Τρίτη, 19 Νοεμβρίου 2019

Ποινικοποιούν τη σίτιση αδέσποτων

Τάσος Σαραντής


Σαν να μην έφτανε ο παραλογισμός που βίωσε όταν έλαβε πρόστιμο 6.000 ευρώ επειδή τάιζε αδέσποτες γάτες στην αυλή της και ο ένστολος του Α.Τ. Μύρινας στη Λήμνο την εξέλαβε ως ιδιοκτήτρια, παρερμηνεύοντας αυθαίρετα τον νόμο, τώρα βρίσκεται αντιμέτωπη και με την εκδικητικότητα των αστυνομικών οργάνων.

Πετώντας στον κάλαθο των αχρήστων απόφαση αρμόδιας κρατικής υπηρεσίας που ακύρωσε το μη σύννομο πρόστιμο, το ίδιο αστυνομικό όργανο, προφανώς υπό τις ευλογίες του διοικητή του, προχώρησε στην κατάθεση μήνυσης εναντίον της γυναίκας που τάιζε τα αδέσποτα με την αιτιολογία ότι δεν είχε εκδώσει βιβλιάριο υγείας γι’ αυτά. Εμμένοντας, δηλαδή, ως ανωτέρα εξουσία, στη δίωξη μιας «παρανομίας» που δεν υφίσταται.

Του περιστατικού είχε προηγηθεί παρέμβαση της Πανελλαδικής Φιλοζωικής Περιβαλλοντικής Ομοσπονδίας (ΠΦΠΟ) με επιστολή που απέστειλε προς την ηγεσία της ΕΛ.ΑΣ. και προς την Κτηνιατρική Υπηρεσία του Δήμου Λήμνου, η οποία ακύρωσε και διέγραψε το πρόστιμο ως μη νόμιμο.

Στη συνέχεια, δεύτερο ανάλογο πρόστιμο επιβλήθηκε και στη Θέρμη Θεσσαλονίκης, για την ανεύρεση από αστυνομικούς τριών μικρών γατιών στην αυλή φιλόζωης γυναίκας. Παρόλο που τους δήλωσε ότι ήταν αδέσποτα, οι ένστολοι δεν πείστηκαν και έκριναν κατά το δοκούν ότι τα ζώα ήταν ιδιόκτητα, δηλαδή δεσποζόμενα, επιβάλλοντας πρόστιμο ύψους 1.800 ευρώ (3 ζώα x 600 ευρώ), με την αιτιολογία ότι δεν είχε προβεί στην ηλεκτρονική σήμανση των ζώων και δεν κατείχε βιβλιάριο υγείας.

Και σε αυτή την περίπτωση, έπειτα από παρέμβαση της ΠΦΠΟ στην αρμόδια Κτηνιατρική Υπηρεσία Θεσσαλονίκης, η τελευταία ακύρωσε πρόστιμο 1.800 ευρώ που είχε επιβληθεί από αστυνομικούς του Α.Τ. Θέρμης Θεσσαλονίκης σε γυναίκα που τάιζε αδέσποτες γάτες.

Τα περιστατικά και η επιπλέον κατάθεση της μήνυσης κατά της φιλόζωης στη Λήμνο –ακόμη κι αν θεωρείται σχεδόν βέβαιο ότι είτε η υπόθεση θα μπει στο αρχείο από τον αρμόδιο εισαγγελέα είτε η ταλαιπωρημένη γυναίκα θα αθωωθεί στο δικαστήριο– δείχνουν ότι παραμένει ανοιχτό το ενδεχόμενο να συνεχιστεί η επιβολή προστίμων για το τάισμα αδέσποτων ζώων και μαζί ο παραλογισμός που προκύπτει από την αυθαίρετη ερμηνεία του νόμου από τους, κατά τα λοιπά, εντεταλμένους για την εφαρμογή του.

Εκτίθεται η ΕΛ.ΑΣ.


Στην πράξη, οι ενέργειες των αστυνομικών οργάνων που επέβαλαν τα πρόστιμα αποδεικνύονται καθόλα μη σύννομες, πέραν του ότι διαφαίνεται πλήρης αδυναμία γνώσης και κατανόησης του ορισμού και των διαφορών μεταξύ του αδέσποτου και του δεσποζόμενου ζώου, αλλά και της νομοθετικής ρύθμισης που επιτρέπει τη σίτιση των αδέσποτων ζώων, σκύλων και γατιών από φιλόζωους πολίτες, χωρίς αυτή η νόμιμη και αξιακή πράξη να τα καθιστά ιδιόκτητα. Κι αυτό αποδεικνύεται και από τη διαγραφή των προστίμων και στις δύο περιπτώσεις από τις αρμόδιες κτηνιατρικές υπηρεσίες.

Ωστόσο, το τελικό αποτέλεσμα αυτών των ενεργειών κατ’ αρχάς εκθέτει και γελοιοποιεί την ΕΛ.ΑΣ., καθώς είναι παντελώς αδικαιολόγητο τα αστυνομικά όργανα να επιδεικνύουν σημαντική υστέρηση στη γνώση των νόμων –και στην προκειμένη περίπτωση της περί των ζώων νομοθεσίας– και να προχωρούν αυθαίρετα στην παρερμηνεία τους.

Αυτό αποδεικνύεται τραγικό, αν αναλογιστεί κανείς ότι υπάρχουν ένστολοι που επιδίδονται σε πράξεις τιμωρίας των νόμιμων φιλόζωων πολιτών, αποτρέποντάς τους επί της ουσίας από τη φροντίδα των αδέσποτων, την ίδια στιγμή που –αντιστρόφως ανάλογα– η ΕΛ.ΑΣ. δεν επιδεικνύει τη δέουσα ευαισθησία στα αναρίθμητα περιστατικά κακοποίησης και δολοφονιών ζώων που διώκονται αυτεπάγγελτα. Άραγε, πόσες αυτεπάγγελτες μηνύσεις έχουν καταθέσει τα όργανα του Α.Τ. Μύρινας για κακοποίηση ζώων;

Από την άλλη, η ακύρωση και η διαγραφή των προστίμων που επιβλήθηκαν και στις δύο περιπτώσεις δεν διαγράφει την ταλαιπωρία των ανθρώπων που τα επωμίστηκαν, πόσο μάλλον το άγχος τους σε μια εποχή όπου τα εισοδήματα είναι πενιχρά, μέχρι να διαπιστώσουν αν τελικά πρέπει να πληρώσουν αυτά τα υπέρογκα ποσά προσφεύγοντας, βέβαια, σε δικηγόρους.

Αλήθεια, σε ποιο πλαίσιο καταπολέμησης της παραβατικότητας, απλοί πολίτες, που έχουν ως μέλημα να ταΐσουν και να ποτίσουν άμοιρα ζώα, κάνοντας στην κυριολεξία μια ανθρωπιστική πράξη, εντοπίζονται, ενοχοποιούνται και τιμωρούνται ως έχοντες «αποκλίνουσα συμπεριφορά»;

Κι όμως, παρόλο που πολλές χιλιάδες πολίτες εξακολουθούν να ταΐζουν τα εκατοντάδες χιλιάδες αδέσποτα ζώα σε όλη τη χώρα, κάτι που σημαίνει ότι αργά ή γρήγορα θα αποκαλυφθούν και άλλα ανάλογα παράλογα περιστατικά παράνομης επιβολής προστίμων, η ηγεσία της ΕΛ.ΑΣ. συνεχίζει να κωφεύει.

Μέχρι σήμερα, δεν έχει απαντήσει σε δύο επιστολές της ΠΦΠΟ για τα δύο περιστατικά, ούτε έχει πάρει δημόσια θέση, σαν να πρόκειται για κάποια ασήμαντα γεγονότα, παρόλο που τα αστυνομικά όργανα βεβαίωσαν αποδεδειγμένα παράνομα πρόστιμα. Ανάλογα, δεν προέβη σε κάποια γνωστοποίηση για το ποιες κυρώσεις υπήρξαν στους συγκεκριμένους αστυνομικούς για τις πράξεις τους μετά την ακύρωση των προστίμων, γεγονός που υποδεικνύει ότι κάτι τέτοιο δεν έχει συμβεί. Εξ ου και η επιδεικνυόμενη εκδικητικότητα από το Α.Τ. Μύρινας.

Τι περιμένει ακόμη η ηγεσία της ΕΛ.ΑΣ. προκειμένου να εκδώσει μια διευκρινιστική εγκύκλιο για την ορθή εφαρμογή του νόμου περί δεσποζόμενων και αδέσποτων ζώων συντροφιάς, προκειμένου να μην κορυφωθούν ανάλογα περιστατικά που συνεπάγονται την άδικη ταλαιπωρία των πολιτών;

Πηγή: efsyn.gr



Τάσος Σαραντής: Σχετικά με τον Συντάκτη




Διαβάστε Περισσότερα »

H Χώρα με τα Τέσσερα Γράμματα

Kώστας Λουλουδάκης (Ιουλιανός)


Ο Χου Τζιντάο, ο οποίος υπήρξε ο έκτος πρόεδρος της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας, από το 2003 έως το 2013, έχει δηλώσει: «Η Κίνα, σήμερα, στέκεται όρθια χάρη στα επιτεύγματα του σοσιαλισμού». Αλήθεια λέτε ο «κομμουνισμός» να πέτυχε τόσο που επέβαλε την ανάδειξη της Κίνας σε: πόλο έλξης για τις επιχειρήσεις της Δύσης(χάρη στα χαμηλά ημερομίσθια), στην πρώτη εξαγωγική δύναμη στον κόσμο, σε «αρωγό» των φτωχών και χρεωμένων στις «αγορές» χωρών του ευρωπαϊκού Νότου και σε Ελντοράντο των λεγόμενων «υπό ανάπτυξη» κρατών σε Αφρική και Λατινική Αμερική;

Το ξέρω!

Θα έπρεπε πρώτα να γράψω έναν ιδεολογικό πρόλογο ή έστω να προσδιορίσω το πεδίο του άρθρου ή την πρόθεσή μου. Όμως επιθυμώ να προχωρήσω στην συγγραφή σαν τον τυφλό που βρίσκει τον δρόμο του με το μπαστούνι του…

Γνωρίζετε την Γερμανική πόλη Ντούισμπουργκ;

Όχι;

Και αλήθεια, γιατί να την γνωρίζετε;

Μέσα στην γενική δημοπρασία των ζωών μας εντάξαμε και την αδιαφορία.

Την βροντώδη αδιαφορία.

Μα ας μην σας κρατώ σε αγωνία…

Στην Γερμανική πόλη Ντούισμπουργκ δημιουργείται η πραγματική οικονομία και μάλιστα σε υπερθετικό βαθμό!

Στο Ντούισμπουργκ υπάρχει ο τερματικός σταθμός της σιδηροδρομικής γραμμής που συνδέει την Κινέζικη πόλη Τσονγκ Κινγκ μέσω Πολωνίας, Λευκορωσίας, Ρωσίας και Καζακστάν με την Γερμανία.

Η Κίνα!

Η χώρα με τα τέσσερα γράμματα, το εφαλτήριο του Μαοϊκού κομμουνισμού που έχει γίνει το εργοστάσιο της υφηλίου. Μάλιστα, η τρέχουσα ευημερία της Γερμανίας προέρχεται ή καλύτερα προερχόταν κυρίως από την Κίνα. Η ζήτηση για γερμανικές εξαγωγές, κυρίως αυτοκινήτων και τεχνολογίας, δημιουργήθηκε από την ταχεία ανάπτυξη της Κίνας. Η μεταφορά με τρένο των βιομηχανικών προϊόντων πραγματοποιείται σε μόλις 16 ημέρες. Εάν δεν υπήρχε η σιδηροδρομική γραμμή που συνδέει απευθείας την Κίνα με την Γερμανία, οπότε αναγκαστικά η μεταφορά θα γινόταν με πλοίο, θα απαιτούνταν ένας μήνας.

Η Γερμανία έβλεπε την Κίνα ως μια τεράστια αγορά, λόγω του αλματώδους ρυθμού αστικοποίησης και του πλουτισμού μερίδας του πληθυσμού της για την εξαγωγή πανάκριβου μηχανολογικού εξοπλισμού αιχμής. Αυτά έβλεπαν οι Ιάπωνες και έσπευσαν με πρώτη την Honda, για να ακολουθήσουν η Nissan, και η Toyota, να ανοίξουν εργοστάσια και να παράγουν κομμάτια ή να συναρμολογούν στην Κίνα και συγκεκριμένα στην επαρχία Καντόνα τα αυτοκίνητά τους.

Όμως, ενώ η Γερμανία με αυτές τις εξαγωγές επεδίωκε τη μείωση του δημόσιου χρέους της και την εξασφάλιση της αέναης ανάκαμψης της οικονομίας της, η Κίνα τις χρησιμοποίησε για να αναπτύξει τη βιομηχανική βάση της κινεζικής οικονομίας!

Το αποτέλεσμα είναι, το Πεκίνο να έχει ξεπεράσει την Γερμανία όσον αφορά στην τεχνολογική κούρσα, κυρίως στα δίκτυα τηλεπικοινωνίας, την ρομποτική και την κατασκευή ηλεκτρικών αυτοκινήτων.

Το μέλλον της αυτοκινητοβιομηχανίας δηλαδή!

Ναι!

Το προλεταριάτο της Κίνας δεν έμαθε να οδηγεί μόνο BMW, Mercedes-Benz και Volskwagen, τα εμβληματικά βιομηχανικά συνώνυμα του οικονομικού θαύματος της Γερμανίας, αλλά τα χρησιμοποίησε για να επαναπροσανατολίσει την οικονομία στην εσωτερική αγορά, και δεδομένης και της δυνατότητας να παράγει μαζικά και κυρίως σε χαμηλό κόστος, να καταλάβει μερίδα στις αγορές του εξωτερικού.

«Made in China» λοιπόν!

Όμως για να το επιτύχει αυτό, η «κομμουνιστική» Κίνα εκτός από την κατοχή τεχνολογίας αιχμής έπρεπε να ελέγχει μεγάλο μέρος της παγκόσμιας προσφοράς κοβαλτίου και λιθίου, δυο καθοριστικών μετάλλων για την παραγωγή μπαταριών και όχι μόνον.

Ας ξεκινήσουμε με το κοβάλτιο.

Τα ηλεκτρικά αυτοκίνητα θα αντιπροσωπεύσουν το 30% των πωλήσεων ως το 2030. Μα για να καταστεί αυτό εφικτό, θα απαιτηθεί τρεις φορές η συνολική ποσότητα κοβαλτίου που παράγεται σήμερα.

Το 80% των κοιτασμάτων αυτού του ορυκτού βρίσκονται στη Λαϊκή δημοκρατία του Κονγκό.

