Σάββατο 27 Ιουνίου 2026

Τις πταίει;



Το συνολικό απόθεμα κατοικιών αυξήθηκε την περίοδο 2011 - 2021 κατά 3,5%, αλλά οι διαθέσιμες κενές κατοικίες προς μακροχρόνια ενοικίαση μειώθηκαν κατά 10,4% και κατά 33,1% εκείνες που προσφέρονται προς πώληση, λόγω και του Airbnb. 
Oι κενές κατοικίες που δεν προσφέρονται ούτε για ενοικίαση ούτε για πώληση αυξήθηκαν κατά 6,1%, στα 1,81 εκατομμύρια σπίτια. Δηλαδή, μία στις τρεις εμφανίζεται κενή. 
Μ' αυτόν τον ...καπιταλιστικό γρίφο ασχολούνται κτηματομεσίτες και αστικά ΜΜΕ τις τελευταίες μέρες, διερευνώντας το «τις πταίει» για τα πανάκριβα ενοίκια. 
Πού καταλήγουν οι φωστήρες; 
Οτι αν έπεφταν στην αγορά τα κλειστά σπίτια, οι τιμές των ενοικίων θα μειώνονταν έως και 25%! 
Με άλλα λόγια, στα αδιέξοδα που προκαλεί η καπιταλιστική αγορά της στέγης «λύση» θα δώσει ...η ίδια η καπιταλιστική αγορά! 
Το κέρδος είναι αυτό που καθορίζει αν ένα σπίτι θα χτιστεί ή όχι, αν θα παραμείνει κλειστό, θα νοικιαστεί ή θα πουληθεί. 
Το κέρδος ορίζει και το κόστος των ενοικίων, ειδικά σήμερα που πολλά ακίνητα είναι ιδιοκτησία μεγάλων κατασκευαστικών ομίλων η εταιρειών του real estate. 
Το κέρδος λένε θα δώσει λύση και τώρα, αυξάνοντας την προσφορά και τον ανταγωνισμό, με στόχο να πέσουν οι τιμές. 
Δουλεύουν ψιλό γαζί τον λαό, που βάλλεται από παντού: 
Τους μεγαλοϊδιοκτήτες ακινήτων, τις τράπεζες, το κράτος. 
Σερβίρουν το φαρμάκι για φάρμακο για να κρύβεται η μοναδική διέξοδος, που είναι ο αγώνας ενάντια στα μέτρα δήμευσης των λαϊκών κατοικιών, στο ξεζούμισμα της λαϊκής οικογένειας και στην πολιτική της στέγης - εμπόρευμα, που συνθλίβει την ανάγκη για σπίτια σύγχρονα και φτηνά.

Πηγή: rizospastis



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Δεκάρα... τσακιστή



Για να φτιάξει την εικόνα της μετά την κατεδάφιση των εκσκαφέων στο ορυχείο της Μαυροπηγής, η ΔΕΗ ΑΕ εξέδωσε μια μακροσκελή ανακοίνωση όπου εξηγεί γιατί η παραγωγή Ενέργειας από λιγνίτη είναι πλέον οικονομικά ασύμφορη. Γράφει μεταξύ άλλων: «Η επίκληση του λιγνίτη ως "εθνικού καυσίμου" στη σημερινή εποχή αγνοεί τη σκληρή οικονομική και περιβαλλοντική πραγματικότητα. Η παραγωγή Ενέργειας από λιγνίτη έχει καταστεί πλέον εξαιρετικά ασύμφορη, κυρίως λόγω του κόστους των δικαιωμάτων εκπομπών διοξειδίου του άνθρακα. Το κόστος αυτό δεν αποτελεί μια αυθαίρετη εκτίμηση, αλλά προκύπτει από την τιμή των δικαιωμάτων ρύπων στην Ευρώπη με τον συντελεστή εκπομπών του ελληνικού λιγνίτη». Ακολουθεί ένας ...τιμοκατάλογος με το κόστος των δικαιωμάτων ρύπων ανά μονάδα της ΔΕΗ (αν συνέχιζαν να παράγουν) σε συνδυασμό με το κόστος λειτουργίας των σταθμών (μισθοί κ.ά.), για να καταλήξει η ΔΕΗ ΑΕ ότι έκλεισε τους ΑΗΣ και τα ορυχεία επειδή αν συνεχιζόταν η ηλεκτροπαραγωγή από λιγνίτη, το αυξημένο κόστος θα μετακυλιόταν στην τσέπη του λαού. Σκόπιμη διαστρέβλωση για να βγει λάδι η πολιτική της «πράσινης μετάβασης», που επέβαλε την απολιγνιτοποίηση και εκτόξευσε τις τιμές του ρεύματος, από όποια πηγή κι αν παράγεται.

Τα δικαιώματα ρύπων επιβλήθηκαν με πολιτικές αποφάσεις στο έδαφος της στρατηγικής για την «πράσινη μετάβαση», που δεν δίνει δεκάρα τσακιστή για το περιβάλλον και τις λαϊκές ανάγκες, αλλά έχει αποκλειστικό σκοπό τη διαμόρφωση προϋποθέσεων για την κερδοφόρα επένδυση συσσωρευμένων κεφαλαίων. Για να γίνει αυτό έπρεπε να καταστραφεί κεφάλαιο, και ακριβώς αυτό συμβαίνει με την απαξίωση και τελικά το κλείσιμο των ΑΗΣ και των ορυχείων, που τη θέση τους παίρνουν φωτοβολταϊκά, ανεμογεννήτριες και μονάδες με πανάκριβο φυσικό αέριο. Σημειώνουμε επίσης ότι με τις ίδιες πολιτικές αποφάσεις το φυσικό αέριο δεν συμπεριλήφθηκε στους «απαγορευμένους» υδρογονάνθρακες, επειδή χωρίς αυτό δεν θα μπορούσε να διατηρηθεί η ισορροπία του συστήματος, αφού οι ΑΠΕ παράγουν μόνο σε καθορισμένες συνθήκες και δεν μπορούν να αποθηκεύσουν. Το βάφτισαν λοιπόν «μεταβατικό καύσιμο» και δεν υπόκειται στο πέναλτι των ρύπων, με αποτέλεσμα να κάνουν χρυσές δουλειές μ' αυτό και οι Αμερικανοί. Να αφήσει λοιπόν τις γελοιότητες η ΔΕΗ. Η απαξίωση του λιγνίτη, μιας φτηνής και άφθονης πηγής Ενέργειας, που συμβάλλει καθοριστικά στην ενεργειακή αυτάρκεια και ασφάλεια της χώρας, έγινε με πολιτικές αποφάσεις και με μοναδικό κριτήριο το κέρδος, που καθορίζει άλλωστε διαχρονικά και τη λειτουργία της ΔΕΗ ΑΕ, είτε με κρατική είτε με ιδιωτική πλειοψηφία στο μετοχολόγιό της.

Πηγή: rizospastis



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

H σκανδαλώδης «αθωότητα» της κυβέρνησης του «Μέσι της ελληνικής πολιτικής»

Γεράσιμος Χολέβας από Ημεροδρόμος


Ας αφήσουμε πίσω το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ με τις τυχαίες φωτογραφίες με τους «Φραπέδες» και τους «Χασάπηδες» και ό,τι ακολούθησε.

