Σάββατο 20 Ιουνίου 2026

Αγία Νάπα: Ισραηλινός τουρίστας μαχαίρωσε τρεις Κύπριους έξω από club

Από Ημεροδρόμος



Όσο οι αρχές στοχοποιούν Παλαιστίνιους σαν “τρομοκράτες”, κάνοντας λόγο για «δίκτυα της Χαμάς» εντός του ελλαδικού χώρου, έτσι ώστε αφενός να υπηρετείται επικοινωνιακά η στρατηγική σχέση με το κράτος – δολοφόνο, αφετέρου για να νομιμοποιήσουν τη συστημική ρατσιστική βία που ασκούν σε πρόσφυγες και μετανάστες, τόσο ειδήσεις όπως αυτή από την Κύπρο, όπου ισραηλινός τουρίστας μαχαίρωσε τρεις Κύπριους έξω από club στην Αγία Νάπα, περνάνε στα “ψιλά”.

Ειδικότερα, ένας 21χρονος ισραηλινός τουρίστας τραυμάτισε με μαχαίρι τρία άτομα τα ξημερώματα της Τετάρτης 17/06, με την αστυνομία να κάνει λόγο για «ασήμαντη αφορμή».

Αρχικά, αστυνομικοί πλησίασαν τον 21χρονο Ισραηλινό, ο οποίος τους έβρισε με αποτέλεσμα αυτοί να τον συλλάβουν για δημόσια εξύβριση, πρόκληση ανησυχίας και διασάλευση της ειρήνης.

Λίγο αργότερα, δύο Κύπριοι φρουροί ασφαλείας νυχτερινού κέντρου έσπευσαν στο σημείο για να συμβάλουν. Τότε ο ισραηλινός ανέσυρε μαχαίρι και τραυμάτισε τρία άτομα, τους δύο φρουρούς ασφαλείας και έναν 41χρονο άνδρα με τον οποίο λογομάχησε προηγουμένως. Ένας εκ των τραυματιών νοσηλεύεται σε σοβαρή κατάσταση με τραύμα στην κοιλιακή χώρα, ενώ οι άλλοι δύο φέρουν ελαφρύτερα τραύματα.

Η ρατσιστική υποκρισία δεν έχει όρια

Αμέτρητες φορές έχουμε δει ισραηλινούς τουρίστες να κυκλοφορούν στις γειτονιές μας με ύφος κατακτητή, βρίζοντας και χειρονομώντας εναντίων αλληλέγγυων σε συγκεντρώσεις κατά της γενοκτονίας του παλαιστινιακού λαού από το κράτος του Ισραήλ, σκίζοντας και πετώντας αφίσες καταμεσής της Πατησίων, καταστρέφοντας αφίσες και ταμπέλες σε καταστήματα εστίασης (βλ. το περιστατικό στο Alphaville Cafe Bar) κ.α.

Παράλληλα, σε παρόμοια περιστατικά βλέπουμε να πρωταγωνιστούν και ντόπιοι φιλοσιωνιστές.


Δεν μπορούμε άλλωστε να ξεχάσουμε την εμπρηστική επίθεση που πραγματοποίησαν «άγνωστοι σε γκαλερί στου Ψυρρή, καθώς στη τζαμαρία υπήρχε γραμμένη η φράση «This gallery is not genocide friendly» («Η γκαλερί δεν δέχεται γενοκτόνους»).

Ή, την χυδαία φραστική επίθεση εναντίον των εθελοντών του March to Gaza Greece, σε περίπτερο απέναντι από τα Προπύλαια. Μάλιστα, σε βίντεο που δημοσίευσε η συλλογικότητα, ένας άνδρας φαίνεται να βρίζει χυδαία τα άτομα στο περίπτερο, ενώ εύχεται μέχρι και βιασμό στα ίδια και στις οικογένειές τους.

Αυτά είναι μερικά από τα περιστατικά για τα οποία δεν κουνήθηκε φύλλο, καθώς αποσιωπήθηκαν πλήρως από τα παραδοσιακά μέσα ενημέρωσης, τα οποία αν είσαι πρόσφυγας η μετανάστης σε βαφτίζουν τρομοκράτη και εγκληματία, αλλά αν έχεις έρθει με το Crown Iris είσαι επενδυτής και κάνεις ότι θέλεις.

Η περίπτωση του Παλαιστίνιου συλληφθέντα

Πάμε όμως να εξετάσουμε ένα περιστατικό που έλαβε τεράστιες διαστάσεις στα ΜΜΕ, σε βαθμό που έγινε λόγος ακόμα και για «δίκτυα της Χαμάς στην Ελλάδα».

Στις 8 Ιουνίου, οι αρχές συνέλαβαν έναν Παλαιστίνιο στην Κρήτη, με την κατηγορία πως όχι μόνο ήταν μέλος της Χαμάς, αλλά σχεδίαζε και να ανατινάξει το ισραηλινό κρουαζιερόπλοιο Crown Iris με εκρηκτικά που σκόπευε να κατασκευάσει μόνος του με πρώτες ύλες που θα παραλάμβανε.

Σε περίπτωση που δεν έγινε αρκετά ξεκάθαρο από την τελευταία φράση: Οι αρχές ΔΕΝ βρήκαν εκρηκτικά στην κατοχή του παλαιστίνιου. ΟΥΤΕ πρώτες ύλες για την κατασκευή εκρηκτικών. Επιπλέον, σύμφωνα με το αφήγημα των Αρχών, αυτές οι πρώτες ύλες θα έφταναν στον άνδρα με βάρκα από τη Λιβύη.

Όπως αναφέρει σε κείμενο του ο Άγγελος Τσέκερης, οι αρχές ανέφεραν επίσης πως αναζητούσαν κρυπτογραφημένες συνομιλίες του με την Χαμάς σε διαδικτυακές εφαρμογές επικοινωνίας. Που σημαίνει πως ΟΎΤΕ συνομιλίες βρέθηκαν. Ταυτόχρονα, έψαχναν να βρουν και τους ανθρώπους με τους οποίους είχε σχέσεις στην Ελλάδα. Χρειάζεται καν να το πω at this point;

Μην ανησυχείτε όμως γιατί σύμφωνα με την ΕΥΠ και την αντιτρομοκρατική, ο άνδρας τα ομολόγησε όλα. Όπως είχαν ομολογήσει και άλλοι πριν από αυτόν (αρκετοί εκ των οποίων στο τέλος αποδείχθηκαν αθώοι).

Αλλά ναι, τέλος πάντων, για να μιλήσουμε και στη γλώσσα τους, «για την Κύπρο δεν λέτε τίποτα».




Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

ΣΤΡΑΤΟΠΕΔΟ ΧΑΪΔΑΡΙΟΥ: Ο ΑΔΗΣ ΕΧΕΙ ΟΝΟΜΑΤΕΠΩΝΥΜΟ 29 Νοέμβρη 1943 - 27 Φλεβάρη 1944

Ελλάδα

Το διοικητικό τέρας του κολαστηρίου, ο ταγματάρχης Πάουλ Οτο Ραντόμσκι
Οι τρεις σατανικοί μήνες υπό τη διοίκηση του τέρατος Πάουλ Οτο Ραντόμσκι, ταγματάρχη της SD
ΜΕΡΟΣ ΤΡΙΤΟ


Το προηγούμενο Σαββατοκύριακο γράφαμε ότι τη Δευτέρα 29/11/1943, στις 3 το μεσημέρι, μια κούρσα και δύο φορτηγά φέρνουν στο Χαϊδάρι τον νέο διοικητή: Ενα απαίσιο μούτρο, τον 41χρονο εξαιρετικά βίαιο ταγματάρχη της SD Πάουλ Οτο Ραντόμσκι (21 Σεπτέμβρη 1902 - 14 Σεπτέμβρη 1945).

