Δευτέρα 17 Ιουνίου 2024

"Μου σερβίρετε ένα βασιλόπουλο παρακαλώ;" (Απόσπασμα)

Λιλή Ζωγράφου



Είδε και έπαθε το ανθρώπινο μυαλό να συλλάβει μόλις πριν τρεις χιλιάδες χρόνια περίπου, πως η ζωή υπηρετείται πάντοτε από κάποιο ζευγάρι: Άλογο- φοράδα, κότα - πετεινός, τράγος - κατσίκα, σερνικός - θηλυκιά.

Αμέσως η πολτιμη διαπίστωση πέρασε στα απαγορευμένα. Η γυναίκα δεν πρέπει να μάθει ποτέ - ή πρέπει να ξεχάσει - ότι η γαμική πράξη είναι ένα δικαίωμα φυσικό, όσο και το φαγητό και το ξαλάφρωμα στη τουάλετα.

Τι απόγινε αυτή η θεία δωρεά της φύσης, λάβετε φάγετε τούτο εστίν το σώμα που θα καρπίσει και θα καρπιστεί; Χάρισμα σε όλους, κάτι σαν την δωρεάν παιδεία! Μασκαράτα. Αιώνες τώρα το σερνικό παρελαύνει, παγόνι ηλίθιο, με ασπίδες, περικεφαλαίες, άμφια, πορφύρες, κράνη, επωμίδες, στέμματα, ρεντιγκότες, πηλίκια και Λακόστ. Αυτός! Γίνεται ένας ολόκληρος μύθος από μόνος του. Ο νικητής, ο ηγέτης, ο ποιητής, περιφρονητής και κατακτητής και ποτέ, μα ποτέ ο φυσιολογικός εκπρόσωπος του είδους του, όπως τον κατάταξε η Φύση, δίπλα στο αντίστοιχο είδος του: πέος - αιδοίο.

Τι απόγιναν αυτά τα πλούτη που κουδουνάνε τη λαχτάρα μας μες' από το πετσί μας, σαν τους παλιούς πραματευτάδες που γύριζαν στα χωριά με αμέτρητα χρωματιστά μπιχλιμπίδια φορτωμένα σ' ένα γάιδαρο, ξεσηκώνοντας το γυναικόκοσμο μ' ένα κοινό μικρό κουδούνι;
Υστερία, ντροπή και απαγόρευση για τις γυναίκες.
Θηλιά στο λαιμό των αντρών.
Σκεφτήκατε ποτέ τι δικάζουν τα δικαστήρια σε υποθέσεις μοιχείας;
Το αιδοίο της γυναίκας. Που, μέσα από το νομικό και κοινωνικό δίκαιο, πέρασε στη παρανομία.

Με τα όργανα της ύπαρξης - διαιώνισης κατηγορούμενα, μεταφέρανε το πρόβλημα της σεξουαλικής διέργεσης σε ποινικό αδίκημα που αφορά κλητήρες, χωροφύλακες, και (συνήθως) λάγνους δικαστές.

Όσο κατέβαινε το πνευματικό επίπεδο της ανθρωπότητας με το χριστιανικό σκοταδισμό, ανέβαιναν οι μετοχές του αρσενικού και οι απαγορευτικές απαιτήσεις του, για να φτάσει τελικά να γίνει ένας γάμος μαζί του το  υπέρτατο είδος πολυτέλειας και επιτυχίας στη ζωή της γυναίκας.

Αυτός, ο κύριος, ο εξουσιαστής της θηλυκιάς μοίρας, παντρεύεται εφοδιασμένος με πετιγκρί πολυγαμικότητας. Εκείνη, αντίθετα, με γκαραντί αποκλειστικής αφοσίωσης μέχρι θανάτου, έκανε λάβαρο εκβιασμού, καταναγκασμού και απαίτησεων το επικηρυγμένο της αιδοίο.Μόνο που η ευτυχία δεν ερχόταν.

Τι κάνουν τ'αφεντικά σ' αυτές τις περιπτώσεις; Θα ομολογήσουν την απάτη; Ξέρετε κανέναν που να γκρεμίσει μόνος του το μύθο του; Να πει τι; "Φταίω γω που σου γάνωσαν το κεφάλι με μαλακίες και ιδανικούς άντρες; Υπάρχουν, κυρά μου, ιδανικοί άνθρωποι; Και σαν και σένα, τρώγω, κοιμάμαι, ξυπνάω, κατουράω, ανασαίνω, γερνώ και θα πεθάνω, όπως όλοι μας. Ένα ανθρωπάκι αδύνατο μπροστά στους νόμους της φύσης, στις απειλές της , στο θάνατο.Διψασμένος και αδύνατος. 
Πιο διψασμένος ίσως για στοργή. Εσύ, βλέπεις, έχεις περίσσευμα στις γωνίες της κοιλίας σου, της ευλογημένης..."

Αστειεύστε! Θα χαλάσει το μαγαζί; Αντίθετα, κάνει μια συνεχή επίδειξη ευτυχίας. Γιατί έχει και κείνος πειστεί ότι πρέπει να πετύχει το δίδυμο.Συχνά ο υπανάπτυχτος σκοτώνει τη σύζυγο, για να ζήσει με την ερωμένη. Στη διαβρωμένη του νοοτροπίαο φόνος- που ελπίζει ότι δεν θα αποκαλυφτεί- είναι προτιμότερος απο το να χωρίσει τη γυναίκα του. Πρώτα γιατί τη θεωρεί κτήμα του.
Κυρίως, όμως, γιατι δεν δέχεται να ομολογήσει πως απότυχε.

Λιλή Ζωγράφου, απόσπασμα απο το βιβλίο "Μου  σερβίρετε ένα βασιλόπουλο παρακαλώ;"



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Τι είναι η ενδοοικογενειακή βία;




ΕΙΝΑΙ Η ΛΕΓΟΜΕΝΗ “ΑΟΡΑΤΗ” ΒΙΑ, ΠΟΥ ΚΡΥΒΕΙ ΕΝΑ ΤΡΑΓΙΚΟ ΠΑΡΑΔΟΞΟ:

Ασκείται εκεί που θα έπρεπε να νιώθουμε πιο ασφαλείς μέσα στο σπίτι μας. Και όχι από κάποιον άγνωστο αλλά από τον άνθρωπο που ονομάζουμε δικό μας.

Η βία μέσα στο οικογενειακό περιβάλλον έχει συνήθως ως δράστη τον άντρα και ως θύματα τη γυναίκα και τα παιδιά. Γεννιέται ως αντίδραση απέναντι στα προβλήματα που αντιμετωπίζει η οικογένεια, και δημιουργεί μια πραγματικότητα καταπάτησης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, μπροστά στα παρατηρητικά μάτια των παιδιών.
Οι μορφές και οι εκφράσεις της ποικίλουν από τις πιο εμφανείς, όπως η σωματική κακοποίηση, μέχρι και τις πιο υπόγειες, όπως οι άμεσες ή έμμεσες απειλές, η λεκτική βία, η συναισθηματική και ψυχολογική βία, η σεξουαλική κακοποίηση, η κοινωνική απομόνωση και ο οικονομικός έλεγχος.

ΓΕΝΙΚΑ, ΕΙΝΑΙ ΚΑΘΕ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑ ΠΟΥ ΩΘΕΙ ΕΝΑ ΑΤΟΜΟ ΝΑ ΖΕΙ ΣΕ ΕΝΑΝ ΔΙΑΡΚΗ ΦΟΒΟ.


