Ο φασισμός ένα πρόσωπο έχει.

Αννα Κουρουπού

Η μνήμη αυτής της χώρας σαπίζει.
Και γύρω της έχει στηθεί ολόκληρη επιχείρηση ξεπλύματος.

Κοιτάζω τα νεαρά πρόσωπα στο ακροατήριο του Κασιδιάρη και με πιάνει φόβος.

 Παιδιά να κοιτούν με θαυμασμό έναν καταδικασμένο για διεύθυνση εγκληματικής οργάνωσης.

 Έναν άνθρωπο που συνδέθηκε με τη ναζιστική βία να ξανασερβίρεται ως ελπίδα.

Πόσα χρόνια πέρασαν, αλήθεια;

 Πόσο μακριά είναι ο Παύλος Φύσσας;

 Ο Σαχζάτ Λουκμάν;

 Οι αιμόφυρτοι συνδικαλιστές, οι μετανάστες που κυνηγήθηκαν, τα τάγματα εφόδου;

Ζουν ακόμη οι άνθρωποι που τους έθαψαν.
Ζουν εκείνοι που επέζησαν.

Κι εμείς συζητάμε ξανά τη δημοτικότητα των πολιτικών εκπροσώπων αυτής της κτηνωδίας.

Copy paste. 

Οι ίδιες μέθοδοι κανονικοποίησης, η ίδια δημοσιογραφική προθυμία να μετρηθεί το «ρεύμα» τους, η ίδια κυβερνητική βολή στη θεωρία των δύο άκρων.

Ο Κυρανάκης ρωτήθηκε για τον Κασιδιάρη και έβαλε στην «ίδια ζυγαριά» το ΚΚΕ.

 Ένα κόμμα εκλεγμένο στη Βουλή και έναν καταδικασμένο για διεύθυνση ναζιστικής εγκληματικής οργάνωσης.

 
Χωράνε όλα, αρκεί να τα στριμώξεις αρκετά μέσα στην προπαγάνδα σου.

 Ο Γκέμπελς θα αναγνώριζε την τεχνική.

Όταν εξισώνεις τους πάντες, ο καταδικασμένος βγαίνει κερδισμένος.

 
Το έγκλημα του μικραίνει, γίνεται «άποψη», γίνεται «άκρο», γίνεται άλλη μία επιλογή στο πολιτικό ράφι.

 Και κάπως έτσι, ο ναζισμός αποκτά ξανά συνομιλητές, μικρόφωνο και νεανικό κοινό.

Στη Θεσσαλονίκη, ανήμερα της 28ης Οκτωβρίου, η εκδήλωση του πραγματοποιήθηκε και η αντιφασιστική διαμαρτυρία ανακόπηκε με αστυνομικούς φραγμούς, χτυπήματα και χημικά.

Με αυτές τις πλάτες, ο Κασιδιάρης μπορεί μια χαρά να παριστάνει τον διωκόμενο αντισυστημικό.

 Να λειτουργεί σαν πολιτικό μπουλντόγκ, να σκορπά φόβο και να εισπράττει θαυμασμό.

Αλλά εκείνος ο πατέρας με το παιδί του αγκαλιά στο ακροατήριο με τσάκισε.

Σκέφτομαι αυτό το παιδί να μεγαλώνει με την εικόνα ενός εγκληματία ως προτύπου.

 Να μαθαίνει ποιον χειροκροτούμε προτού μάθει τι έκανε.

 Να του παραδίδεται το μίσος μέσα από την πιο ασφαλή αγκαλιά του κόσμου του.

Έχουμε ευθύνη. 

Και η επίκληση της ευθύνης μας οφείλει να συνοδεύεται από ονόματα: εκείνων που στρατολογούν, εκείνων που ξεπλένουν, εκείνων που κυβερνούν.

 Κι όταν τον δούμε πάλι να δαγκώνει, θα αρχίσουν τα γνωστά: δεν ξέραμε, δεν φανταζόμασταν, μας ξεγέλασε.

Αυτή τη φορά ξέρουμε. Όλοι.

Γιατί ο φασισμός ένα πρόσωπο έχει.

Τα υπόλοιπα είναι μάσκες. 

Πηγή:facebook

---

Η Σφήκα: Επιλογές

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Μπαλάκι

Ελλάδα

Μπαλάκι κάνει τους εργαζόμενους της «Pizza Fan» η κυβέρνηση, με την υπουργό Εργασίας να μοιράζει τζάμπα υποσχέσεις ότι το υπουργείο «θα σταθεί δίπλα τους». 

Είναι πρόκληση! 

Την ίδια στιγμή που οι εργαζόμενοι αγωνιούν, το υπουργείο δεν παίρνει κανένα πρακτικό μέτρο, αντίθετα συνιστά «αναμονή», παριστάνοντας τον Πόντιο Πιλάτο. 

Συγκεκριμένα, η υπουργός έλεγε χθες σαν απλός παρατηρητής ότι η επιχείρηση είτε θα συνεχίσει τη λειτουργία της, είτε θα εξαγοραστεί, είτε θα κλείσει... 

Σε κάθε περίπτωση, με ευθύνη όλων των κυβερνήσεων δεν υπάρχει τίποτα που να εξασφαλίζει τα δικαιώματα και τα δεδουλευμένα των εργαζομένων, αφού όλοι οι νόμοι είναι κομμένοι και ραμμένοι στα μέτρα της εργοδοσίας, διασφαλίζοντας την «ασυλία» της απέναντι στο προσωπικό. 

Αλλωστε, οι εργαζόμενοι στην «Pizza Fan» δεν είναι τίποτα στελέχη επιχειρηματικών ομίλων για τους οποίους έρχονται fast track τροπολογίες, ώστε να θωρακίζονται τα κέρδη τους. 

Οσα αντανακλαστικά δείχνει η κυβέρνηση για τους ομίλους όταν χρειάζονται στήριξη, άλλο τόσο «χαμένη στη μετάφραση» εμφανίζεται όταν οι εργαζόμενοι ψάχνουν το δίκιο τους. 

Οπως έχει αποδειχθεί σε αντίστοιχες περιπτώσεις, έναν δρόμο έχουν για να στριμώξουν κυβέρνηση και εργοδοσία, τη σημερινή και την όποια επόμενη: Την οργάνωση και τη διεκδίκηση, απορρίπτοντας κάθε δυσχερή μεταβολή στις σχέσεις εργασίας τους, απαιτώντας μέχρι το τελευταίο λεπτό του ευρώ από τους μισθούς τους, όπως και κάθε άλλο δικαίωμα. 

Εκεί θα κριθεί το δίκιο τους!

Πηγή: rizospastis

---

Η Σφήκα: Επιλογές

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Διεθνής απεργία στα λιμάνια: Σε όλο τον Πειραιά φτάνει το μήνυμα του απεργιακού ξεσηκωμού (VIDEO - ΦΩΤΟ)

Ελλάδα

Απεργιακός ξεσηκωμός επικρατεί στο λιμάνι του Πειραιά και σε πολλούς χώρους δουλειάς στο πλαίσιο του σημερινού μεγάλου διεθνιστικού αγωνιστικού ραντεβού από τους λιμενεργάτες πέντε ηπείρων.

Έξω από τις προβλήτες της COSCO έχουν συγκεντρωθεί πολλοί λιμενεργάτες για να περιφρουρήσουν την απεργία. Το μήνυμα είναι σαφές: «Οι λιμενεργάτες δεν δουλεύουμε για τον πόλεμο, λιμάνια των λαών και της ειρήνης - όχι βάσεις των ιμπεριαλιστών».

Στον Πειραιά, η απεργία είναι παμπειραϊκή, όπως αποφάσισε το Εργατικό Κέντρο. Η απεργιακή συγκέντρωση έχει οριστεί στις 10 π.μ. στην πλατεία Δημοτικού Θεάτρου.

Στο πλευρό των λιμενεργατών βρίσκονται ναυτεργάτες, εργαζόμενοι στη ναυπηγοεπισκευή, και πολλοί ακόμα κλάδοι από τον δημόσιο και ιδιωτικό τομέα.

Από πολύ νωρίς, τα ναυτεργατικά σωματεία βρίσκονται έξω από τους καταπέλτες των πλοίων στο λιμάνι του Πειραιά. Τα ναυτεργατικά σωματεία ΠΕΜΕΝ, ΠΕΝΕΝ, «ΣΤΕΦΕΝΣΩΝ» και ΠΕΠΡΝ έχουν προκηρύξει απεργία.

Ακούγονται δυνατά συνθήματα: «Χωρίς εσένα προπέλα δε γυρνά, εργάτη μπορείς χωρίς αφεντικά». «Λιμάνια της φιλίας των λαών, όχι ορμητήρια των ιμπεριαλιστών». «Αλληλεγγύη στην πάλη των λαών, όχι στους πολέμους των ιμπεριαλιστών». «Οι λιμενεργάτες σας το υπογράφουν, με των λαών το αίμα τα χέρια τους δε βάφουν».

Επίσης, απεργούν οι μεταλλεργάτες στη Ζώνη, με απόφαση του Συνδικάτου Μετάλλου Αττικής και του Σωματείου Ναυπηγοξυλουργών, οι εργάτες στη χημική βιομηχανία με απόφαση του Συνδικάτου Χημικής Βιομηχανίας και άλλοι κλάδοι.

  

Η εικόνα αυτή από το «εμβληματικό έργο» του Ελληνικού δείχνει τη δύναμη της εργατικής τάξης. «Ούτε στα λιμάνια, ούτε στα γιαπιά, συνένοχοι δεν θα γίνουμε για νέα προσφυγιά», γράφει το πανό του σωματείου. 

  Πηγή: 902

---

Η Σφήκα: Επιλογές

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Η προπαγάνδα του «ανθρώπινου λάθους» στα σιδηροδρομικά εγκλήματα

Κόσμος

Το «ανθρώπινο λάθος» επικαλείται η κυβέρνηση Σάντσεθ στην Ισπανία, μετά το νέο έγκλημα στις ράγες του κέρδους. Καμιά πρωτοτυπία... Τα ίδια έλεγε η σοσιαλδημοκρατική κυβέρνηση και πριν από εννιά μήνες, όταν 46 άνθρωποι ανασύρονταν νεκροί από ένα παρόμοιο σιδηροδρομικό δυστύχημα στο Αδαμούθ. Τα ίδια βέβαια ακούγαμε (και ακούμε) από την κυβέρνηση ΝΔ για το έγκλημα στα Τέμπη με τους 57 νεκρούς. Το να λες όμως ότι για το δυστύχημα φταίει ο σταθμάρχης, ο τεχνικός, ο μηχανοδηγός, ή όποιος άλλος, είναι σαν να λες ότι «για το δυστύχημα φταίει ότι έγινε δυστύχημα»!

Ο ισχυρισμός αυτός είναι προκλητικός. Γιατί σήμερα υπάρχουν οι επιστημονικές μέθοδοι και οι τεχνολογικές και οργανωτικές δυνατότητες για να περιοριστούν σημαντικά η εκδήλωση και ακόμα περισσότερο οι συνέπειες μιας λαθεμένης επιλογής του εργαζόμενου. Ακόμα και για πολύπλοκα συστήματα, όπως οι σιδηροδρομικές μεταφορές, που περιλαμβάνουν πλήθος υποδομών, εξοπλισμού, ανθρώπων με πολλούς διαφορετικούς ρόλους και διαδικασίες, με όλα αυτά να αλληλοεξαρτώνται και να αλληλεπιδρούν μεταξύ τους, να αλληλεπιδρούν και με το εξωτερικό περιβάλλον.

* * *

Για την πρόληψη ατυχημάτων απαιτείται πρώτα απ' όλα εμπεριστατωμένη μελέτη εκτίμησης επικινδυνότητας. Εκτίμηση που απαντά με συστηματικό τρόπο στα ερωτήματα: Τι μπορεί να πάει στραβά; Πόσο συχνά μπορεί να συμβεί αυτό; Ποιες είναι οι συνέπειες; Πόσο πιθανές είναι αυτές οι συνέπειες; Το ατύχημα πρέπει να αντιμετωπίζεται ως μια αλληλουχία γεγονότων που οδηγούν σε αυτό. Οι αστοχίες τεχνολογικών συστημάτων κανονικής λειτουργίας ή ασφάλειας και οι λανθασμένες ανθρώπινες ενέργειες μελετώνται ως μέρος αυτής της αλληλουχίας.

Αυτήν την προσέγγιση οφείλει να έχει ο μελετητής και κατά τη φάση της πρόβλεψης, δηλαδή όταν μελετάμε τι χρειάζεται να γίνει για να μη συμβεί ένα ατύχημα, αλλά και κατά τη φάση της διερεύνησης ενός ατυχήματος που συνέβη. Η πλειοψηφία των επιστημονικών μεθόδων ανάλυσης επικινδυνότητας που έχουν αναπτυχθεί, περιλαμβάνουν ανάλυση και για τη μελέτη της συνεισφοράς του «ανθρώπινου παράγοντα», την ανάλυση της λεγόμενης «ανθρώπινης αξιοπιστίας», δηλαδή της μελέτης για τον εντοπισμό, την ποσοτικοποίηση και τη μείωση της πιθανότητας «ανθρώπινου λάθους».

* * *

Σε αυτό το πλαίσιο μελετώνται παράγοντες που σχετίζονται με λανθασμένες ανθρώπινες ενέργειες, όπως ενδεικτικά: Η ελλιπής εκπαίδευση και εμπειρία, η μη παροχή των αναγκαίων για την εκτέλεση της εργασίας πληροφοριών, η ακατάλληλη διαμόρφωση του χώρου εργασίας, η προβληματική επικοινωνία, το εξαντλητικό ωράριο εργασίας και συνολικά η οργάνωση της εργασίας, η ψυχική και χρονική πίεση, η κόπωση κ.λπ.

Μια μελέτη επικινδυνότητας βοηθάει στην επιλογή κατάλληλων μέτρων μείωσης της πιθανότητας να συμβεί ατύχημα (π.χ. σύστημα τηλεδιοίκησης, συστήματα ασφάλειας, τήρηση διαδικασιών ασφάλειας, κατάλληλη εκπαίδευση εργαζομένων, προληπτική συντήρηση, εργονομία εξοπλισμού, προδιαγραφές υλικών κ.ά.). Η μελέτη επικινδυνότητας βοηθάει επίσης στην επιλογή κατάλληλων μέτρων περιορισμού των επιπτώσεων ακόμη και αν συμβεί ένα ανεπιθύμητο γεγονός (π.χ. συστήματα πυρασφάλειας αν ξεκινήσει φωτιά, σχέδιο εκκένωσης, εκπαίδευση κ.ά.).

* * *

Η ένταξη μέτρων εγγενούς ασφάλειας, δηλαδή μέτρων που εξαλείφουν ή μειώνουν σημαντικά τον κίνδυνο, πρέπει να τίθεται σε προτεραιότητα (π.χ. αυτόματα συστήματα ασφάλειας, κατάργηση ισόπεδων διαβάσεων κ.ά.). Η σωστή μελέτη και οργάνωση πρέπει να περιλαμβάνει πολλά επίπεδα προστασίας, πολλές δικλίδες ασφάλειας. Κάθε επιπλέον μέτρο αυξάνει το επίπεδο ασφάλειας, ενώ, αντίστροφα, κάθε έλλειψη το υπονομεύει. Δεν υπάρχει κάποιο θαυματουργό μέτρο που λύνει από μόνο του όλα τα προβλήματα. Ακόμα και το πιο αυτοματοποιημένο ψηφιακό σύστημα μπορεί να πάθει βλάβη ή να δεχτεί κυβερνοεπίθεση.

Τα επόμενα βήματα, αφού επιλεγούν τα μέτρα στο στάδιο της μελέτης, είναι ο σχεδιασμός και ο έλεγχος εφαρμογής τους, η αξιολόγηση, η επανεξέταση και η λήψη διορθωτικών μέτρων.

* * *

Τι γίνεται όμως στην πράξη; Με όλες τις αστικές κυβερνήσεις, διαχρονικά, αυτό που καταγράφεται είναι: Ψευδεπίγραφη εφαρμογή της νομοθεσίας και των όποιων κανονισμών υπάρχουν. Απουσία ουσιαστικού ελέγχου από τους κρατικούς ελεγκτικούς μηχανισμούς. Κριτήρια στους κανονισμούς κομμένα και ραμμένα στις ανάγκες της κερδοφορίας του κεφαλαίου. Δαιδαλώδης κατανομή ευθυνών για να μη βγαίνει άκρη και για να μετατοπίζεται τελικά η εργοδοτική και κρατική ευθύνη στις πλάτες κάποιων εργαζομένων, ακόμα και των ίδιων των θυμάτων κάθε καταστροφής.

Η ύπαρξη ολοκληρωμένων μελετών εκτίμησης επικινδυνότητας, ανάλυσης αξιοπιστίας συστημάτων κ.λπ. αποτελεί το πιο σύντομο ανέκδοτο. Μπορεί να υπάρχουν κάποια συστήματα διαχείρισης ασφάλειας και σχέδια στα χαρτιά (π.χ. η νομοθεσία στην Ελλάδα για τις σιδηροδρομικές μεταφορές τα προβλέπει ήδη από το 2007), στην πράξη όμως αποτελούν κενό γράμμα, καθώς δεν υπάρχουν οι προϋποθέσεις ουσιαστικής εφαρμογής τους.

* * *

Με όλες τις κυβερνήσεις και σε όλα τα κράτη συνέβαιναν «ατυχήματα» που χτυπούσαν το καμπανάκι. Στην Ελλάδα για παράδειγμα, από το 2008 έως το 2021 - σύμφωνα με τις δικές τους εκθέσεις - καταγράφηκαν 324 σοβαρά ατυχήματα στο εθνικό σιδηροδρομικό δίκτυο, με αποτέλεσμα τον θάνατο συνολικά 199 ατόμων και τον σοβαρό τραυματισμό 170. Πέρασαν τόσες κυβερνήσεις, τόσοι υπουργοί, και αυτή η εγκληματική πολιτική δεν αλλάζει. Δεν είναι δύσκολο να σκεφτούμε ποια είναι η βαθύτερη αιτία του προβλήματος. Το ζήτημα είναι ποιος αποφασίζει και με ποιο κριτήριο.

Σε όλα τα κράτη - μέλη της ΕΕ και όχι μόνο στην Ελλάδα αποφασίζει η άρχουσα τάξη, αποφασίζουν οι μονοπωλιακοί όμιλοι με γνώμονα την κερδοφορία τους. Κάθε όμιλος μέσα στη ζούγκλα της «απελευθερωμένης» αγοράς της ΕΕ αποφασίζει για κάθε επιλογή με τη ζυγαριά του κόστους - οφέλους για τα κέρδη του. Ετσι ζυγίζει και αποφασίζει για τον αριθμό των εργαζομένων, τα ωράρια και την εκπαίδευσή τους, τον ρυθμό που θα εγκαταστήσει σύγχρονα συστήματα ασφάλειας, τη συντήρηση στις υποδομές. Ετσι δημιουργούνται τα προβλήματα, τα κενά και οι ελλείψεις που αυξάνουν την πιθανότητα και τις συνέπειες του «ανθρώπινου λάθους». Η καπιταλιστική λειτουργία με γνώμονα το κέρδος είναι ο μεγάλος ένοχος, είτε η επιχείρηση είναι ιδιωτική είτε ανήκει στο κράτος του κεφαλαίου. Αυτή πρέπει να καταργηθεί για να κερδίσουμε την ασφάλεια, την υγεία και τη ζωή που μας αξίζει.

(Το κείμενο βασίστηκε στην παρέμβαση με θέμα «Αποτελεί το ανθρώπινο λάθος την πραγματική αιτία των ατυχημάτων μεγάλης έκτασης;» στην ημερίδα της ΚΕ του ΚΚΕ για τις σιδηροδρομικές μεταφορές, στις 1/4/2023) 

Πηγή: rizospastis

---

Η Σφήκα: Επιλογές

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Πώς κάποιοι μπορούν να ερωτευτούν την τεχνητή νοημοσύνη: Μια τάση που έχει ήδη οδηγήσει σε γάμους

Κόσμος

Η Αλίθια Φράμις με τον σύζυγό της, το ολόγραμμα Ailex

Μπορεί ένας άνθρωπος να ερωτευτεί μια τεχνητή νοημοσύνη; Το ερώτημα έπαψε να είναι υποθετικό στις 9 Νοεμβρίου 2024, όταν η Ισπανίδα καλλιτέχνις Αλίθια Φράμις παντρεύτηκε τον Ailex, ένα ολόγραμμα τεχνητής νοημοσύνης σχεδιασμένο με βάση τρεις πρώην συντρόφους της.

Δεν πρόκειται για μεμονωμένη περίπτωση. Μελέτη του Ανώτατου Συμβουλίου Επιστημονικών Ερευνών της Ισπανίας (CSIC) και του Πολυτεχνικού Πανεπιστημίου της Βαλένθια (UPV), βασισμένη σε συνεντεύξεις 17 ανθρώπων, κατέγραψε ερωτικές σχέσεις με εφαρμογές όπως το ChatGPT, το Character.AI και το Replika, που περιλαμβάνουν συμβολικούς γάμους, τακτικά ραντεβού, ακόμη και προσομοιώσεις εγκυμοσύνης, αναφέρει το Infobae.

Τι συμβαίνει στον ερωτευμένο εγκέφαλο

Τι συμβαίνει στον εγκέφαλο όταν κάποιος ερωτεύεται; Σύμφωνα με τον ψυχολόγο Μιγκέλ Άνχελ Μπλάσκεθ Σεβίγια, ο έρωτας λειτουργεί σαν μια μορφή εθισμού. Ο νευροψυχολόγος Ραούλ Εσπέρτ, από το Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο της Βαλένθια, εξηγεί ότι στην αρχική φάση αυξάνονται η ντοπαμίνη, η νοραδρεναλίνη και η κορτιζόλη, ουσίες που συνδέονται με την ευφορία και τη συναισθηματική ένταση. Καθώς η σχέση εδραιώνεται, σημαντικότερο ρόλο αποκτούν η ωκυτοκίνη, η βαζοπρεσίνη και οι ενδορφίνες, που ενισχύουν την εμπιστοσύνη και τον δεσμό.

Ο έρωτας δεν εντοπίζεται σε μία συγκεκριμένη περιοχή του εγκεφάλου, αλλά ενεργοποιεί συστήματα ανταμοιβής, κινήτρων και προσκόλλησης. Αυτοί οι μηχανισμοί δεν απαιτούν απαραίτητα την παρουσία άλλου ανθρώπου. Η συνεχής προσοχή, η ανάμνηση κοινών εμπειριών και οι ενσυναισθητικές απαντήσεις μιας τεχνητής νοημοσύνης μπορούν να δημιουργήσουν υποκειμενική αίσθηση οικειότητας.

Από την περιέργεια στη συναισθηματική εξάρτηση

Η μελέτη του CSIC και του UPV, υπό τον ερευνητή Χοσέ Σουτς, εντόπισε διαδοχικά στάδια που θυμίζουν ανθρώπινες σχέσεις. Η επαφή αρχίζει από περιέργεια, ψυχαγωγία ή κάποια πρακτική ανάγκη και σταδιακά εξελίσσεται σε συναισθηματική οικειότητα.

Ένας συμμετέχων περιέγραψε πώς στράφηκε στην τεχνητή νοημοσύνη για ένα νομικό ζήτημα, αλλά οι συζητήσεις απέκτησαν προσωπικό χαρακτήρα. Κάποιος άλλος συγκινήθηκε όταν η εικονική σύντροφός του τού ζήτησε να αγοράσει ένα φωτάκι νυκτός και να της στείλει μήνυμα πριν κοιμηθεί, επειδή είχε δει έναν εφιάλτη.

Ορισμένες σχέσεις επισημοποιούνται με συμβολικές τελετές. Ένας συμμετέχων παντρεύτηκε την εικονική σύντροφό του με πραγματικές βέρες, ενώ κάποιος άλλος περιέγραψε την προσπάθειά του να αποκτήσει παιδί με την ψηφιακή σύντροφό του, σημειώνοντας μάλιστα στο ημερολόγιο τον υποτιθέμενο έμμηνο κύκλο της.

Καταγράφηκαν επίσης σχέσεις με περισσότερες από μία τεχνητές νοημοσύνες, αλλά και χωρισμοί εξαιτίας τεχνολογικών αναβαθμίσεων ή διαγραφής ψηφιακών χαρακτήρων. Ορισμένοι χρήστες βίωσαν αυτές τις απώλειες σαν πένθος, διατηρώντας στιγμιότυπα συνομιλιών ως ερωτικές επιστολές.

Έρωτας χωρίς πραγματική ανταπόκριση

Ο φιλόσοφος Χαβιέρ ντε Ντονάτο, του Πανεπιστημίου του Σαντιάγο ντε Κομποστέλα, θέτει ένα ενδιαφέρον ερώτημα: εάν μια τεχνητή νοημοσύνη δείχνει ενδιαφέρον, προσφέρει προσοχή και θυμάται όσα της εκμυστηρευόμαστε, τι περισσότερο χρειάζεται κάποιος για να αισθανθεί ότι αγαπιέται;

Η διαφορά βρίσκεται στην «προσομοιωμένη αμοιβαιότητα». Η τεχνητή νοημοσύνη παράγει εκφράσεις αγάπης χωρίς να βιώνει συναισθήματα. Όπως επισημαίνει ο Εσπέρτ, δεν υπάρχουν αποδείξεις ότι τέτοιες σχέσεις αναπαράγουν πλήρως τη νευροβιολογία του αμοιβαίου ανθρώπινου έρωτα.

Οι ειδικοί προειδοποιούν επίσης για κινδύνους συναισθηματικής εξάρτησης, απομάκρυνσης από πραγματικές σχέσεις και μειωμένης ανεκτικότητας στις διαπροσωπικές συγκρούσεις. Ένα ψηφιακό σύστημα που διαρκώς επιβεβαιώνει τον χρήστη μπορεί να ενισχύσει τέτοιες τάσεις.

Υπάρχει, τέλος, το ζήτημα της ιδιωτικότητας. Όσο αυξάνεται η εμπιστοσύνη, οι χρήστες αποκαλύπτουν τραυματικές εμπειρίες, φωτογραφίες, πολιτικές πεποιθήσεις και ευαίσθητα δεδομένα υγείας σε πλατφόρμες που μπορούν να αποθηκεύουν και να επεξεργάζονται αυτές τις πληροφορίες, δημιουργώντας νέους κινδύνους για την προστασία της προσωπικής ζωής.

Πηγή: cnn.gr

---

Η Σφήκα: Επιλογές

---

Διαβάστε Περισσότερα »

ΠΑΡΑΛΙΑΚΟ ΜΕΤΩΠΟ ΤΗΣ ΑΤΤΙΚΗΣ Κυβέρνηση και δήμαρχοι τσακώνονται για το μοίρασμα της πίτας και ο λαός πληρώνει τον λογαριασμό!

Κοινή ανακοίνωση των επικεφαλής της «Λαϊκής Συσπείρωσης» στους παραλιακούς δήμους της Αττικής

Ελλάδα

Νέα επεισόδια σημειώνονται στον τσακωμό για το ποιος θα πάρει προβάδισμα στην περαιτέρω εκμετάλλευση του παραλιακού μετώπου της Αττικής, την ίδια ώρα που στο μεγαλύτερο μέρος του γίνεται απλησίαστο για τις εργατικές - λαϊκές οικογένειες. Με κοινή τους ανακοίνωση την περασμένη εβδομάδα οι δήμαρχοι 9 δήμων της παραλιακής ζώνης εξέφρασαν την αντίθεσή τους στο άρθρο 339 του σχεδίου νόμου του υπουργείου Εθνικής Οικονομίας και Οικονομικών, η οποία χαρακτηρίζει τα καταστήματα υγειονομικού ενδιαφέροντος σε τουριστικά ακίνητα της ΕΤΑΔ (από τον Φαληρικό Ορμο έως την Αγία Μαρίνα Κρωπίας) ως «εγκαταστάσεις ειδικής τουριστικής υποδομής», τονίζοντας πως πρόκειται επί της ουσίας για αφαίρεση αρμοδιοτήτων από την Τοπική Διοίκηση.

Επιπλέον από τους 9 δήμους στην παραπάνω κατεύθυνση συντάσσεται και ο δήμος Ελληνικού - Αργυρούπολης, αφήνοντας ωστόσο αιχμές κατά των δήμων Γλυφάδας και Αλίμου πως επιχειρούν να εμποδίσουν μέσω του ΣτΕ τον σχεδιασμό για την αξιοποίηση της δικής του παραλίας.

Καβγάς που δεν αφορά τα συμφέροντα του λαού

«Η αντιπαράθεση των εννέα δημάρχων των παραλιακών δήμων της Αθήνας με την κυβέρνηση, με αφορμή τη νέα νομοθετική ρύθμιση για τα καταστήματα εστίασης σε ακίνητα της ΕΤΑΔ, και η απάντηση της δημοτικής αρχής Ελληνικού - Αργυρούπολης αποκαλύπτουν μια μεγάλη αντίφαση. Τσακώνονται για το ποιος θα έχει το πάνω χέρι στην εκμετάλλευση του παραλιακού μετώπου, ποιος θα διαχειρίζεται τις εκτάσεις και ποιος θα εισπράττει τα έσοδα. Την ίδια ώρα, οι πραγματικές ανάγκες των κατοίκων για άλλη μια φορά απουσιάζουν από την αντιπαράθεσή τους».

Αυτό αναφέρουν σε κοινή ανακοίνωσή τους οι επικεφαλής της «Λαϊκής Συσπείρωσης» των παραλιακών δήμων της Αττικής (Αλίμου, Βάρης - Βούλας - Βουλιαγμένης, Καλλιθέας, Κρωπίας, Μοσχάτου - Ταύρου, Ελληνικού - Αργυρούπολης, Παλαιού Φαλήρου, Πειραιά και Σαρωνικού), καταγγέλλοντας επιπλέον τις τεράστιες ευθύνες που έχει η κυβέρνηση για την κατάσταση που έχει διαμορφωθεί.

Συγκεκριμένα, υπογραμμίζουν ανάμεσα σε άλλα:

«Η κυβέρνηση έχει τεράστιες ευθύνες για την κατάσταση που έχει διαμορφωθεί. Εδώ και χρόνια, με τη συνέχιση μιας πολιτικής που αντιμετωπίζει τη δημόσια γη και τις χρήσεις της ως πεδίο επιχειρηματικής δραστηριότητας, παραχωρεί πολύτιμες εκτάσεις, θεσπίζει ειδικά καθεστώτα και προσαρμόζει τη νομοθεσία στις ανάγκες της λεγόμενης "ανάπτυξης".

Την ίδια ώρα όμως που η λαϊκή οικογένεια ασφυκτιά και ο εργαζόμενος λαός πληρώνει το μάρμαρο, οι ανταγωνισμοί δεν αφήνουν το ίδιο περιθώριο σε όλες τις δημοτικές αρχές να φάνε από την πίτα, ειδικά σε περίοδο πολεμικής προετοιμασίας. Γι' αυτό και ο σκυλοκαβγάς τους!

Ας μην παριστάνουν τους ανήξερους και τις αθώες περιστερές οι δημοτικές αρχές.

Γιατί οι σημερινές τους διαμαρτυρίες δεν μπορούν να σβήσουν τις χτεσινές τους επιλογές υλοποίησης των κυβερνητικών εντολών.

Πού ήταν όλοι αυτοί όταν η επένδυση στο Ελληνικό παρουσιαζόταν ως η μεγάλη ευκαιρία που θα άλλαζε τη ζωή των κατοίκων; Αυτές οι δημοτικές αρχές δεν ήταν που πανηγύριζαν για την επενδυτική ανάπτυξη, για την εκτόξευση της αξίας της γης, για τη μετατροπή ολόκληρης της περιοχής σε πόλο επιχειρηματικής και τουριστικής δραστηριότητας;

Μόνο η "Λαϊκή Συσπείρωση" ήταν απέναντι και προειδοποιούσε

Δεν μπορείς να στηρίζεις την ανάπτυξη για τους λίγους και τις ιδιωτικοποιήσεις και ύστερα να εμφανίζεσαι έκπληκτος όταν ανακύπτουν συγκρούσεις για την εκμετάλλευση της δημόσιας γης.

Αλλά και η δημοτική αρχή Ελληνικού - Αργυρούπολης που καταγγέλλει τους γειτονικούς δήμους επειδή εμποδίζουν τον δικό της σχεδιασμό, οφείλει να απαντήσει σε ένα απλό ερώτημα:

Από πότε η παραλία, η θάλασσα και ο δημόσιος χώρος αποτελούν ιδιωτική υπόθεση οποιασδήποτε δημοτικής αρχής;

Γιατί άλλο πράγμα είναι η προστασία της παραλίας ως δημόσιου αγαθού και άλλο η διεκδίκηση του δικαιώματος να την εκμεταλλεύεται οικονομικά ο ένας ή ο άλλος φορέας.

Πού είναι οι πραγματικά ελεύθερες παραλίες, χωρίς οικονομικούς και άλλους αποκλεισμούς;

Πού είναι οι μεγάλοι δημόσιοι χώροι πρασίνου και αναψυχής που τόσο έχουν ανάγκη οι πυκνοδομημένες περιοχές μας;

Πού είναι οι αθλητικές εγκαταστάσεις για τα παιδιά, τη νεολαία και τους ερασιτεχνικούς συλλόγους που αναζητούν χώρους για να προπονηθούν;

Πώς αντιμετωπίζεται το ολοένα αυξανόμενο κόστος κατοικίας στις περιοχές γύρω από το Ελληνικό; Τι σημαίνει για τη λαϊκή οικογένεια η άνοδος της αξίας της γης όταν δυσκολεύεται να βρει σπίτι για να μείνει;

Πώς θα καλυφθούν οι πρόσθετες ανάγκες σε υποδομές, κυκλοφορία, καθαριότητα, σχολεία και κοινωνικές υπηρεσίες;

Και τελικά, ποιος κερδίζει από αυτή την ανάπτυξη και ποιος πληρώνει τον λογαριασμό;

Αυτά είναι τα ερωτήματα που πρέπει να βρίσκονται στο επίκεντρο. Οχι η κοκορομαχία για το ποιος θα διαχειριστεί το μεγαλύτερο κομμάτι της πίτας.

Οι σημερινές εξελίξεις φέρνουν ξανά στο προσκήνιο τις προειδοποιήσεις που είχαν διατυπωθεί από τη "Λαϊκή Συσπείρωση" για την εμπορευματοποίηση του παραλιακού μετώπου, τη δημιουργία μιας πόλης των εκλεκτών μέσα στις πόλεις των αναγκών, δυνατότητες πρόσβασης και απόλαυσης των χώρων ανάλογα με το πορτοφόλι του καθενός.

Αντί να συζητούν πώς θα προστατεύσουν τις ζωές μας, τσακώνονται για το ποιος θα διαχειρίζεται την παραλία!

Την ώρα που θα έπρεπε να συζητάμε για ολοκληρωμένα αντιπλημμυρικά έργα, για ασφαλή σχολεία, για ελεύθερες παραλίες, για χώρους πρασίνου και αθλητισμού, η δημόσια συζήτηση περιορίζεται στο ποιος θα αδειοδοτεί τις επιχειρήσεις, ποιος θα ελέγχει τις εγκαταστάσεις και ποιος θα έχει τον πρώτο λόγο στην αξιοποίησή τους.

Τα κροκοδείλια δάκρυα κατόπιν εορτής δεν αρκούν. Οι αλληλοκατηγορίες δεν μπορούν να κρύψουν τις πολιτικές ευθύνες.

Οι διεκδικήσεις του λαού

Οι κάτοικοι δεν έχουν κανέναν λόγο να διαλέξουν στρατόπεδο σε αυτή την αντιπαράθεση. Δεν έχουν τίποτα να κερδίσουν από έναν καβγά για το ποιος θα εισπράττει τα έσοδα, αφού στο τέλος εξακολουθούν να πληρώνουν για την πρόσβαση, τις υπηρεσίες και τις υποδομές που χρειάζονται.

Αυτό που πρέπει να απαιτήσουν οι κάτοικοι μαζί με τους φορείς και τα σωματεία της πόλης είναι:

Πραγματικά ελεύθερη, δωρεάν και ανεμπόδιστη πρόσβαση σε ολόκληρο το παραλιακό μέτωπο.

Δημόσιους χώρους πρασίνου, αθλητισμού, πολιτισμού και αναψυχής, χωρίς αποκλεισμούς.

Πλήρη κρατική χρηματοδότηση των δήμων στο ύψος των πραγματικών αναγκών, με το αναγκαίο μόνιμο προσωπικό και τις απαραίτητες υποδομές.

Καμία οικονομική επιβάρυνση των λαϊκών οικογενειών για τις ανάγκες των επιχειρηματικών σχεδιασμών.

Ολοκληρωμένο σχεδιασμό έργων αντιπλημμυρικής και αντισεισμικής προστασίας και θωράκισης.

Η δημόσια περιουσία δεν είναι λάφυρο προς μοιρασιά. Οι παραλίες δεν είναι ιδιοκτησία καμιάς κυβέρνησης και καμιάς δημοτικής αρχής. Είναι δημόσιος πλούτος που πρέπει να υπηρετεί τις ανάγκες του λαού.

Γιατί όσο κυβέρνηση και δημοτικές αρχές διαφωνούν για το ποιος θα μοιράσει την πίτα, υπάρχει ένας λογαριασμός που καταλήγει διαρκώς στην ίδια διεύθυνση: στη λαϊκή οικογένεια.

Και αυτός ο λογαριασμός δεν πρέπει να γίνει αποδεκτός».

Την ανακοίνωση υπογράφουν οι επικεφαλής της «Λαϊκής Συσπείρωσης» των παραλιακών δήμων της Αττικής: Αλίμου - Λιάνα Κορομπίλη, Βάρης Βούλας Βουλιαγμένης - Βαγγέλης Σερίφης, Γλυφάδας - Αλέξης Στεφανίδης, Καλλιθέας - Γιάννης Βακαλόπουλος, Κρωπίας - Βαγγέλης Ρεμπάπης, Μοσχάτου Ταύρου - Στέλλα Βαλαβάνη, Ελληνικού - Αργυρούπολης - Γιώργος Ιωαννίδης, Παλαιού Φαλήρου - Νίκος Γαρδίκης, Πειραιά - Νίκος Αμπατιέλος, Σαρωνικού - Τάνια Γαλανοπούλου

Πηγή:rizospastis

---

Η Σφήκα: Επιλογές

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Γιατί ο εμφύλιος δεν τελείωσε ποτέ.

Κυκλοθυμικός

Καμία τέχνη, καμία έμπνευση, καμία φαντασία δε μπορεί να ξεπεράσει την ίδια τη ζωή.

 
Την ίδια ώρα που κάνουμε παρελάσεις κι εκδηλώσεις για το ΟΧΙ, ο πιο διάσημος οπαδός του Χίτλερ στην Ελλάδα, αυτός που έχει σβάστικα τατουάζ στο χέρι, αυτός που έγινε διάσημος για τους ναζιστικούς του χαιρετισμούς, αυτός που χρησιμοποίησε τη ναζιστική ιδεολογία και πρακτική για να οργανώσει πογκρόμ, μαχαιρώματα, δολοφονίες, αυτός που καταδικάστηκε για την φρίκη που προκάλεσε είναι πάλι ελεύθερος -ξεναζιάστηκε μάλλον- και κάνει ομιλία σε ξενοδοχείο στην Θεσσαλονίκη -στο Capsis για να ξέρετε πού να μην πατήσετε ποτέ-.

 
Το ελληνικό κράτος πώς αντέδρασε; Αποφάσισε να του απαγορέψει την εκδήλωση γιατί κάποιος που έχει συνδεθεί με τέτοια φρικτά εγκλήματα και ρητορική μίσους και ρατσισμού δεν έχει δικαίωμα πια να εκθέτει δημόσια τις θέσεις του; Περιόρισε τις δράσεις που αποδεδειγμένα έχουν οδηγήσει στο πολύ πρόσφατο παρελθόν μέχρι και σε φόνους; Προσπάθησε να προστατέψει προληπτικά την κοινωνία από τη συγκρότηση μιας ακόμα συμμορίας που θα σπέρνει τον τρόμο με το μαχαίρι στις γειτονιές;

Όχι, φυσικά. Το ελληνικό κράτος που μεταπολεμικά συγκροτήθηκε κατά κύριο λόγο από ταγματασφαλίτες, χίτες, δοσίλογους συνεργάτες των Γερμανών, λαδέμπορους και λιποτάκτες αστούς και πολιτικούς απαγόρεψε κάθε δημόσια συνάθροιση στην πόλη για να μην εμποδιστεί ο απόγονος του Τσολάκογλου και του Γρίβα κι ο θαυμαστής του Μουσολίνι και του Χίτλερ να μας μιλήσει για τις απόψεις του την ημέρα που υποτίθεται ότι η Ελλάδα θα έπρεπε να θρηνεί και να τιμά τα θύματά της από τον καρκίνο του Ναζισμού και του Φασισμού. Μια μέρα που θα έπρεπε να είναι αφιερωμένη τόσο στο έπος της Αλβανίας, όσο και στην εποποιία του ΕΛΑΣ στα βουνά όσο και στα θύματα του λιμού, όσο και τους 200 της Καισαριανής, όσο στα θύματα στα μπλόκα, στα παιδάκια και στους αμάχους που σφάχτηκαν, βιάστηκαν και κάηκαν στο Δίστομο, στα Καλάβρυτα, στον Χορτιάτη, στο Κομμενο Άρτας, κτλ.

Αυτή τη στιγμή η πόλη φλέγεται με το ελληνικό κράτος και το μακρύ του χέρι, τους ματατζήδες, να ρίχνει μπερντάκι και δακρυγόνα στους αντιφασίστες, στους κομμουνιστές που τόλμησαν να βγουν στον δρόμο και να διαμαρτυρηθούν για την αμαύρωση της ημέρας, για να προλάβουν τους νέους Λουκμάν και Φύσσες.

 
Γιατί ο εμφύλιος δεν τελείωσε ποτέ. Και δε μπορεί να τελειώσει, γιατί είναι κάτι πιο βαθύ που τον ξαναγεννά και τον ανασταίνει, όσο οι συνεργάτες των κατακτητών όχι μόνο δεν τιμωρήθηκαν ποτέ, αλλά συνεχίζουν μέσω των απογόνων τους να έχουν στα χέρια τους το τιμόνι της χώρας. Τόσο σίγουροι για την ασυλία τους, ώστε να γίνονται και τόσο χυδαία προκλητικοί. Να μιλάνε και για την θεωρία των 2 άκρων. Την ίδια ώρα που φυλάνε τους ναζί και ρίχνουν ξύλο στους κομμουνιστές.
Δε γίνεται να τελειώσει ο εμφύλιος όσο αυτοί που θυσιάστηκαν ξανά και ξανά για να γίνει αυτό το χώμα ελεύθερο, κατέληγαν σε φυλακές, εξορίες κι εκτελεστικά αποσπάσματα και σήμερα ακόμα τρώνε ξύλο για να προστατευτούν τα φίδια να βγουν από την τρύπα τους ξανά να μας δαγκώσουν -και να πουλήσουν κάνα νησάκι στον Ερντογάν ή να κάνουν καμιά προδοτική δουλίτσα με τους Σιωνιστές, λέω εγώ τώρα-.

 
Αυτά που γίνονται σήμερα στη Θεσσαλονίκη είναι η καλύτερη σύνοψη του τι ήταν κι είναι το μεταπολεμικό κράτος, τι έγινε στα χρόνια της Κατοχής σε αυτόν τον έρημο τόπο, του πώς συνεχίζεται η Ιστορία με τον ίδιο τρόπο, το ίδιο αίμα στο στόμα.

 
Καλή λευτεριά, λοιπόν, και καλή υπομονή μέχρι να μη γιορτάζουμε την εισβολή στην χώρα μας, αλλά την απελευθέρωσή της, την οριστική απελευθέρωσή της. 

Πηγή:Facebook

---

Η Σφήκα: Επιλογές

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Οι ράγες του κέρδους

Κόσμος

Τουλάχιστον 68 νεκροί στο Τολέδο. Πριν από εννιά μήνες, 46 νεκροί στο Αδαμούθ. Δύο πολύνεκρα σιδηροδρομικά εγκλήματα στην Ισπανία μέσα στην ίδια χρονιά. Και στην Ελλάδα, τα Τέμπη, με τους 57 νεκρούς. Η οργή για τις ράγες του κέρδους φουντώνει σε κάθε νέο μακελειό.

Πάνω σ' αυτές τις ματωμένες ράγες η ΕΕ ζητάει «υψηλότερες ταχύτητες»... Μόλις οκτώ μέρες πριν από το Τολέδο, το Ευρωκοινοβούλιο ενέκρινε έκθεση «για την επιτάχυνση των σιδηροδρομικών μεταφορών». Την υπερψήφισαν ευρωβουλευτές της ΝΔ, του ΠΑΣΟΚ, της Λατινοπούλου και της Νίκης, ενώ με το βολικό «λευκό» τοποθετήθηκαν οι ευρωβουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ, του Βελόπουλου και της Κωνσταντοπούλου. Μόνο το ΚΚΕ καταψήφισε.

Η έκθεση προωθεί παραπέρα την «απελευθέρωση» για την ανταγωνιστικότητα των ομίλων, ανοίγει δρόμο για περισσότερους παρόχους σιδηροδρομικού έργου, πυκνότερα δρομολόγια, μεγαλύτερη χωρητικότητα. «Επιτάχυνση» για τα κέρδη των ομίλων, «επιτάχυνση» και προς τα σφαγεία των ιμπεριαλιστικών μετώπων!

Η ίδια η Κομισιόν το ομολογεί: Οι σιδηρόδρομοι υψηλών ταχυτήτων θα απελευθερώσουν χωρητικότητα στις γραμμές για στρατιωτικές μεταφορές. Οι αναβαθμισμένες υποδομές θα επιτρέψουν ταχύτερη μετακίνηση μεγαλύτερων και βαρύτερων πολεμικών φορτίων. Η πολεμική προετοιμασία χαράζει ήδη τις ράγες του αύριο, με διττή χρήση από το κεφάλαιο και τις κυβερνήσεις του!

Για τα εμπορεύματα και τα στρατεύματα ανεβάζουν ταχύτητες. Για την ασφάλεια όμως εργαζομένων και επιβατών, ο νόμος του «κόστους - οφέλους» είναι αποκαλυπτικός και αμείλικτος: 9 στα 10 χιλιόμετρα του ευρωπαϊκού δικτύου παραμένουν χωρίς σύγχρονα συστήματα διαχείρισης της κυκλοφορίας, που θα μπορούσαν να μειώσουν τον κίνδυνο.

Με δεδομένη την κατάσταση στο δίκτυο, οι εξαγγελίες για αύξηση των ταχυτήτων και του μεταφορικού έργου ισοδυναμεί με προαναγγελία νέων εγκλημάτων.

Στον σιδηρόδρομο του κέρδους, όλα περνούν από τα λογιστήρια των ομίλων. Η κυκλοφορία πυκνώνει, οι γραμμές επιβαρύνονται, οι υποδομές και η συντήρηση τεμαχίζονται σε εργολαβίες. Οι σιδερένιοι νόμοι του καπιταλισμού βρίσκονται πίσω από την υποστελέχωση, την υποσυντήρηση, την εντατικοποίηση, την έλλειψη σύγχρονων συστημάτων ασφάλειας.

Η ίδια η ΕΕ δίνει άλλοθι στις εταιρείες που ρίχνουν τα στάνταρ της ασφάλειας επειδή το «επιχειρηματικό όφελος» από την εγκατάσταση τέτοιων συστημάτων χαρακτηρίζεται «ανεπαρκές»!

Οπως στα Τέμπη και στο Αδαμούθ, έτσι και στο Τολέδο, οι σιδηροδρομικοί προειδοποιούσαν. Οι κυβερνήσεις όμως και ο κρατικός μηχανισμός έχουν βγάλει το πόρισμα: Ανθρώπινο λάθος, «η κακιά η ώρα», ευθύνες σε υπηρεσιακούς παράγοντες για να κρύβεται η πολιτική ευθύνη.

Οι διαβεβαιώσεις της σοσιαλδημοκρατικής κυβέρνησης Σάντσεθ για ασφαλέστερους σιδηρόδρομους μετά το Αδαμούθ έχουν ίδια ακριβώς αξία με αυτές της κυβέρνησης ΝΔ μετά το έγκλημα των Τεμπών. Οι αιτίες που οδηγούν στα σιδηροδρομικά «δυστυχήματα» είναι εδώ και ενισχύονται, στο έδαφος της στρατηγικής της «απελευθέρωσης», της πολεμικής εμπλοκής, του κέρδους.

Οι εξελίξεις επιβεβαιώνουν την ανάγκη να δυναμώσει παντού ο αγώνας με σύνθημα «Τα κέρδη τους ή οι ζωές μας!». Η απαίτηση να αποδοθούν οι ποινικές και πολιτικές ευθύνες σε όλους τους ενόχους είναι αξεχώριστη από την καταδίκη της πολιτικής του κέρδους που κρύβεται πίσω από κάθε έγκλημα σε βάρος του λαού.

Η διεκδίκηση ουσιαστικής προστασίας των επιβατών και των σιδηροδρομικών, γρήγορες, φτηνές και ασφαλείς μεταφορές βάζει στο στόχαστρο την πολιτική της «απελευθέρωσης» και τη μετατροπή του σιδηρόδρομου σε δίκτυο μεταφοράς πολεμικού υλικού για τις ανάγκες των ΑμερικανοΝΑΤΟικών, όπως γίνεται ήδη στην Αλεξανδρούπολη.

Για να κερδίσει ο λαός πρέπει να χάσει το κεφάλαιο. Κι αυτό προϋποθέτει σύγκρουση με τη στρατηγική του, που στο όνομα του καπιταλιστικού κέρδους δεν διστάζει μπροστά σε κανένα έγκλημα... 

Πηγή: rizospastis

---

Η Σφήκα: Επιλογές

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Αποφορά

Λιάνα Κανέλλη

Αλλο να το λες σάπιο το σύστημα, κι άλλο ν’ αρχίσεις να το μυρίζεις τον τελευταίο καιρό καθώς μολύνει ολοένα και περισσότερους ανθρώπους της διπλανής πόρτας, πολλές φορές απελπισμένους, φοβισμένους κι εντέλει παρατημένους συμπολίτες μας της εργατικής τάξης. Κι αυτή η αποφορά δεν φεύγει με μια μάσκα, ούτε μ’ ένα κλείσιμο των αυτιών και των ματιών. Είναι σαν να διαβρώνει τον ιστό της κοινωνίας, όπως η οξείδωση τα μέταλλα που κάμπτουν ράγες και μπάρες και σιδεριές και σιδερένια καπάκια, και μετράς, μετά την προδιαγεγραμμένη κι αναπόφευκτη κακή στιγμή, νεκρά παιδιά κι εργάτες ολούθε.

Μόλις πεις τη λέξη παιδιά, μέσα σ’ αυτή τη βρωμιά, το πράγμα γίνεται πιο βαρύ. Το κακό είναι δυσβάσταχτο για το οποιοδήποτε παιδί. Είδα πως τις προάλλες πιάσανε έναν εξηντάρη, ιδιοκτήτη εταιρείας καθαρισμού, πιο βρώμικο κι απ’ τη βρωμιά. Είχε ξεφορτωθεί ο αχρείος, ο ίδιος ή κάποιος στη δούλεψή του που θα του το φορτώσει δεν ξέρω, καταμεσής σε δρόμο στο Μπραχάμι, ένα δοχείο με υδρόθειο. Απλώς το πέταξε στη γωνία. Σ’ έναν σωρό σκουπίδια. Αυτό βρωμάει σαν κλούβιο αβγό. Ευτυχώς, κι έτσι το πήραν πρέφα οι πέριξ. Η ζημιά που κάνει είναι σατανικά βασανιστική, και μπορεί να σακατέψει ή και να σκοτώσει άνθρωπο, που θα το εισπνεύσει, θα το αγγίξει… Πού να σου περάσει από το μυαλό ότι γεμίζουν σιγά σιγά οι γειτονιές από εργολαβίες του ποδαριού, όχι μόνο του πλούσιου, αλλά και του μικροαστού, του περήφανου ανήθικου αυτοδημιούργητου που τσαλαβουτάει στα σκατά, για να περνά αυτός καλύτερα κι εμείς καθόλου. Ούτε που του πέρασε από το μυαλό ότι μπορεί να μολύνει παιδιά, σκυλιά, γατιά, ακόμα και τους οδοκαθαριστές, χωρίς τους οποίους θα καθόμασταν πάνω στα απόβλητά μας.

Ακόμα κι αν δεν τη δουν ή την ακούσουν ποτέ αυτή την ιστορία της αδιαφορίας για τον διπλανό, της πραγματικής εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο, την επιβίωση τάχα μου δήθεν δια της μετατροπής λόγω κέρδους των πάντων σ’ έναν απέραντο σκουπιδότοπο, τα παιδιά που μεγαλώνουν σε μια απέραντη χωματερή του καπιταλισμού, τη νιώθουν στο πετσί τους. Κι εξεγείρονται. Κι όλοι οι περισπούδαχτοι κι οι δασκαλεμένοι και μη αντικομμουνιστές περιπλανώνται σε ατέρμονα κολασμένα ψεύτικα γιατί, για να πλασάρουν σε γκλίτερ περιτυλίγματα νόμου και τάξης τις απαντήσεις που τους συμφέρουν. Και δεν γίνεται όλα να αδιαφορήσουν απέναντι στον ιστορικό βιασμό της ταύτισης της σβάστικας με το σφυροδρέπανο. Οσο και να τα συκοφαντήσει η γενιά που πλιατσικολόγησε το μέλλον τους, ξέρουν πολλά, καταλαβαίνουν περισσότερα, και ήδη συνειδητοποιούν πως η συλλογικότητα άμα οργανωθεί και θελήσει να ανατρέψει την ιδεολογία της χωματερής δεν υποκύπτει σε καμία ινφλουένσερ γοητεία του κουστουμαρισμένου ναζιστοφασίστα με το καλογυαλισμένο παπούτσι. Μια και να φτύσουν καταγής και πάει περίπατο η γοητεία της μπότας που μεταμφιέζεται σε σκαρπίνι.!

Είναι δύσκολο αλλά πρέπει να εξηγήσουμε στα παιδιά πως ο εχθρός είναι πάντα εντός, συνήθως κοντινός, και τάχα μου νοιάζεται για τα ταλέντα και τα χαρίσματά τους. Σ’ αυτό το σκάνδαλο για παράδειγμα που ξέσπασε με στημένα και δωροδοκίες στο μπάσκετ, η μεγάλη ανατριχίλα είναι πως έφτασε ως τα σχολικά πρωταθλήματα. Πολλοί αστοί θα καμώνονται ότι κλαίνε για τα παιδιά στο άθλημα. Κι εδώ θα χαθεί η ουσία του ανήθικου εμπορευματοποιημένου αθλητισμού, που δωροδοκεί τα παιδιά πρωταθλητές με παραπάνω μόρια στις εισαγωγικές στα πανεπιστήμια. Ποιος δωροδόκησε για να κλαίνε οι έφηβοι που χάσαν ενώ κέρδιζαν από στημένα σφαλτσοσφυρίγματα; Μην περιμένετε να βρεθεί ποτέ ο γονιός χορηγός που δεν μυρίζει σαν κλούβιο αβγό, ούτε σαν τον ασβό του χρήματος που διδάσκουν στα παιδιά ότι δεν έχει μυρωδιά. Δεν θα τον καταδικάσει κανείς που πετάει τα παιδιά του στη χωματερή του ανταγωνισμού. Ισως μόνο τα ίδια του τα παιδιά, που βλέπουν γύρω τους νέους να ξυπνάνε και να ζητάνε ζωή κι όχι επιβίωση σ’ έναν διαρκή πόλεμο ταξικής αειφόρου κερδοφορίας.

Οι φασίστες και οι ναζίδες έχουν τρομοκρατηθεί, κι εδώ κι αλλού κι αύριο παντού. Σιγά σιγά κατεβάζουν τα στρατά. Τα παιδιά που απ’ τη φύση τους βλέπουν καθαρά και με το μυαλό και με την καρδιά, όλο και πιο ορμητικά, ορθώνουν ανάστημα στο μέλλον. Θέλουν να το υπογράψουν. Βαστάτε γερά ανιόντες τα μετόπισθεν.

Πηγή: katiousa

---

Η Σφήκα: Επιλογές

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Χαιρετισμός στους φίλους

Salah Musa

Χαιρετισμός στους φίλους. 

Σ’ εκείνους που έφυγαν πριν από μας και κατοικούν τώρα στη σιωπή. 

Σ’ εκείνους που περιμένουν πίσω απ’ τα κάγκελα, μετρώντας τις μέρες από μια λωρίδα ουρανού. 

Σ’ εκείνους που σκόρπισαν οι εξορίες, οι δρόμοι, οι σταθμοί και οι μακρινές αποστάσεις. 

Και σ’ εκείνους που η ζωή τούς έγειρε τους ώμους, μα δεν τους έμαθε να σκύβουν το κεφάλι. 

Χαιρετισμός στους φίλους. 

Σ’ εκείνους που είναι ακόμη εδώ, που καθόμαστε μαζί στο ίδιο τραπέζι, κόβουμε το ψωμί, μοιραζόμαστε τις λέξεις, ένα όνειρο που δεν τέλειωσε, μια αγωνία που δεν κοιμήθηκε όλη τη νύχτα. 

Κι έτσι, με μια κουβέντα, ένα βλέμμα, με το χέρι που ακουμπά για λίγο στον ώμο μας, μας δίνουν έναν ακόμη λόγο να συνεχίσουμε. 

Χαιρετισμός σ’ εκείνους που έφυγαν και έγιναν μνήμη, σαν ένα παλιό τραγούδι που επιστρέφει όταν πέφτει το βράδυ. 

Σ’ εκείνους που απομακρύνθηκαν και έγιναν νοσταλγία, ένα παράθυρο φωτισμένο σε ξένη πόλη. 

Σ’ εκείνους που φυλακίστηκαν και έγιναν αναμονή, ένα βήμα που ακούγεται στον διάδρομο κι ύστερα πάλι σιωπή. 

Χαιρετισμός στην ελευθερία, που ανεβαίνει απ’ το αίμα του μάρτυρα και ζητά δικαιοσύνη απ’ τον ουρανό. 

Κι αν ο ουρανός αργεί να απαντήσει, εμείς θα κρατήσουμε αναμμένο το φως στο μικρό δωμάτιο της ανθρώπινης αξιοπρέπειας. 

Χαιρετισμός στους φίλους. 

Στην αγάπη των χειμωνιάτικων νυχτών, γύρω απ’ τη φωτιά, ανάμεσα σε ποιήματα, καπνό και παλιά τραγούδια. 

Σ’ εκείνους που έφυγαν χωρίς αποχαιρετισμό και μας άφησαν μονάχα μια φωτογραφία, μια χειρονομία, μια κουβέντα, μια ιστορία. 

Κι όμως, καμιά φορά, αυτά τα λίγα είναι περισσότερα από μια ολόκληρη ζωή. 

Χαιρετισμός σε όλους σας, φίλοι μου. 

Ώσπου να συναντηθούμε ξανά, όχι σε μια φωτογραφία, όχι μέσα στις σελίδες ενός παλιού τετραδίου, ούτε σ’ ένα όνειρο που σβήνει με το πρωί. 

Μα κάπου όπου θα καθίσουμε πάλι μαζί, θα σπάσουμε το ψωμί με τα χέρια μας, θα πούμε τ’ όνομά μας χωρίς φόβο και θα κοιταχτούμε όπως τότε. 

Μια συνάντηση που δεν θα μας την κλέψει η ζωή, που δεν θα την αναβάλει ο θάνατος, που δεν θα την εμποδίσουν οι τοίχοι, τα σύνορα, οι φυλακές και οι αποστάσεις. 

Γιατί οι φίλοι, ακόμη κι όταν φεύγουν, αφήνουν πάντα μια καρέκλα άδεια στο τραπέζι. 

Κι εμείς, όσο ζούμε, θα κρατάμε τη θέση τους.

---

Η Σφήκα: Επιλογές

---

Διαβάστε Περισσότερα »