Οι δηλώσεις του προέδρου της Ένωσης Αστυνομικών Υπαλλήλων Θεσσαλονίκης (ΕΑΥΘ) είναι άθλιες και δολοφονικές.
Τόνισε ότι η αστυνομία πρέπει να έχει εκτοξευτήρες πλαστικών σφαιρών και εκτοξευτήρες σφαιρών χρώματος.
Δεν μας εκπλήσσει το γεγονός. Από τον «κόρακα κρα θα ακούσεις».
Είναι ο ίδιος άνθρωπος που ζητούσε τον Δεκέμβρη 2022 από την κυβέρνηση να εξοπλιστούν οι αστυνομικοί με συσκευές ηλεκτρικής εκκένωσης (taser).
Ζήλεψε τις εικόνες αστυνομικοί να δολοφονούν αθώους πολίτες στις ΗΠΑ.
Το λαϊκό και φοιτητικό κίνημα με τους αγώνες τους θα βάλουν στο περιθώριο όλους αυτούς που απεργάζονται σχέδια για το χτύπημά του. Και κάτι ακόμη. Αυτός ο άνθρωπος δεν έχει καμία σχέση με τον συνδικαλισμό. Ούτε καλημέρα δεν πρέπει να του λένε όσοι τον γνωρίζουν.
Ο Νίκος Καββαδίας είναι ίσως ο μόνος που αξίζει τον χαρακτηρισμό του απόλυτα βιωματικού στην ποίησή του. Μιλάει πάντα για τα καράβια που έζησε, τους ναυτικούς που γνώρισε, τους έρωτες, τους καβγάδες και τους θανάτους στα λιμάνια, με την γλώσσα των καραβιών, αλλὰ καὶ κάποιους ιδιωματισμούς της Κεφαλλονιάς, να μπλέκονται στα γνήσια λαϊκά ελληνικά του.
Ο έρωτάς του για τα ταξίδια και τη θάλασσα, πάθος τρομερό, σχέση αγάπης και μίσους, ὁ ίδιος έρωτας που τον οδήγησε να μπαρκάρει μικρός, μόλις 19 ετών, αφήνοντας την ασφαλή δουλειά του ναυτικού γραφείου, είναι ορατὸς σε κάθε στίχο του, και τόσο δυνατός που διαπερνά τον αναγνώστη, τον κάνει να ξεχάσει τις άγνωστες λέξεις και τους ναυτικούς όρους, και να συνεπαρθεί απόλυτα απὸ την αλήθεια του λόγου του ποιητή.
Απὸ παιδί ένιωσε ακατανίκητη έλξη για τη θάλασσα γι’ αυτὸ και έγινε ναυτικός. Τα ποιήματά του έχουν πλαίσιο τη θάλασσα και θέμα τη σκληρή ζωή των ναυτικών. Ωστόσο για τον Καββαδία, που είναι ιδανικός εραστὴς «των μακρυσμένων θαλασσών και των γαλάζιων πόντων», η θάλασσα είναι ένας μαγικός κόσμος. Απὸ αυτὴ αντλεί δύναμη καὶ αγάπη για τον άνθρωπο.
ΥΓ: Ο Νίκος Καββαδίας πέθανε ξαφνικά στις 10 Φεβρουαρίου του 1975, από εγκεφαλικό επεισόδιο. Στην ατζέντα του βρέθηκαν τρεις στίχοι που ήθελε να τους προτάξει στο «Τραβέρσο», κάτι που δεν έγινε... Μα ο ήλιος αβασίλεψε κι ο αητός απεκοιμήθη και το βοριά το δροσερό τον πήραν τα καράβια. Κι έτσι του δόθηκε καιρός του Χάρου και σε πήρε.
Δεν είμαι άδικος, μα ούτε και τολμηρός. Και να που, σήμερα, μου δείξανε τον κόσμο τους. Μόνο το ματωμένο δάχτυλό τους είδα μπρος. Και είπα ευθύς: «Μ’ αρέσει ο νόμος τους».
Τον κόσμο αντίκρισα μέσ’ απ’ τα ρόπαλά τους. Στάθηκα κι είδα, ολημερίς, με προσοχή. Είδα χασάπηδες που ήταν ξεφτέρια στη δουλειά τους. Και σαν με ρώτησαν «Σε διασκεδάζει;», είπα: «Πολύ!»
Κι από την ώρα εκείνη, λέω «Ναι» σε όλα. Κάλλιο δειλός, παρά νεκρός να μείνω. Για να μη με τυλίξουνε σε καμιά κόλλα, ό,τι κανένας δεν εγκρίνει, το εγκρίνω.
Φονιάδες είδα, κι είδα πλήθος θύματα. Μου λείπει θάρρος, μα όχι και συμπόνια. Και φώναξα, βλέποντας τόσα μνήματα: «Καλά τους κάνουν — για του έθνους την ομόνοια!»
