Δευτέρα 3 Αυγούστου 2026

Η περιφέρεια Αττικής καυχιέται για συνδρομή στις πυρκαγιές με μέσα που δεν έχει!

Ελλάδα


Σε ανάρτηση του σε σελίδα που διατηρεί σε Μέσο Κοινωνικής Δικτύωσης ο περιφερειάρχης Αττικής και στέλεχος της ΝΔ, Νίκος Χαρδαλιάς, αναφέρει ότι δεν έχει εμφανιστεί στα ΜΜΕ αυτές τις μέρες γιατί η Περιφέρεια Αττικής δρα επί του πεδίου συνδράμοντας το μηχανισμό του κεντρικού κράτους. Μάλιστα, παραθέτει και νούμερα από υδροφόρες, μηχανήματα έργου και λοιπά οχήματα που όμως δεν έχει!

Η μεγαλύτερη Περιφέρεια της χώρας, δεν έχει στην ιδιοκτησία της ούτε μια υδροφόρα και καταβάλλει διαχρονικά εκατομμύρια ευρώ για την αποζημίωση αναμονής υδροφόρων ιδιωτών. Είναι χαρακτηριστικό ότι για την αντιπυρική περίοδο 2026 έχει προϋπολογιστεί το ποσό των 4 εκατομμυρίων ευρώ για μίσθωση μηχανημάτων έργου και οχημάτων. Οι εργολάβοι σε απλά ελληνικά βλέπουν φωτιά, χιονιά, πλημμύρες και τρίβουν τα χέρια τους...

Επιπλέον, στις υπηρεσίες Πολιτικής Προστασίας της Περιφέρειας Αττικής υπηρετούν συνολικά 29 εργαζόμενοι (!!). Επιπρόσθετα, στους 66 δήμους της Αττικής για δράσεις πυροπροστασίας δίνονται για το 2026 συνολικά 9.540.000 ευρώ.

Με τα χρήματα αυτά οι δήμοι καλούνται να κάνουν ένα πλήθος εργασιών από προληπτικούς καθαρισμούς της βλάστησης σε περιοχές ιδιαίτερης προστασίας (άλση, πάρκα, κατασκηνώσεις) έως ενίσχυση εθελοντικών δράσεων με προμήθεια εξοπλισμού (βυτιοφόρα, γεννήτριες, ασύρματοι) και πολλά άλλα που απαιτούν κονδύλια.

Τα χρήματα που δίνονται δε φτάνουν ούτε για «ζήτω». Κατά κανόνα δαπανώνται τα υπερδιπλάσια ποσά για να γίνουν βασικές παρεμβάσεις, όπως για παράδειγμα οι απαραίτητες αποψιλώσεις που τελικά καταλήγουν σε εργολάβους, ενώ οι ανάγκες είναι ακόμα μεγαλύτερες.

Αυτά είναι κάποια από τα στοιχεία που για ακόμα μια φορά είχε αναδείξει η «Λαϊκή Συσπείρωση Αττικής» σε συνέντευξη Τύπου στις 4 Ιουνίου.

Είναι κομμάτια ενός παζλ μιας πολιτικής υποστελέχωσης και υποχρηματοδότησης που ασκείται όλα τα προηγούμενα χρόνια και έχει οδηγήσει σε μια περιβαλλοντική τραγωδία στην Αττική, όπου από το 2020 έχουν καεί 625.000 στρέμματα και την περίοδο 2017-2024 έχει καεί το 37% της δασικής της έκτασης.

Η μάχη με τις πυρκαγιές κρίνεται πριν ξεσπάσουν, για την στελέχωση των κρίσιμων υπηρεσιών, για τα αναγκαία έργα αντιπυρικής προστασίας, καθαρισμούς, λειτουργικούς κρουνούς, υδατοδεξαμενες, αντιπυρικες ζώνες, σχέδια και μέσα διαφυγής και εκπαίδευση του πληθυσμού. Όλα αυτά τα χρόνια «χτυπάει» μόνο το 112 που καλεί τον κόσμο να φύγει, κλίνεται σε όλες τις πτώσεις η «ατομική ευθύνη», με μπόλικη επικοινωνία από τα ΜΜΕ που στηρίζουν την κυβέρνηση. Και κάθε χρόνο η καταστροφή μεγαλώνει!



Πηγή: 902



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Μίλτος Σαχτούρης "Ο ΚΑΘΡΕΦΤΗΣ"

Μίλτος Σαχτούρης 


Σα γύρισε ο καθρέφτης μου
στον ουρανό
 
φάνηκε
ένα φεγγάρι μισοφαγωμένο
από τα κόκκινα μυρμήγκια
της φωτιάς

κι ένα κεφάλι πλάι του
να καίει κι αυτό μέσα σε πύρινη
βροχή

να λάμπει το κεφάλι
να φέγγει
καθώς το έπαιρνε το έκανε κάρβουνο
η φωτιά

να ψιθυρίζει:
-Τα δέντρα καίνε
φεύγουνε σαν τα μαλλιά

ο άγγελος χάνεται με καψαλισμένα
τα φτερά

κι ο πόνος
σκύλος με σπασμένο πόδι
μένει
μένει



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Σάββατο 1 Αυγούστου 2026

Μη παραιτείσαι!

