Σάββατο 21 Νοεμβρίου 2026

Οδός Σταδίου: Το παράδοξο με το όνομά της - Γιατί ονομάστηκε έτσι ένας δρόμος χωρίς στάδιο;

Σπύρος Βασιλείου


Η οδός Σταδίου, ένα από τους πιο κεντρικούς δρόμους της Αθήνας, αρχικά είχε σχεδιαστεί διαφορετικά. Τι άλλαξε και τελικά ενώνει την Ομόνοια με το Σύνταγμα.

Αν σταθείτε στη συμβολή της Πλατείας Ομονοίας με την οδό Σταδίου και κοιτάξετε προς το βάθος του δρόμου θα δείτε μέγαρα, εμπορικά καταστήματα ως και την παλιά Βουλή. Το αρχικό σχέδιο όμως, όταν ακόμα το ρέμα έξω από το Θεμιστόκλειο τείχος σχεδιαζόταν να γίνει κεντρικός δρόμος, στα χρόνια του Όθωνα, ήταν εντελώς διαφορετικό. Ο στόχος των αρχιτεκτόνων ήταν να υπάρχει πρόσβαση μέχρι το Παναθηναϊκό Στάδιο!

Σε εκείνο το πολεοδομικό σχέδιο της πόλης που θα γινόταν πρωτεύουσα της Ελλάδας, η οδός Σταδίου δε θα σταματούσε στην Πλατεία Συντάγματος όπως τώρα, αλλά θα συνέχιζε φτάνοντας ως το Καλλιμάρμαρο. Γιατί όμως δεν πήρε ποτέ τη μορφή που είχε σχεδιαστεί;

Το σχέδιο των Κλεάνθη και Σάουμπερτ

Το 1833, η Αθήνα ήταν μια κατεστραμμένη πόλη που ετοιμαζόταν να γίνει πρωτεύουσα. Οι αρχιτέκτονες Σταμάτης Κλεάνθης και Εδουάρδος Σάουμπερτ ανέλαβαν το τιτάνιο έργο να σχεδιάσουν μια πόλη ευρωπαϊκών προδιαγραφών. Πολλά από τα σχέδιά τους ολοκληρώθηκαν, κάποια όμως έμεινα ημιτελή ή εξελίχθηκαν διαφορετικά όταν τα ανέλαβαν άλλοι αρχιτέκτονες. Ένα από αυτά που δεν πήγε όπως είχε σχεδιαστεί είναι και η οδός Σταδίου.

Στο αρχικό τους πλάνο, η Σταδίου δεν προοριζόταν απλώς για δρόμος. Είχε σχεδιαστεί ως μια φαρδιά λεωφόρος που θα κατέληγε έως το Παναθηναϊκό Στάδιο. Θα ξεκινούσε δηλαδή από το (νοητό) κέντρο της Αθήνας, την Ομόνοια και θα εκτεινόταν ως το Καλλιμάρμαρο, ενώ θα περνούσε μπροστά από τα από τα Παλαιά Ανάκτορα, δηλαδή τη σημερινή Βουλή, αλλά και τον Εθνικό Κήπο.

Σταδίου και Βουκουρεστίου. Δεξιά οι Βασιλικοί Στάβλοι το 1896. | Πηγή: Η Ελλάς κατά τους Ολυμπιακούς Αγώνας του 1896: Πανελλήνιον εικονογραφημένον λεύκωμα. Εν Αθήναις: εκ του τυπογραφείου της Εστίας Κ. Μάισνερ και Ν. Καργαδούρη, 1896. Βιβλιοθήκη ΕΛΙΑ-ΜΙΕΤ.


Γιατί «έμεινε στα χαρτιά»;

Τα μεγαλειώδη σχέδια, όμως προσέκρουσαν στην πραγματικότητα και στα οικονομικά συμφέροντα. Το σχέδιο των Κλεάνθη - Σάουμπερτ θεωρήθηκε υπερβολικά δαπανηρό, καθώς προέβλεπε μεγάλες απαλλοτριώσεις γης. Όταν ο Βασιλιάς Όθωνας έφερε τον Γερμανό αρχιτέκτονα Λίο φον Κλέντσε για να αναθεωρήσει το σχέδιο, το μήκος της οδού περιορίστηκε ώστε να ικανοποιηθούν οι αντιδράσεις των οικοπεδούχων της εποχής, που θίγονταν από το αρχικό σχέδιο.

Η οδός Σταδίου όταν ήταν ρέμα! | ΕΛΙΑ-ΜΙΕΤ


Οδός Σταδίου: Ένα ρέμα έξω από τα τείχη

Η οδός Σταδίου ήταν κάποτε ένα βαθύ ρέμα, μερικά μέτρα έξω από το Θεμιστόκλειο τείχος. Κατά μήκος αυτού του ρέματος ήταν χαραγμένος ένας αρχαίος δρόμος. Σύμφωνα με τα αρχαιολογικά ευρήματα ο δρόμος διέσχιζε σχεδόν όλη τη σημερινή Σταδίου, περνούσε κυκλικά από την κάτω πλευρά της πλατείας Συντάγματος και έστριβε στην σημερινή οδό Απόλλωνος, όπου υπήρχε η VIII πύλη του αρχαίου τείχους, όπως χαρακτηριστικά αναφέρει το Ελληνικό Λογοτεχνικό και Ιστορικό Αρχείο. Στην πλατεία Κλαυθμώνος και στην οδό Δραγατσανίου τοποθετείται η VII πύλη. Ανάμεσα στις δύο πύλες το μήκος του τείχους έφτανε τα 670 μέτρα και οι αρχαιολόγοι θεωρούν ότι πρέπει να υπήρχε και μια ακόμη πύλη μεταξύ των οδών Χρήστου Λαδά και Κολοκοτρώνη, στο ύψος της Σταδίου.

Η μορφοποίηση του δρόμου έγινε αφού καλύφθηκε το ρέμα, μετά το 1858. Στη συνέχεια η οδός ασφαλτοστρώθηκε ενώ μετά τον Εμφύλιο πόλεμο η οδός έγινε μονής κατεύθυνσης με τρεις λωρίδες κυκλοφορίας και χώρους στάθμευσης. Σταδιακά τα διώροφα και τριώροφα νεοκλασικά κτήρια βρισκόταν επί της οδού έδωσαν τη θέση τους σε πολυόροφα κτίρια μετατρέποντας με τα χρόνια τον δρόμο σε εμπορική οδό, με πολυτελή καταστήματα.

Η οδός Σταδίου στα 1935 | Wikipedia


Μετά από τέλος του Β' παγκοσμίου Πολέμου, ο δρόμος μετονομάστηκε επισήμως σε «Οδό Τσώρτσιλ», προς τιμήν του Βρετανού πρωθυπουργού, ωστόσο οι έμειναν πιστοί στη παραδοσιακή ονομασία του δρόμου, όπως άλλωστε συνέβη και με τους άλλους κεντρικούς δρόμους που αρχίζουν από την Ομόνοια (Πανεπιστημίου/Ελ. Βενιζέλου και Ακαδημίας/Ρούσβελτ).

Μέχρι και σήμερα, περπατώντας από την Ομόνοια προς το Σύνταγμα, η οδός Σταδίου παραμένει ένας δρόμος γεμάτος αντιθέσεις, καθώς κουβαλά ακόμη την αίγλη των παλιών αθηναϊκών μεγάρων μαζί με τα στοιχεία της οικιστικής ανάπτυξης της Αθήνας, στεγάζοντας, κινηματοθέατρα, τραπεζικά καταστήματα και εμπορικά κτίσματα.