Να φτάνουν είδα δολοφόνων στρατιές κι ήθελα να φωνάξω: «Σταματήστε!» Μα ξέροντας πως κρυφοκοίταζε ο χαφιές, μ’ άκουσα να φωνάζω: «Ζήτω! Προχωρήστε!»
Δε μου αρέσει η φτήνια κι η κακομοιριά. Γι’ αυτό κι έχει στερέψει η έμπνευσή μου. Αλλά στου βρώμικού σας κόσμου τη βρωμιά ταιριάζει, βέβαια —το ξέρω— κι η έγκρισή μου.
Σε νέα φάση εισέρχεται ο Σύλλογος Θυμάτων των Τεμπών, καθώς ολοκληρώθηκαν οι διαδικασίες για την ανάδειξη του νέου διοικητικού συμβουλίου. Νέος πρόεδρος εξελέγη ο Παύλος Ασλανίδης, ο οποίος αναλαμβάνει τα ηνία του Συλλόγου σε μια κρίσιμη συγκυρία για την εξέλιξη της υπόθεσης.
Η εκλογική διαδικασία, η οποία πραγματοποιήθηκε χωρίς την παρουσία της απερχόμενης προέδρου, Μαρίας Καρυστιανού, καθόρισε τη σύνθεση του νέου σχήματος ως εξής:
Πρόεδρος - Παύλος Ασλανίδης
Αντιπρόεδρος - Βασίλης Παυλίδης
Γραμματέας - Ελένη Βασάρα (παραμένει στη θέση της)
Υπενθυμίζεται ότι η Μαρία Καρυστιανού είχε υποβάλει την παραίτησή της το προηγούμενο διάστημα και επέλεξε να μη συμμετάσχει στην ψηφοφορία για την ανάδειξη της νέας διοίκησης.
Η αλλαγή αυτή στην ηγεσία του Συλλόγου έρχεται την ώρα που η δικαστική διερεύνηση για την τραγωδία στα Τέμπη βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη, με τις οικογένειες των θυμάτων να συνεχίζουν τον αγώνα τους για απόδοση δικαιοσύνης.
Οι φοιτητές θα πρέπει να περάσουν από ...scanner για να μπουν στο πανεπιστήμιο, αλλά τα μονοπώλια του πολέμου έχουν ελευθέρας!
Την περασμένη εβδομάδα έγινε στο ΠΑΜΑΚ η πρωτοχρονιάτικη εκδήλωση του «DefencEduNet», παρουσία του πρόξενου των ΗΠΑ στη Θεσσαλονίκη. Στο πλαίσιο της εκδήλωσης, το πανεπιστήμιο απένειμε τιμητική πλακέτα στο αμερικανικό πολεμικό μεγαθήριο «Lockheed Martin».
Το «DefencEduNet» είναι μια σύμπραξη «αμυντικών» βιομηχανιών, του Συνδέσμου Ελλήνων Κατασκευαστών Αμυντικού Υλικού και πανεπιστημιακών ιδρυμάτων (ΠΑΜΑΚ, ΑΠΘ, ΔΠΘ κ.ά.) που ενσωματώνει τα ελληνικά πανεπιστήμια στη ΝΑΤΟική έρευνα για την ανάπτυξη πολεμικού υλικού. Κυβέρνηση και πρυτανικές αρχές κόβουν πίτες με τα μονοπώλια του πολέμου και «στήνουν» το φλουρί, προσφέροντάς τους το επιστημονικό δυναμικό και την Ερευνα. Αυτή είναι η περίφημη «διασύνδεση με την αγορά», που σέρνει τα πανεπιστήμια πιο βαθιά στην πολεμική οικονομία.
Πραγματικό εμπόδιο είναι μόνο το οργανωμένο φοιτητικό κίνημα, που παλεύει για μορφωτικά δικαιώματα, πτυχία με αξία και έρευνα στην υπηρεσία του λαού.
Αυτό βάζουν στο στόχαστρο η κυβέρνηση και οι μηχανισμοί της, κλιμακώνοντας με κάθε αφορμή τις απαγορεύσεις και την καταστολή στα πανεπιστήμια, με πρόσχημα την «καταπολέμηση της ανομίας». Είναι βαθιά γελασμένοι αν νομίζουν ότι η πολιτική τους θα περάσει άβρεχτη.
Οι αντιδράσεις φοιτητών και καθηγητών στο ΕΜΠ, στο ΑΠΘ και σε άλλα πανεπιστήμια, που χαλάσαν τη μόστρα των συμπράξεων με πολεμικά μονοπώλια, δείχνουν τον δρόμο της αξιοπρέπειας και της ευθύνης σε κάθε νέο επιστήμονα και ερευνητή.
Αντί να ζουν με αξιοπρέπεια, 260.000 συνταξιούχοι εξακολουθούν να εργάζονται, αφού τα ψίχουλα που παίρνουν δεν φτάνουν.
Υπενθυμίζεται ότι η κυβέρνηση έχει θεσπίσει «κίνητρα» για να παραμείνουν στο μεροκάματο, μετατρέποντας σε «κανονικότητα» τη δουλειά μετά τα 65 - 67 έτη.
