Κανείς δεν ξέρει - ούτε εγώ προφανώς - αν έκλεισε και πότε αυτός ο κυριολεκτικά αστικός μύθος του κύκλου της μεταπολίτευσης. Το «ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο» έμεινε αλώβητο, με ψιλοαλλαγές στα αρκτικόλεξα αλλά ποτέ στο συνδικάτο με τη μαφιόζικη του όρου έννοια. Ούτε επί κραταιού ΠΑΣΟΚ, όταν έμεναν πανηγυρικά μέσα οι «έξω οι βάσεις του θανάτου». Ούτε επί σχεδίου Ανάν, ούτε επί Σημίτη και ευρώ, ούτε με τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας, πόσο μάλλον με την πρώτη αριστεροδέξια δήθεν κυβερνώσα δήθεν αριστερά. Σ' αυτόν τον μισόκλειστο, μισοανοιγμένο μεταπολιτευτικό κύκλο, με μνημόνια, απίθανες συμμαχίες, συγκυβερνήσεις, κομματικές εισπηδήσεις, μιλιούνια σχηματισμούς σε κάθε τοπική και γενική αναμέτρηση, με ελληναράδικα - γουναράδικα και τη διόγκωση του μεγαλύτερου καζανιού εκμετάλλευσης, που είναι η ψηφιοποίηση κάθε πτυχής της ζωής, ο ξένος δάκτυλος όχι απλώς έγινε οικείος, αλλά πλέον προβάλλεται και ως το πιο επιτυχημένο μεταπολιτευτικό πολιτικό βίτσιο όλων των εποχών. Ενα βίτσιο διαβολικά καλό. Χάρη σ' αυτό, που σε έναν βαθμό θυμίζει λίγο παλουκωτή και τυφλωτή Βασιλάκη Βουλγαροκτόνο, έχουν αντικατασταθεί όλα τα εικονοστάσια του πολιτικού ελληνικού τρούλου. Ο ξένος δάκτυλος σαν άγιο πνεύμα ευλογεί όλα τα εικονίσματα των αγίων υποκατάστατων που απαιτούνται ανά αστική διακυβέρνηση.
Ετσι, κανείς δεν μιλάει για ξένο δάκτυλο όταν βλέπει στο φωτοεικονοστάσι δυάδες (κάτι σαν το Κωνσταντίνου και Ελένης, Πέτρου και Παύλου) Γκιλφόιλ - Τσίπρας, Γκιλφόιλ - Καρυστιανού, Γκιλφόιλ - Λατινοπούλου, Γκιλφόιλ συν...
Δεν λέω, έχουμε κάνει κάποια πρόοδο από κείνα τα πρεσβευτικά δάχτυλα και δαχτυλάκια, που είτε μπαινόβγαιναν στα υπουργεία με το σκυλάκι τους είτε χάνονταν πίσω από τη σοβαροφανή αορατότητα του πρέσβη που άνοιξε τον πόλεμο στην Ουκρανία. Ηρθε μια γυναικάρα, με φωτογένεια επιπέδου καναλιού Καρντάσιανς, και μετέτρεψε τον ξένο δάκτυλο, καθιστώντας αόρατα ακόμα και τα ουκρανικά θαλάσσια ντρόουνς, που ξεβράζονται σε λιγότερο κοσμικά από τα ...δικά τους νησιά.
Με αυτήν την επικοινωνιακή πολιτική, σε μια κοινωνία που υποφέρει και της φορτώνουν και χρόνια ξενοδαχτυλίτιδα, ύπουλη αρρώστια που εκτός των άλλων αφαιρεί κάθε κόκκινο ντροπής από τα μάγουλα, έρχεται και το βαρύτερο σύμπτωμά της, που είναι η ιδεολογική και πολιτική αυτοτύφλωση των μαζών, που εκπαιδεύονται να χαριεντίζονται με το επικίνδυνο ως γελοίο.
Και εδώ, σύντροφοι, μπαίνει προς αφυπνιστικό παραδειγματισμό ο ...Μουρλοκουλούριας. Πρόκειται για έναν διαταραγμένο άκακο κουλουρτζή - επαίτη στον Αστακό Αιτωλοακαρνανίας, που μεταπολεμικά κυκλοφορούσε με χειμωνιάτικα ρούχα το κατακαλόκαιρο, και φανελάκι και σορτσάκι το καταχείμωνο. Η γιαγιά μου προσπαθούσε, όπως όλοι, να τον σώσει από τον ίδιο του τον εαυτό, ανεπιτυχώς. Συμπαθής, καθόλου χαζός δεν έμοιαζε και πλασάριζε, έστω και ακούσια, μια εικόνα ελευθερίας και ανθεκτικότητας της απόλυτα δικής του επιλογής. Ο Μουρλοκουλούριας, που συνάντησα μια φορά σε ηλικία Πρώτης Δημοτικού, ζωντάνεψε μόλις προχτές, ολόρθος μπροστά μου. Είχε τη μορφή της κ. Γκιλφόι , που κυκλοφορούσε καυτό, πυρωμένο Ιούλιο μήνα, επισήμως από το Δημοτικό Θέατρο Πειραιά μέχρι το Κέντρο Νιάρχος, με τον ήλιο κατακούτελα από τις 5 το απόγευμα, με μάλλινο ζιβάγκο, θεομάλλινο καρό σακάκι για τον Γενάρη στα σκωτσέζικα υψίπεδα, καλτσόν, κανονικό, όχι για την πίεση, μαύρο, ορατό κάτω από γυαλιστερή μάξι φούστα, εξαιτίας αβυσσαλέου σκισίματος από τον αστράγαλο έως το βρακί. Τρεις χιλιάδες άνθρωποι, επίσημοι και ημιεπίσημοι, γυναίκες με ξώπλατα και άντρες με καλοκαιρινά κουστούμια που έβγαζαν τη μπέμπελη, έκαναν πως δεν βλέπουν τον ...Μουρλοκουλούρια. Μάγκας η κυρία Αμερική. Νομίζω, κατά την ταπεινή αμάνικη γνώμη μου, ότι όταν μιλάγαμε για ξένο δάκτυλο, δεν ξέρω αν ήμασταν αλλά φαινόμασταν λιγότερο ηλίθιοι... Καλό προεκλογικό καλοκαίρι με γούνα. Χωρίς υπονοούμενα.
Πηγή: rizospastis
Η Σφήκα: Επιλογές