Η Οδός Σταδίου είναι ιστορικός δρόμος στο κέντρο της Αθήνας. Συνδέει την Πλατεία Ομονοίας με την Πλατεία Συντάγματος με διεύθυνση βορειοδυτική-νοτιοανατολική. Εντάσσεται στο ρυμοτομικό πλέγμα του πολεοδομικού σχεδίου που εφαρμόστηκε βόρεια της παλαιάς πόλης, αναπτυσσόμενη περιμετρικά του ιστορικού κέντρου και παραλλήλως της Ακαδημίας και της Πανεπιστημίου. Θεωρείται διαχρονικά ένας από τους πιο ενδιαφέροντες δρόμους της αστικής κοινωνίας των Αθηνών. Πρόκειται κυρίως για μια εμπορική οδό, με πολυτελή καταστήματα να βρίσκονται πλησίον της Πλατείας Συντάγματος και τα λαϊκότερα κοντά στην Πλατεία Ομονοίας.

 

Πηγή: reader



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Παράγουν πάμφθηνη ηλεκτρική ενέργεια και την πουλούν πανάκριβα


Το ηλιακό θερμικό εργοστάσιο CGN στην έρημο Γκόμπι της Κίνας


Πριν δυο δεκαετίες οι Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας (ΑΠΕ) κατείχαν δευτερεύοντα ρόλο στην παγκόσμια σκηνή. Σήμερα, σύμφωνα με τον Διεθνή Οργανισμό Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας (IRENA), οι ΑΠΕ αντιστοιχούν σχεδόν στο ήμισυ της συνολικής παγκόσμιας ηλεκτροπαραγωγικής ικανότητας, ενώ πολλά ακόμα έργα βρίσκονται στα σκαριά. Στην Ελλάδα το 2025 το 50% της ηλεκτρικής ενέργειας παράχθηκε από ΑΠΕ. Μόνο πέρυσι προστέθηκαν παγκοσμίως 600 τεραβατώρες (TWh) παραγωγής από ηλιακά φωτοβολταϊκά, ποσότητα ικανή να καλύψει τις ενεργειακές ανάγκες του Καναδά για έναν ολόκληρο χρόνο. Η τρέχουσα παγκόσμια παραγωγή ηλιακής ενέργειας ισοδυναμεί με το σύνολο της ζήτησης ηλεκτρικής ενέργειας της Ευρωπαϊκής Ενωσης.

Η οικονομική αποδοτικότητα της ηλιακής ενέργειας οφείλεται εν μέρει σε τεχνολογικές εξελίξεις που έχουν αυξήσει τον βαθμό απόδοσης: Ενα πάνελ αιχμής της IBM, που χρησιμοποιήθηκε για ερευνητικούς σκοπούς το 1977, είχε απόδοση 22% - ποσοστό που σήμερα επιτυγχάνεται από τα καλύτερα οικιακά συστήματα (τα τυπικά συστήματα έχουν απόδοση περίπου 20%). Μια σημαντική πρόοδος που σημειώθηκε στα τέλη της δεκαετίας του 1980 ήταν η ανάπτυξη ενός τύπου ηλιακού κυττάρου που ήταν γνωστό ως «κύτταρο με παθητικοποιημένο εκπομπό και οπίσθια επαφή» (PERC). Αυτός ο τύπος διέθετε ένα επιπλέον ανακλαστικό στρώμα στην πίσω πλευρά, το οποίο δέσμευε περισσότερο φως για μετατροπή σε ηλεκτρική ενέργεια, ενώ παράλληλα εμπόδιζε τα μεγαλύτερα μήκη κύματος, που θα μπορούσαν να προκαλέσουν βλάβη στον εξοπλισμό. Από το 2024, μια άλλη τεχνολογία - τα κύτταρα με παθητικοποιημένες επαφές μέσω οξειδίου σήραγγας (tunnel oxide passivated contact cells), που βασίζονται σε κρυσταλλικό πυρίτιο - έχει ξεπεράσει τα κύτταρα PERC, χάρη στην ανώτερη απόδοσή της και στην ευκολία μαζικής παραγωγής. Η υψηλότερη απόδοση σημαίνει ότι απαιτούνται μικρότερο μέγεθος πάνελ, λιγότερη έκταση γης, λιγότερες καλωδιώσεις και λιγότερα συστήματα στήριξης για την παραγωγή μιας συγκεκριμένης ποσότητας Ενέργειας. Σήμερα, η ηλιακή ενέργεια παράγει το φτηνότερο ηλεκτρικό ρεύμα.

Στην αύξηση της απόδοσης συνέβαλαν και οι πρόοδοι στον τομέα της παραγωγής: Τα υλικά είναι πιο καθαρά και η διαδικασία κατασκευής πιο ακριβής. Το πυρίτιο που χρησιμοποιείται σήμερα στα εμπορικά φωτοβολταϊκά πάνελ έχει καθαρότητα 99,9999999%. Καθοριστικό ρόλο έχει παίξει και η κλίμακα παραγωγής. Η κινεζική βιομηχανία ηλιακής ενέργειας είναι πλέον εξαιρετικά ολοκληρωμένη και αποδοτική, ενώ τα μεγαλύτερα εργοστάσια μπορούν να παράγουν πάνελ με πολύ χαμηλότερο κόστος ανά μονάδα σε σύγκριση με την εποχή που η ηλιακή ενέργεια αποτελούσε έναν εξειδικευμένο κλάδο με μικρότερες γραμμές παραγωγής. Παγκοσμίως παράγονται σε ετήσια βάση αρκετά ηλιακά πάνελ ώστε να παρέχουν συνολική ισχύ 1.405 γιγαβάτ (GW).

Οικονομία κλίμακας


Το γεγονός ότι η Κίνα κατασκευάζει τη συντριπτική πλειονότητα των φωτοβολταϊκών παγκοσμίως τής προσδίδει επίσης ένα συγκριτικό πλεονέκτημα, καθώς η παραγωγή μεγάλης κλίμακας επιφέρει σημαντική μείωση του κόστους. Το 2024 η Κίνα παρήγαγε περισσότερο από το 93% του πολυκρυσταλλικού πυριτίου παγκοσμίως, σχεδόν το 97% των πλακιδίων πυριτίου (wafers), περίπου το 92% των φωτοβολταϊκών κυψελών και περίπου το 86% των φωτοβολταϊκών πλαισίων. Η Κίνα επενδύει επίσης σημαντικά στην ανάπτυξη ηλιακών κυψελών επόμενης γενιάς. Θα είναι, σχεδόν βέβαια, η πρώτη που θα διαθέσει εμπορικά ηλιακές κυψέλες «tandem» (πολλαπλών στρώσεων) υψηλότερης απόδοσης, οι οποίες συχνά συνδυάζουν το πυρίτιο με υλικά που ονομάζονται περοβσκίτες.

Η χρήση φωτοβολταϊκών έχει αρχίσει να εξαπλώνεται και στην Αφρική. Το 2025 εγκαταστάθηκαν εκεί νέα φωτοβολταϊκά συστήματα συνολικής ισχύος 4,5 GW, αύξηση 54% σε σχέση με το 2024. Αλλά και σε χώρες της Ασίας, όπως στο Πακιστάν, όπου πέρυσι η ηλιακή ενέργεια κάλυπτε πάνω από το 20% των αναγκών του σε ηλεκτρική ενέργεια. Επίσης πέρυσι η Κούβα εισήγαγε από την Κίνα ηλιακά πάνελ και κυψέλες με δυνατότητα παραγωγής 1.308,8 μεγαβάτ (MW) Ενέργειας, έναντι 19,4 MW το 2023. Πρόκειται για μία από τις ταχύτερες μεταβάσεις στην ηλιακή ενέργεια που έχουν καταγραφεί ποτέ.

Το 2020 ο Διεθνής Οργανισμός Ενέργειας (IEA) δήλωσε ότι πολλά έργα ηλιακής ενέργειας αποτελούν πλέον τη φτηνότερη μορφή Ενέργειας, όχι μόνο σήμερα αλλά σε ολόκληρη την Ιστορία της ανθρωπότητας.

Φρούδες προσμονές

Και τι απολαμβάνει ο εργαζόμενος, ο συνταξιούχος, ο αυτοαπασχολούμενος, ο μικροβιοτέχνης, ο μικρός αγρότης από αυτήν τη θαυμαστή τεχνολογική πρόοδο, που ελαχιστοποιεί το κόστος παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας για το κεφάλαιο; «Απολαμβάνει» ενεργειακή φτώχεια, λογαριασμούς ηλεκτρικού ρεύματος που προκαλούν σοκ όποτε καταφτάνουν. Το Χρηματιστήριο Ενέργειας, η εγκατάλειψη φτηνών πηγών Ενέργειας, όπως ο λιγνίτης στη χώρα μας, η στροφή στο ακριβό αμερικανικό υγροποιημένο φυσικό αέριο, είναι επιλογές του ελληνικού και ευρωπαϊκού κεφαλαίου και των κυβερνήσεών του. Η ίδια ακρίβεια υπάρχει στην Κίνα, αλλά και στις ΗΠΑ και στη Ρωσία, που είναι και μεγάλοι παραγωγοί πετρελαίου.

Ματαιοδοξεί όποιος περιμένει ότι η επιστημονική και τεχνολογική πρόοδος θα φέρει φτηνότερη Ενέργεια στο σπίτι ή στη δουλειά του. Οσο τα μεγάλα μέσα παραγωγής, όπως είναι και αυτά της παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας, αποτελούν ατομική ιδιοκτησία των κεφαλαιοκρατών, όσο δεν υπάρχει κεντρικός σχεδιασμός προς όφελος των εργαζομένων με έλεγχο της πορείας υλοποίησής του από τους ίδιους, παρά μόνο επιμέρους σχεδιασμοί για την εξυπηρέτηση των συμφερόντων του κεφαλαίου, η Ενέργεια θα παραμένει ακριβή για τον λαό. Ακόμα κι αν τις επόμενες δεκαετίες γίνει δυνατή η παραγωγή απεριόριστης Ενέργειας από πυρηνική σύντηξη, όσο αυτή παραμένει εμπόρευμα τα σπίτια των απλών ανθρώπων δεν πρόκειται να ζεσταθούν.



Επιμέλεια:
Σταύρος ΞΕΝΙΚΟΥΔΑΚΗΣ
Πηγή: «Scientific American»



Πηγή: rizospastis



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Μην πετάτε τις λέξεις



Παλιά λέγαμε εκείνο το συντομοτέρα οδός η ευθεία, που σ' έναν βαθμό μας έμαθε να εξάρουμε στο κεφάλι μας τη γοητεία της απλότητας. Στην κβαντική εποχή η ευθεία έχει εκμηδενιστεί, αλλά δεν είναι εδώ η ώρα για κάτι παραπάνω από την πραγματικότητα. Ωραία τα μαθηματικά και η φυσική κι οι αριθμοί και τα μυστήριά τους, αλλά μετά την τριμερή όπως λένε του δράκου, της αρκούδας και της κουτσής πάπιας στην πρωτεύουσα της κατασκευής παιχνιδιών της Κίνας, ίσως συνειδητοποιούμε πως το παιχνίδι της ισχύος χόντρυνε πολύ και το χειρότερο μπορεί να το παίξει οποιοσδήποτε, οποτεδήποτε, οπουδήποτε υπέρ ή εναντίον οποιουδήποτε.

Εχει ρωτηθεί ποτέ η Τεχνητή Νοημοσύνη υπό ποιες προϋποθέσεις θα πάταγε το κουμπί για πυρηνική καταστροφή; Και αν, όπως όλοι ανησυχούν, οι μηχανές έχουν ήδη αυτονομηθεί ως έναν βαθμό και ήδη ζούμε τη δικτατορία των αλγορίθμων, τι νόημα έχει η σοφή και παγκοσμίως φαντάζομαι αποδεκτή ευχή - προτροπή του Κινέζου Προέδρου Σι ότι πρέπει να πάψουν να υπάρχουν οπουδήποτε πυρηνικά όπλα.

Διαβάζω ότι η ανάγκη για ενέργεια των data centers, που ας σημειωθεί είναι και λάθος όρος, γιατί αυτά τα θεριά είναι κέντρα υπολογισμών και όχι δεδομένων, αυξάνεται με τέτοια γεωμετρική πρόοδο, που στην Αμερική τείνει να φτάσει στο 12% των αναγκών της χώρας. Και να οι τσέπες να φουσκώνουν λεφτά, και να οι εταιρείες να βλέπουν σαν παιχνιδάκι λαούς και ηγέτες, και μέχρι να χορτάσουν οι αχόρταγοι της συσσώρευσης απαντήσεων για τα πάντα, μιλιούνια να πεθαίνουν με ερωτήσεις που απαξιοί να απαντήσει η ΤΝ. Γιατί δεν έχω καθαρό νερό να πιω, γιατί περιμένει η μάνα μου δέκα ώρες στην ουρά των εξωτερικών ιατρείων, γιατί έχασα δικούς μου από αμέλεια, φτώχεια, ανεργία, άγνοια, και πλέον κι από γενικό μπλακάουτ, σε αεροδρόμια, νοσοκομεία, πόλεις και χωριά.

Δεν είναι τυχαίο ότι λέξη της χρονιάς αναδείχτηκε στο διαδίκτυο το επίθετο ανθρώπινος-η-ο. (human). Ισως επειδή οι άνθρωποι αρχίζουν να συνειδητοποιούν ότι, επειδή δεν είναι μηχανές, έχουν μάθει να ρωτούν και να αναρωτιούνται. Και διδάσκουν τις μηχανές να απαντούν. Μη σκοτίζεστε. Ολες οι μηχανές έχουν ένα ελάττωμα. Δεν φοβούνται και δεν αγαπάνε. Ο φόβος φυλάει τα έρμα. Κι ο έρμος ο άνθρωπος αν πάψει να ρωτάει τη μηχανή την ακύρωσε μεμιάς.

Τρόπος του λέγειν, αλλά χρειάζεται κοπιώδης ενίσχυση της ιδεολογικής μας πεποίθησης ότι ο άνθρωπος έχει το ελάττωμα να σκέφτεται. Κι εδώ η μικρή σε αριθμό ομιλούντων, αλλά τεράστια σε παγκόσμια πολιτισμική γλωσσική ισχύ, ιδίως στις επιστήμες, ελληνική γλώσσα μας, μας αναγκάζει να σκεφτούμε: η λέξη της διαδικτυακής μόδας ήταν human. Η παγκόσμια οικονομική λέξη είναι και θα είναι η anthropic! To όνομα της εταιρείας εφτά στελεχών της πρωτοπόρου open ΑΙ, που έφυγαν, επειδή λέει ανησύχησαν για την έλλειψη ανθρώπινου έλεγχου επί των μηχανών. Εστησαν τη δική τους, χρεώθηκαν, κι ύστερα μπούκαραν στο χρηματιστήριο, μάζεψαν, λέει, το μεγαλύτερο παρθενικό ποσό εισόδου, και μέσα σε λίγες μέρες έχουν προσδώσει στην anthropic τους χρηματιστηριακή αξία δύο τρισ. Οπότε αρχίζει η σφαγή. Μακελειό θα γίνει ανάμεσα στα τέρατα - εταιρείες, που ελέγχουν και υπηρετούν πολλά παραπάνω από μια τριμερή. Κάπως πρέπει να σκεφτεί ο άνθρωπος, ανάμεσα στο Ανθρόπικ και στο Χιούμαν πού στέκεται, για την ακρίβεια πού πρέπει να στέκεται ο πραγματικός άνθρωπος. Αυτός που χάνει το σπίτι του σε διαδικτυακό πλειστηριασμό από αόρατα βρωμόχερα, αλλά θα βρει μπροστά του βαστάζους κλητήρες και όργανα της τάξης που θα του πετάξουν στον δρόμο το κρεβάτι, την κατσαρόλα και την άρρωστη γιαγιά του. Σ' αυτό το ανηλεές άθλιο παιχνίδι ισχύος του χρήματος, από τη φύση του αμοραλιστικό, άψυχο, και συχνά σαδιστικά κτηνώδες, μην πετάτε τις λέξεις από το παράθυρο της έγνοιας σας. Μέσα τους, κι όχι πίσω τους, κρύβονται οι χρήστες. Και στον αιώνα μας οι εταιρείες ΤΝ αγοράζουν εκατοντάδες εκατομμύρια βιβλία σε χαρτί και τα πολτοποιούν για να κατέχουν το μονοπώλιο των λέξεων που περιείχαν, το οποίο και χρησιμοποιούν για να διδάσκουν στις μηχανές τις γλώσσες των ανθρώπων. Σαν τους ναζί ένα πράγμα. Οπότε το να ζει κανείς ή να μη ζει, ας σκεφτούμε ότι ανέκαθεν το θέτουν ως ερώτημα και το απαντούν οι άνθρωποι...

Πηγή: rizospastis



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Θεαματικό «αυτογκόλ» από τον Μητσοτάκη: Προωθεί παιχνίδι βίας, μόνο για ενήλικες

Από  ΗΜΕΡΟΔΡΟΜΟΣ


Σε μια ακόμη επικοινωνιακή επίδειξη «νεανικού» προφίλ που κατέληξε σε απίθανη γελοιότητα, ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης και το επιτελείο του αποφάσισαν να προωθήσουν το επίδομα των 400 ευρώ στους συνταξιούχους προτρέποντας τα εγγόνια να ζητήσουν ως χριστουγεννιάτικο δώρο από τον παππού και τη γιαγιά το video game GTA VI.

Μόνο που πάνω στην πρεμούρα τους να ακολουθήσουν τις τάσεις των social media και μαζί με τους “κουβαρντάδες” να παραστήσουν και τους νεανικά… ψαγμένους, τους ξέφυγε μια μικρή λεπτομέρεια: το συγκεκριμένο παιχνίδι φέρει αυστηρή σήμανση καταλληλότητας PEGI 18, καθώς βρίθει ακραίας βίας, δολοφονιών, ναρκωτικών και σεξουαλικού περιεχομένου, απευθυνόμενο αποκλειστικά σε ενήλικες.

Το επικοινωνιακό φιάσκο προκάλεσε την άμεση αντίδραση της αντιπολίτευσης, με το ΠΑΣΟΚ να στηλιτεύει τη ρηχότητα της κυβερνητικής πολιτικής και να υπενθυμίζει την υποκρισία του Άδωνι Γεωργιάδη, ο οποίος μόλις προ ημερών εμφανιζόταν «έξαλλος» για την προστασία των ανηλίκων στο διαδίκτυο, την ώρα που ο ίδιος ο πρωθυπουργός διαφημίζει εμμέσως ένα ακατάλληλο παιχνίδι στα παιδιά. Ακόμη πιο αιχμηρό, το ΚΚΕ κατηγόρησε τον κ. Μητσοτάκη ότι παριστάνει τον Άγιο Βασίλη με τα κλεμμένα των συνταξιούχων, παρουσιάζοντας ένα φιλοδώρημα επιβίωσης ως περίσσευμα για δώρα και σημειώνοντας δηκτικά πως αν στο GTA η ληστεία είναι εικονική, στη χώρα μας η λεηλασία των συντάξεων αποτελεί απτή κυβερνητική πολιτική.

Το «χαριτωμένο» βίντεο του κ. Μητσοτάκη:


 

Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Της Σεμίνας Διγενή: «Βυσσινόκηπος». Όταν το τσεκούρι του κέρδους κόβει τις ρίζες της ζωής

Σεμίνα Διγενή


Πού να φανταζόταν ο Τσέχωφ όταν έγραφε -πριν από 123 χρόνια- για έναν κόσμο που κατέρρεε γύρω του, ότι μιλούσε και για τον δικό μας κόσμο. Για τα σπίτια μας, τις μνήμες μας και τις ζωές που βγαίνουν στο σφυρί.

Ότι ο ήχος των τσεκουριών που γκρέμιζαν έναν ολόκληρο κόσμο, θα αντηχούσε πάλι, έναν αιώνα αργότερα, τόσο ανατριχιαστικός!

Μόνο που σήμερα τα τσεκούρια έχουν αλλάξει μορφή. Έγιναν εξώσεις,πλειστηριασμοί, επενδυτικά σχέδια, τραπεζικά κατασχετήρια και εξακολουθούν να ξεριζώνουν ό,τι πολυτιμότερο έχει ο άνθρωπος, το σπίτι του, τις μνήμες του, τις ρίζες του, το δικαίωμά του να ζει και να ονειρεύεται. Ο «Βυσσινόκηπός» του δεν μιλά μόνο για τον προεπαναστατικό κόσμο των ξεπεσμένων και άπραγωναριστοκρατών, των αργόσχολων μεγαλοκτηματιών, των δειλών και άβουλων ανθρώπων που ρημάχτηκαν. Μιλά, με τρομακτική επικαιρότητα, για έναν κόσμο που εξακολουθεί να θυσιάζει ανθρώπινες ζωές στον βωμό του κέρδους.

Πλειστηριασμοί που αντέχουν στο χρόνο

Λίγο πριν από τις κοσμοϊστορικές επαναστατικές ανατροπές στη Ρωσία, ο Τσέχωφ γράφει για ένα πανέμορφο κτήμα, πνιγμένο στα χρέη, για μια οικογένεια που ξεσπιτώνεται, για ανθρώπους με τελματωμένες ζωές, που αδυνατούν να καταλάβουν ότι ο κόσμος τους τελειώνει. Και, κυρίως, για μια κοινωνία, όπου η αξία των πραγμάτων δεν μετριέται με όσα σημαίνουν για τους ανθρώπους, αλλά με όσα μπορούν να αποφέρουν σε χρήμα. Γράφει όμως, με κατανόηση και συμπόνια για τις αυταπάτες και τις φαντασιώσεις αυτών των ανθρώπων, γιατί τους καταλαβαίνει. Τους ξέρει.

Κι ο βυσσινόκηπος δεν είναι απλώς ένα κτήμα. Είναι η παιδική ηλικία, είναι όσοι έφυγαν, αλλά εξακολουθούν να κατοικούν στη μνήμη, είναι τα καλοκαίρια που δεν επιστρέφουν, οι φωνές που έμειναν στα δωμάτια. Όλα όσα δεν μπορούν να αποτιμηθούν σε κανένα χρηματιστήριο. Κι όμως, όλα αυτά βγαίνοθν σε πλειστηριασμό. Πόσο ανατριχιαστικά γνώριμη αυτή η λέξη!

Στη Ρωσία του Τσέχωφ, η παλιά αριστοκρατία παρακμάζει. Οι κοινωνικές σχέσεις μεταβάλλονται, το κεφάλαιο αποκτά νέους εκπροσώπους, η γη μετατρέπεται σε πεδίο επιχειρηματικής εκμετάλλευσης. Ο γιος πρώην δουλοπάροικου, αγοράζει το κτήμα. Δεν βλέπει στα ανθισμένα δέντρα την ομορφιά τους. Βλέπει την οικονομική τους αξιοποίηση. Αλλάζει ο ιδιοκτήτης. Δεν καταργείται η εξουσία της ιδιοκτησίας. Αυτό είναι και το συγκλονιστικά σύγχρονο στοιχείο του έργου.

Η πολιτική ευφυΐα του Τσέχωφ

Οι βυσσινόκηποι διατρέχουν τους αιώνες και βρίσκονται παντού στις γειτονιές, στα διαμερίσματα που χάνονται από χρέη, στις οικογένειες που ζουν με τον φόβο του πλειστηριασμού. Βρίσκονται στις πολυκατοικίες που μετατρέπονται σε επενδυτικά προϊόντα, στις γειτονιές που παραδίδονται στους τουρίστες, στις πόλεις που γίνονται ολοένα πιο αφιλόξενες για τους ίδιους τους κατοίκους τους.

Το σημερινό τσεκούρι δεν κόβει μόνο δέντρα. Κόβει κοινωνικούς δεσμούς, ξεριζώνει ανθρώπους, διαλύει τη συλλογική μνήμη. Και το πιο εξοργιστικό; Όλα αυτά βαφτίζονται «ανάπτυξη».

Ο Τσέχωφ δεν εξιδανικεύει την παλιά αριστοκρατία. Γνωρίζει ότι η ομορφιά του κτήματος στηρίχθηκε κάποτε στην εκμετάλλευση των δουλοπάροικων. Ο πόνος του για όσα χάνονται δεν γίνεται νοσταλγία για την κοινωνική αδικία. Αυτή είναι η μεγάλη πολιτική ευφυΐα του. Μας υποχρεώνει να κοιτάξουμε πέρα από την εναλλαγή των ιδιοκτητών. Να αναρωτηθούμε ποιος δημιουργεί τον πλούτο, ποιος τον καρπώνεται και ποιος τελικά πληρώνει το τίμημα. Γιατί μια κοινωνία που θυσιάζει την ανθρώπινη ζωή στον βωμό της κερδοφορίας δεν προοδεύει. Απλώς εκσυγχρονίζει τη βαρβαρότητά της.Κι έπειτα έρχεται το θέατρο. Αυτή η σπάνια στιγμή, όπου ένα σπουδαίο κείμενο συναντά πάνω στη σκηνή, ανθρώπους ικανούς να του δώσουν ξανά ζωή. Να φτιάξουν μια παράσταση που θα ανθίσει μέσα μας.

Τραγωδία, χιούμορ, τρυφερότητα και κοινωνική σύγκρουση

Παρακολούθησα τον «Βυσσινόκηπο» στο Θέατρο "Κάτια Δανδουλάκη" και έφυγα βαθιά συγκινημένη. Όχι μόνο από την ομορφιά του έργου, αλλά από την ευαισθησία, την καλλιτεχνική ποιότητα και τη σπαρακτική αλήθεια αυτής της ξεχωριστής παράστασης, με δυνατό το ατού της δύναμης του αισθαντικού λόγου, στην απόδοση του Μάριου Πλωρίτη. Η Σοφία Σπυράτου υπογράφει μια σκηνοθεσία με ποιητική δύναμη, θεατρική ευφυΐα και βαθιά κατανόηση του τσεχοφικού σύμπαντος. Αναδεικνύει τη λεπτή ισορροπία ανάμεσα στο χιούμορ και την τραγωδία, στην τρυφερότητα και την κοινωνική σύγκρουση, χωρίς να καταφεύγει σε εύκολους συναισθηματισμούς.

Η Λιούμπα Αντρέγεβνα της Κάτιας Δανδουλάκη, δεν χρειάστηκε να υψώσει τη φωνή για να μας ραγίσει την καρδιά. Εύθραυστη, αντιφατική, γοητευτική, προσπαθούσε να κρατηθεί από έναν κόσμο, ο οποίος της γλίστρησε οριστικά από τα χέρια. Κάθε σιωπή της είχε βάρος. Κάθε βλέμμα της κουβαλούσε μια ολόκληρη χαμένη ζωή.

Εξαιρετικοί και οι: Λεωνίδας Κακούρης, Μελέτης Ηλίας, Χρήστος Πλαΐνης, Ιωάννα Ασημακοπούλου, Χάρης Φλέουρας, Ευγενία Ξυγκόρου, Νάνσυ Μπούκλη, Γιώργος Νούσης και Γιάννης Λατουσάκης. Στο ρόλο της σαρωτικής Σαρλότα Ιβάνοβνα, έλαμψε η Κατιάνα Μπαλανίκα, ενώ την επιθανάτια "αυλαία" έκλεισε ο γερο-υπηρέτης του Τάκη Παπαματθαίου.

Μοναδικές ερμηνείες, γεμάτες ευαισθησία και φλόγα. Ενα θαυμάσιο ερμηνευτικό σύνολο πρωταγωνιστών. Μια παράσταση υψηλής τέχνης και σπάνιας αισθητικής συνοχής, από εκείνες που δεν τελειώνουν όταν πέφτει η αυλαία. Φεύγοντας, εξακολουθείς να ακούς τα τσεκούρια να ανεβοκατεβαίνουν. Να νιώθεις το "πένθος" που περιέχει η κατάρρευση ενός κόσμου οριστικά διαλυμένου και παθητικού στην πτώση του, αλλά και τους πανηγυρισμούς των νέων ιδιοκτητών της γης των τελευταίων απογόνων της φεουδαρχίας.

Χρωστάμε εξηγήσεις

Κι όμως, την ίδια στιγμή, μετά απ' όσα είδες, καταλήγεις να σκέφτεσαι πως, όσο υπάρχουν άνθρωποι που αντιστέκονται στο ξερίζωμα της ζωής τους, κανένας κήπος δεν έχει χαθεί οριστικά.

Και κάτι ακόμα.

Η εποχή μας χρωστάει εξηγήσεις στον «Βυσσινόκηπο» του ανθρώπου που άλλαξε για πάντα το θέατρο. Όχι γιατί δεν κατάλαβε το έργο του Τσέχωφ, αλλά γιατί το κατάλαβε και δεν διδάχτηκε τίποτα. Γιατί η Ιστορία προχώρησε, η επιστήμη θριάμβευσε, ο άνθρωπος κατέκτησε το Διάστημα, αλλά δεν κατάφερε ακόμη να εξασφαλίσει για όλους μια θέση πάνω στη Γη. Κι αυτή είναι ίσως η πιο πικρή, η πιο ανελέητη ειρωνεία του μεγάλου Ρώσου δραματουργού, ότι το μέλλον, που οι ήρωές του περίμεναν με τόση λαχτάρα, έφτασε. Αλλά δεν ήταν το μέλλον που ονειρεύονταν. 


Πηγή: 902.gr



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Παρασκευή 20 Νοεμβρίου 2026

ΔΗΜΟΤΙΚΗ ΑΡΧΗ ΚΑΙΣΑΡΙΑΝΗΣ Το «Θυσιαστήριο της Λευτεριάς» ανήκει στον λαό!



«Το έργο ανάδειξης του Σκοπευτηρίου θα ολοκληρωθεί και θα είναι στο ύψος της Ιστορίας του "Θυσιαστηρίου της Λευτεριάς"», που αποτελεί παγκόσμιο σύμβολο λαϊκών αγώνων ενάντια στον φασισμό και στη βαρβαρότητα, επισημαίνει σε ανακοίνωσή της η δημοτική αρχή Καισαριανής.

Αναλυτικά η ανακοίνωση:

«Το "Θυσιαστήριο της Λευτεριάς" είναι η καρδιά της πόλης μας! Παγκόσμιο σύμβολο της μάχης των λαών ενάντια στη βαρβαρότητα του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Εκεί που έδωσαν τη ζωή τους, γενναία και συνειδητά, πάνω από 700 πατριώτες αγωνιστές, αντιμετωπίζοντας τα εκτελεστικά αποσπάσματα των ναζί και των ντόπιων συνεργατών τους. Οι φωτογραφίες από την εκτέλεση των 200 κομμουνιστών την 1η Μάη του 1944, που είδαν το φως της δημοσιότητας, είναι αδιάψευστος μάρτυρας της Ιστορίας.

Με αγώνες διαμορφώσαμε αυτό το χέρσο κομμάτι γης σε τόπο αναψυχής, τιμώντας την Ιστορία μας.

Αυτός ο χώρος κάποτε ήταν απαγορευμένος για τους πολλούς, φραγμένος με τα συρματοπλέγματα της Σκοπευτικής Εταιρείας. Μιας "εταιρείας" που είχε τη στήριξη των ισχυρών. Ομως η μαζική πολυήμερη κατάληψη του λαού της πόλης το 1983, με επικεφαλής τον δήμαρχο Παναγιώτη Μακρή, τους αψήφησε και επέβαλε την ανακήρυξή του σε ιστορικό μνημειακό τόπο.

Ο χέρσος τόπος γέμισε ζωή. Δημιουργήθηκαν τα νέα σχολεία, το Κέντρο Υγείας Παιδιού, το Κέντρο Συμβουλευτικής ΑμεΑ, η επέκταση του σχολείου "Ρόζα Ιμβριώτη", η πλατεία των 200, ο κινηματογράφος ''Αιολία'', ο Βιοκλιματικός Παιδικός Σταθμός.

Μέχρι το 2016, μόνο λίγα τμήματα εξακολουθούν να μένουν στο σκοτάδι και στην εγκατάλειψη. Εκεί που στεγαζόταν η αμαρτωλή Σκοπευτική. Στις 9/5/2016 ανοίγει το Μουσείο ΕΑΜικής Εθνικής Αντίστασης, με δεκάδες χιλιάδες επισκέπτες, και επιβάλλεται το αυτονόητο:

Η άρση της παραχώρησης στη Σκοπευτική Εταιρεία.

Το Σκοπευτήριο περιέρχεται στον δήμο Καισαριανής για αποκλειστική χρήση και εκμετάλλευση για 40 χρόνια.

Η εξασφάλιση χρηματοδότησης 150.000 ευρώ για τις μελέτες και η πρόβλεψη για εκτέλεση του έργου αναβάθμισης, ύψους 6 εκατ. ευρώ.

Η επόμενη μέρα που έχουμε ανάγκη

Από τότε οραματιστήκαμε και ετοιμαστήκαμε για την επόμενη μέρα του ιερού αυτού χώρου: Να σωθεί το ιστορικό "Χάραμα" του Τσιτσάνη, να γεμίσουν ζωή οι κλειστές αίθουσες της Σκοπευτικής Εταιρείας, να βρει στέγη η Ιστορία των Μικρασιατών, να αποκτήσει ξανά θέατρο η Καισαριανή, να αποκτήσει γήπεδο στίβου για πρώτη φορά! Να φτιαχτούν σύγχρονες υποδομές πυρόσβεσης, προσβασιμότητας, να φυτευτούν νέα δέντρα. Να βρουν τη θέση τους οι φωτογραφίες των 200 ηρώων που νίκησαν τον θάνατο, για να μείνει άσβεστο το μήνυμα της θυσίας τους, ιδίως σήμερα που ενώ ο λαός στενάζει από την ακρίβεια ο πόλεμος φουντώνει γύρω μας, που σκόπιμα αναθερμαίνονται ο φασισμός και η ανιστόρητη θεωρία των "δύο άκρων".

Γνωρίζαμε από την αρχή ότι το κράτος, ένα κράτος επιλεκτικό στο τι είναι δίκαιο και τι άδικο, δεν θα διευκολύνει το έργο αναβάθμισης του Σκοπευτηρίου της Καισαριανής. Για όλες τις παρεμβάσεις στον χώρο αυτό, από τη δεκαετία του 1960, ο λαός ήρθε αντιμέτωπος με δικαστικές αποφάσεις, ανοιχτούς και κρυφούς μηχανισμούς, μικρά και μεγαλύτερα συμφέροντα, χρήσιμους αδαείς που έβαζαν πλάτη για την υποβάθμιση, την απαξίωση και την ερήμωση ενός χώρου που η Ιστορία και τα διδάγματά του ενοχλούν. Αλλά κόντρα στις προβλέψεις ...τελικά νικητής έβγαινε ΠΑΝΤΑ ο οργανωμένος και αποφασισμένος λαός.

Η μάχη που αναλογεί σε μας σήμερα είναι μέρος αυτού του πολυετούς, αδιάκοπου και μαζικού αγώνα του λαού της πόλης μας, που κέρδισε "μέτρο το μέτρο" αυτή τη γη, για να μη σβήσει η Ιστορία του, να μη συνεχιστεί η καταπάτησή του, για να φτιαχτούν υποδομές για τις ανάγκες των πολλών, για να μην ξεπουληθεί.

Κανείς δεν μπορεί να αντιστρέψει αυτή την πορεία. Μαζί θα κάνουμε πράξη ό,τι οραματιστήκαμε. Το έργο ανάδειξης του Σκοπευτηρίου θα ολοκληρωθεί και θα είναι στο ύψος της Ιστορίας του "Θυσιαστηρίου της Λευτεριάς"». 



 Πηγή:rizospastis



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Για να γλιτώσει...



Τρία κορίτσια, 15 έως 16 χρόνων, βρέθηκαν σε καθεστώς «προστατευτικής φύλαξης» στη ΓΑΔΑ, έπειτα από εισαγγελικές παραγγελίες. 
Δεν διέπραξαν κάποιο αδίκημα, αλλά η ΓΑΔΑ έγινε το νέο σπίτι τους, επειδή κρίθηκε ότι δεν μπορούσαν να παραμείνουν στο οικογενειακό περιβάλλον και δεν υπάρχει άλλος χώρος να μεταφερθούν. 
Ηδη από τον περασμένο Ιούλη, είχαν υπάρξει προειδοποιήσεις προς τα αρμόδια υπουργεία ότι η έλλειψη δημόσιων δομών παιδικής προστασίας έφτασε στο «μη παρέκει». 
Την ίδια ώρα, σύμφωνα με καταγγελίες σωματείων, 56 παιδιά παραμένουν στα δύο νοσοκομεία Παίδων της Αθήνας με εισαγγελική εντολή, επειδή δεν υπάρχουν άλλες κατάλληλες δομές για τη φιλοξενία τους. Ανάμεσά τους βρίσκονται και κάποια που δεν χρειάζονται πλέον νοσηλεία. 
Τα περιστατικά αυτά είναι καθρέπτης της άθλιας πολιτικής του κράτους απέναντι στα παιδιά και μάλιστα στα πιο ευάλωτα, όπως αυτά που μεγαλώνουν σε κακοποιητικά περιβάλλοντα. 
Τα κούφια λόγια για τα «δικαιώματα του παιδιού» περισσεύουν από την κυβέρνηση και τα αρμόδια υπουργεία στις διάφορες Παγκόσμιες Μέρες, αλλά στην πράξη επιβεβαιώνεται ότι καμιά ουσιαστική μέριμνα δεν υπάρχει για την προστασία τους. 
Για να «γλιτώσει το παιδί» χρειάζεται αγώνας και σύγκρουση με την κυβέρνηση, το κράτος και συνολικά το σύστημα, που λογαριάζει τη φροντίδα του ως κόστος και καταδικάζει μικρά παιδιά να μεγαλώνουν σε αστυνομικά τμήματα.

Πηγή: rizospastis



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Πέμπτη 19 Νοεμβρίου 2026

Η αστυνόμευση της σκέψης

Χρύσα Κακατσάκη


Διάβασα σε φίλη ότι έχει ενστάσεις κατά πόσο το «Πότε θα κάνει ξαστεριά» πρέπει να ακούγεται στις διαδηλώσεις και τις λαϊκές κινητοποιήσεις. Κι αυτό γιατί μιλάει για μια άγρια βεντέτα την περίοδο της Ενετοκρατίας, προαναγγέλλοντας λουτρό αίματος. Υπάρχουν βεβαια κι άλλες εκδοχές για την καταγωγή του, αλλά ας δεχτούμε την επικρατέστερη. Όντως οι στίχοι «να κάνω μάνες δίχως γιους, γυναίκες δίχως άντρες» είναι σκληροί , εκφράζουν όμως την ρεαλιστική διάστασή του «εθίμου».

Ωστόσο, ο Γ. Ανδρειωμένος στην ομώνυμη μελέτη του αναλύει διεξοδικά πώς αυτό το δημοφιλές ριζίτικο άλλαξε σταδιακά περιεχόμενο και συνδέθηκε με τους αγώνες τω Κρητικών . Θεωρήθηκε ηρωικό, το τραγουδούσαν οι εξεγερμένοι της Μονής Αρκαδίου, αργότερα στον Μακεδονικό Αγώνα, στους Βαλκανικούς Πολέμους, στη Μάχη της Κρήτης και στη Γερμανική Κατοχή από τις αντιστασιακές ομάδες, επιφέροντας τις αναγκαίες αλλαγές για την προσαρμογή του στη νέα περίσταση: «… Να κατέβω στο Μάλεμε, στην αεροκαθέστρα/να πολεμήσω Γερμανούς και Έλληνες προδότες».

Το θεμα είναι γενικότερο. Υπάρχουν δεκάδες παραδείγματα τραγουδιών που για αλλού ξεκίνησαν και αλλού η ζωή τα πήγε. Το «Γριβα μ’ σε θέλει ο βασιλιάς " ήταν αρχικά αντιμοναρχικό που στρεφόταν κατά του Όθωνα και στον 20ο αιώνα το οικειοποιήθηκαν οι βασιλοφρονες. Το «Τρελε Τσιγγάνε» της Ι. Γεωργακοπούλου είναι ένας θρηνητικός αποχαιρετισμός σε αντάρτη του ΕΛΑΣ που σκοτώθηκε από τους Γερμανούς, αλλά για λόγους λογοκρισίας ‘μεταμφιέστηκε» σε ερωτικό. Πάνω στη μελωδία του έγραψε ο Μ. Χατζιδάκις το «αγάπη που ‘γινες δίκοπο μαχαίρι».

Το “bella ciao” το σιγοτραγουδούσαν οι γυναίκες που δούλευαν στους ορυζώνες του Πάδου στις αρχές του προηγούμενου αιώνα. Τροποποιήθηκαν ελαφρώς οι στίχοι και στον Β Παγκόσμιο Πόλεμο ταυτίστηκε με τον αντιφασιστικό αγώνα των Ιταλών. Πριν μερικά χρόνια έγινε παγκόσμιο σουξέ μέσω της ισπανικής σειράς La casa de Papel, που αφηγείται μια ληστεία τραπεζας.

Τα τραγούδια , όπως και η τέχνη εν γένει , είναι οργανισμοί που δημιουργούνται σε συγκεκριμένο κοινωνικό, πολιτικό και πολιτισμικό πλαισιο, μεταλλάσσονται, αυτονομούνται , πεθαίνουν , ξαναγεννιούνται. μετατοπίζονται νοηματικά και προσαρμόζονται σε νέες καταστάσεις όταν οι συγκυρίες το επιβάλλουν.

Συνοψίζουμε : Η πολιτική ορθότητα και οι υπερβολές της τις περισσότερες φορές αποτελεί μια γλωσσοκάθαρση (κατά το εθνοκάθαρση), μια αστυνόμευση της σκέψης που με την επικράτησή της τα τελευταία χρόνια δεν έκανε τον κόσμο μας αγγελικά πλασμένο. Η γλώσσα δεν είναι ηθικό μανιφέστο. Διαχειρίζεται νοήματα, καταγράφοντας σαν καλή γραμματέας τις κοινωνικές και πολιτικές συνθήκες σε κάθε εποχή. Η μεταχρονολόγηση αυτών των συνθηκών όχι μόνο αλλοιώνει την Ιστορία αλλά επιβάλλει μια μεταμοντέρνα (αυτό) λογοκρισία, πρώτη ξαδέλφη της υποκρισίας.

Να απαγορευθεί λοιπόν ο Μενούσης, γιατί αναφέρεται σε γυναικοκοτονία και ο Αράπης του Ζαμπέτα γιατί είναι ρατσιστικό. Να αφαιρεθεί από την Ιλιαδα η σκηνή που σκυλοβρίζονται ο Αγαμέμνονας με τον Αχιλλέα, αφού δεν τηρούν τους κανόνες πολιτικής ορθότητας στον δημόσιο λόγο. Να μετονομάσουμε τον Δωδεκάλογο του Γύφτου του Παλαμά σε Δωδεκάλογο του Ρομά, τον Αράπη στα Ψηλά Βουνά του Παπαντωνίου σε Έγχρωμο κλπ.

Ο αριστοκρατικός καθωσπρεπισμός που αποκαλεί πχ τις υπηρέτριες οικιακές βοηθούς δεν τις απαλλάσσει από το σφουγγάρισμα. Το θηλυκό «προσφύγισσα» από μόνο του δεν θα απαλυνει τον πόνο του ξεριζωμού της. Η κορεκτίλα επομένως που σκανάρει τα λόγια μας ακόμα και στις φιλικές μας συναναστροφές για να εξακριβωθεί η αντισηπτική τους ιδιότητα, που στερεί το χιούμορ και δεν λαμβάνει υπόψη της το επικοινωνιακό περιβάλλον και τις περιστάσεις οδηγεί σε μια ομοιομορφία που εν τέλει καταργεί την διαφορετικότητα που υπερασπίζεται.

Υ/ Γ Η Νέα Ομιλία στο 1984 του Οργουελ ήταν χαρακτηριστικό αυταρχικού καθεστώτος.

Σ.Σ.:Το πόσο υποκριτικές είναι αυτές οι υπερβολές της πολιτικής ορθότητας ειχε φανεί με την Α. Πρωτοψάλτη. Αφαίρεσε τη λέξη «χοντρή» από τον Άδωνη του Σ. Κραουνάκη, δεν είχε όμως πρόβλημα να περιφέρεται με την καρότσα έξω από το Μαξίμου στην περίοδο του κόβιντ

Και κάτι τελευταίο για να γελάσουμε . Πριν λίγες μέρες ανέβασα κάτι για την δολοφονημένη κοπέλα στον Άγιο Παντελεήμονα και κάπου έγραψα: Έρχομαι από την Αραπιά». Μου έστειλε μήνυμα διαδικτυακός φίλος να το βγάλω, γιατί είναι ρατσιστικό . Προφανώς δεν ήξερε ότι το ερχόμαστε από την Αραπιά είναι από τον «Τελευταίο σταθμό» του Σεφέρη που μιλάει για τους πρόσφυγες . Αγνόησε λοιπόν ο φίλος το περιεχόμενο του ποστ που προσπάθησα να το κάνω τρυφερό και αγαπησιάρικο και πιάστηκε από μια λέξη . Γι’ αυτό λέω μήπως έχουμε χάσει το μέτρο; Όποιος ακούει την Ξαστεριά σκέφτεται τους αρχικούς στίχους ή αυτό που σηματοδοτεί και που τόσο τέλεια απέδωσε με τη λεβεντιά του ο Ξυλούρης; 


Χρύσα Κακατσάκη εκπαιδευτικός



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Μόνος μου και όλοι σας



Σε κάθε επέτειο που έχει να κάνει με την Ιστορία μας, ανοίγει ένας διάλογος- στις «ευγενικές» εκδοχές- ή ένας ανελέητος πόλεμος ερμηνειών, αποδοχής ή αμφισβήτησης γεγονότων.

Στις περισσότερες περιπτώσεις ο πόλεμος έχει να κάνει με τη άρνηση από πλευράς των θυτών και των απολογητών τους, πράξεων που δύσκολα τις αποδέχεσαι ακόμη και αν είσαι οπαδός πολύ ακραίων ιδεολογιών.

Αναρωτιέμαι συχνά, προσπαθώντας μάλλον ανεπιτυχώς, να καταλάβω τους λόγους που αρνούνται που αμφισβητούν, από το Ολοκαύτωμα μέχρι τους νεκρούς του Πολυτεχνείου. Δεν θέλουν να ταυτιστούν με θηριωδίες; Δεν νομίζω πως αυτή είναι η εξήγηση δεδομένου πως οι ίδιοι καθημερινά προτείνουν θηριωδίες ως πολιτική θέση. Να πνίγουμε τους μετανάστες στην θάλασσα, όταν περνούν τα χωρικά μας ύδατα, για παράδειγμα.

Άρα, εφόσον δεν κρύβονται πια και ξερνάνε τα δηλητήριά τους δημόσια και δίχως καμία συστολή, γιατί να θέλουν να αμφισβητήσουν ανάλογα εγκλήματα που έκαναν στο παρελθόν οι ομοϊδεάτες τους; Πού τους βοηθάει αυτό; Το ανθρώπινο πρόσωπό τους φροντίζουν καθημερινά να το ακυρώνουν μόνοι τους, τι τους ενοχλεί όταν ακυρώνεται και για τους «προγόνους» τους;

Δεν διεκδικώ πως λέω κάτι καινοφανές, αλλά νομίζω πως τους ενοχλεί η αντίσταση. Η αντίσταση είναι πολύ κακό παράδειγμα. Επικίνδυνο για κάθε εποχή. Δεν ελέγχονται οι άνθρωποι που «τρελαίνονται» ξαφνικά και κάνουν αποκοτιές. Παράτολμα πράγματα έως και ηρωικά. Δεν ελέγχεται αυτό το ακανόνιστο ιστορικό σχήμα όπου οι άνθρωποι χτυπήθηκαν με τα σίδερα, με τις πέτρες, με το σχεδόν ανίκητο. Και νίκησαν. Δεν ελέγχεται η δύναμη που δεν εξηγείται.

Πέρα από πολιτικές ερμηνείες και επιδιώξεις, ίσως υπάρχει και κάτι πιο ανθρώπινο πιο πεζό, η ζήλεια. Τους ήρωες τους ζηλεύουμε. Ακόμη κι εκείνους που έκαναν τρέλες για την τρέλα, που οι πράξεις τους μπορεί να περιείχαν και στοιχεία μεσσιανισμού ή προσωπικής φιλοδοξίας -ανθρώπινα είναι και αυτά- τους ζηλεύουμε. Αν συνυπολογίσουμε πως ξέρουμε ότι τους χρωστάμε κιόλας, τότε νιώθουμε ακόμη πιο λίγοι και κάπως πρέπει να τους φέρουμε στα μέτρα μας, στα μέτρα των ανθρώπινων αδυναμιών για να αντέξουμε την θυσία τους. Αλλιώς ακυρώνουμε τις δικές μας «ρεαλιστικές» επιλογές, τις επιλογές της πολιτικής του εφικτού.

Πολύ κακό παράδειγμα ο άνθρωπος που αντιστέκεται. Ανακατεύει την κανονικότητα, ενίοτε την σμπαραλιάζει, και αυτό δύσκολα συγχωρείται από ανθρώπους του μέσου όρου, που είμαστε οι περισσότεροι. Και αν αυτό ισχύει για εμάς, που αναγνωρίζουμε και τιμούμε την θυσία τους, φαντάσου πώς τους βλέπουν εκείνοι που τους σκότωσαν.

Αρνούμενοι τα ιστορικά γεγονότα στην ουσία αρνούνται εκείνο που τους ξεπερνά. Πού όλους μας ξεπερνά. Το «μόνος μου και όλοι σας». Οι ηρωικές πράξεις απαιτούν ένα restart βασικών αξιών και αυτό ξεβολεύει. Σε φέρνει προ ευθυνών που θα προτιμούσες να μην τις πάρεις.

Σήμερα θα πνίξουν έναν μετανάστη που θα προσπαθήσει να σώσει το παιδί του. Και θα το διαφημίσουν. Αύριο θα το αρνηθούν. Όχι γιατί δεν αντέχουν την πράξη τους αλλά γιατί δεν αντέχουν την πράξη του.


Πηγή: news247.gr



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Ένστολο κατακάθι

Νίκος Μπογιόπουλος από Ημεροδρόμο


Πρόκειται για εικόνες που σοκάρουν.

Ανήμερα του Πολυτεχνείου (τέλειος ο συμβολισμός, αλλά από την ανάποδη) η υπηρεσία που αυτοαποκαλείται «προστάτης του πολίτη» μας έδειξε τι θα πει τραμπούκος. Βασανιστής σε δημόσια θέα.

Ο κρατικός ραβδούχος συνελήφθη από την κάμερα επί τω έργω. Ποιο έργο; Τον άγριο, τον αναίτιο, τον πισώπλατο, τον “ετσι γουστάρω”, τον δολοφονικού τύπου ξυλοδαρμό μίας διαδηλώτριας κατά τη διάρκεια του μεγαλειώδους συλλαλητηρίου για την επέτειο του Πολυτεχνείου.

Αυτός που το διέπραξε λογίζεται για προστάτης του πολίτη και όχι για ένστολο κατακάθι. Που τη βρίσκει να χτυπάει αναίτια ανθρώπους. Λογίζεται για προστάτης του νόμου και όχι ως πραιτωριανός, ανθρωποφύλακας-ραβδούχος, τυπικό, καθαρό δείγμα του ένστολου σαδισμού.

Αυτή η αλητεία, αυτός ο μισανθρωπισμός, φοράει στολή. Και ρωτάμε σε αυτούς που έδωσαν σε αυτό το κατακάθι τη στολή:

Αυτός ο τύπος διοικητές έχει; Δεν είχαν καταλάβει; Τους το έκρυβε ότι είναι κουμάσι;

Στη μονάδα αυτού του τύπου υπάρχει επικεφαλής;

Αυτός ο τύπος είχε εκπαιδευτές; Τι τον έχουν εκπαιδεύσει να κάνει;

Στη σχολή που πέρασε – εάν πέρασε – είχε δασκάλους; Τι τον έμαθαν;

Μην μας πουν ότι πρόκειται για μεμονωμένο περιστατικό.

Από τις αγριότητες κατά της οικογένειας Ινδαρέ, κατά της οικογένειας στα Σεπόλια, κατά των κατοίκων της Χίου, κατά μαθητών, αγροτών, απεργών και κάθε λογής διαδηλωτών, κατά του Βασίλη Μάγγου στον Βόλο μέχρι την εξωφρενική επίθεση των ΜΑΤ έξω από το Εφετείο στη δίκη της Χρυσής Αυγής και από την δολοφονία στο Πέραμα μέχρι τη δολοφονία του παιδιού στον Ασπρόπυργο, η ερώτηση που πρέπει να απαντήσουν οι πολιτικά υπεύθυνοι για το γεγονός ότι τέτοια ένστολα κατακάθια κυκλοφορούν ανάμεσά μας, είναι η εξής:

Πόσα «μεμονωμένα περιστατικά» δημιουργούν και συνθέτουν ένα καθεστώς;

Διαβάστε Περισσότερα »