Με την ίδια πολιτική επεκτείνονται διαρκώς τα όρια ηλικίας συνταξιοδότησης, ενώ ο ΟΑΕΔ έχει θεσμοθετήσει προγράμματα εργασίας που φτάνουν μέχρι τα 74 έτη, στο όνομα της θεμελίωσης συνταξιοδοτικού δικαιώματος.
Οι συνέπειες είναι ολέθριες, αφού πολλοί από τους εκατοντάδες νεκρούς και τραυματίες των εργατικών «ατυχημάτων» είναι εργαζόμενοι που συνεχίζουν να δουλεύουν μετά τη σύνταξη.
Κράτος, ΕΕ και όμιλοι βαφτίζουν «κόστος» το αυτονόητο δικαίωμα να ζει κανείς με τη σύνταξη, αλλά το να δουλεύει π.χ. ο οικοδόμος στα 67 του χρόνια πάνω στο μαδέρι θεωρείται «όφελος» για τον ίδιο και την οικονομία!
Η βαρβαρότητα σε όλο της το μεγαλείο, σε μια εποχή που υπάρχουν οι δυνατότητες για όλους να δουλεύουν λιγότερα χρόνια και να απολαμβάνουν καλύτερες συντάξεις.
Αλλη μια απόδειξη ότι το κεφάλαιο και το κράτος του δεν έχει κανέναν δισταγμό να θυσιάσει ακόμα και την ανθρώπινη ζωή στον βωμό του κέρδους, παρουσιάζοντας ως «πρόοδο» και «δικαίωμα» τη δουλειά μέχρι τον τάφο.
Σήμερα συνέβη κάτι που δεν έχει συμβεί ξανά στη δημοσιογραφική και πολιτική ιστορία της χώρας. Ο εκπρόσωπος της κυβέρνησης με απείλησε με μήνυση SLAPP, Live μέσα στην ενημέρωση πολιτικών συντακτών. Τον ευχαρίστησα για την απειλή, του είπα ότι εμείς παρότι δεν έχουμε ασυλία θα ρωτάμε χωρίς φόβο και του επανέφερα το ερώτημα: Το λιμενικό στη Χίο έκανε επιχείρηση Διάσωσης ή αποτροπής; «να είστε πολύ προσεκτικός», «είστε σε εντεταλμένη υπηρεσία», «εκτός από θρασύς είστε και δειλός», «αρκετά με την ασυλία σας» μερικές μόνο από τις φράσεις που χρησιμοποίησε εναντίον μου, αποφεύγοντας να απαντήσει.
Εσείς τι καταλάβατε από την απάντησή του; Τι είπε; Ότι έκαναν επιχείρηση διάσωσης ή αποτροπής;
Ακολουθεί ολόκληρη η απομαγνητοφώνηση:
ΧΡ. ΑΒΡΑΜΙΔΗΣ: Για το ναυάγιο στη Χίο, ο Δήμαρχος της περιοχής δήλωσε ότι το Λιμενικό βγήκε περιπολία, εντόπισε τη λέμβο των προσφύγων μέσα στα χωρικά μας ύδατα και προσπάθησε να αποτρέψει την είσοδο. Και όντως το Λιμενικό έστειλε ηχητικά σήματα και πλησίασε πολύ κοντά με μεγάλη ταχύτητα. Αυτές είναι οι δύο επιλογές που χρησιμοποιούνται στις αποτροπές και στις επαναπροωθήσεις. Θέλουμε να σας ρωτήσουμε, το Λιμενικό έκανε επιχείρηση διάσωσης ή επιχείρηση αποτροπής, όπως την περιέγραψε και ο Δήμαρχος;
Π. ΜΑΡΙΝΑΚΗΣ: Η δουλειά του Λιμενικού είναι να προστατεύει τα σύνορά μας και να αποτρέπει, με βάση τα όσα προβλέπει ο νόμος και χωρίς να θέτει σε κίνδυνο ανθρώπινες ζωές, με δική του ευθύνη, την παράνομη είσοδο στη χώρα μας, ανθρώπων οι οποίοι δεν έχουν το σχετικό δικαίωμα. Αυτή είναι η έννοια της παράνομης εισόδου. Υπάρχουν κάποιοι οι οποίοι πιστεύουν ότι πρέπει κάθε φορά που πάει κάποιος να προσεγγίσει τα χωρικά μας ύδατα να τον αφήνουμε να περάσει μέσα. Γι΄ αυτό και κάποιοι εξ αυτών έφτασαν να κυβερνάνε τον τόπο και να έχουμε 80% παραπάνω παράνομους μετανάστες στη χώρα. Εμείς δεν ανήκουμε σε αυτούς. Από εκεί και πέρα, όταν υπάρχει μια τέτοια επιχείρηση, καθήκον του Λιμενικού Σώματος είναι, όσο παραπάνω μπορεί, παραπάνω πολλές φορές και από τα όρια των δυνατοτήτων των ανθρώπων αυτών, να σώζουν και ανθρώπινες ζωές. Είναι τόσο απλό, δεν είναι εύκολο, είναι σύνθετο, είναι δύσκολο, γι΄ αυτό η δουλειά των ανθρώπων αυτών είναι πάρα πολύ κρίσιμη για την υπηρέτηση αυτού του σκοπού. Και, το ξαναλέω: Είναι θέμα οπτικής. Η δική μας οπτική είναι ότι τα σύνορα υπάρχουν, ειδικά τα θαλάσσια σύνορα, η αυτονόητη οπτική, θα έλεγα εγώ, και πρέπει να φυλάσσονται.