Πόσες φορές έχουμε δει αυτό το απόκοσμο σκηνικό;

Πυροσβέστες νεκροί

Δέντρα, ζώα, περιουσίες, το οξυγόνο μας και οι ζωές μας οι ίδιες καίγονται.

Κι αν δεν καίγονται, πουλιούνται.

Γιατί μια χούφτα παράσιτα ζουν εις βάρος μας.

Πίνοντας τον ιδρώτα μας. τον κόπο μας. το αίμα μας.

Εμείς λιώνουμε για να γιγαντώνονται αυτοί.

Και κάθε φορά ακούμε τα ίδια.

Είναι έτοιμοι λέει να αντιμετωπίσουν τις πυρκαγιές.

Μπούρδες.

Ούτε πρόληψη ούτε και θεραπεία σωστή.

Τόσο όσο και αυτή, λόγω της θυσίας των πυροσβεστών μας.

Με ένα 112 δεν μπορούν να πετάξουν την ευθύνη από πάνω τους.

Και δεν θα επιτρέψουμε να την φορτώσουν επάνω μας.

Αν δεν καιγόμαστε, πνιγόμαστε.

Και ότι μένει πουλιέται.

Ή θάβεται...

Αλήθεια μπορείς να το αντέξεις αυτό;

Μπορείς έτσι απλά να κατεβάσεις το κεφάλι και να παραιτηθείς;

Μπορείς να κλαψουρίζεις μόνο και να καταριέσαι;

Γιατί τόση ανοχή;

Και μην πεις “ και τι μπορώ να κάνω;”

Μπορείς να κάνεις τα πάντα.

Μη ξεχνάς ότι μέσα σε αυτά τα πάντα περιλαμβάνεται και το τάισμα των παρασίτων και των Νατοϊκών εξοπλισμών.

Δεν είναι δυνατόν να τα βάζεις αυτά πάνω από τη δική σου ζωή.

Πάνω από το μέλλον των παιδιών.

Κάνε ό,τι κάνουν οι πυροσβέστες μας, παλεύουν μέχρι τελευταία στιγμή να σώσουν ό,τι σώζεται. 

Δεν παρατούν την μάνικα κάτω, δεν παραιτούνται!

Ανασηκώσου!

Αντέδρασε!

Θύμωσε!

Ή αυτοί ή εμείς.

Ή τα κέρδη τους ή οι ζωές!

Τόσο απλά, τόσο ξεκάθαρα.





Λίλα Μήτσουρα: Σχετικά με τον συντάκτη






Διαβάστε Περισσότερα »

Επεσε η αυλαία στη Βουλή, η παράσταση όμως συνεχίζεται



Η Βουλή έκλεισε για τις καλοκαιρινές διακοπές. Τα έδρανα άδειασαν, τα μικρόφωνα σίγησαν, οι τηλεοπτικές κάμερες αναζητούν ήδη την επόμενη «καυτή» δήλωση σε κάποια παραλία και οι πολιτικοί αρχηγοί ετοιμάζονται να φωτογραφηθούν με φόντο το ηλιοβασίλεμα, φορώντας χαμόγελα «πολιτικής επανεκκίνησης».

Θα μπορούσε κανείς να πει πως τελείωσε μια δύσκολη κοινοβουλευτική χρονιά. Μπα.. Δεν έκλεισε παρά μόνο η σκηνή.

Το έργο συνεχίζεται. Και ο λογαριασμός μένει ανοιχτός για τον λαό.

Αν επιχειρούσε κάποιος να συνοψίσει όσα πέρασαν από τη Βουλή τους τελευταίους μήνες, θα δυσκολευόταν να βρει έστω ένα νομοσχέδιο που να μην υπηρετεί - με τον έναν ή τον άλλο τρόπο - τις ίδιες σταθερές προτεραιότητες.

Περισσότερα προνόμια για τους επιχειρηματικούς ομίλους, μεγαλύτερη εμπορευματοποίηση κοινωνικών αγαθών, βαθύτερη εμπλοκή της χώρας στους ευρωατλαντικούς σχεδιασμούς, νέα βάρη στις πλάτες των εργαζομένων. Αυτήν ακριβώς τη στρατηγική κατήγγειλε σταθερά το ΚΚΕ μέσα και έξω από τη Βουλή.Η κυβέρνηση μίλησε για «μεταρρυθμίσεις».

Οι εργαζόμενοι όμως είδαν νέα προνόμια για το κεφάλαιο.Μίλησε για «εκσυγχρονισμό».

Οι νέοι είδαν μεγαλύτερη ανασφάλεια.Μίλησε για «ανάπτυξη».