Εχει αφιχθεί στην Ελλάδα από το ουκρανικό μέτωπο, όπου έχει συμμετάσχει σε μία από τις Ειδικές Δυνάμεις Δράσης οι οποίες αιματοκύλησαν μαζικά Εβραίους πολίτες και αιχμαλώτους. Μάλιστα οι ανώτεροι του είχαν εμπιστευτεί το στρατόπεδο συγκέντρωσης Σίρετς, που είχε δημιουργηθεί στο βορειοδυτικό άκρο του Κιέβου.

Ο παλιός πρωτόγονος τραμπούκος

Σύμφωνα με τα γερμανικά έγγραφα, αλλά και από μαρτυρίες κρατουμένων, παρουσιάζεται ως εξαιρετικά βίαιος και σαδιστής. Οι προϊστάμενοί του ούτε λίγο ούτε πολύ τον θεωρούν «παλιό τραμπούκο» (alteSlaeger) και «πρωτόγονο στη σκέψη και στα αισθήματα», που όφειλε την ανέλιξή του στην αρχαιότητά του στα SS.

Ιδέα δεν έχει από τη θεωρία του εθνικοσοσιαλισμού, καθώς μόνο κάτι στοιχειώδη έχει μισοκαταλάβει, ωστόσο αποτελεί το πρότυπο του υπαλλήλου που υπακούει τυφλά και έχει την αίσθηση του καθήκοντος.

Κρατάμε την περιγραφή από το «Χαϊδάρι» του γιατρού του στρατοπέδου Αντώνη Φλούντζη, αν και λανθασμένα τον κάνει γύρω στα 50. Κατά τ' άλλα, η περιγραφή του από πρώτο χέρι είναι ζωντανή και ζωντανεμένη:

Σκληρός, βάρβαρος, χυδαίος, αδίσταχτος

«Πρώσος στην καταγωγή, με νεκροκεφαλή στο πηλήκιο, με μπόι πάνω από μέτριο και άσπρα μαλλιά, γεμάτος και γεροδεμένος, με πληθωρικό πρόσωπο και γυαλιά με χοντρούς φακούς (...) Είχε έρθει (...) κατευθείαν από το ανατολικό μέτωπο, από το Κίεβο, όπου είχε επιδείξει αφάνταστη αγριότητα κι έκαμε τρομερά εγκλήματα.(...) Γέμισε μια χαράδρα από 70.000 πτώματα εκτελεσθέντων, 2.500 από αυτούς ήταν Εβραίοι (...) Κι εδώ αποδείχτηκε σκληρός, βάρβαρος, χυδαίος, αδίσταχτος, σαδιστής, εγκληματίας, βασανιστής, αλλά και ανισόρροπος και μέθυσος. Ενιωθε την ίδια ηδονή, όπως όταν έπινε, να τυραννάει και να βλέπει τον σφαδασμό των θυμάτων του (...)

Να σκίζουν σάρκες και να πίνουν ανθρώπινο αίμα

Ευκίνητος και αεικίνητος, με το μαστίγιο στο χέρι και τα σκυλιά από κοντά, έτρεχε διαρκώς μέσα στο στρατόπεδο και παρουσιαζόταν ξαφνικά μπροστά στους κρατούμενους, πανταχού παρών, σ' όποιο μέρος κι αν δούλευαν, μαστιγώνοντάς τους αλύπητα με το παραμικρό ή και χωρίς κανένα λόγο. Ολοι μαζί, Ραντόμσκι και σκυλιά, μια σκέψη και μια ψυχή, αχώριστοι συνεργάτες, ρίχτηκαν με τα χέρια και τα δόντια στη δουλειά. Και δουλειά τους ήταν να σκίζουν σάρκες και να πίνουν ανθρώπινο αίμα.

Από τις πρώτες κιόλας μέρες με την αγριότητα, τις αγριοφωνάρες, τα μαστιγώματα κι όλα τα φερσίματά του, έσπειρε την αγωνία και τον τρόμο στο στρατόπεδο. Για να προφυλάσσονται απ' αυτόν, μόλις τον αντίκριζαν, όποιος τον πρωτόβλεπε από μακριά φώναζε "Σύρμα". Ετσι του κόλλησε το παρατσούκλι "Ο Σύρμας"».


Στην ίδια ανεκτίμητη μαρτυρία έχουμε μια σπάνια καταγραφή από το πρώτο προσκλητήριο του ναζιστικού τέρατος:

«Ακόμα και με τα όπλα τιμωρείται κάθε παράβαση»

«Είμαι ο ταγματάρχης Ραντόμσκι. Από σήμερα αναλαμβάνω τη διοίκηση του στρατοπέδου. Θέλω απόλυτη τάξη, πειθαρχία και ησυχία. Κάθε παράβαση, κάθε αταξία θα τιμωρείται αμείλικτα, ακόμα και με τα όπλα. Κάθε διαταγή μου θα εκτελείται αμέσως, με ακρίβεια και χωρίς καμία αντιλογία. Από τώρα και πέρα το στρατόπεδο θα είναι τόπος εργασίας. Εργάσιμες ώρες ορίζω από τις 8 έως τις 12 το πρωί και από τη 1 έως τις 5 το απόγευμα κάθε μέρα. Τις Κυριακές θα γίνεται καθαριότητα στους θαλάμους και ψυχαγωγία στο προαύλιο».

Αρχίζουν τα όργανα, με την πρώτη εκτέλεση

Η ελληνική έκδοση του περιοδικού «Υπάνθρωπος», το οποίο προπαγάνδιζε τη ρατσιστική ιδεολογία (Εβραϊκό Μουσείο Ελλάδας)


Η πρώτη εκτέλεση, από τον ίδιο τον διοικητή - θιασώτη του θανάτου, πραγματοποιείται το απόγευμα της 7ης Δεκέμβρη 1943. Τον κρατούμενο τον πλησιάζει από πίσω, με μια αστραπιαία κίνηση βγάζει το πιστόλι του και τον πυροβολεί σχεδόν εξ επαφής στην ινιακή χώρα, δηλαδή στο πίσω και κάτω μέρος του κεφαλιού.

Ο κρατούμενος πέφτει, λες και τον έχει χτυπήσει κεραυνός, με τα μούτρα στη γη. Το αναβλύζον αίμα το οποίο ξεχύνεται από την τρύπα που έχει προκαλέσει η σφαίρα γύρω από το πτώμα έχει σχηματίσει μια κατακόκκινη λίμνη. Στο αλγεινό θέαμα τρεις κρατούμενοι λιποθυμούν.

Αργότερα γίνεται γνωστή η ταυτότητα του πρώτου νεκρού σ' αυτό το μαρτυρικό στρατόπεδο: Είναι ο έφεδρος Εβραίος υπολοχαγός από τα Γιάννενα Λεόν Χαΐμ Λεβή. Στην καθαρεύουσα της εποχής, ο κρατούμενος διευθυντής του υπουργείου Εξωτερικών Κώστας Κ. Βατικιώτης περιγράφει τα γεγονότα μετά τον πρώτο πυροβολισμό, που όμως δεν είναι και ο τελευταίος:

«Ο Γερμανός δολοφόνος ατάραχος διέταξε τότε να τον πάρωμεν. Πριν όμως τον σηκώσωμεν, επετέθη εναντίον μας με το βούνευρον, τον επήρεν από τα χέρια μας και τον επυροβόλησεν ακόμη μία φοράν.

Διέταξε τότε να του αφαιρέσωμεν τα υποδήματα. Ησαν καινουργή και συνεπώς καλή λεία. Ακολουθούμενοι από τον Διοικητήν μεταφέραμε το θύμα προς ταφήν και τη υποδείξει του, ελλείψει φτυαριού και σκαπάνης, το εθάψαμε με τα χέρια μας εις έναν λάκκον σκουπιδιών. Ο ατυχής δεν είχεν εκπνεύσει ακόμη, όταν τον εκαλύψαμε με το χώμα του Χαϊδαριού».