ΧΡ. ΑΒΡΑΜΙΔΗΣ: Μιας και ήδη είχαν μπει στα ελληνικά ύδατα, η μόνη νόμιμη ενέργεια, με βάση το Διεθνές Δίκαιο, θα ήταν η διάσωση των ανθρώπων. Δεν υπάρχει επιλογή της αποτροπής, είναι παράνομη. Εκ των πραγμάτων αυτό δεν έγινε και έχουμε 15 νεκρούς. Τώρα παραδεχτήκατε μόλις ότι η επιχείρηση ήταν αποτροπής; Σωστά κατάλαβα;
Π. ΜΑΡΙΝΑΚΗΣ: Όχι, δεν είπα κάτι τέτοιο. Όχι, όχι. Όσο κι αν προσπαθείτε να δημιουργήσετε ψευδείς εντυπώσεις, σας είπα τι προβλέπει ο νόμος. Τι πρέπει να κάνει το Λιμενικό Σώμα όταν κάποιος προσπαθεί να εισβάλει, είπα ακριβώς αυτή τη φράση, άρα αν κάποιος προσπαθεί να εισβάλει, δεν έχει εισβάλει. Έτσι; Άρα, σας παρακαλώ πολύ να μην παραποιείτε τα λόγια μου, γιατί κάποια στιγμή μπορεί να υποστείτε και τις συνέπειες του νόμου, έτσι; Γιατί αυτό που κάνετε είναι ποινικό να ξέρετε. Δηλαδή, λέγεται «παραποίηση των δεδομένων». Και να ξέρετε ότι υπάρχουν και όρια, τα οποία πολλές φορές τα έχετε ξεπεράσει. Και επειδή πέραν όλων των άλλων έχω και τη νομική ιδιότητα, σας παρακαλώ πολύ να προσέχετε, γιατί κάποια στιγμή θα αναγκαστώ και εγώ να κινηθώ νομικά. Να είστε πολύ προσεκτικός, δεν έχετε τον λόγο, έτσι; Και δεν θα σπιλώνετε ούτε πρόσωπα, ούτε κανέναν. Αρκετά με την ασυλία σας. Δεν έχετε τον λόγο…
ΧΡ. ΑΒΡΑΜΙΔΗΣ: Σας ευχαριστούμε για την απειλή.
Π. ΜΑΡΙΝΑΚΗΣ: Δεν έχετε τον λόγο, δεν έχετε τον λόγο. Καμία απειλή. Δεν υπάρχει, κύριέ μου, δεν έχετε τον λόγο, δεν υπάρχει νόμιμη απειλή. Όταν κάποιος λέει σε κάποιον άλλον κάτι που δεν είπε, αυτό είναι παράνομο. Απειλή με νόμιμα μέσα δεν υφίσταται, να το ξέρετε αυτό. Ασυλία δεν έχετε. Το τι συνέβη και το τι δεν συνέβη, θα το βρουν αυτοί οι οποίοι ερευνούν την υπόθεση. Εγώ είπα ποια είναι η οπτική. Η οπτική η δική μας είναι ότι όταν κάποιος πάει να εισβάλει, είπα αυτό, επιχειρεί να εισβάλει στα χωρικά μας ύδατα, εφαρμόζουμε τον νόμο και προστατεύουμε τα σύνορά μας. Δεν έχετε τον λόγο. Δεν θα μπορείτε να πείτε τίποτε άλλο για το θέμα αυτό. Σε περίπτωση που δεν ανακαλέσετε αυτό το οποίο είπα, θα εξετάσω και εγώ τα μέσα τα οποία έχω, γιατί κάπως πρέπει να προστατευτώ από τις λαθροχειρίες σας.
ΧΡ. ΑΒΡΑΜΙΔΗΣ: Εμείς απλά ρωτήσαμε, δεν ισχυριστήκαμε ότι το είπατε. Και θέλουμε να ξαναρωτήσουμε, γιατί …
Π. ΜΑΡΙΝΑΚΗΣ: Δεν ρωτήσατε. Μην… είστε και θρασύδειλος, πέραν όλων των άλλων. Εκτός από θρασύς είστε και δειλός. Είπατε πριν από λίγο, ευτυχώς όλα αυτά είναι on record, ότι πριν από λίγο παραδέχτηκα κάτι. Και τώρα που καταλάβατε τι είπατε και τις συνέπειες αυτού που είπατε, είπατε ότι απλά ρωτήσατε. Εκλαμβάνω την υπαναχώρησή σας ως μια έμμεση αποδοχή αυτού του οποίου κάνατε. Να ξέρετε ότι στο εξής, κάθε φορά που θα λέτε κάτι που δεν έχω πει, θα εξετάζω τη νομική διέξοδο που έχω. Γιατί κάποια στιγμή, αυτή η πρακτική, η οποία ξεφεύγει του δημοσιογραφικού λειτουργήματος και δεν έχει καμία σχέση, πρέπει να έχει και συνέπειες του νόμου.