Οι συνταξιούχοι είδαν τις ίδιες δυσκολίες να θεριεύουν.Μίλησε για «ανθεκτικότητα». Ο λαός συνέχισε να μετρά ακρίβεια, υποστελεχωμένα νοσοκομεία, σχολεία χωρίς προσωπικό και χώρους δουλειάς που θυμίζουν ναρκοπέδιο.

Ακόμα και οι τραγικοί θάνατοι εργαζομένων αντιμετωπίστηκαν περίπου σαν ...στατιστική υποσημείωση, ενώ μόνο το ΚΚΕ έφερνε ξανά και ξανά στη Βουλή τις ευθύνες κυβέρνησης και εργοδοσίας για τη μετατροπή των χώρων δουλειάς σε αρένες θανάτου.
Κοινοβουλευτικό άθλημα οι μετακινήσεις βουλευτών

Κι όμως, όποιος παρακολουθούσε μόνο τα δελτία ειδήσεων δύσκολα θα καταλάβαινε τι πραγματικά συζητιόταν μέσα στην Ολομέλεια.

Γιατί εκεί, όπου ψηφίζονταν αντιλαϊκά νομοσχέδια, οι τηλεοπτικοί φακοί προτιμούσαν να καταγράφουν προσωπικές αντιπαραθέσεις, προσβολές, θεατρικές αποχωρήσεις, δήθεν εκρήξεις θυμού, ύβρεις και τραγελαφικά επεισόδια.

Η πολιτική είχε μετατραπεί σε τηλεοπτικό προϊόν.

Οι αντιθέσεις περιορίστηκαν σε ύφος, ποτέ στην ουσία.

Η σκηνοθεσία απέκτησε μεγαλύτερη σημασία από το περιεχόμενο.

Κάθε βδομάδα κι ένα νέο σόου, ένας νέος πρωταγωνιστής.

Κάθε μήνα κι ένας «αντισυστημικός».

Κάθε τόσο κι ένας ακόμη «σωτήρας», που διαβεβαίωνε ότι αυτός θα αλλάξει τα πάντα, αρκεί να αλλάξει η κυβέρνηση.

Μόνο που οι σωτήρες στην Ελλάδα απέκτησαν πλέον ένα κοινό χαρακτηριστικό: Αλλάζουν γρηγορότερα από τις κυβερνήσεις.

Χθες βρίσκονταν σε ένα κόμμα.

Σήμερα φωτογραφίζονται σε άλλο.

Αύριο ιδρύουν δικό τους.

Μεθαύριο συνεργάζονται με εκείνους τους οποίους μέχρι προχθές χαρακτήριζαν καταστροφή για τη χώρα.

Οι μετακινήσεις βουλευτών έγιναν σχεδόν κοινοβουλευτικό άθλημα.

Κατάφεραν τις «ιδεολογίες» τους να τις χωρέσουν πλέον σε μια δήλωση ανεξαρτητοποίησης και σε μια συνέντευξη Τύπου.

Οσο για τις διαφωνίες, αυτές κράτησαν όσο χρειάστηκε για να αλλάξει κανείς έδρανα.

Επειτα όλα ξεχάστηκαν μεταξύ τους.

Το μόνο που δεν αλλάζει ποτέ και για κανένα λόγο είναι η στρατηγική συμφωνία στα βασικά.

Ευρωπαϊκή Ενωση. ΝΑΤΟ.

Ανταγωνιστικότητα. Επενδυτική βαθμίδα. Κερδοφορία των επιχειρηματικών ομίλων.

Αυτά παραμένουν ανέγγιχτα, όσο κι αν αλλάζουν οι κομματικές ταμπέλες. Τα έχει πει τόσες φορές το ΚΚΕ, η στρατηγική σύμπλευση των αστικών κομμάτων εκφράζεται ακριβώς στα κρίσιμα ζητήματα που καθορίζουν την αντιλαϊκή πολιτική.

Και ενώ η Βουλή γέμιζε με νέες πολιτικές μεταγραφές, έξω από αυτήν εμπλουτιζόταν η επικαιρότητα με νέα σκάνδαλα.

Υποκλοπές. ΟΠΕΚΕΠΕ. Δημόσιες συμβάσεις. Επιδοτήσεις. Απευθείας αναθέσεις. Κρατικοί μηχανισμοί που λειτουργούν σαν προέκταση επιχειρηματικών συμφερόντων.

Παραμύθια, διαστρεβλώσεις και προπετάσματα καπνού

Κάθε υπόθεση παρουσιάστηκε σαν μεμονωμένο περιστατικό.

Σαν να επρόκειτο κάθε φορά για έναν «κακό υπουργό», έναν «απρόσεκτο διοικητή» ή έναν «ασυνείδητο υπηρεσιακό παράγοντα».

Σαν να μην υπάρχει σύστημα.

Σαν να μην υπάρχει πολιτική.

Κι όμως, όσο η οικονομία οργανώνεται με κριτήριο το επιχειρηματικό κέρδος, τόσο το κράτος θα λειτουργεί για να το υπηρετεί.