Πλήττει την αξιοπρέπεια, την ελευθερία, την ασφάλεια και την ισότητα μέσα στην οικογένεια.
Από την πλευρά των γυναικών, παραμένει ένα καλά κρυμμένο μυστικό τους, μια “αυστηρά οικογενειακή υπόθεση” που δεν αφορά την υπόλοιπη κοινωνία. Η ντροπή και η ενοχή που αισθάνονται τις αποτρέπει από το αναζητήσουν βοήθεια και να “εκθέσουν” την οικογένειά τους. Μια οικογένεια, που στην πραγματικότητα, μετατρέπεται σε σχολείο επιθετικής συμπεριφοράς μεταβιβάζει και διαιωνίζει τη βία στις επόμενες γενιές, καθώς διδάσκει την ανοχή της στους αυριανούς πολίτες.
Η ενδοοικογενειακή βία, λοιπόν, δεν είναι σε καμία περίπτωση μια ιδιωτική υπόθεση στην οποία δεν πρέπει να εμπλέκεται ο γείτονας ή ο φίλος, αλλά ένα σημαντικό κοινωνικό πρόβλημα με μεγάλες διαστάσεις και ένα σοβαρό ποινικό αδίκημα σύμφωνα με τον νόμο.
Στην Ελλάδα εκτιμάται ότι μόνο 1 στα 20 περιστατικά ενδοοικογενειακής βίας καταγγέλεται.
1 στις 5 γυναίκες στην Ευρώπη έχει υποστεί βία από τον σύζυγο ή τον σύντροφό της.

ΑΣ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕΙ Ο ΚΥΚΛΟΣ ΤΗΣ ΒΙΑΣ ΣΤΗ ΓΕΝΙΑ ΜΑΣ

Στεκόμαστε δίπλα σε κάθε γυναίκα βιώνει κακοποίηση. Τη στηρίζουμε για να μιλήσει, να σκεφτεί, να διεκδικήσει τη ζωή που της αξίζει.

Πηγή: hopespot.gr


Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Σάββατο 15 Ιουνίου 2024

Πειθαρχικός ουλαμός Καλπακίου: το «γκουλάγκ» της Ελλάδας

Παύλου Παπανότη, συνταξιούχου εκπαιδευτικού



Στις τελευταίες μέρες του Οκτωβρίου και στις αρχές Νοεμβρίου του 1940 το μικρό ηπειρώτικο χωριό Καλπάκι έγινε γνωστό σ’ όλον τον ελληνισμό, γιατί ήταν ο τόπος όπου οι μονάδες της 8ης Μεραρχίας αναχαίτισαν τους Ιταλούς εισβολείς. Δέκα περίπου χρόνια νωρίτερα, με αφορμή μια δίκη στρατιωτών στο Αναθεωρητικό Δικαστήριο Αθηνών, είχε γίνει γνωστό για τα μαρτύρια που υφίσταντο οι στρατιώτες στον εκεί Πειθαρχικό ουλαμό.

Η στρατιωτική μονάδα είχε ιδρυθεί το 1924. Σ’ αυτή στέλνονταν γενικά οι «απείθαρχοι»: όσοι είχαν το θάρρος να διαμαρτυρηθούν για την αθλιότητα του συσσιτίου, όσοι είχαν καταγγείλει καταχρήσεις αξιωματικών σε βάρος του Δημοσίου, όσοι είχαν αρνηθεί να χτυπήσουν απεργούς, όσοι αντιτάχθηκαν σε βασανιστήρια που έκαναν βαθμοφόροι σε βάρος στρατιωτών. Κοντά σ’ αυτούς στέλνονταν και ναύτες, όταν πλέον καταργήθηκε το κάτεργο – ναυτοφυλακή «Αιγαίο», η «Μαρμάρω», όπως το αποκαλούσαν όσοι «φιλοξενήθηκαν» σ’ αυτό για κάποια παραπτώματα. Όλοι αυτοί χαρακτηρίζονταν (οι περισσότεροι ήταν) κομμουνιστές και έπαιρναν την άγουσα για το Καλπάκι.

Μια δεύτερη κατηγορία στρατιωτών που επάνδρωναν τον Πειθαρχικό ουλαμό Καλπακίου ήταν διάφορα κοινωνικά ναυάγια, όπως χασικλήδες και άνθρωποι της «κάμας», αλλά και ορισμένοι που είχαν λιποτακτήσει, για να συντηρήσουν το λιμασμένο από την πείνα σπιτικό τους (εφημερίδα ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ, φύλλο της 23ης Ιανουαρίου 1929).

Τη διοίκηση του ουλαμού την είχε αρχικά (ως το 1928) ένα ανθρωπόμορφο τέρας, ο ανθυπολοχαγός Χρήστος Ι. Παπαχρήστος ή Παπαχρήστου. Οι αντιδράσεις ακόμα και αξιωματικών (ελάχιστων βέβαια) της στρατιωτικής διοίκησης Ιωαννίνων για τα μαρτύρια, στα οποία υπέβαλλε τους στρατιώτες του, ανάγκασαν το ΙΙ Γραφείο του Γενικού Επιτελείου Στρατού να τον αντικαταστήσει το 1929 με τον εξ ίσου βίαιο ανθυπολοχαγό Φατούρο (εφημερίδα ΕΜΠΡΟΣ, φύλλο της 18ης Δεκεμβρίου 1930).

Ο ουλαμός είχε περισσότερο τη μορφή «στρατοπέδου συγκέντρωσης» παρά στρατιωτικής μονάδας. Καμιά τριανταριά σκηνές σκόρπιες δεξιά και αριστερά και μια καλοφτιαγμένη καλύβα, το διοικητήριο του λόχου, αποτελούσαν το κολαστήριο του Καλπακίου. Μερικοί Αρβανίτες στρατιώτες και ορισμένοι χασικλήδες υπαξιωματικοί, πειθήνια όργανα του Παπαχρήστου και αργότερα του Φατούρου, φρόντιζαν να συμμορφώσουν και να φέρουν στον ίσιο δρόμο τους παραστρατημένους, τους «πειθαρχούμενους», όπως τους έλεγαν. Πολλοί από αυτούς πέθαιναν από φυματίωση ή από τις βουρδουλιές των βασανιστών τους δεμένοι επί 24ωρα σε δέντρα, άλλοι πάθαιναν αιμοπτύσεις κι άλλοι τρελαίνονταν από τον ξυλοδαρμό. Τους έβαζαν να ποτίζουν επί ώρες τηλεγραφόξυλα, να κόβουν νύχτα – μέρα ξύλα από τα παρακείμενα δάση για τις ανάγκες των μονάδων της 8ης Μεραρχίας, να δουλεύουν σκληρά στα ασβεστοκάμινα, να μαζεύουν βελανίδια, να σκάβουν για τη διάνοιξη δρόμων (όπως αυτόν Καλπακίου – Μονής Βελλάς), να σπάνε πέτρες και μάλιστα νηστικοί, ψειριασμένοι, γυμνοί και ανυπόδητοι. Ακόμη και άρρωστοι έπρεπε να πάνε για δουλειά.

Ορισμένοι στρατιώτες – ουσιαστικά κρατούμενοι – παρακινημένοι από την απελπισία τους προσπαθούσαν να αποδράσουν από το κολαστήριο του Καλπακίου. Οι περισσότεροι όμως συλλαμβάνονταν και τότε υφίσταντο τα πάνδεινα. Άλλοι αντιδρούσαν δυναμικά. Στα τέλη του καλοκαιριού του 1928 μειώθηκε κάπως η τρομοκρατία λόγω της αποφασιστικής στάσης των κρατούμενων στρατιωτών τον Ιούνιο (του 1928), οι οποίοι εξεγέρθηκαν κατά του τότε διοικητή και των οργάνων του. Μάλιστα ένας στρατιώτης, ο Γιάννης Μωραΐτης, αποπειράθηκε να σκοτώσει με κλαδευτήρι έναν Αρβανίτη φρουρό, όργανο του ανθυπολοχαγού Χ. Παπαχρήστου (εφημερίδα ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ, φύλλο της 1ης Φεβρουαρίου 1929).