ΧΡ. ΑΒΡΑΜΙΔΗΣ: Παρότι εμείς δεν έχουμε ασυλία, θα ρωτάμε χωρίς φόβο…
Π. ΜΑΡΙΝΑΚΗΣ: Ούτε εμείς, κύριέ μου.
ΧΡ. ΑΒΡΑΜΙΔΗΣ: …ήταν επιχείρηση διάσωσης ή αποτροπής;
Π. ΜΑΡΙΝΑΚΗΣ: Αν θεωρείτε ότι έχει διαπράξει κάποιος κάτι, μπορείτε να προσφύγετε εναντίον του. Κανένας σε αυτή τη χώρα δεν πρέπει να έχει ασυλία. Αλλά όπως και εμείς, έτσι και εσείς πρέπει να ξέρετε ότι όταν κάνετε κάτι που ξεπερνά τα όρια του νόμου και προσβάλει ανθρώπους που κάνουν μια δουλειά, θα έχετε και τις συνέπειες. Το αν θα τις κάνουμε χρήση ή όχι, αυτό είναι προσωπικό μας θέμα, θα σταθμίσουμε. Γιατί μπορεί να μην πρέπει να δώσουμε αξία σε ανθρώπους όπως εσείς, που είστε σε εντεταλμένη υπηρεσία.
Ήταν το 1997 όταν για πρώτη φορά εργάστηκα ως δημοσιογράφος, η πρώτη μου δουλειά ήταν στο ελεύθερο ρεπορτάζ σε εφημερίδα και τότε η δημοσιογραφία ήταν μία εντελώς διαφορετική υπόθεση.
Θυμάμαι ότι καθημερινά έλεγαν στον αρχισυντάκτη μας πόσες σελίδες θα είχε διαθέσιμες να γεμίσει με ειδήσεις για το αυριανό φύλλο ανάλογα με την επικαιρότητα και την θεματολογία των άλλων τμημάτων.
Και κάθε μέρα έπρεπε να διαλέξει ανάμεσα σε δεκάδες ειδήσεις και ρεπορτάζ που είχε μπροστά του, τι θα γέμιζε τελικά τις σελίδες που θα τυπώνονταν τελικά και θα κατέληξαν στους πολίτες που θα αγόραζαν την εφημερίδα.
Τότε για να καταλήξει μία είδηση να δημοσιευτεί, έπρεπε να είναι σημαντική, έπρεπε να απασχολεί, έπρεπε να ενδιαφέρει.
Τότε δεν βομβαρδίζαμε τους πολίτες, τους αναγνώστες με ότι βλακεία υπήρχε διαθέσιμη, όσο αδιάφορη κι αν ήταν, απλά για να γεμίσει η ροή σε μία ιστοσελίδα και να κρατήσουμε απασχολημένο και κολλημένο τον αναγνώστη πάνω απο μία οθόνη.
Τότε δεν ήταν κανονικότητα να κρατάμε την κοινωνία σε μία κατάσταση ετοιμοπόλεμη, σε μόνιμη εγρήγορση λες και την επόμενη στιγμή θα τελειώσει ο κόσμος ή θα διαβάσει το επόμενο άρθρο για Πούλιτζερ.
Ούτε απασχολούσαμε κάθε τρεις και λίγο με τίτλο «ΕΚΤΑΚΤΗ ΕΙΔΗΣΗ» για να γράψουμε απο κάτω «σεισμός 2 ρίχτερ στο κάτω Περτούλι» ή «Μποτιλιάρισμα στον Κηφισό» ή «Τροχαίο με μικρές υλικές ζημίες».
Τότε υπήρχε ιεράρχηση. Υπήρχε διαβάθμιση και μία στοιχειώδη σοβαρότητα. Ήξερε ο πολίτης ότι στην πλειοψηφία τους οι ειδήσεις που θα διάβαζε ήταν αυτές που άξιζαν να διαβαστούν.
Προφανώς υπήρχαν και τότε ειδήσεις που προβάλλονταν υπερβολικά ή χωρίς να το αξίζουν και άλλες που κρύβονταν αλλά αυτό συμβαίνει και τώρα και σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό.
Η ουσία είναι ότι τότε ο στόχος ήταν η ενημέρωση και όχι το δέσιμο του αναγνώστη με αλυσίδα πάνω από τη σελίδα ενός ΜΜΕ απλά για να τον κρατάμε απασχολημένο μην τυχόν και ξεκολλήσει από την οθόνη και τον χάσουμε.
Αυτό που έχει καταντήσει η δημοσιογραφία και η ενημέρωση στην σημερινή ηλεκτρονική εποχή, είναι οτιδήποτε άλλο, εκτός από δημοσιογραφία και ενημέρωση.
Απλά χώνουμε στο στόμα της κοινωνίας ειδήσεις με το ζόρι μέχρι να μπουκώσει, κι όταν μπουκώσει συνεχίζουμε να τις χώνουμε στο στόμα.
Και μαζί με τις σοβαρές ειδήσεις τον ταίζουμε και χιλιάδες άλλα σκουπίδια, τόσα πολλά που οι πραγματικές ειδήσεις, οι σημαντικές ειδήσεις, χάνονται σε μία θάλασσα από σκατά. Σε μία θάλασσα από ανούσιες, αδιάφορες ειδήσεις που απλά γεμίζον τον κενό χώρο του διαδικτύου και τον κενό χρόνο που διαφορετικά θα τον αξιοποιούσε ο κόσμος διαφορετικά.
Ζούνε στην εποχή που μία πραγματικά σημαντική είδηση εξαφανίζεται και σταματά να απασχολεί λίγες ώρες ως λίγε μέρες μετά. Για να ακολουθήσει η επόμενη που αν δεν είναι σοβαρή και άξια να απασχολήσει, θα την κάνουμε με την υπερβολή και με την υπερπροβολή γιατί στόχος είναι να ταίσουμε την κοινωνία με περισσότερες ειδήσεις. Με νέες ειδήσεις. Να μην χαλαρώνει. Έχουμε μία δημοσιογραφία και ενημέρωση ΤΙΚ ΤΟΚ.
Ειδήσεις των τριάντα δευτερολέπτων και στον κουβά, στη λήθη της ιστορίας, μετά πάμε στην επόμενη είδηση που 99% θα είναι μια αδιάφορη βλακεία που τις περασμένες δεκαετίες δεν θα άξιζε ούτε το μελάνι που θα καταναλώναμε για να τη γράψουμε.
Είναι πολύ κρίμα που οι σημερινές γενιές δεν θα μπορέσουν να γνωρίσουν την αξία της πραγματικής ενημέρωσης. Και ούτε καν θα το καταλάβουν. Σήμερα ότι γράφεται, ότι λέγεται, χάνετε το επόμενο δευτερόλεπτο σε ένα ποταμό πληροφοριών που στην πραγματικότητα έχουν μηδενική αξία.
ΥΓ. Το ίδιο ίσχυε και για την τηλεόραση. Τότε υπήρχαν λίγα δελτία ειδήσεων με συγκεκριμένο χρόνο και κάποιες λίγες ενημερωτικές εκπομπές. Αυτό το τσίρκο συνεχόμενων δελτίων και δήθεν ενημερωτικών εκπομπών που αναμασούν τις ίδιες ειδήσεις, που αναμεταδίδουν τις εκπομπές των άλλων εκπομπών, αναπαράγουν και παρουσιάζουν κουτσομπολιά ως ειδησεογραφία και που έχουν αναγάγει την ανούσια συζήτηση μεταξύ άσχετων με τη θεματολογία πίσω από τα πάνελ ως ενημέρωση, δεν υπήρχε.
Ζούμε στην χειρότερη εποχή και της δημοσιογραφίας και της ενημέρωσης. Στην εποχή που κάτι δημοσιεύεται και αναπαράγεται όχι γιατί χρειάζεται, όχι γιατί είναι σημαντικό, όχι γιατί ενδιαφέρει, αλλά γιατί έτσι…
Πόσες φορές έχουμε σκεφτεί… «Ποοοοοσο μαλάκας μπορεί να είναι;» Το λες με τα δόντια σφιγμένα, το λες με νεύρα, το λες γελώντας πικρά με φίλους. Αλλά το εννοείς. Από μέσα σου ουρλιάζεις…«Δεν γίνεται, ρε φίλε, να είναι τόσο… τόσο… κακός. Τόσο… άψυχος.» Και είναι εδώ που έρχεται το ερώτημα .. «Υπάρχει πραγματικά κακός άνθρωπος;» Μέσα σου θες να πεις.. «Ναι, υπάρχει». Γιατί αν υπάρχει κακός, τότε έχεις εξήγηση.Κι αν έχεις εξήγηση, ίσως αντέχεις λίγο καλύτερα αυτό που σου έκαναν. Η πραγματικότητα λέει κάτι πιο άβολο…Όχι, δεν υπάρχει “κακός” άνθρωπος τουλάχιστον από την φύση του. Υπάρχει τραυματισμένος άνθρωπος που δεν έμαθε ποτέ τι να κάνει με τον πόνο του. Υπάρχει ο άνθρωπος που αντί να νιώσει, έμαθε να παγώνει. Αντί να ζητήσει, έμαθε να απαιτεί. Αντί να κλάψει, έμαθε να πληγώνει.
Η “κακία” είναι πόνος που δεν βρήκε φωνή. Είναι εσωτερικό χάος που βγαίνει ως έλεγχος, απαξίωση, επιθετικότητα. Κάποιοι άνθρωποι έχουν τόσο βαθιά τραύματα, που για να νιώσουν δυνατοί, γίνονται οι τραυματίες άλλων. Η ενσυναίσθηση τους τρομάζει. Η οικειότητα τους πνίγει. Γι’ αυτό καταστρέφουν..είναι το μόνο που τους κάνει να νιώθουν “ασφαλείς”.
Υπάρχουν όντως άνθρωποι που κάνουν κακό. Πολλές φορές εσκεμμένα. Αλλά σχεδόν ποτέ δεν ξεκίνησαν έτσι. Έγιναν. Από εγκατάλειψη, ντροπή, απόρριψη, παραμέληση.Και όσο πιο πολύ το αρνήθηκαν, τόσο πιο πολύ έφτιαξαν μια ταυτότητα που να τρομάζει αντί να αγαπιέται. Ο “κακός άνθρωπος” δεν είναι μυθολογικό τέρας. Είναι ένας άνθρωπος που απλά σταμάτησε να προσπαθεί να γίνει καλός…κυρίως από επιλογή, το τονίζω αυτό.
Και γι’ αυτό, κάνει κακό. Όχι για να σε διαλύσει. Αλλά για να μη διαλυθεί ο ίδιος. Σε βλέπω που ετοιμάζεσαι να γράψεις στα σχόλια … «Γιατί Κυρ ψυχολόγε πασπαλίζεις με χρυσόσκονη την κακία . Να τους λυπηθούμε κιόλας ;»
Οχι δεν δικαιολογώ την κακία.
Δεν την εξαγνίζω, δεν την ξεπλένω για να τη βαφτίσω «τραύμα» και να τη δικαιολογήσω. Το ότι καταλαβαίνεις από πού προέρχεται κάτι, δεν σημαίνει ότι το αποδέχεσαι. Το ότι βλέπεις την πληγή πίσω απ’ τη μαχαιριά, δεν ακυρώνει το αίμα.Ο καθένας μας έχει πόνο. Αλλά δεν γινόμαστε όλοι καθάρματα. Άλλοι τον πόνο τους τον κάνουν ποίηση. Άλλοι τον κάνουν σιωπή. Και άλλοι (όχι εγώ ενας φιλος) φτιάχνουν καταπληκτικά σαντουιτς που η κάθε μπουκιά προκαλεί συγκίνηση.
Το να πεις «τον καταλαβαίνω» δεν σημαίνει «του δίνω χώρο». Σημαίνει ότι δεν θα γίνω σαν αυτόν για να τον πολεμήσω.Ότι βλέπεις καθαρά και χωρίς μίσος κι αυτό είναι η μεγαλύτερη ελευθερία. Γιατί η κακία, όσο κι αν σε τσακίσει, δεν είναι το τέλος σου. Είναι το τέλος εκείνου που αρνήθηκε να κοιτάξει τον εαυτό του. Εσύ κοιτάς. Και προχωράς.
Το εκφυλισμένο σύστημα της συμφέρουσας για τους διαχειριστές της κι ακόμα επιβήτορες της δημοκρατίας, έχει αποδυθεί εδώ και καιρό στον ευτελισμό της δημοκρατίας. Την αντιμετωπίζει σαν πόρνη που πρέπει να την κοιτάς από τη σωστή της πλευρά, δηλαδή αυτή που βολεύει και τακτοποιεί τα συμφέροντα της άρχουσας τάξης. Καταστράφηκε κι εκείνη η απλή λαϊκή φράση έντιμης αποδοχής του δίκιου του άλλου, που θέλει «το σωστό να λέγεται». Τεράστιες μάζες λοιπόν, βοηθούσης και της τεχνητής νοημοσύνης, που επιτρέπει σε κακοήθεις τοκιστές και σαλταδόρους να πλουτίζουν πουλώντας μέχρι και με τη μούρη του πατέρα σου από τον τάφο αναστημένη, ματζούνια, φάρμακα, όνειρα σε κονσέρβα, μέχρι και ιδεοληψίες δολοφονικές με ιδεολογικό περίβλημα.
Στον διλημματικό πολιτικό λόγο, που εγκαινίασε ο Μπους μετά τους δίδυμους πύργους, το εκβιαστικό ή με μένα ή εχθρός μου, έγινε επαναλαμβανόμενο μότο κι από μικρότερης ισχύος μπουσάκια, τραμπάκια και ύπουλα αμερικανάκια. Κρίμα και για την άλλη Αμερική που δεν φαίνεται κι αντιστέκεται, και για τον υπόλοιπο κόσμο που άφησε την έννοια του σωστού στους δημίους του και ενίοτε λουφάρει για να μην απαντήσει. Η καταστροφή της διαλεκτικής είναι το ίδιο επικίνδυνη με την πυρηνική βόμβα που σε εξαερώνει στον ύπνο σου. Ποια είναι η σωστή πλευρά της Ιστορίας λοιπόν, πρέπει να απαντήσεις από τον άλλο κόσμο αποδεχόμενος ότι σε σκότωσαν για να σταματήσει ο πόλεμος.
