Η ανθρώπινη ζωή τελειώνει. Η παραγωγή συνεχίζεται.
Αυτή είναι η πιο σκληρή αντίφαση, πίσω από τα εργατικά δυστυχήματα. Και τα τελευταία τρία χρόνια, στην Ελλάδα, επανέρχεται με ανατριχιαστική συχνότητα.
- Να γράψουμε πάλι, πόσοι άνθρωποι σκοτώθηκαν δουλεύοντας ή πόσοι θάνατοι θα μπορούσαν να είχαν αποφευχθεί;
- Να θυμηθούμε πόσοι εργαζόμενοι είχαν προειδοποιήσει για εγκληματικές ελλείψεις και ποιος τους έλαβε υπόψη;
- Πόσοι φοβήθηκαν να διαμαρτυρηθούν μήπως χάσουν το μεροκάματο και πώς αντιμετωπίστηκαν όσοι το τόλμησαν;
- Πόσοι αναγκάστηκαν να διαλέξουν ανάμεσα στην ασφάλειά τους και στην επιβίωση της οικογένειάς τους και ποιοι τον δρόμο του αγώνα;
- `Η καλύτερα να ψάξουμε πόσο κοστίζει τελικά η ζωή ενός εργάτη, σε μια οικονομία που μετράει τα πάντα με όρους κόστους και κέρδους;
Το νέο θανατηφόρο περιστατικό στη «Motor Oil» στις 9/10 έρχεται να προστεθεί σε μια μακρά αλυσίδα.
Πρόκειται για δύο ανθρώπους που πήγαν να βγάλουν το ψωμί τους και δεν γύρισαν ποτέ στο σπίτι τους. Είχαν προηγηθεί μικρότερα περιστατικά, ενώ, μόλις είκοσι λεπτά μετά την έκρηξη, ζητήθηκε να συνεχιστούν οι εργασίες. Πρόκειται για εξαιρετικά σοβαρές καταγγελίες, που απαιτούν πλήρη και ανεξάρτητη διερεύνηση. Εάν επιβεβαιωθούν, αναδεικνύουν κάτι βαθύτερο από μια μεμονωμένη παράλειψη. Μια αντίληψη που αντιμετωπίζει τη διακοπή της παραγωγής ως μεγαλύτερο πρόβλημα από τον κίνδυνο για την ανθρώπινη ζωή.
Τραγική επιβεβαίωση όλων αυτών, είναι η νέα έκρηξη που έγινε την περασμένη Πέμπτη στο ίδιο διυλιστήριο, με 4 σοβαρά τραυματίες...
Υπερτετραπλασιασμός κερδών και ασυδοσία
Στο μεταξύ, τα κέρδη του ομίλου κόβουν την ανάσα. Σύμφωνα με δημοσίευμα του «Ριζοσπάστη», μόνο το πρώτο εξάμηνο του 2026, καταγράφηκαν καθαρά κέρδη 689,3 εκατ. ευρώ, από 163,4 εκατ. πέρυσι. Υπερτετραπλασιασμός!
Η «Motor Oil» είχε ήδη καταγράψει σοβαρά περιστατικά το 2020 και το 2024. Κάθε νέο συμβάν καθιστά επιτακτικότερο το ερώτημα αν τα προηγούμενα οδήγησαν σε ουσιαστικές αλλαγές στην πρόληψη, στην εκπαίδευση, στην επίβλεψη και τα μέτρα ασφαλείας.
Γιατί, η ασφάλεια δεν μπορεί να αρχίζει μετά την έκρηξη. Πρέπει να υπάρχει πριν ανάψει η πρώτη σπίθα.
Η τελευταία τριετία δεν αφήνει περιθώρια εφησυχασμού.
Σύμφωνα με την Ομοσπονδία Συλλόγων Εργαζομένων Τεχνικών Επιχειρήσεων Ελλάδος, το 2023 καταγράφηκαν 179 ανθρώπινες απώλειες σε χώρους εργασίας, το 2024 άλλες 149 και το 2025 ο αριθμός έφτασε τις 201.
Η Επιθεώρηση Εργασίας δημοσιεύει σημαντικά χαμηλότερους αριθμούς θανατηφόρων εργατικών ατυχημάτων, χρησιμοποιώντας διαφορετικά κριτήρια καταγραφής. Η διαφορά αυτή χρειάζεται ουσιαστική εξέταση, όχι επικοινωνιακή αντιπαράθεση.
Οι θάνατοι που δεν απασχολούν τους επαγγελματίες της δημόσιας συγκίνησης
Υπάρχει, όμως, ένα στοιχείο που δεν αμφισβητείται.Τα αναγγελθέντα εργατικά ατυχήματα αυξήθηκαν από 14.920 το 2023 σε 20.498 το 2025.
Είκοσι χιλιάδες τετρακόσιες ενενήντα οκτώ φορές, μέσα σε έναν χρόνο κάποιος τραυματίστηκε στη δουλειά του.
Κι όμως, αυτοί οι αριθμοί δεν έχουν πρόσωπο στα τηλεοπτικά παράθυρα. Δεν αποκτούν δικό τους καθημερινό δελτίο.
Δεν απασχολούν, επί εβδομάδες, τους επαγγελματίες της δημόσιας συγκίνησης.
Πίσω τους υπάρχουν άνθρωποι με εγκαύματα, σπασμένα άκρα, μόνιμες αναπηρίες. Οικογένειες που χάνουν εισοδήματα. Παιδιά που βλέπουν τους γονείς τους να υποφέρουν. Ανθρωποι που δεν μπορούν πια να ζήσουν όπως ζούσαν.
Από τη «Βιολάντα» στα Τρίκαλα, μέχρι τον Ασπρόπυργο και τα Εξαμίλια Κορινθίας, τα σοβαρά βιομηχανικά δυστυχήματα του 2026 ανέδειξαν ξανά τα ζητήματα προστασίας από εκρήξεις, πυρκαγιές και επικίνδυνες εγκαταστάσεις.
Και δίπλα στα μεγάλα εργοστάσια υπάρχει η λιγότερο ορατή Ελλάδα. Ο οικοδόμος στη σκαλωσιά, ο διανομέας στην άσφαλτο, ο εργάτης γης στον καύσωνα, ο ναυτεργάτης, ο καθαριστής, ο τεχνικός που δουλεύει εξαντλημένος.
Δεν έχουν όλοι την ίδια δουλειά. Εχουν, όμως, το ίδιο δικαίωμα, να γυρίζουν ζωντανοί στο σπίτι τους.
Οταν οι εργάτες ...«βασανίζουν» τους εργοδότες!
Και μέσα σε αυτήν την πραγματικότητα έρχεται η ευρωβουλευτής της Νέας Δημοκρατίας, Ελεονώρα Μελέτη, να μας παρουσιάσει μια άλλη, σχεδόν σουρεαλιστική, πλευρά του εργασιακού δράματος. Μιλώντας στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, αναφέρθηκε σε ταλαίπωρους εργοδότες που εκβιάζονται από «αντιεπαγγελματίες εργαζόμενους», υποστηρίζοντας ότι και οι εργοδότες μπορεί να είναι θύματα ψυχοκοινωνικών παραγόντων.
Τι συγκλονιστική ανατροπή!
Τόσα χρόνια κοιτάζαμε προς τη λάθος κατεύθυνση!
Ο εργάτης που κρεμιέται στην οικοδομή, χωρίς επαρκή προστασία, ο εργαζόμενος που εξαντλείται στις υπερωρίες, η γυναίκα που φοβάται να καταγγείλει την εργοδοτική αυθαιρεσία, δεν είναι τελικά οι μόνοι που υποφέρουν.
Υποφέρει και ο εργοδότης!
- Ισως επειδή κάποιος του ζήτησε να πληρώσει τις υπερωρίες.
- Ισως επειδή κάποιος τόλμησε να απαιτήσει ρεπό.
- Ισως επειδή οι εργαζόμενοι έχουν αυτήν την ενοχλητική συνήθεια, να θέλουν να επιστρέφουν σπίτι τους, με όλα τους τα μέλη στη θέση τους.
Ασφαλώς, κανένας άνθρωπος δεν πρέπει να υφίσταται εκφοβισμό, ανεξάρτητα από την επαγγελματική του θέση. Αλλά όταν η δημόσια συζήτηση αφορά την ασφάλεια και την υγεία στην εργασία, η εξίσωση της ισχύος εργοδότη και εργαζόμενου παραγνωρίζει μια θεμελιώδη ανισότητα.
Ο ένας αποφασίζει για τις συνθήκες εργασίας. Ο άλλος εξαρτά την επιβίωσή του από αυτές.
Και αυτή η διαφορά δεν εξαφανίζεται με μια εξυπνακίστικη τηλεοπτική ατάκα ή μια φτηνή ομιλία στο Ευρωκοινοβούλιο.
