Για ένα κομμάτι ψωμί

Κυκλοθυμικός

Οι νεοφιλελεύθεροι, οι χαρτογιακάδες, οι «σοβαροί» δημοσιογράφοι μιλάνε για την πιστοληπτική ικανότητα της χώρας, για τους ρυθμούς ανάπτυξης, για τα μεγάλα επενδυτικά προγράμματα που θα φέρουν την ευημερία. Μπορεί όλα αυτά στην πράξη να ανοίγουν την ψαλίδα κι οι πλούσιοι να γίνονται πολύ πλουσιότεροι και οι φτωχοί φτωχότεροι, αλλά σύμφωνα με τη μεταφυσική του Trickle-down economics κάποια στιγμή όταν γεμίσουν τόσο πολύ τα ταμεία των λίγων κάποια κέρματα θα ξεφύγουν από τα ξεχειλωμένα συρτάρια κι ίσως φτάσουν και στις άδειες τσέπες μας. Όσο πιο πολύ τους γεμίζουμε τα ταμεία, τόσο πιο πιθανό είναι κάποτε να παραπέσει κάνα τάλιρο και για εμάς. Τι; Όχι; Δεν το πιστεύετε;

 
Οι φασίστες, οι υπερπατριώτες, οι της θρησκείας και της οικογένειας μιλάνε για τους… μεγάλους κινδύνους. Για τους Ρομά και τους πρόσφυγες και τους μετανάστες που δήθεν μας τρώνε τα επιδόματα κι όχι γιατί έχουμε καταλήξει να ψάχνουμε για επιδόματα για να ζήσουμε. Για τις «παλιογυναίκες» που υιοθετούν γάτες και δεν κάνουν παιδιά και για τους ομοφυλόφιλους που δεν παντρεύονται με το ζόρι γυναίκες και δε θα έχουμε πια Έλληνες, όχι για το ότι είναι καθαρή τρέλα να φτιάξεις οικογένεια σε μια χώρα εντελώς εξαθλιωμένη σε όλα τα επίπεδα, σε μια χώρα που δεν έχει πια δουλειές, ωράρια, σχολεία, νοσοκομεία, νηπιαγωγεία, ασφάλεια. Για τους εχθρούς που θα μας πάρουν τη γη και τα σπίτια, ενώ την ίδια ώρα γίνονται ο στρατός που προστατεύει τους επιχειρηματίες και τα funds που κατέφαγαν τον εθνικό πλούτο κι έβγαλαν τα σπίτια μας σε πλειστηριασμό. Το σωματείο της ΧΑ στη ζώνη στο Πέραμα ζητούσε μειώσεις μισθών για τους συναδέλφους τους… για να ανοίξουν οι δουλειές (δείτε το ντοκιμαντέρ «11 χρόνια δίκη Χρυσή Αυγή - ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΤΗΣ!»). Έχουν τόσο μίσος για τους αδύναμους και τόσο έρωτα για τους δυνατούς, ειδικά τους εφοπλιστάδες, που δεν τους φτάνει ο χρόνος να ασχοληθούν με εμάς.

 
Κι είμαστε κι εμείς που θρηνούμε τους ανθρώπους μας, τον δεύτερο νεκρό στο κάτεργο της Motor Oil. Που ακολουθούμε μια φρικιαστική πομπή από νεκρά σώματα από τη Βιολάντα, τα Εξαμίλια, το Ελληνικό, την κατασκευή γηπέδων για τις ομαδάρες μας, τη ΔΕΔΔΗΕ, τις οικοδομές, τους ντελιβεράδες. Που, πραγματική ιστορία, συναντιόμαστε το πρωί στις εισόδους της πολυκατοικίας κι ευχόμαστε να γυρίσουμε σπίτι μας ζωντανοί λες και πάμε στο πεδίο της μάχης. Που φιλάμε τους ανθρώπους μας το πρωί και δεν ξέρουμε αν θα τους ξαναδούμε όταν γυρίσουμε. Για ένα κομμάτι ψωμί.

Για εμάς, για τον θάνατο μας, δε θα νοιαστεί κανείς. Για τους πρώτους είμαστε μια παράπλευρη απώλεια, ένα ΝΑΖΑ, στα μεγάλα παιχνίδια της οικονομικής προόδου, για τους δεύτερους είμαστε ο εχθρός λαός που εμποδίζει την κερδοφορία των αφεντικών τους, έχετε δει ποτέ «πατριώτη» και φασίστα να νοιάζεται για τα εργοδοτικά εγκλήματα; Δε θα δείτε ποτέ. Μόνο μη μας ληστέψει κανένας ρακένδυτος νοιάζονται. Αν μας σκοτώσει κανένας κουστουμάτος, δεν πειράζει. Να είμαστε περήφανοι. Οπότε έχουμε μόνο ο ένας τον άλλον, μόνο ο λαός μπορεί να σώσει τον λαό, ο εργάτης τον εργάτη, ο άνθρωπος τον άνθρωπο, ο αδερφός τον αδερφό.

 
Κουράγιο στις δυο οικογένειες. Για εμάς οι δυο άνθρωποί τους είναι πιο σημαντικοί από τα κέρδη. Από όλα τα λεφτά της γης. Αναντικατάστατοι κι αείμνηστοι

Πηγή:Facebook

---

Η Σφήκα: Επιλογές

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Από τα μουσικά δρώμενα της Σμύρνης

Χρύσα Οικονομάκη 

Ο Βασίλης Πετρόχειλος μας περιγράφει την ιστορία του ρεμπέτικου τραγουδιού.

Ο Ελληνισμός της Σμύρνης με το ανθηρό του εμπόριο, τη ναυτιλία, τις ποικίλες οικονομικές δραστηριότητες είχε και ανεπτυγμένο γούστο και απαιτήσεις για όλες τις τέχνες και τα γράμματα. Οι Σμυρνιοί άκουγαν όλα τα είδη της μουσικής αρκεί να είχαν ποιότητα, από οπερέτα μέχρι αμανέ και από μεγάλη ορχήστρα μέχρι λαϊκή κομπανία.

Στα ποικίλα μουσικά δρώμενα της κοσμοπολίτισσας Σμύρνης μεγάλη παρουσία παράλληλα με την Αστικολαϊκή είχε και η Λόγια μουσική με εξέχοντες τoν μουσουργό Μανώλη Καλομοίρη, τον Γιάννη Κωνσταντινίδη (ή Κώστα Γιαννίδη στο ελαφρύ τραγούδι) τον Τιμόθεο Ξανθόπουλο κ.α. Στα 1880-91 ιδρύθηκαν δύο δραστήριοι μουσικο-αθλητικοί σύλλογοι, ο Απόλλων και ο Πανιώνιος που όπως και ο Ορφέας προσέφερναν ουσιαστική μουσική παιδεία και καλλιτεχνική αντίληψη στα Σμυρνιοτόπουλα. Επίσης υπήρχε σχολή Εκκλησιαστικής μουσικής, χώρος μουσικών γραμμοφωνήσεων ως και καταστήματα μουσικών οργάνων και βιβλίων. Συχνές ήταν οι παραστάσεις από Ευρωπαϊκούς λυρικούς θιάσους. Το 1917 στο πανέμορφο θέατρο Σμύρνης ανέβηκε με μεγάλη επιτυχία η όπερα του Βέρντι «Ριγκολέτο».

Μεγάλη ήταν και η παρουσία πολλών ολιγομελών (4-5 άτομα) μουσικών ομάδων αστικολαϊκής και παραδοσιακής μουσικής που τις έλεγαν «παιχνίδια» και τους δεξιοτέχνες μουσικούς τους «παιχνιδιατόρους» οι οποίοι συχνά έπαιζαν σε γιορτές, σε πανηγύρια ή και σε σπιτικές βεγγέρες. Δημοφιλείς ήταν οιπαιανίζουσες μπάντες και πολύ αρεστές οι Εστουντιαδίνες που ήταν μικρές ορχήστρες κυρίως από μαντολίνα και λυρικούς σολίστες (η πιο φημισμένη ήταν «Τα Πολιτάκια»).

Το 1843 στήνεται στα πρότυπα των καφέ - κονσέρτ του Παρισιού το πρώτο «καφέ-Αμάν», ακολουθούν κι άλλα όπου κάθε βράδυ το γλέντι κρατούσε μέχρι το πρωί. Στα 1915 υπήρχαν πλέον των 15 μαγαζιών με αστικολαϊκή μουσική. Πολλοί Σμυρνιοί αγαπούσαν και τους περίτεχνους αμανέδες μεσ' της νύχτας τη σιγαλιά.

Πρέπει να αναφερθεί πως το καλοκαίρι του 1873 (50 χρόνια πριν τη καταστροφή) εμφανίστηκαν στη μικρή Αθήνα των 60 χιλιάδων κατοίκων Σμυρνέϊκες κομπανίες, ενώ ήδη καλλίφωνοι Σμυρνιοί τραγουδούσαν στα γραφικά υπαίθρια κέντρα του Ιλισσού και στα παραλιακά του Πειραιά. Το 1886 γίνεται στην Αθήνα μια μαζική εισβολή από Σμυρνιούς και Πολίτες μουσικούς κάτι που δημιουργεί μια δεκάχρονη ακμή (1886-1896) του Σμυρνέικου ανατολίτικου τραγουδιού. Οι Αθηναίοι γοητεύονται από τον ήχο του σαντουριού και τρέχουν όπου εμφανίζεται. Η μουσική της Σμύρνης μπαίνει για τα καλά στα Αθηναϊκά σπίτια και σαλόνια στήνοντας μια υποδομή για τον ερχομό μετά το 22' του Μικρασιάτικου τραγουδιού, κάτι που ενισχύεται και από το άνοιγμα και εδώ παρόμοιων «καφέ-αμάν» που το αποκαλούσαν οι Αθηναίοι «ωδικά καφενεία ανατολίτικης μουσικής». Τέτοια μαγαζιά άνοιξαν και στη Θεσσαλονίκη και στο Βόλο.

Στην προσφυγιά εδώ στην Ελλάδα, στους συνοικισμούς, στις γειτονιές με τους χωματόδρομους, στα μικρά σπιτάκια που πλημμυρίζουν κάθε βράδυ με πονεμένα τραγούδια, ζουν οι καημοί για την αλησμόνητη πατρίδα.

Στα μισά του 1923 μικρασιάτες μουσικοί ανοίγουν μαγαζιά με πάλκο όπου τραγουδούν και διαδίδουν τα μελισματικά πονεμένα μα και μερακλίδικα τραγούδια της Σμύρνης και της ευρύτερης Μ. Ασίας.

Στο άνοιγμα της δισκογραφίας πρώτο λόγο έχουν οι μικρασιάτες δημιουργοί που με τις πλούσιες γνώσεις τους γράφουνε υπέροχα τραγούδια και μεταφέρουν παλιές μικρασιάτικες μελωδίες. Ήδη φτιάχνονται τραγούδια με έντονες ρίζες και Σμυρνέικο χρώμα. Έτσι δημιουργείται η λεγόμενη Σμυρνέικη σχολή του Ρεμπέτικου με θεμελιωτές τους συνθέτες Τούντα, Παντελίδη, Παπάζογλου, Ογδοντάκη που τους ακολουθούν κι άλλοι. Οι συνθέτες της Ελληνικής ανατολής δημιουργούν ένα γοητευτικό ηχητικό σύνολο όπου η Ιωνική λεπτότητα πάντα φρέσκια συγκινεί και συναρπάζει μέχρι σήμερα, προσφέροντας διαχρονικά πολλά στον Ελληνικό πολιτισμό.


Βασίλης Πετρόχειλος

Ερευνητής - Καθηγητής Μουσικής - Μαέστρος




Πηγή: musicheaven

---

Η Σφήκα: Επιλογές

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Nellie Bly – Η δημοσιογράφος που κλείστηκε σε ψυχιατρείο, για να κάνει ένα συγκλονιστικό ρεπορτάζ

Κόσμος

Το 1887, η δημοσιογράφος Νέλι Μπλάι (Nellie Bly), προσποιήθηκε ότι ήταν τρελή, για να την κλείσουν στο Φρενοκομείο Θηλέων του νησιού Μπλάγκουελ, στη Νέα Υόρκη. Σκόπευε να αποκαλύψει τις απάνθρωπες συνθήκες διαβίωσης των έγκλειστων γυναικών.

Δε δυσκολεύτηκε καθόλου να πείσει τους ειδικούς για την ψυχική της αστάθεια. Έκλεισε δωμάτιο σε ένα φτηνό ξενοδοχείο, αλλά αρνήθηκε να μείνει εκεί. Ούρλιαζε ότι φοβόταν τους ξενοδόχους κι ότι ήταν όλοι τους τρελοί. Την επόμενη μέρα, ήρθε η αστυνομία να την περιμαζέψει.

Όταν την πήγαν στο δικαστήριο, προσποιήθηκε ότι είχε αμνησία και επαναλάμβανε μηχανικά ότι δε θυμόταν τίποτα. Το «άγριο, κυνηγημένο ύφος της» ξεγέλασε όσους γιατρούς την εξέτασαν, οι οποίοι δήλωσαν ότι ήταν «ξεκάθαρα παράφρων».

Την έκλεισαν στο Φρενοκομείο Θηλέων του Μπλάκγουελ, όπου έμεινε για 10 μέρες.

Έζησε από πρώτο χέρι την τραγική ζωή των γυναικών που έμεναν στο φρενοκομείο. Το φαγητό ήταν ελάχιστο, λίγο πλιγούρι, χαλασμένο κρέας και βρώμικο νερό. Οι πιο επικίνδυνοι ασθενείς ήταν δεμένοι όλοι μαζί με σχοινιά. Τους υπόλοιπους, τους ανάγκαζαν να κάθονται με τις ώρες σε ξύλινα παγκάκια, χωρίς καμία προφύλαξη απ’ το κρύο. Οι νοσοκόμες έβριζαν όποιον τολμούσε να κουνηθεί και χτυπούσαν όποια γυναίκα παράκουγε τις εντολές τους.

Οι ασθενείς ζούσαν μαζί με αρουραίους, σκουλήκια και τις ίδιες τους τις ακαθαρσίες. Όταν τις έπλεναν, το νερό ήταν παγωμένο καιτις άφηναν να στεγνώνουν στα κρύα δωμάτια.

Μιλώντας με τις άλλες έγκλειστες γυναίκες, η Μπλάι συνειδητοποίησε, ότι πολλές ήταν ψυχικά υγιέστατες, όπως κι η ίδια. Αλλά ήταν θέμα χρόνου να τρελαθούν, απ’ τις συνθήκες που επικρατούσαν στο φρενοκομείο.

«Τι άλλο, εκτός απ’ τα βασανιστήρια, θα μπορούσε να οδηγήσει κάποιον στην τρέλα, πιο γρήγορα από αυτή τη μεταχείριση; Θα ήθελα οι ειδικοί γιατροί που με έκλεισαν εδώ, να πάρουν μία υγιή γυναίκα, να την βάλουν να κάτσει ακίνητη για 14 ώρες, να μην της επιτρέπουν να μιλήσει ή να κουνηθεί, να μην την αφήνουν να διαβάσει ή να μάθει ότι συμβαίνει γύρω της, να της δίνουν σάπιο φαγητό και να την κακομεταχειρίζονται, και να δουν πόσο καιρός θα περάσει μέχρι να τρελαθεί. Μέσα σε δύο μήνες θα ήταν ένα κουρέλι, σωματικά και ψυχικά,» έγραψε στο βιβλίο της, αφότου βγήκε απ’ το άσυλο.

Το βιβλίο της με τίτλο «Δέκα μέρες σε ένα τρελάδικο», κυκλοφόρησε λίγο καιρό μετά και την έκανε διάσημη. Η έρευνά της προκάλεσε πολλές μεταρρυθμίσεις στο χώρο των φρενοκομείων.

Ο προϋπολογισμός, που αντιστοιχούσε στη φροντίδα των ψυχικά ασθενών, αυξήθηκε κατά 850.000 δολάρια και όσοι ασθενείς παρουσίαζαν ψυχικά προβλήματα, εξετάζονταν πολύ πιο εξονυχιστικά, πριν κλειστούν σε κάποιο ίδρυμα.

Ο γύρος του κόσμου σε 72 μέρες, 6 ώρες, 11 λεπτά και 14 δευτερόλεπτα

Η επόμενη μεγάλη περιπέτεια της Μπλάι, ξεκίνησε δύο χρόνια αργότερα.

Στις 14 Νοεμβρίου του 1889, η Μπλάι ξεκίνησε απ’ τη Νέα Υόρκη, για να κάνει τον γύρο του κόσμου σε 80 μέρες. Ήταν η πρώτη φορά, που το βιβλίο του Ιουλίου Βερν, θα γινόταν πραγματικότητα.

Χορηγός της Μπλάι, ήταν η εφημερίδα που δούλευε, η New York World. Ακριβώς την ίδια μέρα με εκείνη, ξεκίνησε για το γύρο του κόσμου κι η Ελίζαμπεθ Μπίσλαντ, μία άλλη δημοσιογράφος, απ’ την εφημερίδα Cosmopolitan.

Η New York World ξεκίνησε ένα διαγωνισμό μεταξύ των αναγνωστών της, για να μαντέψουν την ημέρα και την ώρα άφιξης της Μπλάι πίσω στη Νέα Υόρκη. Το μεγάλο βραβείο ήταν ένα ταξίδι στην Ευρώπη.

Η Μπλάι είχε πάρει μαζί της το φόρεμα που φορούσε, ένα γερό παλτό, μερικά εσώρουχα και μια μικρή τσάντα. Τα χρήματά της, 200 βρετανικές λίρες, ήταν σε ένα τσαντάκι, που είχε κρεμάσει απ’ τον λαιμό της.

Όταν έφτασε στη Γαλλία, γνώρισε τον Ιούλιο Βερν, ο οποίος την ενθάρρυνε να ολοκληρώσει το ταξίδι πιο γρήγορα απ’ τον χαρακτήρα του βιβλίο του. Από εκεί, η Μπλάι πήγε στο Μπρίντιζι, στη Διώρυγα του Σουέζ, στη Σιγκαπούρη, στο Χονγκ Κονγκ και στην Ιαπωνία.

Όταν διέσχισε τον Ειρηνικό ωκεανό, για να φτάσει στο Σαν Φρανσίσκο, οι κακές καιρικές συνθήκες καθυστέρησαν το ταξίδι, με αποτέλεσμα να φτάσει δύο μέρες καθυστερημένη. Θα είχε χάσει τη διορία, αν ο ιδιοκτήτης της εφημερίδας δεν είχε στείλει ιδιωτικό τρένο για να τη μεταφέρει στη Νέα Υόρκη.

Κατάφερε να φτάσει στο Νιου Τζέρσεϊ, στις 25 Ιανουαρίου του 1890, ώρα 3.51 το απόγευμα. Το ταξίδι της είχε διαρκέσει 72 μέρες, 6 ώρες, 11 λεπτά και 14 δευτερόπλεπτα.

Η αντίπαλός της, η Μπίσλαντ, ακόμα ταξίδευε.

Η Μπλάι πέθανε το 1922, σε ηλικία 57 ετών. Είχε αφήσει πίσω της μια λαμπρή καριέρα ως δημοσιογράφος, αφού είχε γίνει η πρώτη πολεμική ανταποκρίτρια της Αμερικής, κατά τη διάρκεια του Πρώτου Παγκοσμίου πολέμου.

________



Πηγή: antikleidi

---

Η Σφήκα: Επιλογές

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Πατρίδα φόντο

Λιάνα Κανέλλη

Η ομιλία του Μάρκο Ρούμπιο στην Πνύκα όχι απλώς άρεσε στα εθνίκια, αλλά την έκανε λάβαρο κι ο τύπος που μας έδειξε τη σβάστικα στο μπράτσο του με μαγιό και σαγιονάρες. 

Βέβαια ζούμε σε μια χώρα που αγιοποίησε τη σαγιονάρα του Παΐσιου. Μια χώρα που - λες και το χρειάζεται - ψάχνει να καλύψει τις πομπές της άρχουσας τάξης της με μια φετιχιστική vintage εικόνα του παρελθόντος της. 

Τα αρχαία μας τα κάλλη, το κλίμα και ο ήλιος μας τίθενται στην υπηρεσία των διευθυντών φωτισμού του Αποτρόπαιου. 

Χωρίς κόστος για τους μέντορες της μουσολινικής φασιστικής ηλιθιότητας, πιστοί στην υλοποίηση της φράσης βλάκας με περικεφαλαία ή ηλίθιος με λοφίο, φιλοξενήσαμε το τραμπικό υβρίδιο με περιβολή ΥΠΕΞ, προσφέροντας πανάκριβη σκηνογραφία, και πληρώσαμε και τέσσερα δισεκατομμύρια δήθεν για την άμυνά μας. 

Σύντροφοι, βλέποντας τον Ρούμπιο να λούζεται από το χρυσό φως του τόπου μας μου φάνηκε ότι σ' αυτούς τους εμπόλεμους καιρούς δώσαμε την Πνύκα για να ταμπουρωθεί η άθλια ιμπεριαλιστική πολιτική, και τελικά να στοχοποιήσουμε υπέρ αχρείων την Ακρόπολη. Κι έρχεται ο σχολιασμός και ο ενθουσιασμός από τους άσχετους και τους ωφελημένους αυτής της «παράδοσης», να θυμίσει ποιοι τη σακάτεψαν πολύ πριν από τους φρέσκους και μπαγιάτικους κασιδιαραίους και ναζί, εκείνο τον Σεπτέμβρη του 1887. Οταν οι Οθωμανοί είχαν κάνει τον ναό της Αθηνάς πυριτιδαποθήκη και ο Βενετός Μοροζίνι, μαζί με το Σουηδό μισθοφόρο Κενινξμάρκ, έστησαν στην Πνύκα τα πυροβόλα και καταλήξαμε μετά από μια τεράστια έκρηξη με κομματιασμένο το νότιο μέρος του σηκού (σηκός: ο κύριος εσωτερικός χώρος στον άξονα του μήκους του αρχαίου ελληνικού ναού) και κίονες και κομμάτια της Ζωοφόρου γκρεμισμένα. Η λεηλασία που ακολούθησε δεν καταδικάστηκε ποτέ ως πολιτιστική γενοκτονία. Η Δύση, στο καταστροφικό της μεγαλείο, από την Πνύκα έμαθε τι παρόμοιο έγκλημα μπορεί να διαπράξει ατιμώρητα στον τωρινό μας αιώνα και στη Συρία, και στο Ιράκ, και όπου δεν άφησε πέτρα επί πέτρας για τα συμφέροντα της αστικής της τάξης.

Η δύναμη της εικόνας είναι τεράστια, γιατί δεν υπάρχει χωρίς την όραση και το φως. Και αναρωτιέμαι, όλοι αυτοί που κόπτονταν για κείνο το πανό στην Ακρόπολη που έλεγε στους Αμερικανούς να πάνε σπίτι τους και γκάριζαν ότι θίξαμε το κάλλος και την τιμή του Παρθενώνα, πόσο ξεφτίλισαν προσφέροντάς τον από την Πνύκα, στην καρδιά της Αθήνας, ως φόντο. Πατρίδα φόντο, πολιτισμός φόντο, διά πάσαν αντιλαϊκή νόσο και μαλακία...

Τώρα που οι φασίστες διεισδύουν ξανά μανά στα σχολεία και θα αρχίσουν να λένε με κασιδιαρέικο κουστούμι και γραβάτα ότι ο Ρούμπιο δικαίωσε τον ...εθνικισμό τους, είναι καιρός να σκεφτούμε πόσα σχολεία έχουν πάει στην Πνύκα, για να λουστούν οι μαθητές με τόσο φυσικό χρυσό φως και να τραβήξουν, που να με πάρει και να με σηκώσει, μια σέλφι που να προάγει το πολιτισμικό αλλά και το φυσικό κάλλος και στις ψυχές και στα μπλόγκια τους. Αν θεωρεί κάποιος ότι η ενασχόληση με την ομορφιά, με την ουσία του κάλλους, είναι μη πολιτική συζήτηση και θέμα και ζητούμενο, ας σταματήσει την ανάγνωση εδώ. Γιατί δεν θα μάθει ποτέ ότι οι δικτάτορες και οι δικτατορίσκοι, οι τύραννοι και οι τυραννίσκοι, τα φασισταριά σε κάθε γειτονιά, παράγουν ασχήμια, διαπράττουν εγκλήματα, υπηρετούν για το κέρδος κάθε μορφή κακού, κι ύστερα πατώντας επί πτωμάτων παραγγέλνουν αγάλματα παλιότερα, φωτογραφίες και αφίσες σήμερα και «αθάνατα» βίντεο για την αφεντιά τους. Αυτό είναι το χειρότερο ριμπράντινγκ μιας χώρας κι ενός πολιτισμού που νομίζει ότι αναβαθμίζεται σε ...σκηνικό. Περαστικά μας, ποζεράδες!

Πηγή: rizospastis

---

Η Σφήκα: Επιλογές

---

Διαβάστε Περισσότερα »

12 Οκτώβρη 1944: Η μέρα που η λευτεριά φτερούγισε πάνω από την Αθήνα

Ελλάδα

82 χρόνια πίσω, η Αθήνα ήτανε στο πόδι. Ηταν Πέμπτη, 12 του Οκτώβρη 1944.

Ο κατακτητής δεν είχε προλάβει ακόμα να εκκενώσει την πόλη κι ο λαός από τις συνοικίες, τα εργοστάσια, τα σχολεία, τα υπουργεία, τα καταστήματα, ήταν ήδη στο δρόμο. Σύνταγμα, Πανεπιστημίου, Σταδίου, Ακαδημίας, το Ζάππειο, η Ομόνοια, μια λαοθάλασσα τα 'χει πλημμυρίσει όλα. Πού βρέθηκαν τόσες σημαίες, γαλανόλευκες και κόκκινες... Πανό, τεράστια πανό, του ΕΑΜ και του ΚΚΕ, υψωμένα και συνθήματα για μια νέα Ελλάδα, με το λαό να κάνει κουμάντο, ν' ακούγονται από παντού. Ψηλά στο βράχο της Ακρόπολης, οι μαχητές του ΕΛΑΣ κατέβασαν τη γερμανική σημαία για να υψώσουν στη θέση της την ελληνική.

Στο χάραμα της μέρας, η πρώτη έκδοση του «Ριζοσπάστη» δεν έχει ακόμα την είδηση, την προαναγγέλλει: «Ο "Ρίζος" στο Κέντρο», έγραφε ένα από τα θέματα της πρώτης του σελίδας και πληροφορούσε πως η εφημερίδα του ΚΚΕ είχε διακινηθεί την προηγούμενη μέρα, για πρώτη φορά, στο κέντρο της πρωτεύουσας και είχε γίνει ανάρπαστη.

Η δεύτερη έκδοση ήταν έκδοση της Απελευθέρωσης και κυκλοφόρησε λίγο μετά την αποχώρηση των γερμανικών στρατευμάτων.

«Ωρα έντεκα π.μ. - Η ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΦΤΕΡΟΥΓΙΖΕΙ ΠΑΝΩ ΑΠ' ΤΗΝ ΑΘΗΝΑ ΜΑΣ - Οι Γερμανοί εκκενώνουν οριστικά την πρωτεύουσα - Ο Γερμανός διοικητής και όλο το στρατηγείο του Λυκαβηττού ανεχώρησαν - Η Αθήνα κηρύχτηκε ανοχύρωτη», είναι οι τίτλοι της πρώτης σελίδας.

Και στις εσωτερικές σελίδες αναφέρει: «Πριν φύγουν και οι τελευταίοι Ούννοι, ο λαός ξεχύθηκε με σημαίες και ζητωκραυγές στους δρόμους. Απ' το Πανεπιστήμιο, απ' τις τράπεζες, απ' όλα τα κέντρα οι τηλεβόες του ΕΛΑΣ σαλπίζουν το χαρμόσυνο μήνυμα. Οι συνοικίες σε παραλήρημα ενθουσιασμού ετοιμάζονται για το μεγάλο γιορτασμό. Στο μνημείο του Αγνώστου Στρατιώτη αντιπροσωπείες του ΕΑΜ - ΕΛΑΣ κατέθεσαν στεφάνι. Εξαλλος από τον ενθουσιασμό ο συγκεντρωμένος κατά χιλιάδες λαός ζητωκραύγαζε. Δακρύζοντας οι πολίτες αγκάλιαζε ο ένας τον άλλο.

Ο προδότης Ράλλης δημοσίευσε νόμο με την παραίτησή του. Θα δώσει - λέει - λόγο για τις πράξεις του. Ανυπόμονος ο λαός περιμένει να δικάσει τον εγκληματία.

Η γερμανική σημαία κατέβηκε απ' την Ακρόπολη και τα τελευταία γερμανικά τμήματα έφυγαν το πρωί απ' την Αθήνα».

Το ρεπορτάζ

Το αναλυτικό ρεπορτάζ εκείνης της μέρας δίνει τις λεπτομέρειες: «Σε κάθε γωνιά βουίζουν τα χωνιά. Κι η Αθήνα που έμαθε ν' ακούει στη φωνή τους το κάλεσμα στην αντίσταση και στον αγώνα, τρέχει τώρα ν' ακούσει την πρόσκληση στο γιορτασμό και στη χαρά. Ανεβασμένοι στ' αυτοκίνητα ρίχνουν οι ΕΑΜίτες τα συνθήματα που τ' αρπάζει με μια φωνή ο κόσμος και τα κάνει βουή και σάλπισμα για να φτάσουν απ' άκρη σ' άκρη της Ελλάδας: Κανένα άσυλο στους προδότες! Λευτεριά - Λαοκρατία!

Απ' τον εξώστη του Μετοχικού ακούγεται η φωνή του ΚΚΕ. Χιλιάδες είναι ο κόσμος που κρέμεται απ' τα χείλια του ομιλητή. Ατέλειωτες ζητωκραυγές σκεπάζουν το λόγο του. Μα κανείς δε φεύγει. Ολοι περιμένουν να τους μιλήσει ακόμη το Κόμμα τους, το Κόμμα του λαού, που πρώτο σήκωσε τη σημαία της αντίστασης, της ενότητας και της λευτεριάς, που στάθηκε πάντα μπρος, έδωσε αμέτρητα τα θύματά του κι οδήγησε το λαό στη Νίκη.

Απ' το Σύνταγμα ξεπροβάλλουν οι τροχιοδρομικοί. Βαγόνια κατάφορτα, στολισμένα με συνθήματα, σημαίες και λουλούδια. Κι η θριαμβευτική κραυγή της Ελλάδας αντηχεί ατέλειωτη: ΕΑΜ - ΚΚΕ.

ΕΛΑΣίτες περνούν σ' αυτοκίνητα και μοτοσικλέτες. Ακράτητος ο κόσμος τούς κυκλώνει: "Ζήτω ο Λαϊκός Στρατός! Ζήτω ο Στρατός της Λευτεριάς μας!". Το δίκοχο του ΕΛΑΣίτη, όπου εμφανιστεί, ξεσηκώνει θύελλα ενθουσιασμού.

Μπροστά στο Πανεπιστήμιο βουερή θάλασσα ο κόσμος. Οι φοιτητές μας, που πρώτοι στους πρώτους ακολούθησαν το σύνθημα της αντίστασης, μεταδίνουν τη φλόγα τους, την πίστη, τον ενθουσιασμό τους. Κι όταν ο ομιλητής θυμίζει τα θύματα που με το τίμιο αίμα τους πότισαν τη Λευτεριά, όλο το πλήθος γονατίζει. Επιβλητικό αντηχεί το πένθιμο εμβατήριο: Πέσατε θύματα, αδέρφια εσείς...».

Πηγή: rizospastis

---

Η Σφήκα: Επιλογές

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Καρβέλας-Βίσση: "Γλυκά σε νανουρίζουν κι εσύ ανεβαίνεις ψηλά στους βασιλιάδες τ’ ουρανού"

Χρήστος Κάτσικας

Η επικαιρότητα σε ομηρία: Πόση Βίσση και πόσο Καρβέλα χωρά η ενημέρωση;

Η αδιάκοπη ανακύκλωση μιας προσωπικής και επαγγελματικής "αντιπαράθεσης" αποκαλύπτει έναν μηχανισμό ενημέρωσης που μεγεθύνει το θέαμα και μικραίνει την κοινωνική πραγματικότητα
Μια οικογένεια προσπαθεί να υπολογίσει αν θα πληρώσει πρώτα το ενοίκιο ή τον λογαριασμό του ρεύματος, ένας εργαζόμενος αναζητεί δεύτερη δουλειά, ένας εκπαιδευτικός περιμένει να καλυφθεί το κενό στο σχολείο του και ένας ασθενής προσπαθεί να εξασφαλίσει ένα ραντεβού, αλλά η δημόσια συζήτηση βρίσκει άφθονο χρόνο για να εξετάσει ποιος στενοχώρησε ποιον στη σχέση της Άννας Βίσση με τον Νίκο Καρβέλα.

Η αντιπαράθεση των δύο καλλιτεχνών έχει αποκτήσει διαδοχικά επεισόδια, ανακοινώσεις, τηλεοπτικές ερμηνείες, οικονομικά παρασκήνια και αναδρομές σε παλαιότερες κρίσεις της σχέσης τους. Ο Καρβέλας περιγράφει καλλιτεχνικές και οικονομικές διαφωνίες, ενώ η άλλη πλευρά και η εταιρεία παραγωγής προβάλλουν διαφορετικές θέσεις.

 
Το κρίσιμο ζήτημα, όμως, βρίσκεται στον τρόπο με τον οποίο αυτή η υπόθεση διογκώνεται, καταλαμβάνει κεντρικές θέσεις στην ενημέρωση και επιστρέφει επίμονα στις οθόνες μας, σαν να αποτελεί γεγονός από το οποίο εξαρτάται η ζωή της χώρας.

Πες μου ένα ψέμα να αποκοιμηθώ ...

Ο τίτλος «Team Βίσση ή Team Καρβέλας», που ήδη χρησιμοποιείται στη σχετική κάλυψη, αποτυπώνει εύγλωττα τη μετατροπή της ενημέρωσης σε πρόσκληση για οπαδική στράτευση. Ο αναγνώστης καλείται να διαλέξει πλευρά, να συγκινηθεί, να αγανακτήσει και να επιστρέψει για το επόμενο επεισόδιο.

 
Κάθε δήλωση γίνεται αυτοτελές θέμα, κάθε απάντηση γεννά νέα συζήτηση και κάθε σχολιαστής προσθέτει μια ακόμη ερμηνεία, μέχρι το αρχικό γεγονός να χαθεί κάτω από τον όγκο της αναπαραγωγής του. Η κοινή γνώμη δέχεται ομοβροντίες πληροφοριών, σχολίων και υποτιθέμενων αποκαλύψεων, χωρίς ο αντίστοιχος όγκος να σημαίνει και περισσότερη γνώση.

Έτσι, μια διαφωνία μεταξύ δύο ανθρώπων με κοινή προσωπική και επαγγελματική ιστορία μεταφέρεται στο τραπέζι κάθε οικογένειας, απαιτώντας προσοχή από ανθρώπους που έχουν ελάχιστη σχέση με το αντικείμενό της και απολύτως διαφορετικές ανάγκες.

Οι δικοί τους λογαριασμοί και οι δικοί μας

Στην κάλυψη της αντιπαράθεσης κυκλοφορούν ποσά εκατοντάδων χιλιάδων και εκατομμυρίων ευρώ, με διαφορετικές εκδοχές για αμοιβές και απαιτήσεις. Το τηλεοπτικό θέαμα ζητά από τον άνθρωπο που μετρά τις ημέρες μέχρι τον επόμενο μισθό να παρακολουθήσει αυτές τις διεκδικήσεις σαν δική του οικογενειακή εκκρεμότητα, να συμμεριστεί τις πληγωμένες προσδοκίες των πρωταγωνιστών και να αφιερώσει χρόνο στην αποτίμηση των μεταξύ τους σχέσεων.

Αυτή η μεταφορά έχει κοινωνικό βάρος: οι οικονομικές διαφορές της βιομηχανίας του θεάματος αποκτούν πρόσωπο, διάρκεια και δραματουργία, ενώ οι οικονομικές δυσκολίες χιλιάδων οικογενειών κινδυνεύουν να εμφανίζονται ως ένα σύντομο θέμα, ένας αριθμός ή μια επαναλαμβανόμενη αναφορά στην ακρίβεια. 

 Πηγή: alfavita

---

Η Σφήκα: Επιλογές

---

Διαβάστε Περισσότερα »

1967: Ο Ερνέστο Τσε Γκεβάρα περνάει στον κόσμο των θρύλων

Δάνης Παπαβασιλείου

Ο Τσε Γκεβάρα με τους συντρόφους του στη ζούγκλα της Βολιβίας το 1967

Τη νύχτα της 7ης του Οκτώβρη 1967, ένας αγρότης διακρίνει στο φεγγαρόφωτο, κοντά στο χωριό Λας Ιγέρας της Βολιβίας, τις φιγούρες μιας ομάδας ανταρτών και τρέχει να ειδοποιήσει τον τοπικό στρατιωτικό διοικητή, προσδοκώντας γενναία αμοιβή από τις αρχές. Οι κυβερνητικές δυνάμεις που κινητοποιούνται αστραπιαία εντοπίζουν τους αντάρτες στις 8 του Οκτώβρη, στις 6 τα χαράματα. Ακολουθεί πεντάωρη, λυσσώδης, μάχη, κατά τη διάρκεια της οποίας οι απελπιστικά λιγότεροι αντάρτες χρησιμοποιούν μέχρι και την τελευταία τους σφαίρα. Οταν πια τα πάντα έχουν κριθεί, ο Σιμόν Κούμπα, ένας επαναστάτης εργάτης από τα ορυχεία του Χουανίνι, πυροβολείται και πέφτει νεκρός ενώ μεταφέρει στην πλαγιά ενός λόφου κάποιον σύντροφό του, που φέρει τραύματα στον ώμο και στο λαιμό. Οταν ο διοικητής των στρατιωτών, υπολοχαγός Πράδο, αντικρίζει τον τραυματία, δεν πιστεύει στα μάτια του: Απέναντί του, αιμόφυρτος αλλά ζωντανός, με την καραμπίνα του από ώρα αχρηστευμένη και το περίστροφό του χωρίς ούτε μια σφαίρα, κείται ο ίδιος ο αρχηγός των ανταρτών, ο Ερνέστο Τσε Γκεβάρα.

Την επόμενη μέρα, 9 του Οκτώβρη 1967, οι δημοσιογράφοι, που μεταφέρονται εσπευσμένα με στρατιωτικά ελικόπτερα στο Βαλεγκράντε, αντικρίζουν ξαπλωμένο σε ένα πρόχειρο κρεβάτι έναν γενειοφόρο άνδρα 40 χρόνων, γυμνό από τη μέση και πάνω, με χακί παντελόνι και στρατιωτική ζώνη, με ένα αδιόρατο χαμόγελο στα παγωμένα του χείλη. Είναι ο Τσε Γκεβάρα. Νεκρός. Οχι από τα μάλλον επιπόλαια τραύματά του στο πεδίο της μάχης, αλλά από δύο σφαίρες στο σβέρκο. Κανείς δε θα μάθει τις ακριβείς συνθήκες του θανάτου ή μάλλον της δολοφονίας του, ούτε καν της ταφής του. Ακόμη και νεκρός ο Γκεβάρα είναι εξαιρετικά επικίνδυνος για το βολιβιανό καθεστώς, που δε διανοείται καν να ρισκάρει μια δημόσια ταφή του. Ούτε στον αδελφό του, Ρομπέρτο Γκεβάρα, δε δείχνουν το πτώμα του, με συνέπεια πολλοί να αμφισβητούν αν πέθανε πραγματικά ή μήπως πρόκειται για μπλόφα των αρχών. Την αβεβαιότητα διαλύει στις 15 του Οκτώβρη ο ίδιος ο Φιντέλ Κάστρο, επιβεβαιώνοντας σε δημόσια συγκέντρωση το θάνατο του Γκεβάρα και κηρύσσοντας τριήμερο πένθος στην Κούβα, στη δεύτερη πατρίδα του μεγάλου Αργεντινού επαναστάτη.

Πηγή: rizospastis

---

Η Σφήκα: Επιλογές

---

Διαβάστε Περισσότερα »

“Ολα τα λεφτά μωρό μου… όλα τα λεφτά”*

ΑΠΟ ΗΜΕΡΟΔΡΟΜΟΣ

Που πας ρε κακομοίρη Ρούμπιο; Ηρθες, έδωσες το τίποτα, πήρες 4 δισ. ντηλάρισμα για την αμερικάνικη πολεμική βιομηχανία, επιδόθηκες σε ολίγον από αρχαιοελληνική ημιμάθεια στην κυβέρνηση με φόντο την Ακρόπολη, πήρες το αεροπλάνο της επιστροφής και η ελληνική ενημέρωση, επιτέλους, επέστρεψε στις εργοστασιακές της ρυθμίσεις.

Σε αυτή τη χώρα, σύμφωνα με τα ΜΜΕ, εκείνο κυρίως που μας “καίει” είναι ο Καρβέλας, η Βίσση, κάτι εκατομμύρια ευρώ για τα οποία μαλώνουν μεταξύ τους και πώς εμπλέκεται μέσα σε όλο αυτό ένας κάποιος εφοπλιστής και η σύζυγός του.

Αυτά είναι τα ζέοντα ζητήματα που απασχολούν τα ελληνικά ΜΜΕ. Και σιγά μην ασχοληθεί κανείς με τα δισεκατομμύρια που βούτηξε το ακροδεξιό εξαπτέρυγο του Τραμπ από τις τσέπες μας. Σιγά τ’ αυγά!

Πάμε, λοιπον, στην Καρβελοβισσιάδα!

Πρώτο θέμα παντού… Πρωϊνάδικα, μεσημεριανάδικα, εκπομπές για την εγχώρια τάχα σόουμπιζ και το lifestyle έχουν γεμίσει με τις εκατέρωθεν ανακοινώσεις που πάνε κι έρχονται, αποκλειστικές πληροφορίες, ζωντανά ρεπορτάζ, συνεντεύξεις στον δρόμο, δήλωσεις δικηγόρων, παρεμβάσεις ακόμα και ψυχολόγων. Εμβριθείς αναλύσεις για τις σχέσεις, την τέχνη, τα εκατομμύρια που δεν έδωσε ο ένας, ενώ ζήτησε ο άλλος, ή τα εκατομμύρια που πήρε ο ένας και δεν ήθελε να δώσει ο άλλος…. Κάτι τέτοιο τελοσπάντων, κάπως μπερδεμένο βέβαια, αλλά τέτοιο.

Δηλαδή, τα πράγματα είναι πάρα πολύ σοβαρά!

Να, τώρα, την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές, παίζει μπροστά μας τηλεοπτικό ζωντανό αποκαλυπτικό “ρεπορτάζ”, – το οποίο διαρκεί ήδη 30 τηλεοπτικά λεπτά (!) και συνεχίζεται ακάθεκτο – με όλες τις καυτές λεπτομέρειες και την αρμόζουσα σοβαρότητα που απαιτεί η περίσταση.

Πως είπατε; Α, ναι: αυτά θέλει να ακούει ο λαός!

Ναι, βέβαια, έτσι είναι. Αν η επιλογή είναι να διαλέξει μεταξύ σκουπιδιών και σκουπιδιών, σκουπίδια θα διαλέξει.

Α… παρεμπιπτόντως κάτι χιλιάδες παιδιά δεν μπαίνουν στο σχολείο τους διότι επί 18 μέρες μυρίζει αέριο. Βενζίνη δεν έχουμε να βάλουμε. Παρακαλάμε φέτος να κάνει γαϊδουροκαλόκαιρο μήπως και δεν παγώσουμε στα σπίτια μας. Το 2029 η όποια κυβέρνηση (διότι οι συμφωνίες αυτές δε σπάνε) θα ψωνίσει τα πρώτα F35 και γι’ αυτό κάνουμε από τώρα οικονομία στους μισθούς, τις συντάξεις, τα σχολεία, τα νοσοκομεία…

Αλλά δε βαριέσαι…

Cut, διαφημίσεις, σασπένς!

Τι θα γίνει επιτέλους με τη διαμάχη Βίσση – Καρβέλα;

*Τίτλος τραγουδιού σε στίχους και μουσική του Ν. Καρβέλα. Το τραγούδησε η Αννα Βίσση.

---

Η Σφήκα: Επιλογές

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Η Ιστορία ως κοπτοραπτική

Χρύσα Κακατσάκη

Κουλάρετε λίγο με την Πνύκα . Θα επαναλάβω για πολλοστή φορά ότι η πολιτική είναι διαχείριση συμβόλων και γι’ αυτό ο Ρούμπιο την επέλεξε ως σκηνικό στο περιεχόμενο των λόγων του.

Το θέμα επομένως είναι τι είπε και όχι πού τα είπε.

Επειδή ψιλοβαριέμαι τις θεωρητικές αναλύσεις και πόσο αριστοτεχνικά συνδύασε τις κολακείες προς τη χώρα μας με τις δικές του απόψεις, θα αρκεστώ στο ότι ένας προσεκτικός αναγνώστης μπορεί να καταλάβει τις ιδεολογικές παγίδες που κρύβει η ανωτερότητα του δυτικού πολιτισμού και τα διάφορα ταυτοτικά ζητήματα που βρίσκονται στη ρίζα του.

Τι παρέλειψε :

Αν και παιδί μεταναστών, δεν μα είπε ότι η Αθήνα ήταν μια πόλη ανοιχτή στους ξένους και δεν τους έσπαγαν στο ξύλο οι ραβδούχοι (ΙCE )

Τον Πλάτωνα και τον Αριστοτέλη τον γνώρισαν και τον διέδωσαν στην Ευρώπη οι Άραβες. κυρίως της Ισπανίας .

Τις καταστροφές στην Ακρόπολη, μετά την οριστική της μορφή, τις προκάλεσαν οι Ερούλοι (γερμανικό φύλο) ο Βενετσιάνος Μοροζίνι με τα κανόνια του και φυσικά ο Έλγιν όταν έκλεβε τα γλυπτά . Όλοι τους κάργα Ευρωπαίοι. Επομένως η αναφορά μόνο στην πυρπόληση από τους Πέρσες ήταν μεροληπτική και με σαφή πολιτική πρόθεση.

Η πολιτική επιστήμη έχει ξεκαθαρίσει απολύτως τις έννοιες και τις διαφορές ανάμεσα στον πατριωτισμό και τον εθνικισμό . Και οι Αθηναίοι ήταν μεν περήφανοι για την πόλη τους (όπως τουλάχιστον ξέρουμε από τον Επιτάφιο του Περικλή) αλλά ήταν και κοσμοπολίτες και διατηρούσαν επαφές, εμπορικές, διπλωματικές και πολιτισμικές με τις πόλεις της Αιγύπτου, της Μέσης Ανατολής και τους Εύξεινου Πόντου μέχρι την Κάτω Ιταλία και Σικελία . Ας διαβάσει ο κύριος Ρούμπιο τον Φαίδρο και τον Τίμαιο του Πλάτωνα.

O Μέγας Αλέξανδρος σεβόταν τους πολιτισμούς των χωρών που κατακτούσε και δεν τους πούλαγε κόκα κόλα, χάμπουργκερ και όπλα.

Δεν ανέφερε τον Αλκιβιάδη που έπεισε τους συμπολίτες του για τη Σικελική εκστρατεία , όπου έφαγαν τα μούτρα τους και άρχισε η κατάρρευση της ηγεμονία τους. Κάτι μου θυμίζουν κάτι τέτοιες μακρινές πολεμικές επιχειρήσεις, που γίνονται.

Κυρίως για επίδειξη . στρατιωτικής δύναμης και πολιτικής ισχύος .

Ένα ιστορικό και ίσως σκόπιμο λαθάκι .

Όταν έφτασαν οι Πέρσες στην Αθήνα, αυτοί που έμειναν πάνω στην Ακρόπολη ήταν οι ταμίες και οι ιερείς των ναών και ελάχιστοι φτωχοί που δεν είχαν λεφτά να φύγουν. Καμιά αυτοθυσία και ηρωισμός . Η αντίστασή τους κράτησε ώρες και όχι μέρες .

Και μια κατασκευή.

Ο Δυτικός Πολιτισμός είναι κατασκεύασμα του 19ου αιώνα και χρησιμοποιείται πρώτη φορά ως Western culture στο έργο του Εdward B. Tylor Primitive Culture. Η γεωπολιτική καθιέρωση του όρου έγινε στη δεκαετία του 1950, κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου. Τότε, η έννοια του «Δυτικού κόσμου» και του πολιτισμού του χρησιμοποιήθηκε από το ΝΑΤΟ και τις συμμαχικές χώρες ως ιδεολογικό αντίβαρο απέναντι στο κομμουνιστικό σοβιετικό μπλοκ (την «Ανατολή»).

Υ/Γ: Η πολιτική και η διπλωματία φαίνεται να αντιμετωπίζουν την Ιστορία ως κοπτοραπτική. Ο,τι μας συμφέρει το κρατάμε και τα άλλα τα πεταμε.

Σ.Σ.:Παραδέχομαι ότι η ομιλία ήταν καλογραμμένη τόσο, ώστε να ξεγελά και να εντυπωσιάζει, γιατί οι περισσότεροι κολακεύτηκαν από τα παινέματα. Προσωπικά ό,τι αρέσει στον Άδωνι και το εξυμνεί, εξ ορισμού με κάνει καχύποπτη . Μια πιο προσεκτική μελέτη του κειμένου με δικαίωσε . Υπάρχουν και άλλα σημεία που έχω ενστάσεις αλλά δεν θέλω να σας κουράσω με τα θεωρητικά υποστυλώματα της ακροδεξιάς και του τραμπισμού. Α propos και ο Χίτλερ λάτρευε την αρχαία Ελλάδα και είχε βάλει ειδικούς επιστήμονες να αποδείξουν ότι οι Γερμανοί είναι απόγονοι των αρχαίων Ελλήνων. Η ιδέα ότι ο Λεωνίδας και οι 300 του υπερασπίζονταν τον «δυτικό πολιτισμό» εναντίον της ασιατικής βαρβαρότητας εμφανιζόταν επίσης σε προπαγανδιστικό φυλλάδιο των Waffen SS το 1941.

Χρύσα Κακατσάκη, εκπαιδευτικός

---

Η Σφήκα: Επιλογές

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Ο φασισμός δεν είναι παιχνίδι...Έχουμε πόλεμο.

Κυκλοθυμικός

Η απόσταση μεταξύ των Μεγάρων και της Ελευσίνας με το ζόρι να είναι πάνω από 20 χιλιόμετρα. 19 λεπτά με το αμάξι λέει η Google. 11 λεπτά με τον προαστιακό.

Πιο κοντά είναι η απόσταση μεταξύ του χαμόγελου του φασίστα από το μαχαίρωμα, το φονικό, την επίθεση.

Δεν πάνε πολλές μέρες που στο Πρώτο Δημοτικό Μεγάρων βγήκε μια ανακοίνωση που ευχαριστούσε θερμά τον Ηλία Κασιδιάρη -που μόλις έβγαινε από την φυλακή- για τη δωρεά του για την ανακατασκευή της στέγης του σχολείου. Ήταν η ανάγκη, λέει, μεγάλη και δεν ήθελαν να πολιτικοποιήσουν το ζήτημα.

 
Σκεφτόμουν ακόμα και να γράψω για αυτό. Πώς θα σταθεί αυτός ο «μεγάλος χορηγός» -μαζί με τις ιδέες τους και τους πολιτικούς του συμμάχους- σε περίπτωση που κάποιο από αυτά τα παιδιά ήταν/ είναι/ γίνει ομοφυλόφιλος, τρανς, λεσβία, πρόσφυγας, μετανάστης, κομμουνιστής, κτλ. Δωρεά με το ένα χέρι, ρόπαλο στο άλλο.

 
Η πραγματικότητα ξεπέρασε την υπόθεση που έκανα. Το μίσος του φασίστα είναι λάβα, ακράτητη, βγαίνει από τα σωθικά σαν πρόωρη εκσπερμάτωση πιτσιρικά που το κάνει για πρώτη φορά. Δεν αντέχει να κρυφτεί, δε μπορεί να καμουφλαριστεί ούτε για τα προσχήματα, ούτε για λίγους μήνες, ούτε για να φτάσουν μέχρι τις εκλογές με το μανδύα του δημοκράτη, του σωφρονισμένου, του χαμογελαστού παιδιού.

 
Σήμερα λίγα χιλιόμετρα πιο δίπλα από το πλυντήριο των Μεγάρων δυο τύποι περίμεναν έναν αντιφασίστα 32 χρονών να βγει από το σπίτι του. Καθώς ανέβαινε στη μηχανή τον πλησίασαν κι εξηγώντας τις «πολιτικές τους θέσεις», τον μαχαίρωσαν δυο φορές στα πόδια και προσπάθησαν να τον αποτελειώσουν με ένα τελευταίο μαχαίρωμα στην κοιλιά. Ευτυχώς δεν τα κατάφεραν. Τα τραύματα είναι βαθιά και το παιδί στο Τζάνειο. Ελπίζω μέσα από την ψυχή μου να τα καταφέρει να είναι σύντομα πίσω στους αγώνες. Δεν χρειαζόμαστε άλλους Φύσσες.

Νιώθω έναν περίεργο εφησυχασμό στην κοινωνία. Σαν η Χρυσή Αυγή να ήταν ένας εφιάλτης που τελείωσε, ξυπνήσαμε, σκουπίσαμε τον ιδρώτα, ήπιαμε καφέ και προχωράμε. Σαν η αστική δικαιοσύνη και το σωφρονιστικό σύστημα να έχουν τόσο ουσιαστικό ρόλο μέσα στην κοινωνία που ξεριζώνουν την φρίκη κι όσα τη γέννησαν με μια κίνηση, φτάνοντας στα μεγαλύτερα βάθη, στα έγκατα. Σα να ήταν μια ταινία, ένα σύμβολο, μια αλληγορία με οριστικό κι αμετάκλητο happy end.

 
Δε δικαιούμαστε να αιφνιδιαστούμε για δεύτερη φορά. Δεν έχουμε την πολυτέλεια να είμαστε αφελείς, αδιάφοροι, ανέμελοι. Οι συνθήκες δεν είναι ίδιες, είναι πιο εύφορες. Η ανάγκη ύπαρξης τέτοιων φιδιών είναι τεράστια. Τα βλέπετε σε απευθείας μετάδοση, τα ακούτε τι γίνεται στη Γαλλία, στην Ισπανία. Αυτά τα φίδια έχουν μπει μπροστά για να φυλάξουν τους αστούς από τον λαό που οργίζεται και βγαίνει στους δρόμους γιατί η αδικία χτυπάει κόκαλο και πράγματα σκοτεινιάζουν ραγδαία.

 
Από την άλλη, οι νοοτροπίες, οι κουλτούρες – μαζί με τις πρακτικές και την εμπειρία- έχουν αφομοιωθεί από την ελληνική κοινωνία το προηγούμενο διάστημα. Στην πρώτη στροφή αυτού του τραγουδιού. Έχουν φυσιολογικοποιηθεί και κανονικοποιηθεί οι φασίστες, οι λέξεις τους, τα αιτήματά τους.

 
Δεν χρειάζονται οπωσδήποτε σινιάλο από κάποιον συγκεκριμένο. Μια διαταγή. Η ίδια παρουσία του έξω -και το ξέπλυμα- είναι από μόνα τους σήμα κι αφορμή για δράσεις. Πλέον υπάρχουν πολλά ημιαυτόνομα υπόγεια που είναι έτοιμα να χύσουν το δηλητήριό τους από τα φρεάτια. Εκεί που περπατάμε, εκεί που συχνάζουν τα παιδιά μας, αυτοί που αγαπάμε.

 
Παίδες, ο φασισμός δεν είναι παιχνίδι. Τα μάτια μας δεκατέσσερα κι η ανοχή μας μηδενική. Έχουμε πόλεμο.

 
Μάγδα μου, γλυκιά, ελπίζω να είσαι καλά διαβάζοντας την είδηση.

 
«Τι κρύβει μέσ’ στα δόντια του το ξέρω, καθώς μου δίνει γελαστός το χέρι»

Πηγή: facebook

---

Η Σφήκα: Επιλογές

---

Διαβάστε Περισσότερα »