Βέβαια, η αξία αυτού του καβαλτίου έχει μια διαφορετική σημασία για τον Κονγκολέζο, ο οποίος σφάζει το διπλανό του για λίγα γραμμάρια ορυκτού για να τα πουλήσει μετά σε μια πολιτισμένη ευρωπαϊκή εταιρεία, που έχει σε πρώτο πλάνο την κοινωνική ευαισθησία, για να μπορέσουμε να απολαύσουμε: το κινητό τηλέφωνο, την plasma τηλεόραση, το ηλεκτρικό αυτοκίνητό μας που το αγοράσαμε μιας και έχουμε οικολογικές ανησυχίες και τον ηλεκτρονικό υπολογιστή, ο οποίος θα μας επιτρέψει κιόλας να κατακρίνουμε διαδικτυακά και με ασφάλεια τις πρακτικές εξόρυξής του.

«Στο Ανατολικό Κονγκό άνθρωποι δολοφονούνται για χάρη “αναβαθμίσεων” όλο και μικρότερης χρησιμότητας στα δικά μας smartphones», γράφει σε ρεπορτάζ του ο βραβευμένος δημοσιογράφος της βρετανικής εφημερίδας «Guardian», Τζορτζ Μόνμπιοτ. Καθημερινές σκηνές ντροπής εκτυλίσσονται στα εκατοντάδες παράνομα ορυχεία του αχανούς Ανατολικού Κονγκό: μικρά παιδιά «δουλεύουν» μέσα σε επικίνδυνες στοές για 12-14 συνεχόμενες ώρες. Με αξίνες και φτυάρια βγάζουν και κατόπιν κοσκινίζουν το χώμα με τα γεμάτα κάλους χέρια τους. Αν αρνηθούν να εργαστούν ή προσπαθήσουν να διαφύγουν και πιαστούν, τότε ακολουθούν μαστιγώματα, βιασμοί, ακόμη και αποκεφαλισμοί «για παραδειγματισμό». (Τheguardian : Children of the Congo who risk their lives to supply our mobile phones)

Ενώ ο Kristof Nicholas αναφέρει: «Ποτέ δεν αντίκρισα πιο βάρβαρο πόλεμο από αυτόν του Κονγκό. Όσα είδα με στοιχειώνουν. Εκεί είδα γυναίκες ακρωτηριασμένες, παιδιά που εξαναγκάστηκαν να φάνε τη σάρκα των γονιών τους, κορίτσια που βιάστηκαν σε βαθμό που να καταστραφούν τα εσωτερικά γεννητικά τους όργανα. Οι πολέμαρχοι χρηματοδοτούν εν μέρει τη δράση τους πουλώντας σε ξένες εταιρείες ορυκτά που περιέχουν ταντάλιο, βολφράμιο, κασσίτερο και χρυσό. Για παράδειγμα, το ταντάλιο από το Κονγκό χρησιμοποιείται για την κατασκευή πυκνωτών που μπαίνουν σε τηλέφωνα, υπολογιστές και παιχνιδομηχανές». (Το Βήμα: Τα ματωμένα μεταλλεύματα των γκάτζετ)

Μέρος αυτής της αγοράς αποτελεί ο κινέζικος κολοσσός: Foxconn Technology Group. Σήμερα, είναι ο μεγαλύτερος εργολάβος ηλεκτρονικών κατασκευών παγκοσμίως. Εκτός από το “μουράτο” iPhone, κατασκευάζει το 40% όλων των ηλεκτρονικών ειδών ευρείας κατανάλωσης που πωλούνται παγκοσμίως για τις εταιρείες Intel, Asus, Microsoft, Apple, Motorola BlackBerry, Nintendo, Samsung, ενώ της ανήκει το 66% του μετοχικού κεφαλαίου της Sharp με αντίτιμο 6.24 δισ. δολάρια.

Ο εργοληπτικός κινέζικος κολοσσός Foxconn διαθέτει 12 εργοστάσια-κάτεργα σε εννέα περιοχές της Κίνας. Διαθέτει όμως εργοστάσια και στην Ινδία, την Μαλαισία, ακόμα και στο Μεξικό. Πριν δυο χρόνια, στις 26 Ιουλίου 2017, ανακοινώθηκε ότι η Foxconn θα κατασκευάσει εργοστάσιο παραγωγής επίπεδης οθόνης στο Ουισκόνσιν των ΗΠΑ. Για την επένδυση αυτή χρηματοδοτήθηκε από το αμερικανικό δημόσιο με 3 δισεκατομμύρια δολάρια! (Reuters: Wisconsin governor defends $3 billion deal for Foxconn plant)

Στην μισθοδοσία της Foxconn υπάγονται 1,3 εκατομμύρια άνθρωποι και οι περισσότεροι διαμένουν στα στρατόπεδα εργασίας της, τα επονομαζόμενα Foxconn City. Περιμετρικά των στρατοπέδων υπάρχουν φυλάκια και φρουροί ασφαλείας σε κάθε ένα από τα σημεία εισόδου-εξόδου. Οι εργαζόμενοι δεν μπορούν να εξέλθουν χωρίς άδεια και χωρίς να δείξουν την ειδική ταυτότητά τους. Όσοι προμηθευτές εισέρχονται στα στρατόπεδα είναι υποχρεωμένοι να υπόκεινται σε σαρώσεις των δακτυλικών αποτυπωμάτων τους. Τhe Guardian: (Life and death in Apple’s forbidden city)

Οι εργάτες μένουν σε μικρά δωμάτια όπου στοιβάζονται 8-10 άτομα μαζί, δουλεύουν 12 ή ακόμα και 16 ώρες την ημέρα για έξι μέρες την εβδομάδα και με αναγκαστικές μη πληρωμένες υπερωρίες. Όλα αυτά χωρίς διακοπές, χωρίς ασφάλεια χωρίς σύνταξη, χωρίς τίποτα και με έναν μισθό πείνας… Από το 2010 έως σήμερα, 26 εργάτες έχουν αυτοκτονήσει λόγω των απάνθρωπων συνθηκών εργασίας. Μάλιστα, πάνω από 150 εργάτες απείλησαν να αυτοκτονήσουν ομαδικά σε ένδειξη διαμαρτυρίας. (Τelegraph: ‘Mass suicide’ protest at Apple manufacturer Foxconn factory)

Ο πρόεδρος της Foxconn, Terry Gou, αηδιασμένος προφανώς από τις απαιτήσεις των εργατών, έχει εδώ και χρόνια ανακοινώσει πως θα θέσει σε λειτουργία αυτοματοποιημένες ρομποτικές μονάδες παραγωγής μέσα στα επόμενα χρόνια: «Επειδή οι άνθρωποι είναι ζώα, η διαχείριση ενός εκατομμυρίου ζώων μου προκαλεί πονοκέφαλο». (New York Times: Skilled Work, Without the Worker).

Γενικά, η ανάμειξη της Κίνας στην Αφρική αποτελεί τμήμα μιας νεοαποικιοκρατικής εξάπλωσης που στοχεύει στον έλεγχο των αφρικανικών κρατών με τη δημιουργία συνεργασιών με τις αφρικανικές ελίτ και τις κυβερνήσεις, ασχέτως πολιτικού προσανατολισμού και υπό τον μανδύα της αλληλεγγύης των αναπτυσσόμενων χωρών, καθώς και της υπόσχεσης να βάλουν την ήπειρο στον χάρτη της παγκοσμιοποίησης και να βοηθήσουν τους ανθρώπους της να ξεφύγουν από τη φτώχεια.

Ασφαλώς, η εξάπλωση του Κινεζικού κεφαλαίου δεν πραγματοποιείται με πολεμοχαρείς μισθοφόρους έτοιμους να επέμβουν οπουδήποτε στον κόσμο ή να βομβαρδίσουν οποιαδήποτε χώρα ώσπου να την στείλουν πίσω στη εποχή του χαλκού όπως έχουν κάνει οι ΗΠΑ.

Όμως, ο κινεζικός επεκτατισμός στην Αφρική, πέρα από τους καπιταλιστικούς νεολογισμούς που χρησιμοποιεί, όπως αυτός της αρχής της ισότητας και του αμοιβαίου οφέλους, είναι μια μακροπρόθεσμη στρατηγική με απώτερο στόχο τον πολιτικό και οικονομικό έλεγχο των αφρικανικών γαιών των θαλασσών, του πετρελαίου και των ορυκτών.

Των πάντων δηλαδή!

Πολύτιμοι λίθοι, μέταλλα, ακατέργαστες αγροτικές πρώτες ύλες, αγροτικά και κτηνοτροφικά προϊόντα, ψάρια, όλα καταλήγουν στην Κίνα για ικανοποιήσει την εγχώρια ζήτησή της για φυσικούς πόρους που δημιουργείται από την ραγδαία αύξηση της κατανάλωσης μιας μερίδας του πληθυσμού της και των επιχειρήσεών της.

Οι κινεζικές επενδύσεις τείνουν να επικεντρώνονται σε υποδομές όπως αυτοκινητόδρομους, λιμάνια, σιδηροδρομικά δίκτυα, ακίνητα, φράγματα, στα δίκτυα ύδρευσης και ηλεκτρισμού και τέλος σε αρπαγή γης από κινέζους «επενδυτές» σε καλλιεργούμενες εκτάσεις, εννοείται!

Ταυτόχρονα, η βιομηχανοποίηση των χωρών της Αφρικής απειλείται από τα κινεζικά καταναλωτικά προϊόντα, με τα οποία οι ντόπιες βιομηχανίες αδυνατούν να ανταγωνιστούν. Τα κινεζικά προϊόντα χαμηλού κόστους: υφάσματα, ρούχα, πλαστικά, ραδιόφωνα, ρολόγια και διάφορα ηλεκτρονικά προϊόντα χαμηλής τεχνολογίας έπληξαν σε πρωτόγνωρα επίπεδα την ντόπια παραγωγή.

Τέλος, η χώρα του Μάο προσπαθεί, στα πλαίσια του νεοαποικιακού προγράμματος “Μία Ζώνη, Ένας Δρόμος”, να χρησιμοποιήσει την Αφρική ως τοποθεσία για να εξασφαλίσει θαλάσσιες οδούς που να διευκολύνουν τις κινεζικές εξαγωγές στην Ευρώπη και την Λατινική Αμερική. Το πρόγραμμα χρηματοδοτείται με «ευνοϊκά δάνεια» από τις τράπεζες: EXIM Bank, China Development Bank, China-Africa Development Fund, China Construction Bank, Industrial Commercial Bank of China. Για την εκτέλεση των «αναπτυξιακών» προγραμμάτων του Πεκίνου, χρησιμοποιείται φθηνό και ευέλικτο εργατικό δυναμικό από την Κίνα. Για την προστασία όλων αυτών των επενδύσεων, η Κίνα διατηρεί στο Τζιμπουτί, στα στενά Μπαμπ-Ελ-Μαντέμπ, μια από τις πιο πολυσύχναστες ναυτικές οδούς του κόσμου, μια τεράστια στρατιωτική βάση!

Να όμως που φτάσαμε στο δεύτερο σκέλος του πονήματός μου.

Στη Λατινική Αμερική…

Δηλαδή στο δεύτερο ορυκτό μας: το λίθιο.

Έχετε ακούσει την εταιρεία TBEA Group Co Ltd;

Όχι;

Λοιπόν, ήταν ο κινεζικός στρατηγικός εταίρος της Βολιβιανής κυβέρνησης του Έβο Μοράλες. Η TBEA Group Co Ltd αγόρασε τον Φεβρουάριο του 2019, με αντίτιμο 2,3 δισεκατομμύρια δολάρια, το 49% της κρατικής εταιρείας λιθίου. Όταν ο Έβο Μοράλες στην τελετή της υπογραφής ρωτήθηκε γιατί επέλεξε να παραδώσει το λίθιο στους Κινέζους απάντησε: «Γιατί υπάρχει μια εγγυημένη αγορά στην Κίνα για παραγωγή μπαταριών». Πράγματι, η Κίνα, που ακολουθεί την πολιτική της μη ανάμιξής της στα εσωτερικά ζητήματα της κάθε χώρας, θα χρειαστεί 800.000 τόνους μετάλλων ετησίως έως το 2025 για να στηρίξει την ανερχόμενη βιομηχανία ηλεκτρικών αυτοκινήτων, σύμφωνα με τον Πρέσβη της Κίνας στη Βολιβία Liang Yu. (Bolivia picks Chinese partner for $2.3 billion lithium projects)

Είναι χρήσιμο να γνωρίζουμε, πως τα αποθέματα της Βολιβίας σε αυτό το σημαντικό μέταλλο για την βιομηχανία ξεπερνούν τα 21 εκατομμύρια τόνους.

Αλλά και στα πλούσια αποθέματα πετρελαίου της Βολιβίας έχουν εισχωρήσει οι Κινεζικές εταιρείες. Η China National Petroleum Corporation και η θυγατρική της BGP Bolivia συμμετέχουν στην εκμετάλλευση πετρελαιοπηγών και αποθεμάτων φυσικού αερίου, εννοείται με την συνακόλουθη οικολογική καταστροφή. (Environment and rights founder in the wake of Chinese funding in Bolivia)

Είναι βέβαιο πια, ότι η Κίνα έχει αναδειχθεί κορυφαίος ανταγωνιστής των ΗΠΑ στην αναζήτηση μαύρου χρυσού, φυσικού αερίου και ορυκτών σε ολόκληρο τον κόσμο και κυρίως στην Κεντρική Ασία, την Αφρική και την Λατινική Αμερική.

Τα συμφέροντα της Κίνας στην Αμερικανική ήπειρο, περιοχή που έχει γίνει μια πολύ σημαντική πηγή πρώτων υλών και τροφίμων για το Πεκίνο, είναι σημαντικά και συνεχίζουν να επεκτείνονται. Η πάλαι ποτέ «πίσω αυλή» των ΗΠΑ με τις αμέτρητες στρατιωτικές επεμβάσεις, τα πραξικοπήματα και τις οικονομικές παρεμβάσεις της Ουάσιγκτον στα εσωτερικά των κρατών, στη βάση ακραίων και ολοκληρωτικών νεοφιλελεύθερων αρχών, που επέβαλαν τα Τανκς και το ΔΝΤ από τις αρχές της δεκαετίας του 1970 ως τα τέλη της δεκαετίας του ’90 με τα καταστροφικά αποτελέσματα, φαίνεται να άλλαξε αφεντικό.

Πολλές λατινοαμερικανικές κυβερνήσεις, όχι απαραίτητα «αριστερές» ή «ροζ», βλέπουν στην Κίνα μια εναλλακτική στον Αμερικανικό ιμπεριαλισμό, τόσο σε οικονομικό- πολιτικό επίπεδο όσο και σε στρατιωτικό.