Γι' αυτό και κάθε τόσο εμφανίζεται ένα νέο σκάνδαλο.

Και δεν πρόκειται για εξαίρεση. Πρόκειται για τον κανόνα.

Το ίδιο ακριβώς ισχύει και για τα νομοσχέδια που πέρασαν φέτος.

Η Υγεία αντιμετωπίστηκε ως πεδίο επιχειρηματικής δράσης.

Η Παιδεία ως αγορά δεξιοτήτων.

Ο Πολιτισμός ως τουριστικό προϊόν.

Η κατοικία ως επενδυτικό χαρτοφυλάκιο.

Η εργασία ως κόστος.

Η ασφάλεια των εργαζομένων ως μεταβλητή της ανταγωνιστικότητας.

Δεν πρόκειται για ασύνδετες επιλογές.

Αποτελούν πλευρές της ίδιας πολιτικής.

Και όσο υπηρετείται αυτή η πολιτική, τόσο θα επανέρχονται οι ίδιες υποσχέσεις με διαφορετικά πρόσωπα.

Αξίζει να σταθεί κανείς και σε κάτι ακόμα.

Προσέξατε πόσες φορές ακούστηκε μέσα στη χρονιά η λέξη «συναίνεση»;

Αλλοτε παρουσιάστηκε ως εθνική ευθύνη.

Αλλοτε ως θεσμική ωριμότητα.

Αλλοτε ως πολιτικός πολιτισμός.

Στην πράξη, όμως, η συναίνεση αποδείχθηκε ότι αφορά κυρίως όσα ζητά το κεφάλαιο.

Εκεί οι διαφορές μίκραιναν εντυπωσιακά.

Οι τόνοι έπεφταν.

Οι διαξιφισμοί εξαφανίζονταν.

Οι «κόκκινες γραμμές» ξεθώριαζαν.

Αντίθετα, όταν ο λαός διεκδικεί μισθούς, Συλλογικές Συμβάσεις, προστασία της ζωής του, δωρεάν Υγεία και Παιδεία, τότε ξαφνικά σύσσωμη η Ολομέλεια - πλην ΚΚΕ - θυμάται τα «δημοσιονομικά όρια», την «αντοχή της οικονομίας», τις «δεσμεύσεις της χώρας».

Γι' αυτό και η φετινή κοινοβουλευτική περίοδος δεν αφήνει πίσω της μόνο δεκάδες νόμους, αλλά και πολύτιμα πολιτικά συμπεράσματα.

Απέδειξε ότι οι εναλλαγές προσώπων δεν αλλάζουν τον προσανατολισμό της πολιτικής.

Οτι οι κοινοβουλευτικοί καβγάδες συχνά λειτουργούν σαν προπέτασμα καπνού, για να περνούν πιο εύκολα οι πραγματικές αποφάσεις.

Οτι οι νέοι «σωτήρες» ανακυκλώνουν παλιές αυταπάτες.

Και, βέβαια, ότι το πολιτικό σύστημα διαθέτει εντυπωσιακή ευελιξία στο να αλλάζει πρωταγωνιστές χωρίς να αλλάζει την υπόθεση του έργου.

Η Βουλή κατεβάζει ρολά, αλλά όχι και το εργοστάσιο παραγωγής αυταπατών

Η Βουλή λοιπόν έκλεισε.

Οι διακοπές άρχισαν. Τα τηλεοπτικά πάνελ θα φιλοξενήσουν θερινές αναλύσεις, δημοσκοπήσεις, σενάρια ανασχηματισμών, φήμες για νέα κόμματα και προβλέψεις για τις επόμενες εκλογές.

Ο λαός όμως δεν έχει διακοπές από την ακρίβεια.

Δεν έχει διακοπές από την ανασφάλεια.

Δεν έχει διακοπές από τους λογαριασμούς.

Δεν έχει διακοπές από τους κινδύνους στους χώρους δουλειάς.

Δεν έχει διακοπές από την πολιτική που υπηρετεί τα κέρδη των λίγων.

Και αυτή είναι ίσως η μεγαλύτερη αντίθεση του ελληνικού καλοκαιριού.

Η Βουλή μπορεί να κατεβάζει ρολά, όχι όμως και το εργοστάσιο παραγωγής αυταπατών.

Η αντιλαϊκή πολιτική δεν παίρνει ποτέ άδεια.

Μετά το καλοκαίρι θα ξανανοίξει η ίδια σκηνή, με νέα σκηνικά, καινούργιες ατάκες, δημοσκοπικές πρόβες και προεκλογικές γενικές δοκιμές. Θα εμφανιστούν πάλι οι γνωστοί «μεσσίες» της τελευταίας στιγμής. Κάποιοι θα αλλάξουν κόμμα, άλλοι θα αλλάξουν λογότυπο, άλλοι θα βαφτίσουν το παλιό ως «νέο ξεκίνημα» και το χιλιοπαιγμένο έργο θα παρουσιαστεί ξανά ως ...πρώτη παράσταση.