Η μεγαλύτερη εξέγερση των κολασμένων του Καλπακίου έγινε την 1η Σεπτεμβρίου 1930. Ο τότε διοικητής του Πειθαρχικού ουλαμού Φατούρος αμέσως μετά το μεσημεριανό φαγητό έστειλε τους «πειθαρχούμενους» στη δουλειά. Ένας από αυτούς, ο Βλατάς, διαμαρτυρήθηκε και ο διοικητής τον έκλεισε στο μπουντρούμι. Οι φρουροί ένοπλοι επιτέθηκαν στους υπόλοιπους, έγινε σύγκρουση και συνέπειά της ήταν η σκηνοθεσία της κατηγορίας ότι οι στρατιώτες διέπραξαν τα αδικήματα της βιαιοπραγίας κατ’ ανωτέρου (του διοικητή Φατούρου),της ανυποταξίας και της εξύβρισης. Σύμφωνα με το ψευδές κατηγορητήριο δικάστηκαν από το Στρατοδικείο Ιωαννίνων και καταδικάστηκαν οι φαντάροι Μαρκοβίτης, Πανούσης, Γαμβέτας, Βλατάς, Τσακίρης, Αδαμόπουλος και Κορδέλης σε βαρύτατες ποινές. Οι δύο πρώτοι σε θάνατο, ο τρίτος σε ισόβια, τρεις σε πέντε χρόνια φυλακή κι ένας σε δίχρονη φυλάκιση. Επιπρόσθετα καταδικάστηκαν όλοι σε πέντε χρόνια για εξύβριση του διοικητή της φυλακής Ακραίου (στα Γιάννινα), ενώ ο Μαρκοβίτης και σε άλλα οχτώ χρόνια για εξύβριση των στρατοδικών.

Μετά την καταδίκη τους μεταφέρθηκαν στις φυλακές της Αίγινας. Το γεγονός είχε προκαλέσει συγκίνηση τόσο σε πνευματικούς ανθρώπους όσο και σε μερίδα του τύπου, ακόμα και του συντηρητικού. Στην εφημερίδα ΕΜΠΡΟΣ (φύλλο της 17ης Δεκεμβρίου 1930) ένας δημοσιογράφος συνέκρινε τον Πειθαρχικό ουλαμό του Καλπακίου με τα βασανιστήρια που υφίσταντο οι αντιφρονούντες στη Σιβηρία: «Οι φυλακές της Αίγινας φιλοξενούν εδώ και πέντε μέρες τους επτά καταδικασθέντες από το Στρατοδικείον Ιωαννίνων, άλλους σε θάνατο, άλλους σε ισόβια και άλλους σε πρόσκαιρα δεσμά. Για την καταδίκη των δύο από αυτούς σε θάνατο, των Πανούση και Μαρκοβίτη, μία μεγάλη μερίς της κοινής γνώμης εξηγέρθη με επικεφαλής μίαν ομάδα ανθρώπων των γραμμάτων και της επιστήμης. Σε τι τάχα διαφέρουμε από την Σιβηρία; Ανθρώπινα ράκη στο Σολόβσκυ της παγωμένης Σιβηρίας, ανθρώπινα ράκη και στον πειθαρχικό ουλαμό Καλπακίου. Στη Σιβηρία της Ρωσίας στέλνονται και ένοχοι, ενώ στο Καλπάκι του ελληνικού στρατού πηγαίνουν άνθρωποι τις περισσότερες φορές αθώοι ή, κι αν είναι ένοχοι, είναι ένοχοι μιας πίστεως προς μίαν ιδεολογίαν (= την κομμουνιστική) που δεν αξίζουν τα ακατανόμαστα και άθλια μέσα των ανθρώπων του πειθαρχικού ουλαμού του Καλπακίου».

Ακολούθως ο δημοσιογράφος τόνιζε την ανάγκη να κλείσει το κολαστήριο αυτό παρουσιάζοντας τις συνέπειες του τρόπου λειτουργίας του: «Είναι πέντε χρόνια τώρα που ο πειθαρχικός ουλαμός Καλπακίου δρα, υπάρχει και δέχεται τα θύματά του, κάτω από τις ευλογίες και τα συγχαρητήρια των ανθρώπων του πολιτισμού και της δικαιοσύνης. Αλλά τι κάμνει αυτός ο ουλαμός; Γιατί υπάρχει; Τι γίνεται εκεί πάνω; Κανείς μέχρι σήμερα δεν είχε το θάρρος να το πει. Οι ψευτοανθρωπισταί, οι «περίφημοι» διανοούμενοι τον θυμήθηκαν τώρα με την καταδίκη του Πανούση και του Μαρκοβίτη. Το Καλπάκι πρέπει να λείψει. Όσοι έτυχε να πάνε για διάφορους λόγους εκεί επάνω, στην κόλαση των αλβανικών συνόρων, μιλούν με ντροπή για τα ακατανόμαστα και τραγικά μαρτύρια των στρατιωτών του ουλαμού. Το ξύλο, οι βρισιές, ο εκφυλισμός των αξιωματικών και υπαξιωματικών εις βάρος των δυστυχών θυμάτων των, η 15ωρος εργασία για την κατασκευή δρόμων, την μεταφοράν νερού και το σπάσιμο χαλικιών αποτελούν μια πολύ φτωχική και ελλιπή περιγραφή της κολάσεως του Καλπακίου. Υπάρχουν άνθρωποι που έτυχε να έχουν υπηρετήσει στον απαίσιον αυτόν ουλαμόν, παιδιά οικογενειών ή και τίμιοι, ηθικοί εργάται και οι οποίοι σήμερα έχουν τρελαθεί από τα βασανιστήρια και την αγωνία που τράβηξαν εκεί πάνω».

Οι εφτά καταδικασμένοι έκαναν έφεση κατά της αποφάσεως του Στρατοδικείου Ιωαννίνων, η οποία εκδικάστηκε στο Αναθεωρητικό Δικαστήριο Αθηνών. Τόσο κατά την έναρξη της δίκης (τη 12η Ιανουαρίου 1931) όσο και κατά της επόμενες τέσσερις ημέρες που διήρκεσε ξεσηκώθηκαν οι εργαζόμενοι και οι διανοούμενοι της χώρας και έγιναν συγκεντρώσεις τόσο στο εσωτερικό όσο και στο εξωτερικό υπέρ των καταδικασμένων στρατιωτών. Μάλιστα προσήλθαν για να καταθέσουν ως μάρτυρες υπεράσπισης ο διαπρεπής εκπαιδευτικός, συγγραφέας και πολιτικός Δημήτρης Γληνός και ο δικηγόρος Λεούσης, εκπρόσωπος της Ένωσης Νομικών (εφημερίδα ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ, φύλλο της 14ης Ιανουαρίου 1931). Το Αναθεωρητικό Δικαστήριο μετρίασε την ποινή των καταδικασθέντων σε θάνατο στρατιωτών. Οι αντιδράσεις της κοινής γνώμης, όταν κατά τη δίκη έγιναν γνωστά τα βασανιστήρια που γίνονταν στο Καλπάκι, θορύβησαν και ορισμένους βουλευτές, οι οποίοι ζήτησαν από τον τότε υπουργό των Στρατιωτικών την κατάργηση του Πειθαρχικού ουλαμού (εφημερίδα ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ, φύλλα της 27ης Ιανουαρίου 1931 και της 29ης Ιανουαρίου 1931).Όμως το «σωφρονιστήριο» του Καλπακίου διατηρήθηκε. Τη διοίκησή του την ανέλαβε το 1933 ο υπολοχαγός Κ. Πάστρας, ο οποίος με το παραμικρό έστελνε τους «απείθαρχους» στρατιώτες στο Στρατοδικείο.

Επιλογικά ο Πειθαρχικός ουλαμός Καλπακίου λειτούργησε από το 1924 έως το 1934. Ήταν το πρώτο πείραμα «σωφρονισμού» ή «αναμόρφωσης» κομμουνιστών και γενικότερα «απείθαρχων» στρατιωτών που διέσυρε διεθνώς τη χώρα. Έκλεισε μετά τις έντονες διαμαρτυρίες πολιτικών προσωπικοτήτων από την Ελλάδα και τη Γαλλία και τις εκκλήσεις που υπέγραψαν πολλοί πνευματικοί άνθρωποι, όπως ο Κωστής Παλαμάς, ο Γρηγόριος Ξενόπουλος, ο Άγγελος Τερζάκης κ. ά. 