Στην Βραζιλία οι κινεζικές επιχειρήσεις, που δεν τις απασχολεί το γεγονός πως συνεργάζονται με τον φασίστα Ζαΐχ Μπολσονάρου, διαδραματίζουν σημαντικό ρόλο στην ανάπτυξη και εκμετάλλευση των αποθεμάτων πετρελαίου. Παράλληλα, η Κίνα κατασκευάζει την διηπειρωτική σιδηροδρομική γραμμή που θα ενώσει την ακτή του Ατλαντικού στη Βραζιλία με αυτήν του Περού στον Ειρηνικό. Η γραμμή διασχίζει αγροτικές ζώνες της Βραζιλίας για την εύκολη μεταφορά αγροτικών και κτηνοτροφικών προϊόντων κυρίως βοδινού κρέατος, του σιδηρομεταλλεύματος και του πετρελαίου. Το τρένο θα διασχίζει την περιοχή του Αμαζονίου και θα μπαίνει στις Άνδεις για να καταλήξει στα λιμάνια του Περού, προκειμένου οι πρώτες ύλες να εξαχθούν στο Πεκίνο.

Κατά την επίσκεψή του στην «Λαϊκή» Δημοκρατία της Κίνας ο φασίστας Ζαΐχ Μπολσονάρου δήλωσε: «Σήμερα μπορούμε να πούμε ότι η Βραζιλία χρειάζεται την Κίνα και η Κίνα χρειάζεται επίσης την Βραζιλία». (Brazil’s Bolsonaro invites China to participate in massive oil auction on November 6)

Ταυτόχρονα, προχωράει και το άλλο μεγάλο έργο στην περιοχή, η Διώρυγα της Νικαράγουας, μήκος 275 χιλιομέτρων που θα ενώσει την Κεντρική Αμερική, τον Ειρηνικό και τον Ατλαντικό, και την οποία έχουν αναλάβει κινεζικά κρατικά μονοπώλια.


Δεν χρειάζεται νομίζω να πω, πως η νέα διώρυγα είναι άκρως ανταγωνιστική με τη σημερινή διώρυγα του Παναμά που ελέγχουν οι αμερικανικές πολυεθνικές.

Στο Εκουαδόρ, μετά την «μονομερή διαγραφή μέρους του χρέους στο ΔΝΤ», η νέα εκδοχή διαχείρισης του καπιταλισμού του Ραφαέλ Κορέα, επέβαλε τα δάνεια της Κίνας τα οποία ξεπέρασαν τα 6 δισεκατομμύρια δολάρια! Επιπρόσθετα, η τράπεζα Exim Bank της Κίνας χρηματοδότησε με 2 δισεκατομμύρια δολάρια την κατασκευή του υδροηλεκτρικού φράγματος Coca-Codo Sinclair, του μεγαλύτερου στη χώρα. Το Εκουαδόρ θα αποπληρώσει διαθέτοντας πετρέλαιο στην Κίνα. (Ecuador seeks renegotiation of China oil sales, loans)

Ακόμα και ο χαλκός της Χιλής και του Περού σε κινεζικές κοινοπραξίες κατευθύνεται. (China is still hungry for Chile’s copper).

Την ίδια στιγμή ολόκληρες περιοχές ακόμη και τμήμα του δάσους του Αμαζονίου από την Βολιβία ως την Αργεντινή αποψιλώνονται και προωθούνται οι αγροτικές και κτηνοτροφικές επιχειρήσεις, προκειμένου να καλυφθούν οι εξαγωγές προς την Κίνα. Πέραν των περιβαλλοντολογικών επιπτώσεων από την καταστροφή του δάσους του Αμαζονίου, η εντατικοποίηση της παραγωγής οδηγεί στη συγκέντρωση γης στα χέρια λίγων. Εκτάσεις ολόκληρες υφαρπάζονται, συνήθως από τις γηγενής φυλές, με αποτέλεσμα χωριά ολόκληρα να οδηγούνται σε μαρασμό, φτώχεια και εξαθλίωση!

Και ο θείος Σαμ;

Στο σημείο αυτό, ας αναρωτηθούμε: μήπως η οικονομική ηγεμονία των ΗΠΑ είναι πια μια τεράστια αυταπάτη, από την στιγμή μάλιστα που το τεράστιο εξωτερικό χρέος τους βρίσκεται, κατά πρώτο λόγο, στα χέρια του κύριου εναπομείναντα στρατιωτικού εχθρού τους, την Κίνα;

Το ποσό που κρατά η Κίνα ανέρχεται στο 1,15 τρισεκατομμύρια δολάρια! Είναι γεγονός, πως όταν ξέσπασε στις ΗΠΑ η καπιταλιστική κρίση του 2007, η αμερικανική κυβέρνηση για να αντιμετωπίσει την αύξηση του ελλείμματος του ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών της, προχώρησε σε εξωτερικό δανεισμό ιδιαίτερα από την Κίνα και δευτερευόντως από την Ιαπωνία.

Μήπως, λοιπόν, η οικονομική δύναμη του δολαρίου, η χαλάρωση της υποταγής στη διεθνή χρηματοπιστωτική, δηλαδή στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, την Παγκόσμια Τράπεζα και στην αμερικανική κηδεμονία σε σχέση με τον υπόλοιπο κόσμο άρχισε να φθίνει;

Υπάρχει κάποιος λόγος ή κάποια ένδειξη ώστε να πεισθούμε ότι η Κίνα βρίσκεται στο πρώτο στάδιο μιας διαδικασίας που το τέλος της θα είναι η μετατροπή των ΗΠΑ σε κράτος προτεκτοράτο του Πεκίνου;

Προσοχή: Δεν αμφισβητείται η ουσία της πρωτοκαθεδρίας του αμερικανικού στρατού σε παγκόσμιο επίπεδο, και του γεγονότος ότι μπορεί να βομβαρδίσει κατά βούληση τους απείθαρχους, όμως υπάρχει και μια άλλη παράμετρος η οποία έχει σχέση με τα όσα συμβαίνουν στην Λατινική Αμερική.

Το έγραψα αλλού μα θα το επαναλάβω: Μήπως αυτό που συμβαίνει σήμερα στις χώρες της Αμερικανικής ηπείρου είναι μια ανακατανομή ρόλων μεταξύ παλαιών και νέων δυνάμεων στη μάχη για την παγκόσμια ηγεμονία;

Oil: πετρέλαιο – Base metals: βασικά μέταλλα – Cotton: βαμβάκι – Soy: σόγια
Μήπως είμαστε θεατές μιας εκστρατείας επανακατάληψης εκ μέρους των ΗΠΑ του χώρου της «πίσω αυλής» τους, δίχως να εξαιρούνται και μέθοδοι όπως αυτές του πραξικοπήματος; Το έκαναν στην Ονδούρα, το προσπάθησαν στην Βενεζουέλα, το προσπαθούν τώρα στην Βολιβία…

Προσωπικά, είμαι σίγουρος πως η Κίνα δεν ενδιαφέρεται να δώσει ώθηση στην ανάπτυξη της παγκόσμιας οικονομίας. Αντιθέτως, προσπαθεί με την ενίσχυση των δεσμών της με τις περιφερειακές οικονομίες να προσανατολίσει την παγκόσμια οικονομία προς όφελος της εσωτερικής της αγοράς. Γι αυτό, χρειάζεται ενέργεια και συνεχώς νέους προμηθευτές πρώτων υλών, ενώ οι βιομηχανίες της εξαγωγής της επιθυμούν να εξάγουν φτηνά κινέζικα προϊόντα σε νέες αγορές. Η Κίνα έχει ήδη δρομολογήσει βαθύτατες δομικές αλλαγές προς αυτήν την κατεύθυνση.

Εν ολίγοις, η Κίνα, στην οποία ανήκει μέσω της αυτοκινητοβιομηχανίας «Gelly» η παραγωγή των λονδρέζικων μαύρων ταξί, ακόμα και οι ονομαστοί Γαλλικοί αμπελώνες της Βουργουνδίας, εφόσον θα καταφέρει να συγκεντρώσει μεγάλο μέρος του παγκόσμιου παραγόμενου πλούτου, θα απαιτήσει και αλλαγές στην κατανομή της παγκόσμιας ισχύος και σε γεωπολιτικό επίπεδο.

Και τότε τι θα κάνεις γέρο Σάμ;

Πηγή: imerodromos.gr



Kώστας Λουλουδάκης (Ιουλιανός): Σχετικά με τον Συντάκτη




Διαβάστε Περισσότερα »

Ο "σουλτάνος", οι μετανάστες και η πληθυσμιακή μηχανική

Σταύρος Λυγερός


Η διόγκωση των μεταναστευτικών ροών στα νησιά του ανατολικού Αιγαίου αφενός επιδεινώνει δραματικά τις ήδη πολύ δύσκολες συνθήκες στα εκεί κέντρα φιλοξενίας, αφετέρου εγείρει κρίσιμα ερωτηματικά για το που θα καταλήξει αυτός ο φαύλος κύκλος. Φαύλος κύκλος για την ελληνική κυβέρνηση που πριν προλάβει να αποσυμφορήσει τα νησιά, οι νέες αφίξεις ανακυκλώνουν τη συμφόρηση που υπάρχει στις δομές φιλοξενίας στα νησιά.

Η πρακτική αυτή, ωστόσο, δεν είναι καθόλου φαύλος κύκλος για τον Ερντογάν. Αντιθέτως, αυτός ανοίγει τη στρόφιγγα για να πετύχει "μ' ένα σμπάρο δυο τρυγόνια": να εκβιάσει την ΕΕ με σκοπό να αποσπάσει περισσότερα χρήματα και ταυτοχρόνως όχι μόνο να καταπονήσει την Ελλάδα, αλλά και να την υποβάλει σε μία πληθυσμιακή μηχανική, με την έννοια ότι το μεταναστευτικό σταδιακά αλλά σταθερά αλλοιώνει τη σύνθεση του πληθυσμού στην Ελλάδα για πρώτη φορά από το 1830 στην παλαιά Ελλάδα και από το 1923 στη βόρεια Ελλάδα. Τα γεγονότα, μάλιστα, δείχνουν ότι μέχρι στιγμής τα καταφέρνει μια χαρά.

Ο ίδιος ο Τούρκος πρόεδρος, άλλωστε, έχει επανειλημμένως εκτοξεύσει απειλές, ομολογώντας ότι εργαλειοποιεί τους πρόσφυγες-μετανάστες. Το κρίσιμο ερώτημα που τίθεται τώρα πλέον αφορά το πόση πρακτική αξία έχει η ευρωτουρκική συμφωνία του 2016, όταν η Άγκυρα ξεκάθαρα εκβιάζει. Προς το παρόν, τόσο η ΕΕ όσο και οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις περιορίζονται σε μία μίζερη διαχείριση, αποφεύγοντας να αναλάβουν στρατηγικού χαρακτήρα δράσεις για να λύσουν το πρόβλημα.

Όταν το 2017 ήταν ακόμα αντικαγκελάριος, ο σοσιαλδημοκράτης Γκάμπριελ είχε δηλώσει με δόση αυτοκριτικής: «Πήγαμε στον κ. Ερντογάν, επειδή εμείς οι ίδιοι στην ΕΕ ήμασταν ανίκανοι να κάνουμε μια κοινή ευρωπαϊκή πολιτική για πρόσφυγες». Το ευρωιερατείο φοβάται ότι εάν αυτοί που φθάνουν από τα μικρασιατικά παράλια στα ελληνικά νησιά, μεταφερθούν στην ηπειρωτική Ελλάδα, θα βρουν τρόπο να φθάσουν παράνομα στη βορειοδυτική Ευρώπη. Γι' αυτό και υιοθέτησε την αυθαίρετη ερμηνεία της συμφωνίας ότι όσοι μετανάστες μεταφερθούν από τα νησιά στην ηπειρωτική Ελλάδα δεν θα μπορούν να επαναπροωθηθούν στην Τουρκία.

Είναι αληθές ότι οι Βαλκάνιοι διακινητές έχουν πιάσει δουλειά. Κατά μικρές ομάδες μετανάστες που έχουν χρήματα να πληρώσουν εισέρχονται στη FYROM και στη συνέχεια στη Σερβία. Παραλλήλως, έχει ανοίξει και ο δρόμος προς την Αλβανία. Από εκεί κατευθύνονται προς το Μαυροβούνιο, ή άλλοι προσπαθούν να φθάσουν στην Ιταλία μέσω θαλάσσης.

Η στρόφιγγα και το μήνυμα


Το πώς θα εξελιχθούν τα πράγματα στο ευρωτουρκικό μέτωπο είναι κρίσιμο για την Ελλάδα. Εάν η Άγκυρα συνεχίσει να σπρώχνει μαζικά μετανάστες προς τα ελληνικά νησιά, όπως φαίνεται από τα γεγονότα, αυτοί θα εγκλωβισθούν σε μία χώρα, η οποία πιέζεται αφόρητα από οξύτατη οικονομική κρίση και επιπροσθέτως δυσκολεύεται πολύ να διαχειρισθεί αυτούς που είναι ήδη εγκλωβισμένοι εδώ.

Προφανώς, δεν πρόκειται να επαναληφθεί το τσουνάμι του 2015. Οι μετανάστες που επιδιώκουν να φθάσουν στη βορειοδυτική Ευρώπη γνωρίζουν βεβαίως πως ο βαλκανικός διάδρομος έχει προ πολλού κλείσει κι ότι κινδυνεύουν να εγκλωβισθούν στην Ελλάδα. Από την άλλη πλευρά, όμως, ζουν με την ελπίδα ότι εάν φθάσουν στην Ελλάδα θα βρεθούν πιο κοντά στον προορισμό τους.

Εκτός αυτού, στην Ελλάδα περιμένει όσους υποβάλουν αίτηση για άσυλο, δηλαδή σχεδόν όλους, μία στέγη, συχνά σε κακές συνθήκες, αλλά και ένα επίδομα μερικών εκατοντάδων ευρώ. Ο συνδυασμός της ελπίδας και του επιδόματος είναι ένα κίνητρο για να κάνουν το άλμα, εξ ου και η διόγκωση των ροών όλο το τελευταίο διάστημα. Είναι αφελές να πιστεύει κάποιος ότι όσοι φθάνουν στα νησιά δεν γνωρίζουν τις συνθήκες που επικρατούν στη Μόρια και αλλού. Παρ' όλα αυτά επιχειρούν το άλμα.