Ας μην αναφερθούμε στον Κώστα Αχ. Καραμανλή, υπουργό Μεταφορών την περίοδο του εγκλήματος των Τεμπών. Αυτόν που χειροκροτείται από τους βουλευτές της ΝΔ.

Ας «ξεχάσουμε» και τις υποκλοπές με τον άμεσα αρμόδιο, τότε, για την ΕΥΠ, Κυριάκο Μητσοτάκη, που «δεν ήξερε».

Ας μην αναλωθούμε στη λίστα των μικρών και μεγαλύτερων σκανδάλων της κυβέρνησης Μητσοτάκη.

Ας αφήσουμε πίσω ακόμα κι αυτή τη φαρσοκωμωδία με τον «Ειδικό Επιστήμονας» Μακάριο Λαζαρίδη, αυτό το πρότυπο «αριστείας» της κυβέρνησης, που συνεχίζει να προσπαθεί να τα βάλει ακόμα και με την κοινή λογική.

Ας τα πάμε στα τελευταία, τα «φρέσκα»:

— Η κυρία Άννα Μισέλ Ασημακοπούλου καταδικάστηκε σε 20 μήνες φυλάκιση με αναστολή, για την υπόθεση της διαρροής προσωπικών δεδομένων Ελλήνων του εξωτερικού. Η κυρία Ασημακοπούλου, όταν έγιναν αυτά, ήταν ευρωβουλευτής της ΝΔ.

Παρά την καταδίκη υπήρξε μια μνημειώδης κάλυψη από την κυβέρνηση. Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος, Παύλος Μαρινάκης, ισχυρίστηκε, με χαλαρότητα ότι «μιλάμε για ένα email μόνο». Μάλιστα, όταν ρωτήθηκε για την περίπτωση διαγραφής της (όπως και των άλλων εμπλεκόμενων) από τη ΝΔ, απάντησε: «Γιατί να τους διαγράψουμε; Για όνομα του Θεού».

Παράλληλα, ο Άδωνις Γεωργιάδης, εκλεκτός υπουργός Υγείας του Μητσοτάκη, σε παρέμβαση του ζήτησε και… ειδική ρύθμιση για την Άννα – Μισέλ Ασημακοπούλου.
«Το θεωρώ αδιανόητο» δήλωσε σε μια (από τις… ελάχιστες) τηλεοπτικές του εμφανίσεις (αυτή τη φορά στο Action 24, στις 18/6/202). «Ποινική καταδίκη» διερωτήθηκε και συμπλήρωσε: «Ποινική καταδίκη, σημαίνει ότι γράφεται στο ποινικό σου μητρώο και σου καταστρέφει τη ζωή (…) Ποινική καταδίκη γιατί έστειλες email ως πολιτικός για εκλογές;».

Ο Γεωργιάδης, αφού χαρακτήρισε «αδικημένη» την Άννα Μισέλ Ασημακοπούλου, έριξε και μια πρόταση να υπάρχει: Η κυβέρνηση «να λάβει νομοθετική πρωτοβουλία για τους πολιτικούς και την πολιτική επικοινωνία τέτοιου είδους σφάλματα να μην επιφέρουν ποινικές κυρώσεις».

— Ας περάσουμε, τώρα, στον αξιότιμο κύριο Δημήτρη Αβραμόπουλου, και το ένταλμα σύλληψης των βελγικών αρχών, στο πλαίσιο των ερευνών για το λεγόμενο Qatargate. Ο ίδιος Δ. Αβραμόπουλος εκνευρισμένος με το ζήτημα άρχισε να βγαίνει στα κανάλια και να μιλάει για «μπούρδες» και «κερατάδες» με τους οποίους έχουμε μπλέξει. Μάλιστα, αναγκάστηκε να εξηγήσει και ποιους εννοεί «κερατάδες». Δεν αφορούσε, όπως είπε, σε μια καμία περίπτωση τους Έλληνες εισαγγελείς αλλά ο χαρακτηρισμός πήγαινε σε κάτι χαμηλόβαθμους αξιωματικούς στο Βέλγιο.

Ο βουλευτής της ΝΔ, τελικά, προσέφυγε στον Άρειο Πάγο, ζητώντας να ακυρωθεί το ευρωπαϊκό ένταλμα σύλληψης.

Σε όλη τη διάρκεια της υπόθεσης η κυβέρνηση, τυπικά, πήρε αποστάσεις δηλώνοντας πως είναι θέμα της δικαιοσύνης και τα λοιπά και τα λοιπά. Παρ’ όλα αυτά κυβερνητικά στελέχη (Γεωργιάδης, Βορίδης κ.α) έδωσαν κάλυψη στον Δ. Αβραμόπουλου υιοθετώντας την όποια επιχειρηματολογία του.

Πάντως, για τις σοβαρές κατηγορίες που υπάρχουν στο ευρωπαϊκό ένταλμα σύλληψης (Documento 24/6/2026) η κυβέρνηση και τα κυβερνητικά στελέχη δεν έχουν δηλώσει προθυμία να μιλήσουν.

Μέσα (και) από τις δύο (διαφορετικές μεταξύ τους) υποθέσεις παρατηρούμε το ίδιο κυβερνητικό «φαινόμενο»: Με τον έναν ή τον άλλον τρόπο συνεχίζεται μια μόνιμη κατάσταση «αθωότητας» των στελεχών της. Αυτό συμβαίνει είτε τα «γαλάζια» στελέχη έχουν καταδικαστεί, είτε έχουν κατηγορίες, είτε έχουν περάσει από Επιτροπές της Βουλής, είτε απλά δεν μπορούν να στηρίξουν τα επιχειρήματα τους πάνω στην κοινή λογική. Πολλές φορές, δε, συναντάμε κι εκείνο το παλιό… επιχείρημα του «ξέρεις ποιος είμαι εγώ,ρε;», σε διάφορες εκδοχές του.

Και για να μην σπεύσουν κάποιοι να επικαλεστούν το (απαραίτητο και δεδομένο) τεκμήριο της αθωότητας, για την κάθε περίπτωση, ας το διασαφηνίσουμε με τον πιο σαφή τρόπο: Δεν μιλάμε γι’ αυτό αλλά για τη σκανδαλώδη «αθωότητα» της ίδιας της κυβέρνησης του Κυριάκου Μητσοτάκη και των στελεχών της. Σε αυτή τη διαδικασία η δικαιοσύνη, είτε η ελληνική, είτε η ευρωπαϊκή γίνεται λάστιχο. Άλλες φορές δηλώνουν τον σεβασμό στη δικαιοσύνη, άλλες προχωρούν σε κρίσεις των αποφάσεων της. Ανάλογως με το πώς βολεύει κάθε φορά.