Στην Ελλάδα η μόδα που άρχισε με εκείνο το μαλαγάνικο ραντεβού με την Ιστορία, προφανώς το σωστό, στη δεκαετία του '70, έφτασε μισό αιώνα μετά στα χείλη του Πλεύρη τζούνιορ με τη μορφή του ακατανόητου εκβιαστικού διλήμματος, όποιος δεν είναι με το λιμενικό είναι διακινητής... Σαν να σου σκάει πυροτέχνημα πασχαλινό στη Χίο, μέσα στο μυαλό, και να στο κάνει τόσο σούπα, ώστε να ξεχνάς εκείνη την πλευρά που έχει δεκαπέντε γυναικόπαιδα νεκρά κι άλλα τόσα και παραπάνω τσακισμένα απ' το κεφάλι ως τα νύχια, που κείτονται σε κρεβάτια πόνου παστωμένα με αλάτι του Αιγαίου.
Και στη στεριά μια απ' τα ίδια, ανάλογα με το δίλημμα που κατασκευάζεται κατά περίπτωση περί τη σωστή πλευρά της Ιστορίας τύπου έγκλημα της «Βιολάντα». Εδώ η διαστροφή έχει και πονηριά και αποζημιώσεις. Καταρχάς εδώ ο μπισκοτοθάνατος φρόντισε από την αρχή να βγάλει το «δύς» απ' το δυστύχημα. Ακούς συνεχώς ατύχημα, διαρροή, άσχημη οσμή, υπόγεια, υπέργεια δεξαμενή, και δεν μπορείς να δεις ούτε το έγκλημα, ούτε τα πτώματα. Σου πετάνε και διλήμματα του φιδιού, δυστοπικά, φαινομενικά παράλογα, για να ξεχάσεις γρήγορα και να πας στο δικό τους παρακάτω. Αφού το μύριζαν οι εργάτριες γιατί δεν το είπαν στον σωστό άνθρωπο. Πενήντα ευρώ η συσκευούλα έχει, κι αν την είχε βάλει ο πλούσιος, πολύ σωστά θα είχαν τρέξει και θα είχαν σωθεί οι τώρα απανθρακωμένες. Κι εκεί που πάει το Κεφάλαιο να σωθεί, ψάχνοντας τον σωστό άνθρωπο να του αποδοθεί το «συμβάν», έρχεται καπάκι κι ο κυβερνητικός προστάτης του και μιλάει για τυμβωρυχία. Με άταφους τους νεκρούς ακόμα. Ξετσίπωτα. Καθόλου τυχαία. Ακούς τύμβο, και φαντάζεσαι πως θάφτηκαν βασιλιάδες. Ετσι τους είχε τους εργαζόμενους η «Βιολάντα»! Το άλλο μισό της λέξης ψάξτε το στα ορυχεία και τα ορύγματα των κερδών.
Οχι σύντροφοι, δεν είναι παιχνίδι των λέξεων, είναι η συγκάλυψη ευθυνών και εγκλημάτων με τον φθηνότερο και πιο μεσοβέζικο τρόπο. Κάτι σαν την ιρλανδέζικη γέφυρα που πιπιλάνε ως λέξη μόλις κάποιος πνιγεί σε υπερχειλισμένο δρόμο. Χωρίς να ξέρουμε τι σημαίνει ξαφνικά η εθνικότητα της γέφυρας, χρεώνουμε πιο εύκολα την ευθύνη στον πνιγμένο. Αν ήταν από τη ...σωστή πλευρά θα ήξερε πού πάει. Η ουσία αυτής της έκφρασης είναι το μεδούλι κάθε «συμβάντος». Οι γέφυρες κοστίζουν. Στο Κεφάλαιο, που όμως πρέπει να φροντίζει να περνάνε οι υπήκοοι κι οι δούλοι του και φουσκωμένα και ξεφούσκωτα ποτάμια. Ετσι αντικαθιστάς την υποδομή με μία κατασκευή. Λίγο τσιμέντο, λίγη άσφαλτος, ίσαμε τη στάθμη των νερών το καλοκαίρι, πεταμένα ή και καλοστρωμένη σε χείμαρρους και ποταμάκια, χιλιάδες στη χώρα όλη. Αμα έρθει το νερό κάνας ντόπιος μπορεί να κάνει την αποκοτιά να περάσει αυτή την ιρλανδέζικη γέφυρα. Ολοι οι άλλοι είτε κολώνουν και ακινητοποιούνται, ή πνίγονται. Το τέχνασμα των Ιρλανδών στον πόλεμο με τους εισβολείς Αγγλους, γέφυρα - μη γέφυρα, είναι η λύση η μεσοβέζικη και οπωσδήποτε η σωστή πλευρά της Ιστορίας για τα συμφέροντα.
