ό,τι λέει και το σύστημα. Διαλέγεις προσφορές, εκπτώσεις, διαλέγεις και τον τρόπο να πεθάνεις. Μην ασχολείστε με τις κραυγές αγωνίας που βγαίνουν καθώς πέφτουν παιδιά από τον έκτο όροφο. Είναι προσωπικά ζητήματα αυτά. Ο καθένας τη δουλίτσα του, τη μοναξιά του. Αφήστε τα παιδιά να αυτοκτονούν και δείτε ριάλιτι. Εκεί δεν παραβιάζεται κανένα ατομικό δικαίωμα, έχουν υπογράψει να αυτοξεφτιλίζονται κι εμείς να τους βλέπουμε τρώγοντας πίτσα.
Όταν δεν μπορεί να ψηφίσει τα μνημόνια η Δεξιά, έρχεται η «Αριστερά» να το κάνει. Όταν δε μπορεί να κουκουλώσει τον πόνο και την φρίκη ο συντηρητισμός, έρχεται η ατζέντα των προοδευτικών να κάνει τη βρόμικη δουλειά. Τους έχω νέα όμως, μια ακόμα κραυγή:
