Ιδεολογικό ξεπούλημα

Λίλα Μήτσουρα

Δεν είναι ΠΑΕ (Ποδοσφαιρική Ανώνυμη Εταιρία) τα κόμματα ρε γαμώτο!

Το κάθε κόμμα έχει την δική του ιδεολογία, αξιακό σύστημα.

Πως γίνεται να μεταπηδούν από το ένα κόμμα στο άλλο λες και αλλάζουν απλά ομάδα και ποδοσφαιρική εταιρεία;

Τι είναι η ιδεολογία;

Ρούχο που δεν μου ταιριάζει και το αλλάζω;

Συμβόλαιο που δεν γουστάρω και το σχίζω και πάω σε άλλη εταιρία και κάνω νέο;

Δεν μιλάμε για εξέλιξη εδώ.

Μιλάμε για ιδεολογία!

Και για να κάνουν μεταγραφές σε κόμμα- ποδοσφαιρική εταιρεία, σημαίνει ότι υπάρχουν πολλά κοινά σημεία.

Αλλιώς απλά πουλάς την εικόνα σου, κενή όμως...

Άδεια από αξίες και αρχές.

Παίρνει το σχήμα και το χρώμα του εκάστοτε σκεύους που μπαίνει.

Σαν το νερό το όχι και απαραίτητα διάφανο...

Και μετά ξαναπουλούν τον εαυτό τους, νέο και αμόλυντο, βαφτισμένο στη κολυμπήθρα του Σιλωάμ.

Τόσο απλά.

Και μεις από έξω παρακολουθούμε, άλλοι  αμέτοχοι τρώγοντας ποπ κορν κι άλλοι παίρνοντας μέρος σε αυτό το ξεπούλημα.

Ξεπουλώντας και τη δική μας ιδεολογία.

Αν υπάρχει...

Και αφού την πετάξουν στα σκουπίδια, αρχίζουν οι συνεργασίες και οι συνεταιρισμοί.

«λίθοι και πλίνθοι και ξύλα και κέραμοι ατάκτως ερριμμένα»

Για το εθνικό συμφέρον πάντα.

Το εθνικό το συζητάμε βέβαια.

Αλήθεια εσείς όλοι που βλέπετε όλο αυτό το μεταγραφικό πανηγύρι δεν έχετε σκεφτεί ποτέ πως γίνεται να θέλουν το εθνικό καλό, άνθρωποι με διαφορετικό αξιακό σύστημα;

Και δεν είναι δυνατόν να θεωρηθεί κοινό σημείο το εθνικό καλό, το εθνικό συμφέρον.

Γιατί η κάθε ιδεολογία το ορίζει διαφορετικά.

Εκτός και αν....

Εκτός και αν υπάρχει κάποιος άλλος που τους λέει ποιο είναι αυτό...

Μια ευρωπαϊκή ένωση πχ...

Λέω εγώ τώρα...

Αλήθεια τι νομίζετε πως είναι η ιδεολογία;

Σήμερα πχ πιστεύω πως οι εργαζόμενοι συνολικά, η εργατική τάξη πρέπει να αμείβεται δίκαια και να  μπορούν να απολαμβάνουν τη ζωή και αύριο πως εντάξει μωρέ πρέπει και οι καημένοι οι πλουτοκράτες να ευχαριστούνται.

Σήμερα δηλαδή πιστεύω πως ο εργάτης ξέρει το δίκιο του και αύριο λέω πως τα λόμπι είναι αυτά που ξέρουν το δίκιο του εργάτη;;;

Γιατί αν είναι έτσι τότε μάλλον κάτι έχει πάει εντελώς στραβά.

«Ή στραβός είναι ο γιαλός ή στραβά αρμενίζουμε»

Ξανασκεφτείτε το...

---

Λίλα Μήτσουρα: Σχετικά με τον συντάκτη

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Άρχισαν τα όργανα: Ο Δούκας ονειρεύεται κοινή κάθοδο ΠΑΣΟΚ- κόμμα Τσίπρα σε επαναληπτικές εκλογές

Από Ημεροδρόμος

Ο δήμαρχος Αθηναίων Χάρης Δούκας και στέλεχος του ΠΑΣΟΚ το είπε, εμμέσως πλην σαφώς, αλλά το είπε: Σε περίπτωση επαναληπτικών εκλογών το ΠΑΣΟΚ και το κόμμα του Τσίπρα να κατέβουν μαζί… κατά του Μητσοτάκη.

Ο κύριος Δούκας, σε συνέντευξή του στο Mega, έφερε και παράδειγμα: «Η παράταξη της Ανοιχτής Πόλης, του κυρίου Ζαχαριάδη, πήρε 13%. 14% και 13% κάνει 27%. Τη δεύτερη Κυριακή, παρέμεινε η δική μας παράταξη αυτόνομη, αλλά έκανε μια στρατηγική συνεργασία με τον κύριο Ζαχαριάδη. Δεν πήρε 27%. Πήρε 56%».

Αυτό το μοντελάκι πρότεινε και για την περίπτωση επαναληπτικών εκλογών, σχετικά με τη συνεργασία ΠΑΣΟΚ – κόμμα Τσίπρα.

Ο κύριος Δούκας και για τον αρχηγό αυτή της κοινής καθόδου, σε περίπτωση επαναληπτικών εκλογών: «Νομίζω ότι το ποιος θα είναι αρχηγός, θα καθοριστεί απολύτως από το ποιος θα είναι πρώτος, ποιος θα έχει τη δύναμη. Εμείς θέλουμε να είναι ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ».

Κατά τα άλλα, όταν ερωτήθηκε αν εννοεί ενιαίο ψηφοδέλτιο ΠΑΣΟΚ με κόμμα το κόμμα Τσίπρα είπε: «Εμείς έχουμε πει αυτόνομη πορεία, δεν υπάρχει αυτή η περίπτωση. Οι αποφάσεις μας είναι σε άλλη κατεύθυνση. Όμως ξαναλέω ότι, θα πρέπει, αν έχουμε τη δυνατότητα, γιατί η Νέα Δημοκρατία μπορεί να είναι για παράδειγμα στο 25%, να μην παίρνει το μπόνους. Και να είμαστε εμείς εκεί κοντά. Και τα δύο κόμματα, δεν πρέπει να συζητήσουμε μήπως μπορέσουμε να δημιουργήσουμε μια συνθήκη ανατροπής; Το άθροισμά μας μπορεί να είναι περισσότερο από τη Νέα Δημοκρατία, για να μπορέσουμε να συνεργαστούμε, ακόμα και κυβερνητικά, θα πρέπει να έχουμε συζητήσει από τώρα ποιες είναι οι γραμμές μας, ποια είναι τα προγράμματά μας, πού υπάρχουν συγκλίσεις, πού διαφωνούμε και πού συμφωνούμε».

Μην μας πείτε ότι δεν περιμένατε μια τέτοια εξέλιξη, στο πλαίσιο των διεργασιών στη λεγόμενη κεντροαριστερά; Με λίγα λόγια, άρχισαν τα όργανα. 

---

Η Σφήκα: Επιλογές

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Μην καίτε τα δέντρα μας. Τα δέντρα είναι πατρίδα

Salah Musa

Δεν ήρθα για να απαριθμήσω τις αρετές του δέντρου. Είναι μεγαλύτερες απ’ όσο μπορεί κανείς να μετρήσει, ομορφότερες απ’ όσο μπορεί να υμνήσει, και πιο διάσημες απ’ όσο μπορεί να περιγράψει!

Ήρθα για να κάνω αυτή την παραδοχή: είμαι παθιασμένος με τα δέντρα, σε σημείο ζήλιας. Και μου είναι δύσκολο να πιστέψω μια ιστορία εχθρότητας ανάμεσα σε έναν άνθρωπο και ένα δέντρο, ακόμη κι αν ένας καρπός του στάθηκε αιτία για την έξοδό του από τον Παράδεισο! Ακόμη και ο Θεός, όταν θέλησε να δελεάσει τον άνθρωπο με τον Παράδεισο, υπερέβαλε στην περιγραφή των δέντρων. Και μου είναι επίσης δύσκολο να πιστέψω ότι η κοπή ενός δέντρου δεν θεωρείται έγκλημα.

Το δέντρο φέρει δύο δόξες: τη δόξα της ομορφιάς και τη δόξα της ωφέλειας. Και αν υπάρχει καμιά φορά διαφορά ανάμεσα στο όμορφο πράγμα…

Και το δεύτερο είναι ότι το δέντρο έχει ήδη λύσει το πρόβλημα με λαμπρή απόδειξη. Το δέντρο δεν μεταδίδει μόνο χαρά, ευχαρίστηση και γαλήνη στην καρδιά· επεκτείνει επίσης το πράσινό του στα μυαλά μας, διδάσκοντάς μας πάρα πολλά. Μας διδάσκει, για παράδειγμα, πώς το πράσινο διατηρείται μέσα στις τέσσερις εποχές… μέσα στην πολιορκία της άνθησης… στην καυτή ζέστη… και στην οργή του ανέμου. Αυτό το μάθημα, που μας το προσφέρει το δέντρο με αυθόρμητη γλυκύτητα, το ονομάσαμε ελπίδα.

Και το δέντρο κινείται… αλλά κινείται προς τα βάθη και προς τα ύψη και δεν εγκαταλείπει την «πατρίδα» του· αυτή είναι η δύναμή του. Είναι βαθιά ριζωμένο στη γη και κοιτάζει προς τους ορίζοντες. Ας αντλήσουμε από αυτό σοφία και ας μάθουμε ένα μάθημα αγάπης για την πατρίδα: αν το δέντρο σκεφτόταν να μεταναστεύσει από τη γη του… θα πέθαινε. Όμως δεν το κάνει, γιατί δεν θέλει να πεθάνει πριν την ώρα του.

Και το δέντρο αγωνίζεται ενάντια στις συνθήκες… και δεν παραδίνεται. Αντιστέκεται στη σκληρότητα του βράχου με υπομονή, υπομονή και ευρηματικότητα. Ο βράχος έρχεται από το αδύναμο σημείο του, ώσπου να στερεώσει το κεφάλι του σε μια θέση, κι έπειτα συνεχίζει να τον χτυπά μέχρι να θρυμματιστεί και να γίνει χώμα από το οποίο απορροφά την τροφή του. Αυτό το μάθημα το ονομάσαμε διαρκή αγώνα. Και το δέντρο δεν σώθηκε από την επιθετικότητα… τα τσεκούρια συνέχιζαν να του κόβουν ένα χέρι ή ένα δάχτυλο… ή να ξυρίζουν ολόκληρα τα μαλλιά του. Όμως η αγάπη του για επιβίωση δεν το άφηνε αιχμάλωτο των πληγών και των βασάνων του. Ήξερε πώς να επιδένεται το τραύμα και να δημιουργεί νέα κύτταρα και βγάζει νέα κλαδιά … και δεν πεθαίνει… δεν ηττάται. Αυτό είναι που εμείς ονομάζουμε αντοχή.

Και το δέντρο εκτίθεται σε προσπάθειες ξεριζώματος, αλλά δεν ξεριζώνεται παρά μόνο παρά τη θέλησή του… αντιστέκεται και αντιστέκεται και αντιστέκεται μέχρι την τελευταία πνοή, όταν πλέον η αντίσταση δεν γίνεται παρά μια έκφραση προτίμησης του μαρτυρίου απέναντι σε ό,τι είναι αντίθετό του, μπροστά σε πολλούς εχθρούς. Στη χώρα μας διαβάσαμε με μεγάλο θαυμασμό την ιστορία της αντίστασης ενός δέντρου που χρειάστηκαν δεκάδες προσπάθειες για να το ξεριζώσουν, ακόμη και με τη χρήση μπουλντόζας. Και αυτό είναι ένα υπέροχο μάθημα στην πρόκληση, που δεν πρέπει να περνά χωρίς να πάρουμε το δίδαγμά του.

Και το δέντρο πεθαίνει, αν έρθει η ώρα του… όμως ο ηρωικός άνθρωπος ακόμη και τώρα δεν μπόρεσε να πεθάνει όπως πεθαίνει το δέντρο με μεταφορική έννοια… Ο άνθρωπος, στις καλύτερες περιπτώσεις, πεθαίνει ακουμπισμένος σε έναν τοίχο, αλλά τελικά πέφτει. Όσο για το δέντρο, πεθαίνει όρθιο, γιατί οι ρίζες του είναι βαθιά στερεωμένες στη γη… βαθιά… Και αυτό το ονομάζουμε το μεγαλείο του θανάτου που παραμένει μέσα στα όρια της μεταφοράς μας.

Και περισσότερο: δεν ήρθα να απαριθμήσω τις αρετές του δέντρου… Ήρθα μάλλον να κάνω μια εξομολόγηση: είμαι ερωτευμένος με το δέντρο. Στέκομαι μπροστά του σαν μαγεμένος, και με κυριεύει η επιθυμία να το αγκαλιάσω και να το φιλήσω. Όμως δεν μπορώ να κινηθώ, για να μη χάσω κάτι από τη μαγεία του… και η υπεροψία της. Και δυσκολεύομαι να διαλέξω ένα όνομα γι’ αυτήν: σοφή και γοητευτική. Όχι!

Όχι! Είναι ένα δέντρο, και τίποτε άλλο! Η πιο σκληρή μορφή βασανιστηρίου για έναν φυλακισμένο είναι

να τοποθετηθεί σε μια φυλακή από τις χαραμάδες της οποίας δεν μπορεί να δει ένα δέντρο. Και αναφωνώ

σε μια στιγμή έκστασης, απελευθερωμένης από τα πάντα εκτός από εκείνη: μακάρι να ήμουν

πουλί για να την κάνω πατρίδα μου… Πατρίδα — αχ, αυτή είναι η λέξη!

Γιατί να μη τραγουδάμε περισσότερο για τα δέντρα… Το τραγούδι για τα δέντρα

είναι τραγούδι για την πατρίδα… για την ομορφιά… για την αντοχή… για την αξιοπρέπεια…

για την ελπίδα… για την πρόκληση… για την επιβίωση… και για τη ζωή. Και δεν είναι τυχαίο

ότι ο πρώτος μουσικός λαχάνιασε, ικανοποιημένος, μέσα σε ένα κλαδί

δέντρου. Και το λίκνο της γέννησης είναι από δέντρο. Και το δοχείο του θανάτου

είναι από δέντρο. Και το ίδιο το δέντρο τραγουδά, θρηνεί, χορεύει,

χαίρεται, στοχάζεται και ορθώνεται περήφανα, προσφέρει… χωρίς να παίρνει.

Λοιπόν, πάρτε τα χέρια σας από τα δέντρα! Είναι πατρίδα…

---

Η Σφήκα: Επιλογές

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Samir Al Qasim: ως τον ύστατο χτύπο της καρδιάς μου θα αντιστέκομαι!

Samir Al Qasim

Λόγος στην αγορά της ανεργίας

Ίσως να στερηθώ και το ψωμί μου.
Ίσως το στρώμα ξεπουλήσω και τα ρούχα μου.
Ίσως δουλέψω σκουπιδιάρης, πετροκόπος και χαμάλης.
Ίσως να σωριαστώ γυμνός και πεινασμένος εχθρέ του ήλιου
αλλά δεν παζαρεύω
κι ως τον ύστατο χτύπο της καρδιάς μου θ’ αντιστέκομαι!

Ίσως αρπάξεις απ’ τη γη μου και την τελευταία σπιθαμή.
Ίσως ταΐσεις στις φυλακές τη νιότη μου
Ίσως μου κλέψεις την κληρονομιά του παππού μου -πιθάρια, έπιπλα και σκεύη-.
Ίσως καθήσεις παν’ απ’ το χωριό μας σαν εφιάλτης τρόμου εχθρέ του ήλιου
αλλά δεν παζαρεύω
κι ως τον ύστατο χτύπο της καρδιάς μου θα αντιστέκομαι!

Ίσως από τις νύχτες μου να σβήσεις κάθε φως.
Ίσως να στερηθώ της μάνας το φιλί.
Ίσως κι ένα παιδί να βρίσει τον λαό μου, τον πατέρα μου.
Ίσως να κλέψεις μια στιγμή απροσεξίας από τον φύλακα των πόνων μου.
Ίσως πλαστογραφήσει την Ιστορία μου ένας δειλός, μυθομανής, θρησκόληπτος.
Ίσως στερήσεις στα παιδιά μου καινούριο ρούχο στη γιορτή.
Ίσως με δανεισμένο πρόσωπο τους φίλους μου πλανέψεις.
Ίσως υψώσεις γύρω μου τειχιά… τειχιά… τειχιά…
Ίσως τις μέρες μου καρφώσεις στο σταυρό του εξευτελισμού εχθρέ του ήλιου
αλλά δεν παζαρεύω
κι ως τον ύστατο χτύπο της καρδιάς μου θ’ αντιστέκομαι!

Εχθρέ του ήλιου
στο λιμάνι στολίσματα, χαιρετισμοί, φωνές χαράς και αχολόι
και τα πολεμικά τραγούδια μας φλογίζουν τα λαρύγγια
κι ένα πανί μες στον ορίζοντα που προκαλεί τον άνεμο
και τη φουρτούνα
και ξεπερνάει τον κίνδυνο
είναι του Οδυσσέα που επιστρέφει
απ’ του χαμού τη θάλασσα
επιστροφή του ήλιου, του ξενιτεμένου και
όρκο βάνω στα μάτια τους
δεν παζαρεύω
κι ως τον ύστατο χτύπο της καρδιάς μου
θ’ αντιστέκομαι… θ’ αντιστέκομαι… θ’ αντιστέκομαι

Samir Al Qasim, 1939-2014

(μτφρ.: Kamal Kattan) 

---

Η Σφήκα: Επιλογές

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Κυνική παραδοχή – «ξέπλυμα» από Γεωργιάδη: Τα χρέη της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ «μόνο θα αυξάνονται»

Απο Ημεροδρόμος

Την ώρα που χιλιάδες λαϊκά νοικοκυριά βρίσκονται αντιμέτωπα με πλειστηριασμούς πρώτης κατοικίας, κατασχέσεις και ασφυκτικές πιέσεις από τράπεζες και funds, ο Άδωνις Γεωργιάδης παραδέχθηκε δημόσια ότι τα χρέη της Νέας Δημοκρατίας και του ΠΑΣΟΚ «δεν μπορούν ποτέ να πληρωθούν» και ότι «μόνο θα αυξάνονται». Ταυτόχρονα, με αυτόν τον τρόπο, ο Α. Γεωργιάδης, «ξεπλένει» τα δυσθεώρητα χρέη των δύο κομμάτων και επιδιώκει τη νομιμοποίησή τους στη συνείδηση του κόσμου που την ίδια ώρα υποφέρει από τα ιδιωτικά χρέη.

Ο υπουργός Υγείας, μιλώντας στο Action24, επιχείρησε να δικαιολογήσει τον τεράστιο δανεισμό των δύο κομμάτων εξουσίας, υποστηρίζοντας ότι μετά τα μνημόνια μειώθηκε δραστικά η κρατική επιχορήγηση και έτσι τα οικονομικά τους κατέρρευσαν. «Η Νέα Δημοκρατία μηδένισε τα έξοδά της. Τα δάνεια είχαν τον χρόνο τόκους 9 εκατομμύρια. Η εκλογική επιχορήγηση ήταν 4. Υπάρχει περίπτωση να βγει αυτό;», ανέφερε χαρακτηριστικά.

Η παραδοχή όμως ότι τα χρέη ΝΔ και ΠΑΣΟΚ «δεν μπορούν ποτέ να πληρωθούν» φωτίζει με τον πιο ωμό τρόπο τη διαφορετική μεταχείριση ανάμεσα στα κόμματα του συστήματος και στον λαό που στενάζει κάτω από χρέη, δάνεια και ακρίβεια.

Γιατί την ίδια στιγμή που τα χρέη εκατοντάδων εκατομμυρίων ευρώ των κομμάτων θεωρούνται περίπου… φυσικό φαινόμενο, για τον εργαζόμενο, τον άνεργο ή τον συνταξιούχο δεν υπάρχει καμία ανοχή. Οι πλειστηριασμοί πρώτης κατοικίας αυξάνονται διαρκώς, οικογένειες χάνουν τα σπίτια τους για χρέη πολύ μικρότερα, ενώ οι servicers και τα funds συνεχίζουν ανεμπόδιστα το έργο τους με τη σφραγίδα όλων των κυβερνήσεων.

Ο ίδιος ο Γεωργιάδης μάλιστα επικαλέστηκε τον νόμο Κατσέλη λέγοντας ότι «δεν προβλέφθηκε για τα κόμματα», την ώρα που οι προστασίες για τη λαϊκή κατοικία έχουν στην πράξη ξηλωθεί τα τελευταία χρόνια, με αποτέλεσμα χιλιάδες άνθρωποι να βρίσκονται εκτεθειμένοι απέναντι στις τράπεζες.

---

Η Σφήκα: Επιλογές

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Συνθηματικό

Ελλάδα

Πριν από μια βδομάδα, το κόμμα της Καρυστιανού απέκλειε το ενδεχόμενο συνεργασίας με όσους «συντέλεσαν στην κατάντια της χώρας». 

Φαίνεται όμως ότι με αυτήν την κατάντια δεν τους χωρίζουν και πολλά... 

Γι' αυτό ο Θ. Αυγερινός, που αναλαμβάνει υπεύθυνος Τύπου του κόμματος, έλεγε τις προάλλες σε συνέντευξή του πως «τίποτα δεν αποκλείεται» στις συνεργασίες και ότι ο λαός θα υποδείξει τον τρόπο που θα πορευτούν. 

Για να το δικαιολογήσει μάλιστα, επικαλέστηκε το «εθνικό συμφέρον». 

Το αν και με ποιους θα κάνει ή δεν θα κάνει κολιγιά το κόμμα της Καρυστιανού, μικρή σημασία έχει.

 Πολλά από τα στελέχη της άλλωστε έχουν περάσει από διάφορα κόμματα, που δείχνει ότι δεν υπάρχουν πραγματικές διαχωριστικές γραμμές ανάμεσα σε παλιούς και νέους «σωτήρες». 

Σε κάθε περίπτωση, όμως, η επίκληση του «εθνικού συμφέροντος» δεν γίνεται τυχαία. 

Είναι το ...συνθηματικό της στρατηγικής τους σύμπλευσης και πασπαρτού για μελλοντικές συγκολλήσεις. 

Το επικαλέστηκαν ΝΔ και ΠΑΣΟΚ για να συγκυβερνήσουν - με τσόντα τη ΔΗΜΑΡ και μετά τον ΛΑΟΣ. 

Το επικαλέστηκε στη συνέχεια και ο ΣΥΡΙΖΑ για να κάνει κυβέρνηση με τους ΑΝΕΛ. 

Ολα στο όνομα της «σταθερότητας» και του «εθνικού συμφέροντος», πίσω από το οποίο η πατρίδα του κεφαλαίου ζει και αναπνέει από την εκμετάλλευση της πατρίδας του λαού.

Πηγή: rizospastis

---

Η Σφήκα: Επιλογές

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Μέσα Μαζικής Αποβλάκωσης

Γιάννης Κέμμος

Είμαι στην ενημέρωση από το 1997. Και από το 2010 στην διαδικτυακή ενημέρωση.

 
Ξεκίνησα από εφημερίδα, είδα την τεχνολογία να μεταφέρει την ενημέρωση στο διαδίκτυο, και τώρα να την μεταφέρει στα social media.

 
Τα reel βιντεάκια είναι το παρόν και ελπίζω όχι το μέλλον.

 
Όλη η ενημέρωση μεταφέρεται πλέον σε βίντεο λίγων μόνο λεπτών, σαν ένεση στη φλέβα. Όλο το δήθεν ζουμί σε σφηνοπότηρο να το καταπιεί εύκολα και γρήγορα ο ενδιαφερόμενος. Ο στόχος. Ο πολίτης που κοντεύει να γίνει το μυαλό του γιαούρτι.

 
Και από εκεί που η ενημέρωση της ημέρας είχε να κάνει με την πραγματική είδηση, με την ουσία που θα έπρεπε να απασχολεί τον πολίτη, έχουμε περάσει την παραγωγή ειδήσεων γιατί πρέπει να κρατάμε τον πολίτη - πελάτη ενεργό και απασχολημένο στην ενημέρωση που δήθεν παρέχουμε.

 
Και όταν οι ειδήσεις που θα τον κρατήσουν πάνω από μια οθόνη δεν είναι αρκετές, θα δημιουργήσουμε όσες χρειάζεται. Και θα ψάξουμε ότι σοβαρή και ασόβαρη είδηση με βίντεο πάντα, από κάθε γωνιά του κόσμου για να τη βάλουμε σε μία ροή των social media για να τη δει.

 
Δεν χρειάζεται να είναι κάτι που πραγματικά χρειάζεται να γνωρίζει, αρκεί να υπάρχει σε βίντεο, να το πουλήσουμε ως «σοκ», ως «συναγεργμός» ως «δείτε το» και ο κόσμος θα τσιμπήσει.

 
Στην πραγματικότητα βέβαια αυτό δεν το δημιούργησαν τα ΜΜΕ. Απλά ακολούθησαν τη μόδα.

Και ο κόσμος επιβραβεύει αυτή την κατάσταση.

 
Είναι στη φάση «κράζεις - θαυμάζεις».

Κάποτε είχαμε πάρει μία συνέντευξη από ένα γνωστό δημοσιογράφο μας είχε πει ότι δίνουμε στον κόσμο να διαβάζει και να βλέπει σκουπίδια και ο κόσμος τα βλέπει γιατί δεν του δίνουμε κάτι ποιοτικό, και ότι αν του δώσουμε κάτι ποιοτικό θα το επιβραβεύσει, θα το δει.

Ε λοιπόν με την εμπειρία των χρόνων που έχω σε αυτόν τον κλάδο και με σεβασμό, θα διαφωνήσω.

 
Ο κόσμος αγαπά να βλέπει σκουπίδια. Τα επιβραβεύει με εκατομμύρια προβολές.

 
Και μάλιστα υπάρχει και κόσμος που υποκρίνεται. Που προσποιείται ότι δεν θέλει να βλέπει τέτοιο φτηνό, σκουπίδι περιεχόμενο, αλλά που το βλέπει και δύο και τρεις φορές. Και μετά θα σχολιάσει «τι σκουπίδια είναι αυτά που ανεβάζετε».

Υπάρχει κόσμος που είναι στη φάση «πω πω πάλι αηδίες ανεβάζουν τα μίντια. Αίμα και σπέρμα αλλά για να το δω καμία δεκαριά φορές να το εμπεδώσω πριν τους βρίσω».

Το ζήτημα είναι ότι υπάρχουν πραγματικές, σοβαρές ειδήσεις. Άρθρα που έχουν να δώσουν πραγματική και χρήσιμη ενημέρωση που έχει ανάγκη ο κόσμος. Υπάρχουν ΜΜΕ που κάνουν το έξτρα βήμα, τον κόπο τον χρόνο και τα έξοδα για να φέρουν σοβαρές ειδήσεις και γνώση στον πολίτη που θα τα επιλέξει.

 
Και αυτή τη θεματολογία την βλέπουν, την διαβάζουν ελάχιστοι.

 
Γιατί η μάζα θα κάτσει να δει και να διαβάσει τη βλακεία. Την κιτρινίλα. Το ροζ. Θα δει ξανά και ξανά το τροχαίο που πετάγονται οι επιβάτες έξω από τη σύγκρουση. Την πυρκαγιά που καίει, το σοφτ πορνό που θα του παρουσιάσουμε, το ξύλο που πέφτει μεταξύ πολιτών, τις ανοησίες που λέει μπροστά στην κάμερα ο κάθε ένας που κόντρα στη λογική τον έχουμε αναγάγει σε ινφλουένσερ της χαζομάρας.

 
Και κάπως έτσι η ενημέρωση σε μεγάλο ποσοστό έχει μετατραπεί σε παραγωγή και διάθεση χαζομάρας.

 
Πλέον ψάχνεις να βρεις σοβαρό άρθρο και ειδησεογραφία με το τουφέκι.

 
Δεν θέλουμε κείμενα σου λένε. Δεν θέλουμε δυσνόητα άρθρα που θα προβληματίσουν. Ποιος θα τα δει, ποιος θα τα διαβάσει.

 
Βιντεάκια. Βιντεάκια να γεμίζει το timeline. Όσο πιο σοκαριστικά τόσο καλύτερα. Σοκ και δέος, και μετά τσόντα και για χώνεψη αστεία βίντεο. Γκαλοπάκια της πλάκας και του χαβαλέ, να δείξουμε πόσοι χαζοί υπάρχουν, να γελάσει ο πολίτης με τον πολίτη που θα απαντά λάθος σε ερωτήσεις κλπ κλπ.
Σε αυτή τη φάση έχει περάσει η κατάσταση στην ενημέρωση ειδικά στο διαδίκτυο.

 
Και ελπίζω ότι θα είναι απλά φάση. Ότι σύντομα αυτό το κυνήγι των reel της συμφοράς, της ενημέρωσης σε βίντεο σφηνάκια με φτηνά κλισέ, τίτλους και αισθητική από ελληνικές βιντεοταινίες του 1980 και το κυνήγι του να σοκάρουμε τον πολίτη, κάποια στιγμή θα τελειώσει.

 
Φυσικά όχι πριν σταματήσει ο κόσμος να το επιβραβεύει. Θα χρειαστεί και από το κοινό μία κόπωση. Κάποια στιγμή να βαρεθούν να διασκεδάζουν το μυαλό τους με το πιο σοκαριστικό βίντεο που μπορούν να βρουν ή τις πιο πιπεράτες ροζ λεπτομέρειες για ανθρώπους που δεν γνωρίζουν.

 
Ελπίζω μόνο να μην πάρει πολύ χρόνο αυτό γιατί έχει καταντήσει τόσο πολύ κουραστικό για όσους μπορούμε να το αντιληφθούμε... 

Πηγή:facebook

---

Η Σφήκα: Επιλογές

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Ο ματωμένος «Πύργος της Βαβέλ», οι σύγχρονοι Ερυσίχθονες και ένα τελάρο

Σεμίνα Διγενή

Την περασμένη βδομάδα ακούστηκε μια ...κακιά λέξη στη Βουλή. Οχι σαν αυτές που ξεστομίζουν οι θορυβώδεις θεατρίνοι της πολιτικής. Αυτή έσταζε αίμα και την είπε ένας βουλευτής του ΚΚΕ, ο Νίκος Εξαρχος, οικοδόμος στο επάγγελμα. Μίλησε για εκείνο το «κωλοτελάρο» που έλειπε, με αποτέλεσμα να σκοτωθεί ένας άνθρωπος. Κόστιζε - βλέπεις - χρόνο και χρήμα στον εργολάβο. Ο 9ος νεκρός από τις αρχές της χρονιάς καταπλακώθηκε από χώματα μέσα σε φρεάτιο, παλεύοντας με τσιμεντοσωλήνες σε έργα ομβρίων υδάτων. Χωρίς μέτρα ασφαλείας. Χωρίς προστασία. Με σπασμένη φωνή, ο βουλευτής οικοδόμος αναφέρθηκε και στους 36 συναδέλφους του που έχασαν τη ζωή τους σε εργατικά δυστυχήματα το 2025. Και όχι, δεν ήταν απλώς μια συνηθισμένη Δευτέρα αυτή της 18ης του Μάη, του σκοτωμένου 46χρονου στη Βουνοπλαγιά Ιωαννίνων. Και δεν ήταν, γιατί δεν θα συνηθίσουμε ποτέ το να πέφτουν εργάτες από σκαλωσιές, να καταπλακώνονται, να καίγονται, να εγκλωβίζονται σε δεξαμενές, να εξαντλούνται σε σύγχρονες γαλέρες, να κομματιάζονται.

Ούτε θα δεχτούμε το ίδιο πάντα μοτίβο της κυβερνητικής «κανονικότητας», με τις ελλείψεις προσωπικού, τους ανύπαρκτους ελέγχους, τα εξαντλητικά ωράρια, την πίεση για «παραγωγικότητα» και το κυνήγι του κέρδους, που μετατρέπει τους χώρους εργασίας σε παγίδες θανάτου. Και όσο κι αν οι κυβερνώντες μιλούν για «επενδυτική έκρηξη», οι εργοδότες για «ανταγωνιστικότητα», οι τραπεζίτες για «αναπτυξιακό θαύμα», οι εργάτες θα γνωρίζουν πως το «θαύμα» αυτό χτίζεται πάνω σε σπασμένα κορμιά και σε φέρετρα. Στα δικά τους φέρετρα. Ξέρουν πως κάθε γερανός που σηκώνεται στον ουρανό, κάθε σκαλωσιά που καταρρέει, κουβαλούν πάνω τους τον ιδρώτα τους που γίνεται αίμα. Κάθε μέρα, πίσω από τις λαμαρίνες των εργοταξίων, πίσω από τα φώτα των μεγάλων επενδύσεων και τα δελτία θριάμβου της «ανάπτυξης», κρύβονται τα προμελετημένα εγκλήματα ενός συστήματος που θεωρεί τον εργάτη αναλώσιμο εξάρτημα.

Σύμβολα αλαζονείας και αναπλάσεις του θανάτου

Και αν υπάρχει μία μόνο εικόνα που συνοψίζει αυτήν τη βαρβαρότητα, αρκεί μια ματιά προς το Ελληνικό. Εκεί όπου διαφημίζεται η «πόλη του μέλλοντος», που οι ουρανοξύστες παρουσιάζονται ως σύμβολο προόδου και κοσμοπολιτισμού, εκεί που μέρα με τη μέρα ανεβαίνει προς τον ουρανό ένας ματωμένος Πύργος της Βαβέλ. Στη βιβλική αφήγηση ο Πύργος της Βαβέλ (εκεί που δεν συνεννοούνταν οι άνθρωποι) ήταν το σύμβολο της αλαζονείας των ισχυρών, που πίστεψαν πως μπορούν να αγγίξουν τον ουρανό. Στο Ελληνικό οι πύργοι χτίζονται από τους ισχυρούς της αγοράς, που πιστεύουν πως όλα όχι μόνο αγοράζονται, αλλά και λεηλατούνται. Η γη, ο ουρανός, η θάλασσα, ο χρόνος, ακόμα και η ανθρώπινη ζωή. Κάθε όροφος που ανεβαίνει είναι ποτισμένος με αίμα και φόβο. Κάθε τσιμεντένια πλάκα κρύβει την αγωνία εργατών που δουλεύουν με εξαντλητικούς ρυθμούς, για να μη χαθεί ούτε λεπτό από τα χρονοδιαγράμματα των επενδυτών, για να μπορεί η πολυτέλεια των λίγων στα ...σύμβολα της «σύγχρονης Ελλάδας» να οικοδομείται πάνω στην ανασφάλεια των πολλών. Τα μάτια των εργατών όμως δεν βλέπουν ουρανοξύστες. Βλέπουν σκαλωσιές χωρίς προστασία, κράνη φθαρμένα, εργολάβους που πιέζουν να τελειώσει η δουλειά «πιο γρήγορα». Βλέπουν συναδέλφους τους να καταρρέουν από την εξάντληση, μέσα στον καύσωνα ή στο κρύο. Και όταν κάποιος σκοτώνεται, τότε ακούγεται πάντα η ίδια υποκριτική φράση: «Θα διερευνηθούν τα αίτια». Λες και τα αίτια δεν είναι γνωστά εδώ και δεκαετίες.

Ο σύγχρονος καπιταλισμός, ένας αχόρταγος Ερυσίχθων

Το σύστημα αντιμετωπίζει τον εργάτη όπως ο υπερόπτης και ασεβής Ερυσίχθων αντιμετώπισε το ιερό δάσος της Δήμητρας. Στον αρχαίο μύθο ο Ερυσίχθων έκοψε τα δέντρα, για να χτίσει στην απαλλοτριωμένη έκταση του ιερού άλσους το πολυτελές παλάτι του και να διοργανώνει συμπόσια για τους φίλους του. Η θεά τον τιμώρησε με ατέρμονη πείνα, και όσο κι αν έτρωγε, τόσο περισσότερο πεινούσε. Στο τέλος άρχισε να καταβροχθίζει τις ίδιες του τις σάρκες. Αυτός είναι και ο σύγχρονος καπιταλισμός. Ενας αχόρταγος Ερυσίχθων, που καταβροχθίζει ανθρώπους, δικαιώματα και ζωές, χωρίς ποτέ να χορταίνει. Που όσο αυξάνονται τα κέρδη, τόσο αυξάνονται οι απαιτήσεις για περισσότερη εκμετάλλευση, τόσο μεγαλώνει η πείνα για νέα έργα, νέα φιλέτα γης, νέες θυσίες εργατών.

Ο καπιταλιστής μοιάζει με τον μυθικό εκείνο άπληστο άρχοντα, που πίστευε ότι η φύση και όλοι γύρω του υπήρχαν μόνο για να υπηρετούν την αλαζονεία του. Ο σημερινός μεγαλοεπενδυτής, που νοιάζεται μόνο για την αύξηση των κερδών του, δεν βλέπει εργάτες, βλέπει μόνο αριθμούς. Δεν βλέπει οικογένειες, βλέπει «κόστος εργασίας». Δεν βλέπει νεκρούς, βλέπει «παράπλευρες απώλειες». Και γύρω από αυτόν τον σύγχρονο Ερυσίχθονα στέκονται οι ίδιοι πάντα πρόθυμοι αυλικοί. Οι πολιτικοί που μιλούν για «εθνική ανάπτυξη». Τα Μέσα Ενημέρωσης που αποθεώνουν τους επενδυτές σαν σωτήρες. Οι ευρωπαϊκοί μηχανισμοί που απαιτούν «ευελιξία» στην εργασία. Ακόμα και τα νομοθετήματα που στο όνομα της ανταγωνιστικότητας χαλαρώνουν τους ελέγχους και μετατρέπουν τα ωράρια σε λάστιχο.
Εργοδότες που ...«αυτοελέγχονται» και ξέφρενη εντατικοποίηση

Και όταν η Ευρωπαϊκή Ενωση μιλά για «στρατηγική ανταγωνιστικότητας», πίσω από τις λέξεις κρύβεται η πολιτική που αντιμετωπίζει την ασφάλεια των εργαζομένων ως εμπόδιο για την κερδοφορία. Μπαίνοντας όμως η ανθρώπινη ζωή στη ζυγαριά απέναντι στα επιχειρηματικά συμφέροντα, το αποτέλεσμα είναι προδιαγεγραμμένο.

Ο εργάτης που ανεβαίνει σε μια σκαλωσιά γνωρίζει πως η ζωή του κοστίζει λιγότερο από μια καθυστέρηση στο έργο.

Ο διανομέας που τρέχει μέσα στη βροχή ξέρει πως αν αρνηθεί, κάποιος άλλος θα πάρει τη θέση του.

Ο οικοδόμος που δουλεύει δώδεκα ώρες στον ήλιο καταλαβαίνει πως η κούρασή του δεν μετρά μπροστά στις ρήτρες των επενδυτικών συμβολαίων.

Στο μεταξύ, το απαράδεκτο ψήφισμα του Ευρωκοινοβουλίου με τον ψευδεπίγραφο τίτλο «Για την ανάγκη μείωσης των θανάτων που σχετίζονται με την εργασία», που το καταψήφισε η Ευρωκοινοβουλευτική Ομάδα του ΚΚΕ, είναι υπαγορευμένο από τη μεγαλοεργοδοσία. Οι 201 νεκροί εργάτες σε έναν χρόνο και οι χιλιάδες τραυματίες είναι τα θύματα του πολέμου του κεφαλαίου ενάντια στην εργατική τάξη. Αυτού που επιτρέπει στους εργοδότες να «αυτοελέγχονται». Να επιβάλλουν κάθε μορφή ελαστικής δουλειάς, απλήρωτα 10ωρα, 13ωρη εργασία, ξέφρενη εντατικοποίηση, όποτε το απαιτούν οι ανάγκες της κερδοφορίας τους και με επιστροφή συνταξιούχων στη δουλειά για μεροκάματο, μέχρι τα βαθιά γεράματα. Αντί για μέτρα κατά της εργοδοτικής ασυδοσίας προωθείται ο «κοινωνικός εταιρισμός», ζητώντας «στενή συνεργασία των εργοδοτών και των κοινωνικών εταίρων», και από τα κράτη - μέλη ...«να ευαισθητοποιήσουν τους εργοδότες και τους εργαζομένους σχετικά με την ευθύνη τους να μεριμνούν για τη δική τους ασφάλεια και για την ασφάλεια των άλλων». Σαν να μην είναι οι εργοδότες θύτες, αλλά «συνεργάτες» που «μεριμνούν». Θύματα, όμως, τελικά, είναι μόνο οι εργάτες.

Η κανονικοποίηση του θανάτου

Κι όμως, παρά την τρομοκρατία και την ανασφάλεια, οι εργάτες συνεχίζουν να σηκώνουν κεφάλι. Τα σωματεία, οι κινητοποιήσεις, οι απεργίες, οι φωνές διαμαρτυρίας, είναι οι ρωγμές μέσα σε αυτόν τον κομματιασμένο κόσμο. Γιατί κάθε εργοδοτικό έγκλημα γεννά και μια νέα οργή. Κάθε νεκρός εργάτης γίνεται δριμύ «κατηγορώ» απέναντι σε ένα σύστημα που δολοφονεί στο όνομα της αγοράς. Το πιο ανατριχιαστικό στοιχείο, όμως, είναι η κανονικοποίηση του θανάτου. Οι ειδήσεις για νεκρούς εργάτες περνούν πια σε σύντομα μονόστηλα. Σε μερικά λεπτά τηλεοπτικού χρόνου και μετά επιστροφή στις χρηματιστηριακές αναλύσεις και στα πανηγύρια για την ανάπτυξη. Η κοινωνία βομβαρδίζεται καθημερινά με την ιδέα ότι οι θάνατοι αυτοί είναι περίπου φυσικό φαινόμενο. Δεν είναι όμως, γιατί δεν είναι φυσικό να σκοτώνεται άνθρωπος επειδή δεν υπήρχε μέτρο ασφαλείας. Δεν είναι φυσικό να πεθαίνει εργάτης από εξάντληση στους 40 βαθμούς. Δεν είναι φυσικό να θεωρείται «κόστος» η προστασία της ανθρώπινης ζωής. Στη σύγχρονη μορφή κοινωνικού κανιβαλισμού, ο σύγχρονος Ερυσίχθων τρώει τις σάρκες εκείνων που παράγουν τον πλούτο. Και όσο η κοινωνία σιωπά, τόσο η πείνα του θα μεγαλώνει. Και στο Ελληνικό ο -φτιαγμένος από χρηματοπιστωτική αλαζονεία και εργατικό αίμα- γιγάντιος και λαμπερός πύργος θα υψώνεται πάνω από τα συντρίμμια των εργασιακών δικαιωμάτων. Κάποτε οι αυτοκρατορίες έστηναν μνημεία για να επιδείξουν τη δύναμή τους. Σήμερα τέτοιοι ουρανοξύστες επιδεικνύουν τη δύναμη του χρήματος.

Ομως κάθε αυτοκρατορία που οικοδομήθηκε πάνω στην ύβρι κατέρρευσε, και κάθε Πύργος της Βαβέλ κάποτε γκρεμίστηκε από το ίδιο του το βάρος. Το ερώτημα δεν είναι αν θα υπάρξουν κι άλλοι νεκροί. Αν συνεχιστεί αυτή η πολιτική, που υπαγορεύει το να συνηθίσουμε να χάνουν εργάτες τη ζωή τους στους χώρους δουλειάς, ναι, θα υπάρξουν κι άλλοι νεκροί. Το ερώτημα είναι αν η κοινωνία θα αποδεχτεί να ζει μέσα σε ένα σύστημα όπου η ανθρώπινη ζωή αξίζει λιγότερο από ένα επενδυτικό πλάνο. Γιατί πίσω από κάθε εργάτη που σκοτώνεται υπάρχει μια μάνα που περιμένει τηλέφωνο, ένα παιδί που δεν θα ξαναδεί τον πατέρα του, μια γυναίκα που θα μείνει μόνη. Και πίσω από κάθε εργοδοτικό έγκλημα καραδοκούν αυτοί που απαιτούν συνεχώς νέες θυσίες για τα κέρδη τους. Ο δικός μας ματωμένος Πύργος της Βαβέλ μπορεί να φαίνεται πανίσχυρος, όμως οι κοινωνίες δεν χτίζονται μόνο με τσιμέντο και γυαλί. Χτίζονται με ψυχή και ανθρώπους. Και όταν οι άνθρωποι πάψουν να φοβούνται, τότε ακόμα και οι πιο ψηλοί πύργοι αρχίζουν να τρίζουν και πέφτουν.

Πηγή: rizospastis

---

Η Σφήκα: Επιλογές

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Τσιπρελάς

Λιάνα Κανέλλη

Πάει περίπατο εκείνος ο ωραίος στίχος που 'λεγε να πάρουμε μαζί μας νερό, γιατί το μέλλον έχει πολλή ξηρασία. Στην εποχή των καταχρήσεων των εννοιών, του τσακίσματος της γλώσσας έξω από τη σάτιρα, καθώς πέθανε ακόμα και η αθηναϊκή επιθεώρηση ως θεατρικό είδος και δεν γεννήθηκε και πουθενά καμιά τριάδα τραγικών, η κουβέντα για το νερό πάει σε άλλο επίπεδο. Καταργεί τον στίχο. Σε κάνει να τον φαντάζεσαι μόνο τυπωμένο σε μπλουζάκι με μάρκα, με χορηγό, και κάνα τσιτάτο για το τι είναι δημόσιο αγαθό.

Ο στίχος μού ήρθε στο τρίλεπτο που άντεξα τον Αλέξη, που αποκάλυψε πώς κακοποιείται μια λέξη, σκαρφαλωμένος σαν σε ένα πώμα, λευκό, τεράστιου μπουκαλιού, αόρατου, χωμένου στη γη, να κοιτάει τις μύτες των παπουτσιών του για να διαβάσει στα οτοκιού κείμενα των γιγάντων της διανόησης, σιακανταρομαραντζίδηδων. Οπως λέμε σκουληκομυρμηγκότρυπα σαν τεστάκι άρθρωσης, που πάει όμως μαζί με το φτου! Δεν είναι τυχαία η επιλογή του πώματος ως βήμα. Ούτε να βάζεις τα μάτια των θεατών σου στο ύψος των παπουτσιών σου. Το κάνεις κι άσπρο το πώμα, για να βλέπεις και μεγάλη τη σκιά σου. Αυτός ο Αλέξης ήρθε για να σφραγίσει σε μπουκάλι χωρίς τζίνι τον προηγούμενο εαυτό του. Και το επιχείρησε σε γήπεδο 5x5, που στο μυαλό του μοιάζει με Μαρακανά λοκάλ.

Πέρα από τα Μπλάου και τα Γκράνα, με την Τσιπρελάς που μας προέκυψε, ήρθαν στην επιφάνεια όλα τα μυστικά του αντικομμουνιστικού βάλτου. Το μεγαλύτερο ήταν ο πανικός από τις φωτογραφίες των 200 της Καισαριανής, που στάθηκαν, παρότι μαυρόασπρες, κατακόκκινες, άλικες σαν το αίμα. Και σκόρπισαν εγκεφαλικά σε όλους τους κατσαπλιάδες της Ιστορίας των αλύγιστων. Πάω στοίχημα ότι η «έμπνευση» εκείνες τις πρώτες μέρες τούς ήρθε, των διαδικτυακών πλειστηριασμών...

Το μεγαλύτερο όμως μυστικό του Μπλαουγκράνα βάλτου είναι πως προσπαθεί να κρύψει, όπως πάντα ο Αλέξης πίσω από τις λέξεις, ότι το αριστερό του μαντηλάκι έχει βρει ήδη τη θέση του: Είναι ποσέτ στο τσεπάκι του αστικού κουστουμιού. Οριστικά και μόνιμα και επαρκώς εμπριμέ. Και ευτυχώς ολοένα και περισσότεροι το πήραν, το παίρνουν και θα το πάρουν πρέφα ότι ο Αλέξης από τους κομμουνιστές κλέβει, όχι από τους αστούς. Γι' αυτό και το αστεράκι είναι θολό και κουτσουρεμένο. Σιγά μη φοβηθεί ο ΕΛΑΣ την επικοινωνιακή ΕΛ.Α.Σ.

Ο κίνδυνος είναι αλλού, σύντροφοι. Στο μέλλον της εγκεφαλικής ξηρασίας των παιδιών, που τάχα μου πρέπει να προφυλαχθούν από το σερφάρισμα στο διαδίκτυο και από τα ηλεκτρικά πατίνια, και έρχεται η Τράπεζα της Ελλάδας, ιδιωτική ανώνυμη εταιρεία με φερετζέ κράτους, και εγκαινιάζει διαδικτυακά μαθήματα για τα χρήματα και την οικονομία, παιχνιδιάρικα και εύπεπτα για το Δημοτικό, το Γυμνάσιο και το Λύκειο! Σ' αυτήν την αστική καπιταλιστική ιδεολογική φριχτή επίθεση στο μυαλό των παιδιών, το παιδί παίζει κουίζ με τίτλο το ευρώ και τα μυστικά του. Ξεκλειδώνει τα όνειρά του με την αποταμίευση «που σε σπρώχνει πιο κοντά στα όνειρά σου, το νέο σου γκάτζετ, τα νέα σου σνίκερς»... Με οδηγό την ΤτΕ μαθαίνεις πως τα χρήματα έχουν μυστικά, αλλά οι γνώσεις οικονομικών μάς βοηθούν να καταλαβαίνουμε καλύτερα πώς κερδίζονται, πώς ξοδεύονται και πώς αποταμιεύονται. Στην ιστοσελίδα weconomy υπάρχουν και λέξεις της ημέρας, όπως φιλανθρωπία και ανάπτυξη. Εχει και γλωσσάρι. Με όλες τις λέξεις (στα Αγλικά βεβαίως). Πάτησα το Αλφα. Βρήκα ως παιδί Αγορά. Αγαθό. Ανάγκες. Απληστία. ΑΤΜ. Ανεργος. Σ' αυτήν την τελευταία πάτησα να δω τι λέει στα παιδιά. Δίνει τον ορισμό της ΕΛΣΤΑΤ: Ενα άτομο ηλικίας μεταξύ 15 - 74 ετών, το οποίο δεν εργάζεται, θέλει όμως να εργαστεί και γι' αυτόν τον λόγο αναζητά εργασία! Σ' αυτά τα μαθήματα χρημάτων οικονομίας της ΤτΕ για παιδιά, στο Εψιλον δεν υπάρχει ούτε η Εργασία, ούτε ο Εργαζόμενος. Αρχίζει από τον Εθελοντη, περνάει στην Επιθυμία και την Ευελιξία, στον Επιχειρηματία και την Ευημερία και φτάνει μέχρι τις Εποχιακές τιμές και το Ενοίκιο. Και εδώ, πουλάκια μου, τα 'παιξα με τη διευκρίνιση: Ενοίκιο το λέμε και όταν το δίνουμε και όταν το παίρνουμε ως ιδιοκτήτες...

Ο αμαθής Αλέξης, ο μικρός, έμαθε να νοικιάζει λέξεις, νομίζοντας ότι το Αλφα το αρχικό του τους δίνει και τους παίρνει το νόημα που θέλει. Ξεχνώντας ότι είναι κατ' εξοχήν το Αλφα το στερητικό. Γλωσσική ξηρασία!

Πηγή: rizospastis

---

Η Σφήκα: Επιλογές

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Ούτε λέξη

Ελλάδα

Ούτε λέξη δεν είπε ο Τεμπονέρας - πρώην στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ και νυν του κόμματος Τσίπρα - όταν τον ρώτησαν για τις θέσεις τους σχετικά με το Ισραήλ. 

Από «μέλι» μπόλικο - μίλησε για «μη σεβασμό του διεθνούς δικαίου» - αλλά από τηγανίτα τίποτα... 

Οχι μόνο δικαιολόγησε την αναβάθμιση της σχέσης με το κράτος - δολοφόνο επί των ημερών της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ, λέγοντας διάφορα αμίμητα περί δήθεν άλλων συνθηκών («δεν είχαμε πόλεμο τότε», ισχυρίστηκε ο ανεκδιήγητος), αλλά ομολόγησε επί της ουσίας ότι μια νέα με επικεφαλής τον Τσίπρα θα έκανε ξανά τα ίδια. 

Απάντησε συγκεκριμένα, όταν ρωτήθηκε ...τέταρτη φορά, ότι «όλα αυτά τα ζητήματα (σ.σ. των σχέσεων με το Ισραήλ) θα κριθούν στον χώρο και στον χρόνο», γιατί «σήμερα είναι ο Νετανιάχου, αύριο μπορεί να μην είναι». 

Διαπιστευτήρια «διά του αρραβώνος» λοιπόν και από το νέο κόμμα Τσίπρα, με αστειότητες πως η πολιτική του Ισραήλ και των συμμάχων του είναι θέμα «προσωπικής ατζέντας» Νετανιάχου. 

Ε, δεν χαλάνε οι φιλίες - και κυρίως οι στρατηγικές επιλογές της αστικής τάξης - για λίγη παραπάνω εξαπάτηση του λαού...

Πηγή: rizospastis

---

Η Σφήκα: Επιλογές

---

Διαβάστε Περισσότερα »