 Πηγή: chronontoulapo.wordpress.com



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Τουμπεκί ψιλοκομμένο ! (γιατί το λέμε, τι σημαίνει)

Ελλάδα


Η φράση έχει τις ρίζες της στα καφενεία της εποχής της τουρκοκρατίας, όπου οι θαμώνες κάπνιζαν ναργιλέ.

Ναργιλές είναι συσκευή καπνίσματος ασιατικής προέλευσης, με την οποία ο εισπνεόμενος καπνός ψύχεται σε νερό, και το Τουμπεκί (στην τούρκικη γλώσσα toumbeki / ιταλ. tabacco) σημαίνει καπνός για τον ναργιλέ.

Τον ναργιλέ τον ετοίμαζαν οι «ταμπήδες» των καφενείων (αυτοί έφτιαχναν και τον καφέ), οι οποίοι, αφού μούσκευαν τον καπνό, μετά τον έκοβαν σε ψιλά κομματάκια και τον χρησιμοποιούσαν αποκλειστικά για το ναργιλέ.

Οσο πιο «ψιλό» το έκοβε, τόσο πιο τεχνίτης ήταν ο ταμπής, και όσο πιο ψιλοκομμένο ήταν το τουμπεκί, τόσο καλύτερη θεωρούνταν η ποιότητά του.

Οι ταμπήδες όμως κάθε φορά που πρόσφεραν ναργιλέ σε κάποιον πελάτη, συνήθως έπιαναν και την κουβέντα μαζί του, με αποτέλεσμα να καθυστερούν την παραγγελία του επόμενου πελάτη. Εκείνος τότε αναγκαζόταν να φωνάξει “κάνε τουμπεκί” για να εκτελεστεί γρηγορότερα η παραγγελία του.

Όσοι κάπνιζαν ναργιλέ ήταν και από φυσικού τους λιγομίλητοι και δεν τους άρεσε η «πάρλα» και οι φλυαρίες, επειδή σε πολλές περιπτώσεις μέσα στο χαρμάνι του τουμπεκί ο ταμπής πρόσθετε και λιγάκι χασίς. Με τις ώρες κρατούσαν στα χείλη τους το «μαρκούτσι» του ναργιλέ, απολαμβάνοντας μακάρια και σιωπηλά τον καπνό τους, που σιγόκαιγε στο λούλα. Γι’ αυτό και αν κάποιος από τους υπόλοιπους θαμώνες προσπαθούσε να ανοίξει κουβέντα ή μιλούσε ακατάπαυστα, οι μερακλήδες της παρέας του έλεγαν: «Κάνε τουμπεκί», δηλαδή, κάπνιζε και μη μιλάς.

Στις μέρες σημαίνει “σώπα και μη μιλάς” και συνήθως το λέμε όταν κάποιος έχει άδικο ή λέει ανοησίες. 

Πηγή: freeopinion


Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Πώς οι φαρμακοβιομηχανίες πωλούν πανάκριβα στην ΕΕ

Κόσμος


«Το πού ζεις δεν πρέπει να καθορίζει αν θα ζήσεις ή θα πεθάνεις», δήλωνε πέρυσι η ευρωπαία Επίτροπος Υγείας Στέλλα Κυριακίδη στην παρουσίαση της φαρμακευτικής μεταρρύθμισης για την ΕΕ. Οι νομοθετικές προτάσεις προσέκρουσαν ωστόσο σε σθεναρή αντίσταση. Το λόμπι της φαρμακοβιομηχανίας και κράτη-μέλη κατάφεραν να μετριάσουν τις προσπάθειες της Ευρωπαϊκής Επιτροπής να περιορίσει την ισχύ των φαρμακευτικών εταιρειών στην αγορά. To αποτέλεσμα ήταν στο σχέδιο προτάσεων να μην υπάρχει αναφορά στις τιμές των φαρμάκων.

Πόσο μεγάλες είναι οι ανισότητες στην ΕΕ; Είναι διαθέσιμα σημαντικά φάρμακα και στις 27 χώρες-μέλη και αν ναι, πόσο στοιχίζουν;Το πρώτο βήμα ήταν να εντοπιστούν τα νέα φάρμακα που έχουν πράγματι σαφές πλεονέκτημα έναντι των υφιστάμενων σκευασμάτων. Για λογαριασμό του δημοσιογραφικού δικτύου Investigate Europe και δημοσιογράφων από τη Βορειογερμανική Ραδιοφωνία (NDR), τη Δυτικογερμανική Ραδιοφωνία (WDR) και την εφημερίδα Süddeutsche Zeitung, το γερμανικό ανεξάρτητο Ινστιτούτο για την Ποιότητα και Αποδοτικότητα στην Υγεία (IQWiG) επέλεξε 32 κρίσιμα φάρμακα της τελευταίας πενταετίας με σημαντικό ή πολύ σημαντικό όφελος για τους ασθενείς. Τα περισσότερα από τα σκευάσματα είναι φάρμακα για τον καρκίνο, την ημικρανία, την κυστική ίνωση και τον διαβήτη.

Στην Ελλάδα δεν είναι διαθέσιμα 4 κρίσιμα φάρμακα

Στη συνέχεια, οι δημοσιογράφοι του δικτύου εξέτασαν σε κάθε μία από τις 27 χώρες της ΕΕ πόσα από αυτά τα συχνά πανάκριβα φάρμακα δεν καλύπτονται από τα ταμεία υγείας. Από τα συνολικά 32 φάρμακα, μόνο στη Γερμανία και την Αυστρία καλύπτονται όλα από τα ταμεία υγείας. Στην Ελλάδα, 4 από τα 32 φάρμακα δεν καλύπτονται, το οποίο αντιστοιχεί σε ποσοστό 12,5 %. Στην Εσθονία, τη Λετονία και τη Λιθουανία περίπου το 30% των φαρμάκων δεν είναι διαθέσιμο στους ασθενείς του δημόσιου συστήματος υγείας, στην Κύπρο το 47%, στη Μάλτα το 59% και στην Ουγγαρία το 67%.

Προκειμένου να κρατήσουν τις τιμές ψηλά οι φαρμακοβιομηχανίες απαιτούν από τις εθνικές υγειονομικές αρχές και τα ασφαλιστικά ταμεία να κρατούν μυστικές τις τιμές αγοράς, στις οποίες έχουν συμφωνήσει. Με τον τρόπο αυτό διασφαλίζουν ότι οι τιμές δεν είναι ενιαίες, αλλά αποτέλεσμα ξεχωριστών διαπραγματεύσεων.

Ο πρώην υπουργός Υγείας της Κύπρου Γιώργος Παμπορίδης θυμάται ότι κατά τη διάρκεια της θητείας του (2015-2018) η Κύπρος «πλήρωνε διπλάσιες, τριπλάσιες ή και πενταπλάσιες τιμές από άλλες χώρες». Επειδή λοιπόν οι τιμές αγοράς είναι επτασφράγιστο μυστικό η ερευνητική ομάδα των γερμανών δημοσιογράφων από κοινού με το δίκτυο Investigate Europe επιχείρησε να προσδιορίσει τις τιμές σε διάφορες χώρες της ΕΕ σε φάρμακα για την κυστική ίνωση της φαρμακοβιομηχανίας Vertex. Για το λόγο αυτό οι δημοσιογράφοι συγκέντρωσαν τα στοιχεία πωλήσεων της εταιρείας, τον αριθμό των ασθενών και στοιχεία ασφαλιστικών ταμείων. Σύμφωνα με τους υπολογισμούς, η Ιταλία πληρώνει περίπου 70.000 ευρώ ανά ασθενή ετησίως και η Γαλλία 66.000 ευρώ. Στη μικρότερη, αλλά φτωχότερη Λετονία, από την άλλη πλευρά, το κόστος ενδέχεται να ανέλθει σε 135.000 ευρώ και στην Τσεχία σε 140.000 ευρώ.

Αποδόσεις 26% πέτυχαν οι φαρμακοβιομηχανίες

Σε ερώτηση των δημοσιογράφων η φαρμακευτική εταιρία Vertex χαρακτήρισε τις τιμές «λανθασμένες» τονίζοντας ότι οι τιμές δικαιολογούνται επειδή δαπανήθηκαν 20 χρόνια για την έρευνα του φαρμάκου με κόστος άνω των 10 δισεκατομμυρίων. Η φαρμακοβιομηχανία υποστηρίζει εκτός αυτού ότι η μεγάλη πλειονότητα των κερδών επενδύεται σε περαιτέρω έρευνα.

Ας σημειωθεί ότι όταν το 2017 δέκα χώρες, μεταξύ των οποίων η Κύπρος, η Ελλάδα, η Ιταλία, η Μάλτα, η Πορτογαλία και η Ισπανία, υπέγραψαν τη Διακήρυξη της Βαλέτας για να συνεργαστούν στην προμήθεια φαρμάκων, οι φαρμακοβιομηχανίες δεν έδειξαν ενδιαφέρον, όπως επιβεβαίωσαν αρκετοί συμμετέχοντες μιλώντας στο δίκτυο Investigate Europe.

Σύμφωνα με την εταιρεία συμβούλων EY οι φαρμακοβιομηχανίες πέτυχαν το 2020 μέση απόδοση 25,7% επί των πωλήσεων. Απόδοση κατά πολύ υψηλότερη από εκείνη όλων των υπόλοιπων βιομηχανικών κλάδων. Ακόμη και για μεγάλες τράπεζες τέτοιες αποδόσεις φαντάζουν άπιαστο όνειρο.

Επιμέλεια: Στέφανος Γεωργακόπουλος 

 Πηγή: dw



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Το μπαστούνι


Αυτό το κάταγμα στο αριστερό μου πόδι δεν το περίμενα, και δη την ώρα που με βεβαιότητα προέβλεπα τη σταθερή και σοβαρή άνοδο του Κόμματος στις πρόσφατες ελληνοχολιγουντιανές ευρωεκλογές. Μ' ένα μπλαβί δεξί πόδι, φυσικό χρώμα της πολιτικής περιοχής, κι ένα μπαστούνι κι ένα σφιχτό μποτόγυψο στο αριστερό, σαν τις σουφρωμένες μούρες όσων είχαν υπολογίσει το ΚΚΕ σε κάτω από 7%, έχω μεταφέρει λοιπόν στο μπαστούνι μου όλη την οργή της κακοτυχιάς που μου κόψε τη χαρά μου, το βράδυ της περασμένης Κυριακής. Οχι τίποτα άλλο, αλλά είχα κλείσει για μπύρες και σουβλάκια με ΚΝίτες.

Τέρμα τα προσωπικά. Το μπαστούνι μου νοερά έχει άλλη χρήση.

Θέλω να το φέρω στο κεφάλι αυτών των σαδιστών, όπως σας έγραφα και την προηγούμενη φορά, ιεροεξεταστών, επιλογέων θεμάτων στις πανελλαδικές. Εμένα μου πήρε ένα προσωπικό εικοσάλεπτο, μόνο για να διαβάσω τα θέματα της Ιστορίας, κι άλλο τόσο για να ανακαλέσω μέρος από τις προσωπικές μου γνώσεις. Το όλο τρία τέταρτα. Θέματα πανεπιστημιακού επιπέδου, πονηρά κι αναίσχυντα, ειδικού πολιτικού καπιταλιστικού (!) ενδιαφέροντος, μπήκαν για να λυθούν σε τρεις ώρες. Με συνθήκες καύσωνα, σε σχολεία χωρίς κλιματισμό, δεκαεφτάρικα και δεκαοχτάρικα μειράκια και κοπελούδες έπρεπε να διυλίσουν τον κώνωπα των ονείρων τους και να καταπιούν την κάμηλο των βασανιστών τους, για να μπουν στο πανεπιστήμιο, όχι έρποντας, γλείφοντας και διά των κεράτων, που έλεγαν οι παλιοί, αλλά μουσκεύοντας από την αγωνία ωσάν σε άσκηση αποτέφρωσής τους.

Να πάρω το μπαστούνι, μου ρχεται, και να το κοπανίσω στο κεφάλι όσων πουλάνε μαύρο μέλλον στα παιδιά για πράσινη ανάπτυξη, σε σχολεία χωρίς ψύξη ή θέρμανση. Αν αυτό δεν είναι πρώτη προτεραιότητα σε μια χώρα σαν τη δικιά μας, ηλιόλουστη αλλά και ψηλόβουνη, άγρια ηπειρωτική, και διάσπαρτα νησιωτική, τότε τι είναι;

Ξέρω. Κατασκευή υπερχρεωμένων οικογενειών θα αναγκαστούν να στηρίξουν τα ιδιωτικά πανεπιστήμια για να παραχθούν εκεί εκπαιδευμένοι δούλοι και ταλέντα που θα κοσμούν τις αίθουσες τροπαίων των αφεντικών. Εδώ που τα λέμε, αν δεν σε σταματήσει το οργανωμένο και ιστορικά συγκροτημένο, έμπειρο ΚΚΕ, γίνεσαι για την αδικία στο παιδί σου ρε γαμώτο, «δολοφόνος» με τη μαγκούρα, το μπαστούνι, το πριόνι, τη μούτζα, την ψήφο, το σωματείο, το συνδικάτο, το δευτεροβάθμιο, χωρίς φόβο αλλά με πολύ πάθος.

Κι εκεί που προσπαθώ να συντονίσω την υποχρεωτική ακινησία με την ανάγκη της κίνησης, το χέρι με το ποδάρι, και το λεξιλόγιο του δρόμου με την πολιτική ευπρέπεια, βαράει το δημοσιογραφικό 112 και με προειδοποιεί την ώρα που γράφω τούτο δω, ότι θα κάνει το μεσημέρι ο ...πρωθυπουργός ανασχηματισμό. Σε κάτι τέτοιους συναγερμούς έχω βρει, σύντροφοι, την ισορροπία μου στα αποσιωπητικά. Ειδικά στα μοντέρνα, τα σύγχρονα. Αλλωστε, ψυχή και δύναμη και αντοχή ΚΝίτισσας έχω. Οπότε απαντούσα: χεσ@@κα... Κι όποιος δεν καταλαβαίνει ότι η πολιτική, η κυρίαρχη μας πάει σε πόλεμο χειραγωγημένους πανταχόθεν, δεν είναι γιατί δεν ανοίγει το κεφάλι του και βαυκαλίζεται με μηνύματα που στέλνει η βολική αποχή, αλλά γιατί δεν θέλει να αναλάβει την ευθύνη για το παιδί, που εκβιασμένο πνευματικά, σωματικά και ψυχικά, διδάσκεται την ταξική Ιστορία των αστών ως δήθεν και λαϊκή, και προσωπική του νίκη ή αποτυχία, κατά το δοκούν των συμφερόντων. Οσο λοιπόν μεγάλοι σαν και μένα «έχουν τον νου τους στα παιδιά», όχι μόνο ποιητικά, αλλά και πολιτικά, κι αντέχουν και το χέ... και το πέ...σιμο που λέει κι ο λαός, τότε η χαρά μου ξεπερνάει και τα όριά μου, γιατί υπάρχει φως στο αστικό τούνελ, και δεν είναι αυτό εκπομπή.

Οπότε μετά το τέλος της παράστασης Ελληνοχόλιγουντ - Ευρωεκλογές, από μια Αντιγόνη στη Χάγη, στέλνω σύγχρονης εποχής χαιρετισμούς, γιατί η ψυχή δεν είναι ποτέ κουτσή, σε όσους συναπάντησα προεκλογικά στις Σέρρες, στο Κιλκίς, στη Βέροια, στο Ωραιόκαστρο, στους Αμπελόκηπους και τη Μενεμένη, στην Πολίχνη, στο Λαγκάδα, στη Λάρισα, στη Νέα Σμύρνη, στον Πειραιά και την Αθήνα.



Της Λιάνας ΚΑΝΕΛΛΗ


Πηγή: rizospastis



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Μιχάλης Γενίτσαρης – Ο τελευταίος ρεμπέτης

Ελλάδα


Ο ρεμπέτης Μιχάλης Γενίτσαρης ή Γεννήτσαρης, όπως ήταν κανονικά το επίθετό του, γεννήθηκε στις 15 Ιουνίου 1917 στην Αγια-Σοφιά του Πειραιά. Ο πατέρας του διατηρούσε μπιραρία στη γειτονιά, δουλειά που δεν ήταν αρκετή για την επιβίωση της οικογένειας.

Στους δρόμους από τα 10 του χρόνια, πρωτάκουσε μπουζούκι από το ταβερνείο που βρισκόταν απέναντι από το σπίτι του. Ήταν το μαγαζί του περίφημου Γιώργου Μπάτη. Γοητευμένος από τον ήχο του οργάνου, μια μέρα ανακάλυψε κρυμμένο σε μια κασέλα ένα παλιό μπαγλαμαδάκι του πατέρα του και αυτοδίδακτος άρχισε σιγά – σιγά να παίζει.

Σε ηλικία 17 ετών -κι ενώ δούλευε στις επισκευές καραβιών για να ζήσει- έγραψε το πρώτο του τραγούδι, το περίφημο «Εγώ μάγκας φαινόμουνα», το οποίο γραμμοφωνήθηκε τρία χρόνια αργότερα στην Columbia. Το τραγούδι έκανε τεράστια επιτυχία και ο Γενίτσαρης βρέθηκε στο πάλκο του θρυλικού «Δάσους» του Α. Βλάχου στο Βοτανικό να συνεργάζεται με τον Βαμβακάρη, τον Παγιουμτζή, τον Τσιτσάνη, τον Κηρομύτη, τον Δελιά κ.ά.

Το μπουζούκι, ταυτισμένο εκείνη την εποχή με την αλητεία, ήταν υπό διωγμόν. Όταν ένας αστυφύλακας συνέλαβε τον Γενίτσαρη και του έσπασε το μπουζούκι, εκείνος τον ξυλοφόρτωσε, με αποτέλεσμα να παραμείνει για έξι μήνες έγκλειστος στις φυλακές Αβέρωφ. Αυτή ήταν η πρώτη καταδίκη του, καθώς ακολούθησαν πολλές ακόμα για παρόμοιους λόγους.

Στη διάρκεια της Κατοχής, «πολέμησα -θυμόταν ο ίδιος- τους Γερμανούς με τους σαλταδόρους». Η εμπειρία του αυτή έγινε τραγούδι και μάλιστα εμβληματικό: είναι ο θρυλικός «Σαλταδόρος»… «Εγώ πάντα βολεύομαι γιατί τηνε σαλτάρω / σε κάνα αμάξι Γερμανού και πάντα τη ρεφάρω. Θα σαλτάρω, θα σαλτάρω, τη ρεζέρβα να τους πάρω».

Μετά την απελευθέρωση, ο Γενίτσαρης συνέχισε την πορεία του στα λαϊκά πάλκα. Έγραψε περί τα 700 τραγούδια, αλλά από αυτά πολύ λίγα γραμμοφωνήθηκαν. Τραγούδια του, βέβαια, ερμήνευσαν κατά καιρούς μερικοί από τους μεγαλύτερους του λαϊκού τραγουδιού: Καζαντζίδης, Μπιθικώτσης, Γαβαλάς, Γκρέυ, Παγιουμτζής, Διονυσίου, Βιτάλη, Αλεξίου, Νταλάρας, Μητσιάς, Γλυκερία κ.ά.

Έχει γράψει, συνθέσει και ερμηνεύσει τραγούδια όπως: «Εγω μάγκας φαινόμουνα», «Σαλταδόρος», «Με `πιάσαν επί Μεταξά», «Στα όρη βγαίνει η κάπαρη», «Μαυραγορίτες», «Θα `ρθω νύχτα τοίχο-τοίχο» και άλλα.
Επίσης έχει συνθέσει και ερμηνεύσει το τραγούδι «Ένας λεβέντης έσβησε», που το έχει γράψει ο Νίκος Μάθεσης για τον θάνατο του Άρη Βελουχιώτη, καθώς και το τραγούδι «Στέλιος Καρδάρας», προς τιμήν του μαχητή της ΟΠΛΑ, Στέλιου Σπανού.

Από το 1951 έως το 1972 ο Γενίτσαρης, ουσιαστικά, χάθηκε. Ένα διάστημα φυλακίσθηκε, μετά άνοιξε ένα μπουζουξίδικο στην Αίγινα αλλά έπεσε έξω οικονομικά και μετά έπιασε δουλειά στη λαχαναγορά.

Από την αφάνεια τον ανέσυρε ο Ηλίας Πετρόπουλος, που από το 1971 οργάνωσε στο «Κύτταρο» σειρά εμφανίσεων των βετεράνων του ρεμπέτικου. Με τις επανεκδόσεις των παλαιών εκτελέσεων των τραγουδιών του σε νέους δίσκους ή με νέες εκτελέσεις από τραγουδιστές όπως ο Νταλάρας, ο Γενίτσαρης άρχισε να γίνεται γνωστός στο ευρύτερο κοινό.

Το 1996 αποφάσισε ν’ αποσυρθεί. Προς τιμήν του διοργανώθηκε στο θέατρο του Λυκαβηττού μια μεγάλη, πολυσυμμετοχική συναυλία. Τα επόμενα χρόνια εμφανίστηκε σποραδικά, μέχρι να αποσυρθεί οριστικά. Πέθανε στις 11 Μαΐου του 2005.

Πηγή:sansimerawikipedia


Το 1943 ο Μιχάλης Γενίτσαρης γράφει τους στίχους και τη μουσική για το ζεϊμπέκικο «Οι λαδάδες».

Όσοι πουλάνε ακριβά οι παλιομασκαράδες
θα τους κρεμάσουνε κι αυτούς όπως τους δυο λαδάδες.

Που τους κρεμάσαν και τους δυο ψηλά σε μια κολόνα
κι όσοι περνάγαν από κει τους έφτυναν το πτώμα.

Προσέχτε οι υπόλοιποι μην το περνάτ’ αστεία
γιατί θα σας κρεμάσουνε στην ίδια την πλατεία.

Ο συνθέτης, για το τραγούδι αυτό, αφηγείται: «Τα χρόνια της Κατοχής, θυμάμαι που δούλευα στην Αθήνα, στην οδό Ζήνωνος, σ’ ένα μαγαζί που είχε ανοίξει ο Βλάχος και μετά το πήρα εγώ. Δούλευα εκεί εγώ, ο Μπιρ-Αλλάχ, ο Στεφανάκης ο Σπιτάμπελος και άλλοι. Στο μαγαζί αυτό, μαζευόντουσαν διάφορες φάτσες: μαυραγορίτες, σαλταδόροι, κι’ ό,τι θες. Εμείς είμαστε σε πολύ μεγάλη, να πούμε, αδιέξοδο, γιατί δεν μποράγαμε να μιλήσουμε. Δουλεύαμε να κονομήσουμε για να φάμε, στα χρόνια της δυστυχίας. Το κέντρο, όπως είπα, φιλοξενούσε και σαλταδόρους και μαυραγορίτες που τότες είχανε κάνει την εμφάνισή τους και κλέβανε ό,τι βρίσκανε από τους Γερμανούς και τους Ιταλούς.

Μια μέρα, μαθαίνω ότι στον Περαία, στα Ταμπούρια, πιάσανε κάτι μαυραγορίτες που παίρνανε λάδια από τα νησιά. Τούς μαρτυρήσανε κάτι ταγματασφαλίτες, γιατί δεν τους δίνανε μερτικό να φάνε κι αυτοί. Τούς πήρανε οι Γερμανοί και τους κρεμάσανε τους λαδάδες σε μια πλατεία, στην Αθήνα. Ήταν ο Κοιλάκος, ο Παναγιωτούρος, και οι δύο Μανιάτες. Τούς κρεμάσανε οι Γερμανοί και υποχρέωναν όποιον πέρναγε να τους φτύνει τα πτώματα. Αυτοί έκαναν αδικίες. Ο κόσμος πέθαινε από την πείνα κι αυτοί θησαυρίζανε. Μ’ ένα τενεκέ λάδι, σου αρπάγανε το σπίτι και σ’ αφήνανε στο δρόμο.

Τότες, έγινε ντόρος με τούς λαδάδες και εγώ αποφάσισα να τούς γράψω ένα τραγούδι, που χτύπαγε τους μαυραγορίτες — αυτούς τους λαδάδες…» (Κ. Χατζηδουλή, ό.π.).

Πληροφορίες από Κατιούσα






Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Αποσπάσματα ημερολογίου του Μάνου Χατζιδάκι: "Είμαι πάντα μ' αυτούς που ερωτούν"

Ελλάδα


Δεκέμβρης 1944. Ο Μάνος Χατζιδάκις μόλις 20 χρονών κρατάει σημειώσεις, όπως έκανε αρκετά συχνά και τα επόμενα χρόνια. Όπως έχει γίνει γνωστό ετοίμαζε ένα βιβλίο που είχε σκοπό να εκδώσει με δικές του ημερολογιακές σημειώσεις. Κάποιες προφανώς τις πρόσθεσε αργότερα, ενώ κάποιες άλλες τις έγραφε σε πραγματικό χρόνο. Τα παρακάτω αποσπάσματα με τη μορφή ημερολογίου προέρχονται από το ανέκδοτο ακόμη βιβλίο.

3 Δεκεμβρίου 1944

Αδερφοσύνη, αισθήματα, συνθήματα, αντιδράσεις: πάμφθηνα εμπορεύματα χυμένα στα πεζοδρόμια, μαζί μ' αληθινό αίμα αληθινά κορμιά νεανικά, αληθινά στόματα ανθρώπων που κραυγάζουν. Απ’ τη μεριά την άλλη. Οργάνωση, πειθαρχία, σκοπιμότης: η Τάξις. Άνισος αγώνας. Διαισθάνομαι ένα παιχνίδι πιο μεγάλο από τ’ ανάστημά μου. Οι Ιερείς κι από τις δυο μεριές, μονοπωλούσαν τον Χριστό κι εξασφαλίζαν την συνδρομή του, οι μεν για το Έθνος και οι άλλοι για τον Λαό, Μέσα μου ρώτησα: Γιατί χωρίζουν το Έθνος από τον Λαό; Σε ποιους συμφέρει αυτό; Γιατί τον σκίζουν τον Χριστό στα δυό; Γιατί δεν τον αφήνουν πάνω στον Σταυρό Του τραγικά να μας κοιτά; Με ποιους αλήθεια είν' ο Χριστός; «Με σένα», ακούω μια φωνή πλάι να με χαϊδεύει. «Είμαι πάντα μ' αυτούς που ερωτούν». Κι έτσι χωρίς να το καταλάβω βρέθηκα απ’ τη φωτιά μέσα στο σπίτι μου.

Απρίλης 1945

Φεύγω για να γνωρίσω τη χώρα που με γέννησε. Με την ιδέα μεθώ, έχοντας την αγωνία της μάνας μου φυλαχτό, την δύναμή και την δροσιά ενός αητού στα μάτια, τον έρωτα και την θερμότητα δέκα γενέων καλά προφυλαγμένα στη καρδιά μου, ξεκινώ. Καθώς ξεχύνομαι στις πεδιάδες και στα μικρά χωριά που συναντώ, βρίσκω καλύβες πιο ζεστές απ’ το δικό μου σπίτι, μάτια παιδιών πιο δροσερά και πιο παρθενικά από τα δικά μου, γέρους σοφώτερους απ’ τα προβλήματά μου. Τα δέντρα τρέχουν, τα βουνά αλλάζουν όψη και πλευρά, τα σύρματα είτε σπασμένα είτε στητά χωρίζουν τον ορίζοντα σ’ ατέλειωτες λεωφόρους κ’ εγώ μεσ’ στα ποτάμια να πηδώ, κι άλλα βουνά κι άλλα χωριά να προσπερνώ και μεθυσμένος, να κυλώ στον ουρανό. Ιδού ο χώρος ο Ελληνικός. Τόσο μακρύς και τόσο απέραντα μικρός.

20 Αυγούστου 1930

Το δειλινό χρυσώνει τον ορίζοντα κι εγώ στον κήπο μοναχός κατ’ απ’ τις βελανιδιές ακούω τον ήχο απ’ το κουδούνι του Ντελλάλη που προσκαλεί τους θεατές για την αποψινή παράσταση του Καραγκιόζη. Όλα βυθίζονται μες στη σιωπή, βουρκώνουνε τα μάτια μου, κι αρχίζω ένα κλάμα ατελείωτο ίσαμε που η νύχτα ηρέμησε τον κήπο, τα πουλιά κι εμένα.

Τρίτη 23 Οκτωβρίου 1925

Στις 10 το βράδυ γεννήθηκα. Απόψε δεν είχα καιρό ν’ ακούσω μουσική. Έπρεπε να γνωρίσω την μητέρα μου και τον πατέρα μου.

Πηγή: itravelpoetry.com



ΥΓ: Τριάντα χρόνια ολοκληρώνονται σήμερα από την ημέρα που ο Μάνος Χατζιδάκις, ένας από τους πιο σημαντικούς και αγαπημένους έλληνες συνθέτες, άφησε αυτόν τον κόσμο για να περάσει στην αιωνιότητα. Στις 15 Ιουνίου 1994, η Ελλάδα θρήνησε την απώλεια ενός σπουδαίου ανθρώπου που σημάδεψε με τη μουσική του το δεύτερο μισό του 20ού αιώνα και, ακόμα και σήμερα, η απουσία του είναι αισθητή, όχι μόνο στον καλλιτεχνικό χώρο αλλά και στις καρδιές όλων όσοι αγαπούν τη μουσική.



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Παρασκευή 14 Ιουνίου 2024

ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΝΕΟΛΑΙΑ ΕΛΛΑΔΑΣ Απόλυτη η ευθύνη του υπουργείου Παιδείας για τη «σφαγή» με τα θέματα στις πανελλαδικές

Η ΣΦΑΓΗ ΜΕ ΤΑ ΘΕΜΑΤΑ ΣΠΡΩΧΝΕΙ ΠΕΛΑΤΕΙΑ ΣΤΑ ΙΔΙΩΤΙΚΑ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑ


Συνεχίζονται η συζήτηση και οι αντιδράσεις για τα θέματα των πανελλαδικών εξετάσεων, που ειδικά στα μαθήματα της Φυσικής και της Ιστορίας, την τελευταία μέρα του διαγωνισμού για τους υποψηφίους των ΓΕΛ εν μέσω καύσωνα, χαρακτηρίστηκαν τα πιο δύσκολα των τελευταίων ετών.

Πιο συγκεκριμένα, θυμίζουμε ότι για τη Φυσική η Ενωση Ελλήνων Φυσικών (ΕΕΦ) χαρακτήρισε κάποια από τα θέματα «υπερπαραγωγές», που «τρομοκρατούν τα παιδιά, τα απομακρύνουν από το γνωστικό αντικείμενο και απέχουν πολύ από τις οδηγίες διδασκαλίας του μαθήματος». Αντίστοιχα, η Ομοσπονδία των Φροντιστών (ΟΕΦΕ) έκανε λόγο για «πολλά και δύσκολα θέματα, γεμάτα ανούσιες και αχρείαστες παγίδες». Τόσο η ΕΕΦ όσο και η ΟΕΦΕ συμφωνούν ότι ο απαιτούμενος χρόνος για την επίλυση των θεμάτων της Φυσικής ξεπερνά κατά πολύ τις τρεις ώρες που είχαν στη διάθεσή τους οι υποψήφιοι, και μάλιστα σε μέρα με συνθήκες καύσωνα, χωρίς κανένα μέτρο για την αντιμετώπισή του στα σχολεία.