Πληθυσμιακή μηχανική


Ο Ερντογάν επανειλημμένως χρησιμοποιεί ως επιχείρημα το γεγονός ότι η Τουρκία φιλοξενεί περισσότερα από τρία εκατομμύρια πρόσφυγες και μετανάστες. Προφανώς πρόκειται για ένα μεγάλο βάρος και για τα μέτρα της Τουρκίας. Στο σημείο αυτό, ωστόσο, εγείρεται ένα κρίσιμο ερώτημα: Αφού σηκώνει τέτοιο βάρος, γιατί η Άγκυρα κατάργησε τη βίζα για πολίτες αφρικανικών και ασιατικών χωρών, οι οποίες είναι γνωστό ότι είναι χώρες προέλευσης μεταναστών; Γιατί επιπροσθέτως καθιέρωσε απευθείας πτήσεις της Turkish Airlines με πολύ φθηνό εισιτήριο;

Στην πραγματικότητα, το καθεστώς Ερντογάν έλαβε μέτρα, τα οποία ισοδυναμούν με ένα έμμεσο κάλεσμα προς υποψήφιους οικονομικούς μετανάστες. Επειδή οι Τούρκοι δεν είναι βλάκες να μην καταλαβαίνουν τι κάνουν, προφανώς έχουν τον σκοπό τους. Κι αυτός ο σκοπός έχει να κάνει με τη διοχέτευση παράνομων μεταναστών στην Ελλάδα, αλλά επίσης, έχει να κάνει με τους τουρκικούς σχεδιασμούς για τις κουρδικές περιοχές.

Δεν είναι πλέον μυστικό ότι το καθεστώς Ερντογάν έχει αρχίσει να εφαρμόζει ένα σχέδιο για να αξιοποιήσουν την παρουσία τόσο μεγάλου αριθμού σουνιτών μεταναστών για να αλλοιώσει την σύνθεση του πληθυσμού και στη νοτιοανατολική Τουρκία και στη βόρειο Συρία, που αμφότερες κατοικούνται από Κούρδους. Παραχωρούν τουρκική ιθαγένεια σε μεγάλο αριθμό επιλεγμένων σουνιτών και τους εγκαθιστούν στις κουρδικές περιοχές. Με άλλα λόγια, επιχειρούν, επίσης, με πληθυσμιακή μηχανική να μετατρέψουν το πρόβλημα σε ευκαιρία.

Πηγή: SL press



Σταύρος Λυγερός: Σχετικά με τον συντάκτη




Διαβάστε Περισσότερα »

Ο θάνατος της αλήθειας είναι μόνο η μισή αλήθεια - Οι πρώτοι νεκροί του πολέμου

Στάθης


Λέγεται, και ορθώς λέγεται, ότι ο πρώτος νεκρός του πολέμου είναι η αλήθεια. Υπ' αυτήν την έννοια οι πρώτοι νεκροί του πολέμου είναι οι λέξεις. Και οι έννοιες που αποτυπώνουν. Όμως αυτό είναι η μισή αλήθεια. Οι λέξεις είναι ήδη νεκρές εν όψει του πολέμου. Οι λέξεις, η λογική, οι έννοιες πεθαίνουν, πρέπει να πεθάνουν για να ξεσπάσει ο πόλεμος.

Κι ακόμα περισσότερο: όταν η ειρήνη είναι στην πραγματικότητα ένας διαρκής πόλεμος, κηρυγμένος ή ακήρυκτος, τότε οι λέξεις είναι διαρκώς νεκρές, τότε το νόημα των λέξεων και των εννοιών δεν είναι τίποτα περισσότερο παρά ένα απέραντο νεκροταφείο με τάφους που πάνω τους γράφουν το όνομα μας.

Τα τελευταία χρόνια, επί τρεις τουλάχιστον δεκαετίες, η παρένδυση των εννοιών και οι ευφημισμοί έχουν υψωθεί στο μέγεθος μιας Βαβέλ ευθέως ανάλογης με το βάθος της αποβλάκωσης που αυτή η Βαβέλ προκαλεί. Μια λαλέουσα Βαστίλλη που διευρύνει διαρκώς την επικράτεια της, όπως η πανούκλα εξαπλώνει την αθλιότητα, τον τρόμο και την αποσάρθρωση του θανάτου πριν από τον ίδιο τον θάνατο.

Σταχυολογώντας μόνον μιας ημέρας (κάποια από τα) μαργαριτάρια: Τραμπ: “Επέμβαση”, όχι “Εισβολή”. Ερντογάν: “Εεεε , Ευρώπη! Αν το πείτε εισβολή, θα σας γεμίσω πρόσφυγες” (Δηλαδή είναι εισβολή, αλλά εγώ σας εκβιαζω). Μητσοτάκης: “Το ΝΑΤΟ πρέπει να... προσαρμοστεί (Συρία, Ανατολική Μεσόγειος) για να διατηρήσει τον χαρακτήρα του”.

Αντιπαρέρχομαι την αγωνία του Ερντογάν να μη σκοτωθεί κανένας άμαχος(!), την ουρανομήκη ανοησία Τραμπ περί Νορμανδίας και το αίνιγμα πότε οι Κούρδοι είναι σύμμαχοι και πότε τρομοκράτες. Αντιπαρέρχομαι και την κωμική δήλωση Γιούνκερ: “Είμαι Κύπριος, όλοι είμαστε Κύπριοι”, διότι όλη αυτού του είδους η ρητορική απλώς επιμερίζεται στις σφαίρες της βλακείας, της προπαγάνδας και της μπούρδας.

Αλλά αν η εξουσία μετέρχεται τη λογική του παραλόγου δια της παρενδύσεως των εννοιών, αν αυτή η ρητορική επαναλαμβάνεται διαρκώς σε όλους τους πολέμους (από τον διαμελισμό της Γιουγκοσλαβίας έως σήμερα), οι πολίτες (δεξιοί και αριστεροί) τι κάνουν; Πιστεύουμε ότι όσο δεν λέμε τα πράγματα με το όνομα τους, δεν θα έχουμε κόστος;

Φασιστικό και ιμπεριαλιστικό κράτος


Η Τουρκία είναι ένα φασιστικό και ιμπεριαλιστικό κράτος. Το λέει αυτό η τηλεόραση; το γράφουν οι εφημερίδες; Όχι (πλην ολίγων εξαιρέσεων). Το φασιστικό και ιμπεριαλιστικό αυτό κράτος επιχειρεί εισβολή με στόχο την προσάρτηση (κατά το προηγούμενο της Αλεξανδρέτας στη δεκαετία του 1930) και μέσον την εθνοκάθαρση. Πλην όμως, αν “παρεκτραπει” ο Ερντογάν θα αντιμετωπίσει το “μεγαλείο της σοφίας του Τραμπ”!

Ως φαίνεται το “μωραίνει ο Κύριος, ον βούλεται απωλέσαι” αναφέρεται στην αποβλάκωση που προκαλεί η απόσταση ανάμεσα σε αυτό που γίνεται και σε αυτό που λέγεται. Για παράδειγμα: η κλιματική αλλαγή είναι ο καπιταλισμός. Φαίνεται να το έχουν εμπεδώσει αυτό οι μάζες των νεαρών πολιτών που διαδηλώνουν σε όλον τον πλανήτη; Μάλλον όχι, διότι οι διαδηλώσεις αυτές κάθε άλλο παρά αντικαπιταλιστικές είναι.

Αντιθέτως, διάφορες ΜΚΟ και ποικιλώνυμες πολυεθνικές εταιρείες έχουν πονηρά “χωθεί” και σε αυτό το κίνημα, με κύριο όχημα το γεγονός ότι διαδηλωτές και εξουσία ομιλούν πλέον την ίδια γλώσσα. Με τις μάζες να προσλαμβάνουν την κυρίαρχη σημειολογία ως τον δικό τους τρόπο σκέψης. Έτσι, ο παραλογισμός του “πληρώνω για να ρυπαίνω” χρειάσθηκαν 25-30 χρόνια για να τεθεί υπό αμφισβήτηση σε μαζική κλίμακα.

Οι πρώτοι νεκροί του πρώτου πολέμου από Κτίσεως Κόσμου ήταν οι άμαχοι. Κι όμως, χιλιάδες χρόνια μετά, η μεγάλη πλειονότης των πολιτών στον πλανήτη εξακολουθεί να είναι υπήκοη της ρητορικής των εξουσιών περί τη φροντίδα τους για τους αμάχους εν πολέμω!

Όσο για εμάς τους Έλληνες, η εισβολή στη Συρία και η πειρατεία στην Ανατολική Μεσόγειο αποδεικνύουν ότι ένα προτεκτοράτο που διοικείται από Συβαρίτες τη μια φορά και από Αβδηρίτες την άλλη, μπορεί να ελπίζει μόνον στην Τύχη. Όμως, οι παντοδύναμες υπερφυσικές δυνάμεις του Σύμπαντος ίσως να έχουν κουρασθεί κάπως να σώζουν τους Έλληνες από τους “άλλους”. Και πάντως είναι βέβαιον ότι εν τέλει ούτε αυτές θα μπορούν να σώζουν στο διηνεκές τους Έλληνες από τους Έλληνες...

Υ.Γ.1: Τέταρτη ημέρα της τουρκικής εισβολής, όταν γράφονταν αυτές οι γραμμές, και οι επιχειρήσεις τείνουν να εξελιχθούν στις πιο άγριες και πολύνεκρες από όσες έχουν επισυμβεί έως τώρα στη Μέση Ανατολή.

Υ.Γ.2: Αν η Τουρκία επιτύχει τους βραχυπρόθεσμους στόχους αυτής της εισβολής, πόσω μάλλον τους μακροπρόθεσμους, τότε η χώρα αυτή θα ανέλθει στο ίδιο επίπεδο με τις ΗΠΑ και τη Ρωσία. Οι νέοι Οθωμανοί ως ηγέτιδα μουσουλμανική δύναμη θα βρεθούν ξανά “μπροστά στη Βιέννη” και στα “ανοιχτά της Κριμαίας”.

Πηγή: slpress.gr



Στάθης: Σχετικά με τον συντάκτη




Διαβάστε Περισσότερα »

Ο νέος «μέσος ανθρωπάκος»: από τον «κυρ Παντελή» στον «mister Pantelis»

Του Νίκου Σταθόπουλου*


Μεγαλώσαμε, ως φορείς επαναστατικών ιδεών, με αυτό τον «ανθρωπότυπο» στο στόχαστρο της «θείας μανίας» μας να αλλάξουμε τον κόσμο…

Ο Πάνος Τζαβέλας τον «βάφτισε» και τον παρέδωσε στην κοινή χλεύη, ως το υπέρτατο σύμβολο του μικροαστού «κοινωνικού ρουφιάνου». Η εξόντωση αυτού του μυθικού στοιχειού, ήταν η προϋπόθεση της εξεγερτικής εκπλήρωσης.

Ο Βολφ Μπίρμαν τον ζωγράφισε με γλαφυρή ποιητικότητα, «κι ο παροιμιώδης μέσος ανθρωπάκος / κέρδος ποτέ μα από παθήματα χορτάτος / που συνηθίζει στην κάθε βρομιά / αρκεί να έχει γεμάτη την κοιλιά…»

Κι ο Ράιχ τον αναπαρέστησε σε κάθε του λεπτομέρεια της καθημερινής γελοιογραφικής του απαξίωσης…ο τρομερός «μικροαστός» που από τα διηγήματα του Τσέχοφ, χύμηξε στην θυελλώδη ιστορία του «μονοπωλιακού καπιταλισμού» ασκώντας την αποστολή του «αγωγού του συντηρητισμού».

***

Όπου «συντηρητισμός», η περιοριστική ηθική ενός καπιταλισμού προτεσταντικής νοικοκυροσύνης, μιας οικονομικοποιούμενης κοινωνίας με πρωταρχικό μέλημα συσσώρευσης και διαφύλαξης. Δηλαδή, κοινωνικές πρακτικές που ως «εποικοδόμημα» φέρουν την περιχαρακωμένη εγκράτεια και την αναπαραγωγή των δοκιμασμένων συνταγών.

Είναι η κοινωνική εποχή της «νεύρωσης», η κουλτούρα της ακαμψίας, είναι το ημέτερον μετεμφυλιακό «κεραμίδι», το «έτσι τα βρήκαμε, έτσι τ’ αφήνουμε». Το «πατρίς, θρησκεία, οικογένεια» ως κρατική αλχημεία επί ιστορικών αξιών που άλλη δυναμική εκφράζανε στην αυθεντικότητά τους. Και πάντα με την επίγνωση, ότι η δυτική «αποταμίευση» καμιά σχέση δεν είχε με το ημέτερο «κάτι στην άκρη».

Στους σύγχρονους καιρούς, καθορισμένους από μια κοινωνική δυναμική της αλλαγής ως συστημικής αναγκαιότητας, της λειτουργικής και αναπαραγωγικής υποκατάστασης της παραγωγής από την κατανάλωση, όλα τα παραπάνω μεταβάλλονται, προς μια υλοποιημένη ανθρωπολογία «προόδου», συνεχούς κίνησης, ακατάπαυστων μεταβολών. Και ας έχουμε κατά νου, ότι τώρα η Ελλάδα είναι εντός του παγκοσμιοποιημένου Κτήνους.

Πέθανε, λοιπόν, ο «μέσος ανθρωπάκος»;. Εξαντλήθηκε η επικατάρατος ιστορική μορφή ενός ανθρώπινου κόσμου με θεό του τον οργανωτισμό, εκκλησία του την οικογένεια, δόγμα του την αφοσίωση/νομιμότητα, βωμό του τον κουμπαρά, οδικό του χάρτη την υπακοή, ερωτικό του ευαγγέλιο την γονιμοποιητική τυποποίηση; Αν καθηλωθούμε στις συγκεκριμένες μορφές, ναι, πέθανε.

***

Μα όλα αυτά τα σχήματα, είναι απλώς λειτουργίες και μοτίβα που διεκπεραιώνουν τον δομικό προορισμό της κοινωνικής συμμόρφωσης. Επομένως, δεν είναι αυτές τα κριτήρια για τον προσδιορισμό του «μέσου ανθρωπάκου». Διότι, ο «μέσος ανθρωπάκος» είναι ένα διαχρονικό αρχέτυπο ως προς την έννοια «σχέση με την κοινωνική ζωή», δηλαδή τροποποιείται κατά εποχή. Τροποποίηση που απορρέει και από τις «περιβαλλοντικές επιρροές» αλλά και από την ενόρμηση προσαρμογής που αντιστοιχεί στο ποσοστό μειωμένης εσωτερικής ελευθερίας.