Θα ξανακούσουμε για «επανεκκίνηση», για «αλλαγή σελίδας», για «νέα μεταπολίτευση», για «πατριωτική ευθύνη», για «προοδευτικές συγκλίσεις», για «σταθερότητα». Με διαφορετικούς πρωταγωνιστές ίσως, αλλά με το ίδιο σενάριο: Αδιαπραγμάτευτη πίστη στις κατευθύνσεις της ΕΕ, στο ΝΑΤΟ, στην ανταγωνιστικότητα των επιχειρηματικών ομίλων, στις θυσίες του λαού στο όνομα της ανάπτυξης.

Θα επιχειρήσουν ξανά να εγκλωβίσουν τη λαϊκή δυσαρέσκεια σε ψεύτικα διλήμματα. Να πείσουν ότι το πρόβλημα είναι ποιος διαχειρίζεται την ίδια πολιτική και όχι η ίδια η πολιτική. Να μετατρέψουν την οργή σε χειροκρότημα για τον επόμενο διαχειριστή. Να βαφτίσουν «ανανέωση» την ανακύκλωση των ίδιων προσώπων, των ίδιων συνταγών και των ίδιων αδιεξόδων.

Ομως ο λαός έχει ήδη πληρώσει ακριβά αυτό το έργο. Εχει δει κυβερνήσεις να εναλλάσσονται, κόμματα να διασπώνται και να συγχωνεύονται, βουλευτές να μετακομίζουν από έδρανο σε έδρανο και «αντισυστημικούς» να γίνονται πρόθυμοι υπερασπιστές του ίδιου συστήματος. Εχει ακούσει αμέτρητες υποσχέσεις για δικαιοσύνη, διαφάνεια και ανάπτυξη, ενώ η καθημερινότητά του γίνεται όλο και πιο δύσκολη.

Γι' αυτό και οι επόμενες εκλογές δεν πρέπει να εξεταστούν ως ένας ακόμα διαγωνισμός προσώπων ή επικοινωνιακών εντυπώσεων. Το πραγματικό ερώτημα είναι αν ο λαός θα συνεχίσει να διαλέγει τον επόμενο διαχειριστή της ίδιας αντιλαϊκής πορείας ή αν θα δυναμώσει τη μοναδική δύναμη που στάθηκε σταθερά απέναντι σε κάθε αντιλαϊκό νόμο, χωρίς αστερίσκους, χωρίς εκπτώσεις, χωρίς να υπολογίζει πολιτικό κόστος.

Γιατί όταν ξανανοίξουν τα φώτα της Βουλής, το ζητούμενο δεν θα είναι ποιος θα δώσει την καλύτερη παράσταση. Το ζητούμενο θα είναι ποιος θα βρίσκεται απέναντι στην εξουσία του κεφαλαίου, μέσα και έξω από το κοινοβούλιο. Και εκεί δεν χωρούν μεταμφιέσεις, ούτε καλοστημένα σόου. Εκεί μετράνε μόνο η συνέπεια, η σύγκρουση και η οργανωμένη δύναμη του λαού.


Πηγή: rizospastis



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Ο καθένας, ο κανένας και η οπτική γωνία


Δεν ξέρω γιατί αγόρασε και διαφημίζει ένας υπουργός κακάσχημης υγείας, που φέρει και το όνομα Αδωνις, συνώνυμο του κάλλους, τα γυαλιά του αφόρητου ΜΕΤΑ της τεχνολογικής εξέλιξης, που καταγράφουν όποιον κοιτάει, κάτι σαν κάμερα που αναβοσβήνει και κατασκοπεύει τον συνομιλητή σαν σε ταινίες γκανγκστερικής πολιτικής και επικοινωνίας. Δεν ξέρω πόσο ανόητο πρέπει να 'ναι ένα δημόσιο πρόσωπο για να χρειάζεται έξυπνα γυαλιά για να διαβάσει τον κόσμο του οποίου ζητά την εμπιστοσύνη ως συνεχές στιγμιότυπο. Την ίδια στιγμή η τεχνολογία ξεπερνάει την επιστημονική φαντασία και σε κάνει να φαντάζεσαι πως ο κόσμος θα μπορούσε να είναι και βολικότερος και ωραιότερος. Για παράδειγμα, τις προάλλες οι Κινέζοι ανακάλυψαν ένα λέιζερ που μπορεί να σημαδέψει και να χτυπήσει ένα ντρόουν, όχι για να το καταρρίψει αλλά για να του γεμίσει την μπαταρία του! Κι αυτό να συνεχίσει να πετάει. Μεταφέροντας φάρμακα ή μεταφέροντας όπλα; Και εδώ μπαίνει το αριστοτέλειο πολιτικό ζώο άνθρωπος, ο ηνίοχος του πλατωνικού άρματος, που μπορεί και πρέπει να αποφασίζει αν η εξέλιξη είναι ευλογία ή κατάρα.