Το κόστος που δεν εμφανίζεται στους ισολογισμούς
Ας μιλήσουμε για την περίφημη ανάπτυξη. Μας λένε για επενδύσεις, εξαγωγές, ενεργειακούς κόμβους, ανταγωνιστικότητα και επιχειρηματικά επιτεύγματα.
Αλλά ποιος υπολογίζει το κόστος ενός ακρωτηριασμού; Πόσο αποτιμάται η ζωή ενός σαραντάχρονου πατέρα; Σε ποια στήλη του ισολογισμού καταχωρίζεται η οδύνη μιας μάνας που θάβει το παιδί της;
Η εργοδοτική ευθύνη δεν τεκμαίρεται αυτομάτως σε κάθε δυστύχημα. Χρειάζεται έρευνα, στοιχεία, απόδοση συγκεκριμένων ευθυνών.
Αλλά ούτε μπορεί κάθε τραγωδία να αντιμετωπίζεται σαν ανεξήγητο φυσικό φαινόμενο.
Η εντατικοποίηση, οι εξαντλητικές βάρδιες, οι ελλείψεις προσωπικού, η ανεπαρκής συντήρηση και η πίεση να μη σταματήσει η παραγωγή αποτελούν υπαρκτούς κινδύνους που απαιτούν συστηματική πρόληψη.
Και όταν η προστασία της ζωής αντιμετωπίζεται ως δαπάνη προς περιορισμό, τότε γεννιέται μια βαθιά σύγκρουση ανάμεσα στην οικονομική απόδοση και στην ανθρώπινη ασφάλεια.
Οι βάρδιες του θανάτου
Η πολιτική θέση του ΚΚΕ είναι σαφής, η προστασία των εργαζομένων δεν μπορεί να εξαρτάται από την καλή θέληση της εργοδοσίας ή από το αν περισσεύουν χρήματα μετά την εξασφάλιση της κερδοφορίας.
Χρειάζονται ουσιαστικοί και συστηματικοί έλεγχοι, επαρκώς στελεχωμένες υπηρεσίες επιθεώρησης, Συλλογικές Συμβάσεις, μέτρα πρόληψης, εκπαίδευση, προστασία όσων καταγγέλλουν κινδύνους και πραγματική δυνατότητα διακοπής μιας επικίνδυνης εργασίας.
Και χρειάζεται να ακούγεται η φωνή των ίδιων των εργαζομένων.
Γιατί εκείνοι και τα σωματεία τους γνωρίζουν καλύτερα από κάθε διαφημιστικό φυλλάδιο τι συμβαίνει μέσα στα εργοστάσια, στα εργοτάξια και τις αποθήκες.
Η συλλογική τους οργάνωση μπορεί να μετατρέψει τον ατομικό φόβο σε διεκδίκηση, την καταγγελία σε έλεγχο, την αγωνία σε μέτρα προστασίας.
Δεν αρκεί να θρηνούμε τους νεκρούς. Οφείλουμε να προστατεύουμε τους ζωντανούς.
Και κάτι τελευταίο. Οταν ένας άνθρωπος σκοτώνεται στη δουλειά του, δεν χάνεται απλώς ένα εργατικό χέρι. Χάνεται ένας ολόκληρος κόσμος. Ο,τι αγαπούσε. Τα σχέδια που έκανε. Τα χρόνια που δικαιούνταν να ζήσει.
Γι' αυτό η συζήτηση δεν μπορεί να τελειώνει με μια ανακοίνωση συλλυπητηρίων και μια υπόσχεση έρευνας.
Η δουλειά είναι για να ζούμε. Οχι για να πεθαίνουμε.
Και σε μια κοινωνία που καμαρώνει για τα κέρδη της, αλλά εξακολουθεί να μετρά ανθρώπους που δεν επέστρεψαν από το μεροκάματο, το σύνθημα «`Η τα κέρδη τους ή οι ζωές μας», δεν είναι απλώς μια φράση διαμαρτυρίας, μπροστά σε εργοστασιακές πύλες, σε εργοτάξια, σε κάθε χώρο δουλειάς.
Είναι κραυγή που υπενθυμίζει ότι κανένας άνθρωπος δεν γεννήθηκε για να γίνει το αναλώσιμο υλικό της κερδοφορίας κανενός.
Της
Σεμίνας Διγενή
Πηγή:
rizospastis
