Όχι, δεν έχει νόημα να ανοίγεις διάλογο με το πρόσωπο, αλλά έχει σημασία να μην αφήνεις την βλακεία αναπάντητη. Γιατί η βλακεία κάποτε χάνει την πατρότητά της και κατακάθεται χρόνο με τον χρόνο σα σκόνη πάνω στον εγκέφαλο, ειδικά τον απολιτίκ, τον ακαλλιέργητο και αλλοτριώνει κι άλλο την ήδη υποβαθμισμένη αντίληψη και συνείδησή μας.
Δεν πειράζει λέει ο υπουργός που τον παρακολουθούσαν, όλους τους παρακολουθούν λόγω της θέσης τους. Κλείνεις το κινητό σου, προσέχεις τι αποθηκεύεις και προστατεύεσαι. Απλό, λιτό και βαθιά ανόητο. Κυρίως, όμως, επικίνδυνο.
Σε πρώτη φάση ξεκινάμε από το πλέον βασικό, αυτοί που έκαναν τις υποκλοπές είχαν βάλει τους πιο σύγχρονους κι αποτελεσματικούς κοριούς σε τηλέφωνα υπουργών, βουλευτών, ανώτατων αξιωματικών του στρατού, της αστυνομίας, σε επιχειρηματίες, δημοσιογράφους, αρχηγούς της αξιωματικής αντιπολίτευσης, κτλ. Πλην του πρωθυπουργού. Σωστά;
Αδιάφορο λέει. Μας ενδιαφέρει τουλάχιστον αν τελικά τα θύματα ήταν «απρόσεκτοι» κι όχι τζιμάνια όπως ο Άδωνις; Μας ενδιαφέρει αν τελικά οι predators πήραν πληροφορίες; Τι πληροφορίες έχουν πάρει; Πού τις έχουν δώσει; Πώς έχουν χρησιμοποιηθεί; Πού βρίσκονται τώρα; Ποιος τις χρησιμοποιεί; Κι αυτό αδιάφορο;
Και συνεχίζουμε, εγώ θα πάω με τη δική του τη ρητορική και την λογική. Αφήνω τα δικά μου τα κομμουνιστικά μην πάθει και καμιά αλλεργία.
Όταν κάποιοι επί της ουσίας παρακολουθούν το κράτος, 4 ιδιώτες όπως λένε, δεν έχει σημασία, ακόμα κι αν πετύχανε μερικώς το σκοπό τους, ποιος τους έχει βάλει; Δε μας λένε για τόσους «εχθρούς» της χώρας; Τουρκία, Ρωσία, Χαμάς, Ιράν και δε συμμαζεύεται; Δεν τον ενδιαφέρει αν έχουν πάρει τις πληροφορίες για να κάνουν ένα τρομοκρατικό χτύπημα είτε τυφλό είτε με στόχο ανώτατους αξιωματούχους της χώρας, μια ενδεχόμενη εισβολή, μια επίθεση κάθε είδους, μια οικονομική τρομοκρατία, έναν εκβιασμό ανώτατου επιπέδου, ένα πλήγμα κατά των «υπερπολύτιμων» συμμάχων μας; Ούτε αυτό μας ενδιαφέρει; Ούτε αυτό. Τότε κάτι τύπους που έχει πιάσει η αστυνομία τον τελευταίο καιρό με την κατηγορία της κατασκοπίας γιατί δεν τους αφήνει ελεύθερους; Ε σε τέτοιες δύσκολες εποχές γίνονται κι αυτά, υπάρχουν και κατάσκοποι, όλοι το ξέρουν αυτό, ας προσέχουν οι βάσεις πού κρύβουν τα όπλα και τις πληροφορίες τους. Εκεί δεν πάει έτσι;
Λίγο να ξέρεις την πορεία του Παπαδόπουλου γνωρίζεις ότι λειτουργούσε σαν πόντικας στο υπουργείο άμυνας, παρακολουθούσε πολίτες, έκανε υποκλοπές κι έφτιαχνε φακέλους πριν κάνει τελικά το πραξικόπημα. Δεν είναι σημαντικό με αυτό το ιστορικό background της χώρας να υπάρχει μια κάποια παραπάνω ευαισθησία, ποιος και γιατί βάζει ιδιώτες να παρακολουθούν τους πάντες που παίρνουν αποφάσεις κι έχουν τέτοιες δικαιοδοσίες μέσα στο κράτος; Ακόμα κι αν απέτυχε να αποσπάσει πληροφορίες, δε μας ενδιαφέρει ποιος το έκανε και γιατί;
Μα κι από την αντιπολίτευση. Φαντάσου να αποδειχτεί πως αυτός που έκανε τις παρακολουθήσεις είναι κάποιος που έχει νταραβέρια είτε με εκπροσώπους της αντιπολίτευσης είτε με επιχειρηματικούς ομίλους που θέλουν με τόσο βρόμικο τρόπο να ελέγξουν, να εκβιάσουν, να κλέψουν πληροφορίες από την κυβέρνηση για να την ρίξουν με τόσο δόλιο και «πραξικοπηματικό» τρόπο. Δεν τον ενδιαφέρει ούτε αυτό τον Άδωνι και τον κάθε Άδωνι της κυβέρνησης;
Και τέλος τέλος ακόμα κι αν είναι ένα τσούρμο τυχαίων ιδιωτών χωρίς συμφέροντα κι εντολές από πίσω, δεν είναι τρομακτικό να έχουν επαφές και νταραβέρια με εταιρίες που παράγουν τέτοια λογισμικά και που έχουν τη δυνατότητα να παγιδεύσουν τα τηλέφωνα όλης της κυβέρνησης, πλην του πρωθυπουργού, για να κάνουν πλάκα; Πόσο τρωτό είναι το σύστημα αν μπορεί ο καθένας να παραβιάζει τα κυβερνητικά τηλέφωνα; Κι αν κινδυνεύει τόσο εύκολα ο υπουργός εγώ ως απλώς πολίτης πώς να νιώθω;
Να μη μιλήσω για τις ελευθερίες και του δικαιώματος στο απόρρητο των συνομιλιών. Εσείς είστε της δημοκρατίας, πεθαίνετε για αυτήν, δεν είστε τίποτα KGB. Σωστά;
Κι είναι και το θεσμικό, αυτό δε μας λένε; Μη βρίζεις τον πρόεδρο της δημοκρατίας, είναι, λέει ο θεσμός, δεν είναι το πρόσωπο. Ωραία, δεν είναι το τηλέφωνο του Κωστή, του Άδωνι, του Μάκη ( ποιος Μάκης; ), της Όλγας. Είναι το τηλέφωνο του υπουργού ανάπτυξης, άμυνας, εξωτερικών, κτλ. Κι οι πληροφορίες που ίσως έχουν κλαπεί δεν είναι αν έφαγε ραπανάκια ο υπουργός ή αν πήγε σε συναυλία ο υφυπουργός, αλλά είναι πληροφορίες που αφορούν την ασφάλεια της χώρας, της οικονομίας, της εξωτερικής μας πολιτικής.
Οπότε θα μιλήσω εμπειρικά – εντάξει και με βάση κάποια στοιχεία, πολλά στοιχεία, πάρα πολλά στοιχεία που έχουν βγει από την δικογραφία και την έρευνα-. Όταν γίνεται ένα έγκλημα κι εσύ το υποτιμάς ή το υπονομεύεις, συνήθως η φωλιά είναι λερωμένη. Είναι τακτική συγκάλυψης που την επικαλούνται οι κατηγορούμενοι ή ίσως κι οι εκβιαζόμενοι, μια μέθοδος παραπλάνησης των δικηγόρων υπεράσπισης, μια φαρέτρα από λογικές πλάνες και λογικά σφάλματα για να υποτιμηθεί το γεγονός και να αποφευχθεί μια λαϊκή απαίτηση για δικαιοσύνη που θα σφίξει τα πράγματα.
Δεν ξέρω εγώ πάντως αν μάθαινα ότι υπάρχει μια στοχευμένη κι οργανωμένη προσπάθεια από κάποιους για να παρακολουθήσουν το κινητό μου, τους λογαριασμούς μου, το σπίτι και την οικογένειά μου δε θα σκεφτόμουν ότι έτσι είναι η ζωή, θα είχα κινήσει γη κι ουρανό να μάθω και την τελευταία λεπτομέρεια. Κι αν ήμουν υπουργός και στα χέρια μου περνούσαν οι πιο απόρρητες πληροφορίες του κράτους θα με ένοιαζε επί δέκα.
Ίσως βέβαια εδώ ξέρουν και γι αυτό δεν τους νοιάζει ή δεν τους επιτρέπεται να τους νοιάζει. Ίσως για αυτό να μην θέλει να μας νοιάζει κι εμάς. Αλλά τους έχετε για τόσο αναξιοπρεπή ανθρωπάκια, για μαριονετάκια εκβιασμών, για νομιστεράκια μια συγκεντρωτικής εξουσίας που λειτουργεί με όρους μαφίας; Α πα πα πα. Αποκλείεται.