Και καλά ο ανοιχτομάτης διοπτροφόρος νάρκισσος υπουργός, που θέλει να βλέπει τα πάντα και τους πάντες, αλλά δεν μπορεί να είναι ο μόνος υπεύθυνος που οι πάντες γύρω μας εθελοτυφλούν και φοράνε ωτασπίδες μπροστά σε μια οφθαλμοφανέστατη γενίκευση του πολέμου. Ενός πολέμου που είτε είναι είτε φαίνεται φριχτά παγκοσμιοποιημένος και ανοίγει άπειρα μικρά και μεγάλα μέτωπα όπου Γης, με καταστροφικές επιπτώσεις για τους λαούς. Δεν μπορείς να μην αγανακτήσεις όταν βλέπεις τα κόπια σου να καταρτίζουν πολεμικούς προϋπολογισμούς τριετίας και να μη μένει φράγκο για τον εχθρό μες στο χωράφι και στην πόρτα σου, μες στο βουνό και στον κάμπο σου, που 'ναι η φωτιά, η λαίλαπα του Αιόλου, η ξηρασία και η λειψυδρία που ακονίζουν το δρεπάνι του Χάροντα.

Λίγο να βλεφαρίσει κάποιος σαν άνθρωπος και βλέπει πως καμιά τεχνολογία δεν κατευθύνεται εδώ και πάμπολλες καπιταλιστικές δεκαετίες σε ευφάνταστα και πανίσχυρα πυροσβεστικά μέσα, ή σε τεχνολογίες συλλογής διατήρησης κατεύθυνσης και ανακατεύθυνσης των υδάτων. Χωρίς έξυπνα γυαλιά γιατί να μην μπορεί να φανταστεί κάποιος ειδικά θηριώδη πυροσβεστικά σκάφη, που να μπορούν να ρίχνουν αβλαβή για την υγεία ειδικά επιβραδυντικά υλικά. Γιατί να μην υποθέτει κανείς επί τη βάσει λόγου γνώσεως ότι υπάρχουν μέθοδοι πρόκλησης βροχής, προληπτικής ή θεραπευτικής, και μικρές ή και μεγάλες μονάδες αφαλάτωσης, όπου ο κίνδυνος να μείνουν απότιστες οι γλάστρες και κορακιασμένα τα ζα είναι άμεσος και επικείμενος ως θάνατος.

Οσο μένουμε κολλημένοι σ' αυτό το ρηχό κλισέ που αναπαράγει νοσηρά «εγώ» και έχει πάρει τη μορφή ενός ολέθριου επικοινωνιακού μονόδρομου, «είναι θέμα οπτικής γωνίας», τόσο θα κουτουλάμε με τη συμφορά, θα συχνάζουμε σε κηδείες και θα βυθιζόμαστε στην άγνοια και την αβουλία. Ποιος θα φανταζόταν ότι ένας κόμβος παραγωγής δεδομένων ή κρυπτονομισμάτων απαιτεί Ενέργεια και νερό, αγαθά ικανά να συντηρήσουν ολόκληρες πόλεις και χωριά. Ητανε στραβό το κλίμα, το 'φαγε ο καπιτάλας γάιδαρος, το ιδιωτικοποίησε για να μπορεί να το καταστρέφει και να το ...σώζει κατά το δοκούν της τσέπης του. Οπως και να το κάνουμε, σε κείνο το περίφημο θεατρικό «Ανθρωποι και ποντίκια» η δύναμη είναι στη συνειδητοποίηση του ΚΑΙ. Δηλαδή στο τι ακριβώς ενώνει αυτός ο συνδετικός σύνδεσμος. Ετσι, αν συνδέσει κανείς τη Φύση και τον Ανθρωπο ο σύνδεσμος είναι η διαχείριση των πόρων και η κατοχή των μέσων για την επάρκεια ή τη σπατάλη τους. Κι έτσι η περισσευάμενη ελληνική μικροπολιτική φαιά ουσία, αυτό το καλοκαίρι, καταναλώνεται στη γνησιότητα της Οδύσσειας σ' ένα φιλμ που πληρώνουν χιλιάδες επί χιλιάδων να το δουν, πιστεύοντας ότι τους ανήκει ένα έπος που δεν έχουν διαβάσει. Κι έτσι τρέχει ανενόχλητη η άλλη Οδύσσεια, ενός φοβερού και τρομερού πολέμου, τωρινού και πραγματικού, που δυστυχώς δεν θα το γλιτώσει ο Καθένας που δηλώνει Κανένας.

Πηγή: rizospastis



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Εύσημα



«Ηρωες» βαφτίζει η κυβέρνηση τους πυροσβέστες που έχασαν τη ζωή τους στο Ρέθυμνο και το Γύθειο, ένας από αυτούς εποχικός. 

Οταν βέβαια οι πυροσβέστες διαδήλωναν για τα αυτονόητα στο υπουργείο «Κλιματικής Αλλαγής», η κυβέρνηση δεν είχε κανένα πρόβλημα να ξυλοφορτώσει τους «ήρωες» και να απορρίψει όλα τα αιτήματά τους, επειδή παρέκκλιναν των δημοσιονομικών περιορισμών και στόχων. 

Ηρωες ήταν για τον προπαγανδιστικό μηχανισμό του κράτους και οι υγειονομικοί την περίοδο της κρίσης, που χάρη στη δική τους ανιδιοτελή προσφορά και αυτοθυσία σώθηκαν εκατοντάδες ζωές στο διαλυμένο σύστημα Υγείας. 

Σήμερα όμως που διεκδικούν τα αυτονόητα (προσλήψεις και σύγχρονες υποδομές) η κυβέρνηση τους χαρακτηρίζει «συμμορία της μιζέριας» και προσπαθεί να απαξιώσει και να συκοφαντήσει τις δίκαιες διεκδικήσεις τους, που αφορούν όλο τον λαό. 

Κι όχι μόνο αυτό, αλλά με τον νέο δημοσιοϋπαλληλικό κώδικα σφίγγει κι άλλο τον κλοιό γύρω απ' όποιον καταγγέλλει την αντιλαϊκή πολιτική και διεκδικεί, με στόχο να διασφαλίζεται απαρέγκλιτα η λειτουργία του αστικού κράτους προς όφελος του κεφαλαίου και της κερδοφορίας του. 

Είναι πρόκληση, λοιπόν, τα μοιρολόγια για τους πυροσβέστες και τα ευχολόγια να μην ξανασυμβεί άλλο τέτοιο κακό. 

Η διεκδίκηση της ίδιας της ζωής περνάει για τους εργαζόμενους μέσα από τη σύγκρουση με το αντιλαϊκό κράτος, κόντρα στις φοβέρες, τις απειλές και τα υποκριτικά χτυπήματα στην πλάτη. 

Αυτή η επιλογή είναι το μεγαλύτερο εύσημο στη σημερινή εποχή και όχι τα ξεδιάντροπα καλοπιάσματα της κυβέρνησης και των άλλων κομμάτων.

Πηγή: rizospastis



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Κάθε χρόνο...και χειρότερα



«Πρέπει να είμαστε πολύ ακριβείς στη χρήση των περιορισμένων πόρων μας». Μ' αυτήν τη φράση, αξιωματούχος του Κέντρου Συντονισμού Αντιμετώπισης Εκτάκτων Αναγκών (ERCC) της ΕΕ περιέγραψε το μαύρο χάλι στο οποίο βρίσκονται οι κρατικοί και ευρωπαϊκοί μηχανισμοί αντιμετώπισης δασικών καταστροφών, αλλά και τα όρια που βάζει η άγρια δημοσιονομική πολιτική, κατευθύνοντας δισ. ευρώ στην πολεμική οικονομία και αφήνοντας στο έλεος των πυρκαγιών τον δασικό πλούτο, τον λαό και την περιουσία του. 

Αποτέλεσμα της εμπρηστικής πολιτικής ΕΕ και κυβερνήσεων είναι να αυξάνονται από χρόνο σε χρόνο οι καμένες εκτάσεις, με την πρόβλεψη για φέτος να ξεπερνάει την περσινή καταστροφή - ρεκόρ. Συγκεκριμένα, το ERCC εκτιμάει ότι οι καμένες εκτάσεις στην ΕΕ θα μπορούσαν να φτάσουν ή να ξεπεράσουν το 1 εκατ. εκτάρια που κάηκαν πέρυσι, καθώς σύμφωνα με στοιχεία της υπηρεσίας Copernicus, έχουν ήδη καεί 435.000 εκτάρια γης πριν καν η αντιπυρική περίοδος φτάσει στα μισά!

«Η περασμένη χρονιά ήταν η χειρότερη - και μας περιμένει ολόκληρος ο Αύγουστος», δήλωσε αξιωματούχος του Οργανισμού, περιλαμβάνοντας την Ελλάδα στις χώρες που αναμένεται να έχουν μεγάλες πυρκαγιές τον επόμενο μήνα, μαζί με την Ιταλία, την Ισπανία και τη Γαλλία, όπου προβλέπονται νέοι καύσωνες. 
Ως άλλοθι επικαλούνται βέβαια την «κλιματική κρίση», πίσω από την οποία κρύβουν την άθλια πολιτική τους. 

Δεν υπάρχει όμως μεγαλύτερη απόδειξη για το πόσο επιλεκτικά ανίκανο είναι το κράτος τους να προστατέψει τον λαό και το περιβάλλον: Εδώ και 20 χρόνια προβλέπουν τους κινδύνους από την κλιματική αλλαγή, κι ενώ έχουν μπουκώσει τα «πράσινα» μονοπώλια με χρήμα, στον τομέα της δασοπροστασίας και πυρόσβεσης καλούν τον λαό να συμβιβαστεί «με τη χρήση των περιορισμένων πόρων μας».


