Ο 20χρονος που πυροβόλησαν πισώπλατα οι αστυνομικοί στο Αργος εξακολουθεί να νοσηλεύεται διασωληνωμένος με μηχανική υποστήριξη. Οι νεότερες εξελίξεις λένε πως γίνονται έρευνες… για την υπόθεση. Πλην, όμως, η ίδια η ανακοίνωση της αστυνομίας “αποκαλύπτει” από την περιγραφή των γεγονότων πως οι αστυνομικοί δεν ήταν σε νόμιμη άμυνα και δεν κινδύνευαν από έναν άοπλο νεαρό.
Ολα τα παραπάνω γίνονται ακόμα πιο τραγικά μετά τις συγκλονιστικές δηλώσεις της μητέρας του 20χρονου, η οποία μιλήσε στο MEGA και είπε ότι το παιδί της έχει αυτισμό και πως ουσιαστικά είναι νεκρό. «Δεν έχει φίλους, είναι αυτιστικός. Εμείς μόλις μετακομίσαμε από Αθήνα. Μόλις. Μεταφέρουμε ακόμα τα πράγματα. Έχει αυτισμό, έχει αναπηρία 89% Τον σκοτώσανε. Τώρα μόνο με μηχανήματα λειτουργεί το σωματάκι του και έχει 7 σφαίρες στο κεφάλι. Πολύ άγρια σκοτώθηκε. Οι γιατροί λένε ότι χρησιμοποιήθηκαν σφαίρες που απαγορεύονται για την Αστυνομία. Εκείνες οι σφαίρες ανοίγονται μέσα στο σώμα όταν περνάνε. Βγάλανε δύο σφαίρες οι γιατροί. Τρεις μένουν στο μυαλό. Έχει αιμορραγία εσωτερική και εξωτερική, και δύο τεράστιες τρύπες από μία πλευρά και την άλλη. Από πίσω δεν βλέπω. Τρεις σφαίρες κάνανε έκρηξη και γίναν κομματάκια μέσα. Και έγινε, ξέρετε τι έγινε… πουρέ μέσα. Το μυαλό του σταμάτησε νομίζω».
Και συνεχίζει η μητέρα:
«Δεν τον άφησα ποτέ να βγει μόνος του. Και κρυφά βγήκε επειδή ζεστάθηκε στο σπίτι και ήθελε να δροσιστεί, πήγε για μπάνιο. Το περιστατικό σας λέω. Έκανε μπάνιο και άρχισαν να τον παρακολουθούν από Ασίνη… Και μετά έγινε εκεί και βρήκε ότι είχε ξεχάσει το δίπλωμα στο σπίτι. Γι’ αυτό φοβήθηκε, πανικοβλήθηκε. Και προσπάθησε να φύγει. Επειδή δεν εμπιστεύεται πια. Κινείται καλά ανεξάρτητα, δεν γράφει, δεν διαβάζει και είναι δύσκολο στην επικοινωνία. Στα υπόλοιπα είναι άσος. Στα όλα τα με τα χεράκια του μπορεί να τα κάνει όλα, είναι πολύ καλό παιδί».
Σύμφωνα με τη μητέρα του, ο 20χρονος είχε δίπλωμα και οδηγούσε κανονικά. «Έχει περάσει εξετάσεις, άριστα όλα. Επειδή έχει το θεματάκι του… Του αρέσουν από μικρή ηλικία τα αμάξια. Και τα έφτιαχνε. Πήραμε φθηνό το έφτιαχνε, το λάτρευε, το έπλενε, όλα τα καινούργια ανταλλακτικά είχε βάλει. Παραγγείλαμε πριν μια εβδομάδα θερμοστάτη από τη Γερμανία για το αμάξι του. Πήραμε, βάλαμε, τώρα δεν ζεσταίνεται».
«Εγώ κοιμήθηκα. Δεν του επιτρέπω να βγαίνει μόνος του, μόνο μαζί. Το θέμα είναι, εντάξει, έπρεπε να σταματήσει. Το θέμα είναι ότι τον σκοτώσανε πολύ άγρια».
Εν ολίγοις, οι νόμιμοι εκτελεστές της νόμικης κρατικής βίας, οι οποίοι νομίμως κυκλοφορούν και οπλοφορούν “τρύπησαν” το κεφάλι ενός παιδιού με αυτισμό – κατά τα λεγόμενα της μητέρας – με σφαίρες που για άλλη μια φορά εξοστρακίστηκαν…
Οι δύο αστυνομικοί συνελήφθησαν στο πλαίσιο του αυτοφώρου και κατηγορούνται για απόπειρα ανθρωποκτονίας με ενδεχόμενο δόλο σε ήρεμη ψυχική κατάσταση, ενώ αναμένεται να απολογηθούν την Παρασκευή. Παράλληλα, για το συμβάν έχει ήδη διαταχθεί Ένορκη Διοικητική Εξέταση (ΕΔΕ).
«Δεν μπορεί να υπάρξει "Εθνική Στρατηγική Στοματικής Υγείας" όταν οι δημόσιες δομές παραμένουν χωρίς το αναγκαίο προσωπικό», σημειώνει η ΔΗΠΑΚ σχολιάζοντας την κυβερνητική προπαγάνδα. Και προσθέτει:
«Δεν πρόκειται για παράλειψη ή λανθασμένο σχεδιασμό. Είναι συνειδητή πολιτική επιλογή. Οταν η οδοντιατρική περίθαλψη αντιμετωπίζεται ως ακριβό "κόστος" για το κράτος και ως πεδίο κερδοφορίας για τον ιδιωτικό τομέα, οι προσλήψεις μόνιμων οδοντιάτρων θα παραμένουν πάντα στο περιθώριο.
Πώς θα υλοποιηθεί η "Εθνική Στρατηγική" όταν δεν υπάρχουν οδοντίατροι στις δημόσιες δομές; Ποιος θα υλοποιήσει την πρόληψη, την αγωγή υγείας, την παρακολούθηση των παιδιών, των ηλικιωμένων και των ευάλωτων ομάδων; Ποιος θα εξασφαλίσει ισότιμη πρόσβαση όταν τα δημόσια οδοντιατρεία υπολειτουργούν ή δεν υπάρχουν καν; Η κραυγαλέα υποστελέχωση ιδιαίτερα των δημόσιων δομών ΠΦΥ επιβεβαιώνει το πώς ακριβώς αντιλαμβάνεται η κυβέρνηση την έννοια της προληπτικής οδοντιατρικής. Στην πράξη η κυβερνητική πολιτική βαφτίζει "πρόληψη" τα προγράμματα τύπου "dentist pass", που αποδείχθηκε ότι επρόκειτο για αποσπασματικά προγράμματα με ημερομηνία λήξης, που δεν έχουν καμία σχέση με τις σύγχρονες δυνατότητες και ανάγκες για υψηλού επιπέδου, δωρεάν πρόληψη στο σύνολο του πληθυσμού. Με αυτόν τον τρόπο μετακυλίει το βάρος αποκλειστικά στον ίδιο τον ασθενή, αναπαράγοντας τη λογική της "ατομικής ευθύνης" και της αυτοπρόληψης, κατακερματίζει τη σταθερή σχέση υγειονομικού - ασθενούς και με την έλλειψη προσωπικού υποβαθμίζει την ολοκληρωμένη παρέμβαση.
Η επίκληση της στρατηγικής του ΠΟΥ δεν αλλάζει την ουσία. Οι εξαγγελίες της κυβέρνησης για την υιοθέτησή της δεν αμφισβητούν τον χαρακτήρα της οδοντιατρικής περίθαλψης ως εμπορεύματος, ούτε διασφαλίζουν την καθολική, αποκλειστικά δημόσια και δωρεάν παροχή της. Αντίθετα, διατηρούν τη λογική της "ελάχιστης κάλυψης", αφήνοντας τον ιδιωτικό τομέα να εξακολουθεί να αποτελεί τον βασικό πάροχο υπηρεσιών και τον λαό να πληρώνει το μεγαλύτερο μέρος του κόστους από την τσέπη του.
Γι' αυτό και παρά τις κατά καιρούς εξαγγελίες η δημόσια οδοντιατρική περίθαλψη παραμένει ο "φτωχός συγγενής" του ΕΣΥ. Οι δημόσιες δομές υποστελεχώνονται, οι οργανικές θέσεις μένουν κενές, οι προσλήψεις είναι ελάχιστες και οι ανάγκες του λαού μετατρέπονται σε πεδίο κερδοφορίας για τον ιδιωτικό τομέα».
Η ΔΗΠΑΚ Οδοντιάτρων καλεί τους εργαζόμενους στην Υγεία και όλο τον λαό να διεκδικήσουν:
Δημιουργία Εθνικού Δικτύου Οδοντιατρικής Φροντίδας, ενταγμένου στο ΕΣΥ και στην ΠΦΥ, με πλήρη γεωγραφική κάλυψη σε όλη τη χώρα και κριτήριο τη διασφάλιση υψηλού επιπέδου υπηρεσιών.
Ανάπτυξη Οδοντιατρικών Τμημάτων σε όλα τα Κέντρα Υγείας, με σύγχρονο εξοπλισμό και πλήρη στελέχωση από μόνιμο προσωπικό.
Ελεύθερη και δωρεάν πρόσβαση όλων των πολιτών, ανεξαρτήτως ασφαλιστικής ή οικονομικής κατάστασης.
Δημιουργία Τμημάτων Οδοντιατρικής Ειδικής Φροντίδας σε όλα τα νοσοκομεία για ΑμεΑ, ασθενείς με χρόνια νοσήματα ή αυξημένες ανάγκες.
Ενίσχυση της κατ' οίκον οδοντιατρικής φροντίδας μέσω των δημόσιων δομών (ΚΥ, ΠΕΔΥ, νοσοκομεία), χωρίς καμία εμπλοκή ιδιωτών ή επιχειρηματικών σχημάτων.
Δημιουργία εξειδικευμένου, πλήρως στελεχωμένου Κέντρου Οδοντιατρικού Τραύματος με 24ωρη λειτουργία.
Καθιέρωση σταθερών προγραμμάτων πρόληψης στοματικής υγείας, με παρέμβαση στην κοινότητα για παιδιά, εφήβους, εγκύους, ηλικιωμένους και ευάλωτες ομάδες.
Συστηματική σχολική οδοντιατρική φροντίδα, με προληπτικές επισκέψεις, φθοριώσεις, ενημερωτικές δράσεις και καταγραφή δεικτών στοματικής υγείας.
Δημιουργία κοινοτικών οδοντιατρικών μονάδων κινητής φροντίδας για απομακρυσμένες περιοχές και νησιά.
«Γιατί μόνο ένα σύστημα Υγείας που λειτουργεί με κριτήριο τις σύγχρονες ανάγκες του λαού - και όχι το κόστος και το κέρδος - μπορεί να εξασφαλίσει πραγματικά το δικαίωμα όλων στη στοματική υγεία», υπογραμμίζει η ΔΗΠΑΚ.
Αλλη μια φιέστα στήθηκε από την κυβέρνηση την περασμένη Δευτέρα, αυτήν τη φορά στο ΓΝ Κορίνθου, κόβοντας κορδέλες στη νέα πτέρυγα του ΤΕΠ, παρουσία μάλιστα του υπουργού εμπορίου Υγείας.
Ομως μόλις την επόμενη μέρα, την Τρίτη, τα ΤΕΠ είχαν κλείσει! Οπως έγινε γνωστό, τα κρεβάτια που χρησιμοποιήθηκαν για να «γεμίσουν» τον χώρο απομακρύνθηκαν και κλειδώθηκαν σε άλλο κτίριο (!), με τα Επείγοντα επίσης να κλειδώνονται, άδεια από προσωπικό και εξοπλισμό, χωρίς μάλιστα να δίνεται κάποια εξήγηση για τους λόγους...
Να σημειωθεί ότι πρόκειται για νοσοκομείο όπου η ΜΕΘ παραμένει κλειστή από τις αρχές Απρίλη, ενώ η Παιδιατρική λειτουργεί στο «κόκκινο», με κίνδυνο ανά πάσα στιγμή να κλείσει. Χαρακτηριστικό είναι επίσης ότι το Ακτινολογικό διαθέτει μόνο έναν γιατρό, που δεν μπορεί να καλύψει 30 εφημερίες, και οι αξονικές γνωματεύσεις δίνονται πλέον σε εργολάβο εξ αποστάσεως, ενώ ο υπέρηχος δεν λειτουργεί μετά το μεσημέρι!
Τα παραπάνω αναδεικνύει η Τομεακή Επιτροπή Κορινθίας του ΚΚΕ για ένα νοσοκομείο που καλείται να καλύψει ανάγκες για έναν ολόκληρο νομό με βιομηχανική δραστηριότητα και όπου οι κίνδυνοι εργατικών «ατυχημάτων» είναι καθημερινότητα, όπως επίσης με εκατοντάδες χιλιάδες κατοίκους και επισκέπτες, που το καλοκαίρι πολλαπλασιάζονται.
Μετά τη «Meta», την «Google» και την «Amazon», που προχώρησαν σε μαζικές απολύσεις χιλιάδων εργαζομένων τους τελευταίους μήνες, σειρά πήρε και η «Microsoft», απολύοντας 4.800 υπαλλήλους, δηλαδή πάνω από το 2% του παγκόσμιου εργατικού δυναμικού της.
Σχολιάζοντας τις μαζικές απολύσεις ο αστικός Τύπος αναφέρει με θράσος ότι «η είδηση αυτή δεν ήρθε με μια ξερή, επίσημη ανακοίνωση Τύπου, αλλά μέσα από ένα εσωτερικό email που έστειλε στους εργαζόμενους η επικεφαλής του Τμήματος Ανθρώπινου Δυναμικού (...) Το συγκεκριμένο σημείωμα αποτελεί ένα μνημείο εταιρικής διπλωματίας (!) και κρίσης, προσπαθώντας να ισορροπήσει ανάμεσα στην "ενσυναίσθηση" και στη σκληρή πραγματικότητα του καπιταλισμού των Big Tech».
Ο λόγος που οι απολύσεις έγιναν με «ενσυναίσθηση» ήταν ότι η εργοδοσία εξήγησε και το «γιατί» στους απολυμένους: «Η επιχείρησή μας αλλάζει επειδή ο κόσμος γύρω της αλλάζει. Ο τρόπος με τον οποίο η τεχνολογία κατασκευάζεται, αναπτύσσεται και χρησιμοποιείται μεταμορφώνεται ταχύτατα. (...) Οι ανάγκες των πελατών μας μεταβάλλονται, τα επιχειρηματικά μοντέλα που τους εξυπηρετούν μεταβάλλονται, και αυτό σημαίνει ότι και η ίδια η εργασία πρέπει επίσης να μετασχηματιστεί».
«Και κερατάδες και δαρμένοι» δηλαδή: Και με την απόλυση στο χέρι, και με κατήχηση για να περνάει στο πετσί του εργαζόμενου ο μύθος ότι η ανάπτυξη της τεχνολογίας «νομοτελειακά» σημαίνει ανεργία, απολύσεις και εντατικοποίηση για τους εργαζόμενους. Για να περνάει ως δεδομένη η «σκληρή πραγματικότητα» του καπιταλισμού, όπου «ο τρόπος με τον οποίο η τεχνολογία κατασκευάζεται, αναπτύσσεται και χρησιμοποιείται» ορίζεται από το κυνήγι του κέρδους.
Αυτά τα δήθεν «αυτονόητα» και δεδομένα πρέπει να βάλουν στο στόχαστρο οι εργαζόμενοι, βαδίζοντας στον δρόμο της ανατροπής ώστε ο τεράστιος πλούτος και οι νέες τεχνολογίες που οι ίδιοι παράγουν να μεταφραστούν σε λιγότερο εργάσιμο χρόνο, δουλειά για όλους με σύγχρονα δικαιώματα.
Σε μια προχωρημένη ώρα της νύχτας, όταν οι άνθρωποι παραδίδονται στον ύπνο, τα εργαλεία του δυτικού πολιτισμού παλεύουν ενάντια στη βούληση του ανθρώπου στη Γάζα. Το χώμα της Γάζας πεθαίνει, κι ο άνθρωπος της Γάζας πεθαίνει· κι όμως, οι στρατιωτικές μπότες δυτικής κατασκευής συνεχίζουν να ποδοπατούν έναν αρχαίο πολιτισμό. Στα συνηθισμένα δελτία ειδήσεων, ένα ολόκληρο χωράφι από παιδιά, γυναίκες και αγέννητα σβήνεται, επειδή είναι Παλαιστίνιοι — επειδή έχουν τη δύναμη να μεγαλώσουν.
Έτσι κοιμάται ο κόσμος· κι έτσι ξυπνά ο κόσμος.
Δεν θυμούνται τους ανθρώπους της Παλαιστίνης παρά μόνο όταν δοκιμάζουν τον θάνατο — και πώς δοκίμασαν τη ζωή κάτω από πολιορκία και μέσα στις εξορίες. Νομίζουν πως η ειρήνη θα έρθει όταν μας ξεριζώσουν από τη γη μας… Έγινε άραγε η διεθνής ασφάλεια εξαρτημένη από την απουσία μας από την Παλαιστίνη, από την ανθρωπότητα, από τη ζωή;
Πείτε σε εκείνους τους φασίστες που μετέτρεψαν τα παιδιά μας σε σωρούς από κάρβουνο πως η υποταγή μας δεν είναι συνώνυμο της ασφάλειας. Πείτε τους πως εκείνοι που μας έθεσαν υπό πολιορκία και μας έριξαν στις εξορίες, μας μετέτρεψαν σε εκρηκτικές υπάρξεις.
Σ.Σ.:Ο Salah Musa « Σαλαχ Μούσα «είναι Παλαιστίνιος ιατρός, ειδικός στην Ακτινοδιαγνωστική, συγγραφέας και πολιτικός αναλυτής. Γεννήθηκε στην Παλαιστίνη και σπούδασε Ιατρική στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, όπου ανέπτυξε έντονη κοινωνική και συνδικαλιστική δράση, ίδρυτης της Γενικής Ένωσης Παλαιστινίων Φοιτητών στην Ελλάδα. Άσκησε επί σειρά ετών την ιατρική και υπηρέτησε ως επιτετραμμένος της Παλαιστινιακής Αντιπροσωπείας στην Ελλάδα. Έχοντας ζήσει περισσότερες από τρεις δεκαετίες στην Ελλάδα, απέκτησε βαθιά γνώση της ελληνικής κοινωνίας και γλώσσας, στην οποία επιλέγει να γράφει τα βιβλία και τα άρθρα του. Το συγγραφικό του έργο επικεντρώνεται στην ιστορία της Παλαιστίνης, το διεθνές δίκαιο, τις διεθνείς σχέσεις και τις πολιτικές εξελίξεις στη Μέση Ανατολή. Με επιστημονική τεκμηρίωση και ιστορική προσέγγιση επιδιώκει να συμβάλει στον δημόσιο διάλογο, αναδεικνύοντας ζητήματα δικαιοσύνης, ελευθερίας και ανθρώπινων δικαιωμάτων. Συνεχίζει να αρθρογραφεί στον ελληνικό Τύπο και να συμμετέχει σε δημόσιες συζητήσεις και εκδηλώσεις στην Ελλάδα και την Κύπρο, προωθώντας τον διάλογο γύρω από το Παλαιστινιακό ζήτημα και τις σύγχρονες διεθνείς εξελίξεις
Δεν μας έφτανε ο Νόλαν έρχεται τώρα και η Λουπίτα να αμφισβητήσει τον «μπολιτιζμό μας». Κουλάρετε λίγο. Η Λουπίτα Νιόνγκο δεν είναι καθηγήτρια Κλασικών Σπουδών στην Οξφόρδη για να έχει εντρυφήσει στην ομηρική κοινωνία. Ηθοποιός είναι και πολύ πιθανό να λεει διάφορα για το promo της ταινίας, κατά την προσφιλή τακτική του Χόλιγουντ.
Πάμε παρακάτω. Εκτός από τον Όμηρο, υπάρχουν πολλές διαφορετικές εκδοχές για την καταγωγή και τη ζωή της Ελένης . Στην πυρά λοιπόν ο Ευριπίδης που ισχυρίζεται ότι η ίδια δεν πήγε ποτέ στην Τροία, αλλά το είδωλό της και πως εκείνη έμεινε δέκα χρόνια στην Αίγυπτο μέχρι να ξανασυναντηθεί με τον Μενέλαο. Στην πυρά ο Σεφέρης που εμπνέεται από τον Ευριπίδη για να καυτηριάσει τη ματαιότητα των πολέμων και πως γίνονται για ένα πουκάμισο αδειανό.
Στην πυρά και ο Γκαίτε που βάζει τον Φάουστ να την ερωτεύεται ως σύμβολο του κλασικού πνεύματος. Ο Ρίτσος που την παρουσιάζει μια γερασμένη γυναίκα που δεν καμαρώνει πια για τα κάλλη της, αλλά αντιμάχεται τη φθορά του χρόνου.
Στην πυρά η Λιλή Ζωγράφου που στο βιβλίο της «Από τη Μηδεια στην Σταχτοπούτα» υποστηρίζει πως ο Αγαμέμνονας και ο Αχιλλέας καμία ηθική δεν είχαν και πως τσακώθηκαν για το πλιάτσικο στα λάφυρα και τη νομή της εξουσίας . Η Ελένη μάλιστα δεν ήταν τίποτα άλλο παρά η κατασκευή μιας ένοχης για να δικαιολογηθεί η εκστρατεία τους.
Αν λοιπόν πρέπει να είμαστε περήφανοι για κάτι, αυτό είναι η οικουμενικότητα των ομηρικών επών που, όπως όλα τα μεγάλα έργα, είναι ανοιχτά σε πολλαπλές ερμηνείες. Ο Οδυσσέας π.χ. είναι αυτός που αγωνίζεται να ξαναβρεί την ταυτότητά του, που η μνήμη παλεύει ενάντια στη λήθη. Είναι συνάμα δεινός θαλασσοπόρος αλλά και καιροσκόπος προκειμένου να επιβιώσει. Το μυαλό του όμως νικάει τους φόβους είτε πολέμησε στην Τροία είτε ζει στο Δουβλίνο του Τζόις.
Συμπερασματικά, η επιμονή στην φυλετική καθαρότητα και την ανωτερότητα της αρίας φυλής ξερουμε πού μας οδήγησε.
Ας μην δυσανασχετούν λοιπόν ότι προσβάλλεται ο Ομηρος όσοι δεν τον έχουν καν διαβάσει και αν τους ρωτήσεις ποιος ήταν μπορεί και να σου πουν στρατηγός στη μάχη του Μαραθώνα. Ας μην αναθεματίζουν τη Λουπίτα, επειδή είναι μαύρη και μας χαλάει την εικόνα της ξανθιάς καλλονής, αλλά αμέσως μετά ανεβάζουν «ευαίσθητα» αντιρατσιστικά ποστ.
Η ποίηση και η τέχνη υπάρχουν να μας μιλάνε για την ανθρώπινη φύση, με τις σκοτεινές και τις φωτεινές πλευρές της, τα μεγαλεία και τις αντιφασεις της. Η Ελένη δεν είναι η αιτία ενός πολέμου, αλλά η δικαίωση του πόνου μας, της επικηρυγμένης μας ζωής που θέλει στο παιχνίδι να σε μπάσει, να σου τάξει, να σου τάξει κι ύστερα να σε ρημάξει.
Όπως λέει και ο Ελύτης:
«Όσο υπάρχουν Αχαιοί, θα υπάρχει μία Ωραία Ελένη. Και ας είναι αλλού το χέρι, αλλού ο λαιμός Κάθε καιρός κι ο Τρωικός του πόλεμος Κάθε καιρός κι η Ελένη του»
Το κουκούλωμα του δυσώδους σκανδάλου των υποκλοπών στο οποίο προχώρησε σήμερα η ΝΔ είναι τόσο προφανές όσο και πρωτοφανές.
Η κυβερνητική πλειοψηφία στην Επιτροπή Θεσμών και Διαφάνειας της Βουλής, με “επιχειρήματα” που ζέχνουν Νέα “Δημοκρατία”, απαγόρευσε την κλήτευση των Δημητριάδη – Ντίλιαν, δηλαδή τόσο του πρώην δεξιού χεριού του Μητσοτάκη (του τύπου που έφτασε να δηλώσει, σε μια έμμεση ομολογία για την δυσωδία των υποκλοπών, ότι τα “πηρα όλα πάνω μου”) , όσο και του πρώην στελέχους του ισραηλινού στρατού και… εμπορευάμενου το χαφιεδολογισμικό Predator.
Η Νέα “Δημοκρατία” αρνήθηκε την εφαρμογή του Κανονισμού της Βουλής, που επιτάσσει την κλήτευση κάθε προσώπου που θα υποδείξουν τα 2/5 της Επιτροπής, με την παιδαριώδη “δικαιολογία” πως οι εν λόγω δεν είναι… δημόσια πρόσωπα!
Πρόκειται για αθλιότητα ασύλληπτου μεγέθους και γελοιότητα απίθανης “κατασκευής”, αρκεί να σκεφτεί κανείς ότι: Τα συγκεκριμένα πρόσωπα είχαν κληθεί το 2022 στην επιτροπή, χωρίς ούτε τότε να είναι πρόσωπα που κατείχαν δημόσιες θέσεις. Το ότι σήμερα η κυβέρνηση προχωρά στο “εφεύρημα” της μη κλήσης τους διότι, τάχα, δεν κατέχουν δημόσιες θέσεις (όπως δεν κατείχαν και το 2022) οφείλεται σε ένα και μόνο γεγονός:
Οτι πλέον βρισκόμαστε μπροστά σε νέα αποκαλυπτικά στοιχεία για τον υπόνομο των υποκλοπών, συνεπώς κρίθηκε πως αυτή τη φορά θα έπρεπε να αποφευχθεί η κλήτευσή τους, πάση θυσία!
Ακόμα και για την ΝΔ των Τεμπών, την ΝΔ του ΟΠΕΚΕΠΕ, των πολεοδομιών, την ΝΔ των Πάτσηδων και των Λαζαρίδηδων, η συγκεκριμένη μεθόδευση αποτελεί μια ιδιαίτερη στιγμή στον βορβορώδη κατήφορο που αποκαλεί “αριστεία”.
Διαβάζοντας την είδηση αγουροξυπνημένος ήμουν εκατό τοις εκατό σίγουρος πως δημοσιεύτηκε από το «Βατράχι» ή το «Κουλούρι». Ο Τραμπ επεμβαίνει και ακυρώνει κόκκινη κάρτα σε ποδοσφαιριστή των ΗΠΑ, στο μουντιάλ. Ευφυέστατο. Τι σκέφτηκαν οι τύποι!
Δυσκολεύτηκα στην διασταύρωση της είδησης, νόμιζα πως ακόμη και τα γνωστά sites είχαν πέσει σε μία ωραία παγίδα που τους έστησε κάποιο από τα προαναφερθέντα sites.
Και οι φωτογραφίες ήταν AI -το μάθαμε πια, δεν την πατάμε- και ο Τραμπ, έτσι κι αλλιώς- είναι ένα πρόσωπο που μπορείς να τους καταλογίσεις ακόμη και την αξίωση από αύριο να βγαίνει ο ήλιος από την Δύση, και να μην παραξενευτεί κανένας.
Θα ρωτήσεις τώρα κάτι πολύ λογικό. Από όλα όσα έχει κάνει και έχει πει αυτή η διαταραγμένη προσωπικότητα, αυτό είναι που σου φάνηκε αδύνατο; Η ακύρωση μίας κόκκινης κάρτας; Ναι, δεν είναι το ίδιο.
Ακόμη και για κάποιον που είναι χρεωμένος με ότι πιο σκοτεινό, παράλογο και επικίνδυνο κυκλοφορεί εκεί έξω, το να ζητήσεις να ακυρωθεί μία κόκκινη κάρτα ποδοσφαιριστή της χώρας σου, ξεπερνάει κάποιο όριο που δεν έχει να κάνει με την σύγκριση του αίματος που έχει χυθεί με τις ευλογίες του. Σαφώς και το αίμα, ο ρατσισμός, η μισαλλοδοξία, η σύνθλιψη των πιο αδύνατων και ο κυνισμός της εξουσίας, δεν έχουν κανένα ισόποσο στην ζυγαριά της φρίκης. Όμως κάποιες φορές είναι πιο επικίνδυνη μία συμπεριφορά που σε κάνει να γελάς παρά εκείνη που σε κάνει να θυμώνεις.
Στην δεύτερη περίπτωση, στον θυμό, διακρίνεις πολιτικές και ιδεολογικές επιλογές, βλέπεις την διαδρομή του χρήματος που δεν ορρωδεί προ ουδενός, ορίζεται αυτόματα ένα πεδίο μάχης.
Στην δεύτερη, στο γέλιο, παραλύεις, νιώθεις πως δεν υπάρχει πεδίο διαμάχης, να μπεις, να παλέψεις, να κερδίσεις, να χάσεις. Όταν ο παραλογισμός σού στερεί ακόμη και το γήπεδο να παλέψεις, όταν δεν ορίζει κανέναν χώρο, νιώθεις κρεμασμένος από ένα χάος. Από πού να πιαστείς και τι να ξεκινήσεις;
Επίσης η δεύτερη περίπτωση έχει πολύ πιο επικίνδυνες επιπτώσεις γιατί σε θέτει αναίμακτα εκτός παιχνιδιού.
Σε αναγκάζει -ως ύστατη άμυνα- να ακολουθήσεις διαδρομές χιούμορ και ενίοτε και σαχλαμάρας, την ώρα που οι άλλοι μιλάνε πολύ σοβαρά για την ζωή σου.
Και αρχίζεις τις μπαλαφάρες για να αντέξεις την ήττα σου:
Δεν φταίει ο καπιταλισμός. Για όλα φταίει εκείνος ο μικρός θεούλης που όταν τον έπιασαν στα πράσα σκέφτηκε να ξεστομίσει την φράση-μνημείο «αγάπη μου δεν είναι αυτό που νομίζεις!». Ούτε που πήγαινε το μυαλό του τι απάτητους δρόμους άνοιξε στην ανθρώπινη σκέψη και πώς κατάφερε με μία φράση να παραλύσει οποιαδήποτε προσπάθεια αντίδρασης, απάντησης. Όρισε την έλλειψη ζωτικού χώρου διαμάχης, το τίποτα, το κενό, τον μη χώρο, τον μη χρόνο, με έναν τρόπο που δεν το κατάφερε ούτε ο Μπέκετ στο «Περιμένοντας τον Γκοντό».
Το θετικό είναι ότι θυμηθήκαμε όλοι αυτές τις μέρες Σταύρο Τσιώλη.
Μπορεί να πέρασαν περίπου 20 χρόνια απ’ όταν σπούδαζα στο Πολιτικό της Νομικής, αλλά ακόμα θυμάμαι μια από τις βασικές αρχές που είχα μάθει στο μάθημα του Συνταγματικού Δικαίου…
Με βάση το ελληνικό σύνταγμα, η προστασία της ανθρώπινης ζωής και της ανθρώπινης αξίας θεωρείται θεμελιώδης αρχή που υπερέχει έναντι του στόχου της σύλληψης ενός δραπέτη ή ενός υπόπτου. Αυτό το σκεπτικό προκύπτει από διάφορες διατάξεις:
- Το Άρθρο 2 παρ. 1 του Συντάγματος ορίζει ότι η προστασία της αξίας του ανθρώπου αποτελεί πρωταρχική υποχρέωση της Πολιτείας. - Το Άρθρο 5 παρ. 2 προστατεύει τη ζωή, την τιμή και την ελευθερία όλων όσων βρίσκονται στην ελληνική επικράτεια. - Επιπλέον, η Ελλάδα δεσμεύεται από την Ευρωπαϊκή Σύμβαση Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, της οποίας το δικαίωμα στη ζωή (άρθρο 2) έχει ιδιαίτερα αυστηρή προστασία. - Τέλος, η χρήση βίας πρέπει να διέπεται από την αρχή της αναλογικότητας (με απλά λόγια δεν πυροβολώ σπουργίτια με κανόνι)
Αυτό στην πράξη σημαίνει ότι η αστυνομία δεν μπορεί να χρησιμοποιήσει θανατηφόρα ή δυσανάλογη βία απλώς και μόνο για να αποτρέψει τη διαφυγή κάποιου ύποπτου ή ακόμα και κρατούμενου. Για παράδειγμα, αν ένας ύποπτος τρέχει για να ξεφύγει άοπλος, χωρίς να θέτει σε κίνδυνο την ζωή των αστυνομικών ή των πολιτών, η αστυνομία δεν μπορεί να τον πυροβολήσει για να τον συλλάβει. Γιατί πολύ απλά με βάση τους νόμους του αστικού κράτους, που η αστυνομία εφαρμόζει (ή πρέπει να εφαρμόζει) η σύλληψη ενός δραπέτη δεν έχει μεγαλύτερη αξία από την προστασία της ανθρώπινης ζωής.
Αυτά για να τελειώσει μια και καλή η κουβέντα διαφόρων που σήμερα υποστηρίζουν ότι καλά έκαναν οι τύποι με την στολή και πυροβόλησαν πισώπλατα, στο κεφάλι, έναν ύποπτο που έτρεχε να τους ξεφύγει άοπλος, χωρίς εκείνη την στιγμή να υπάρχει κίνδυνος από τον ύποπτο για την ζωή την δική τους ή των πολιτών. Το ξέρω, θα σοκάρω ορισμένους που δεν τους χαλάει να έχουμε νεκρούς φτωχοδιαβόλους, αλλά στην συγκεκριμένη περίπτωση έτσι λειτουργεί και ορθώς λειτουργεί το αστικό κράτος που τόσο αγαπάνε.
Αφού λοιπόν κλείσαμε την νομική κουβέντα, πάμε τώρα στην κοινωνιολογική… Πριν κάτι μήνες ένας γνωστός επιχειρηματίας, την ώρα που τα όργανα της τάξης πήγαν να τον συλλάβουν μέσα στο ΣΕΦ, την κοπάνησε παρέα με τους μπράβους του, μπήκε στο αμάξι του και την στιγμή που ένας αξιωματικός προσπάθησε να μπει μπροστά από το SUV του για να τον σταματήσει, ο οδηγός έβαλε μπροστά, πήγε να τον πατήσει και έφυγε. Σας θυμίζει κάτι άραγε με την σημερινή περίπτωση και την ανακοίνωση που έβγαλε πριν λίγες ώρες η αστυνομία; Εκεί όμως οι αστυνομικοί που ήταν μπροστά δεν έβγαλαν όπλο, δεν πυροβόλησαν (και πολύ καλά έκαναν), δεν καταδίωξαν… Για την συγκεκριμένη περίπτωση κανένας από εκείνους που σήμερα ζητούσαν αίμα και δικαιολογούσαν αυτούς που πυροβόλησαν, δεν βγήκε να πει ότι έπρεπε να του ρίξουν στο ψαχνό, ότι στις ΗΠΑ έτσι γίνεται (από πού και ως πού οι ΗΠΑ είναι παράδειγμα προς μίμηση ειδικά στην οπλοχρησία) και ότι οι αστυνομικοί δεν γίνεται να μας χαϊδεύουν το κεφάλι κλπ κλπ. Γιατί; Επειδή πολύ απλά ο συγκεκριμένος ήταν πλούσιος. Επειδή οι αρρωστημένες ιδέες τους θέλουν να εφαρμόζονται αλα καρτ. Στους τσιγγάνους, τους μετανάστες, τους γκέι, τους τοξικοεξαρτημένους, τους αναρχικούς, τους φτωχοδιαβόλους. Επειδή αυτούς μισούν. Μισούν όποιον είναι διαφορετικός από αυτούς, όποιος είναι πιο φτωχός από αυτούς. Μισούν τον ευάλωτο. Επειδή έτσι έμαθαν. Να θεωρούν ότι για την κατάντια τους φταίει ο φτωχοδιάβολος και όχι το σύστημα που τους καταπιέζει, τους εκμεταλλεύεται και παράγει Κορκονείς για να τους “φυλάνε”.
Θέλετε να το πάω και ένα βήμα ακόμα πιο πέρα; Και ωφελιμιστικά να το δoυν, εντελώς με βάση την δική τους πάρτη, τον εαυτούλη τους βρε αδερφέ (μιας και ο εαυτός τους είναι το μόνο που αγαπάνε οι συγκεκριμένοι), αν είναι οκ με το να συμπεριφέρονται οι αστυνομικοί λες και είναι σερίφηδες σε γουέστερν και να κουβαλάει όπλο και εξουσία κόσμος που είτε είναι ακραία ρατσιστής, είτε έχει περάσει κάτι αστεία ψυχομετρικά, ενώ κανονικά δεν θα έπρεπε να έχει ούτε νεροπίστολο, ποιος τους εγγυάται ότι αυτός ο τύπος δεν θα το χρησιμοποιήσει και πάνω τους. Επειδή τον κοίταξαν κάπως, επειδή έκαναν μια περίεργη κίνηση ενώ πήγαιναν να βγάλουν την ταυτότητά τους, επειδή του φάνηκαν ύποπτοι, επειδή απλά δεν του άρεσε η φάτσα τους.
Και για να κλείσουμε την κοινωνιολογική κουβέντα και να την συνδυάσουμε λίγο και με πολιτική ανάλυση μιας και είμαστε κολλημένοι αριστεροί, κάθε φορά που ένας άνθρωπος πέφτει νεκρός από αστυνομικά πυρά, η δημόσια συζήτηση ξεκινά από το ίδιο σημείο… “Ήταν ένας κακός αστυνομικός; Ήταν μήπως μια άτυχη στιγμή;”. Όμως το πραγματικό ερώτημα είναι διαφορετικό. Πως γίνεται τέτοια περιστατικά επαναλαμβάνονται ξανά και ξανά, σε συγκεκριμένες κοινωνικές ομάδες, σε διαφορετικές χώρες. Πρόσφατα στις ΗΠΑ ήταν οι 2 νεκροί από πράκτορες της ICE ή λίγα χρόνια πιο πριν οι Φλόιντ. Σε εμάς ο Γρηγορόπουλος, οι Ρομά στο Πέραμα και την Θεσσαλονίκη, ο Καλτεζάς παλαιότερα. Στην Τουρκία ο Μπερκίν Ελβάν. Στο Λονδίνο πριν από 20 χρόνια περίπου ένας Βραζιλιάνος που δεν σταμάτησε στο μετρό σε αστυνομικό έλεγχο. Οι κοινωνίες διαφέρουν, οι κυβερνήσεις αλλάζουν, οι στολές έχουν διαφορετικά χρώματα, όμως το μοτίβο επανεμφανίζεται. Μαύροι, ρομά, μετανάστες, φτωχοί, πολιτικοί διαδηλωτές, αναρχικοί ή άνθρωποι που βρίσκονται ήδη στο περιθώριο.
Μήπως τελικά αυτά τα περιστατικά δεν είναι μια απλή σύμπτωση; Μήπως η αστυνομική βία δεν προϊόν μερικών κακών αστυνομικών, αλλά συνέπεια του ίδιου του ρόλου της αστυνομίας; Αυτό γιατί η αποστολή της δεν είναι μόνο η αντιμετώπιση του εγκλήματος. Είναι, πάνω απ' όλα, η προστασία της κρατικής τάξης και των υφιστάμενων σχέσεων εξουσίας. Και όταν μια κοινωνική ομάδα ή ένα πολιτικό κίνημα θεωρείται απειλή για αυτή την τάξη, η καταστολή γίνεται ευκολότερα αποδεκτή.
Αυτό δεν σημαίνει ότι κάθε αστυνομικός είναι δολοφόνος. Σημαίνει όμως ότι οι θεσμοί διαμορφώνουν συμπεριφορές. Όταν η εκπαίδευση, η επιχειρησιακή κουλτούρα και ο δημόσιος λόγος παρουσιάζουν ορισμένες ομάδες ως επικίνδυνες, ο αστυνομικός μαθαίνει να τις αντιμετωπίζει πρώτα ως ύποπτες και μετά ως ανθρώπους. Οι ρομά δεν αντιμετωπίζονται με τον ίδιο τρόπο που αντιμετωπίζεται ένας βιομήχανος. Οι μαύροι σε πολλές δυτικές κοινωνίες δεν αντιμετωπίζονται όπως οι λευκοί. Ένας αναρχικός διαδηλωτής δεν αντιμετωπίζεται όπως ένας νεοναζί που ζητάει κεφάλια κομμουνιστών. Οι κοινωνικές προκαταλήψεις δεν μένουν έξω από τα αστυνομικά τμήματα, αλλά εισέρχονται μαζί με τους ανθρώπους που υπηρετούν σε αυτά.
Παράλληλα, η ατιμωρησία λειτουργεί ως μηχανισμός αναπαραγωγής της βίας. Όταν οι έρευνες καθυστερούν, όταν οι ευθύνες σπάνια αποδίδονται ή όταν η υπέρμετρη χρήση βίας παρουσιάζεται εξαρχής ως νόμιμη αντίδραση, το μήνυμα που εκπέμπεται είναι ότι ορισμένες ζωές αξίζουν λιγότερο από άλλες. Έτσι, η εξαίρεση κινδυνεύει να γίνει κανονικότητα.
Και τέλος, η εξουσία δεν χρειάζεται να ασκεί συνεχώς βία. Αρκεί να γνωρίζουν όλοι ότι μπορεί να την ασκήσει. Αυτή είναι η βαθύτερη λειτουργία της καταστολής, μιας και δεν αφορά μόνο όσους χτυπιούνται ή σκοτώνονται, αλλά και όσους παρακολουθούν. Είναι ένα μήνυμα προς ολόκληρη την κοινωνία για τα όρια της αμφισβήτησης.
Το πρόβλημα λοιπόν δεν λύνεται μόνο με καλύτερη εκπαίδευση ή με αυστηρότερες πειθαρχικές ποινές. Αυτά μπορεί να περιορίσουν ορισμένες καταχρήσεις, αλλά δεν αλλάζουν τον βασικό προσανατολισμό ενός θεσμού που έχει σχεδιαστεί για να επιβάλλει την κρατική εξουσία. Όσο η κοινωνική ανισότητα, ο αποκλεισμός και η συγκέντρωση εξουσίας παραμένουν, η καταστολή θα αναζητά πάντοτε τους ίδιους ανθρώπους. Τις ίδιες κοινωνικές ομάδες. Όσους περισσεύουν, όσους αντιστέκονται και όσους αμφισβητούν.
Το ερώτημα, επομένως, δεν είναι μόνο ποιος τράβηξε τη σκανδάλη. Είναι ποιο κοινωνικό και πολιτικό σύστημα παράγει ξανά και ξανά τις συνθήκες ώστε κάποιοι άνθρωποι να θεωρούνται περισσότερο αναλώσιμοι από άλλους. Όσο αυτή η ερώτηση μένει αναπάντητη, οι νεκροί θα αλλάζουν ονόματα, χώρες, χρώμα, αλλά όχι πρόσωπo.
Σου γράφω απόψε που στα μάτια κοιταζόμαστε Μήπωσ κι ενώσουμε επιτέλουσ τισ φωνέσ Μήπωσ και αρχίσουμε και να συνενογιόμαστε Μεσ στο ποτήρι μου ρακί και serefe Βαρύ τσιγάρο και οι στάχτεσ στο τασάκι Βαριά μασ λάβωσαν απόψε αδερφέ Απόψε σκότωσαν ένα μου καρντασάκι Θα τανε δε θα 'ταν 15 Λέει τον φωνάζανε berkin Θα τανε δε θα 'ταν 15 Κι ήταν καρντάσι από τα μέρη του nazim Θα τανε δε θα 'ταν 15 Τον δολοφόνησε η εκεί αστυνομία Θα τανε δε θα 'ταν 15 Η αδερφή του κράτουσ ήταν πάντα η βία
Σαν ...απειλή για τη «βαριά βιομηχανία» του Τουρισμού και τα κέρδη των ομίλων παρουσιάζονται οι καθυστερήσεις στα αεροδρόμια, και κυρίως στο «Ελ. Βενιζέλος».
Εκτενή ρεπορτάζ, στοιχεία ακόμα και για τα «χαμένα λεπτά» από πτήσεις, συσκέψεις υπευθύνων για την αντιμετώπιση του προβλήματος, συγκριτικές «έρευνες» για το τι συμβαίνει σε άλλες χώρες παραμένουν ψηλά στην ατζέντα.
Τι λείπει από τις ανησυχίες για τις επιπτώσεις που μπορεί να έχουν οι καθυστερήσεις στο πάρτι της κερδοφορίας τους;
Οι σοβαρές καταγγελίες εργαζομένων, κυρίως των ελεγκτών εναέριας κυκλοφορίας, ότι η άλλη όψη των παραπάνω είναι η τεράστια εντατικοποίηση και οι ελλείψεις σε προσωπικό και σύγχρονα μέσα.
Οτι αυτή η κατάσταση μεταφράζεται σε μεγάλους κινδύνους για την ασφάλεια στον αέρα, αφού ελάχιστοι εργαζόμενοι παλεύουν να χειριστούν έναν τεράστιο όγκο πτήσεων, πολύ πάνω από όσο προβλέπεται για την ασφαλή διέλευση, την προσγείωση και την απογείωση.
Παρόμοια είναι η κατάσταση και στα λιμάνια, με αυτό της Ραφήνας να βρίσκεται στο επίκεντρο τις τελευταίες μέρες, αφού ναυτεργάτες και κάτοικοι αναδεικνύουν τους κινδύνους από την τεράστια κίνηση, την οποία δεν μπορεί να «σηκώσει» η συγκεκριμένη υποδομή. Πώς απαντάνε η εργοδοσία και το κράτος;
Τόσο οι ναυτεργάτες όσο και οι ελεγκτές εναέριας κυκλοφορίας έρχονται αντιμέτωποι με την καταστολή, με κινητοποιήσεις τους να κηρύσσονται παράνομες όπως η πρόσφατη απεργία των ναυτεργατών.
Ο ένοχος λοιπόν κοινός και στα δύο παραδείγματα:
Το κέρδος για τους εφοπλιστές, τους αερομεταφορείς, τους τουριστικούς ομίλους, η προσπάθειά τους να ελαχιστοποιήσουν το «κόστος» για να αναπτύξουν ακόμα περισσότερο τις μπίζνες τους. Αποτέλεσμα;
Το ξεζούμισμα των εργαζομένων που καλούνται να δουλέψουν σε συνθήκες εξόντωσης και την ίδια στιγμή ένας διαρκής κίνδυνος - θάνατος για τους ίδιους και τους επιβάτες.
Η «καμπάνα» λοιπόν χτυπάει και «προειδοποιεί», φέρνοντας στην επιφάνεια ξανά το δίλημμα: `