Κι όσο κι αν στις φωταγωγημένα ζοφερές μέρες μας, υπεραφθονούν τα ουρλιαχτά περί «ελευθεριών», «δικαιωμάτων», «παιδείας», «εξέλιξης», «ριζοσπαστισμού», στην πραγματικότητα νέες κόπιες του «παροιμιώδους μέσου ανθρωπάκου» λειτουργούν ως μια νέα «κανονικότητα συντηρητισμού». Απλά, μέσα στην αδήριτη βία τού «πάντα ρει», και ο «συντηρητισμός» έχει εξελιχθεί, εντός ενός «αντικειμενικού» με νέες προδιαγραφές και, συνεπώς, σημασίες, αξίες, «λογικές».

***

Το «συντηρητικό» και το «προοδευτικό» είναι, σήμερα, παρωχημένοι προσδιοριστές, καθώς η «αλλαγή» είναι ο «νόμος κίνησης» και αυτό επιβάλλει μια κουλτούρα (εικονικής) ανατροπής των πάντων αδιάκοπα. Δεν αρέσκεται στους «σφιχτόκωλους» ο μοντέρνος καπιταλισμός! Αντίθετα, τους θέλει ανακαινισμένους «ανθρώπους του κόσμου».

Πλέον, είσαι υποχρεωμένος να «εξελίσσεσαι», να απαρνιέσαι κάθε ρίζα και σταθερά, να τελείς σε διαρκές «ταξίδι» χωρίς μνήμη εκκίνησης και έγνοια προορισμού, να είσαι ένας μετέωρος νομάδας, μια εύπλαστη συμπεριφορά. Είσαι το ψυχολογικό και νοοτροπιακό «εποικοδόμημα» του καπιταλισμού των Αγορών και της ηλεκτρονικής διαχείρισης ενός ακαθόριστου πλούτου «από χαρτί και πλαστικοποίηση». Σήμερα στη μια δουλειά («δια βίου μάθηση»…) – αύριο στην άλλη, σήμερα στη μια «χώρα» – μεθαύριο σε μια άλλη, πολύγλωσσος, ουδέτερος, τουριστικός, καταναλωτικός, διαδικτυακός, ρευστός, χωρίς δεσμεύσεις.

Αυτές είναι οι υποκειμενικές προϋποθέσεις του απροϋπόθετου σημερινού «υποκειμένου»..και είναι ουσίες που εκφράζουν το βαθύτερο είναι του συστήματος, που η εκπλήρωσή τους εγγυάται την αναπαραγωγή του..δηλαδή, είναι το περιεχόμενο του σύγχρονου συντηρητισμού, εφόσον αυτός εννοείται ως ευλαβική τήρηση των κανόνων κοινωνικής σύνθεσης…

***

Το περιβόητο μοτίβο του επάρατου «κυρ Παντελή» αντιστοιχεί στον μικροϊδιοκτητικό καπιταλισμό της μεταπρατικής Ελλάδας που γέννησε η Καταστροφή και η δεκαετία του ‘40.

Σήμερα, ακτινοβολεί, στην επικοινωνιακή του μεγαλοπρέπεια, ο «mister Pantelis» της Άυλης Οικονομίας και της Οργανικής Αποικιοποίησης, ο «νεοταξικός μεσαιοταξίτης» των «προοδευτικών ιδεών».

Χωρίς εθνικά σύμβολα και σημεία αναφοράς, χωρίς ηθικολογικούς περιορισμούς, με «δικαιώματα» και «αυτοπραγμάτωση», με «ελεύθερη ποικιλία κοινωνικότητας», με «αντιθρησκευτική συνείδηση», δηλαδή με κάθε συνειδησιακό υλικό που προαπαιτεί η Μαζική Δημοκρατία του Καταναλωτισμού. Η κατάργηση, ας πούμε των επετειακών ορόσημων, διευρύνει στο άπειρο τα επιμέρους πεδία κοινωνικότητας και κατανάλωσης, και εμβολιάζει την καπιταλιστική διαχείριση και στον ελάχιστο πόρο. Ένας αδιαφοροποίητος «χύμα χρόνος», είναι το τέλειο και τελεσίδικο επενδυτικό πεδίο, που θα το καθορίζει η «ελεύθερη υποκειμενικότητα».

Είναι ένας «mister Pantelis» χωρίς «μεζούρα, διαβήτη και κουμπαρά», δηλαδή με αλλοτριωμένη υπέρβαση των παλιών στασιμοτήτων προς έναν «ευέλικτο συμπεριφορισμό»..όλα τα αρχαία κακά, η ψυχαναγκαστική επιβολή θετικών αξιών από την πελατειακότητα της μεταφαναριώτικης εθνικοφροσύνης, εγκαταλείπονται υπέρ ενός λουστραρισμένου χύμα όπου έχει επενδυθεί έντεχνα η ψευδής συνείδηση του σύγχρονου καπιταλιστικού μοντέλου.

Είναι ο «προοδευτισμός» της καπιταλιστικής ανταπόκρισης, μια ιδιότυπη χειραγωγική κακοποίηση σπουδαίων και αναγκαίων εξελικτικών ποιοτήτων, με καρκινογόνο βάση του τον μεταβιομηχανικό ναρκισσισμό. Και είναι απέναντι σε έναν «συντηρητισμό» που, μέσω στρεβλώσεων και οπισθοδρομήσεων και αντιφάσεων, προσπαθεί να στοιχειοθετήσει αναχώματα σε μια σαρωτική turboπρόοδο μιας ξεσαλωμένης τεχνολογίας και ενός σχεδόν αυτονομημένου χρήματος.

Κι αυτό δε σημαίνει ότι ο «κυρ Παντελής» είναι η «πίσω Γιάννη τα καράβια» λύση στα παρόντα μας αδιέξοδα. Ο «κυρ Παντελής», που ο Ράιχ έγραφε «σε φοβάμαι, γιατί πάντα θέλεις να ξεφεύγεις από τον εαυτό σου», είναι η πρώιμη όψη της «μάζας» που δίνει τη λαϊκή βάση της Μεταδημοκρατίας. Είναι ένα οικτρό «πλάσμα Θεού Αφέντη» που χτίζει ατσάλινα κάστρα όπου φυλακίζει την ορμή της ζωής. Και η ορμή της ζωής δεν ταυτίζεται με τις εξελικτικές διεραγσίες των κοινωνικών συστημάτων.

***

«Κυρ Παντελής» και «mister Pantelis συμβιώνουν ακόμα, σε μια μεταβατική οργανικότητα που το διαφορετικό το εμφανίζει πολωμένο όπως το εξαρτημένο το εμφανίζει κατάσταση «εταίρου» ως προς τη διεθνή Ισχύ. Είναι η αναπάντεχη τριμερής διάκριση της ελληνικής κοινωνίας : ο «κόσμος του ΠασοκοΣύριζα», ο «κόσμος της Μεταδεξιάς του Κυριάκου», ο «κόσμος της μετέωρης παλιάς ταυτότητας».

Οι μονότονες καταγγελίες των «παλιών αντιδραστικών μύθων», επιτήδεια υποβάλλουν μια νέα μυθολογία «εξέλιξης» κατασκευάζοντας ανθρωπότυπους που «δημοκρατικά και ελεύθερα» αναπλάθουν τα παλιά στερότυπα. Έτσι κι αλλιώς, στο τρομακτικό Βασίλειο του Εμπορεύματος, σημασία έχει το φαίνεσθαι.

Το ιδιωτικό, η μερικοποιημένη και αποστασιοποιημένη «πολιτική», ο «προσωπικός χώρος», τα «δικαιώματα», ο «ελεύθερος χρόνος», η «σεξουαλική αυτοέκφραση», η «ευέλικτη καριέρα», η «απόλαυση», έρχονται να υποκαταστήσουν: την περίκλειστη φαμίλια, την πελατειακή κομματική εξάρτηση, το τα εν οίκω μη εν δήμω, το κύρος του νόμου, το πρόγραμμα κοινωνικής παρουσίας, τα μυστικά της κρεβατοκάμαρας, τη σταδιοδρομία, το ευ ζην. Τα υποκαθιστούν και τα αναμοντάρουν ωστόσο, παράγοντας μια θολή κοινωνική συνείδηση με βαθιά ετερόνομη ευταξία.

Υποκαταστάσεις σε κλίμα χαλάρωσης, αφού χωρίς υποκειμενικό περιθώριο δε γίνεται να λειτουργήσουν το καταναλωτικό σύστημα και η τραπεζοπιστωτική κυριαρχία. Υπάρχει, σίγουρα, ένα βάθος ανθρώπινο εδώ, αλλά και στα παλιά μοντέλα ίσχυε το ίδιο. Είναι αυτό το βάθος που χάνει κάθε ανάλυση του κοινωνικού, και καταλήγει σε σχηματικούς ιδεολογισμούς.

Καθήκον της σημερινής σκέψης είναι να προσδιοριστεί σε αυτό το βάθος, να το δει και να το αναδείξει με όλη την απαιτούμενη κάθαρση και αποσαφήνιση. Εδώ αρχίζουν και εδώ ενταφιάζονται όλες οι ουτοπίες της ανθρώπινης αγωνίας. Αλλά, πρώτα πρέπει να απομυθοποιήσουμε τα ψευδοχειραφετητικά κλισέ της παρούσας ολιγαρχικής εποχής.

*Ο Νίκος Σταθόπουλος είναι φιλόλογος

Πηγή: edromos.gr



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Δευτέρα, 18 Νοεμβρίου 2019

Επιστρέφει η μεγάλη των πραξικοπηματιών σχολή

Άρης Χατζηστεφάνου


Η αποκάλυψη ότι έξι από τους φερόμενους ως πρωτεργάτες του πραξικοπήματος στη Βολιβία εκπαιδεύτηκαν στις ΗΠΑ ξυπνά ένα από τα πιο σκοτεινά κεφάλαια στην ιστορία της Λατινικής Αμερικής, τη δράση της διαβόητης Σχολής της Νότιας Αμερικής


Η Σχολή της Αμερικής έχει εκπαιδεύσει τους περισσότερους δικτάτορες στην ανθρώπινη ιστορία

Γερουσιαστής Τζόζεφ Κένεντι


Οι περισσότεροι στη Βολιβία θυμούνται τον Μάνφρεντ Ρέγιες Βίγια ως τον δήμαρχο της πόλης Κοτσαμπάμπα, ο οποίος πυροδότησε τον «πόλεμο του νερού» -την εξέγερση που ακολούθησε την ιδιωτικοποίηση του δικτύου ύδρευσης από την αμερικανική εταιρεία Bechtel. Πολύ λιγότεροι γνώριζαν ότι ήταν και ένας από τους απόφοιτους του διαβόητου School of the Americas (SOA), της αμερικανικής στρατιωτικής σχολής από την οποία αποφοίτησαν ορισμένοι από τους πιο αιμοσταγείς δικτάτορες της Κεντρικής και Νότιας Αμερικής. Το όνομα του Βίγια περιλαμβάνεται τώρα σε ηχογραφημένες συνομιλίες πρώην και νυν αξιωματούχων του στρατού και της αστυνομίας της Βολιβίας, οι οποίοι φέρονται να προετοίμαζαν την ανατροπή του προέδρου Εβο Μοράλες, σε συνεργασία με πολιτικούς της αντιπολίτευσης και τη στήριξη των ΗΠΑ.

Οπως αποκάλυψε μάλιστα στην ηλεκτρονική έκδοση Grayzone ο πανεπιστημιακός και ερευνητής Τζεμπ Σπραγκ, συνολικά έξι από τους φερόμενους ως πρωτεργάτες του πρόσφατου πραξικοπήματος στη Βολιβία είχαν θητεύσει στη SOA.


Η σχολή, η οποία ύστερα από πολλές μετονομασίες κατέληξε με το πολιτικά ορθό όνομα Ινστιτούτο για τη Συνεργασία και την Ασφάλεια του Δυτικού Ημισφαιρίου (WHINSEC) λειτούργησε για πρώτη φορά το 1946 στον Παναμά. Από το 1963, όταν ο πρόεδρος Κένεντι τη μετέτρεψε σε ένα από τα σημαντικότερα εργαλεία του Ψυχρού Πολέμου για την κυριαρχία στη Λατινική Αμερική, η σχολή άρχισε να εκπαιδεύει δεκάδες χιλιάδες στρατιώτες και αξιωματικούς σε τεχνικές βασανιστηρίων και ανατροπής δημοκρατικά εκλεγμένων κυβερνήσεων.

Είναι χαρακτηριστικό ότι σχεδόν όλα τα υψηλόβαθμα στελέχη των ενόπλων δυνάμεων της Αργεντινής, που θήτευσαν στη σχολή, αργότερα καταδικάστηκαν για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας και γενοκτονία. Όσο για τα εγχειρίδια βασανιστηρίων που εξέδιδε η σχολή, θεωρούνται ακόμη και σήμερα «ιερά κείμενα» για κάθε επίδοξο πραξικοπηματία.

Από το 2004, όμως, όταν οι κυβερνήσεις της Βενεζουέλας (του Τσάβες), της Αργεντινής (του Κίρχνερ), της Βολιβίας (του Μοράλες) και του Ισημερινού (του Κορέα) σταμάτησαν σταδιακά να στέλνουν στρατιώτες στο WHINSEC αρκετοί πίστεψαν ότι η σχολή θα περνούσε σε αχρησία. Πολύ περισσότερο αφού η Ουάσινγκτον απομάκρυνε τη CIA από την πρώτη γραμμή της ανατροπής κυβερνήσεων και έδινε περισσότερο βάρος στις «πολύχρωμες επαναστάσεις», τις οποίες χρηματοδοτούσαν υπηρεσίες όπως η USAID (Υπηρεσία Διεθνούς Ανάπτυξης των ΗΠΑ) και το NED (Εθνικό Ταμείο για τη Δημοκρατία).

Όσοι όμως έσπευσαν να πανηγυρίσουν, σύντομα απογοητεύτηκαν. Το 2013, έγινε γνωστό ότι η σχολή εξακολουθούσε να απασχολεί σαν «διδακτικό προσωπικό» καταδικασθέντες βασανιστές από τη Χιλή, οι οποίοι μετέδιδαν τις γνώσεις τους στις νέες γενιές στρατιωτικών από κάθε γωνιά της Λατινικής Αμερικής. Μόλις πριν από μερικούς μήνες ιταλικό δικαστήριο καταδίκασε 24 πρώην αξιωματούχους από τη Βολιβία, τη Χιλή, το Περού και την Ουρουγουάη σε ισόβια κάθειρξη για τη συμμετοχή τους στην επιχείρηση Condor, με την οποία οι ΗΠΑ και κυβερνήσεις της Λατινικής Αμερικής συντόνιζαν αιμοσταγείς επιθέσεις εναντίον συνδικαλιστών και κινημάτων της Αριστεράς.