Στη Φυσική μάλιστα δεν είναι η πρώτη φορά που δημιουργείται τέτοιο πρόβλημα, αφού και το 2019 η δομή και το εύρος των θεμάτων ήταν τέτοια που δεν επαρκούσαν οι τρεις ώρες, δεν υπήρχε διαβαθμισμένη δυσκολία αλλά συγχύσεις, και οι αντιδράσεις που ξέσπασαν από επιστημονικές ενώσεις, τους υποψηφίους και τις οικογένειές τους ήταν σφοδρές.

Η δε συζήτηση για τις ευθύνες της Κεντρικής Επιτροπής Εξετάσεων ξεκίνησε φέτος από τις πρώτες μέρες των πανελλαδικών, με αφορμή τα λάθη στις διατυπώσεις των θεμάτων της Γλώσσας στους υποψηφίους των ΕΠΑΛ, και συνεχίστηκε αργότερα με τις προβληματικές οδηγίες της ΚΕΕ (για το μάθημα της Βιολογίας των υποψηφίων των ΓΕΛ) και με ασάφειες σε άλλα μαθήματα (Αρχαία, Μαθηματικά κ.ά.).

Με αφορμή τη «σφαγή» στα θέματα των πανελλαδικών εξετάσεων σε μια σειρά μαθήματα, το Γραφείο Τύπου του ΚΣ της ΚΝΕ σε ανακοίνωσή του τονίζει ότι το υπουργείο Παιδείας έχει την απόλυτη ευθύνη. Συγκεκριμένα, επισημαίνει:

«Τα θέματα των πανελλαδικών εξετάσεων, ιδιαίτερα στη Φυσική, αλλά και στην Ιστορία, έχουν προκαλέσει δικαίως οργή στους μαθητές και στις οικογένειές τους, συνολικά στην εκπαιδευτική κοινότητα. Είναι σε συνέχεια των θεμάτων της Βιολογίας και των Μαθηματικών, θέματα με ασάφειες και προβλήματα ως προς τις αποδεκτές απαντήσεις.

Με ευθύνη του υπουργείου Παιδείας, σε συνθήκες καύσωνα οι μαθητές κλήθηκαν να απαντήσουν στα δυσκολότερα θέματα των τελευταίων ετών, σε θέματα που, όπως εκτιμούν επιστημονικές ενώσεις και εκπαιδευτικοί, ήθελαν πάνω από 4 ώρες για να απαντηθούν από έναν καλά προετοιμασμένο μαθητή.

Καταγγέλλουμε το υπουργείο Παιδείας για την επιλογή τέτοιων θεμάτων, που μάλλον μόνο τυχαία δεν είναι. Αλλωστε, πώς θα βρεθεί η "περιζήτητη" πελατεία για τα ιδιωτικά πανεπιστήμια, αν όχι από τα χιλιάδες παιδιά που εν μέσω Τράπεζας Θεμάτων, Ελάχιστης Βάσης Εισαγωγής αλλά και "πετσοκόμματος" στα θέματα των εξετάσεων, μένουν εκτός των δημοσίων; Πώς θα προχωρήσουν τα νέα αντιεκπαιδευτικά σχέδια της κυβέρνησης της ΝΔ για "πανελλαδικού τύπου" εξετάσεις σε όλες τις τάξεις του Λυκείου μέσω του Εθνικού Απολυτηρίου; Ηδη τους έχει ανοίξει η όρεξη, αλλά θα τους κοπεί γρήγορα από τους αγώνες των μαθητών, των εκπαιδευτικών και όλου του λαού, όπως και σε τόσα άλλα...

Ενημερώνουμε την κυβέρνηση της ΝΔ και το υπουργείο Παιδείας πως "τρέλα είναι να εγκαταλείψουμε τα όνειρά μας". Οι μαθητές και οι μαθήτριες, όποιο κι αν είναι το αποτέλεσμα των πανελλαδικών εξετάσεων, κρατούν το μέλλον στα χέρια τους. Με τον συλλογικό τους αγώνα και την ατομική τους προσπάθεια θα κατακτήσουν το μέλλον και τη ζωή που τους αξίζει».


Πηγή: rizospastis



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Ιστορική άγνοια, πολιτική αφασία…



(από το facebook του Νίκου Μπογιόπουλου):

ΤηνΤετάρτη 12/6, ο κ.Κασσελάκης εδωσε συνέντευξη στα “Παραπολιτικά”. Εκεί ρωτήθηκε για τα ΜΜΕ του ΣΥΡΙΖΑ και απάντησε:
“Όταν πήγα στο σπίτι του Μπελογιάννη, κάπου στην Πελοπόννησο νομίζω, είχα πραγματικά συγκινηθεί όταν είδα την Αυγή να την κρατάει σε μια φωτογραφία του (…) έχω στο χέρι μου αυτή τη στιγμή ένα κόμμα με μεγάλη ιστορία που έχει μια εφημερίδα που έχει εμπνεύσει
κόσμο (…)”
1) Παρακάμπτουμε το “κάπου στην Πελοπόννησο, νομίζω” – ακόμα κι αν πρόκειται για την πατρίδα μου την Αμαλιάδα – ότι δηλαδή ούτε που τον πήγαν δεν ξέρει, ούτε τι είδε δεν κατάλαβε, καθώς αυτά συμβαίνουν με τους τουρίστες και με τις περατζάδες τους, που να θυμούνται οι έρμοι που τους σέρνουν οι τουριστικοί πράκτορες.
2) Παρακάμπτουμε και αυτά τα ταπεινά και σεμνά “έχω στο χέρι μου ένα κόμμα…” καθώς ουδόλως μας ενδιαφέρει ο μεσσιανισμός και ο λουδοβικισμός των κτητόρων ενός κατά τα άλλα “αριστερού” κόμματος.
Αλλά:
α) Ο Μπελογιάννης εκτελέστηκε (από το καθεστώς της πλουτοκρατίας και της αμερικανοκρατίας που υπηρετεί ο κ.Κασσελάκης ως ένθερμος οπαδός της “ιερής αμυντικής συμμαχίας” του ΝΑΤΟ, στις 30 Μάρτη 1952. Η “Αυγή” εκδόθηκε στις 24 Αυγούστου 1952. Επομένως θα ήταν απολύτως αδύνατο να υπάρχει φωτογραφία του Μπελογιάννη με την “Αυγή”.
β) Φωτογραφία με την “Αυγή” (που δεν είναι της ώρας να εξηγήσουμε στον κ.Κασσελάκη τι εφημερίδα ήταν τότε καθώς εδώ έχουμε να αντιμετωπίσουμε άλλα, πιο βασικά ζητήματα ιστορικής άγνοιας), όντως υπάρχει στο Μουσείο Μπελογιάννη στην Αμαλιάδα. Αλλά δεν είναι του Μπελογιάννη. Είναι του επίσης εμβληματικού κομμουνιστή ηγέτη Νίκου Πλουμπίδη, εκτελεσμένου πάλι από τους αγαπημένους του κ.Κασσελάκη, το 1954. Η φυσιογνωμική… “ομοιότητα” των Μπελογιάννη – Πλουμπίδη, δεν είναι επαρκής εξήγηση για να τους μπερδεύει ο κ.Κασσελάκης…
Αντιλαμβανόμενοι το δύσκολο για τον κ.Κασσελάκη, σε συνθήκες πολιτικής αφασίας και ιστορικής άγνοιας, να συνθέσει και να κατανοήσει πρόσωπα και καταστάσεις, θα βοηθήσουμε με τον απλό τρόπο που ακολουθείται στην 1η Δημοτικού. Με εικονίτσες. Εχουμε και λέμε, λοιπόν:
Φωτό 1: Μπελογιάνννης.
Φωτό 2: Πλουμπίδης
Τα μαθήματα στην β’ μικρή (αν περάσει την 1η Δημοτικού ο κ.Κασσελάκης (φωτό 3, παρέα με τον Αμερικανό πρέσβη) ας τα αναλάβουν οι “αριστεροί” του ΣΥΡΙΖΑ.
 

Πηγή: imerodromos



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »