Στους Πολέμους… του Σαλάχ Μούσα

Σαλάχ Μούσα 

Salah Musa

Στους πολέμους... 

οι άνθρωποι πεθαίνουν 

το νερό πεθαίνει 

Ο αέρας λιγοστεύει 

τα σπίτια μικραίνουν 

όλα με μια βόμβα. 

Σε πολέμους... 

γράφονται ποιήματα 

μικρές ζωές... 

Σε πολέμους... 

όλα τα ποιήματα γεννιούνται 

με ασφυξία στους πνεύμονες 

και κατάγματα στα πλευρά. 

Σε πολέμους... 

οι άνθρωποι πεθαίνουν 

οι πεποιθήσεις όμως ζουν. 

Σε πολέμους... 

Η ζωή στενεύει 

όσο η τρύπα μιας βελόνας 

Η ερμηνεία διευρύνεται. 

Σε πολέμους... 

τα γεγονότα φτάνουν σε εσάς 

κάτω από τα ερείπια 

και πάνω από τους διαδρόμουςτων νοσοκομείων. 

Σε πολέμους... 

υπάρχει ο χορός της νίκης 

και των ιερών συμβόλων 

όμως οι νεκροί 

δεν σώζονται έτσι. 

Σε πολέμους... 

Τα αφεντικά ανταλλάσσουν 

πτώμα με πτώμα 

χωρίς να ανοιγοκλείνουν ούτε το βλέφαρο. 

Σε πολέμους θα σωθείς 

αν δεν τρελαθείς. 

Στους πολέμους... 

οι λεπτομέρειες πεθαίνουν 

δεν υπάρχει τριαντάφυλλο στο παράθυρο 

ούτε στο βιβλίο 

ούτε σε ένα βάζο. 

Σε πολέμους... 

δεν υπάρχει τριαντάφυλλο 

ούτε σε ομαδικό τάφο 

Σε πολέμους... 

Όλοι οι δρόμοι οδηγούν 

στην μετά θάνατον ζωήν 

Σε πολέμους... 

όλοι πέφτουμε σε μια τρύπα 

πώς βγαίνουμε από αυτό το λάκκο; 

Σε πολέμους... 

περιστέρια 

πετούν στον ουρανό 

μακριά από τις στέγες των σπιτιών 

έτοιμα να πιάσουν τα αστέρια 

Χαρούμενα που δεν τα αγγίζουν τα βέλη του εχθρού. 

Σε πολέμους... 

Η αλήθεια πεθαίνει 

εκτός από μια κούκλα 

που βρέθηκε κάτω από τα ερείπια. 

Σε πολέμους... 

χαμογέλα στους επιζώντες 

και πες ένα καλό λόγο 

στους σωτήρες 

και πίστεψε στο παιχνίδι της τύχης. 

Σε πολέμους... 

οι ήρωες μας γεννιούνται 

μέσα από τους μύθους 

Σε πολέμους ... 

Τ’ αφεντικά δοκιμάζουν την τύχη τους 

δολοφονώντας την ανθρωπιά 

και τα καταφέρνουν 

Σε πολέμους... 

οι στρατιώτες τραγουδούν 

στις κηδείες τους 

και χορεύουν 

σε πολέμους ‏ 

 ‏Σε πολέμους ...

‏Η ερμηνεία τελειώνει 

‏Στην πρώτη κηδεία ενός παιδιού με όνομα

 

Σε πολέμους ...‏

Τα όρια θολώνουν ‏

Και τα νοήματα ‏

Με το αίμα των νεκρών 

Σε πολέμους ...

‏Τα σκυλιά φυλάνε τους τάφους των ιδιοκτητών τους ‏

Μέχρι να στεγνώσει 

Σε πολέμους ...‏

Τα νεκροταφεία έχουν κόσμο ‏στη ζωή ‏

Οι νεκροί παρηγορούνται 

‏

Σε πολέμους ...

‏Οι σουλτάνοι παίζουν στοίχημα 

‏Με τα αεροσκάφη τους που περισσεύουν ‏

Και πλεονάζουσα δύναμη 

Και ορισμοί 

‏Συναντιούνται στο τέλος της νύχτας 

‏Να προσεύχομαι με ασφάλεια

Ο πόλεμος θα αλλάξει κατεύθυνση ‏

Αν σκεφτήκατε κάποιον άλλο 

Θα είναι λιγότερο αγχωτικό, 

‏Όποτε δεν σας αρέσει η εικόνα σας στον καθρέφτη ‏

θα τελειώσει, ‏

Αν αγαπάς για τους άλλους αυτό που αγαπάς για τον εαυτό σου 

‏Ετσι κάνε το ‏

Και πες ‏

Είναι το ποίημα που έσωσε εμένα και αυτόν 

Σε πολέμους... ‏

Όπως στην αγάπη, ‏

Αν το αγόρι ήταν πέτρα! 

Σε πολέμους... 

‏Ο θάνατος φαίνεται κομψός ‏

Στο σχέδιο του στρατηγού 

‏Σε πολέμους... ‏

Μην εμπιστεύεστε τον Θεό ή τους αγγελιοφόρους Του ‏

Από λευκούς άνδρες 

‏Εμπιστεύσου μόνο αυτόν που μέτρησε τους παλμούς της καρδιάς σου για σένα ‏

Ποιος σου έδωσε το φάρμακο; ‏

Με την οποία έχυσε ένα δάκρυ και σου έστησε σκηνή ‏

Στα ανοιχτά

 ‏

Σε πολέμους ...

‏Όλα είναι γραμμένα από πάνω προς τα κάτω ‏

Αυτό το ποίημα ‏

Και όλα τα όμορφα ονόματα 

‏Και άνθρωποι 

Ο χρόνος... ‏

Ένας δράκος ‏

Είμαστε τα παιδιά της ιστορίας


Σ.Σ.: Ο Salah Musa « Σαλαχ Μούσα «είναι Παλαιστίνιος ιατρός, ειδικός στην Ακτινοδιαγνωστική, συγγραφέας και πολιτικός αναλυτής.
Γεννήθηκε στην Παλαιστίνη και σπούδασε Ιατρική στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, όπου ανέπτυξε έντονη κοινωνική και συνδικαλιστική δράση, ίδρυτης της Γενικής Ένωσης Παλαιστινίων Φοιτητών στην Ελλάδα.
Άσκησε επί σειρά ετών την ιατρική και υπηρέτησε ως επιτετραμμένος της Παλαιστινιακής Αντιπροσωπείας στην Ελλάδα.
Έχοντας ζήσει περισσότερες από τρεις δεκαετίες στην Ελλάδα, απέκτησε βαθιά γνώση της ελληνικής κοινωνίας και γλώσσας, στην οποία επιλέγει να γράφει τα βιβλία και τα άρθρα του.
Το συγγραφικό του έργο επικεντρώνεται στην ιστορία της Παλαιστίνης, το διεθνές δίκαιο, τις διεθνείς σχέσεις και τις πολιτικές εξελίξεις στη Μέση Ανατολή.
Με επιστημονική τεκμηρίωση και ιστορική προσέγγιση επιδιώκει να συμβάλει στον δημόσιο διάλογο, αναδεικνύοντας ζητήματα δικαιοσύνης, ελευθερίας και ανθρώπινων δικαιωμάτων.
Συνεχίζει να αρθρογραφεί στον ελληνικό Τύπο και να συμμετέχει σε δημόσιες συζητήσεις και εκδηλώσεις στην Ελλάδα και την Κύπρο, προωθώντας τον διάλογο γύρω από το Παλαιστινιακό ζήτημα και τις σύγχρονες διεθνείς εξελίξεις

---

Η Σφήκα: Επιλογές

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Ντροπή. Ντροπή. Ντροπή.

Κυκλοθυμικός

Έχω εξαντληθεί. Αλήθεια.

Αντί οι οργανώσεις της αστυνομίας να ΑΠΑΙΤΟΥΝ άμεσα ενημέρωση, σεμινάρια και συστηματική εκπαίδευση από εξειδικευμένο προσωπικό και φορείς γύρω από τον αυτισμό για να μάθουν πώς να διαχειρίζονται καταστάσεις που εμπλέκονται άνθρωποι στο φάσμα, αυτοί στηρίζουν τους φονιάδες συναδέλφους τους σε μια λογική παραστρατιωτικής χουλιγκανικής ομάδας που στηρίζουμε ο ένας τον άλλον ανεξαρτήτως του τι έχει γίνει.

 
Αντί να ΑΠΑΙΤΗΣΟΥΝ να μάθουν όλα όσα πρέπει να ξέρουν γύρω από την αναγνώριση σημαδιών, την επικοινωνία, την τυχόν σωματική επαφή, αν χρειαστεί και πώς πρέπει να γίνει, τεχνικές αποκλιμάκωσης του επεισοδίου, συνεργασία με τους κηδεμόνες ή τους φροντιστές/ εκπαιδευτές, όταν αυτό είναι δυνατό, αυτοί επιζητάνε να γίνουν κυνηγοί κεφαλών που θα «απαλλάσσουν» τον κόσμο από αυτιστικούς που βιώνουν επεισόδια.

 
Έχει γίνει παρόμοιο περιστατικό στην Φλόριντα όσο ήμουν εκεί. Αντίστοιχοι μπάτσοι είχαν πυροβολήσει έναν εικοσιεξάχρονο στο φάσμα του αυτισμού που βρισκόταν σε κρίση έχοντας μόλις φύγει από το κέντρο φιλοξενίας κρατώντας ένα λευκό παιχνίδι και που ένας περαστικός το πέρασε για όπλο και κάλεσε τις αρχές. Ενώ μάλιστα ο φροντιστής του είχε καταφτάσει εγκαίρως στο σημείο, ενώ ακολούθησε τις οδηγίες των αστυνομικών, ενώ εξήγησε την κατάσταση, τίποτα δε σταμάτησε έναν αστυνομικό να πυροβολήσει προς το μέρος του παιδιού πιστεύοντας ότι απειλείται από το λευκό παιχνίδι. Τραγική ειρωνεία; Τελικά οι πυροβολισμοί αστόχησαν, δεν βρήκαν το παιδί, αλλά τραυμάτισαν τον φροντιστή, που αντί να του δώσουν τις πρώτες βοήθειες του πέρασαν και χειροπέδες. Ήταν αφροαμερικανός βλέπετε.

 
Ακόμα και στην αστυνομοκρατούμενη Αμερική, ακόμα και στους υπερσυντηρητικούς κάφρους, ακόμα και στην χώρα που οι μπάτσοι πρώτα σκοτώνουν και μετά λένε «ψηλά τα χέρια», ακόμα και στη χώρα που ανέδειξε τον τραμπισμό, τον νεομουσολινισμό, ακόμα κι εκεί, στην καρδιά της δυστοπίας, μετά το περιστατικό έγινε υποχρεωτικό με νόμο όλοι οι αστυνομικοί της πολιτείας να περάσουν εκπαίδευση πάνω στον αυτισμό, δημιουργήθηκαν ειδικά μητρώα όπου καταγράφηκαν εθελοντικά οι αυτιστικοί της περιοχής για να γνωρίζουν οι αστυνομικοί αν θα κάνουν παρέμβαση σε σπίτι ή χώρο που ζει αυτιστικός, δημιουργήθηκε ακόμα και πρόγραμμα που οι ίδιοι αυτιστικοί σε περίπτωση ελέγχου ενημέρωναν τους αστυνομικούς για το πώς έχουν ανάγκη να τους φερθούν, τι χρειάζονται να ξέρουν οι αρχές ως προς τη διαχείριση.

 
Στο Λονδίνο, πάλι τα ίδια. Ακόμα και σε σοβαρό περιστατικό που περιελάμβανε παιδιά, έχω μπει σε κλήση με αστυνομικούς ειδικά εκπαιδευμένους στο φάσμα κι έχουμε οργανώσει μαζί πολιτικές διαχείρισης του γεγονότος.

Μα είναι δυνατόν να μιλάμε στα σοβαρά για πογκρόμ σε αυτιστικούς; Είναι δυνατόν από αυτό το περιστατικό να ρωτάτε γιατί δε σταμάτησε το παιδί στην κρίση, που έχει βιώσει ήδη ένα τραυματικό περιστατικό σε αντίστοιχες συνθήκες; Είναι δυνατόν ο κάθε άσχετος να λέει τη μπαρούφα του για το τι ΠΙΣΤΕΥΕΙ ότι είναι ο αυτισμός και να απαιτεί να περιορίζονται οι ελευθερίες των αυτιστικών με βάση τη δική του ανενημέρωτη κι ημιμαθή κατανόηση;

Και κάτι τελευταίο; Εκεί στην αστυνομία, δεν έχετε παιδιά, αδέρφια, συγγενείς στο φάσμα; Δεν υπάρχουν άνθρωποι που να είναι κι οι ίδιοι στο φάσμα;

 
ΔΕ ΝΤΡΕΠΕΣΤΕ ΓΙΑ ΑΥΤΕΣ ΤΙΣ ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΕΙΣ ΤΩΝ ΣΥΝΑΔΕΛΦΩΝ ΣΑΣ; ΤΙ ΚΑΝΕΤΕ ΓΙΑ ΑΥΤΟ;

Ντροπή. Ντροπή. Ντροπή.

 
Δεν έχω νιώσει ποτέ χειρότερα, δεν έχω νιώσει μεγαλύτερη ντροπή που γεννήθηκα και μεγάλωσα σε μια χώρα που φιλοξενεί αυτές τις νοοτροπίες, αυτές τις κουλτούρες, αυτό το πηχτό μίσος του ηλίθιου και του αμόρφωτου.

 
Σας φτύνω στη μούρη.

 
Τα χέρια σας δε θα αγγίξουν τα παιδιά μας. 

ΚΑΤΩ ΤΑ ΞΕΡΑ ΣΑΣ. 

Πηγή:  facebook

---

Η Σφήκα: Επιλογές

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Δημοκρατία και ελευθερία με ... άδεια λειτουργίας;

Σεμίνα Διγενή

Υπάρχουν στιγμές που μια φαινομενικά «τεχνική» συνταγματική αλλαγή αποκαλύπτει πολύ περισσότερα από εκατό πολιτικές ομιλίες. Αυτό σκέφτηκα παρακολουθώντας τη συζήτηση που άνοιξε για τη συνταγματική αναθεώρηση.

Η κυβέρνηση δεν περιορίζεται πλέον στο να νομοθετεί για την οικονομία, την εργασία ή την Παιδεία. Ανοίγει και μία ακόμα πιο επικίνδυνη πόρτα. Αυτή που οδηγεί στο να αποκτήσει το κράτος θεσμικό δικαίωμα παρέμβασης στη λειτουργία των πολιτικών κομμάτων. Να μπορεί δηλαδή, στο όνομα της «προστασίας της δημοκρατίας», να παρακολουθεί, να αξιολογεί και τελικά να κρίνει ποιοι και πώς δικαιούνται - και ποιοι όχι - να συμμετέχουν στην πολιτική ζωή και με ποιους όρους.

Δε μιλάμε δηλαδή για μια απλή συνταγματική αλλαγή, αλλά για την αρχή ενός επικίνδυνου κατήφορου.

Συνηθίσαμε κάθε φορά που μια κυβέρνηση μιλά για «θωράκιση της δημοκρατίας» να ξέρουμε ότι κάτι κακό σχεδιάζει. Η Ιστορία έχει αποδείξει ότι πολλές από τις πιο επικίνδυνες περιστολές δικαιωμάτων επιβλήθηκαν στο όνομα της ...προστασίας της δημοκρατίας.

Αυτό ακριβώς συμβαίνει και σήμερα, πίσω από βαρύγδουπες διακηρύξεις περί «δημοκρατικών εγγυήσεων» και «θεσμικής προστασίας», αποκαλύπτεται μια βαθιά αντιδραστική επιδίωξη, να μπορούν οι κρατικοί επιτηρητές να παρεμβαίνουν στη ζωή και στη λειτουργία των πολιτικών κομμάτων.

Αν ξεχαστεί πως τελικός κριτής των κομμάτων είναι ο λαός και περάσουν τέτοιες αντιλήψεις, ο ρόλος αυτός κινδυνεύει να μεταφερθεί σε κρατικούς μηχανισμούς και θεσμούς, που θα έχουν τη δυνατότητα να αποφασίζουν αν ένα κόμμα είναι αρκετά «δημοκρατικό», αρκετά «θεσμικό», αρκετά «ακίνδυνο» για να συμμετέχει στις εκλογές.

Ας μην υπάρχουν αυταπάτες.

Η επίκληση της Χρυσής Αυγής λειτουργεί ως το απαραίτητο άλλοθι. Κανένας δημοκρατικός πολίτης δεν έχει ξεχάσει τον εγκληματικό χαρακτήρα της ναζιστικής οργάνωσης. Ομως εδώ δεν συζητάμε για την τιμωρία εγκληματικών πράξεων, αυτή άλλωστε προβλέπεται ήδη από την ποινική νομοθεσία. Συζητάμε για τη δημιουργία ενός μόνιμου μηχανισμού πολιτικής επιτήρησης των κομμάτων. Και όταν δημιουργούνται τέτοιοι μηχανισμοί, η Ιστορία αποδεικνύει ότι πολύ γρήγορα αλλάζουν στόχο. Και θύματα.

Σήμερα θα λένε ότι κυνηγούν τον φασισμό.

Αύριο θα μιλούν για «λαϊκισμό».

Μεθαύριο για «ακραίο ακτιβισμό».

Και αργότερα, κάθε πολιτική δύναμη που αμφισβητεί τα συμφέροντα των ισχυρών θα μπορεί να παρουσιάζεται ως απειλή για τη δημοκρατική ομαλότητα.

«Θεσμική σταθερότητα» και «αντισυστημικές συμπεριφορές»

Δεν είναι τυχαίο ότι μαζί με αυτήν τη συζήτηση επανέρχεται η ανιστόρητη και επικίνδυνη θεωρία των «δύο άκρων». Αυτή που προωθεί εδώ και χρόνια η Ευρωπαϊκή Ενωση, μέσα από ψηφίσματα και επίσημα κείμενα.

Η θεωρία που εξισώνει τον φασισμό με τον κομμουνισμό, τους νοσταλγούς του Χίτλερ με όσους πάλεψαν και θυσιάστηκαν για να τον νικήσουν. Είναι μια εξίσωση που αγνοεί πλήρως την Ιστορία. Βάζει στην ίδια ευθεία τον φασισμό, που γέννησε πολέμους, στρατόπεδα συγκέντρωσης και εκατομμύρια νεκρούς, και βαφτίζει θύτη εκείνον που βρέθηκε στην πρώτη γραμμή της Αντίστασης, των εργατικών αγώνων και της συντριβής του ναζισμού. Εκείνη την πολιτική δύναμη που οργανώνει εργατικούς αγώνες και κοινωνικές διεκδικήσεις.

Πρόκειται για μια πολιτική απάτη.

Ο φασισμός δεν γεννήθηκε έξω από το σύστημα. Γεννήθηκε όταν μεγάλα οικονομικά συμφέροντα τον χρειάστηκαν για να τσακίσουν το εργατικό κίνημα. Και όταν ο φασισμός ηττήθηκε, δεν ηττήθηκε από αγορές και χρηματιστήρια. Ηττήθηκε από τους λαούς και από εκατομμύρια κομμουνιστές, που πλήρωσαν με το αίμα τους τη συντριβή του. Μια θεωρία λοιπόν βαθιά ανιστόρητη και πολιτικά επικίνδυνη, που όμως δεν αποτελεί απλώς ένα ιστορικό λάθος. Αποτελεί μια συνειδητή πολιτική επιλογή και ένα πολιτικό εργαλείο.

Γιατί όταν καταφέρεις να παρουσιάσεις ως εξίσου επικίνδυνους τον νεοναζί και τον εργάτη που απεργεί, τότε έχεις ήδη ανοίξει τον δρόμο ώστε οποιαδήποτε ριζοσπαστική διεκδίκηση να μπορεί αύριο να χαρακτηριστεί «ακραία».

Αυτό είναι το πραγματικό διακύβευμα.

Και την ίδια στιγμή που επικαλούνται την «ενίσχυση της δημοκρατίας», η πραγματικότητα τους διαψεύδει καθημερινά.

Ποια ακριβώς δημοκρατική συμμετοχή υπερασπίζονται;

Τη συμμετοχή του πολίτη που περιορίζεται σε ένα κλικ από τον καναπέ;

Τα αρχηγικά κόμματα, όπου οι αποφάσεις λαμβάνονται από έναν στενό κύκλο συμβούλων;

Τα κόμματα που αποκτούν χιλιάδες «μέλη» για μία μόνο ημέρα προκειμένου να εκλέξουν αρχηγό;

Τα πολιτικά μορφώματα που συγχωνεύονται, διασπώνται και επανασυστήνονται, όπως ακριβώς αλλάζουν εταιρική μορφή οι επιχειρηματικοί όμιλοι;

Οχι. Η ανησυχία τους δεν αφορά τη δημοκρατία μέσα στα κόμματα.

Αφορά τον κίνδυνο να δυναμώσει η κοινωνική αμφισβήτηση.

Η ακρίβεια, οι χαμηλοί μισθοί, η διάλυση της δημόσιας Υγείας, η εμπορευματοποίηση της Παιδείας, η εργασιακή ανασφάλεια και οι πολεμικές εμπλοκές δημιουργούν ολοένα μεγαλύτερη δυσαρέσκεια. Και όσο μεγαλώνει αυτή η δυσαρέσκεια, τόσο περισσότερο το πολιτικό σύστημα αναζητεί θεσμικές ασφαλιστικές δικλίδες για να προστατεύσει τον εαυτό του και τα συμφέροντά του.

Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι η συζήτηση αυτή εξελίσσεται ταυτόχρονα με τη γενικευμένη προσπάθεια περιορισμού των απεργιών, των διαδηλώσεων και της συνδικαλιστικής δράσης.

Και, βέβαια, δεν θα ελέγχονται μόνο τα οικονομικά ή η νομιμότητα των διαδικασιών, αλλά μπορεί να ανοίξει η συζήτηση ακόμα και για το αν οι πολιτικές θέσεις ενός κόμματος θεωρούνται αποδεκτές από το κυρίαρχο πολιτικό σύστημα. Και εδώ βρίσκεται ο μεγάλος κίνδυνος. Σε αρκετές χώρες της ΕΕ έχουν ήδη εφαρμοστεί μηχανισμοί που επιτρέπουν την απαγόρευση ή τον αποκλεισμό πολιτικών οργανώσεων, με επίκληση την προστασία της δημοκρατίας. Το πρόβλημα είναι ότι τα κριτήρια γίνονται ολοένα πιο ελαστικά και περισσότερο πολιτικά, παρά νομικά.

Και όταν σήμερα ένα κόμμα οργανώνει μεγάλες κινητοποιήσεις ενάντια στην ιδιωτικοποίηση της Υγείας ή της Παιδείας, αύριο κάποιος μπορεί να ισχυριστεί ότι αυτό υπονομεύει τη «θεσμική σταθερότητα» ή ότι προωθεί «αντισυστημικές συμπεριφορές». Αν ο νομοθέτης αποκτήσει τη δυνατότητα να ορίζει συνεχώς ποια είναι τα όρια της «ορθής δημοκρατικής λειτουργίας», ποιος αποκλείει να χρησιμοποιηθεί αυτό το εργαλείο εναντίον οποιουδήποτε ενοχλεί;

Το μήνυμα είναι σαφές: Λιγότερη κοινωνική συμμετοχή, περισσότερος κρατικός έλεγχος.

Ενας ολόκληρος μηχανισμός περιορισμών ενάντια στον λαό

Προσπαθούν να πείσουν την κοινωνία ότι όποιος διεκδικεί ριζικές αλλαγές είναι εξίσου επικίνδυνος με τον φασισμό.

Ποιον όμως, φοβούνται πραγματικά;

Τον άνεργο που ζητά δουλειά;

Τον εργαζόμενο που διεκδικεί Συλλογική Σύμβαση;

Τον συνταξιούχο που απαιτεί αξιοπρεπή σύνταξη;

Τον φοιτητή που υπερασπίζεται τη δημόσια Παιδεία;

'Η μήπως φοβούνται ότι όλα αυτά τα κομμάτια της κοινωνίας μπορούν να συναντηθούν σε ένα ισχυρό εργατικό - λαϊκό κίνημα, που θα αμφισβητήσει την πολιτική των κερδών των λίγων;

Εδώ βρίσκεται η ουσία.

Γι' αυτό βλέπουμε τα τελευταία χρόνια έναν ολόκληρο μηχανισμό περιορισμών.

• Νόμοι που δυσκολεύουν τις απεργίες.
• Αστυνομική καταστολή στις διαδηλώσεις.
• Ηλεκτρονικά φακελώματα συνδικάτων.
• Παρακολουθήσεις.
• Και τώρα συζητήσεις για κρατική εποπτεία στη λειτουργία των κομμάτων.

Δεν είναι μεμονωμένα περιστατικά.

Είναι κομμάτια του ίδιου παζλ.

Είναι η προσπάθεια να θωρακιστεί ένα σύστημα που δυσκολεύεται ολοένα περισσότερο να πείσει την κοινωνία ότι η πολιτική του υπηρετεί το δημόσιο συμφέρον.

Η ελληνική κοινωνία, όμως, έχει ιστορική μνήμη.

Γνωρίζει πολύ καλά πού μπορεί να οδηγήσει η λογική σύμφωνα με την οποία το κράτος αποφασίζει ποιες πολιτικές ιδέες είναι «ασφαλείς» και ποιες όχι. Οι διώξεις φρονημάτων, οι εξορίες, οι απαγορεύσεις κομμάτων και η ποινικοποίηση της πολιτικής δράσης δεν αποτελούν μακρινές αναμνήσεις κάποιου άλλου λαού. Είναι ματωμένες σελίδες της δικής μας Ιστορίας.

Οι δημοκρατικές ελευθερίες δεν χαρίζονται, κατακτώνται και διατηρούνται μόνο όταν οι πολίτες αντιλαμβάνονται εγκαίρως τον κίνδυνο, πριν αυτός μετατραπεί σε κανονικότητα.

Γιατί μπορεί σήμερα να συζητούνται «όροι λειτουργίας», αύριο όμως μπορεί να συζητούνται «όροι ύπαρξης». Και όταν ένα κράτος αποκτά το δικαίωμα να αποφασίζει ποια κόμματα είναι αρκετά «δημοκρατικά» για να συμμετέχουν στην πολιτική ζωή, τότε η δημοκρατία παύει να ανήκει στον λαό και μετατρέπεται σε προνόμιο που παραχωρεί η εξουσία.

Ομως η μέρα που η εξουσία θα αποφασίζει ποιος μπορεί να σκέφτεται διαφορετικά είναι η μέρα που θα έχουμε γυρίσει αιώνες πίσω.

Και αυτός είναι ο λόγος που η υπεράσπιση της πολιτικής ελευθερίας, της ανεξαρτησίας των κομμάτων και του δικαιώματος του λαού να επιλέγει χωρίς κρατικούς κηδεμόνες δεν αφορά μόνο όσους διαφωνούν με την κυβέρνηση. Αφορά κάθε άνθρωπο που πιστεύει ότι η λαϊκή κυριαρχία δεν μπορεί να μπαίνει υπό επιτήρηση.

Αφορά το ίδιο το περιεχόμενο της δημοκρατίας και το δικαίωμα κάθε κοινωνίας να καθορίζει ελεύθερα το πολιτικό της μέλλον.

Γιατί οι ελευθερίες δεν χάνονται όλες μαζί. Χάνονται λίγο λίγο, μέχρι τη μέρα που ο λαός ανακαλύπτει ότι εκείνο που του αφαίρεσαν δεν ήταν απλώς ένα δικαίωμα, αλλά η ίδια η δυνατότητά του να αλλάξει την κοινωνία.

Υπαγορευμένες ...ασφαλείς ιδεολογίες

Μιλούν για την άνοδο της «άκρας αριστεράς» στην Ευρώπη και δεν τους ανησυχεί καθόλου η εσωκομματική δημοκρατία. Τους ανησυχεί ότι σε όλη την Ευρώπη μεγαλώνει η αμφισβήτηση απέναντι στις πολιτικές της ΕΕ, της λιτότητας, των πολέμων, της κατάργησης κάθε κοινωνικού αγαθού.

Αυτός είναι ο πραγματικός φόβος τους. Ο λαός όταν οργανώνεται, ο εργαζόμενος που σηκώνει κεφάλι και η νεολαία που αρνείται να συμβιβαστεί.

Φοβούνται την πολιτική δύναμη που δεν αποδέχεται ως μονόδρομο τα κέρδη των λίγων και τη φτώχεια των πολλών. Και ξέρουμε όλοι καλά ποια είναι αυτή η πολιτική δύναμη.

Δεν πέρασαν πολλές δεκαετίες από τότε που πολιτικές ιδέες διώκονταν, κομμουνιστές εξορίζονταν για τα φρονήματά τους και ένα ολόκληρο πολιτικό ρεύμα βρέθηκε εκτός νόμου. Οσοι πιστεύουν ότι αυτά ανήκουν οριστικά στο παρελθόν ξεχνούν ότι οι δημοκρατικές ελευθερίες δεν είναι δεδομένες. Κατακτήθηκαν με αγώνες και μπορούν να περιοριστούν ξανά, αν η κοινωνία πάψει να τις υπερασπίζεται.

Η δημοκρατία δεν κινδυνεύει από εκείνους που διεκδικούν τα δικαιώματά τους.

Κινδυνεύει όταν το κράτος αποφασίζει και διατάσσει ποια ιδεολογία είναι «ασφαλής» και το βολεύει και ποια όχι.

Της
Σεμίνας Διγενή

Πηγή: rizospastis

---

Η Σφήκα: Επιλογές

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Κουκίδες στο ψηφιδωτό

Λιάνα Κανέλλη

Εκείνο το συμβολικό και ίσως ουσιαστικά μεγαλόπρεπο «στους γονείς μου οφείλω το ζην και στους δασκάλους μου το ευ ζην», που αποδίδεται στον Αλέξανδρο τον Μακεδόνα, σήμερα ακούγεται ανούσιο, αφελές, για να μην πω και ύποπτο. Κι αυτό επειδή από τη Δύση έως την Ανατολή η γνώση παίζει να είναι και η πιο υποτιμημένη και διαστρεβλωμένη έννοια απ' όσες έχουν βγει στο καπιταλιστικό παζάρι εδώ και δεκαετίες.

Με όποιον δάσκαλο κι αν μιλήσεις, από το Δημοτικό μέχρι και κυρίως το πανεπιστήμιο, θα σου πει ότι δυσκολεύεται έως και αδυνατεί να συγκροτήσει μια σχέση με τους μαθητές και σπουδαστές του. Γι' αυτό το καταστροφικό διαζύγιο, σε έναν μεγάλο βαθμό, αν και όχι αποκλειστικά, ευθύνεται η κατάχρηση της ψηφιακής τεχνολογίας και της Τεχνητής Νοημοσύνης. Η φαντασία, η πρωτότυπη νοητική σύνθεση πληροφοριών, η αναζήτηση εκείνων των ερωτηματικών αυτών καθαυτών, που μπορεί να ανοίξουν ερευνητικούς δρόμους σε πεδία μη τεχνολογικά, έχουν αιχμαλωτιστεί σε κουτάκια. Σε τέτοιο βαθμό που οι ανθρωπιστικές επιστήμες να κινδυνεύουν να θεωρηθούν άχρηστες. Σε μικροαστικές παρέες μάνατζερς τάχα μου, ή και τεχνοεξαρτημένων πιτσιρικάδων και τριαντάρηδων, αν ανοίξεις μια συζήτηση πολιτική ή και γενική κοινωνική ας πούμε παραδείγματος χάριν, περί των ορίων της εμπειρίας, την αποτελεσματικότητα της διπλωματίας, ή κάτι ακραίο όπως αν υπάρχει ηθική στην ερωτική επικοινωνία, θα πάρουν φωτιά τα κινητά, θα παρατεθούν άπειρα τσιτάτα από εύκολους καταλόγους διαδικτυακής προσφοράς μιας πληθωριστικής γνώσης, που παρέχεται μαζί με τη ...χαρτοπετσέτα σε κάθε απόπειρα διαλόγου. Δεν πρόκειται για απάθεια.

Δεν πρόκειται για συνήθεια. Αρχίζει επικίνδυνα να γίνεται δεύτερη φύση η τηλεπαφή με τον άλλον. Κι αν αυτό καταντάει αποδεκτό σε προσωπικό επίπεδο, γιατί να μην είναι σε γνωστικό. Αμα δεν διατίθενται κονδύλια για δασκάλους και χρηματοβόρες σχολικές μονάδες και όλα φτηναίνουν με τηλέ- σε οθόνες, από την εκπαίδευση έως την ιατρική, τότε γιατί ο εθισμένος σε καθόλου κόπο για να δει και να ακούσει τον άλλον να σηκωθεί να πάει στο αμφιθέατρο ή και στο ίδιο το θέατρο. Η βιντεοληπτική καθοδήγηση, από την αφαίρεση ενός λεκέ έως την κατασκευή μπίρας, τη δολοφονία χωρίς ίχνη, τη βόμβα με καθαριστικά κουζίνας και τη μετατροπή του Μπετόβεν σε τράπερ με ευκολόβρετο λογισμικό, καταργούν την ανάγκη να χτίσεις σχέση με τον δάσκαλο, να δεχτείς και να αμφισβητήσεις καθοδήγηση, έμπνευση και να αναπτύξεις κριτική ικανότητα πέραν των ορίων της ευκολίας και της εξοικονόμησης χρόνου.

Η προχειρογνωσία των ημερών, η σχετικοποίηση των πάντων, που συνήθως καταλήγει στο «άποψή μου, άποψή σου», μαζί με την επίκληση της στατιστικής που απαντάει, θεοποιημένη, με έναν αριθμό σε όλα τα γιατί και πώς και τι και πότε και ποιος, σερβίρει την έννοια της γνώσης σε πιάτο ρηχό και την εμπειρία ως μετρίως αναγκαία και πάντα κοστολογημένη. Ο άλλος γίνεται πανεύκολα ένας πολτός από πολλές εικόνες, ένα θεόρατο ψηφιδωτό στο οποίο για να ξεχωρίσεις δεν χρειάζεται καμία ιδιαίτερη γνώση, καμία ιδιαίτερη δεξιότητα. Αυτά τα ζητάνε μόνο οι εργοδότες όταν πρέπει να τσοντάρουν ανθρώπους στις μηχανές της ιδιοκτησίας τους.

Κάποιος κάποτε έγραψε για την εκδίκηση των μικρών πραγμάτων, την επιβίωση δηλαδή των ανόργανων αντικειμένων που επιζούν και ενίοτε γίνονται αναμνηστικά, όταν τα έμψυχα οργανικά, σαν τον άνθρωπο, τα καταπιεί η φθορά του χρόνου. Μπορεί να είχε δίκιο. Να κατάφερε με αυτήν τη φράση να κινητοποιήσει τη σκέψη και να μας κάνει να αναρωτηθούμε τι συμβαίνει όταν το ανθρώπινο σώμα συγκρουστεί με την απεχθή μορφή της πραγματικότητας. Εκεί τα ...παίζει και η στατιστική και εικονολατρεία. Οπως τις προάλλες που έμαθα για τον καρκίνο μιας σαρανταπεντάχρονης φίλης. Η συχνότητα αυτής της τυραννικής αρρώστιας σε εξοικειώνει; Δεν νομίζω. Αλλά αγριεύτηκα όταν την άκουσα να λέει πως από μια παρέα με δεκαπέντε συμφοιτήτριες, όλες από 45 έως 55, οι έντεκα (!) έχουν χτυπηθεί απ' αυτήν... Κάποια βαθύτερη γνώση από αυτή που διαθέτουμε χρειαζόμαστε, θαρρώ, για να μην παραλύσουμε από τον αριθμό, και η ΤΝ χέρι δεν απλώνει παρηγοριάς...

Πηγή: rizospastis

---

Η Σφήκα: Επιλογές

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Chat Control: Και επίσημα νόμος της ΕΕ η παρακολούθηση των πάντων στο διαδίκτυο από ΕΕ - κυβερνήσεις - ομίλους

Κόσμος

Με τις ψήφους των ευρωβουλευτών της ΝΔ, του ΠΑΣΟΚ και της Λατινοπούλου στην ολομέλεια του Ευρωκοινοβουλίου επιβλήθηκε τελικά η μεθόδευση να περάσει από το «παράθυρο» ο κανονισμός για την γενικευμένη παρακολούθηση των διαδικτυακών επικοινωνιών των πάντων, με το ψεύτικο πρόσχημα της προστασίας των παιδιών από σεξουαλική κακοποίηση.

Έτσι, επισημαίνει η Ευρωκοινοβουλευτική Ομάδα του ΚΚΕ, «το "δόγμα" ΕΕ και κυβερνήσεων και των ομίλων "ουδείς εξαιρείται των παρακολουθήσεων" αποκτά τώρα τη νομική κατοχύρωσή του και για τις διαδικτυακές επικοινωνίες.

Μάλιστα, για να επιβληθεί τελικά ο απαράδεκτος αυτός κανονισμός επιστρατεύτηκαν άθλιες μεθοδεύσεις. Η σχετική πρόταση κανονισμού της Κομισιόν απορρίφθηκε από το Ευρωκοινοβούλιο σε ψηφοφορία στην ολομέλειά του τον Μάρτη, εξαιτίας των αντιθέσεων των αστικών πολιτικών δυνάμεων που εκφράζουν τις σφοδρές αντιθέσεις ανάμεσα στους μεγάλους ομίλους του διαδικτύου και σε ισχυρές πλατφόρμες μηνυμάτων και συνομιλιών. Επίδικο για αυτές δεν είναι καθόλου η προστασία παιδιών ή των προσωπικών δεδομένων και η ασφάλεια των τηλεπικοινωνιών αλλά τα κέρδη τους.

Για να επιβληθεί όμως με κάθε μέσο ο κανονισμός ο οποίος είχε απορριφθεί προηγούμενα, η πρόεδρος του Ευρωκοινοβουλίου, Ρ. Μέτσολα, κάλεσε τα κράτη-μέλη να παρουσιάσουν τη δική τους πρόταση κανονισμού (με απαράλλαχτη την αντιδραστική ουσία του), ώστε να την θέσει σε νέα ψηφοφορία στην ολομέλεια του Ιούλη, όπως και έγινε.

Είναι χαρακτηριστικό ότι ο κανονισμός θα αποτελέσει νόμο της ΕΕ παρά το γεγονός ότι καταψηφίστηκε και πάλι στο Ευρωκοινοβούλιο, όχι όμως από την απαιτούμενη από τον κανονισμό πλειοψηφία, δηλαδή την απόλυτη πλειοψηφία του συνολικού αριθμού των ευρωβουλευτών. Αυτή άλλωστε είναι η συνηθισμένη πρακτική της ΕΕ, που εφαρμόζει επανειλημμένα: "θα ψηφίζετε όσες φορές χρειαστεί μέχρι να βγει το αποτέλεσμα που θέλουμε". Τέτοια είναι η "δημοκρατία" τους που με θράσος την πλασάρουν και σαν "πρότυπο".

Η Ευρωκοινοβουλευτική Ομάδα του ΚΚΕ καταψήφισε και καταγγέλλει τόσο το εκτρωματικό περιεχόμενο του κανονισμού γενικευμένου φακελώματος, όσο και την απαράδεκτη μεθόδευση να επιβληθεί με το "έτσι θέλω".

Μονοπώλια, ΕΕ και αστικές κυβερνήσεις καταργούν το απόρρητο των επικοινωνιών και κάθε προστασία δεδομένων κίνησης στο διαδίκτυο, παραδίδοντάς τις στα χέρια των ομίλων. Επιτρέπει την "προληπτική" παρακολούθηση των επικοινωνιών των πάντων με συστήματα "σάρωσης" εικόνων και βίντεο και κειμένων και την αποθήκευση των σχετικών δεδομένων, που δεν αλλάζει από ορισμένες τυπικές "εξαιρέσεις" που πέρασαν με τροπολογία στο νόμο για εφαρμογές τύπου Viber,WhatsApp , Signal κ.α .

Στην πραγματικότητα ο κανονισμός δεν αφορά την προστασία των παιδιών, απλά την εκμεταλλεύεται χυδαία, ώστε, στο όνομά της, να επιτρέψει την εφ’ όλης της ύλης γενικευμένη παρακολούθηση, χωρίς καμία πραγματική συμβολή στην προστασία των παιδιών.

Ο κανονισμός ξεσκεπάζει την κοροϊδία για την προστασία των προσωπικών δεδομένων που κατοχυρώνει δήθεν η ευρωενωσιακή νομοθεσία και ο "Γενικός Κανονισμός για την Προστασία Δεδομένων" (GDPR) της ΕΕ.

Στο πλαίσιo του εκμεταλλευτικού συστήματος, όπου τα προσωπικά δεδομένα αποτελούν ιδιοκτησία των μονοπωλίων σε σύμπραξη με τα αστικά κράτη, οι λαοί και ιδιαίτερα οι νέοι άνθρωποι βρίσκονται πολλαπλά εκτεθειμένοι στην καπιταλιστική βαρβαρότητα και στα φαινόμενα σήψης που γεννάει, όπως η εκμετάλλευση των παιδιών, η πολύμορφη κακοποίησή τους. Γι’ αυτό κι ο μοναδικός δρόμος που μπορεί να εγγυηθεί την προστασία των παιδιών, αλλά και των λαϊκών ελευθεριών είναι αυτός της αμφισβήτησης και της σύγκρουσης με το αντιδραστικό θεσμικό πλαίσιο, με την ίδια την εξουσία των μονοπωλίων και των ιμπεριαλιστικών ενώσεων που την υπηρετούν». 

Πηγή: 902

---

Η Σφήκα: Επιλογές

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Με ένα ανώνυμο email...

Γιάννης Κέμμος

Από τα άρθρα στα ΜΜΕ που πληροφορίες έντεχνα έχουν διαρρεύσει με μαεστρία οι διωκτικές αρχές, διαβάζουμε ότι:

Aφορμή για τα νέα στοιχεία και τις συλλήψεις στάθηκε ανώνυμη καταγγελία η οποία έφτασε στις αστυνομικές αρχές μέσω ηλεκτρονικού ταχυδρομείου και στο οποίο φέρεται να κατανομάζονταν ως φυσικοί αυτουργοί της επίθεσης τόσο οι δύο συλληφθέντες όσο και η γυναίκα που σήμερα βρίσκεται εκτός Ελλάδος.

Έτσι, οι αρχές αποφάσισαν την περαιτέρω διερεύνηση των πληροφοριών και έτσι συγκεντρώθηκαν περισσότερα στοιχεία για τα συγκεκριμένα πρόσωπα, όπως η εμπλοκή τους σε άλλη παλαιότερη δικογραφία που δεν σχετίζεται με τη Marfin.

Αντλώντας στοιχεία από αυτή τη δικογραφία, οι αρχές φαίνεται πως κατέληξαν ότι και οι τρεις έχουν χαρακτηριστικά που προσομοιάζουν πολύ με εκείνα των δραστών της φονικής επίθεσης, με αποτέλεσμα να ξεκινήσει ο νέος κύκλος ερευνών. Επιπλέον αξιοποιήθηκε υλικό που έδωσε η Αντιτρομοκρατική και το οποίο είχε ληφθεί πριν χρόνια από την έρευνα για άλλη υπόθεση.

Σε επιχείρηση της Αντιτρομοκρατικής που είχε γίνει το 2020 στο Κουκάκι όπου συνελήφθη γνωστός αντιεξουσιαστής με εκρηκτικά, είχαν κατασχεθεί και τα ψηφιακά του αρχεία. Σε αυτά εντοπίστηκαν τρεις φωτογραφίες από διακοπές, με τους κατηγορούμενους να φορούν τα ίδια ρούχα με αυτά που φορούσαν στην εμπρηστική επίθεση στην Marfin.

Δηλαδή

Η πληροφορίες δόθηκαν με ανώνυμο email

Οι αρχές που λαμβάνουν πολύ σοβαρά από ότι φαίνεται τα email, πόσο μάλλον τα ανώνυμα όπως φάνηκε και απο την περιπέτεια Ντόκου, αποφάσισαν ότι είναι αξιόπιστες οι πληροφορίες.

 
Ειδικά όταν είδαν ότι κατονομάζει αντιεξουσιαστές γνωστούς από άλλη δικογραφία που δεν είχε σχέση με τη Μαρφίν.

 
Κατέληξαν δε ότι τα χαρακτηριστικά προσομοιάζουν πολύ με εκείνα των δραστών.

 
Δηλαδή τι; Ότι έχουν δυο χέρια και δυο πόδια και ανήκουν στην κατηγορία Homo Sapiens;

Και το πιο κρίσιμο στοιχείο, φορούσαν τα ίδια ρούχα στις διακοπές τους με τους δράστες που είχαν σε φωτογραφίες, κάποιους μήνες αργότερα.

 
Γιατί προφανώς από το Μάιο τα κράτησαν μέχρι τις καλοκαιρινές τους διακοπές αφού πρώτα είχαν κάψει 3 ανθρώπους και μόνο αυτοί φορούσαν αυτά τα κατα παραγγελία ρούχα μοναδικά στο είδος τους.

 
ΕΙΛΙΚΡΙΝΑ, τι βλακείες είναι αυτές που διαβάζουμε και ακούμε από το πρωί;

Τι είναι αυτό που προσπαθεί να συγκαληφθεί ή αυτό από το οποίο πρέπει να αποπροσανατολιστεί η κοινή γνώμη;

Πάμε για εκλογές; Πρέπει να τονωθεί το αίσθημα ασφάλειας των πολιτών; Να αισθανθεί το πόπολο ότι υπάρχει κράτος;

Ποιο κράτος; Αυτό που το ρεζίλεψαν οι Ρωσοι φαρσέρ ή αυτό που κόβουν βόλτες ουκρανικά ντροουν βομβες στις θάλασσες;

Ή αυτό που πυροβολεί άοπλους 20χρονους στην πλάτη;

Ποιο είναι το ακροατήριο που προσπαθεί να πείσει με αυτή τη μπαρούφα ότι το κράτος δουλεύει;
Πραγματικά αναρωτιέμαι ποιοι είναι αυτοί οι δικαστικοί λειτουργεί που πείστηκαν από αυτά τα στοιχεία για να προσάψουν κατηγορίες σε ανθρώπους μετά από 16 χρόνια με το μόνο πραγματικό στοιχείο σε αυτό το παραμύθι να είναι φαντάζομαι ότι πρόκειται για αντιεξουσιαστές.

 
Οπότε με ένα ανώνυμο email σήμερα κρεμάμε στα μανταλάκια τρεις ανθρώπους γιατί μπορεί να είναι αντιεξουσιαστές, αύριο τρεις αριστερούς, μεθαύριο τρεις κομμουνιστές, την άλλη βδομάδα τρεις συνδικαλιστές που πρωτοστατούν σε κινητοποιήσεις και σε ένα μήνα τρεις αλλοδαπούς ξέρω γω γιατί έτσι.

 
Και όλα αυτά απο ένα ανώνυμο email.

 
Και δεν θα ρωτήσω αν κοροιδευόμαστε μεταξύ μας γιατί προφανώς αυτό κάνουμε.

 
Όλοι θέλουμε να βρεθούν και να τιμωρηθούν οι δράστες της Μαρφίν, οι δολοφόνοι του Καραιβάζ και όποιοι άλλοι διαφεύγουν εγκλημάτων, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι θα πετάμε στα κελιά όποιον βολεύει το σύστημα για να ικανοποιήσουμε στοχευμένα ακροατήρια.

 
Λίγα τσίπα και λίγη ντροπή επιτέλους.

 
Και μέσα σε όλα αυτά η ΠΟΑΣΥ που δεν βρήκε λέξη να πει για τον πυροβολισμό στο κεφάλι του 20χρονου που χαροπαλεύει, έδωσε σήμερα συγχαρητήρια για τις συλλήψεις για την τρομοκρατία.

 
Φαντάζομαι ούτε για τη σύλληψη του Ινδιάνου που έμεινε 6 μήνες φυλακή αθώος και χωρίς λόγο είχε βρει κάτι να πει. Ίσως μάλιστα να ήταν έτοιμη να πει συγχαρητήρια για την άμεση σύλληψη του δράστη.

 
Θα ήταν πολύ αστεία όλα αυτά, αν στην πραγματικότητα δεν ήταν πολύ σοβαρά και τρομακτικά.
Πως σε ένα κράτος δικαίου, ένα ανώνυμο email μπορεί να αναστατώσει τη ζωή ανθρώπων και να τους βαφτίσει κατηγορούμενους.

 
Το μόνο που μένει είναι να βρεθεί αποτύπωμα του Ρωμανού σε σακούλα στο διαμέρισμα των συλληφθέντων ή γιατί όχι κανένα μερικό αποτύπωμα σε κανένα βιβλίο να θυμηθούμε ξανά την Ιλιάνα και τον Περικλή.

 
Ειλικρινά περιμένουμε όλοι να δούμε με αγωνία αυτά τα ατράνταχτα, αδιάσειστα στοιχεία που τραβούν την προσοχή της κοινής γνώμης και έχει κρεμάσει στα μανταλάκια τρεις ανθρώπους.

Η αλήθεια είναι όμως πως μέχρι στιγμής το παραμύθι δεν έχει δράκο.

Πηγή:facebook

---

Η Σφήκα: Επιλογές

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Συγκλονίζει η μητέρα του 20χρονου που πυροβόλησαν αστυνομικοί: “Eχει αυτισμό, τον σκότωσαν πολύ άγρια”

Από Ημεροδρόμος

Ο 20χρονος που πυροβόλησαν πισώπλατα οι αστυνομικοί στο Αργος εξακολουθεί να νοσηλεύεται διασωληνωμένος με μηχανική υποστήριξη. Οι νεότερες εξελίξεις λένε πως γίνονται έρευνες… για την υπόθεση. Πλην, όμως, η ίδια η ανακοίνωση της αστυνομίας “αποκαλύπτει” από την περιγραφή των γεγονότων πως οι αστυνομικοί δεν ήταν σε νόμιμη άμυνα και δεν κινδύνευαν από έναν άοπλο νεαρό.

Ολα τα παραπάνω γίνονται ακόμα πιο τραγικά μετά τις συγκλονιστικές δηλώσεις της μητέρας του 20χρονου, η οποία μιλήσε στο MEGA και είπε ότι το παιδί της έχει αυτισμό και πως ουσιαστικά είναι νεκρό. «Δεν έχει φίλους, είναι αυτιστικός. Εμείς μόλις μετακομίσαμε από Αθήνα. Μόλις. Μεταφέρουμε ακόμα τα πράγματα. Έχει αυτισμό, έχει αναπηρία 89% Τον σκοτώσανε. Τώρα μόνο με μηχανήματα λειτουργεί το σωματάκι του και έχει 7 σφαίρες στο κεφάλι. Πολύ άγρια σκοτώθηκε. Οι γιατροί λένε ότι χρησιμοποιήθηκαν σφαίρες που απαγορεύονται για την Αστυνομία. Εκείνες οι σφαίρες ανοίγονται μέσα στο σώμα όταν περνάνε. Βγάλανε δύο σφαίρες οι γιατροί. Τρεις μένουν στο μυαλό. Έχει αιμορραγία εσωτερική και εξωτερική, και δύο τεράστιες τρύπες από μία πλευρά και την άλλη. Από πίσω δεν βλέπω. Τρεις σφαίρες κάνανε έκρηξη και γίναν κομματάκια μέσα. Και έγινε, ξέρετε τι έγινε… πουρέ μέσα. Το μυαλό του σταμάτησε νομίζω».

Και συνεχίζει η μητέρα:

«Δεν τον άφησα ποτέ να βγει μόνος του. Και κρυφά βγήκε επειδή ζεστάθηκε στο σπίτι και ήθελε να δροσιστεί, πήγε για μπάνιο. Το περιστατικό σας λέω. Έκανε μπάνιο και άρχισαν να τον παρακολουθούν από Ασίνη… Και μετά έγινε εκεί και βρήκε ότι είχε ξεχάσει το δίπλωμα στο σπίτι. Γι’ αυτό φοβήθηκε, πανικοβλήθηκε. Και προσπάθησε να φύγει. Επειδή δεν εμπιστεύεται πια. Κινείται καλά ανεξάρτητα, δεν γράφει, δεν διαβάζει και είναι δύσκολο στην επικοινωνία. Στα υπόλοιπα είναι άσος. Στα όλα τα με τα χεράκια του μπορεί να τα κάνει όλα, είναι πολύ καλό παιδί».

Σύμφωνα με τη μητέρα του, ο 20χρονος είχε δίπλωμα και οδηγούσε κανονικά. «Έχει περάσει εξετάσεις, άριστα όλα. Επειδή έχει το θεματάκι του… Του αρέσουν από μικρή ηλικία τα αμάξια. Και τα έφτιαχνε. Πήραμε φθηνό το έφτιαχνε, το λάτρευε, το έπλενε, όλα τα καινούργια ανταλλακτικά είχε βάλει. Παραγγείλαμε πριν μια εβδομάδα θερμοστάτη από τη Γερμανία για το αμάξι του. Πήραμε, βάλαμε, τώρα δεν ζεσταίνεται».

«Εγώ κοιμήθηκα. Δεν του επιτρέπω να βγαίνει μόνος του, μόνο μαζί. Το θέμα είναι, εντάξει, έπρεπε να σταματήσει. Το θέμα είναι ότι τον σκοτώσανε πολύ άγρια».

Εν ολίγοις, οι νόμιμοι εκτελεστές της νόμικης κρατικής βίας, οι οποίοι νομίμως κυκλοφορούν και οπλοφορούν “τρύπησαν” το κεφάλι ενός παιδιού με αυτισμό – κατά τα λεγόμενα της μητέρας – με σφαίρες που για άλλη μια φορά εξοστρακίστηκαν…

Οι δύο αστυνομικοί συνελήφθησαν στο πλαίσιο του αυτοφώρου και κατηγορούνται για απόπειρα ανθρωποκτονίας με ενδεχόμενο δόλο σε ήρεμη ψυχική κατάσταση, ενώ αναμένεται να απολογηθούν την Παρασκευή. Παράλληλα, για το συμβάν έχει ήδη διαταχθεί Ένορκη Διοικητική Εξέταση (ΕΔΕ).

---

Η Σφήκα: Επιλογές

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Η στοματική υγεία δεν είναι ατομική ευθύνη, είναι κοινωνικό δικαίωμα

Ελλάδα

«Δεν μπορεί να υπάρξει "Εθνική Στρατηγική Στοματικής Υγείας" όταν οι δημόσιες δομές παραμένουν χωρίς το αναγκαίο προσωπικό», σημειώνει η ΔΗΠΑΚ σχολιάζοντας την κυβερνητική προπαγάνδα. Και προσθέτει:

«Δεν πρόκειται για παράλειψη ή λανθασμένο σχεδιασμό. Είναι συνειδητή πολιτική επιλογή. Οταν η οδοντιατρική περίθαλψη αντιμετωπίζεται ως ακριβό "κόστος" για το κράτος και ως πεδίο κερδοφορίας για τον ιδιωτικό τομέα, οι προσλήψεις μόνιμων οδοντιάτρων θα παραμένουν πάντα στο περιθώριο.

Πώς θα υλοποιηθεί η "Εθνική Στρατηγική" όταν δεν υπάρχουν οδοντίατροι στις δημόσιες δομές; Ποιος θα υλοποιήσει την πρόληψη, την αγωγή υγείας, την παρακολούθηση των παιδιών, των ηλικιωμένων και των ευάλωτων ομάδων; Ποιος θα εξασφαλίσει ισότιμη πρόσβαση όταν τα δημόσια οδοντιατρεία υπολειτουργούν ή δεν υπάρχουν καν;

Η κραυγαλέα υποστελέχωση ιδιαίτερα των δημόσιων δομών ΠΦΥ επιβεβαιώνει το πώς ακριβώς αντιλαμβάνεται η κυβέρνηση την έννοια της προληπτικής οδοντιατρικής. Στην πράξη η κυβερνητική πολιτική βαφτίζει "πρόληψη" τα προγράμματα τύπου "dentist pass", που αποδείχθηκε ότι επρόκειτο για αποσπασματικά προγράμματα με ημερομηνία λήξης, που δεν έχουν καμία σχέση με τις σύγχρονες δυνατότητες και ανάγκες για υψηλού επιπέδου, δωρεάν πρόληψη στο σύνολο του πληθυσμού. Με αυτόν τον τρόπο μετακυλίει το βάρος αποκλειστικά στον ίδιο τον ασθενή, αναπαράγοντας τη λογική της "ατομικής ευθύνης" και της αυτοπρόληψης, κατακερματίζει τη σταθερή σχέση υγειονομικού - ασθενούς και με την έλλειψη προσωπικού υποβαθμίζει την ολοκληρωμένη παρέμβαση.

Η επίκληση της στρατηγικής του ΠΟΥ δεν αλλάζει την ουσία. Οι εξαγγελίες της κυβέρνησης για την υιοθέτησή της δεν αμφισβητούν τον χαρακτήρα της οδοντιατρικής περίθαλψης ως εμπορεύματος, ούτε διασφαλίζουν την καθολική, αποκλειστικά δημόσια και δωρεάν παροχή της. Αντίθετα, διατηρούν τη λογική της "ελάχιστης κάλυψης", αφήνοντας τον ιδιωτικό τομέα να εξακολουθεί να αποτελεί τον βασικό πάροχο υπηρεσιών και τον λαό να πληρώνει το μεγαλύτερο μέρος του κόστους από την τσέπη του.

Γι' αυτό και παρά τις κατά καιρούς εξαγγελίες η δημόσια οδοντιατρική περίθαλψη παραμένει ο "φτωχός συγγενής" του ΕΣΥ. Οι δημόσιες δομές υποστελεχώνονται, οι οργανικές θέσεις μένουν κενές, οι προσλήψεις είναι ελάχιστες και οι ανάγκες του λαού μετατρέπονται σε πεδίο κερδοφορίας για τον ιδιωτικό τομέα».

Η ΔΗΠΑΚ Οδοντιάτρων καλεί τους εργαζόμενους στην Υγεία και όλο τον λαό να διεκδικήσουν:

• Δημιουργία Εθνικού Δικτύου Οδοντιατρικής Φροντίδας, ενταγμένου στο ΕΣΥ και στην ΠΦΥ, με πλήρη γεωγραφική κάλυψη σε όλη τη χώρα και κριτήριο τη διασφάλιση υψηλού επιπέδου υπηρεσιών.
• Ανάπτυξη Οδοντιατρικών Τμημάτων σε όλα τα Κέντρα Υγείας, με σύγχρονο εξοπλισμό και πλήρη στελέχωση από μόνιμο προσωπικό.
• Ελεύθερη και δωρεάν πρόσβαση όλων των πολιτών, ανεξαρτήτως ασφαλιστικής ή οικονομικής κατάστασης.
• Δημιουργία Τμημάτων Οδοντιατρικής Ειδικής Φροντίδας σε όλα τα νοσοκομεία για ΑμεΑ, ασθενείς με χρόνια νοσήματα ή αυξημένες ανάγκες.
• Ενίσχυση της κατ' οίκον οδοντιατρικής φροντίδας μέσω των δημόσιων δομών (ΚΥ, ΠΕΔΥ, νοσοκομεία), χωρίς καμία εμπλοκή ιδιωτών ή επιχειρηματικών σχημάτων.
• Δημιουργία εξειδικευμένου, πλήρως στελεχωμένου Κέντρου Οδοντιατρικού Τραύματος με 24ωρη λειτουργία.
• Καθιέρωση σταθερών προγραμμάτων πρόληψης στοματικής υγείας, με παρέμβαση στην κοινότητα για παιδιά, εφήβους, εγκύους, ηλικιωμένους και ευάλωτες ομάδες.
• Συστηματική σχολική οδοντιατρική φροντίδα, με προληπτικές επισκέψεις, φθοριώσεις, ενημερωτικές δράσεις και καταγραφή δεικτών στοματικής υγείας.
• Δημιουργία κοινοτικών οδοντιατρικών μονάδων κινητής φροντίδας για απομακρυσμένες περιοχές και νησιά.

«Γιατί μόνο ένα σύστημα Υγείας που λειτουργεί με κριτήριο τις σύγχρονες ανάγκες του λαού - και όχι το κόστος και το κέρδος - μπορεί να εξασφαλίσει πραγματικά το δικαίωμα όλων στη στοματική υγεία», υπογραμμίζει η ΔΗΠΑΚ.

Πηγή: rizospastis

---

Η Σφήκα: Επιλογές

---

Διαβάστε Περισσότερα »

ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟ ΚΟΡΙΝΘΟΥ: Τη Δευτέρα εγκαίνια, την Τρίτη ... λουκέτο!

Ελλάδα

Αλλη μια φιέστα στήθηκε από την κυβέρνηση την περασμένη Δευτέρα, αυτήν τη φορά στο ΓΝ Κορίνθου, κόβοντας κορδέλες στη νέα πτέρυγα του ΤΕΠ, παρουσία μάλιστα του υπουργού εμπορίου Υγείας.

Ομως μόλις την επόμενη μέρα, την Τρίτη, τα ΤΕΠ είχαν κλείσει! Οπως έγινε γνωστό, τα κρεβάτια που χρησιμοποιήθηκαν για να «γεμίσουν» τον χώρο απομακρύνθηκαν και κλειδώθηκαν σε άλλο κτίριο (!), με τα Επείγοντα επίσης να κλειδώνονται, άδεια από προσωπικό και εξοπλισμό, χωρίς μάλιστα να δίνεται κάποια εξήγηση για τους λόγους...

Να σημειωθεί ότι πρόκειται για νοσοκομείο όπου η ΜΕΘ παραμένει κλειστή από τις αρχές Απρίλη, ενώ η Παιδιατρική λειτουργεί στο «κόκκινο», με κίνδυνο ανά πάσα στιγμή να κλείσει. Χαρακτηριστικό είναι επίσης ότι το Ακτινολογικό διαθέτει μόνο έναν γιατρό, που δεν μπορεί να καλύψει 30 εφημερίες, και οι αξονικές γνωματεύσεις δίνονται πλέον σε εργολάβο εξ αποστάσεως, ενώ ο υπέρηχος δεν λειτουργεί μετά το μεσημέρι!

Τα παραπάνω αναδεικνύει η Τομεακή Επιτροπή Κορινθίας του ΚΚΕ για ένα νοσοκομείο που καλείται να καλύψει ανάγκες για έναν ολόκληρο νομό με βιομηχανική δραστηριότητα και όπου οι κίνδυνοι εργατικών «ατυχημάτων» είναι καθημερινότητα, όπως επίσης με εκατοντάδες χιλιάδες κατοίκους και επισκέπτες, που το καλοκαίρι πολλαπλασιάζονται.

Πηγή: rizospastis

---

Η Σφήκα: Επιλογές

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Ενσυναίσθηση

Κόσμος

Μετά τη «Meta», την «Google» και την «Amazon», που προχώρησαν σε μαζικές απολύσεις χιλιάδων εργαζομένων τους τελευταίους μήνες, σειρά πήρε και η «Microsoft», απολύοντας 4.800 υπαλλήλους, δηλαδή πάνω από το 2% του παγκόσμιου εργατικού δυναμικού της.

Σχολιάζοντας τις μαζικές απολύσεις ο αστικός Τύπος αναφέρει με θράσος ότι «η είδηση αυτή δεν ήρθε με μια ξερή, επίσημη ανακοίνωση Τύπου, αλλά μέσα από ένα εσωτερικό email που έστειλε στους εργαζόμενους η επικεφαλής του Τμήματος Ανθρώπινου Δυναμικού (...) Το συγκεκριμένο σημείωμα αποτελεί ένα μνημείο εταιρικής διπλωματίας (!) και κρίσης, προσπαθώντας να ισορροπήσει ανάμεσα στην "ενσυναίσθηση" και στη σκληρή πραγματικότητα του καπιταλισμού των Big Tech».

Ο λόγος που οι απολύσεις έγιναν με «ενσυναίσθηση» ήταν ότι η εργοδοσία εξήγησε και το «γιατί» στους απολυμένους: «Η επιχείρησή μας αλλάζει επειδή ο κόσμος γύρω της αλλάζει. Ο τρόπος με τον οποίο η τεχνολογία κατασκευάζεται, αναπτύσσεται και χρησιμοποιείται μεταμορφώνεται ταχύτατα. (...) Οι ανάγκες των πελατών μας μεταβάλλονται, τα επιχειρηματικά μοντέλα που τους εξυπηρετούν μεταβάλλονται, και αυτό σημαίνει ότι και η ίδια η εργασία πρέπει επίσης να μετασχηματιστεί».

«Και κερατάδες και δαρμένοι» δηλαδή: Και με την απόλυση στο χέρι, και με κατήχηση για να περνάει στο πετσί του εργαζόμενου ο μύθος ότι η ανάπτυξη της τεχνολογίας «νομοτελειακά» σημαίνει ανεργία, απολύσεις και εντατικοποίηση για τους εργαζόμενους. Για να περνάει ως δεδομένη η «σκληρή πραγματικότητα» του καπιταλισμού, όπου «ο τρόπος με τον οποίο η τεχνολογία κατασκευάζεται, αναπτύσσεται και χρησιμοποιείται» ορίζεται από το κυνήγι του κέρδους.

Αυτά τα δήθεν «αυτονόητα» και δεδομένα πρέπει να βάλουν στο στόχαστρο οι εργαζόμενοι, βαδίζοντας στον δρόμο της ανατροπής ώστε ο τεράστιος πλούτος και οι νέες τεχνολογίες που οι ίδιοι παράγουν να μεταφραστούν σε λιγότερο εργάσιμο χρόνο, δουλειά για όλους με σύγχρονα δικαιώματα.

Πηγή: rizospastis

---

Η Σφήκα: Επιλογές

---

Διαβάστε Περισσότερα »