Τι κακό έχουν κάνει αυτοί οι παλιομετανάστες στη μαύρη τη Γαλλία και τη βασανίζουν; Τι θέλουν από την Ευρώπη μας;
Ας το δούμε πιο αναλυτικά:
Αλγερία:
Η Αλγερία ήταν αποικία της Γαλλίας για περίπου 130 χρόνια.
Εκεί στα μέσα του 19ου αιώνα ο πληθυσμός μειώθηκε κατά μισό εκατομμύριο (περίπου το 17% του συνολικού πληθυσμού), από τεχνητό λιμό, από σφαγές κι από τις άθλιες εργασιακές συνθήκες. Ξεχωρίζει το έγκλημα του γαλλικού στρατού στις σπηλιές Dahra που εγκλώβισε πάνω από 1000 άμαχους και τους έκαψε ζωντανούς.
Στα πιο πρόσφατα, τη μέρα της συνθηκολόγησης της Γερμανίας στο τέλος του Β Παγκοσμίου Πολέμου, οι Αλγερινοί (που είχαν πολεμήσει στο πλευρό του Γαλλικού στρατού) συγκεντρώθηκαν στο Σετίφ να πανηγυρίσουν τη νίκη, κι όταν ένας τους σήκωσε τη σημαία της χώρας του, τον πυροβόλησαν και τον σκότωσαν επί τόπου. Ακολούθησαν αναταραχές που κόστισαν τη ζωή σε πάνω από 20 χιλιάδες Αλγερινούς.
Όταν προσπάθησε η Αλγερία να αυτονομηθεί και ξεκίνησε ο πόλεμος, οι απώλειες για τους Αλγερινούς ξεπερνάνε ακόμα και το 1,5 εκατομμύριο. Ακόμα 2 εκατομμύρια άνθρωποι εκτοπίστηκαν σε πάνω από 2 χιλιάδες στρατόπεδα συγκέντρωσης και βασανίζονταν συστηματικά με ηλεκτροσόκ, εικονικούς πνιγμούς, κτλ. Ειρηνικές εκδηλώσεις από Αλγερινούς στο Παρίσι την ίδια εποχή κατέληξαν σε 200-300 νεκρούς πεταμένους στον Σηκουάνα.
Παράλληλα, όλα τα χρόνια εκεί, γινόταν ένας συστηματικός εποικισμός ώστε οι λευκοί Γάλλοι να αντικαταστήσουν τον ντόπιο πληθυσμό.
Για 130 χρόνια η Γαλλία εκμεταλλευόταν πάνω από 8 εκατομμύρια στρέμματα γης στην Αλγερία, της έπαιρνε τσάμπα σίδηρο, φωσφορικά άλατα κι άλλα μέταλλα πολύτιμα για τη γαλλική βιομηχανία. Τα μεγάλα κοιτάσματα πετρελαίου της Σαχάρας τους έκαναν ενεργειακά ανεξάρτητους και τους έδωσαν τη δυνατότητα να φτιάξουν πετρελαϊκούς κολοσσούς μέχρι και σήμερα. Το 50% των εξαγωγών της Γαλλίας κατέληγε εκεί.
Σήμερα, παρά το τέλος της αποικιοκρατίας, το 10% των ενεργειακών αναγκών της Γαλλίας καλύπτεται μόνο από το φυσικό αέριο της Αλγερίας. Πάνω από 500 γαλλικοί κολοσσοί δραστηριοποιούνται στην Αλγερία των 45+ εκατομμυρίων πληθυσμού. Οι γαλλικές τράπεζες κατέχουν ηγετικό μερίδιο στις ιδιωτικές Αλγερινές τράπεζες. Την ίδια ώρα τουλάχιστον 5 δισεκατομμύρια τον χρόνο μπαίνουν στη Γαλλία από τις μονοπωλιακές/ ολιγοπωλιακές εξαγωγές στην Αλγερία.
Συνολικά, η αποικιοκρατία εκεί κράτησε κοντά στον έναν αιώνα.
Από τα πρώτα κιόλας χρόνια ο Γαλλικός στρατός, η φάλαγγα των Paul Voulet και Julien Chanoine διέσχισε χιλιάδες χιλιόμετρα από τη Σενεγάλη έως τη Λίμνη Τσαντ και κατέσφαζε αμάχους, ενώ τους έκαιγε και τα χωριά για να εξαφανίσει τα ίχνη τους. Σε πολλές περιπτώσεις δηλητηριάζανε και τις πηγές τους για να εξαφανίσουν τυχόν εναπομείναντες. Τουλάχιστον 30 χιλιάδες άμαχοι δολοφονήθηκαν στα χωριά τους από αυτές τις επελάσεις.
Όταν μάλιστα το 1915-17 έγινε η εξέγερση των ντόπιων για τις άθλιες συνθήκες Κατοχής, ο γαλλικός στρατός ισοπέδωσε πάνω από 100 χωριά στη Μπουρκίνα Φάσο και στο Μάλι και σκότωσε πάνω από 50 χιλιάδες ανθρώπους.
Ακόμα κι όταν Αφρικανοί γύριζαν στις χώρες τους μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο πόλεμο και ζητούσαν αποζημιώσεις, το γαλλικό κράτος τους εκτελούσε. Πάνω από 400 βετεράνοι δολοφονήθηκαν και πετάχτηκαν σε ομαδικούς τάφους. Για το ευχαριστώ.
Για όλα τα χρόνια της αποικιοκρατίας, δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι δούλευαν σε άθλιες συνθήκες στον πρωτογενή τομέα, στους σιδηροδρόμους, στις κατασκευές. Το 10%-20% από αυτούς πέθαινε λόγω των άθλιων συνθηκών εργασίας και διαβίωσής. Μέσα σε αυτά τα χρόνια έγιναν εκτοπίσεις πληθυσμών για ενίσχυση της κερδοφορίας (να εργαστούν σε φυτείες) και προκλήθηκαν ακόμα και λιμοί για να φτιάχνονται αποκλειστικά βιομηχανικά προϊόντα που ήθελαν οι γαλλικοί κολοσσοί (4 για την ακρίβεια) κόντρα στην παραγωγή γεωργικών προϊόντων για να ταϊστεί ο ντόπιος πληθυσμός. Ο αναλφαβητισμός σε αυτές τις χώρες άγγιζε το 90-95% του πληθυσμού.
Ακόμα και σήμερα που μιλάμε το 50% έως 65% των συναλλαγματικών τους αποθεμάτων καταλήγει σε ειδικό λογαριασμό στο Υπουργείο Οικονομικών της Γαλλίας, που συχνά επενδύεται στην κάλυψη του γαλλικού δημόσιου χρέους. Το 15% έως 20% των αναγκών της Γαλλίας σε ουράνιο που δίνει ρεύμα στο 70% της Γαλλίας προέρχεται από τον Νίγηρα. Στον Νίγηρα που το 80% δεν έχει πρόσβαση σε ηλεκτρικό ρεύμα. Η TotalEnergies, παράλληλα, διατηρεί ηγετική θέση στην εξόρυξη υδρογονανθράκων στην Κεντρική Αφρική. Το 25% της παραγωγής υδρογονανθράκων γίνεται από αυτές τις χώρες. Ενώ η ίδια εταιρεία έχει τον έλεγχο του 20% της λιανικής αγοράς καυσίμων. Και κλέφτης και νταβατζής.
Η γαλλική πολυεθνική στις τηλεπικοινωνίες, η Orange, εξυπηρετεί πάνω από 130 εκατομμύρια συνδρομητές στην Αφρική διατηρώντας ένα μονοπώλιο που της αποφέρει 7 δισεκατομμύρια ετησίως. Η γαλλική τράπεζα Société Générale & BNP Paribas ελέγχει άνω του 25% στις εταιρικές χορηγήσεις ελέγχοντας ουσιαστικά τις τοπικές οικονομίες, διατηρώντας τα ολιγοπώλια και βγάζοντας τρελό παραδάκι από τις προμήθειες. Παράλληλα, τα συνολικά αποθέματα Γαλλικών Άμεσων Επενδύσεων (FDI) στην Υποσαχάρια Αφρική ξεπερνούν τα 50 δισεκατομμύρια ευρώ.
Η Γαλλία παραμένει ο μεγαλύτερος ξένος επενδυτής στην Ακτή Ελεφαντοστού, με πάνω από 700 επιχειρήσεις εγκατεστημένες στη χώρα, οι οποίες παράγουν περίπου το 30% του ΑΕΠ και συνεισφέρουν πάνω από το 25% των φορολογικών εσόδων του κράτους. Στη Σενεγάλη οι επιχειρήσεις είναι 250, περίπου το 25% του ΑΕΠ.
Και τέλος πάντων, γιατί έρχονται στην Ευρώπη μας;
Δε θέλω να σας το χαλάσω το αφήγημα αλλά τους τελευταίους 2 αιώνες πληθυσμοί από αυτές τις χώρες έρχονται συστηματικά, οργανωμένα και «νόμιμα», πολλές φορές και καταναγκαστικά ακριβώς για να είναι τα φτηνά χέρια που θα ενισχύσουν την πολεμική βιομηχανία, την αυτοκινητοβιομηχανία, τις κατασκευές, τα βαριά έργα υποδομής, την εστίαση, την φροντίδα ηλικιωμένων, κτλ.
Το 27% από αυτούς τους μετανάστες ζει κάτω από το όριο της φτώχειας και το 42% στο όριο της φτώχειας (κάντε τα μαθηματικά), τα ποσοστά ανεργίας (τώρα που πρωτογενής και δευτερογενής τομέας πήγαν διακοπές στην Κίνα) φτάνουν το 20%, όταν για τους υπόλοιπους Γάλλους φτάνει το 7%. Το 31% ζουν σε σπίτια που έχουν βασικές ελλείψεις.
Μελέτες «ελέγχου ταυτότητας» που διεξάγονται περιοδικά στη Γαλλία δείχνουν ότι ένας υποψήφιος με αλγερινό ή αφρικανικό ονοματεπώνυμο έχει 3 έως 4 φορές λιγότερες πιθανότητες να κληθεί σε συνέντευξη για δουλειά σε σύγκριση με έναν υποψήφιο με γαλλικό ονοματεπώνυμο.
Αυτοί, λοιπόν, είναι οι κεντρώοι, οι Ευρωπαίοι, οι διαφωτισμένοι, οι νοικοκυραίοι, αυτοί που είναι της θεωρίας των δυο άκρων. Αυτοί που μακελεύουν για αιώνες ολόκληρες περιοχές, που κατακλέβουν τον κόσμο, που κάνουν διαρκή φρικτά εγκλήματα κατά του Ανθρώπου κι όταν δυσκολεύουν τα οικονομικά τους ξεχνούν τις Μεγάλες τους Αξίες και γίνονται κυνικοί ρατσιστές, εθνικιστές, φασίστες, όταν περισσεύουν τα θύματά τους από τις εκμεταλλευτικές τους κοινωνίες, θέλουν να τα πνίξουν, να τα εξορίσουν από τα σπίτια τους, να τους στείλουν πίσω, σα χαλασμένα ακουστικά από τα Temu. Κλαίνε και θρηνούν για μια σπασμένη βιτρίνα, μα κοιτάζουν αλλού όταν όλη τους η ευημερία κι οι ανέσεις εξαρτώνται για αιώνες πάνω στο αίμα, στη βία, στην κλεψιά, στο άγριο μακέλεμα, στους λιμούς, στις σφαγές. Κυρ Παντελήδες. Μιλάνε για εποικισμούς κι εισβολές οι εισβολείς κι οι εποικιστές. Τρέμουν για την πολιτισμική τους αλλοίωση, αυτοί που εξαφάνισαν ολόκληρους πολιτισμούς με εκτοπισμούς και λεηλασίες.
Γραμματείς και φαρισαίοι υποκριτές. Σας φτύνω στην καλοταϊσμένη σας μούρη. Και σας σηκώνω τη σημαία της Παλαιστίνης. Το τελευταίο κατόρθωμά σας, το τελευταίο πετράδι στο στέμμα του φρικτού σας ιμπεριαλισμού.
Το κόμμα που λέγεται “Συμμαχία Ελλήνων” και που, όχι και τόσο ξαφνικά, μπήκε στο πολιτικό προσκήνιο και μάλιστα μετρημένο δημοσκοπικά, μέχρι πριν από λίγο καιρό απολάμβανε την αφάνεια.
Μιλάμε για το πολιτικό μόρφωμα φασιστοειδών που προέκυψε από 3 βουλευτές, οι οποίοι εκλέγησαν με το κόμμα – βιτρίνα του ναζιστόμουτρου Κασιδιάρη “Σπαρτιάτες” και έπειτα ανεξαρτητοποιήθηκαν. Αυτοί, λοιπόν, το Σεπτέμβριο του 2025 ίδρυσαν κόμμα, χωρίς βέβαια έχει ως τέτοιο κάποια κοινοβουλευτική παρουσία…
Μέχρι που, έναν χρόνο αργότερα, το Σεπτέμβριο του 2026, καταλάβαμε το λόγο της ίδρυσής του. Το είπε ο εγκληματίας ναζί Κασιδιάρης όταν βγήκε από τη φυλακή: Αυτό είναι το κόμμα που υποστηρίζει, δηλαδή από εκεί θα κινεί τα νήματα του φιδιού στην κοινωνία. Αυτή θα είναι η κομματική βιτρίνα του ναζιστικού σκουπιδιού. Αυτό από μόνο του, βέβαια, δεν καθιστά απαραίτητα ορατούς δημοσκοπικά ούτε τα φασιστοειδή της “Συμμαχίας Ελλήνων” ούτε τον Κασιδιάρη.
Εξάλλου, μέχρι τώρα ούτε καν έμπαιναν στο ερωτηματολόγιο.
Εκτός αν τους κάνουν αμφότερους ορατούς οι δημοσκόποι.
Και το έκαναν… Εβγαλαν τον ναζί εκγληματία και τα φασιστοειδή μπροστινούς του στην εκλογική πασαρέλα.
Τουλάχιστον δύο δημοσκοπήσεις ως αυτή τη στιγμή μετράνε ως ποσοστό στις επερχόμενες εκλογές το συγκεκριμένο κόμμα. Και προσέξτε δεν το μετράνε καν ως “Συμμαχία Ελλήνων” . Το μετράνε ως “κόμμα Κασιδιάρη”. Στην πραγματικότητα, οι καρτέλες γράφουν “Συμμαχία Ελλήνων”, αλλά η δημοσιογραφική παρουσίαση το ονομάζει “κόμμα Κασιδιάρη! Το οποίο μπαίνει και στη Βουλή!
Αλλά, στο μεταξύ ο Κασιδιάρης δεν έχει δικαίωμα ούτε να “έχει” κόμμα, ούτε και να πολιτεύεται, όσο και αν το θέλει!
Φαίνεται, όμως, πως το “θέλουν” δημοσκόποι και χυδαία παπαγαλάκια των μιντιακών συγκροτημάτων.
Χρειάζεται τους “κασιδιάριδες” το σύστημα. Διότι αυτοί είναι το μακρύ, τρομοκρατικό και δολοφονικό χέρι του ίδιου του καπιταλιστικού συστήματος εκμετάλλευσης. Ο φασισμός, δηλαδή. Είναι ακριβώς εκεί, στον κόρφο της πλουτοκρατίας, που επωάζεται το αυγό του φιδιού. Εκεί βρίσκεται η φωλιά του.
Και γι’ αυτό δημοσκοπικά τους βάζει στην επόμενη Βουλή. Για να τους “συνηθίσουμε”.
Κάπως έτσι η εγκληματική φασιστική δράση του καταδικασμένου ναζί “ξεπλένεται”.
Η καταδίκη της εγκληματικής ναζιστικής Χρυσής Αυγής υποβαθμίζεται με έμμεσο, αλλά εξαιρετικά αποτελεσματικό τρόπο.
Και το όνομα Κασιδιάρης ή το “κόμμα” του ως δημοσκοπική στήλη δίπλα στα άλλα κοινοβουλευτικά κόμματα εξισώνεται τόσο οπτικά όσο και συμβολικά.
Με άλλα λόγια ο ναζιστικός λόγος, η φασιστική ρητορική, η πιο μαύρη, εγκληματική, απάνθρωπη, ζωώδης εκδοχή της κοινωνίας προβάλλεται ως φυσιολογική, “κανονικοποιείται” και τελικά επιβάλλεται στην πολιτική ζωή ως μία ακόμα εκδοχή διακυβέρνησης.
Απαράδεκτο! Επικίνδυνο!
Αλλά και ύπουλο!
Ταυτόχρονα όμως και ιστορικά “ξεχασιάρικο”…
Οι ναζί, ο εσμός των αποβρασμάτων, των βγαλμένων από τον κοινωνικό απόπατο, δεν πέταξαν ποτέ τη μάσκα, διότι δεν είχαν ποτέ μάσκα. Γι’ αυτό και είναι αναγνωρίσιμοι ως τέτοιοι, ως αποβράσματα, στις γειτονιές και στους χώρους δουλειάς.
Οι λαοί τους νίκησαν το Μάϊο του 1945 καρφώνοντας την κόκκινη σημαία στην καρδιά του κτήνους.
Ο ελληνικός λαός τους πέταξε έξω το 1944.
Το λαϊκό, εργατικό, αντιφασιστικό κίνημα έστειλε τα ναζί καθάρματα της Χρυσής Αυγής στη φυλακή.
Κάπως έτσι δεν θα έχουν πάλι μέρος να σταθούν. Ούτε ο Κασιδιάρης ούτε οι μπροστινοί του και όποιοι άλλοι στρατευτούν με το “κτήνος”.
Εδώ και πολύ καιρό ο κος Γεραπετρίτης, ο κος Μητσοτάκης και όλη η παρέα των "αρίστων" μας διαβεβαίωνε ότι το τουρκολιβυκό μνημόνιο δεν παράγει "έννομα αποτελέσματα".
Με την έγκρισή του από το κοινοβούλιο της Λιβύης, το εν λόγω μνημόνιο έγινε σήμερα "νόμος" δύο γειτονικών προς την Ελλάδα κρατών.
Ο ελληνικός "νόμος" ως "κόκκινη γραμμή" περιορίζεται δια στόματος Γεραπετρίτη στα έξι μίλια.
Μα είναι βέβαιο ότι θα βγει ο Δένδιας και θα παραγγείλει νέες φρεγάτες, θόλους και τα τοιαύτα....
Για να προασπίσει τα κυριαρχικά δικαιώματα της Σαουδικής Αραβίας.
Εξανέστησαν οι δημοσιογράφοι του «ΣΚΑΪ» Οικονόμου και Πιτταράς, μαζί και ο ανταποκριτής του σταθμού στην Κωνσταντινούπολη Κωστίδης, όταν ο τελευταίος τούς ενημέρωσε ότι στον τούρκικο Τύπο αναπαράγεται δημοσίευμα του «902.gr» για την άρνηση του πληρώματος του πλοίου «Αιγαίο» του ΕΛΚΕΘΕ να συμμετάσχει σε ερευνητική αποστολή για την πόντιση καλωδίων σε θαλάσσιες περιοχές μεταξύ Κρήτης, Κύπρου και Ισραήλ.
Σχεδόν τους ήρθε νταμπλάς, όταν ο Κωστίδης είπε ότι την απόφαση του πληρώματος χαιρετίζουν τα ναυτεργατικά σωματεία ΠΕΜΕΝ και «ΣΤΕΦΕΝΣΩΝ», με τους δυο παρουσιαστές να εκρήγνυνται: «Ποιος τα λέει αυτά; Το ΚΚΕ; Δεν παίζουμε με αυτά τα πράγματα! Αυτά είναι εθνικές υποθέσεις, δεν είναι συνδικαλισμός. Δεν είναι για πλάκα τέτοιες ανοησίες που εκμεταλλεύεται η Τουρκία και βρίσκει πάτημα». Ο Κωστίδης μάλιστα δήλωσε απογοητευμένος επειδή άλλοι Ελληνες ναυτικοί που γνωρίζει αυτός, πηγαίνουν στην Ανατολική Μεσόγειο «με 10 και 11 μποφόρ». Λες και η άρνηση του πληρώματος του «Αιγαίο» έχει να κάνει με τον καιρό...
Τους είναι αδιανόητο ναυτεργάτες να παίρνουν τέτοια θέση για μια αποστολή που τους βάζει στο στόμα του λύκου, μέσα στην εμπόλεμη ζώνη. Οχι για επιστημονικούς σκοπούς, όπως είναι ο ρόλος του ΕΛΚΕΘΕ, αλλά για να διευκολύνουν επιχειρηματικά και γεωπολιτικά σχέδια που οδηγούν τον λαό πιο βαθιά στη δίνη του ιμπεριαλιστικού πολέμου, βάζοντας τη ζωή τους σε κίνδυνο. Η άρνησή τους να πάρουν μέρος σε μια τέτοια αποστολή τούς τιμά...
Οπως ακριβώς τιμά τους λιμενεργάτες του Πειραιά και σε 100 ακόμα λιμάνια σε όλο τον κόσμο η απόφαση να διαδηλώσουν συντονισμένα στις 30 Οκτώβρη σε 4 ηπείρους με σύνθημα «δεν δουλεύουμε για τον πόλεμο». Οπως τιμά τους ναυτεργάτες στα ποντοπόρα πλοία η άρνηση να υπογράψουν τα θανατόχαρτα που τους πασάρουν οι εφοπλιστές για να ταξιδέψουν σε εμπόλεμες ζώνες, εκεί όπου ο πόλεμος βαφτίζεται «ευκαιρία» για νέα κέρδη, βάζοντας σε κίνδυνο την ασφάλεια ή και τη ζωή των πληρωμάτων. Ολοι βλέπουν τι γίνεται στη Μαύρη Θάλασσα και στα Στενά του Ορμούζ.
Προς απογοήτευση πάντως του «ΣΚΑΪ», που ξερνάει αντιΚΚΕ οχετό, υιοθετώντας αμάσητη την προπαγάνδα των ΜΜΕ της ΝΑΤΟικής συμμάχου Τουρκίας, η Πανελλήνια Ομοσπονδία Εργαζομένων σε Ερευνητικά Κέντρα και Ιδρύματα ζήτησε από την πρώτη στιγμή να ακυρωθεί η αποστολή.
Θυμίζουμε ότι το ΔΣ του ΕΛΚΕΘΕ αποφάσισε να πραγματοποιήσει το πλοίο επί 43 μέρες γεωφυσικές και γεωτεχνικές εργασίες στις θαλάσσιες περιοχές Κύπρου - Ισραήλ και Κρήτης - Ισραήλ, μήκους 290 και 165 χιλιομέτρων αντίστοιχα. Οι εργασίες αυτές έχουν ανατεθεί στην εταιρεία «GeoTech» από την εταιρεία «Elettra TLC SpA» και αφορούν τη διασύνδεση Ελλάδας - Κύπρου - Ισραήλ. Στέλνουν ναυτεργάτες και ερευνητές μια ανάσα από το μέτωπο του πολέμου στη Μέση Ανατολή, στο «μάτι του κυκλώνα» των ανταγωνισμών που οξύνονται. Τους βάζουν να βγάλουν το φίδι από την τρύπα για επιχειρηματικά σχέδια που δεν έχουν καμιά σχέση με τα συμφέροντα και τις ανάγκες του λαού, παρά μόνο με τα ενεργειακά σχέδια των ομίλων και το «όραμά» τους να αναδειχτεί η χώρα σε ενεργειακό κόμβο και πυλώνα της «ενεργειακής κυριαρχίας» των ΗΠΑ.
Σύμφωνα με την καταγγελία της Ομοσπονδίας, η ίδια η διοίκηση του ΕΛΚΕΘΕ αναγνωρίζει την επικινδυνότητα της αποστολής, χωρίς να αποσαφηνίζει πώς θα αντιμετωπιστούν οι κίνδυνοι για τους εργαζόμενους, με δεδομένο μάλιστα ότι το ερευνητικό σκάφος βρίσκεται εδώ και χρόνια σε καταπονημένη κατάσταση. Θέτει παράλληλα ζήτημα αξιοποίησης των δημόσιων ερευνητικών υποδομών για σκοπούς που συνδέονται με επιχειρηματικά συμφέροντα, γεωστρατηγικούς σχεδιασμούς και την ενίσχυση της συνεργασίας Ελλάδας - Ισραήλ, «τα οποία δεν έχουν καμία σχέση με την επιστήμη και την έρευνα με στόχο τις κοινωνικές ανάγκες και το περιβάλλον».
Καλεί τέλος τις διοικήσεις όλων των ερευνητικών κέντρων να απέχουν από αντίστοιχες δραστηριότητες και τους εργαζόμενους στην Ερευνα να βρίσκονται σε ετοιμότητα. Μπροστά στο δίλημμα «πάτε - δεν πάτε» στην αποστολή, οι ναυτεργάτες του «Αιγαίου» στάθηκαν με θάρρος. Οι ενσωματωμένοι δημοσιογράφοι βγάζουν τα σκότια τους, από ανησυχία μήπως τέτοιες ενέργειες βρουν μιμητές.
Οσο για την προσπάθεια να στήσουν προβοκάτσια πάνω στο «όποιος δεν είναι με τα συμφέροντα και τα σχέδια της αστικής τάξης της Ελλάδας, παίζει το παιχνίδι της Τουρκίας και του Ερντογάν», το έργο το έχουμε ξαναδεί και δεν κόβει πλέον εισιτήρια. Τα ίδια έλεγαν και όταν το ΚΚΕ κατήγγειλε την αποστολή φρεγάτας και αεροπλάνων στην Κύπρο, μετά την επίθεση με drone, σημειώνοντας τους μεγάλους κινδύνους από τη ΝΑΤΟποίηση του νησιού, με ευθύνη της κυπριακής και της ελληνικής κυβέρνησης.
Εχουν μεγάλη δυσκολία να υπερασπιστούν στον λαό την «κουλτούρα φέρετρων» και την πολιτική της εμπλοκής στον πόλεμο και καταφεύγουν σε ψέματα και προβοκάτσιες για να τον εγκλωβίσουν. Μάταιος ο κόπος τους... Το επιβεβαιώνουν εργαζόμενοι, επιστήμονες, συνδικαλιστές, στρατευμένοι νέοι, που ξεχωρίζουν με τη στάση τους και δείχνουν με το παράδειγμά τους ποιος είναι ο πραγματικός πατριωτισμός.
Τα λόγια αυτά έχουν τραγουδηθεί απ' όλους τους εργάτες του κόσμου. Ο Υμνος της Διεθνούς έγινε σύμβολο για τους «κολασμένους της Γης». Ξεσήκωσε καρδιές. Υψωσε τις γροθιές των προλετάριων. Ομως, όσο γνωστό είναι αυτό το ποίημα, άλλο τόσο άγνωστη είναι η ιστορία του, πώς γεννήθηκε, ποιος το έγραψε και ποιος το μελοποίησε. Και αν αυτό αποκτά μιαν ιδιαίτερη αξία, είναι διότι γράφτηκε και μελοποιήθηκε από εργάτες. Ο Ευγένιος Ποτιέ είναι ο ποιητής, που συμπύκνωσε το όραμα για ένα νέο κόσμο - το σοσιαλιστικό κόσμο - σε αυτούς τους στίχους. Και ο Πιερ Ντεζετέ, ο συνθέτης που έκανε αυτές τις λέξεις να «χορέψουν». Ενα επαναστατικό ποίημα, σε μια επαναστατική μουσική. Ποιοι ήταν, όμως, αυτοί οι δύο εργάτες - καλλιτέχνες; Κάτω από ποιες συνθήκες και με ποιες επιρροές γράφτηκαν αυτοί οι στίχοι; Πότε και πώς έζησαν; Σε αυτά τα ερωτήματα θα προσπαθήσουμε να απαντήσουμε σε τούτο το κείμενο. Η ιστορία, άλλωστε, του Υμνου της Διεθνούς των εργατών έχει ένα ξεχωριστό δικό της ενδιαφέρον, που δείχνει τα επίπεδα που μπορεί να φτάσει η προλεταριακή Τέχνη, όταν στοχεύει στην αφύπνιση των λαών, στην εξέγερση των εργαζομένων, με στόχο την εγκαθίδρυση της δικής τους εξουσίας.
Ο Ευγένιος Ποτιέ
Ο Ευγένιος Ποτιέ γεννήθηκε τον Οκτώβρη του 1816 στο Παρίσι. Ηταν εργάτης από πολύ μικρή ηλικία, ζώντας έτσι και ο ίδιος τα βάσανα μιας ζωής που καθορίζεται από τις συνθήκες της εκμετάλλευσης του προλεταριάτου από το κεφάλαιο. Αυτή η πραγματικότητα αντανακλά στη συνείδησή του την αναγκαιότητα της πάλης των εργατών ενάντια στους εκμεταλλευτές τους, ενώ ταυτόχρονα γίνεται η πηγή της έμπνευσης της ποίησής του, η οποία επίσης υπηρετεί τους σκοπούς του αγώνα, όπως τους αντιλαμβανόταν τότε ο Ευγένιος Ποτιέ. Αυθόρμητα στην αρχή και μάλιστα κάτω από τις ιδέες των ουτοπικών σοσιαλιστών. Παίρνει μέρος στην επανάσταση του Ιούλη του 1830 στο Παρίσι. Τότε γράφει και τα πρώτα του ποιήματα. Το 1830 εκδόθηκε η συλλογή τραγουδιών του με τίτλο «Η νέα μούσα» και γίνεται γνωστός ως ποιητής της εργατιάς. Νωρίτερα, σε ηλικία 14 ετών, μάλιστα, συνθέτει το πρώτο του τραγούδι με τίτλο «Ζήτω η ελευθερία». Ο Ευγένιος Ποτιέ συμμετέχει σε όλες τις εξεγέρσεις του - νεαρού τότε - προλεταριάτου της Γαλλίας. Βρίσκεται, λοιπόν, στα οδοφράγματα της επανάστασης του Φλεβάρη του 1848 και πολεμά μαζί με το παριζιάνικο προλεταριάτο για τη δημοκρατία μέχρι την ανατροπή της αυτοκρατορίας του Λουδοβίκου Φίλιππου. Αναδεικνύεται ως ένας από τους πρωτοπόρους της εργατικής τάξης. Συνδυάζει τη δουλειά, τον αγώνα και την ποίηση - όπως μόνο προλετάριοι ποιητές έχουν δείξει, και τότε αλλά και αργότερα με την Οκτωβριανή Επανάσταση, ότι μπορούν.
Ο ποιητής ζει την επανάσταση και την ήττα της εργατικής τάξης, συνεχίζοντας να γράφει ποιήματα για το δίκιο του αγώνα των προλετάριων. Ταυτόχρονα, κάνει τα δικά του βήματα σε ιδεολογικό - πολιτικό επίπεδο, συνειδητοποιώντας ακόμη περισσότερο τον τελικό σκοπό της ταξικής πάλης. Βέβαια, τότε, είναι και η εποχή που εμφανίζονται τα έργα των Μαρξ - Ενγκελς και το προλεταριάτο μπολιάζεται με τη δική του επαναστατική κοσμοθεωρία.
Η Κομμούνα
Η πιο σημαντική περίοδος στη ζωή και στο έργο του Ποτιέ άρχισε την εποχή της Παρισινής Κομμούνας, το 1871. Υπερασπίστηκε το Παρίσι, όταν το πολιορκούσαν τα γερμανικά στρατεύματα και ήταν μέλος της Κεντρικής Επιτροπής της εθνοφρουράς. Εχει ήδη προσχωρήσει στην Α' Διεθνή, έχοντας περάσει από τις ιδέες του ουτοπικού σοσιαλισμού στην επαναστατική υλιστική κοσμοαντίληψη. Από ποιητής των καταπιεζόμενων και των φτωχών έγινε ποιητής του επαναστατημένου προλεταριάτου. Ηταν από τους οργανωτές της Κομμούνας, εκλεγμένο μέλος της και πολέμησε στα οδοφράγματα.
Ετσι, ο Ευγένιος Ποτιέ ζει όλες τις εξελίξεις από την ήττα των Γάλλων στο γαλλογερμανικό πόλεμο και τη συνθηκολόγηση της αστικής κυβέρνησης της Γαλλίας έως την ήττα της Κομμούνας. Τέχνη και Κομμούνα
Στο σύντομο χρονικό διάστημα των 72 ημερών ύπαρξης της Κομμούνας, οι κομμουνάροι συνειδητοποίησαν ακόμα και σ' αυτά τα πρώτα βήματα ότι δεν μπορεί να έρθει το καινούριο, χωρίς οι επιστήμες, οι τέχνες και η λογοτεχνία να συνδεθούν με το λαό, εκφράζοντάς τον, χωρίς να εξυπηρετούν τις ιστορικές και κοινωνικές του ανάγκες, τους πραγματικούς στόχους του.
Κατανοούσαν την επίδραση που έχει το πολιτιστικό εποικοδόμημα στη συνείδηση του ανθρώπου, αλλά και τις δυνατότητες που ανοίγονται με τη λειτουργία αυτού του εποικοδομήματος προς όφελος των λαϊκών συμφερόντων. Και μπορεί το διάστημα αυτό να μην ήταν αρκετό, για να εκφραστεί ολόκληρος ο πολιτισμός της, καθώς και τα περιθώρια να δοθεί ένα αποφασιστικό χτύπημα σε παραδοσιακές ξεπερασμένες αντιλήψεις για το ρόλο της Τέχνης στην κοινωνία, ωστόσο το διάστημα αυτό ήταν αρκετό για να αρχίσει να αναδύεται η νέα αντίληψη για την Τέχνη και αυτή η νέα αντίληψη πρακτικά εκφράστηκε με ειδικά άρθρα του Διατάγματος, με τη δημιουργία θεσμών και τη λήψη πρωτοβουλιών.
Ας δούμε πιο συγκεκριμένα τι έκανε η Κομμούνα για την Τέχνη και τη σύνδεσή της με το λαό:
Παρέδωσε στην Ενωση ζωγράφων, γλυπτών, αρχιτεκτόνων και άλλων εικαστικών καλλιτεχνών τον τεράστιο πλούτο των μουσείων και των γκαλερί του Παρισιού. Στη Διοίκηση της Ενωσης εκλέχτηκαν 47 άτομα, μεταξύ των οποίων οι μεγαλύτεροι καλλιτέχνες της Γαλλίας, όπως ο Κουρμπέ, που ήταν και ο αντιπρόσωπός της, οι Κιρό, Ντομιέ, Μανέ, Μιλέ, Νταλ, Μπαλί (γιος), ο Ευγένιος Ποτιέ και άλλοι.
Κατάργησε την ανισοτιμία των κρατικών επιχορηγήσεων στα θέατρα και την εκμετάλλευση, μέχρι εξευτελισμού, των ηθοποιών από τους ιδιοκτήτες και τους διευθυντές, επιβάλλοντας διά νόμου το σύστημα των «ίσων δυνατοτήτων» για όλους, με λαϊκό έλεγχο.
Απελευθέρωσε από την οικονομική και κυβερνητική επιβολή του γούστου και των ενδιαφερόντων των κυρίαρχων τάξεων τους μουσικούς και τα τραγούδια τους, με αποτέλεσμα αυτοί να ξεχυθούν στους δρόμους, στις πλατείες, στις λέσχες και στα οδοφράγματα, ακόμα και σε κάποιες εκκλησίες, βάζοντας ωράριο εναλλακτικής λειτουργίας τους.
Ταυτόχρονα, ίδρυσε δεκάδες επαναστατικές λέσχες, σαν Λαϊκά Πανεπιστήμια, σ' όλο το Παρίσι, ακόμα και μέσα στις εκκλησίες. Το περιβάλλον τους διαμορφώνεται λαμπρό, διακοσμητικό, κόντρα στο καταθλιπτικό και αυστηρό κλίμα των κρατικών ιδρυμάτων. Το κόκκινο χρώμα επικρατεί παντού, αντιπροσωπεύοντας την αισθητική έννοια της ομορφιάς της Κομμούνας.
Ολα αυτά, έστω κι αν «χάθηκαν» στη ματωμένη βδομάδα, μας άφησαν κληρονομιά, κάτω από ποιες συνθήκες μπορεί η Τέχνη να αποδοθεί εξ ολοκλήρου στον αληθινό δημιουργό της, το λαό, σπάζοντας όλα τα φράγματα που την κρατάνε μακριά του.
Είναι όμως πολύτιμα και γιατί απέδειξαν ότι ο καλλιτέχνης γνωρίζει την αληθινή καταξίωση όταν συμμετέχει ολόπλευρα στο ιστορικό γίγνεσθαι, παίρνοντας ενεργό μέρος στο μετασχηματισμό της κοινωνίας, και μέσω του έργου του, και μέσω της συμμετοχής του σε επαναστατικούς θεσμούς και μέσα από τα οδοφράγματα, δίπλα στον αγωνιζόμενο λαό.
Ωστόσο, πέρα από την ανάδειξη αυτής της ριζοσπαστικής στάσης που κράτησε η Κομμούνα απέναντι στην Τέχνη και του ρόλου που έπαιξαν οι επαναστάτες καλλιτέχνες σ' αυτήν, αναδεικνύεται και η ανάγκη να δοθεί απάντηση στην εκστρατεία αποσιώπησης, διαστρέβλωσης και αλλοτρίωσης του ρόλου που έπαιξαν γνωστές προσωπικότητες του Πνεύματος και της Τέχνης στα γεγονότα της Κομμούνας. Ρόλου που αντιμετωπίστηκε από πολλούς ιστορικούς σαν μαύρη κηλίδα στην προσωπική τους ιστορία.
Ετσι, τον Αρθούρο Ρεμπό τον παρουσιάζουν σαν τον «ρομαντικό και καταραμένο» ποιητή, το «παρακμιακό» ίνδαλμα της νεολαίας, που οφείλει τη γοητεία του στο μελαγχολικό των στίχων του και στην αινιγματική και τρικυμιώδη ζωή του.
Ο Πολ Βερλέν, ποιητής και μέντορας του Ρεμπό, που παίρνει και αυτός τη θέση του ανάμεσα στους «καταραμένους ποιητές», είναι ο κυκλοθυμικός, όλο συναισθηματικές εξάρσεις ποιητής που καταστράφηκε από έναν ανέλπιδο έρωτά του.
Οσο για την ιστορική αλήθεια, φαίνεται ότι γεγονότα που φωτίζουν βασικές πτυχές της ζωής και του έργου καλλιτεχνών, αλλά και της ίδιας της πάλης των τάξεων, παραλείπονται ή διαστρεβλώνονται, ώστε αφενός η προσωπικότητα να «εξωραΐζεται» και να μην προκαλεί επικίνδυνους ιδεολογικούς τριγμούς για την αστική τάξη και αφετέρου η εργατική τάξη να παρουσιάζεται ότι δε μετέχει στην πολιτιστική ανάπτυξη της ανθρωπότητας.
Η «Διεθνής»
Σ' αυτήν την τελευταία βδομάδα, κατ' άλλους τον Ιούνη του 1871, ο Ευγένιος Ποτιέ, όντας παράνομος στο Παρίσι, μετουσιώνει σε ποίημα την εργατική εξέγερση και την Κομμούνα που καθοδήγησε η Α' Διεθνής με τον Μαρξ, γράφει τους στίχους της «Διεθνούς» που έμελλε να γίνει ο Υμνος της παγκόσμιας εργατικής τάξης.
Μετά την ήττα της Κομμούνας και τη σφαγή του επαναστατημένου προλεταριάτου του Παρισιού, μετουσιώνει καλλιτεχνικά την ήττα συνεχίζοντας να γράφει ποίηση, που εκφράζει το στόχο και τη δράση της Κομμούνας, και καλεί στον αγώνα για το ταξικό όραμα του προλεταριάτου, την κομμουνιστική κοινωνία, «μιλώντας» απλά, καθαρά, στην καρδιά και στο νου του λαού, παρακινώντας για τη συνέχιση και ένταση της ταξικής πάλης για την επιβολή της ιστορικής ανάγκης ανατροπής της εκμεταλλευτικής κοινωνίας.
Μετά την ήττα της Κομμούνας, ο Ευγένιος Ποτιέ έφυγε από τη Γαλλία, αρχικά για τη Μεγάλη Βρετανία και στη συνέχεια στις ΗΠΑ. Εζησε εξόριστος έως το 1880, οπότε επέστρεψε στη Γαλλία, σε ηλικία 64 ετών, μισοπαράλυτος και φτωχός, μα πλούσιος από επαναστατικό - καλλιτεχνικό ταλέντο, που το αφιερώνει στους αγώνες, στο ηθικό και στη δικαίωση των οραμάτων της τάξης του. Συνέχισε τον ταξικό αγώνα και με την επιστροφή του στη Γαλλία εντάσσεται στο Εργατικό Κόμμα. Το 1884 δημοσίευσε τις συλλογές «Κοινωνικο-οικονομικοί στίχοι και σοσιαλιστικά επαναστατικά τραγούδια», «Ποιος είναι τρελός;». Το 1887 δημοσιεύει τη συλλογή «Επαναστατικά τραγούδια». Σε αυτές τις εκδόσεις συμπεριλαμβάνονται τα καλύτερα τραγούδια και ποιήματα.
Πέθανε μέσα στην αγάπη της εργατικής τάξης, του λαού, σε αναγνώριση της δράσης του, στις 8 Νοέμβρη του 1887.
Ο Ντεζετέ και η μελοποίηση της «Διεθνούς»
Το ποίημά του, ο Ποτιέ, ποτέ δεν το άκουσε να τραγουδιέται. Κι αυτό γιατί μελοποιήθηκε στη γαλλική πόλη Λίλλη (Lille), ένα χρόνο μετά το θάνατό του. Συνθέτης - όπως είδαμε - ήταν ο Πιερ Ντεζετέ.
Πρώτη φορά τραγουδήθηκε σε ένα καφενείο στην οδό Βινιέτ 21, από τη χορωδία των εργατών της Λίλλης με την ονομασία «Λύρα των εργαζομένων» στις 23 Ιούνη 1888, στη γιορτή των εφημεριδοπωλών. Η Λίλλη εκείνον τον καιρό ήταν το κέντρο των βιομηχανιών κλωστοϋφαντουργίας και ορυχείων και ακόμη η έδρα του Κόμματος των Γάλλων Εργατών, που ίδρυσε ο Ζιλ Γκεστ. Ετσι, ήταν ο πλέον κατάλληλος τόπος, για να ακουστεί για πρώτη φορά ο Υμνος της «Διεθνούς».
Ο Ντεζετέ γεννήθηκε στη βελγική Γάνδη το 1848 και πέθανε το 1932 στο Σεν Ντενί στο Παρίσι. Καταγόταν από εργατική οικογένεια, που αργότερα μετανάστευσε στη Γαλλία και κέρδιζε τη ζωή του κατασκευάζοντας έπιπλα. Από παιδί εργαζόταν σε διάφορες επιχειρήσεις στη Λίλλη, τραγουδούσε σε χορωδία, μελετούσε θεωρία της μουσικής και μάθαινε μουσικά όργανα.
Αργότερα, προσχώρησε στο επαναστατικό κίνημα και έγινε αρχηγός της «Λύρας των εργαζομένων». Η μουσική της «Διεθνούς» δημοσιεύτηκε μόνο με το επώνυμό του, χωρίς να αναφέρεται το όνομά του. Αργότερα οι σοσιαλιστές της δεξιάς, που αντιμάχονταν τον Ντεζετέ, εκμεταλλεύτηκαν την παράλειψη αυτή και πίεσαν τον αδελφό του Αντολφ (επίσης συνθέτη) να αμφισβητήσει τα δικαιώματα πνευματικής ιδιοκτησίας στο τραγούδι. Το 1922, έπειτα από μακρά διαδικασία, το εφετείο επικύρωσε τα δικαιώματα του Πιερ.
Η εργασία μελοποίησης της «Διεθνούς» ανατέθηκε στο Ντεζετέ, από ένα στέλεχος του Κόμματος των Γάλλων Εργαζομένων, τον Γουσταύο Ντελορί, που αργότερα έγινε και δήμαρχος της πόλης. Στον Ντελορί άρεσε το άγνωστο αυτό ποίημα του Ποτιέ και ήθελε να το κάνει ύμνο του κόμματος με την ευκαιρία των εργασιών της ίδρυσης της Δεύτερης Διεθνούς, η οποία τελικά έγινε στις 21 Ιούλη του 1889.
Αλλα τραγούδια του, από τα οποία μερικά παρέμειναν αδημοσίευτα είναι «Ο κομμουνιστής» (στίχοι Ποτιέ), «Εμπρός», «Εργάτες», «Δρεπάνι και σφυρί» και «Ο θρίαμβος της Ρωσικής Επανάστασης» (στίχοι του ίδιου). Από το 1902, ο Ντεζετέ ζούσε στο Σεν Ντενί. Το 1920, έγινε μέλος του ΚΚ Γαλλίας και το 1928 επισκέφτηκε την ΕΣΣΔ. Το 1962 δημοσιεύτηκε στη Μόσχα συλλογή διασκευασμένων τραγουδιών του από τον Β.Α. Μπέλυι.
Ο Ντεζετέ πήρε πολύ λίγους επαίνους για τη συνεισφορά του στη μουσική και ιστορική κληρονομιά της Γαλλίας. Μάλιστα, απολύθηκε από τη δουλειά του και μπήκε στο «μαυροπίνακα» της Ενωσης Εργοδοτών της χώρας του. Κανείς, όμως, δεν μπορεί να υποτιμήσει την επίδραση που είχε η μουσική του.
Η «ζωή» του Υμνου
Οπως συμβαίνει με όλα τα καλλιτεχνικά έργα, έτσι και με τον «Υμνο της Διεθνούς», ο ύμνος, όταν έφυγε απ' τα χέρια των δημιουργών του, απέκτησε δική του «ζωή». Κι αυτή τη ζωή θα δούμε εδώ.
Το 1888, την ίδια χρονιά που μελοποιείται, ο Υμνος εκδίδεται σε ξεχωριστό φυλλάδιο σε 6.000 αντίτυπα και εκδότη τον Boldoduc. Από τις αρχές του 1890, η «Διεθνής» διαδόθηκε στους κύκλους των εργαζομένων στη Βόρεια Γαλλία και το Βέλγιο, ενώ μετά το 1ο Συνέδριο της Β΄ Διεθνούς στο Παρίσι, κυκλοφόρησε και πέρα από τα σύνορα Γαλλίας - Βελγίου και άρχισε να τραγουδιέται σαν διεθνής ύμνος του επαναστατικού αγώνα του προλεταριάτου.
Στα 1894, ο Γάλλος σοσιαλιστής Γκοσελέν, καταδικάστηκε σε φυλάκιση για τη δεύτερη έκδοση της μουσικής της «Διεθνούς». Αιτία ήταν η 5η στροφή που απηχούσε την αντιμιλιταριστική εκστρατεία της Α΄ Διεθνούς. Οι πρώτες μεταφράσεις του κειμένου του ποιήματος εμφανίστηκαν στα 1890 - 1900. Στην παγκόσμια, όμως, διάδοση της «Διεθνούς» και στη μετάφραση των στίχων της στις γλώσσες όλων των λαών του κόσμου, συνέβαλε και η Μεγάλη Οχτωβριανή Σοσιαλιστική Επανάσταση. Η μουσική της «Διεθνούς» απέκτησε δεύτερη ιστορική ζωή σε νέα χορωδιακή έκδοση και με μελωδία ελαφρά αλλαγμένη στη Ρωσία, τα πρώτα χρόνια της σοβιετικής εξουσίας.
Η συμβολή της Οχτωβριανής Επανάστασης στη διάδοση του Υμνου
Το κείμενο της μουσικής της «Διεθνούς» δημοσιεύτηκε στη ρωσική γλώσσα στο 1ο φύλλο της λενινιστικής «Ισκρα», το Δεκέμβρη του 1900. Στα 1902, ο Κοτς έγραψε και δημοσίευσε τους στίχους της «Διεθνούς» στα ρώσικα και η γραφή αυτή έγινε δεκτή απ' όλους. Την ίδια χρονιά, οι στίχοι τυπώθηκαν στο περιοδικό «Ζιζν» που εκδιδόταν στο Λονδίνο και τη Γενεύη. Το ρώσικο κείμενο, που είναι μετάφραση της 1ης, 2ης και 3ης στροφής, με την επίδραση των ιδεών του Λένιν απέκτησε πρωτότυπη μορφή, που ανταποκρινόταν στα αγωνιστικά προβλήματα του νέου σταδίου του ρωσικού επαναστατικού κινήματος. Στροφές της «Διεθνούς», εκτός από τις εφημερίδες και τα περιοδικά των μπολσεβίκων και τις συλλογές των επαναστατικών τραγουδιών, δημοσιεύτηκαν και σε περισσότερες από μισό εκατομμύριο προκηρύξεις και διακηρύξεις πριν από την Επανάσταση του Οκτώβρη.
Με βάση τους ρώσικους στίχους, η «Διεθνής» μεταφράστηκε σε όλες τις γλώσσες των λαών της ΕΣΣΔ και σε πολλές γλώσσες άλλων χωρών. Αρχίζοντας από το 4ο Συνέδριο του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος Ρωσίας (1906), η «Διεθνής» έγινε κομματικός ύμνος της ρωσικής επαναστατικής σοσιαλδημοκρατίας. Στην έναρξη του 3ου Πανρωσικού Συνεδρίου των Σοβιέτ, στις 10 Γενάρη 1918, η «Διεθνής» εκτελέστηκε σαν κρατικός ύμνος του νεαρού Σοβιετικού Κράτους.
Παρέμεινε εθνικός Υμνος της ΕΣΣΔ, μέχρι το 1944, όταν και καθιερώθηκε ο νέος κρατικός Υμνος της Σοβιετικής Ενωσης. Τότε η «Διεθνής» - σύμφωνα με απόφαση της Ολομέλειας του Πανενωσιακού Κομμουνιστικού Κόμματος (μπολσεβίκων) - καθιερώθηκε ως Υμνος του Κόμματος. Παράλληλα, ήταν Υμνος και της Γ΄ Διεθνούς.
ΠΗΓΕΣ:«Μεγάλη Σοβιετική Εγκυκλοπαίδεια». Λήμματα «Διεθνής», «Πιέρ Ντεζετέ», «Ευγένιος Ποτιέ». «Ρ» (Ενθετη Εκδοση: «7 Μέρες Μαζί»), Κυριακή 2 Νοέμβρη 2003, «Ευγένιος Ποτιέ - Ο ποιητής του Υμνου της Διεθνούς». «Ρ» (Ενθετη Εκδοση: «7 Μέρες Μαζί»), Κυριακή 29 Απρίλη 2001, «Τέχνη και Παρισινή Κομμούνα». «Ρ», Κυριακή 18 Μάρτη 2001, «Κομμούνα - Μικρό ιστορικό χρονικό». «The Guardian» (εφημερίδα του ΚΚ Αυστραλίας), 3 Ιούνη 1998, «Η "Διεθνής" - ο ύμνος της εργατικής τάξης».
Ναι αγαπημένη μου, εμείς γι᾿ αυτά τα λίγα κι απλά πράγματα πολεμάμε για να μπορούμε να ῾χουμε μία πόρτα, ένα άστρο, ένα σκαμνί ένα χαρούμενο δρόμο το πρωί ένα ήρεμο όνειρο το βράδυ. Για να ῾χουμε έναν έρωτα που να μη μας τον λερώνουν ένα τραγούδι που να μπορούμε να τραγουδάμε.
Όμως αυτοί σπάνε τις πόρτες μας πατάνε πάνω στον έρωτά μας. Πριν πούμε το τραγούδι μας μας σκοτώνουν.
Μας φοβούνται και μας σκοτώνουν. Φοβούνται τον ουρανό που κοιτάζουμε φοβούνται το πεζούλι που ακουμπάμε φοβούνται το αδράχτι της μητέρας μας και το αλφαβητάρι του παιδιού μας φοβούνται τα χέρια σου που ξέρουν να αγκαλιάζουν τόσο τρυφερά και να μοχτούν τόσο αντρίκια φοβούνται τα λόγια που λέμε οι δυό μας με φωνή χαμηλωμένη φοβούνται τα λόγια που θα λέμε αύριο όλοι μαζί μας φοβούνται αγάπη μου κι όταν μας σκοτώνουν νεκρούς μας φοβούνται πιο πολύ.
Τάσος Λειβαδίτης "Αυτό το αστέρι είναι για όλους μας", 1952
Σύστημα προληπτικής προβοκάτσιας παίζει η κυβέρνηση ενόψει των αυριανών μεγάλων κινητοποιήσεων που οργανώνουν μαθητές, φοιτητές, γονείς, εκπαιδευτικοί και εργαζόμενοι με αγωνιστικά ραντεβού σε όλη τη χώρα.
Μετά την παρέμβαση Κεραμέως, που καλεί τους διευθυντές των σχολείων να αντιμετωπίζουν σαν εγκληματίες τους αγωνιστές μαθητές, εμφανίστηκε χτες η γραφική Βούλτεψη να ζητήσει πιστοποιητικά νομιμοφροσύνης από το ΚΚΕ, απειλώντας ότι αν συμβούν επεισόδια όπως στη Γαλλία, θα έχει την ευθύνη.
Η κάθε Βούλτεψη και συνολικά η κυβέρνηση ξέρουν καλά ότι στη Γαλλία, στην Ιταλία, στη Γερμανία, στο Βέλγιο και αλλού η λαϊκή δυσαρέσκεια για τον πόλεμο και την αντιλαϊκή πολιτική όλων των κυβερνήσεων εκφράζεται όλο και πιο μαζικά με διαμαρτυρίες, απεργίες και διαδηλώσεις.
Οπως αυτή που συγκλόνισε το Σάββατο τη Γαλλία, με σχεδόν ένα εκατομμύριο διαδηλωτές στον δρόμο.
Το ΚΚΕ και οι δυνάμεις του στο κίνημα πρωτοστατούν για να εκφραστεί και στη χώρα μας μαζικά και οργανωμένα η δυσαρέσκεια του λαού, που στενάζει από την πολεμική εμπλοκή και τις συνέπειές της, την ακρίβεια κ.ά.
Το κλίμα έχει ήδη ζεσταθεί από την απήχηση της μεγάλης διεθνιστικής κινητοποίησης στα λιμάνια στις 30 Οκτώβρη και την προετοιμασία της πανελλαδικής απεργίας στις 25 Νοέμβρη.
Η κυβέρνηση το «μυρίζεται» ότι έχει μπροστά της έναν δύσκολο χειμώνα και σπεύδει προκλητικά να υπονομεύσει και να συκοφαντήσει τους εργατικούς - λαϊκούς και νεολαιίστικους αγώνες, στρώνοντας το έδαφος και για προβοκάτσιες. Να μαζέψει τώρα τους μπόγιες της!
Η καλύτερη απάντηση λαού και νεολαίας είναι αύριο Τετάρτη να πλημμυρίσουν οι δρόμοι απ' άκρη σ' άκρη της χώρας.
Εκατοντάδες χιλιάδες λαού και νεολαίας βγαίνουν στους δρόμους μεγαλουπόλεων της Ευρώπης. Οι εργατικοί - λαϊκοί αγώνες σε Γαλλία, Ιταλία, Βέλγιο, Ισπανία, Πορτογαλία, εκπέμπουν αισιόδοξα μηνύματα και προκαλούν το μένος, την καταστολή και τη συκοφαντία του αστικού κράτους και των μηχανισμών του, φανερών και κρυφών.
Όλα τα αιτήματα και οι διεκδικήσεις για την Παιδεία, τη στέγη, την ακρίβεια, τα μέτρα λιτότητας κ.ά. συγκλίνουν κάτω από τη μεγάλη λαϊκή δυσαρέσκεια για τις συνέπειες της πολεμικής οικονομίας και προετοιμασίας σε κάθε πτυχή της ζωής του λαού, στη σκιά μιας νέας οικονομικής κρίσης που κυοφορείται.
Ο ενεργειακός πόλεμος φέρνει παγωνιά και ακρίβεια παντού. Οι κρατικές επιδοτήσεις για τη στήριξη της καπιταλιστικής οικονομίας που χωλαίνει αυξάνουν τα ελλείμματα και τα χρέη, οδηγούν σε νέες περικοπές δαπανών ακόμα και για στοιχειώδεις λαϊκές ανάγκες.
Στον λαό, που βλέπει το εισόδημα και τη ζωή του να κατρακυλούν και την ανασφάλεια να μεγαλώνει, προσπαθούν ξεδιάντροπα να καλλιεργήσουν κουλτούρα πολέμου για να τον σύρουν στα ιμπεριαλιστικά σφαγεία, όπου δεν βλέπει πουθενά το δικό του συμφέρον.
Οι «λύσεις» για τα οξυμένα λαϊκά προβλήματα που υπόσχονταν οι διάφοροι «μεσσίες» της αστικής πολιτικής (κεντρώοι, σοσιαλδημοκράτες, νεοφιλελεύθεροι, ακροδεξιοί) αποδείχθηκαν αέρας κοπανιστός. Τα αδιέξοδα για τους εργαζόμενους και τα λαϊκά στρώματα μεγαλώνουν, καθώς βαθαίνουν σε όλη την Ευρώπη η εκμετάλλευση και η εμπλοκή στον πόλεμο.
Αυτό είναι το κοινωνικό - ταξικό υπόβαθρο των κινητοποιήσεων που ξεσπάνε στις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες με μεγάλη μαζικότητα. Στη Γαλλία, για παράδειγμα, σχεδόν 1 εκατ. συμμετείχε το Σάββατο σε πάνω από 140 συγκεντρώσεις όπου καλούσαν συνδικάτα, μαθητικά και φοιτητικά συμβούλια, φορείς του κινήματος.
Η αστική τάξη, το κράτος και τα κόμματά της, χωρίς καμία συστολή, δείχνουν τα αντανακλαστικά τους στην υπεράσπιση της αντιλαϊκής «σταθερότητας». Οι δυνάμεις καταστολής, στρατιωτικοποιημένες και εκπαιδευμένες γι' αυτές τις στιγμές, εξασκούν στην πράξη τα ...όρια της αστικής δημοκρατίας, χτυπώντας με μένος τις λαϊκές συγκεντρώσεις.
Ένας τεράστιος μηχανισμός συκοφαντίας και προβοκάτσιας προσπαθεί να σπιλώσει τους εκατοντάδες χιλιάδες διαδηλωτές, να ανακόψει την κλιμάκωση των κινητοποιήσεων και να στρώσει το έδαφος στην ακόμα μεγαλύτερη καταστολή. Κόμματα της αντιπολίτευσης αναλαμβάνουν αναβαθμισμένους ρόλους για να θωρακίζεται η «σταθερότητα» της αστικής τάξης και να κλείνει κάθε χαραμάδα ριζοσπαστικοποίησης.
Εκφράζοντας και ενδοαστικές διαφορές, άλλες πολιτικές δυνάμεις υπερθεματίζουν στο «νόμος και τάξη» και άλλες συστήνονται ως παλιές καραβάνες στη χειραγώγηση και ενσωμάτωση της λαϊκής δυσαρέσκειας. Όλες όμως κουνάνε το δάχτυλο στον λαό και στη νεολαία να περιμένουν τις επόμενες εκλογές. Καθησυχάζουν ότι «ο Μακρόν φεύγει», την ώρα που το σύστημα αναμορφώνεται για να χωνέψει τη λαϊκή οργή.
Ο εργατικός - λαϊκός αναβρασμός μεγαλώνει και στην Ελλάδα. Το δείχνει η δυναμική που αποκτά η μεγάλη διεθνιστική κινητοποίηση στα λιμάνια, ενάντια στον πόλεμο, και σε εκατοντάδες άλλους χώρους δουλειάς, στις 30 Οκτώβρη. Το δείχνουν οι αγωνιστικές διαθέσεις εργαζομένων και σωματείων, που προσπερνούν τις συμβιβασμένες συνδικαλιστικές ηγεσίες και συμπαρατάσσονται στο μεγάλο απεργιακό μέτωπο της 25ης Νοέμβρη.
Το δείχνουν οι πολλές κλαδικές και άλλες κινητοποιήσεις που οργανώνονται τις επόμενες μέρες για την ακρίβεια, τους χαμηλούς μισθούς, τη φορολογία, την υπογραφή ΣΣΕ με αυξήσεις, τα μέτρα υγείας και ασφάλειας.
Το δείχνει και το μεγάλο αγωνιστικό ραντεβού που δίνουν αύριο Τετάρτη μαθητές, φοιτητές, γονείς και εκπαιδευτικοί, μαζί με κλάδους των εργαζομένων που κατεβαίνουν σε απεργία και άλλα σωματεία που στηρίζουν τον αγώνα τους για το χάλι της Εκπαίδευσης, την ακρίβεια που πλήττει τις οικογένειές τους, το πρόβλημα της φοιτητικής στέγης που στερεί από τους νέους τις σπουδές, τον πόλεμο που τα σκεπάζει όλα σαν ομπρέλα.
Αύριο, λαός και νεολαία στην Αθήνα και σε 50 ακόμα πόλεις παίρνουν τη σκυτάλη από τους εργαζόμενους, τους φοιτητές και τους μαθητές της Γαλλίας και των άλλων ευρωπαϊκών μεγαλουπόλεων. Για να ακουστεί δυνατά το σύνθημα «καμία θυσία για τα κέρδη και τους πολέμους τους»! Να αποτελέσουν τα συλλαλητήρια σταθμό κλιμάκωσης και μαζική παρέμβαση του λαού στις εξελίξεις.
Πριν λίγους μήνες ο φαρμακοβιομήχανος και πρόεδρος του μπασκετικού Παναθηναικού κ.Δημήτρης Γιαννακόπουλος, δήλωσε:
«Οι απόψεις μου είναι πιο κοντά στις απόψεις του κ. Κασιδιάρη. Βεβαίως και είναι. Αλλά για εμένα… μου ψιλοκεντρίζει λίγο. Εγώ είμαι πιο δεξιός, πολύ πιο δεξιός»…
Τώρα ο φαρμακοβιομήχανος και ιδιοκτήτης του μπασκετικού Παναθηναϊκού δημοσίευσε story με τραγούδι του Σφακιανάκη (γνωστός για τη στήριξη του στους ναζί της Χρυσής Αυγής), αναρτώντας το «πρόγραμμα» του μορφώματος «Συμμαχία Ελλήνων» που έχει δηλώσει ότι στηρίζει ο ναζί Κασιδιάρης.
ειδικά όταν αυτός αφορά στο μεγαλύτερο έγκλημα στην ιστορία της ανθρωπότητας, δηλαδή στον ναζισμό, δεδομένου ότι ο Κασιδιάρης είναι ένα τελεσίδικα καταδικασμένο ναζιστόμουτρο,
και ακόμα πιο ειδικά όταν βρισκόμαστε σε μια χώρα με τοπωνύμια όπως “Καλάβρυτα”, “Βιάννος”, “Χορτιάτης”, “Δίστομο”, “Καισαριανή”.
Η Ιστορία, λοιπόν, έχει αποφανθεί και για το ασύλληπτο των εγκλημάτων του ναζισμού, αλλά και για τις δυνάμεις που επέτρεψαν να ζήσει η ανθρωπότητα μια τέτοια θηριωδία. Και είναι τραγικά επίκαιρο να μην ξεχνιέται ότι αυτές οι δυνάμεις, που στάθηκαν δίπλα και πίσω από τον Χίτλερ, και δεν κάθισαν ποτέ στο εδώλιο και παρούσες παραμένουν.
Στο εδώλιο δεν κάθισε ποτέ η «Κρουπ». Η πολυεθνική «Κρουπ», που τροφοδοτούσε όλη την πολεμική μηχανή του Χίτλερ, αλλά η έπαυλη του ιδιοκτήτη της όλως περιέργως έμεινε ανέπαφη όταν οι Αμερικάνοι ισοπέδωναν το Εσσεν. Ο πρόεδρος των Γερμανών βιομηχάνων, ο «κύριος» Κρουπ, έλεγε ότι «ο Εθνικοσοσιαλισμός απελευθέρωσε τον Γερμανό εργάτη από τη μέγγενη ενός δόγματος(σ.σ. του κομμουνιστικού δόγματος)». Ο «κύριος» Κρουπ έλεγε ότι «ο Αδόλφος Χίτλερ μετέτρεψε τον εργάτη σε πειθαρχημένο στρατιώτη της εργασίας και σε σύντροφο των βιομηχάνων». Ο «κύριος» Κρουπ το 1940 παρέλαβε από τα χέρια του Χίτλερ το χρυσό παράσημο του ναζιστικού κράτους. Η σημερινή Κρουπ είναι αυτή στην οποία οι κυβερνήσεις της Ελλάδας έχουν ξεπουλήσει τα ναυπηγεία της χώρας. Μόνο από ένα εργοστάσιο της «Κρουπ», της σημερινής «Κρουπ» με τις 670 θυγατρικές σε όλο τον κόσμο, οι ναζί χρηματοδοτήθηκαν μέχρι το 1945 με το ιλιγγιώδες για την εποχή ποσό των 4,7 εκατ. μάρκων.
Στο εδώλιο δεν κάθισε η «Ντόιτσε Μπανκ». Η «Ντόιτσε Μπανκ» της Μέρκελ και του Σόιμπλε, που έχει αναλάβει το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας ως σύμβουλος των ελληνικών κυβερνήσεων, είναι η ίδια «Ντόιτσε Μπανκ» που χρηματοδότησε τη δημιουργία και λειτουργία των ναζιστικών φούρνων του Άουσβιτς.
Στο εδώλιο δεν κάθισε η «Ζήμενς». Η «Ζήμενς», με την οποία έκαναν εξωδικαστικό συμβιβασμό οι ελληνικές κυβερνήσεις για τις μίζες, είναι η ίδια «Ζήμενς» που έλυνε και έδενε επί φασίστα Μεταξά. Με πρόταση και χρηματοδότηση του επικεφαλής της «Ζήμενς» στην Αθήνα, συγκροτήθηκαν τα Τάγματα Ασφαλείας το 1943.
Στο εδώλιο δεν κάθισαν οι 25 από τους μεγαλύτερους βιομήχανους της Γερμανίας, αυτοί που το 1933 τροφοδότησαν το αποκαλούμενο και «Ταμείο του Χίτλερ» με το αστρονομικό για την εποχή ποσό των 3 εκατ. μάρκων. Ήταν στις εκλογές του ’33 που οι Ναζί πήραν το 44% των ψήφων.
Στο εδώλιο δεν κάθισε η ελβετική «Τράπεζα Διεθνών Διακανονισμών». Ο πρόεδρός της, ο τραπεζίτης Σαχτ, ήταν ο υπουργός Οικονομικών του Χίτλερ από το 1934.
Στο εδώλιο δεν κάθισε η «Φάρμπεν». Το τεραστίων διαστάσεων βιομηχανικό συγκρότημα της «Φάρμπεν» κατασκευάστηκε από κρατούμενους του Άουσβιτς . Περισσότεροι από 25.000 άνθρωποι πέθαναν στη διάρκεια της κατασκευής του. Στη «Φάρμπεν» δούλευαν 85.000 κρατούμενοι των στρατοπέδων συγκέντρωσης. Η «Φάρμπεν» κατασκεύασε το Κυκλώνιο B. Ηταν το αέριο που χρησιμοποιήθηκε για την εξόντωση χιλιάδων ανθρώπων στα κρεματόρια. Ένα από τα ονόματα με τα οποία κυκλοφορεί σήμερα η «Φάρμπεν» είναι το όνομα «Μπάγερ».
Στο εδώλιο δεν κάθισαν οι 45 από τους μεγαλύτερους Γερμανούς βιομήχανους που στις επιχειρήσεις τους στέλνονταν για καταναγκαστική εργασία οι κρατούμενοι από το Μαουτχάουζεν.
Στο εδώλιο δεν κάθισαν:
Η αμερικανική πολυεθνική «ΙΒΜ». Η οργάνωση των 78 ναζιστικών στρατοπέδων εξόντωσης έγινε με τεχνολογία της «IBM». Ο πρόεδρος της «IBM», ο T. Watson, τιμήθηκε από το Γ’ Ράιχ με το μετάλλιο του Μεγάλου Σταυρού της Γερμανικής Τάξης του Αετού, το 1937. Ηταν η μεγαλύτερη τιμή που μπορούσε να αποδώσει το ναζιστικό καθεστώς σε μη Γερμανό πολίτη.
Η αμερικάνικη πολυεθνική «ΙΤΤ». Ηταν αυτή που μεταξύ άλλων οργάνωσε το σύστημα πληροφοριών του γερμανικού στρατού, που συμμετείχε στον σχεδιασμό βομβών και βομβαρδιστικών για λογαριασμό της ναζιστικής αεροπορίας.
Η «Standard Oil». Η «Standard Oil», των συμφερόντων Ροκφέλερ, στη διάρκεια του πολέμου, εκτός από τους συμμάχους προμήθευε με καύσιμα και τον Άξονα.
Η «General Motors». Χιλιάδες θωρακισμένα αυτοκίνητα, φορτηγά και τανκς για τον γερμανικό στρατό κατασκευάστηκαν από την «General Motors». Αλλά«ό,τι συμφέρει την General Motors’ συμφέρει την Αμερική», όπως έλεγε κι ο Αϊζενχάουερ. Το αμερικανικό κράτος αποζημίωσε με 33 εκατ. δολάρια την «General Motors» για τις ζημιές που υπέστησαν τα εργοστάσιά της σε Γερμανία και Αυστρία στον πόλεμο. Ήταν τα εργοστάσια που κατασκεύαζαν τανκς για τον Χίτλερ.
Η «Ford». Το 1/3 των φορτηγών της Βέρμαχτ το κατασκεύασε η αμερικανική πολυεθνική «Ford». Οι μισοί «εργαζόμενοι» της εταιρείας ήταν σκλάβοι από στρατόπεδα συγκέντρωσης. Ο πρόεδρος της «Ford», ο «κύριος» Ford, το 1938 γιόρτασε τα 75αγενέθλιά του παραλαμβάνοντας από τους Γερμανούς πρόξενους στο Ντιτρόιτ το μετάλλιο του Μεγάλου Σταυρού της Γερμανικής Τάξης του Αετού.
Η τράπεζα «UBC». Ήταν από τους μεγαλύτερους χρηματοδότες του ναζιστικού καθεστώτος. Πρόεδρός της ήταν ο «κύριος» Πρέσκοτ Μπους. Πατέρας και παππούς δυο κατοπινών αμερικανών προέδρων.
Ο κατάλογος είναι μακρύς. Τα παραπάνω είναι απλώς ενδεικτικά.
Ο φασισμός το 1945 ηττήθηκε. Η ιστορία, όμως, απεφάνθη ότι – δυστυχώς – ο φασισμός δεν αρκεί να νικηθεί. Ο φασισμός πρέπει να ξεριζωθεί. Και η απόδειξη είναι όλη αυτή η κτηνωδία που καταγράφηκε με την είσοδο του Κόκκινου Στρατού στο Άουσβιτς.
Τίποτα, όμως, δεν ξεριζώνεται αν δεν ξεριζωθούν οι ίδιες οι ρίζες του. Γεγονός που πρέπει να μας βάλει σε σκέψεις: Μήπως, τελικά ο Μπρεχτ είχε δίκιο; Ο Μπρεχτ, κάποιος που γνώρισε όσο λίγοι τον τρόμο και την αθλιότητα του ναζισμού, ισχυριζόταν ήδη από τα μέσα της δεκαετίας του ’30 ότι:
«… ο φασισμός δεν μπορεί να πολεμηθεί παρά σαν καπιταλισμός. Ως ο πιο ωμός, ο πιο καταπιεστικός, ο πιο θρασύς κι ο πιο δόλιος καπιταλισμός»
Η κτηνωδία του φασισμού είναι η ίδια η απόδειξη της ανάγκης για τη μέγιστη δυνατή συσπείρωση ενάντιά του. Ενάντια στην ωμότητα, τη δολιότητα, την θρασύτητα, την απανθρωπιά του φασισμού.
Χωρίς άγνοια της ιστορικής εμπειρίας, όπως αναβιώνει μπροστά στα μάτια μας μέσα από τις φιγούρες των Τραμπ, Μασκ, Λεπέν κοκ, και η οποία κραυγάζει:
Ο φασισμός δεν αρκεί να πολεμηθεί. Δεν αρκεί ούτε ακόμα και να νικηθεί. Ο φασισμός πρέπει να ξεριζωθεί. Και θα ξεριζωθεί μόνο έτσι: Ως καπιταλισμός.