Η περίπτωση της Βολιβίας ήρθε απλώς να μας θυμίσει ότι κάποιες συνήθειες της αμερικανικής αυτοκρατορίας δύσκολα ξεχνιούνται και πως η σπορά βασανιστών και πραξικοπηματιών προηγούμενων δεκαετιών βρίσκεται ακόμη στα πράγματα.


Πηγή: efsyn.gr



Άρης Χατζηστεφάνου: Σχετικά με τον Συντάκτη




Διαβάστε Περισσότερα »

Ο άγνωστος αφανισμός των Ρομά

Μάρθα Κίσκιλα


Ποράιμος στη γλώσσα των Ρομά σημαίνει αφανισμός. Όμως η ιστορία έχει «επιλεκτική μνήμη», καθώς λίγοι είναι αυτοί που γνωρίζουν το ολοκαύτωμα των Τσιγγάνων. Ο δικός τους Αφανισμός επισκιάσθηκε από το εβραϊκό Ολοκαύτωμα. Όπως όλα δείχνουν σε κάθε εποχή, σε κάθε μέρος τους ακολουθούσε η ίδια εχθρική αντιμετώπιση, τα ίδια στερεότυπα… Το αποκορύφωμα όλων αυτών η χιτλερική Γερμανία, που για καθαρά ρατσιστικούς λόγους τους οδήγησε στα στρατόπεδα θανάτου, επειδή οι Ναζί έκριναν ότι οι ήταν «φυλετικά κατώτεροι».

Ήταν 15 Νοεμβρίου του 1943, όταν ο αρχηγός των SS Χάινριχ Χίμλερ εξέδωσε μία διαταγή, με την οποία οι τσιγγάνοι εξομοιώνονταν με τους Εβραίους, όσον αφορά τη θέση τους στη γερμανική κοινωνία. Το αποτέλεσμα αυτής της απόφασης ήταν χιλιάδες τσιγγάνοι της Γερμανίας να οδηγηθούν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης και να βρουν φρικτό θάνατο στα κρεματόρια των Ναζί.

Άλλωστε ήταν από τις προτεραιότητες του ναζιστικού καθεστώτος η υιοθέτηση πρακτικών για την ολοκληρωτική εξόντωση των Ρομά μαζί με τους Εβραίους. Και κατάφερε αυτό που ήθελε, καθώς περίπου 250.000 έως 500.000 Ρομά και Σίντι - δηλαδή το 25% με 50% του συνολικού πληθυσμού τους στην Ευρώπη τότε - δολοφονήθηκαν από τους Ναζί και τους συνεργάτες τους κατά τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο.

Η πληθυσμιακή αυτή ομάδα πλήρωσε το μεγαλύτερο φόρο αίματος από κάθε άλλη, αν οι δολοφονίες μελών της συγκριθούν με το συνολικό πληθυσμό της. Η εκστρατεία του Χίτλερ για τη γενοκτονία των Ρομά πληθυσμών της Ευρώπης περιελάμβανε μια ιδιαίτερα παράδοξη εφαρμογή της ναζιστικής «φυλετικής υγιεινής». Μολονότι κάποιες ομάδες Ρομά, γλίτωσαν τις διώξεις και το θάνατο, οι υπόλοιπες ομάδες είχαν την ίδια μεταχείριση με τους Εβραίους. Οι ναζιστικές κυβερνήσεις της Ουγγαρίας, της Ρουμανίας και της Κροατίας είχα τη δική τους συνεισφορά στον μακάβριο απολογισμό. Στην Ανατολική Ευρώπη, οι Τσιγγάνοι εκτοπίζονταν στα Εβραϊκά γκέτο, εκτελούνταν στα χωριά τους, και στέλνονταν στους θαλάμους αερίων του Άουσβιτς και της Τρεμπλίνκα.

Οι εκτελέσεις των Ρομά, όπως καταγράφονται στα επίσημα αρχεία των στρατοπέδων συγκέντρωσης, γίνονταν καθημερινά κατά χιλιάδες. Για παράδειγμα, στο Αουσβιτς στοιβάχτηκαν 23.000 Ρομά και πέθαναν οι 20.000. Στις 2 Αυγούστου του 1944, μέσα σε μία μέρα, οδηγήθηκαν στους θαλάμους αερίων 2.897 άνδρες, γυναίκες και παιδιά Ρομά. Δεν απέμεινε κανένας και με αφορμή το γεγονός αυτής της μέρας έχει επιλεγεί η 2 Αυγούστου ως Παγκόσμια Ημέρα Μνήμης του Ολοκαυτώματος των Ρομά.

Ο Margarethe Kraus ήταν έφηβη το 1943 όταν απελάθηκε από το σπίτι της στην Τσεχοσλοβακία στο Άουσβιτς. Ενώ φυλακίστηκε στο στρατόπεδο συγκέντρωσης, υπέμεινε σε εξαιρετική κακομεταχείριση και υποβλήθηκε σε ιατρικά πειράματα. Επέζησε το Ολοκαύτωμα, όχι όμως κι οι γονείς της. Η ιστορία της Kraus παρουσιάζεται στη νέα έκθεση στη Βιβλιοθήκη του Ολοκαυτώματος Wiener του Λονδίνου. Η έκθεση με τίτλο «Ξεχασμένα Θύματα: Η Γενοκτονία των Ρομά και των Σίντι» επιδιώκει να αποκαλύψει αυτή την συχνά αγνοημένη πτυχή του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. «Η γενοκτονία που σημειώθηκε εναντίον των Ρομά σε ολόκληρη την Ευρώπη ήταν μια παρόμοια πολιτική με αυτήν εναντίον της εβραϊκής κοινότητας, αλλά ήταν πιο αποσπασματική και λιγότερο συστηματική», δήλωση η επιμελήτρια της έκθεσης Barbara Warnock στο alzajeera.

Οι λεπτομέρειες από διάφορες μαρτυρίες είναι τρομακτικές. Κακομεταχείριση, πείνα, βασανιστήρια, ιατρικά πειράματα ακόμα και σεξουαλική κακοποίηση υπέστησαν κάποιοι από αυτούς. Η καθημερινότητα στο ναζιστικό στρατόπεδο ήταν απάνθρωπη και τραυματική. Τους έβγαζαν έξω τα ξημερώματα, ακόμη και το χειμώνα με πολύ χιόνι. Οι ηλικιωμένοι πάγωναν και έπεφταν νεκροί, ενώ δεν υπήρχαν κανονικές τουαλέτες αλλά απλά κουβάδες.

«Πολλές ομάδες είχαν στοχοποιηθεί από τους Ναζί, αλλά οι Εβραίοι και οι Ρομά ήταν πρώτοι στη λίστα για την προστασία της γερμανικής φυλετικής καθαρότητας», δήλωσε ο Jonathan Lee, συντονιστής επικοινωνίας στο Ευρωπαϊκό Κέντρο Δικαιωμάτων των Ρομά. Και συνεχίζει: «Αυτό δεν αναγνωρίστηκε για πολύ καιρό. Oι περισσότεροι ιστορικοί και επομένως οι κυβερνήσεις και οι πολιτικοί αναφέρονται στη γενοκτονία των Ρομά, υποτηρίζοντας ότι οι Ρομά τοποθετήθηκαν σε στρατόπεδα επειδή ήταν "αντικοινωνικοί" ή "κλέφτες"».

Αυτό αντανακλά τα σύγχρονα στερεότυπα και τις προκαταλήψεις κατά των Ρομά. Μια έκθεση του Ευρωπαίου Επιτρόπου για τα ανθρώπινα δικαιώματα του 2012 κατέληξε στο συμπέρασμα ότι «οι Ρομά συλλογικώς στιγματίστηκαν ως εγκληματίες». Μεταξύ άλλων μέτρων για την αντιμετώπιση αυτού του προβλήματος, η έκθεση συνέστησε ότι οι «θηριωδίες του παρελθόντος κατά των Ρομά θα πρέπει να συμπεριληφθούν στα μαθήματα ιστορίας στα σχολεία».

Η διαμόρφωση των διώξεων των Ρομά και των Σίντι κατά τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, που οφείλονται κυρίως στην αντικοινωνική συμπεριφορά τους, είχε σοβαρότατες επιπτώσεις. «Στην αρχική περίοδο μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο και στη δεκαετία του 1950, η αποκατάσταση τους εμποδίστηκε με την πλαστή βάση ότι δεν είχαν φυλακιστεί για φυλετικούς λόγους, αλλά επειδή ήταν εγκληματίες. Αυτό ήταν ένα τεράστιο πρόβλημα όσον αφορά την αναγνώριση και την αποκατάσταση», υπογράμμισε ο Warnock.

Η αναγνώριση είναι αργή. Ήταν δεκαετίες μετά τον πόλεμο, το 1982, που η Γερμανία αναγνώρισε ότι υπήρξε γενοκτονία των Ρομά. Το 2011, η Πολωνία ενέκρινε επισήμως τις 2 Αυγούστου ως ημέρα μνήμης για τη γενοκτονία τους. «Υπάρχουν πολλοί διαφορετικοί λόγοι γι’ αυτό. Ο ένας είναι απλώς προκατάληψη και άγνοια για την ιστορία μας», δήλωσε ο Ian Hancock, μελετητής των Ρόμα και καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Τέξας στο Όστιν. Ένας άλλος λόγος είναι λιγότερο προφανής. «Έχουν υπάρξει πολλά βιβλία, όχι αποκλειστικά αλλά κυρίως από Εβραίους συγγραφείς, για το Ολοκαύτωμα και την τύχη των Εβραίων. Στην περίπτωση των Ρομά, υπήρξε περιορισμένη παιδεία, έχουμε νομαδική παράδοση και παράδοση στην προφορική ιστορία, καθώς δεν μπορούσαν να γράψουν βιβλία», συμπληρώνει.

Αυτή η έλλειψη αναγνώρισης είχε σοβαρό αντίκτυπο στους επιζώντες του Ολοκαυτώματος και τους απογόνους τους, οι περισσότεροι από τους οποίους δεν έλαβαν καμία αποζημίωση. Αντίθετα, από το 1952, η γερμανική κυβέρνηση έχει καταβάλει πάνω από 71 δισεκατομμύρια ευρώ σε συντάξεις και κοινωνικές παροχές στους Εβραίους που υπέφεραν από το ναζιστικό καθεστώς.

Ωστόσο, η έλλειψη αναγνώρισης όσων έζησαν οι Ρομά και οι Σίντι είχε ευρύτερες επιπτώσεις. Οι Ρομά είναι η μεγαλύτερη εθνική μειονότητα της Ευρώπης, με έως και 12 εκατομμύρια να ζουν στην ήπειρο, κυρίως στην Κεντρική και Ανατολική Ευρώπη. Το προσδόκιμο ζωής τους είναι 10 χρόνια λιγότερο από τους άλλους Ευρωπαίους.

Σε μια έρευνα του 2016, ένας στους τέσσερις Ρομά δήλωσε ότι ένιωσαν κοινωνικές διακρίσεις το τελευταίο έτος. Καθώς τα ακροδεξιά λαϊκιστικά κινήματα έχουν όλο και περισσότερους υποστηρικτές σε όλη την ήπειρο, ο ρατσισμός για τους Ρομά αυξάνεται. Τον Ιούνιο του 2018, ο Matteo Salvini ζήτησε μια «απάντηση στο πρόβλημα των Ρομά» και είπε: «Δυστυχώς θα πρέπει να κρατήσουμε τους ιταλούς Ρομά επειδή δεν μπορούμε να τους απελάσουμε».

Νωρίτερα φέτος στη Βουλγαρία, ο υπουργός Άμυνας και ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης Krasimir Karakachanov πρότειναν μια αμφισβητούμενη πολιτική σχετικά με το ζήτημα των τσιγγάνων. Οι προτάσεις αυτές περιλαμβάνουν δωρεάν αμβλώσεις για γυναίκες Ρομά.

«Ορισμένα αλυσιδωτά γεγονότα, ιδιαίτερα στις χώρες της Ανατολικής Ευρώπης, πρέπει να αποτελούν προειδοποιητικά σημάδια για το τι θα μπορούσε να γίνει στο μέλλον», δήλωσε ο Lee.

Η αναγνώριση του τι συνέβη κατά τη διάρκεια του πολέμου είναι ένα σημαντικό βήμα, αλλά πρέπει να γίνουν περισσότερα. «Εξακολουθούμε να μην είμαστε σε θέση να τους αποζημιώσουμε για όλα αυτά που συνέβησαν. Είναι ένα πολύ σαφές, συνεχές παράδειγμα σκόπιμου αποκλεισμού. Το επιχείρημα που απλά δεν γνωρίζουμε δεν μπορεί πλέον να χρησιμοποιείται, επειδή οι άνθρωποι ξέρουν τι συνέβη πλέον», κατέληξε ο Hancock.

Το «ποτέ ξανά» δεν είναι πια δεδομένο. Η επιλογή της παρουσίασης του Ολοκαυτώματος των Ρομά ως λησμονημένου γεγονότος δεν είναι αθώα ούτε τυχαία, αλλά υπονοεί μια σειρά από ερωτήματα, τα οποία αξίζει να επανεξεταστούν…

Πηγή: tvxs.gr



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Το χρώμα του χρήματος

Του Γιάννη Κιμπουρόπουλου


Με μπέρδεψε η μάρτυρας Κελέση –ας όψεται η Α.Ψ. που μας τη θύμισε, μαζί με τις χρωματιστές δεσμίδες του Φρουζή. ΟΚ, για τη σαμσονάιτ τύπου τρόλεϊ δεν τραβάω ζόρι –αλήθεια, αυτή τι χρώμα είχε;–, αλλά με το περιεχόμενό της έχω θέματα. Τι είναι οι μοβ, κίτρινες και πράσινες δεσμίδες χαρτονομισμάτων; Αχρωματοψία δεν έχω και δεν θυμάμαι να έχω συναντήσει, την τελευταία δεκαετία, τέτοια «μαρούλια».

Για ευρώ μιλάμε, έτσι; Δολάρια αποκλείεται, φαιοπράσινα παραμένουν. Δεν πιστεύω να μιλάμε για τουρκικές λίρες! Όχι, σίγουρα ευρώ εννοούσε η μάρτυς. Μοβ, κίτρινα και πράσινα. Σαν τις πεταλούδες τις πράσινες, κόκκινες, και κίτρινες της Παπασταύρου, μετά το πρώτο χαστούκι του καθηγητή Φλωρά, βεβαίως, βεβαίως. Στη γνωστή ταινία που κάθε Νεοέλληνας οφείλει να δει 150 φορές μεταξύ γέννησης και θανάτου του. ‘Η σαν τις πράσινες, τις κόκκινες, τις θαλασσιές τις χάντρες του Πρετεντέρη –του πατρός, μιας και ο υιός Ζαν Μπατίστ παίζει μόνο στις 50 αποχρώσεις του μπλου-μπλακ.

Ευρώπουλα μοβ, κίτρινα και πράσινα. Πω, πω, είχα ξεχάσει την ύπαρξή τους. Τα είδα προ 18 ετών, κι έπειτα απέμειναν μόνο οι φωτογραφίες τους, μάρτυρες της φιλόδοξης εκκίνησης της ευρωζώνης που ήθελε να κάνει το ευρώ το πιο πρεστιζάτο νόμισμα του κόσμου. Εμείς, οι θνητοί, δεν πήραμε χαμπάρι ότι θα έβρεχε 500ευρα, 200ευρα και 100ευρα, τα πήραμε για πεταλούδες.

Την πρώτη δεκαετία της νομισματικής ένωσης τη φάγαμε παλεύοντας να εξοικειωθούμε με χάλκινα σεντ και ασημόχρυσα μονόευρα - δίευρα και ν’ αποβάλουμε τον «ψυχολογικό πληθωρισμό», όπως έλεγε κι ο Μπάμπης -ο γνωστός Μπάμπης-, τη μαγική μεταμόρφωση του 50δραχμου σε 50λεπτο, του κατοστάρικου σε 1 ευρώ και ούτω καθεξής. Κάντε την αναγωγή, για να θυμηθείτε πόση αξία χάθηκε μες στη νομισματική φούσκα. Τη δεύτερη δεκαετία, φάγαμε την ξεγυρισμένη «εσωτερική υποτίμηση», σαν τα χαστούκια του Φλωρά, κι έτσι το χρώμα του χρήματος περιορίστηκε στο γκρι, το κόκκινο, το θαλασσί και το πορτοκαλί. Το πενηντάρικο είναι ό,τι μεγαλύτερο δικαιούται το πορτοφόλι μας.

Ποιο είναι τελικά το χρώμα του χρήματος; Ποιο του ταιριάζει πιο πολύ; Θεωρητικά θα μπορούσε να είναι το μοβ του 500άρικου, του πρώτου χαρτονομίσματος στη νεότερη ιστορία που απεσύρθη επίσημα και ομολογημένα από την εκδούσα αρχή, την ΕΚΤ, ως όχημα παγκόσμιου ξεπλύματος, έπειτα από 18 έτη κυκλοφορίας. Η ΕΚΤ, κανονικά, όφειλε να εξηγήσει γιατί τύπωσε τόσο μεγάλο χαρτονόμισμα, άχρηστο στις συναλλαγές του μέσου ανθρώπου, αλλά τι να πει και τι να ’μολογήσει; Ότι αυτός ήταν ο υπόρρητος τρόπος για να ξεπλυθεί μαύρο χρήμα εκατοντάδων δισεκατομμυρίων από κάθε πηγή και κάθε γωνιά του πλανήτη στο πλυντήριο του ευρώ και της φιλοδοξίας των κατασκευαστών του να το καταστήσουν Νο 1 παγκόσμιο αποθεματικό νόμισμα; Δεν ομολογούνται αυτά τα πράγματα.

Έτσι, κατρακυλώντας στο τόξο της ίριδας, θα μπορούσε το χρώμα του χρήματος να γίνει το κίτρινο, αλλά αυτό είναι κατοχυρωμένο στον Τύπο, ή το πράσινο, αλλά αυτό είναι πιασμένο από το δολάριο. Απομένουν, λοιπόν, ως επιλογές τα χρώματα με τα οποία είμαστε εξοικειωμένοι οι κοινοί θνητοί του νομισματικού πολιτισμού –πορτοκαλί, θαλασσί, κόκκινο, γκρι, χρυσαφί, ασημί, χάλκινο.

Τίποτα από αυτά, όμως, δεν ταιριάζει πια στο χρήμα. Το χρήμα μπορεί να είναι ή μαύρο, ως συμπύκνωση των ληστρικών όρων στην ιδιοποίηση του κοινωνικού πλούτου από μια όλο και στενότερη ολιγαρχία. ‘Η μπορεί να είναι διάφανο σαν το νερό ή τον αέρα, ως αποτέλεσμα των πολιτικών αποϋλοποίησης του χρήματος.

Η εξαφάνιση του χρήματος στην υλική μορφή των 5 τελευταίων χιλιετιών, η βίαιη γενίκευση των ηλεκτρονικών συναλλαγών στο όνομα της διαφάνειας, της νομιμότητας και της εφορίας, αποδεικνύεται τελικά ο πιο επιδέξιος τρόπος να αποκρυβούν οι σχέσεις ληστείας και αρπαγής που έχει επιβάλει ο καπιταλισμός –καζίνο σε κάθε γωνιά του πλανήτη. Από τους ζάπλουτους του Μανχάταν, μέχρι τους Γουαρανί του Αμαζόνιου. Το διαφανές είναι το απόλυτο καμουφλάζ του μαύρου.

Ο,τι χρώμα κι αν αποδώσουμε στο χρήμα, όσα απαξιωτικά επίθετα κι αν φορτώσουμε –ανήθικο, εκμαυλιστικό, απεχθές, ματωμένο– στο φετιχιστικό απείκασμα του ανθρώπινου μόχθου, όποια υλική ή άυλη μορφή κι αν πάρει, δεν θα χάσει δύο θεμελιώδεις ιδιότητες: θα είναι πάντα βρόμικο και πάντα πολιτικό.

Βρόμικο, γιατί υποβαθμίζει τον άνθρωπο, τις δεξιότητες, την εργασία του, τις ανάγκες και επιθυμίες του στο επίπεδο του εμπορεύματος –και δεν χρειάζεται να έχουμε ενοχές που θα ζήσουμε για πολύ ακόμη μαζί του. Και πολιτικό, γιατί με σκάνδαλα ή χωρίς σκάνδαλα, με Siemens, Novartis ή χωρίς αυτές, η διακίνηση και κατανομή του χρήματος, το πόσο φθηνό ή ακριβό είναι, το πόσο διαφανείς ή σκοτεινές είναι οι πηγές απόκτησής του, συμπυκνώνουν σχέσεις εξουσίας και ισχύος.

Το χρήμα είναι το γενικό ισοδύναμο όχι μόνο για τις σχέσεις ανταλλαγής, αλλά και για τις σχέσεις κράτους και αγοράς, πολιτικής και οικονομίας, πολιτικών και επιχειρηματιών. Αυτή η στρεβλή ανταλλαγή ύλης ανάμεσα στους βασικούς πόλους του οικονομικού μας πολιτισμού θα παράγει πάντα μια –μεταβλητή στις συγκυρίες– ποσόστωση μίζας και «μαύρου» χρήματος και στην ποδιά του θα σφάζονται παλικάρια, κράτη, τάξεις, επιχειρήσεις, πολιτικοί. Δεν λέω να την ανεχτούμε μοιρολατρικά. Αλλά μην τρώμε και πολύ από το κουτόχορτο της διαφάνειας και της «νομιμότητας».

Μαύρο! Πόσο διαφανές ξοδεύεις για να μη σε βλέπουμε...


Θεωρίες για την υπεραξία


...Μόλις πριν από λίγο ο μεθυσμένος από τη βιομηχανική άνθηση αστός διακήρυσσε ότι το χρήμα είναι κούφια ιδέα και ότι «Μόνο το εμπόρευμα είναι χρήμα». «Μόνο το χρήμα είναι εμπόρευμα!» –αυτή η φωνή αντηχεί τώρα πάνω από την παγκόσμια αγορά. Όπως το ελάφι λαχταράει φρέσκο νερό, έτσι κι η ψυχή του αστού λαχταράει χρήμα, τον μοναδικό πλούτο. Τον καιρό της κρίσης, η αντίθεση ανάμεσα στο εμπόρευμα και τη μορφή της αξίας του, το χρήμα, ανυψώνεται ως την απόλυτη αντίφαση. Γι’ αυτό δεν ενδιαφέρει εδώ η μορφή εμφάνισης του χρήματος. Η δίψα για χρήμα παραμένει η ίδια, άσχετα από το αν οι πληρωμές πρέπει να γίνουν σε χρυσό ή σε πιστωτικό χρήμα.

Καρλ Μαρξ, «Το Κεφάλαιο», τόμος Α’


Πηγή: efsyn.gr



Γιάννης Κιμπουρόπουλος: Σχετικά με τον Συντάκτη




Διαβάστε Περισσότερα »

"Οι ιθαγενείς δεν έχουν καμία θέση στην πρωτεύουσα", λέει η "πρόεδρος" της Βολιβίας

Γιώργος Μιχαηλίδης


Από εχθές το βράδυ που είδα αυτό το βίντεο, δεν μπορώ να το ξεχάσω. Χιλιάδες άνθρωποι τρέχουν στους δρόμους της φτωχότερης συνοικίας (Ελ Άλτο) της πρωτεύουσας της Βολιβίας, Λα Παζ, φωνάζοντας: «τώρα ναι, εμφύλιος πόλεμος!» (ahora si, guerra civil!).


Όταν το είδα την πρώτη φορά ανατρίχιασα. Ποιοι είναι αυτοί οι άνθρωποι και γιατί ζητούν κάτι τέτοιο για τη χώρα τους;

Είναι οι φτωχοί, καθημερινοί άνθρωποι της χώρας, ανάμεσά τους πολλοί ιθαγενείς Βολιβιάνοι που αποτελούν τουλάχιστον το 20% του συνολικού πληθυσμού της χώρας. Ας δούμε γιατί τρελάθηκαν όλοι αυτοί…

Στη Βολιβία, ο επί μια 15ετία εκλεγμένος πρόεδρος, Έβο Μοράλες, ανατράπηκε από στρατιωτικό πραξικόπημα παρά την πρόσφατη καθαρή νίκη του στις εκλογές. Στη θέση του αυτοανακυρήχθηκε πρόεδρος, σε ένα άδειο κοινοβούλιο, η ηγέτιδα της αντιπολίτευσης (φωτογραφία).


Πριν τον ερχομό του Μοράλες στην εξουσία, το 2005, η Βολιβία ήταν η φτωχότερη χώρα της Λατινικής Αμερικής. Όχι ολόκληρη η χώρα βέβαια. Το πλουσιότερο 10% της Βολιβίας έβγαζε ετησίως 128 φορές περισσότερα χρήματα από το φτωχότερο 10%. Πρωταθλήτρια στην ανισότητα η Βολιβία, λοιπόν. Επί Μοράλες αυτή η σχέση 128/1 έγινε 38/1. Μιλάμε πάλι για τεράστια ανισότητα αλλά οι φτωχοί είδαν την ψαλίδα να κλείνει κάπως.

Πώς έγινε αυτό; Η Βολιβία είναι η χώρα με τα δεύτερα μεγαλύτερα αποθέματα φυσικού αερίου στη Λατινική Αμερική. Προ του 2005 όμως, αυτά κατανέμονταν κατά 18% στο κράτος και κατά 82% στις ιδιωτικές εξορυκτικές εταιρείες (κατά βάση αμερικάνικες). Ο Μοράλες αντέστρεψε τη σχέση. Πέρασε νόμο και είπε: 82% στο κράτος, 18% στις εταιρείες. Τα χρήματα δόθηκαν για να ενισχυθούν οι φτωχοί, να μειωθεί ο αναλφαβητισμός, να φτιαχτούν δομές κοινωνικού κράτους και πρόνοιας. Δεν έκανε επανάσταση, δεν απείλησε να αλλάξει τις παραγωγικές σχέσεις, δεν κατήργησε καν την ύπαρξη ιδιωτών σε στρατηγικούς τομείς της οικονομίας. Άλλαξε απλά την κατανομή των κερδών και έπειτα τη διανομή. Όπως θα φανεί, ούτε αυτό δε γίνεται ανεκτό πλέον.

Οι ιθαγενείς της χώρας (κατ’ άλλους το 20%, κατ’ άλλους έως και το 60% του πληθυσμού) ήταν ως το 2005 πολίτες β’ κατηγορίας. Βλέπετε στη Λατινική Αμερική, στη μοιρασιά του πλούτου, η εντοπιότητα μετράει αρνητικά και κατά τρομερή σύμπτωση, οι Λευκοί απόγονοι των Ευρωπαίων κατακτητών βρίσκονται πάλι στην κορυφή της πυραμίδας. Οι ιθαγενείς της Βολιβίας, δεν ήταν απλά οι φτωχότεροι των φτωχών, ήταν γενικά περιθωριοποιημένοι. Παρατούσαν το σχολείο (λόγω φτώχειας αλλά κι επειδή η γλώσσα τους δεν ήταν τα ισπανικά και δυσκολεύονταν), απουσίαζαν από διοικητικές θέσεις, δεν έπαιζαν κανένα ρόλο στην πολιτική ζωή του τόπου. Το 2005, όμως, εξέλεξαν έναν δικό τους άνθρωπο για πρώτη φορά ως πρόεδρο. Ο Έβο Μοράλες ήταν ο πρώτος ιθαγενής πρόεδρος της Βολιβίας και ο πρώτος πρόεδρος που είχε εκλεγεί με πάνω από 50% από τον πρώτο γύρω τα τελευταία σαράντα χρόνια. Τί μέτρα πήρε;

Είπε: «Στις περιοχές των ιθαγενών, οι υπάλληλοι στις δημόσιες υπηρεσίες, θα πρέπει εντός δύο ετών να μάθουν μία απ’ τις τρεις κυρίαρχες διαλέκτους των ιθαγενών». Επιπλέον, έγινε σημαντική προσπάθεια οι ιθαγενείς να βγουν από το περιθώριο. Εκλέχτηκαν δήμαρχοι ιθαγενείς και η πρώτη γυναίκα ιθαγενής πρόεδρος του Ανώτατου Δικαστηρίου της χώρας. Οι ιθαγενείς εξακολουθούν να είναι οι φτωχότεροι και πιο αγράμματοι της Βολιβίας. Είδαν όμως λίγο φως στον ορίζοντα.

Τώρα, κοιτάξτε την κάτω εικόνα. Αυτή η γυναίκα είναι εκλεγμένη δήμαρχος σε μια πόλη της Βολιβίας. Είναι ιθαγενής και ανήκει στο κόμμα του Μοράλες. Κατά το πραξικόπημα, η αντιπολίτευση την απήγαγε, την κούρεψε, την έλουσε με κόκκινη μπογιά και την περιέφερε ως τρόπαιο στους δρόμους της πόλης. Αυτές είναι οι δυνάμεις της ελεύθερης αγοράς και του φιλελευθερισμού όταν χάνουν, όχι την εξουσία συνολικά, αλλά μια κυβέρνηση. Λυσσασμένα σκυλιά που δε δέχονται να βρίσκονται εκτός εξουσίας. Αυτή είναι κι η κυρίαρχη τάση της αστικής δημοκρατίας στον 21ο αιώνα. Βαρβαρότητα.


Δείτε την αντίθεση ανάμεσα στις δύο αυτές εικόνες. Δείτε το πρόσωπο του πλουσιότερου 10% που θριαμβεύει πάνω σε ο,τι εκπροσωπεί τον απλό, φτωχό λαό. Και μετά ξαναδείτε το αρχικό βίντεο. Κανένας απλός άνθρωπος δε θέλει να πάει να σκοτωθεί σε έναν εμφύλιο πόλεμο. Αλλά προσέξτε και μια λεπτομέρεια. Οι ιθαγενείς και οι φτωχοδιάβολοι της Βολιβίας όταν πήραν την κυβέρνηση στα χέρια τους, δεν περιέφεραν καμία και κανένα πλούσιο κάθαρμα στους δρόμους της πόλης, βασανίζοντάς το σε δημόσια θέα. Αν και μετά από την ατελείωτη ληστεία και εκμετάλλευση που είχαν δεχτεί θα είχαν κάθε τέτοιο δικαίωμα. Και όμως δεν το έκαναν.

Μεγαλόψυχοι και φιλήσυχοι όσοι δεν έχουν τίποτα σ’ αυτόν τον κόσμο απέναντι σε όσους μαζεύουν-μαζεύουν-μαζεύουν και δε χορταίνουν. Το μόνο που ζητούν οι πρώτοι είναι ίσες ευκαιρίες, δικαιοσύνη, μια αξιοβίωτη ζωή. Αυτό όμως δεν το αντέχουν οι δεύτεροι. Ελπίζω να ξεκαθαρίζει κάτι τέτοιες στιγμές ότι αυτοί είναι οι υποκινητές της βίας, αυτοί διαθέτουν και καλλιεργούν τα κτηνώδη ένστικτα.

Τί είπε η πρώτη κυρία όταν αυτο-χρίστηκε Πρόεδρος της χώρας; «Οι ιθαγενείς δεν έχουν καμία θέση στην πρωτεύουσα. Να γυρίσουν στα βουνά τους». Κι έπειτα είπε ότι έχουν τον Θεό μαζί τους γιατί είναι ένα κόμμα χριστιανικό σε αντίθεση με τους άθεους και πιστούς των ψεύτικων θεών που κυβερνούσαν πριν. Ρατσιστικό, θρησκευτικό και ταξικό μίσος μαζί.

Από την άλλη ο λαός της Βολιβίας προσπάθησε ειρηνικά. Χρησιμοποίησε τις εκλογές. Τώρα μπροστά στις ακροδεξιές συμμορίες, εξοπλισμένες από τους ολιγάρχες του πλούτου και τις μυστικές υπηρεσίες των ΗΠΑ, που σπάνε πόρτες σπιτιών και σέρνουν έξω τον κόσμο, βασανίζουν, λεηλατούν και δολοφονούν, ξεπηδάει αυθόρμητα το σύνθημα: «τώρα ναι, εμφύλιος πόλεμος!». Ο Μοράλες κατέφυγε στο Μεξικό ως πολιτικός πρόσφυγας. Οι δυνάμεις του συστήματος της εκμετάλλευσης δεν θα σταματήσουν, μέχρι την πλήρη υποταγή της άλλης πλευράς. Το έχει ξαναδεί η ανθρωπότητα πολλές φορές το έργο. Ας ελπίσουμε να μην είναι αργά για τους Βολιβιάνους και η εκδίκηση να είναι όλη δική τους. Όπως ακριβώς είχε περιγράψει κι ο ποιητής μας Κώστας Βάρναλης.


Ο Γδικιωμός που χύνεται
Μαζί φωτιά και μπόρα
Ο καταλύτης Καθαρμός
Της Πλερωμής η Ώρα
Είμαστε εμείς που κόψαμε
Τα που μας δένανε σχοινιά
Και την καρδιά ατσαλώσαμε
Με τη δικιά σου
Οχτρέ …απονιά!


Υ.Γ. 1: Εμείς εδώ ας ξεκαθαρίσουμε ποιοι είναι οι παράνομοι, οι ληστές, οι αχόρταγοι ολιγάρχες του πλούτου και πάντοτε μα πάντοτε οι υποκινητές και πραγματικοί λάτρεις της βίας.

Υ.Γ. 2: Δείτε κι αυτό, επειδή ακούγεται και κριτική για την κυβέρνηση Μοράλες και καλό θα ήταν να βλέπουμε δίκαια τα πράγματα. Η ίδια η κυβέρνηση Μοράλες είχε υπογράψει πέρυσι συμφωνία με μεγάλη γερμανική εταιρεία εξόρυξης λιθίου. Το προϊόν προοριζόταν για μπαταρίες σύγχρονων αυτοκινήτων. Ωστόσο, η κυβέρνηση Μοράλες υπό την πίεση των κατοίκων στην περιοχή που θα γινόταν η εξόρυξη έκανε πίσω και ακύρωσε τη συμφωνία προωθώντας μια επαναδιαπραγμάτευση που θα άφηνε περισσότερα κέρδη στην τοπική κοινωνία ή θα εθνικοποιούσε το σύνολο της βιομηχανίας λιθίου.

Πηγή: toperiodiko.gr



Γιώργος Μιχαηλίδης: Σχετικά με τον Συντάκτη




Διαβάστε Περισσότερα »

Ο Χριστός πέθανε, ο Μαρξ πέθανε και οι ελίτ αισθάνονται μια χαρά

Του Απόστολου Αποστολόπουλου


Το κανονικό σύνθημα κατέληγε «κι εγώ δεν αισθάνομαι πολύ καλά» αλλά χρειάζεται μια ανακαίνιση. Τα αναρχικά συνθήματα του τοίχου είχαν συχνά καταλυτικό πνεύμα και προφητική δύναμη. Ο τίτλος, ο κανονικός και του κειμένου, απλώς επιβεβαιώνει ότι η επανάσταση είναι στο σανατόριο. Τα τελευταία τριάντα και περισσότερα χρόνια επικράτησε ότι άρχοντας είναι ο πλούτος και η καλύτερη μέθοδος να τον αποκτήσεις είναι ο νεοφιλελευθερισμός. Ωστόσο φαίνεται ότι τελευταία φυσάει αλλιώς, όλο και περισσότεροι δυσφορούν. Στις αρχές του περασμένου μήνα, 2-5 Οκτωβρίου, μια δημοσκόπηση σε αντιπροσωπευτικό δείγμα 5.000 ατόμων σε πέντε δυτικές χώρες τέθηκε το ερώτημα: Η κοινωνία έχει ανάγκη από ένα άλλο σύστημα εκτός από το νεοφιλελεύθερο; Τις απαντήσεις μπορείτε να τις δείτε στον πίνακα.


Η δημοσκόπηση έγινε από την εταιρία IFOP για λογαριασμό του γαλλικού παραρτήματος του ρωσικού ιστολογίου Σπούτνικ.

Τα ανωτέρω αποτελέσματα, εξηγούν την ταραχώδη εποχή μας αλλά δεν προαναγγέλλουν την ανατροπή του καπιταλισμού, οι ενδιαφερόμενοι μπορούν να γυρίσουν από το άλλο πλευρό και να συνεχίσουν τον ύπνο τους. Η δημοσκόπηση διαπιστώνει απλώς ότι το νεοφιλελεύθερο πρόσωπο κακογέρασε, γρήγορα, άσχημα, αντιπαθητικά. Είναι ώρα να το θάψεις και να πας σε κάτι άλλο.

***

Ο σεμνός φιλόσοφος Κώστας Παπαϊωάννου (1925-1981), ένας από αυτούς που διέφυγαν με τη βοήθεια του Γαλλικού Ινστιτούτου από την Ελλάδα του εμφυλίου (Καστοριάδης, Σβορώνος κ.ά.), σημειώνει ότι ο καπιταλισμός παράγει πλούτο πολύ ταχύτερα από τα μαρξιστικά σχήματα, όπου αυτά επικράτησαν. Ο Παπαϊωάννου ήταν μαρξιστής, σφοδρός επικριτής του σταλινισμού και κριτικός στον ίδιο τον Μαρξ, τουλάχιστον τριάντα χρόνια πριν οι δυτικοί αριστεροί διανοούμενοι ανακαλύψουν και τόλμησαν να αντιπαρατεθούν στα γκουλάγκ. Η εκτίμηση του Κ.Π. για την ικανότητα του καπιταλισμού να παράγει γρήγορα πλούτο επιβεβαιώνεται από την θυελλώδη ανάπτυξη της Κίνας. Η εισβολή των ξένων κεφαλαίων ήταν θυελλώδης αλλά πρόκειται για άνευ προηγουμένου παρατεταμένη περίπτωση «ελεγχόμενου καπιταλισμού». Η πολιτική ηγεσία, ο σχεδιασμός, ο απόλυτος έλεγχος της οικονομίας, ανήκει αποκλειστικά στο Κομμουνιστικό Κόμμα, που επιτρέπει στον σημαντικό ιδιωτικό τομέα να λειτουργεί, υπό τον αυστηρό έλεγχό του.

Όπως ο καπιταλισμός άλλαξε πολλά πρόσωπα στα περίπου 400 χρόνια της ζωής του, έτσι και το «άλλο» σύστημα είναι λογικό ότι μπορεί να πάρει πολλές διαφορετικές μορφές, πιο άσχημες ή πιο ελκυστικές από το αποτυχημένο πρόσωπο της Σοβιετικής Ένωσης. Ζούμε σε μια εποχή όπου οι πόλεμοι, οι συμμαχίες, οι κοινωνίες, οι πολιτικές, αλλάζουν όπως τα φίδια πετάνε το παλιό δέρμα τους, μεταμορφώνονται, τίποτα δεν είναι απολύτως «καθαρό» και σταθερό, επικρατούν ρέουσες, υβριδικές μορφές. Τα συστήματα λειτουργίας και διακυβέρνησης, ανθρώπινα κατασκευάσματα, μεταβάλλονται όταν οι συνθήκες αλλάζουν.

Η κρίση, στον ευρύ δυτικό χώρο, δεν ήρθε ταυτόχρονα στην Ανατολική και Δυτική Ευρώπη, περιλαμβάνοντας και τις ΗΠΑ. Η κατάρρευση της ΕΣΣΔ δημιούργησε την εντύπωση της τελικής νίκης όχι τόσο του καπιταλισμού, αλλά των ΗΠΑ φέρνοντας το «Τέλος της Ιστορίας». Το «Τέλος» ονειρεύτηκαν και οι ναζί με το χιλιόχρονο Ράιχ αλλά και οι κομμουνιστές, με την αταξική κοινωνία, αιώνιο ακύμαντο παράδεισο, τόσο κοντά στο θάνατο. Ψευδαισθήσεις.

Η διαμάχη των δυτικών χωρών με τη Ρωσία και ο ανταγωνισμός ΗΠΑ-Κίνας καθορίζουν στο παρόν τη ζωή μας. Μια ματιά στο πρόσφατο παρελθόν δείχνει καθαρά ότι διαφορετικά συστήματα έχουν όμοιες συμπεριφορές σε παρόμοιες συνθήκες. Ο ισχυρός καταφεύγει στη βία, ως εύκολη λύση για να επιβληθεί, από αρχαιοτάτων χρόνων, ανεξάρτητα από διακηρύξεις, ιδεολογίες, πολιτικά συστήματα. Οι διαπραγματεύσεις είναι για τους ισοδύναμους ή επιβάλλονται στον αδύναμο για να υπογράψει την ήττα του. Επιστροφή στον Θουκυδίδη. Ο ισχυρός κάνει ό,τι κάνει επειδή μπορεί. Το ξεκαθάρισαν οι δημοκρατικοί Αθηναίοι στους κατοίκους της Μήλου, πριν τους σφάξουν.

Από την εποχή των Φαραώ, και του Περικλή, ως τον Λουδοβίκο ΙΔ΄, βασιλιά Ήλιο, τον Κινέζο αυτοκράτορα, τον Τσάρο και σήμερα τις κυρίαρχες ελίτ, ο κανόνας είναι ότι ο κυβερνήτης είναι ένας ή μια ελάχιστη, μικρή ομάδα. Η πρώτη, ίσως και καλύτερη στη λειτουργία της, Δημοκρατία της Αθήνας ήταν «ενός ανδρός αρχή», του Περικλή, κατά τον Θουκυδίδη. Τότε, τουλάχιστον, λογοδοτούσε στο λαό. Σήμερα οι Ρότσιλντ, οι Ροκφέλερ, η κυβερνώσα ελίτ, δεν εμφανίζονται καν στην πολυκοσμία των «εκλεκτών» σε διάφορες Λέσχες Μπίντελμπεργκ όπου συνωστίζεται το υπηρετικό προσωπικό «πρώτης τάξης». Ο Σι Τζινπίνγκ έγινε αιωνόβιος ηγέτης… Έως ότου χάσει την «εύνοια του Ουρανού» και ανατραπεί, κατά την κινέζικη διατύπωση της αποπομπής του εκάστοτε αποτυχημένου αυτοκράτορα.

Οι ελίτ είναι μια χαρά, λέει ο τίτλος παραπλανώντας και επιβεβαιώνοντας την πραγματικότητα. Οι ελίτ κατάφεραν το φαινομενικά αδύνατο. Προστίθενται κάθε χρόνο νέοι δισεκατομμυριούχοι στους παλιούς, διατηρούνται οι υψηλότατες αμοιβές των ανώτατων στελεχών. Αυξάνονται οι φτωχοί, οι κατώτερες αμοιβές μένουν χαμηλές, και οι αντιδράσεις υπό έλεγχο. Η ανάπτυξη (στη Δύση) φυτοζωεί. Τα φτωχότερα κοινωνικά στρώματα περιμένουν, όπως οι πληβείοι της Ρώμης, τα κυβερνητικά επιδόματα που καθιέρωσαν οι συγκλητικοί του ΣΥΡΙΖΑ, για τον επιούσιο άρτο. Οι ελίτ, ανέμελες, σαν τη βασίλισσα που όταν η απλή διαμαρτυρία κάτω από το μπαλκόνι της γινόταν εξέγερση και μετατρέπονταν σε Επανάσταση διαμήνυε με τον υπηρέτη ότι «η βασίλισσα κεντάει».-από το θεατρικό έργο «το Μπαλκόνι» του Ζαν Ζενέ.

Πηγή: edromos.gr



Απόστολος Αποστολόπουλος: Σχετικά με τον Συντάκτη




Διαβάστε Περισσότερα »