Υ.Γ: Θα καταλάβατε πως «ο Μέσι της ελληνικής πολιτικής» δεν είναι άλλος από τον Κυριάκο Μητσοτάκη. Έτσι τον χαρακτήρισε ο εφοπλιστής Αθανάσιος Λασκαρίδης σε εγκαίνια της Διεύθυνσης Κυβερνοχώρου στο υπουργείο Άμυνας (το σχετικό βίντεο εδώ και η αναφορά μετά το 27’30”). Προφανώς, καμία σημασία δεν έχει που ο αδελφός του Αθανάσιου Λασκαρίδη, Πάνος (εφοπλιστής επίσης), είχε δηλώσει ότι «οι πλοιοκτήτες (…) δεν χρειάζονται τον πρωθυπουργό, μπορούν να χέσουν πάνω στον πρωθυπουργό».

 


Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Το «Θωρηκτό Ποτέμκιν», το σκουληκιασμένο κρέας και μια κόκκινη σημαία




Το «Θωρηκτό Ποτέμκιν» του Σεργκέι Αϊζενστάιν, το έπος της σοβιετικής κινηματογραφίας, που γυρίστηκε το 1925, είναι από εκείνα τα έργα Τέχνης που δεν ανήκουν μόνο στην εποχή τους, αλλά συνεχίζουν να συνομιλούν με τις επόμενες γενιές, να θέτουν ερωτήματα και να αναζητούν απαντήσεις.

Ηταν ακριβώς σαν σήμερα πριν 121 χρόνια, και η ταινία ξεκινά από κάτι φαινομενικά απλό. Οι ναύτες αρνούνται να φάνε σκουληκιασμένο κρέας. Αγανακτισμένοι από την απάνθρωπη μεταχείριση και την ανήκουστη σκληρότητα της διοίκησης, οι ναύτες εξοντώνουν τους πιο μισητούς αξιωματικούς, υψώνουν στο πλοίο κόκκινη σημαία, εκλέγουν επιτροπή του πλοίου με επικεφαλής τον μηχανικό ναρκών Ματιουσένκο και καλούν τον λαό σε γενικευμένο ξεσηκωμό κατά του τσάρου.

Εναντίον του θωρηκτού «Ποτέμκιν» στέλνεται ολόκληρος ο στόλος της Μαύρης Θάλασσας, με εντολή να το αιχμαλωτίσει ή να το βυθίσει. Οι επαναστάτες του «Ποτέμκιν» κινούν θαρραλέα για να συναντήσουν τη Μοίρα και δύο φορές το θωρηκτό διασπάει τον σχηματισμό του.

Από τα πολεμικά της Μοίρας οι άλλοι ναύτες χαιρετίζουν φανερά τους εξεγερμένους του «Ποτέμκιν». Η διοίκηση του στόλου, από φόβο μήπως ξεσπάσει εξέγερση και στα άλλα πλοία, ξεμακραίνει στα ανοιχτά.

Το πλήρωμα του επαναστατημένου θωρηκτού, μαζί με την τορπιλάκατο Νο 267 που έχει προσχωρήσει στην εξέγερση, καταπλέει στην Οδησσό, όπου οι εργάτες είχαν κηρύξει γενική απεργία, και συνδέεται μαζί τους.

Οι κάτοικοι της πόλης κατεβαίνουν τρέχοντας τα σκαλοπάτια για να υποστηρίξουν το πλήρωμα, αλλά πυροβολούνται ανελέητα από τους κοζάκους και την τσαρική αστυνομία.

Η θρυλική σκηνή στα σκαλιά της Οδησσού, όπου η φρουρά πυροβολεί το άοπλο πλήθος, έγινε παγκόσμιο σύμβολο της κρατικής βίας, που θέτει πάντα το ίδιο ηθικό ερώτημα: Πόση βία μπορεί να ασκήσει η εξουσία για να διατηρήσει τα προνόμιά της;

Η εξέγερση μπορεί να καταπνίγεται στο αίμα, ωστόσο προλαβαίνει να βροντοφωνάξει την ενότητά της με τον επαναστατημένο λαό, κάτι που τότε είχε τεράστια πολιτική σημασία, αφού φανέρωνε πως ο τσαρισμός άρχισε να χάνει το στρατιωτικό του στήριγμα.

Εκείνες τις μέρες ο Β. Ι. Λένιν έγραφε:

«Το θωρηκτό "Ποτέμκιν" έμεινε ένα ανίκητο έδαφος της επανάστασης και όποια κι αν ήταν η τύχη του, έχουμε μπροστά μας ένα αναμφισβήτητο και σημαντικότατο γεγονός: Την απόπειρα σχηματισμού ενός πυρήνα ενός νέου επαναστατικού στρατού».

Μα αυτό δεν διδάσκει η Ιστορία; Οτι δηλαδή πολλές μεγάλες κοινωνικές εκρήξεις γεννιούνται συχνά από μικρές καθημερινές ταπεινώσεις; Στην περίπτωση του «Ποτέμκιν», πίσω από το χαλασμένο φαγητό κρύβονταν η απανθρωπιά, η αυθαιρεσία, η εκμετάλλευση και η περιφρόνηση προς την ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Γι' αυτό και η άρνηση των ναυτών να υποταχθούν μετατράπηκε σε εξέγερση. Γι' αυτό η ανταρσία εξαπλώθηκε στην πόλη, το πλοίο ύψωσε την κόκκινη σημαία και έγινε το σύμβολο μιας κοινωνίας που ξεκίνησε να αμφισβητεί την παντοδυναμία του καθεστώτος.

Τα σημερινά «Ποτέμκιν» είναι οι συλλογικές μορφές αντίστασης

Το πραγματικό ιστορικό γεγονός, βέβαια, υπήρξε ακόμα πιο συγκλονιστικό. 121 χρόνια μετά από εκείνη την εξέγερση και 101 χρόνια μετά από την ταινία του Αϊζενστάιν, η Ιστορία επισημαίνει ότι καμία εξουσία δεν είναι παντοδύναμη, όταν χάνει τη νομιμοποίησή της στα μάτια των ανθρώπων. Ο τσαρισμός δεν απειλήθηκε αρχικά από κανόνια και στρατούς, απειλήθηκε όταν οι ίδιοι οι ναύτες του αρνήθηκαν να υπακούσουν. Οταν αυτοί που αποτελούσαν τον μηχανισμό στήριξης του καθεστώτος συνειδητοποίησαν ότι τα συμφέροντά τους δεν ταυτίζονταν με εκείνα των κυρίαρχων. Η εξέγερση του «Ποτέμκιν» απέκτησε ιστορική σημασία, επειδή συνδέθηκε και με τους εργάτες της Οδησσού. Η δύναμη δεν βρισκόταν μόνο στο πλοίο, αλλά και στη δυνατότητα της συνάντησης διαφορετικών κοινωνικών δυνάμεων.

Η αδικία δεν μπορεί να κρύβεται επ' άπειρον.

Η Ιστορία προχωρά όταν οι καταπιεσμένοι αναγνωρίζουν ο ένας τον άλλον ως συμμάχους και συνοδοιπόρους.

Αν κοιτάξουμε τη σημερινή διεθνή πραγματικότητα, θα δούμε έναν κόσμο γεμάτο αντιφάσεις. Πρωτοφανής επιστημονική γνώση και τεχνολογικές δυνατότητες, αλλά και εκατοντάδες εκατομμύρια ανθρώπων που ζουν σε συνθήκες φτώχειας. Πόλεμοι παντού και ανισότητες που διευρύνονται. Πλούτος που συγκεντρώνεται σε ολοένα λιγότερα χέρια, κλιματική κρίση που απειλεί ολόκληρες κοινωνίες, ενώ εκατομμύρια άνθρωποι μεταναστεύουν αναζητώντας επιβίωση.

Μέσα σε αυτήν την πραγματικότητα, τα σημερινά «Ποτέμκιν» δεν είναι πλέον πολεμικά πλοία, αλλά συλλογικές μορφές αντίστασης και αλληλεγγύης, που γεννιούνται από ανάγκη μέσα στις κοινωνίες.

Είναι τα συνδικάτα που υπερασπίζονται την εργασία απέναντι στην αυθαιρεσία.

Είναι οι οργανώσεις που παλεύουν για τα ανθρώπινα δικαιώματα.

Είναι τα κινήματα ειρήνης που αντιστέκονται στη λογική του πολέμου.

Είναι οι επιστήμονες που ανακαλύπτουν όσα βελτιώνουν και σώζουν ζωές.

Είναι οι δημοσιογράφοι που υπερασπίζονται την αλήθεια απέναντι στην παραπληροφόρηση και φέρνουν στο φως όσα κάποιοι θέλουν να μείνουν κρυφά.

Είναι οι πολίτες που καταγγέλλουν την ιδιωτική απληστία και μάχονται για τα δικαιώματά τους.

Στη σημερινή εποχή, ένα σχολείο που μορφώνει χωρίς διακρίσεις είναι ένα «Ποτέμκιν».

Ενα δημόσιο νοσοκομείο που υπηρετεί όλους τους ανθρώπους, ανεξάρτητα από εισόδημα, είναι ένα «Ποτέμκιν».

Ενα κοινωνικό κίνημα που υπερασπίζεται το δικαίωμα στη στέγη, στην εργασία ή στο καθαρό περιβάλλον, είναι ένα «Ποτέμκιν».

Ακόμα και το διαδίκτυο, παρά τις αντιφάσεις του, μπορεί να λειτουργήσει ως σύγχρονο «Ποτέμκιν» όταν γίνεται εργαλείο ενημέρωσης, γνώσης και δημοκρατικής συμμετοχής. Οπως το επαναστατημένο θωρηκτό διέσπασε τη γραμμή του στόλου, έτσι και η ελεύθερη διάδοση της πληροφορίας μπορεί να διασπάσει τα τείχη της προπαγάνδας και της χειραγώγησης.

Ωστόσο η ιστορία του «Ποτέμκιν» υπογραμμίζει κάτι ακόμη. Οτι η ανθρώπινη αξιοπρέπεια μπορεί να γίνει ισχυρότερη από τον φόβο, και πως όταν η εξουσία χάνει κάθε αίσθηση δικαιοσύνης, δημιουργεί τις προϋποθέσεις της αμφισβήτησής της.

Οι ναύτες του θρυλικού θωρηκτού νίκησαν τη λήθη, επειδή τη στιγμή που είπαν «ως εδώ», όταν αρνήθηκαν να ζήσουν ως υπάνθρωποι, να φάνε σκουληκιασμένο κρέας και να δεχτούν ταπεινώσεις και βία, εκείνη ακριβώς ήταν η στιγμή που γεννιόταν η Ιστορία.

Ετσι δίδαξαν πως κανένα καθεστώς δεν είναι ανίκητο. Ο τσαρισμός διέθετε στρατό, στόλο, αστυνομία και απεριόριστη εξουσία. Ομως άρχισε να κλονίζεται όταν οι ίδιοι οι άνθρωποι που τον στήριζαν συνειδητοποίησαν πως η αλληλεγγύη είναι ισχυρότερη από την καταστολή, και πως η δύναμη των καταπιεσμένων βρίσκεται στην ενότητά τους.

Σε μια εποχή όπου η λέξη «ειρήνη» ακούγεται συχνά αδύναμη μπροστά στους εξοπλισμούς και στις γεωπολιτικές αντιπαραθέσεις, το αξεπέραστο αριστούργημα της 7ης Τέχνης, το «Ποτέμκιν», μας θυμίζει ότι η ειρήνη δεν είναι απλώς η απουσία πολέμου. Είναι η παρουσία δικαιοσύνης. Δεν μπορεί να υπάρξει διαρκής ειρήνη εκεί όπου κυριαρχούν η φτώχεια, η καταπίεση και η εκμετάλλευση.

Η ανθρωπιά, η αλληλεγγύη και η δικαιοσύνη παραμένουν οι μεγάλες ανεκπλήρωτες υποσχέσεις του σύγχρονου κόσμου.

Κάτι μας λένε ακόμη οι ναύτες της Μαύρης Θάλασσας

Τα σημερινά «Ποτέμκιν» δεν ταξιδεύουν στις θάλασσες. Βρίσκονται στις γειτονιές, στους χώρους εργασίας, στα πανεπιστήμια, στα κινήματα πολιτών, στους ανθρώπους που αρνούνται να αποδεχτούν ως φυσική την αδικία και ως δεδομένες την εκμετάλλευση, την ανισότητα, τη φτώχεια.

Κάποτε οι γενναίοι ναύτες της Μαύρης Θάλασσας ύψωσαν τη σημαία της αξιοπρέπειας απέναντι σε μια πανίσχυρη αυτοκρατορία. Σήμερα, κάθε συλλογική προσπάθεια για δικαιοσύνη, ισότητα και ειρήνη συνιστά ένα νέο «Ποτέμκιν». Οχι βέβαια για να βυθίσει αντιπάλους, αλλά για να ανοίξει νέους δρόμους, για να απελευθερώσει. Οι σύγχρονοι «ναύτες» παλεύουν να ενώσουν τους υπόλοιπους, γύρω από το διαχρονικό αίτημα ενός κόσμου χωρίς εκμετάλλευση, πολέμους και φόβο.

Αλλωστε ο πραγματικός πρωταγωνιστής στην ταινία του Αϊζενστάιν δεν ήταν ένας ήρωας. Ηταν το συλλογικό σώμα των ναυτών και του λαού. Η Ιστορία αλλάζει μόνο από τη δράση των πολλών.

Το «Ποτέμκιν» παραμένει ζωντανό πάνω από έναν αιώνα. Δεν είναι μόνο μια ιστορία εξέγερσης. Είναι μια ιστορία αξιοπρέπειας, συλλογικότητας, ελπίδας και πίστης ότι οι κοινωνίες μπορούν να αλλάξουν, όταν οι άνθρωποι αποφασίζουν να γίνουν πρωταγωνιστές της μοίρας τους.


Πηγή: rizospastis



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Η προπαγάνδα των εντυπώσεων


Γι' αλλού κινήσαμε, γι' αλλού, κι αλλού η ζωή μάς πάει. Το λέει το τραγουδάκι. Το λένε και οι ένοχοι της νεότευκτης κατηγορίας των νομότυπων που αθροίζεται με τους νομοταγείς, τους νομιμόφρονες και άλλα τέτοια που συστηματικά επιστρατεύονται στο δίκιο του εργάτη που 'ναι νόμος. Το λέω αυτό γιατί έχω ακούσει απίθανες ΜΚΟ να κατασκευάζονται, αλλά και σαν του Ιταλού του λομπίστα, λεφτομπαρίστα που εχει φτιάξει μία «εναντίον της ατιμωρησίας», δεν έχω ματακούσει στο βρυξελλιώτικο τσίρκο. Σε μια εποχή που καταστρέφεται συστηματικά κάθε μορφή αγαθών ανθρώπινων σχέσεων, όπως είναι η αλληλεγγύη, η συμπόνοια, ακόμα και τα συλλυπητήρια, ή τα συγχαρητήρια, λογικό άλλα να ξεκινάω να γράψω κι άλλα να βάζω, εδώ στη γωνίτσα μου, φρικαρισμένη από το πώς οποιοσδήποτε από μας μπορεί να γλιστρήσει στον ολισθηρό διάδρομο της προπαγάνδας των εντυπώσεων.

Υπάρχει αυτός ο μύθος ότι οι αριθμοί λένε την πραγματικότητα. Ε, δεν τη λένε, όταν πρόκειται για μείζονες καταστροφές όπως είναι οι σεισμοί και δη σε έναν καπιταλιστικό κόσμο, που προαποδέχεται ταυτόχρονα και ότι το Χρηματιστήριο έχει Ψυχολογία και ο Σεισμός τη δικιά του Οικονομία. Τι να την κάνεις την αλληλεγγύη και κυρίως πώς να τη συνειδητοποιήσεις ως ανθρώπινη ανάγκη και ως προαπαιτούμενο ελευθερίας κι ευημερίας, όταν όλα είναι ψευδώς συγκρίσιμα. Μιλάμε, εμείς οι Κουκουέδες, για την πολεμική οικονομία της ΕΕ και τον φριχτό προϋπολογισμό της που κόβει από παιδιά κι αγρότες, από γέρους κι όνειρα, κυριολεκτικά απ' τον παράδεισο για να ενισχύσει την κόλαση ως πιο προσοδοφόρα, και έτσι οι αριθμοί χάνουν το νόημά τους.

Διαβάζω λοιπόν ότι ο υβριστής των πάντων, και δη της ζωής αυτής καθεαυτής, Τραμπ, ζήτησε παραπάνω χαρτζιλίκι από το Κογκρέσο του, 88 δισ. δολάρια. Τα 77 τα θέλει για να ανανεώσει τα πυρομαχικά που ξέρασε πάνω στο Ιράν και τα «επιχειρησιακά κόστη» του τελευταίου κακοήθους πολέμου του. Τα 11 δισ. που περισσεύουν θα τα δώσει λέει για να ...βοηθηθούν οι Αμερικανοί αγρότες. Τι να πουν οι αριθμοί των μαύρων σκυλιών, που καταναλώνουν ωμό ανθρώπινο κρέας, για την τροφική αλυσίδα δηλαδή. Κι εκεί που αναρωτιέμαι μήπως τα βάζω άδικα με τα σκυλιά, που δεν μπορείς να βαφτίσεις όταν είναι αδέσποτα και πεινασμένα την αγέλη τους Κογκρέσο, μου 'ρχεται και με βαράει στον σταυρό ένα άλλο νούμερο που μπορεί να κάνει οποιονδήποτε να φρικάρει περί το καθεστώς της Ταϊβάν και τον επαπειλούμενο πόλεμο για τον έλεγχο των εκεί Στενών, μετά απ' αυτά του Κόλπου. Εκεί, στην άλλη άκρη της Γης, καταγράφηκαν 2,68 εκατομμύρια παιδιά κάτω των 14 ετών, αλλά και 3,2 εκατομμύρια κατοικίδια. Γοητευτικός ο καπιταλισμός όταν πουλάει το δήθεν θυμοσοφικό ρητό «παιδιά - σκυλιά δεν έχει», ε;

Κι άμα έχει παιδιά που αποτυγχάνουν στα μαθηματικά, κι άλλα που «αποτυγχάνουν» στον έλεγχο της πλατείας και βρίσκονται μαχαιρωμένα, πόσους «Οδηγητές» χρειάζεσαι από την κούνια για να τα μάθεις να ξεχωρίζουν τα ροζ συννεφάκια του ουρανού από τη ροζ ηρωίνη και τα νέφη της. Τίποτε απ' αυτά δεν είναι καινούργιο, αλλά ποτέ η διακίνηση της πληροφορίας δεν ήταν τόσο παραπλανητική. Μια σκέτη διαβολή. Μια παράκαμψη της πραγματικότητας που ανοίγει δρόμους μόνο για βολική μικροπολιτική, βολικό χάος, βολική χρήση για το κεφάλαιο κάθε τεχνολογικής εξέλιξης, σε επίπεδο Μένγκελε και ναζιστικής διαφήμισης των τελικών λύσεων. Ηδη βλέπει κανείς τα πρώτα σχόλια, άθλια, για το ότι «η κομμουνιστική Βενεζουέλα πληρώνει μεγαλύτερο τίμημα σε νεκρούς από τους σεισμούς»! Συνθλίβονται οι αριθμοί των καταπλακωμένων κάτω από τη νίκη του Τραμπ και του Μαδούρο. Κι αν ο ένας στους τέσσερις στην Ευρώπη λένε πως ήδη ψηφίζει άκρα δεξιά, κι αν πάνω στους τάφους της Γάζας χτίζονται Ριβιέρες, τότε όταν ακούτε αριθμούς θυμάτων των καταστροφικών σεισμών όπου Γης, να κρατάτε μόνο αυτόν των αγνοούμενων. Είναι πάντα πολλαπλάσιοι των επισήμως καταγεγραμμένων. Κι αυτό γιατί δεν περίσσεψαν αλληλέγγυα ανθρώπινα χέρια να τους τραβήξουν, αν είχαν επιζήσει από τα χαλάσματα. Η οικονομία των σεισμών είναι πάντα των εργολάβων και των κατασκευαστικών, που θεωρούν κοινωνική κατοικία μόνο τα νεκροταφεία.


Πηγή: rizospastis



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Παρασκευή 26 Ιουνίου 2026

Διακυμάνσεις

Γιώργος Μαργαρίτης


Το φαντασιακό επιθυμεί παντού και πάντα να μετουσιωθεί σε πραγματικό.

Αυτό είναι το κλειδί για να αντιληφθούμε την λειτουργία των "δημοσκοπήσεων" οι οποίες, περισσότερες από δέκα κάθε εβδομάδα (!!!!!) ανεβοκατεβάζουν ηγέτες, κόμματα, κινήματα και κυβερνήσεις.....

Στην πρώτη θέση ο Μητσοτάκης - φάρος και σημαιοφόρος της αστικής τάξης (εδώ που τα λέμε ο ηγέτης που της αξίζει....). Μετά οι δελφίνοι -πότε η Καρυστιανού, πότε ο Ανδρουλάκης, τώρα τελευταία Τσίπρας και μόνο Τσίπρας....

Διαθέτει φυσικά και ηδονοβλεψία - με κηραλοιφές και θεϊκές επιστολές ..... Από όλα!!!

Ο Τσίπρας έχει πλέον (δημοσκοπικά) εγκατασταθεί στην θέση του εραστή. Καλός ο σύζυγος αλλά να υπάρχει και το δεύτερο (εναλλακτικό) πρόσωπο. Για ώρα ανάγκης....

Σε τελευταία ανάλυση η αστική τάξη πάντοτε έδειχνε εξαιρετικά προσαρμοστική στο οικογενειακό δίκαιο: και σύζυγο, καί εραστή, και νταβατζή άμα λάχει (για το τελευταίο ρωτείστε στις πρεσβείες των φίλων, εταίρων και συμμάχων)

ΥΓ. : Συγγνώμη για την γλώσσα και τα υπονοούμενα... σε χώρα μπουρδέλο ζούμε.... Ίντα θέλετε να λέμε;;;;


Πηγή:Facebook



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Αλυσίδα



Στη σκιά της αντιπαράθεσης για την απόφαση του Αρείου Πάγου σχετικά με τα «κόκκινα» δάνεια που είναι ενταγμένα στον νόμο Κατσέλη, πέρασε «στα ψιλά» ότι αυτές τις μέρες ολοκληρώθηκε η διαδικασία ανάδειξης οριστικού αναδόχου από την κυβέρνηση για τον Φορέα Απόκτησης και Επαναμίσθωσης Ακινήτων, που θα λειτουργήσει το ερχόμενο φθινόπωρο. 

Θυμίζουμε ότι βάσει Οδηγιών της ΕΕ συστήνεται μία ιδιωτική εταιρεία που θα αγοράζει από τις τράπεζες - με έκπτωση έως και 30% σε σχέση με την εμπορική αξία - την κατοικία υπερχρεωμένων νοικοκυριών, αναγκάζοντάς τα να καταβάλλουν ενοίκιο για το ίδιο τους το σπίτι για 12 χρόνια, μέχρι να αποπληρώσουν τα δάνεια! 

Δεν είναι καθόλου απίθανο αυτό να συνδέεται και με τη νέα κατάσταση που διαμορφώνει στην αγορά η απόφαση του Αρείου Πάγου, καθώς ξεμπλοκάρονται δεκάδες χιλιάδες δάνεια που δεν θα μπορούσαν να εξυπηρετηθούν και άρα να αγοραστούν από τον νέο φορέα. 

Στο σχέδιο αυτό καθοριστική συμβολή έχουν οι συστημικές τράπεζες, που ενισχύουν το νέο σχήμα με 100 εκατ. ευρώ, κατόπιν απευθείας συμφωνίας τους με τον επενδυτή. 

Ολα λοιπόν σεταρισμένα, με τους νόμους για τα «κόκκινα» δάνεια να φτιάχνουν κρίκο - κρίκο μια μακριά αλυσίδα που τυλίγεται ολοένα και περισσότερο στον λαιμό του λαού...

Πηγή: rizospastis.



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΟ ΚΟΜΜΑ ΕΛΛΑΔΑΣ Σε έναν κόσμο που δεν χωρά τα όνειρά μας, δεν επιλέγουμε τη φυγή - Επιλέγουμε να τον αλλάξουμε



Για την Παγκόσμια Ημέρα Κατά των Ναρκωτικών, το Γραφείο Τύπου της ΚΕ του ΚΚΕ σε ανακοίνωσή του σημειώνει:

«Το ΚΚΕ έχει ασίγαστο μέτωπο με ό,τι "ναρκώνει" το μυαλό, τη συνείδηση και τη δράση της νέας γενιάς με τις σάπιες αξίες του καπιταλιστικού συστήματος, που βρίσκεται σε παρακμή και προβάλλει ακόμα και τη χρήση ουσιών ως "ελεύθερη επιλογή" και ως "ατομικό δικαίωμα".

Καλεί κάθε νέο άνθρωπο να μη συμβιβαστεί με έναν τρόπο ζωής που προβάλλει την ατομική "φυγή" και την αποξένωση ως λύση. Να μη στέκεται στο περιθώριο, αλλά με την αγωνιστική στάση και δράση του να γίνει πρωταγωνιστής των εξελίξεων, να αντιπαλεύει συλλογικά ό,τι "στενεύει" τη ζωή του για να "χωρέσει" μέσα στα καλούπια αυτού του συστήματος.

Τα στοιχεία για τη διάδοση της χρήσης ναρκωτικών ουσιών και άλλων εξαρτήσεων είναι αποκαλυπτικά: Χρόνο με τον χρόνο αυξάνεται η χρήση στις μαθητικές ηλικίες, μειώνεται η ηλικία πρώτης επαφής με τα ναρκωτικά λίγο μετά τα 13 έτη, πάνω από το 70% των μαθητών θεωρεί ότι η κάνναβη δεν είναι ναρκωτικό. Παράλληλα, αυξάνονται τα ποσοστά υπερβολικής κατανάλωσης αλκοόλ, ενασχόλησης με τυχερά παιχνίδια και με τα social media στους εφήβους στη χώρα μας.

Η στρατηγική της ΕΕ και η σύμπλευση όλων των μέχρι σήμερα κυβερνήσεων στη χώρα μας ευθύνονται για τα τραγικά αποτελέσματα που βιώνουμε και σε αυτόν τον τομέα. Διαχρονικά προβάλλουν αντιεπιστημονικά και αντιδραστικά ιδεολογήματα, όπως η θεωρία του "λειτουργικού" χρήστη, που οδηγεί στον συμβιβασμό με το πρόβλημα της εξάρτησης και στην υπονόμευση της απεξάρτησης.

Η κυβέρνηση της ΝΔ επιδίδεται σε μέτρα απαγορεύσεων και καταστολής, ενώ την ίδια ώρα με την πολιτική της ενισχύει όλες τις αιτίες που στρέφουν έναν νέο στις εξαρτήσεις. Ταυτόχρονα διαλύει τα "στεγνά" θεραπευτικά προγράμματα και την πρόληψη, με ορατά ήδη τα τραγικά αποτελέσματα για τα οποία είχαν προειδοποιήσει εργαζόμενοι, επιστημονικοί και κοινωνικοί φορείς που αντιτάχθηκαν στην ίδρυση του ΕΟΠΑΕ.

Είναι βαριές οι ευθύνες και των άλλων κομμάτων που, είτε από θέση κυβέρνησης είτε αντιπολίτευσης, στήριξαν την πολιτική "μείωσης της βλάβης", την είσοδο ιδιωτών και ΜΚΟ στον ευαίσθητο κοινωνικό τομέα της πρόληψης και απεξάρτησης, που πρωτοστάτησαν στην αθώωση της κάνναβης, στήνοντας μπίζνες και μοιράζοντας αλληλοσυγχαρητήρια μεταξύ τους.

Το ΚΚΕ καλεί τους νέους ανθρώπους, τους εργαζόμενους στην πρόληψη και τη θεραπεία των εξαρτήσεων, τις οικογένειες των χρηστών, σε συμπόρευση μέσα από τους οργανωμένους φορείς του κινήματος, ώστε να αντιπαλέψουμε τη μήτρα του προβλήματος, το ίδιο το σύστημα της εκμετάλλευσης, που συντηρεί το φαινόμενο της χρήσης ουσιών για την κοινωνική καταστολή και την αποστράτευση χιλιάδων νέων ανθρώπων. Να αγωνιστούμε για δωρεάν, υψηλού επιπέδου πρόληψη, θεραπεία, κοινωνική επανένταξη, για ίδρυση νέων δομών σε όλη τη χώρα, με επαρκές και μόνιμο προσωπικό, ενάντια στην ιδιωτικοποίηση και τη διάλυση της πρόληψης και της θεραπείας.

Σε έναν κόσμο που δεν χωρά τα όνειρά μας, δεν επιλέγουμε τη φυγή. Επιλέγουμε να τον αλλάξουμε. Με το ΚΚΕ μπροστά, για μια κοινωνία ελεύθερη από ναρκωτικά και όχι με "ελεύθερα" τα ναρκωτικά». 


Πηγή: rizospastis



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Ρίχνοντας φως σε μία «σκιώδη κυβέρνηση» διαχείρισης του σάπιου συστήματος

Ελλάδα


Πολύ συζήτηση έχει γίνει για την «σκιώδη κυβέρνηση» Τσίπρα. Την υποδέχθηκαν με θέρμη ΜΜΕ εφοπλιστών και άλλων επιχειρηματιών, ενώ με χίλιους δυο τρόπους την «σπρώχνει» και η κυβέρνηση της ΝΔ επιλέγοντας την ως βολικό αντίπαλο.

Έχουν ήδη γραφτεί πολλά για το ποιοι τομεάρχες προέρχονται από το ΠΑΣΟΚ, πόσοι είναι καθηγητές Πανεπιστημίου, πόσοι είχαν και ποιες κυβερνητικές – κρατικές θέσεις την περίοδο διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ με ακροδεξιούς ΑΝΕΛ κ.λπ.

Θα αναφερθούμε και εμείς σε ορισμένα ενδεικτικά «στοιχεία και διαδρομές» επιχειρώντας να φωτίσουμε ορισμένες «σκιές» σχετικά με τη «σκιώδη κυβέρνηση» για την διαχείριση της ιμπεριαλιστικής φρίκης και καπιταλιστικής εκμετάλλευσης.

Η παρουσίαση της «πρώτης γραμμής» των στελεχών έγινε πασχίζοντας να αναδειχθεί μία γενική «αξιοσύνη». Η «ακαδημαϊκή επάρκεια», η εμπειρία στις επιχειρήσεις και στην διακυβέρνηση.

Με την γνωστή αυταρέσκεια και προβολή του «ΕΓΩ» που συνάδει απόλυτα με την ηθική του σάπιου αστικού κόσμου, παρατίθενται 40 σελίδες «πλούσιων βιογραφικών». 40 σελίδες που καταδεικνύουν ότι και αυτό το μόρφωμα φιλοδοξεί να αποτελέσει έναν πόλο διαχείρισης της καπιταλιστικής βαρβαρότητας. Μιας βαρβαρότητας που δεν είναι προκύπτει ως «επιλογή», «ιδεοληψία», «ανικανότητα» κ.λπ. Προκύπτει από τις στρατηγικές επιδιώξεις της αστικής τάξης, τους «ευαγείς» στόχους του κεφαλαίου που περιγράφονται πάντα με εύηχες λέξεις, απογυμνωμένες από το ταξικό τους υπόβαθρο. Μία βαρβαρότητα καθορισμένη από τους σιδερένιους νόμους του καπιταλισμού, που έχει περάσει ανεπίστρεπτα στην «πολεμική εποχή» του.

Ας δούμε ορισμένα χαρακτηριστικά παραδείγματα.

Στο βιογραφικό του τομεάρχη «Τουρισμού» Κωνσταντινίδη Γιώργου αναφέρεται πως έχει συμβάλει στην «προσέλκυση επενδύσεων, τη δημιουργία θέσεων εργασίας και την ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας του ελληνικού τουρισμού». Η «ανταγωνιστικότητα» του ελληνικού τουρισμού έχει χτιστεί στις σακατεμένες σπονδυλικές στήλες των καμαριέρων. Στην κατάργηση της οποιασδήποτε ειδικότητας και στο γεγονός ότι ένας εργαζόμενος κάνει δουλειά για 3. Στις δεκάδες εργασιακές σχέσεις της ατελείωτης ευελιξίας, της δουλειάς χωρίς ρεπό. Πάνω σε σακατεμένες ζωές οι ξενοδόχοι βγάζουν δισ. με στήριγμά τους τις κυβερνήσεις και τους νόμους για «στρατηγικούς επενδυτές», τις άδειες για οικοδομικά τέρατα στον αιγιαλό και τόσα άλλα. Όλοι αυτοί έχουν επίσης στήριγμα τους τις ΠΑΣΟΚικες συνδικαλιστικές ηγεσίες Εργατικών Κέντρων και Σωματείων, όπως αυτά της Ρόδου που έχουν υπογράψει οι ξενοδοχοϋπάλληλοι να δουλεύουν 16 ώρες την ημέρα-7 μέρες την εβδομάδα.

Πάμε παρακάτω.

Στρατηγική προτεραιότητα της ελληνικής αστικής τάξης είναι η μετατροπή της χώρας σε κόμβο διαμετακόμισης και ενέργειας. Αυτή η προτεραιότητα καθορίζει το ποιες υποδομές θα αναπτυχθούν, που και πώς, σε συνθήκες μάλιστα σφοδρών ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών μεταξύ ΗΠΑ – Κίνας, ΗΠΑ με χώρες της ΕΕ κ.λπ.

Αυτή η προτεραιότητα θα έλεγε κανείς ότι αντανακλάται και σε στοιχεία βιογραφικών των στελεχών του μορφώματος.

Για την αναπληρώτρια τομεάρχη «Κλιματικής Κρίσης & Πολιτικής Προστασίας» αναφέρεται πως «Έχει συνεργαστεί με μεγάλες εταιρείες της βιομηχανίας πετρελαίου και φυσικού αερίου και έχει συμμετάσχει ή ηγηθεί σε περισσότερα από 15 ερευνητικά έργα» που σχετίζονται με ΑΠΕ (υπεράκτια αιολικά και ηλιακά πάρκα, κυματομηχανική κ.λπ). Μπράβο της…

Ο τομεάρχης «Βιομηχανικής Πολιτικής» διαφημίζει ότι είναι Διευθύνων Σύμβουλος της ΘΕΚ ΑΕ που διαχειρίζεται την κατασκευή του «Θριάσιου Εμπορευματικού Κέντρου» και έχει διατελέσει και αντιπρόεδρος της Επιτροπής Τηλεπικοινωνιών και βιομηχανικών Πόρων του ΝΑΤΟ…

Και επειδή «στρατηγικοί στόχοι» και πολεμική εμπλοκή πάνε μαζί να καταγράψουμε και την περίπτωση του Πτέραρχου ε.α. Χριστοδούλου Χρήστου. Ο πρώην αρχηγός ΓΕΕΘΑ που αναλαμβάνει τομεάρχης «Άμυνας», όπως γράφεται έχει συμβάλει στην «προώθηση της στρατιωτικής συνεργασίας με Ισραήλ και Αίγυπτο καθώς και με όλες τις Βαλκανικές χώρες, αλλά και άλλων χωρών εντός και εκτός ΝΑΤΟ». Τότε μάλλον που το κράτος – τρομοκράτης δεν ήταν «πολεμοχαρές» όπως λένε οι φίλοι του σφαγέα Μπίμπι…

Ακριβώς επειδή το αστικό μόρφωμα του Τσίπρα είναι ταγμένο να υπηρετεί τους στρατηγικούς στόχους του κεφαλαίου που είναι εχθρικοί για τον λαό, έχει και «άξιους» τομεάρχες για αυτόν τον σκοπό.

Επειδή τους στρατηγικούς στόχους του κεφαλαίου και της ΕΕ τους υπηρετούν όλα τα αστικά κόμματα μπορεί κανείς να διακρίνει ανάμεσα στους τομεάρχες και άλλες «περιπτώσεις».

Την Φωτεινή Μπακαδήμα που είχε εκλεγεί βουλευτής με το ΜέΡΑ 25 και στη συνέχεια είχε πάει στον ΣΥΡΙΖΑ αλλά και τον ινφλουένσερ «καλύτερο βιοκαλλιεργητή της ΕΕ» για το 2023 που ήταν και αυτός στο ΜέΡΑ 25 και τώρα πήγε στον Τσίπρα.

Τον Σκανδάμη, που μία χαρά ήταν στέλεχος του υπ. Δικαιοσύνης επί υπουργίας του ΝΔημοκράτη Χ. Αθανασίου και στη συνέχεια «τομεάρχης» του ΠΑΣΟΚ.

Τον Ιωακειμίδη που στην περιφέρεια Αττικής έχει υπερψηφίσει δύο φορές το τεχνικό πρόγραμμα Χαρδαλιά και μαζί με τον περιφερειάρχη της ΝΔ έχει ψηφίσει την άσκηση έφεσης της Περιφέρειας Αττικής απέναντι σε πρωτόδικες αποφάσεις για αποζημιώσεις των οικογενειών των θυμάτων σε Μάνδρα και Μάτι. Αλλά και την Λάλη Ζωρζέτα που έχει διαδρομή δεκαετιών στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή της ΕΕ της σαπίλας και των πολέμων (και στο γραφείο της Βάσως Παπανδρέου).

Το κάθε αστικό μόρφωμα με τους «άξιους» του για τους αιμάτινους στόχους του κεφαλαίου που αντικειμενικά υπηρετεί.

Η ελπίδα για τον λαό βρίσκεται στο κατά πόσο με την αυτοτελή του πάλη και με την στάση του σε κάθε μάχη που έχουμε μπροστά μας θα ενισχύσει το ρεύμα αμφισβήτησης του αστικού κράτους και των κυβερνήσεων του. Η ελπίδα βρίσκεται στο να βαδίσουν περισσότεροι και πιο αποφασισμένοι τον δρόμο της ριζικής ανατροπής. 



Πηγή: 902



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Τετάρτη 24 Ιουνίου 2026

Κώστας Πελετίδης - Λαϊκή Συσπείρωση Δήμου Πατρέων ΣΧΟΛΙΟ ΤΗΣ ΔΗΜΟΤΙΚΗΣ ΑΡΧΗΣ ΓΙΑ ΤΙΣ ΔΗΛΩΣΕΙΣ ΤΟΥ ΥΠΟΥΡΓΟΥ ΥΓΕΙΑΣ



Η ενίσχυση του Δημόσιου Συστήματος Υγείας, οι αξιοπρεπείς μισθοί των γιατρών και του υγειονομικού προσωπικού αποδεικνύεται για μια ακόμη φορά πως δεν είναι προτεραιότητα της Κυβέρνησης.

Ο Υπουργός Υγείας δήλωσε πως το Υπουργείο Υγείας δεν μπορεί να θεσπίσει κίνητρα για τους γιατρούς του Καραμανδανείου, γιατί πρέπει να θεσπίσει για ολόκληρη τη χώρα. Έτσι καλεί το Δήμο Πατρέων να το πράξει για τους γιατρούς της Πάτρας!

Όμως το υγειονομικό προσωπικό του Δημόσιου Συστήματος Υγείας ζητά να αμείβεται με αξιοπρέπεια και να δουλεύει σε ανθρώπινες συνθήκες, αυτό είναι το μεγαλύτερο «κίνητρο» για κάθε εργαζόμενο και αυτό είναι ευθύνη του κράτους να το εξασφαλίζει.
 
Βέβαια, για την ιστορία να πούμε ότι η κυβέρνηση δεν έχει την ίδια αδυναμία στο να δώσει κίνητρα, όταν αυτά αφορούν τους εφοπλιστές, όπως η «δέσμη μέτρων στήριξης της ακτοπλοΐας» ύψους 55εκ ευρώ -επιπλέον των συνταγματικά κατοχυρωμένων φοροαπαλλαγών, την ίδια ώρα που οι ίδιοι θριαμβολογούν για τα αμύθητα κέρδη τους.

Για να μην πούμε για τον «αναβαλλόμενο φόρο» των τραπεζιτών. Με τις τράπεζες εδώ και μία δεκαετία να μην πληρώνουν φόρους, με νομοθέτημα της συγκυβέρνησης ΝΔ-ΠΑΣΟΚ. «Δωράκι» για τις υπηρεσίες τους στο ξεσπίτωμα των λαϊκών οικογενειών και των παιδιών τους, που καταλήγει στα funds.
 
Στο ίδιο έργο θεατές ξανά και ξανά, «κίνητρα» για τραπεζίτες και εφοπλιστές, για να μη «ζοριστούν» οικονομικά, όταν για τους γιατρούς, τους εκπαιδευτικούς και το σύνολο των εργαζομένων η διεκδίκηση για αυξήσεις στους μισθούς, «ξεπερνά της δημοσιονομικές αντοχές της οικονομίας»!

Παρεμπιπτόντως του θυμίζουμε ότι είναι ο ίδιος άνθρωπος που περηφανευόταν ότι έκλεισε νοσοκομεία σε ολόκληρη τη χώρα, δεν έχουμε κάνει λοβοτομή όπως θέλει να νομίζει. Αν δεν ήταν ο πατραϊκός λαός, οι φορείς και τα παιδιά του, το Καραμανδάνειο θα είχε κλείσει το 2022.
 
Δεν χρωστάει ο λαός στον κ. Γεωργιάδη. Στα παιδιά του το χρώσταγε και βγήκε στο δρόμο απαιτώντας να παραμείνει ανοιχτό το μοναδικό παιδιατρικό Νοσοκομείο της Δυτικής Ελλάδας!





Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »