17 μήνες βασανιστηρίου γιατί...

Κυκλοθυμικός

Δε νιώθω καμία χαρά, δε νιώθω καμία ικανοποίηση. Νιώθω ανακούφιση γιατί τελειώνει μια ταλαιπωρία ενός αθώου ανθρώπου μα κι απίστευτη οργή για αυτό το καψόνι που έγινε στον Νίκο Ρωμανό. 17 μήνες φυλακής γιατί βρήκαν τάχα μου ένα του αποτύπωμά σε μια σακούλα σουπερμάρκετ σε έναν χώρο που είχε εξαϋλωθεί. Τρέλα. Πραγματική τρέλα.

 
Δεν κρίθηκε σήμερα αθώος, αθώος ήταν από την πρώτη στιγμή, και το ξέραμε όλοι, εχθροί, ουδέτεροι και φίλοι. Το διακύβευμα δεν ήταν η αθωότητα του, αλλά η τιμωρία του λόγω των απόψεων, του ιστορικού και της ιδεολογίας του. Μια –χυδαία- νοοτροπία του στυλ «βάρα τον 3 φορές την ημέρα, εσύ δεν ξέρεις γιατί, αυτός ξέρει». Ήταν 17 μήνες βασανιστηρίου γιατί… έτσι, για να παίζει το κράτος με έναν άνθρωπο, όπως παίζει η γάτα με μια ακρίδα μέχρι να την εξοντώσει και να την παρατήσει. Το ίδιο κράτος που μπροστά στα μάτια του, όταν ακόμα ήταν ανήλικος, του σκότωσε τον κολλητό, για να κάνει μια ακόμα επίδειξη δύναμης και μαγκιάς.

 
Κι είστε αστείοι εσείς του κράτους δικαίου. Εσείς που μας κουνάτε τους νόμους σα να είστε ο Μωυσής που κατέβηκε από το όρος Σινά με τις εντολές από τον Θεό και πετάτε τη λάσπη του τάχα μου λαϊκισμού σε όσους διαφωνούμε ή έχουμε αντιρρήσεις κι ενστάσεις, λες κι οι νόμοι αποδεικνύονται σε επιστημονικά εργαστήρια και δύσκολες μαθηματικές εξισώσεις και δεν πρέπει είναι γειωμένοι με την κοινωνική ανάγκη και την πραγματικότητα που βιώνει ο κάθε πολίτης. Ο καταδικασμένος πρωτόδικα Δημήτρης Λιγνάδης για βιασμούς ανηλίκων είναι έξω και θα είναι έξω από τις φυλακές μέχρι να τελεσιδικήσει η υπόθεση σε επόμενους βαθμούς. Ένας άνθρωπος που έχει καταδικαστεί για το χειρότερο ίσως των εγκλημάτων, ένα έγκλημα, που αν έχει τελεστεί, έχει και τεράστιες πιθανότητες επανάληψης. Ένα έγκλημα που αφορά έναν δημόσιο κίνδυνο απέναντι στις πιο ευάλωτες ομάδες. Και την ίδια ώρα που ο καταδικασμένος είναι έξω, ο αθωωμένος ήταν μέσα, προφυλακισμένος, με ένα κατηγορητήριο βασισμένο σε σενάριο επιστημονικής φαντασίας. Αυτή είναι η δικαιοσύνη σας και σας την τρίβω στη μούρη, ακόμα κι αν, όπως το χαλασμένο ρολόι, μερικές φορές μπορεί να δείξει τη σωστή ώρα.

 
Όχι σήμερα δεν είναι ημέρα χαράς, είναι μέρα οργής κι ανακούφισης. 

Πηγή: Facebook

---

Η Σφήκα: Επιλογές

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Οταν η «ανάπτυξη» γράφεται με αίμα

Σεμίνα Διγενή

Η είδηση από το λιμάνι της Ανδρου, στις 17 Απρίλη, δεν ήταν απλώς άλλο ένα «ατυχές περιστατικό». Ηταν μια ακόμα ψηφίδα σε ένα σκοτεινό μωσαϊκό που απλώνεται σε όλη τη χώρα. Αναφέρομαι στους εργάτες που τραυματίζονται, σακατεύονται ή χάνουν τη ζωή τους «την ώρα του καθήκοντος». Ο 32χρονος ναυτεργάτης που τραυματίστηκε σοβαρά στο πλοίο «CHAMPION JET», δεν πρέπει να καταχωρηθεί ως αριθμός, αλλά ως πρόσωπο, ως οικογένεια, μια ζωή δηλαδή, που άλλαξε σε μια στιγμή.

Η επερχόμενη Εργατική Πρωτομαγιά μάς προτρέπει να δούμε την πραγματικότητα, χωρίς τα φίλτρα των αποστειρωμένων στατιστικών, αλλά μέσα από τα γεγονότα δίπλα μας. Εκεί όπου τα εργατικά ατυχήματα δεν βαφτίζονται «ατομική ευθύνη» ή «κακιά στιγμή», αλλά αποτυπώνονται ως αυτό που πραγματικά είναι, ως αποτέλεσμα μιας πολιτικής που βάζει το κέρδος πάνω από τη ζωή.

Να υπογραμμίσουμε πως οι θάνατοι από εργατικά «ατυχήματα» αποτελούν μόνο την «κορυφή του παγόβουνου». Και αυτό γιατί οι θάνατοι από επαγγελματικές νόσους υπολογίζεται ότι είναι 5 έως 7 φορές περισσότεροι, παρόλο που δεν καταχωρούνται ως τέτοιοι. Ακόμα περισσότερα είναι τα περιστατικά πρόσκαιρης ή μόνιμης αναπηρίας.

Σύμφωνα με τη Eurostat, στη χώρα μας καταγράφεται μόλις το 30% - 40% των εργατικών «ατυχημάτων».

Ενας χρόνος γεμάτος αίμα

Το 2025 καταγράφηκε ως μια από τις πιο «μαύρες» χρονιές των τελευταίων ετών. Δεκάδες εργάτες έχασαν τη ζωή τους σε χώρους δουλειάς, από οικοδομές και εργοτάξια μέχρι λιμάνια, εργοστάσια και αποθήκες. Οι αριθμοί είναι αποκαλυπτικοί. Κάθε τρεις εργάσιμες μέρες, ένας εργάτης δεν επιστρέφει σπίτι του. Αν κάποιος προσπαθήσει να δει πίσω από τα νούμερα, θα διαπιστώσει το εξής κοινό μοτίβο:

• Ελλιπή μέτρα ασφάλειας.
• Εντατικοποίηση της εργασίας.
• Ελλείψεις προσωπικού.
• Πίεση για «να βγει η δουλειά» με κάθε κόστος.

Σε εργοτάξια μεγάλων έργων, σε αποθήκες logistics, σε δήμους, σε εργολαβίες καθαριότητας, επαναλαμβάνεται η ίδια εικόνα. Εργαζόμενοι χωρίς επαρκή μέσα προστασίας, χωρίς εκπαίδευση, χωρίς καν τα στοιχειώδη.

Και το 2026 όμως συνεχίζει στον ίδιο δρόμο. Αντί να υπάρξει ανακοπή αυτής της πορείας, συνεχίζει στο ίδιο - αν όχι χειρότερο - μονοπάτι.

• Εργάτες σε οικοδομές πέφτουν από ύψος.
• Εργαζόμενοι σε βιομηχανίες τραυματίζονται από μηχανήματα χωρίς προστατευτικά.
• Ναυτεργάτες εκτίθενται σε ακραίες συνθήκες, όπως στο πρόσφατο περιστατικό στην Ανδρο, όπου θυελλώδεις άνεμοι και ανεπαρκείς λιμενικές υποδομές δημιούργησαν ένα εκρηκτικό μείγμα.

Οι προειδοποιήσεις υπάρχουν, οι κινητοποιήσεις γίνονται, οι διαμαρτυρίες πληθαίνουν, αλλά όλες αγνοούνται.

Θάλασσα και οικοδομές, χώροι κινδύνου!

Το περιστατικό με τον 32χρονο ναύτη φέρνει στο προσκήνιο μια ιδιαίτερη κατηγορία εργαζομένων, τους ναυτεργάτες. Σύμφωνα με τις καταγγελίες των σωματείων που δημοσιεύονται στον «Ριζοσπάστη», τα προβλήματα είναι γνωστά εδώ και χρόνια:

• Λιμάνια χωρίς επαρκείς υποδομές.
• Δρομολόγια που εκτελούνται ακόμα και με 8-9 μποφόρ.
• Νομοθεσία που μεταθέτει την ευθύνη στον πλοίαρχο, αφήνοντας ουσιαστικά ανεξέλεγκτες τις εταιρείες.

Το αποτέλεσμα είναι μια καθημερινότητα γεμάτη κινδύνους. Ο κάβος που έσπασε στην Ανδρο δεν ήταν ένα ακόμη «ατύχημα», αλλά η φυσική κατάληξη μιας κατάστασης, όπου η ασφάλεια υποτάσσεται στο κέρδος.

Οπως ακριβώς και σε έναν ακόμη κλάδο που «πρωταγωνιστεί» στα εργατικά «ατυχήματα», στην οικοδομή. Εκεί συναντάμε την πιο ζοφερή εικόνα:

• Συχνές πτώσεις από σκαλωσιές, χωρίς προστατευτικά.
• Εργασία χωρίς κράνη και ζώνες ασφαλείας.
• Ανασφάλιστη εργασία.
• Υπερωρίες χωρίς όρια.

Πίσω από κάθε ατύχημα υπάρχει ένα δράμα. Ενας πατέρας που δεν γύρισε ποτέ στο σπίτι, ένας νέος άνθρωπος που έμεινε ανάπηρος, μια οικογένεια που βυθίστηκε στην αβεβαιότητα και στο πένθος.

Δήμοι, εργολαβίες και «αόρατοι» εργαζόμενοι

Για το 2025 και τους πρώτους μήνες του 2026, διαμορφώθηκε μια πραγματικότητα με ...αιματηρά χαρακτηριστικά. Μόνο μέσα στο 2025, καταγράφηκαν τουλάχιστον 15 νεκροί εργαζόμενοι σε δήμους και συναφείς υπηρεσίες, ενώ οι τραυματισμοί ξεπέρασαν τους 80, πολλοί εκ των οποίων ήταν πολύ σοβαροί.

Το 2026 ξεκίνησε με την ίδια «φόρα», ήδη από το πρώτο τρίμηνο, όπου καταγράφηκαν τουλάχιστον 4 θάνατοι και πάνω από 20 τραυματισμοί σε υπηρεσίες καθαριότητας και τεχνικών έργων.

Η εικόνα που διαμορφώνεται για τους εργαζόμενους στους δήμους και στις εργολαβίες, δεν είναι απλώς προβληματική, είναι επικίνδυνη: Παλιός και επικίνδυνος εξοπλισμός, ελλείψεις προσωπικού, συμβάσεις ορισμένου χρόνου που δημιουργούν φόβο και σιωπή.

Δεκάδες εργαζόμενοι τραυματίζονται αποκομίζοντας απορρίμματα ή βρίσκονται κάτω από οχήματα ή μηχανήματα. Οι καταγραφές υπάρχουν, αλλά σπάνια φτάνουν στην πρώτη γραμμή της δημοσιότητας.

Τα στοιχεία δείχνουν ότι πάνω από το 40% των εργατικών ατυχημάτων στους δήμους αφορά την καθαριότητα. Και σε πολλά από αυτά κοινός παρονομαστής είναι ο εξοπλισμός. Απορριμματοφόρα δηλαδή παλιάς τεχνολογίας, χωρίς σύγχρονα συστήματα ασφαλείας, συχνά με πρόχειρες επισκευές.

Στον τομέα του πρασίνου και των τεχνικών υπηρεσιών, η εικόνα δεν είναι καλύτερη. Οι καταγραφές του «902.gr» επισημαίνουν ότι σε αυτούς τους τομείς τα ατυχήματα είναι λιγότερο «ορατά», αλλά συχνά πιο βαριά. Το 2025 σημειώθηκαν τουλάχιστον 6 θάνατοι σε τεχνικές υπηρεσίες δήμων, ενώ δεκάδες ήταν οι σοβαροί τραυματισμοί.

Κοινό στοιχείο όλων όσοι εργάζονται με συμβάσεις ορισμένου χρόνου, είναι ο φόβος, που συνήθως μεταφράζεται σε σιωπή. Οι περισσότεροι δεν καταγγέλλουν καν τα περιστατικά.

Η υγεία και η ασφάλεια δεν είναι «ατομική ευθύνη»

Πίσω από κάθε εργατικό «ατύχημα» υπάρχει κάτι που δεν περιλαμβάνεται σε καμία στατιστική, ο ανθρώπινος πόνος. Οι ανθρώπινες ιστορίες όμως είναι που δίνουν πραγματικό νόημα στους αριθμούς. Συχνά, μετά από ένα εργατικό «ατύχημα» επαναλαμβάνεται η ίδια φράση: «Δεν τηρήθηκαν τα μέτρα ασφαλείας». Αλλά ποιος είναι υπεύθυνος για αυτό;

Τα στοιχεία δείχνουν ότι δεν πρόκειται για «ατομικές παραλείψεις». Τα περιστατικά είναι επαναλαμβανόμενα και προβλέψιμα. Και ίσως αυτό είναι το πιο ανησυχητικό, το ότι δεν πρόκειται για «ατυχήματα». Πρόκειται για μια κανονικότητα που έχει γίνει σιωπηλά αποδεκτή.

Πρόκειται για ένα σύστημα όπου:

- Οι έλεγχοι είναι ελλιπέστατοι.

- Οι εργοδότες πιέζουν για παραγωγικότητα.

- Οι εργαζόμενοι φοβούνται να μιλήσουν.

- Η ευθύνη δεν είναι μεμονωμένη. Είναι πολιτική.

Τα μεροκάματα του τρόμου

Σε λίγες μέρες η Εργατική Πρωτομαγιά - που δεν είναι απλώς μια επέτειος - μας υπενθυμίζει ότι τα δικαιώματα που θεωρούνται σήμερα δεδομένα, κατακτήθηκαν με αγώνες και με αίμα. Σήμερα, ωστόσο, το αίμα αυτό συνεχίζει να χύνεται. Ισως πιο «σιωπηλά», σίγουρα άδικα, πάντως μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας και εξίσου επώδυνα.

Οι καταγραφές του «Ριζοσπάστη» και του «902.gr» λειτουργούν ως ένα είδος άτυπου μνημείου. Είναι μια διαρκής υπενθύμιση ότι πίσω από την «ανάπτυξή» τους υπάρχουν τα θύματα που πληρώνουν το τίμημα. Το ερώτημα δεν είναι αν θα υπάρξουν κι άλλα εργατικά ατυχήματα. Με τα σημερινά δεδομένα, αυτό θεωρείται σχεδόν βέβαιο. Το ερώτημα είναι αν αυτή η πραγματικότητα θα γίνει αποδεκτή ως «κανονικότητα» ή αν θα υπάρξει μαζική και οργανωμένη αντίδραση.

Κάθε εργατικό ατύχημα είναι ένας άνθρωπος με όνομα και οικογένεια, όχι ένας αριθμός, είναι μια ιστορία που δεν πρέπει να ξεχαστεί. Ο 32χρονος ναύτης, οι οικοδόμοι, οι εργαζόμενοι στους δήμους, όλοι όσοι μπαίνουν καθημερινά στις ματωμένες λίστες, δεν είναι αριθμοί. Είναι ο λόγος που το μήνυμα της Πρωτομαγιάς παραμένει επίκαιρο. Γιατί όσο η εργασία κοστίζει ζωές, η μνήμη γίνεται ευθύνη. Και η ευθύνη, διεκδίκηση.

Της Σεμίνας ΔΙΓΕΝΗ

Πηγή: rizospastis

---

Η Σφήκα: Επιλογές

---

Διαβάστε Περισσότερα »

«Η ευτυχία είναι επιλογή;»

Ευάγγελος Ορφανίδης

Κάποιος με ρώτησε … «Η ευτυχία είναι επιλογή;»
Θα σου πω κάτι που ίσως χαλάσει μερικά stories με motivational quotes, ηλιοβασιλέματα και λεζάντες τύπου «choose happiness». Όχι. Δεν είναι τόσο απλό.

Δεν ξυπνά ο άνθρωπος που πενθεί, που κουβαλά τραύμα, που παλεύει με άγχος, κατάθλιψη ή οικονομική ασφυξία και λέει «σήμερα διαλέγω ευτυχία», σαν να παραγγέλνει καπουτσίνο με κανέλα (οκ και κρουασάν με γέμιση pistachio.)

Αυτές οι ατάκες ακούγονται όμορφες, αλλά πολλές φορές είναι αφέλεια .. 

Η ευτυχία δεν γεννιέται απλά έτσι . Επηρεάζεται από το νευρικό σύστημα, από τις πρώτες σχέσεις δεσμού, από τις πληγές που έμειναν ανοιχτές, από το σώμα που κουράστηκε να αντέχει, από την αίσθηση ασφάλειας, από το αν υπάρχει νόημα να σηκωθείς το πρωί.Γιατί ένας άνθρωπος που έμαθε από μικρός να ζει σε ένταση, συχνά δυσκολεύεται να αναγνωρίσει την ηρεμία ως κάτι ασφαλές. Τη μπερδεύει με κενό. Τη χαρά με απειλή. Την αγάπη με κάτι προσωρινό που κάπου θα χαλάσει. Όμως υπάρχει και η άλλη πλευρά. Αυτή που επίσης πονάει. Μπορεί να μην επιλέγεις πάντα τι θα νιώσεις, αλλά συχνά επιλέγεις ,συνειδητά ή ασυνείδητα, τα μονοπάτια που σε κρατούν μακριά από αυτό που χρειάζεσαι.

Επιλέγεις αν θα μείνεις εκεί που σε μικραίνουν γιατί το γνώριμο μοιάζει πιο ασφαλές από το άγνωστο. Επιλέγεις αν θα συνεχίσεις να ζεις μόνο για να σε χειροκροτούν, ενώ μέσα σου αδειάζεις. Επιλέγεις αν θα ζητήσεις βοήθεια ή θα παίζεις τον δυνατό μέχρι να σπάσεις. Επιλέγεις αν θα ακούσεις το σώμα σου ή θα το θυμηθείς μόνο όταν φωνάξει με σύμπτωμα. Επιλέγεις αν θα πεις την αλήθεια σου ή θα επιβιώνεις μέσα σε βολικά ψέματα. Άρα όχι. Η ευτυχία δεν είναι κουμπί.

Είναι θεραπευτική διεργασία. Είναι καλλιέργεια εσωτερικού χώρου. Είναι η ικανότητα να αντέχεις τη χαρά χωρίς να την σαμποτάρεις. Είναι μικρές πράξεις φροντίδας που επαναλαμβάνονται όταν δεν σε βλέπει κανείς.

Και να στο πω λίγο διαφορετικά…

Πολλοί δεν κυνηγούν την ευτυχία, κυνηγούν το γνώριμο δράμα τους. Γιατί ο πόνος που ξέρεις μοιάζει πιο ασφαλής από την αγάπη που δεν έμαθες να εμπιστεύεσαι, από την ηρεμία που δεν έμαθες να κατοικείς, από τη χαρά που δεν έμαθες να αντέχεις.

Ευάγγελος Ορφανίδης Κλινικός Ψυχολόγος

Πηγή:Facebook

---

Η Σφήκα: Επιλογές

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Οι Αγέρωχοι 200

Λιάνα Κανέλλη

Οταν πρωτόδα τις φωτογραφίες των 200 ηρώων κομμουνιστών της Καισαριανής, θυμήθηκα μια λέξη ξεχασμένη και σχεδόν αχρησιμοποίητη στο καθημερινό λεξιλόγιο. Αγέρωχοι. Νομίζω μάλιστα ότι περικλείει τα πάντα, από το χαμόγελο έως την αφοβία στο βλέμμα, από το καθόλου σκυφτό κεφάλι έως την αποφασιστική στάση του σώματος στη διαδρομή της βίας και του χάρου. Είναι παράξενο, σχεδόν μαγικό, ότι κανένας αγέρωχος δεν μπορεί να εκτελεστεί. Στα ναζιστικά ψηλαλώνια της βίας, της απανθρωπιάς, της αποκτήνωσης, εκεί που στήνει καρτέρι η κάννη η ένστολη στο διάσελο αυγής και νύχτας, οι αγέρωχοι αποκτούν θωριά απέθαντου. Τα παλιά τα χρόνια, τα τεχνολογικώς προϊστορικά, οι αγέρωχοι έγραφαν έπη, τραγούδια, γίνονταν γνωστοί με το μικρό τους όνομα. Από τον Β' Παγκόσμιο έως τις μέρες μας, απ' όταν δηλαδή η σβάστικα έχασε από το σφυροδρέπανο, οι κομμουνιστές τραγούδησαν και εποίησαν ποίηση, ακριβώς γιατί ο λαός που τους εξέθρεψε είχε συλλάβει βιωματικά την έννοια του αγέρωχου, ακόμα κι αν δεν μπορούσε τη λέξη να την εξηγήσει ή και να τη γράψει. Είχε εισπράξει την αίσθηση του αγέρωχου που αντικρίζει κατάματα το τέρας του ναζισμού και πεθαίνει προειδοποιώντας το ότι θα υψώνεται και χωρίς σάρκα και οστά ολόρθος, απειλητικός απέναντί του.

Στην εποχή του τεχνοφασισμού, αυτή που σβήνει το φως από τα μάτια 30 χιλιάδων παιδιών στην Παλαιστίνη ως άμυνα πάνοπλων ενηλίκων, αυτός που εξαέρωσε χιλιάδες των χιλιάδων Γιαπωνέζους στον ύπνο, με πυρηνική χαρά και ευεξία, ο βρωμόψυχος επιστήμονας που πρόσφερε χημικά αέρια και λευκό φώσφορο από τον Α' Παγκόσμιο έως τον τελευταίο τοπικό πόλεμο σε μικρομέγαλους ιμπεριαλιστές, αυτός που φοράει τη λεοντή του δυνατού για να κρύψει τη σαπίλα του, έχει πολλά τέρατα στη φαρέτρα του. Και δεκαετίες τώρα, με απίστευτη προπαγάνδα, αλγορίθμους και πολιτικά τεχνάσματα, νόμιζε ότι κυριάρχησε σε ψυχές και μυαλά, σε καρδιές και χέρια και ποδάρια. Και αποθρασύνθηκε, και αυτοανακηρύχθηκε νικητής, και ζητούσε μάλιστα κι αποδείξεις ότι αγέρωχοι κομμουνιστές όντως υπήρξαν σ' αυτήν τη μικρή, τεράστια και πανέμορφη χώρα Ελλάδα, με την παγκόσμια κουλτούρα της ελευθερίας ως απάντησης στον θάνατο.

Και η απόδειξη ήρθε απ' τον θύτη, και μάλιστα βγαλμένη σε πλειστηριασμό. Σε μικρά καρεδάκια, ασπρόμαυρα, συμπυκνώθηκαν το άρωμα, το κάλλος και η δύναμη του αγέρωχου. Οταν η φύση του ανθρώπου φοράει τα καλά της είναι ακατανίκητη. Δεν μπορεί να την απορροφήσει ούτε η σκοτεινή ύλη του Διαστήματος, που δεν μπορεί να καταπιεί όλα τα αστέρια που λάμπουν εκατομμύρια χρόνια μετά το τέλος τους μπροστά στα μάτια μας. Και έτσι γεννιέται στον 21ο αιώνα ο καινούργιος ναζισμός - φασισμός, που πάντα ξεκινάει ως βαθύς και θεοσκότεινος αντικομμουνισμός. Ξεφύτρωσαν μυριάδες δειλοί και άβουλοι αντάμα, που λειτουργούν ήδη στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, σε θεσμικά όργανα, σε έντυπα, παντού σχεδόν, σαν ξενιστές της κοινωνικής και ιδεολογικής αλλοτρίωσης, που ζητάνε αποδείξεις ότι οι 200 δεν ήταν όλοι κομμουνιστές και ακόμη κι αν ήταν οι περισσότεροι, να συμφωνήσουμε να τους λέμε όλους πατριώτες, το πολύ πολύ αντιστασιακούς. Το επιχείρημα του γυμνοσάλιαγκα. Αυτό που υποκρύπτει το αδύνατο του αγέρωχου. Αυτού που είναι και κομμουνιστής και πατριώτης. Που είναι κομμουνιστής και γι' αυτό πατριώτης. Που είναι πατριώτης επειδή είναι κομμουνιστής, γιατί πατρίδα πρωτίστως είναι ο λαός που την υπερασπίζεται, είτε έχει μέγεθος μιας σπιθαμής γης είτε του κόσμου όλου των ελεύθερων και ζωντανών ανθρώπων, που δρουν όπως σκέφτονται και που αισθάνονται όπως δρουν. Αγέρωχα!

Η Καισαριανή δεν είναι Καίσαρας. Και οι 200 κομμουνιστές δεν είναι, δεν ήταν και δεν πρόκειται να γίνουν ποτέ μελλοθάνατοι που χαιρετούν. Μας υποχρεώνουν να τους χαιρετίζουμε κάθε Πρωτομαγιά, επειδή έχουν το αγέρωχο πρόσωπο της άνοιξης του κόσμου.

Πηγή: rizospastis

---

Η Σφήκα: Επιλογές

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Να εκδικηθεί η ομορφιά...

Kυκλοθυμικός

Ξέρετε τι θα ήθελα έστω μια φορά;

 
Αν έχει εξαφανιστεί μια κοπέλα να μη βρεθεί σε κάποιο κτήμα, σε κάποιο ποτάμι, σε κάποιο δυσπρόσιτο μονοπάτι.

Αν έχει εξαφανιστεί μια κοπέλα να μην επιβεβαιωθούν οι υποψίες και να σκάσουν οι Κασσάνδρες, να μην γίνει ξανά το ίδιο, να μην υπάρχει δολοφόνος, γυναικοκτόνος, να μην είναι πάλι κάποιος που είτε το παίζει τρελίτσα είτε έχει κρυφτεί είτε κάνει τον θιγμένο είτε κάνει τον ανησυχούντα στα κανάλια είτε κάνει τον ήρωα ως αυτόχειρας.

 
Αν έχει εξαφανιστεί μια κοπέλα να μην καταλήγει η ιστορία σε χυδαίες συζητήσεις κατευθυνόμενες από νέους υποψήφιους γυναικοκτόνους που τους ενοχλεί η ορολογία, που για τους άντρες δε λέμε τίποτα, που οι «φεμιναζί»…

Αν έχει εξαφανιστεί μια κοπέλα να μην μπαίνει το νεκρό της σώμα στα διαδικτυακά κρεβάτια του Προκρούστη και να νεκροτομείται τι δεν έκανε σωστά, γιατί διάλεξε αυτόν τον άνθρωπο, τι επιλογές είχε κάνει, τι θα μπορούσε να κάνει καλύτερα, γιατί δεν έφευγε, γιατί δεν χώριζε, γιατί, γιατί, γιατί.

Αν έχει εξαφανιστεί μια κοπέλα να μην ανέβει στα sites, να μην παιχτεί στα κανάλια, να μη γραφτεί ένα ακόμα ένα όνομα στην πλάκα, να μη δούμε την φωτογραφία της, να μη μάθουμε το παγωμένο χαμόγελο της δίπλα στην ηλικία της, να μην κλάψουμε, να μην πληγωθούμε, να μην φοβηθούμε, να μην οργιστούμε, να μην αγανακτήσουμε.

Αν έχει εξαφανιστεί μια κοπέλα να είναι γιατί αυτή η κάποια Κυριακή ήρθε, γιατί ο αέρας πήρε το φουστάνι, γιατί θα έχει ποδοπατηθεί στο διάβα της το τέρας, γιατί τα τακούνια έβγαλαν καρφιά, γιατί θα έχει εκδικηθεί η ομορφιά.

Μέχρι τότε… 

 

Πηγή:facebook

---

Η Σφήκα: Επιλογές

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Ευρωατλαντικές...συγκλίσεις

Ελλάδα

Δεν είναι τυχαίο ότι ο Τσίπρας όπου σταθεί κι όπου βρεθεί παρουσιάζει ως το μεγαλύτερο ορόσημο της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ την υπογραφή της Συμφωνίας των Πρεσπών. Το ίδιο έκανε και στην παρουσίαση του βιβλίου για τον Γ. Μπουτάρη, όπου κόμπασε για το «θάρρος» της «προοδευτικής» κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ να υπογράψει τη Συμφωνία, κόντρα στο συντηρητικό - εθνικιστικό ρεύμα που την απέρριπτε. Βέβαια, η λέξη που για άλλη μια φορά δεν είπε ο Τσίπρας ήταν το ΝΑΤΟ, ο ελέφαντας στο δωμάτιο της Συμφωνίας των Πρεσπών. Η «εκκρεμότητα» που υποτίθεται ότι έκλεισε με την υπογραφή της δεν ήταν η «ειρηνική συνύπαρξη των δύο λαών», όπως ισχυρίζεται ο πρώην πρωθυπουργός, αλλά η αποκατάσταση της ΝΑΤΟικής «κανονικότητας» στα Βαλκάνια, με το άνοιγμα του δρόμου για να γίνει η Β. Μακεδονία μέλος της ευρωατλαντικής συμμαχίας.

Σ' αυτόν τον στόχο συγκλίνουν απόλυτα όλα τα αστικά ρεύματα και οι αντιλήψεις, κοσμοπολίτικες και εθνικιστικές, που συνεχίζουν να βολεύονται με τις κάλπικες διαχωριστικές γραμμές τις οποίες χάραξε η αντιπαράθεση για τη Συμφωνία των Πρεσπών, χωρίς να λένε κουβέντα για το διά ταύτα. Η υπενθύμιση αυτής της εμβληματικής για τους ΑμερικανοΝΑΤΟικούς Συμφωνίας από τον Τσίπρα, βέβαια, δεν γίνεται από σύμπτωση τώρα που ετοιμάζει νέο κόμμα. Είναι τα διαπιστευτήριά του στο κεφάλαιο και στους διεθνείς συμμάχους του ότι δεν υπάρχει πολιτική απόφαση και σχέδιο που να μην μπορεί να υπερασπιστεί για να προωθήσει τα συμφέροντά τους στον κόσμο που φλέγεται από τους ιμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς και πολέμους, χειραγωγώντας και ενσωματώνοντας τις λαϊκές αντιδράσεις και τη δυσαρέσκεια για την αντιλαϊκή πολιτική.

Πηγή: rizospastis

---

Η Σφήκα: Επιλογές

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Ενα δίκιο

Ελλάδα

Για τους δήμους η κυβέρνηση φέρνει διάταξη νόμου που θα μονιμοποιεί και θα γενικεύει την εργασιακή ομηρία, θα εξαρτά δε τη λειτουργία των παιδικών σταθμών, τις ολιγόμηνες προσλήψεις αλλά και τη μισθοδοσία των παιδαγωγών απευθείας από την ανταποδοτικότητα και τα voucher. 

Ετσι σχεδιάζει να εξοικονομήσει πόρους το κράτος, σμπαραλιάζοντας ακόμα περισσότερο την Προσχολική Αγωγή και στέλνοντας λαϊκές οικογένειες σε ιδιώτες. 

Για την Επιθεώρηση Εργασίας ήρθε το νομοσχέδιο που επιχειρεί την κατάργηση του όποιου ρόλου της είχε απομείνει, εισάγοντας ακόμα και ιδιωτικούς φορείς που θα ασκούν τέτοιο έργο. 

Υποχρεώνει μάλιστα τους ελεγκτές μέχρι και να ειδοποιούν (!) την εργοδοσία πριν τους ελέγχους, προφανώς για να παίρνει τα μέτρα της. 

Στην Υγεία, ψηφίστηκε η αισχρή τροπολογία που απαγορεύει τη δωρεάν πρόσβαση ασθενών σε ειδικούς γιατρούς, αν δεν έχουν περάσει από την ψιλή «κρησάρα» του λεγόμενου «οικογενειακού γιατρού». 

Αποδείχθηκε δηλαδή ότι ο θεσμός αυτός δεν ήρθε για την ενίσχυση της Πρωτοβάθμιας Περίθαλψης, αλλά για να μπαίνει «κόφτης» στη δωρεάν περίθαλψη. 

Αυτά είναι ορισμένα μόνο από όσα προωθούνται για τη θωράκιση του κράτους και των ομίλων το τελευταίο διάστημα, την ίδια στιγμή που η κυβέρνηση σκιαμαχεί με τη βολική αντιπολίτευση για το «κράτος δικαίου», αποδεικνύοντας ότι αυτό το κράτος γίνεται στην πράξη όλο και πιο άδικο, αφού ένα «δίκιο» αναγνωρίζει: Των ομίλων και των κερδών τους.

Πηγή: rizospastis

---

Η Σφήκα: Επιλογές

---

Διαβάστε Περισσότερα »

ΚΚΕ: Το μέρισμα κοροϊδίας που προκλητικά παρουσίασε ως «επιτυχία» ο Κ. Μητσοτάκης δεν αγγίζει στο ελάχιστο το πρόβλημα της ακρίβειας

Ελλάδα

Σε ανακοίνωσή του για τα μέτρα που ανακοίνωσε ο Κυρ. Μητσοτάκης, το Γραφείο Τύπου της ΚΕ του ΚΚΕ, αναφέρει τα εξής:

«Το μέρισμα κοροϊδίας που προκλητικά παρουσίασε ως "επιτυχία" ο Κ. Μητσοτάκης δεν είναι παρά η επιστροφή ενός μικρού κλάσματος από τα πλεονάσματα που δημιουργήθηκαν από τη φοροληστεία σε βάρος του λαού, που δεν αγγίζει στο ελάχιστο το καυτό πρόβλημα της ακρίβειας και την καθήλωση του λαϊκού εισοδήματος. Άλλωστε το ράλι των ανατιμήσεων συνεχίζεται, αποτελώντας παράλληλα πηγή εκτίναξης των κρατικών εσόδων μέσω των άδικων έμμεσων φόρων στην Ενέργεια και τα είδη πλατιάς λαϊκής κατανάλωσης.

Επιβεβαιώνεται για μια ακόμη φορά για ποιους “πιάνουν τόπο οι θυσίες”, καθώς τη στιγμή που μόνο στο πρώτο τρίμηνο του 2026 τα έσοδα από τους υπέρογκους φόρους ξεπέρασαν τα 17 δισ. και το ματωμένο πλεόνασμα άγγιξε τα 4,4 δισ., η κυβέρνηση ανακοίνωσε μέτρα ύψους περίπου 500 εκατομμυρίων ευρώ.

Η "δημοσιονομική ισορροπία", στην οποία είναι προσηλωμένη η κυβέρνηση, αλλά και το ΠΑΣΟΚ, ο ΣΥΡΙΖΑ και οι "κοστολογημένες" τους προτάσεις, αποτελεί τον μόνιμο κόφτη για τις εργατικές – λαϊκές διεκδικήσεις. Την ίδια στιγμή εκτινάσσονται οι ΝΑΤΟϊκές δαπάνες που έχουν διπλασιαστεί μέσα σε 10 χρόνια, διατηρούνται άθικτα τα προκλητικά φορολογικά προνόμια και η ασυλία για τους μεγάλους επιχειρηματικούς ομίλους, που σημειώνουν ρεκόρ κερδοφορίας.

Στην ουσία, αντί για αυξήσεις στους μισθούς και τις συντάξεις, με επαναφορά της 13ης και 14ης συντάξης, ο πρωθυπουργός ανακοίνωσε 50 ευρώ αύξηση στο ετήσιο επίδομα των χαμηλοσυνταξιούχων και μια μικρή διεύρυνση της “επιστροφής ενοικίου”, που θα λειτουργήσει σαν όχημα για νέες αυξήσεις στα ενοίκια. Αντί να επιβάλει πλαφόν στις τιμές και επίταξη λιπασμάτων και φυτοφαρμάκων για τους βιοπαλαιστές αγρότες που ξεκληρίζονται, επέκτεινε για λίγους μήνες την επιδότηση στα λιπάσματα, που στόχο έχει την είσπραξη στο 100% της τιμής τους από τα μονοπώλια. Η δε “κοστολόγηση” στα 150 ευρώ τον χρόνο των υπέρογκων αναγκών των παιδιών των λαϊκών οικογενειών μόνο ως πρόκληση, αν όχι κοροϊδία, μπορεί να θεωρηθεί. Ενώ σε ό,τι αφορά τους αυτοαπασχολούμενους και μικρούς επιχειρηματίες το μόνο που κάνει είναι να “κλωτσά το τενεκεδάκι” των χρεών και των αδιεξόδων, χωρίς να παίρνει κανένα μέτρο προστασίας του εισοδήματός τους που κατακρημνίζεται, με το κόστος λειτουργίας των μικρών επιχειρήσεων να εκτοξεύεται.

Ανάσα από την ακρίβεια και τις ανατιμήσεις μπορούν να δώσουν οι διεκδικήσεις του εργατικού – λαϊκού κινήματος, οι προτάσεις που έχει καταθέσει στη Βουλή το ΚΚΕ και αφορούν την κατάργηση του ΦΠΑ στα είδη πλατιάς λαϊκής κατανάλωσης, των Ειδικών Φόρων Κατανάλωσης στα καύσιμα, την κατάργηση του χρηματιστηρίου ενέργειας, την επαναλειτουργία όλων των λιγνιτικών μονάδων και την ενίσχυση των μεγάλων υδροηλεκτρικών έργων, παράλληλα με την υπογραφή κλαδικών συλλογικών συμβάσεων εργασίας με μεγάλες αυξήσεις στους μισθούς. Για να κερδίσει ο εργαζόμενος λαός πρέπει να χάσουν από τα κέρδη τους οι μεγάλοι επιχειρηματικοί όμιλοι και αυτό μπορεί να το επιβάλει ο ίδιος ο λαός με τις διεκδικήσεις του. Καμία θυσία για τα κέρδη τους και τους πολέμους τους!». 

Πηγή: 902.gr

---

Η Σφήκα: Επιλογές

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Η συνήθεια ως μηχανισμός υποταγής και το καθήκον της συνειδητής πράξης.

του Γιάννη Αθανασιάδη

Η συνήθεια δεν είναι ουδέτερη. Δεν είναι απλώς “έτσι το μάθαμε” ή “έτσι γίνεται”.

Η συνήθεια είναι σκλαβιά, είναι εξάρτηση, είναι φυλακή.

 
Είναι η ήσυχη δύναμη που μετατρέπει τον άνθρωπο από δρών υποκείμενο σε προβλέψιμο γρανάζι.

 
Είναι η γραφειοκρατία της καθημερινότητας.  

Επαναλαμβανόμενες κινήσεις, λέξεις, σκέψεις και αντιδράσεις που εκτελούνται χωρίς ερώτημα, χωρίς κρίση, χωρίς συνείδηση.

Σε αυτό το επίπεδο, η συνήθεια γίνεται διαστροφή.
Όχι ηθική, αλλά πολιτική και υπαρξιακή. Διαστρέφει την ανθρώπινη δυνατότητα για αλλαγή, μεταμφιέζοντας την αδράνεια σε “σταθερότητα” και τον φόβο σε “ρεαλισμό”. Έτσι γεννιέται ο συντηρητισμός: όχι ως ιδεολογία μόνο, αλλά ως ψυχική κατάσταση.

 
Ο άνθρωπος που φοβάται να σπάσει τη ρουτίνα του, φοβάται και να αμφισβητήσει τον κόσμο.
Η συνήθεια είναι αντεπανάσταση στην πιο καθαρή της μορφή.

Δεν χρειάζεται καταστολή, ούτε νόμους, ούτε βία. Αρκεί το “πάντα έτσι ήταν”. Αρκεί η αποδοχή. Αρκεί να συνηθίσεις.

Όπως ο εργαζόμενος που συνηθίζει την εκμετάλλευση και παύει να τη βλέπει ως αδικία, έτσι και ο άνθρωπος που συνηθίζει τη μικρότητα παύει να οραματίζεται το μεγάλο.

 
Η συνήθεια εκμαυλίζει.

Κάνει το αφύσικο να μοιάζει φυσικό, το άδικο να φαίνεται κανονικό, το αδιέξοδο να παρουσιάζεται ως μονόδρομος.

Απέναντι σε αυτό, δεν στέκεται η αφηρημένη “θέληση για αλλαγή”, αλλά η συνειδητή πράξη.

Η πράξη που προηγείται της συνήθειας, όχι που ακολουθεί αυτήν.

Η συνειδητή πράξη ξεκινά από τα μικρά. Από το πώς μιλάς, πώς εργάζεσαι, πώς καταναλώνεις, πώς σκέφτεσαι.

 
Από το πότε λες “όχι” ενώ μέχρι χθες έλεγες “έτσι είναι”.

 
Δεν είναι ηρωισμός, είναι εγρήγορση. Είναι το να οδηγείς αντί να σε πηγαίνει το αυτοκίνητο από μόνο του, πάνω στην ιδια λωρίδα.

Αλλά δεν σταματά εκεί.

Η ίδια συνειδητή στάση, όταν μεταφέρεται στα μεγάλα ιδανικά, γίνεται πολιτική πράξη.

 
Γίνεται επιλογή πλευράς, συλλογική οργάνωση, ρήξη με το δεδομένο.

 
Εκεί γεννιέται η πρόοδος. Οχι ως γραμμική εξέλιξη, αλλά ως αποτέλεσμα συγκρούσεων με τη συνήθεια, την αδράνεια, τον φόβο.

Η διαρκής προσωπική και συλλογική αυτοβελτίωση δεν είναι αυτοσκοπός.
Δεν είναι lifestyle.

 
Είναι προετοιμασία. Είναι το ξεμάθημα όσων μας έκαναν υπάκουους, για να μάθουμε ξανά πώς να δρούμε ως ελεύθεροι άνθρωποι.

 
Και αυτή η διαδικασία, όταν ωριμάσει ιστορικά, οδηγεί στην επαναστατική ολοκλήρωση. Οχι ως στιγμιαίο ξέσπασμα, αλλά ως αποτέλεσμα μακράς συνειδητής συσσώρευσης πράξεων.

Το ερώτημα λοιπόν δεν είναι θεωρητικό. Είναι βαθιά πρακτικό και ενοχλητικό.

Πόσο έτοιμοι είμαστε να σπάσουμε τα δεσμά της συνήθειας, όταν αυτά μας προσφέρουν ψεύτικη ασφάλεια;

Πόσο έτοιμοι είμαστε να ενεργούμε συνειδητά, όταν η συνήθεια μάς απαλλάσσει από την ευθύνη της επιλογής;

Πόσο έτοιμοι είμαστε να σπρώξουμε την εξέλιξη ένα βήμα μπροστά, γνωρίζοντας ότι κάθε βήμα μπροστά είναι και ένα βήμα έξω από το βολικό;

Η ιστορία δεν κινείται από όσους συνήθισαν.

Κινείται από όσους αρνήθηκαν να συνηθίσουν.

---

Η Σφήκα: Επιλογές

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Απλώς να είσαι εκεί.

Ευάγγελος Ορφανίδης

Δεν θέλω να γίνω μακάβριος πρωινιάτικα αλλά…Το ήξερες ότι κάπου , κάποτε, θα δώσεις το τελευταίο φιλί. Θα πεις το τελευταίο «καληνύχτα». Θα κλείσεις ένα τηλέφωνο, θα φύγεις από ένα σπίτι, θα αποχαιρετήσεις έναν άνθρωπο… και δεν θα το ξέρεις. Εκείνη τη στιγμή δεν ξέρεις…Δεν θα υπάρχει μουσική υπόκρουση, δεν θα σου πει κάποιος «πρόσεξε, αυτό είναι το τελευταίο». Θα είναι μια απλή, καθημερινή στιγμή. Σχεδόν αδιάφορη.…

Στην ψυχοθεραπεία συναντώ συχνά ανθρώπους που κουβαλάνε αυτές τις «τελευταίες στιγμές» χωρίς να το έχουν καταλάβει τότε. Ένα φιλί που δόθηκε βιαστικά. Ένα «τα λέμε αύριο» που δεν ήρθε ποτέ. Και μετά έρχεται η ανάγκη να γυρίσεις πίσω, να το κάνεις αλλιώς. Να είσαι πιο παρών. Πιο τρυφερός. Πιο αληθινός. Αλλά δυστυχώς η ζωή δεν δουλεύει με πρόβες. Δεν έχει rewind. Και εδώ είναι το δύσκολο κομμάτι..δεν μπορείς να ζεις κάθε στιγμή σαν να είναι η τελευταία. Θα τρελαθείς. Δεν είναι αυτό το ζητούμενο. Το ζητούμενο είναι να σταματήσεις να ζεις σαν να είναι όλες άπειρες. Κάπου ανάμεσα στη βιασύνη, στις υποχρεώσεις, στα «δεν προλαβαίνω τώρα», χάνεται η επαφή. Λες ένα φιλί μηχανικά. Λες ένα «καληνύχτα» κοιτώντας το κινητό. Και νομίζεις ότι θα υπάρχει πάντα αύριο για να το διορθώσεις. Αυτό είναι το πιο βαθύ μας ψέμα…η μεγαλύτερη μας ψευδαίσθηση, όχι ότι θα πεθάνουμε, αλλά ότι προλαβαίνουμε να ζήσουμε αργότερα. Η επίγνωση του τέλους δεν είναι για να σε τρομάξει. Είναι για να σε φέρει πίσω. Στο τώρα. Στον άνθρωπο απέναντί σου. Στο παιδί σου που ζητάει προσοχή. Στον σύντροφο που μιλάει και εσύ μισοακούς. Στον φίλο που λες «θα σε πάρω» και δεν παίρνεις ποτέ. Σε αυτό το cheesecake καραμέλας που είναι στο ψυγείο και σε περιμένει βρε αδερφέ…

Δεν χρειάζεται να κάνεις κάθε στιγμή ιερή. Χρειάζεται απλώς να είσαι εκεί. Να φιλάς σαν να έχει σημασία. Να λες «καληνύχτα» και να το εννοείς. Και κάπως έτσι, χωρίς να το κυνηγάς, όταν έρθει εκείνη η τελευταία στιγμή , όποτε κι αν είναι ,δεν θα είναι άδεια. Θα είναι γεμάτη από όλες τις φορές που ήσουν πραγματικά παρών.

Ευάγγελος Ορφανιδης κλινικός ψυχολόγος

Πηγή:Facebook

---

Η Σφήκα: Επιλογές

---

Διαβάστε Περισσότερα »