Πηγή: rizospastis



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Ας ιδιωτικοποιηθεί το όνειρο

Ζοζέ Σαραμάγκου


Aς ιδιωτικοποιηθούν τα πάντα,
ας ιδιωτικοποιηθεί η θάλασσα και ο ουρανός,
ας ιδιωτικοποιηθεί το νερό και ο αέρας,
ας ιδιωτικοποιηθεί η Δικαιοσύνη και ο Νόμος,
ας ιδιωτικοποιηθεί και το περαστικό σύννεφο,
ας ιδιωτικοποιηθεί το όνειρο,
ειδικά στην περίπτωση που γίνεται την ημέρα και με τα μάτια ανοιχτά.

Και σαν κορωνίδα όλων των ιδιωτικοποιήσεων,
ιδιωτικοποιήστε τα Κράτη,
παραδώστε επιτέλους την εκμετάλλευση υμών των ιδίων
σε εταιρίες του ιδιωτικού τομέα με διεθνή διαγωνισμό.
Διότι εκεί ακριβώς βρίσκεται η σωτηρία του κόσμου…

Και μια και μπήκατε στον κόπο, ιδιωτικοποιήστε στο φινάλε και την π@@τ@ν@ τη μάνα που σας γέννησε
 


Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Παρασκευή 31 Ιουλίου 2026

Κώστας Βάρναλης "Πρόλογος"

Κώστας Βάρναλης


Ξαφνικὰ μου φασκιώνουνε τα μάτια
για να βλέπω το φως το αληθινό!
Με καρυδώνουν, για να μη φωνάζω:
«Όρσε, Ελλάδα Γραικύλων αντιχρίστων!»
Άχερα με μπουκώνουν κάθε μέρα.
Και ποιοί; Του σκλαβοπάζαρου η σαβούρα.
Και πως; Έχουν αφέντη τα σκυλιὰ
και δαγκάνουν τα πόδια σου, Ιστορία.

Πως θα σωθούμε απ᾿ την «ελευθερία»
της σκλαβιάς μας 
κι απὸ τον «υπὲρ πατρίδος» των προδοτών; 
Και πότε απ᾿ τους θεούς
των αθέων και των ανθρωποφάγων;



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Μικρός Πρίγκιπας - αποφθέγματα

Κόσμος


Είναι ο χρόνος που έχεις ξοδέψει για το τριαντάφυλλό σου, που κάνει το τριαντάφυλλό σου τόσο σημαντικό.

Είναι πιο δύσκολο να κρίνεις τον εαυτό σου από το να κρίνεις του άλλους. Αν καταφέρεις να κρίνεις τον εαυτό σου σωστά, τότε είσαι πράγματι ένας σοφός άνθρωπος.

Μικρός Πρίγκιπας: Πού είναι όλοι οι άνθρωποι; Είναι λίγο μοναχικά στην έρημο… Το φίδι: Είναι μοναχικά, ακόμα και όταν βρίσκεσαι ανάμεσα σε ανθρώπους.

Αντίο, είπε η αλεπού. Αυτό είναι το μυστικό μου. Είναι πολύ απλό. Δεν βλέπουμε καλά, παρά με την καρδιά μας. Το ουσιαστικό είναι αόρατο για τα μάτια.

Όλοι οι μεγάλοι ήταν παιδιά πρώτα… Αλλά λίγοι το θυμούνται.

Οι μεγάλοι δεν καταλαβαίνουν ποτέ τίποτα από μόνοι τους και είναι κουραστικό τα παιδιά συνεχώς και πάντα να τους εξηγούν τα πράγματα.

Οι άνθρωποι δεν χρειάζονται πάντα συμβουλές. Μερικές φορές το μόνο που χρειάζονται είναι ένα χέρι για να κρατηθούν, ένα αυτί να τους ακούσει και μια καρδιά που μπορεί να τους καταλάβει.

Θα κοιτάζεις τη νύχτα τα αστέρια. Το δικό μου είναι πολύ μικρό, δεν μπορώ να σου δείξω που
 βρίσκεται. Καλύτερα έτσι. Το αστέρι μου θα είναι για εσένα ένα ανάμεσα σε όλα τα αστέρια. Έτσι, θα σ’ αρέσει να κοιτάζεις όλα τ’ αστέρια.

Για τους ταξιδιώτες, τα αστέρια είναι οδηγοί. Για οποιονδήποτε άλλο, δεν είναι τίποτα, παρά μικροσκοπικά φώτα.

Αυτό που κάνει την έρημο όμορφη, είναι ότι κάπου κρύβει ένα πηγάδι…

Θα είσαι μοναδικός για εμένα στον κόσμο. Θα είμαι μοναδικός για εσένα στον κόσμο.

Η αγάπη δε δημιουργείται από το να κοιτάει ο ένας τον άλλο, αλλά να κοιτούν προς τα έξω μαζί στην ίδια κατεύθυνση.


Πηγή: therapia



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »