Ελλάδα
Στην Κρήτη, όπου αστράφτει το «διαμάντι του στέμματος» των αμερικανοΝΑΤΟικών βάσεων, τις μέρες αυτές θολώνει το μάτι από τα πολεμικά αεροπλάνα που σταθμεύουν στη Σούδα, έτοιμα να εφορμήσουν στον πόλεμο της Μέσης Ανατολής. Δεν συμβαίνει όμως το ίδιο και με τα μέσα πυρόσβεσης που βρίσκονται σε ετοιμότητα στο νησί, στη διάρκεια μιας αντιπυρικής περιόδου που εξελίσσεται σε μία από τις πιο επικίνδυνες...
Εκατοντάδες ΝΑΤΟικοί πάνε κι έρχονται στο νησί για αναψυχή και για να γεμίσουν τις μπαταρίες τους από τις πολύμηνες αποστολές στον Περσικό Κόλπο και στην Ανατολική Μεσόγειο, για τις ανάγκες του πολέμου με το Ιράν. Μετρημένοι στα δάχτυλα είναι όμως οι πυροσβέστες που έχουν επωμιστεί το καθήκον της προστασίας των δασών και της αντιμετώπισης των πυρκαγιών στο νησί.
Όπως αυτή που κατέκαψε χτες τα νότια του Ρεθύμνου και έστειλε στον θάνατο δύο συναδέλφους τους, σε σύνολο τριών που έχασαν τη ζωή τους στα πύρινα μέτωπα όλης της χώρας. Στην Κρήτη του «τουριστικού θαύματος» από ...θαύμα μόνο μπορεί να τη γλιτώσεις αν βρεθείς αντιμέτωπος με μια μεγάλη πυρκαγιά.
Η Πολιτική Προστασία «εκπαιδεύεται» ολοένα και περισσότερο στην αντιμετώπιση κρίσεων που προσομοιώνουν σε εμπόλεμες καταστάσεις. Σε ό,τι αφορά όμως τη δασοπροστασία και την πυρόσβεση, τα καθήκοντά της εξαντλούνται στην υπενθύμιση της ατομικής ευθύνης για απομάκρυνση από το πεδίο της πυρκαγιάς με το 112.
Το αντιλαϊκό κράτος αποδεικνύεται ικανότατο και ταχύτατο στη διεκπεραίωση των «συμμαχικών» του υποχρεώσεων στα ιμπεριαλιστικά μέτωπα της Ουκρανίας και της Μέσης Ανατολής και ταυτόχρονα επιλεκτικά ανίκανο να προστατέψει τα δάση, το περιβάλλον, την περιουσία, αλλά και τη ζωή του λαού και των πυροσβεστών από τις πυρκαγιές.
Το φαινόμενο βέβαια δεν είναι ελληνικό... Στην Ισπανία και στη Γαλλία η οργή των πυροσβεστών και του λαού ξεσπάει για τις τεράστιες ελλείψεις σε μέσα και προσωπικό πυρόσβεσης, για την έλλειψη ολοκληρωμένου σχεδίου αντιμετώπισης τέτοιων μεγάλων καταστροφών, για τη διαχείριση της δασοπροστασίας με όρους κόστους - οφέλους για το κεφάλαιο και το κράτος του, για τις άθλιες συνθήκες απασχόλησης των εποχικών κυρίως πυροσβεστών και για την απουσία πρόληψης, που στην Ισπανία φτάνει σε σημείο να συρρικνώνεται η αντιπυρική περίοδος στους 3 μήνες ώστε να μειώνονται τα κόστη της κρατικής επιφυλακής.
Η κατάσταση αυτή, που είναι διαχρονικά άθλια, επιδεινώνεται ακόμα περισσότερο στις συνθήκες της πολεμικής οικονομίας και προετοιμασίας. Πέρα από τη ΝΑΤΟποίηση της Πολιτικής Προστασίας, που καθορίζει σε μεγάλο βαθμό τη λειτουργία και τον προσανατολισμό της, η χρηματοδότηση της πολεμικής βιομηχανίας με τεράστια κρατικά και ευρωπαϊκά κονδύλια αφαιρεί και από τα ελάχιστα που δίνει το κράτος για την προστασία και την πυρόσβεση, αυξάνοντας ακόμα περισσότερο τους κινδύνους για τα δάση, το περιβάλλον, τον λαό.
Και εδώ το παράδειγμα της Ισπανίας είναι αποκαλυπτικό... Την ώρα που οι καταγγελίες για τις εγκληματικές ελλείψεις στην Πυροσβεστική σαρώνουν κάθε προσπάθεια να παρουσιαστεί ως ένοχος για τις πυρκαγιές η «κλιματική κρίση», η σοσιαλδημοκρατική κυβέρνηση ψηφίζει τον μεγαλύτερο πολεμικό προϋπολογισμό στη σύγχρονη Ιστορία της χώρας, εκσυγχρονίζοντας τα αμερικανοΝΑΤΟικά αεροδρόμια και λιμάνια, και όχι βέβαια τις υποδομές πρόληψης και προστασίας από τις πυρκαγιές που κατακαίνε τη χώρα.
Δεν φταίει λοιπόν «η κακιά η ώρα» για τη χτεσινή τραγωδία στην Κρήτη και στο Γύθειο, όπως δεν έφταιγε στο Μάτι, στη βόρεια Εύβοια, στην Πάρνηθα, παντού. Τα κούφια λόγια της κυβέρνησης για την «καλύτερη από ποτέ» ετοιμότητα τη φετινή αντιπυρική περίοδο ακούγονται ακόμα πιο προκλητικά τώρα, κάτω από το βάρος των νεκρών πυροσβεστών, κάνοντας σκόνη και το αφήγημα τη κυβέρνησης ότι κριτήριο της επιτυχίας της είναι να μην υπάρχουν νεκροί.
Η χτεσινή μέρα είναι ένα γερό καμπανάκι μπροστά στον Αύγουστο, όπου παραμονεύουν ακόμα μεγαλύτεροι κίνδυνοι για τα δάση και τον λαό. Επιβεβαιώνεται η ανάγκη να δυναμώσει η λαϊκή παρέμβαση και κινητοποίηση για ουσιαστική ενίσχυση της πρόληψης και της πυρόσβεσης, την προστασίας της περιουσίας και της ζωής του λαού.
Στον αγώνα αυτόν αντίπαλος είναι το κράτος του κεφαλαίου, που στον βωμό της κερδοφορίας του θυσιάζονται το περιβάλλον και η ασφάλεια του λαού. Εκεί πρέπει να στρέψει ακόμα πιο αποφασιστικά τα πυρά του, και στα κόμματα που υπηρετούν αυτήν την καταστροφική στρατηγική, βάζοντας στο ζύγι του κόστους - οφέλους ακόμα και τη ζωή του λαού.