(Συνεχίζεται)

Το τελευταίο μήνυμα του κρατούμενου Ζακ Σούση από το στρατόπεδο Χαϊδαρίου προς την οικογένειά του, γραμμένο σε ένα κομμάτι υφάσματος (Εβραϊκό Μουσείο Ελλάδας)



Γράφει ο Βασίλης ΚΑΛΑΜΑΡΑΣ
Δημοσιογράφος, συγγραφέας, κριτικός βιβλίου


Πηγή: rizospastis



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

«Βασίλειο» της δουλειάς - λάστιχο και των μισθών πείνας



Μικρότερα μεροκάματα από αυτά που έπαιρναν το 2011, μεγάλα ποσοστά προσωρινής αλλά και μερικής απασχόλησης είναι ορισμένα από τα βασικά χαρακτηριστικά του εργατικού δυναμικού που απασχολείται στους κλάδους Τουρισμού - Επισιτισμού.

Διαβάζοντας τα στοιχεία του ΕΦΚΑ για τα έτη 2011 και 2025, εύκολα διαπιστώνει κανείς τον μεγάλο αριθμό εργαζομένων που περνάνε μέσα στο ίδιο έτος από την εργασία στην ανεργία και το αντίστροφο. Το ίδιο προφανή είναι και τα μεγάλα ποσοστά μερικής απασχόλησης. Από την άλλη, τα στοιχεία για τα μεροκάματα ακόμα και με την πρώτη ματιά δείχνουν ότι σήμερα οι εργαζόμενοι σε Τουρισμό - Επισιτισμό παίρνουν λιγότερα σε σχέση με 15 χρόνια πριν!

Δουλειά με ημερομηνία λήξης

Λαμβάνοντας υπόψη τον αριθμό εργαζομένων που απασχολούνται κατά τους μήνες Γενάρη και Ιούνη, προκύπτουν τα εξής:

- Τον Γενάρη του 2011 απασχολούνται μόλις το 50,24% του αριθμού των εργαζομένων που απασχολούνταν τον Ιούνη του ίδιου έτους.

- Αντίστοιχα, τον Γενάρη του 2025 απασχολούνται μόλις το 52%.

Ενδεικτικά, παρόμοια είναι τα ποσοστά για τα έτη 2019 (53,2%) και 2022 (53,33%).

Σε απόλυτα μεγέθη:

- Τον Γενάρη του 2011 καταγράφονται περίπου 121 χιλιάδες εργαζόμενοι και τον Ιούνη του ίδιου έτους περίπου 240 χιλιάδες.


Τον Γενάρη του 2025 είναι περίπου 308 χιλιάδες και τον Ιούνη είναι σχεδόν 590 χιλιάδες.

Τα παραπάνω επιβεβαιώνουν ότι η πλειοψηφία του εργατικού δυναμικού δεν έχει μόνιμη δουλειά, όπως και ότι το δυναμικό έχει υπερδιπλασιαστεί.

Στα χρόνια αυτά, και με την κερδοφορία του κλάδου να σημειώνει ρεκόρ, χαρακτηριστικά είναι και τα εξής στοιχεία του ΕΦΚΑ:

Τον Ιούνη του 2011 το ποσοστό εργαζομένων με μερική απασχόληση σε Τουρισμό - Επισιτισμό ήταν 28%, για να κυμανθεί τα επόμενα χρόνια περίπου από 46% έως 48% και να φτάσει σχεδόν το 35% το 2025.

Δηλαδή πάνω από ένας στους τρεις εργαζόμενους φαίνεται να δουλεύει στον συγκεκριμένο κλάδο ως μερικά απασχολούμενος.


Μείωση του πραγματικού μεροκάματου κατά 16% σε 14 χρόνια!

Σε ό,τι αφορά τις αποδοχές, το μέσο μεροκάματο (για τους εργαζόμενους πλήρους απασχόλησης) σε ονομαστικές τιμές τον Ιούνη του 2011 ήταν 51 ευρώ και τον Ιούνη του 2025 ήταν μόλις 52 ευρώ! Δηλαδή ακόμα και σε ονομαστικές τιμές πρόκειται για αύξηση μόλις ενός ευρώ ύστερα από 14 χρόνια! Λαμβάνοντας όμως υπόψη τον πληθωρισμό, η πραγματικότητα δείχνει ότι όχι μόνο δεν υπάρχει αύξηση, αλλά αντίθετα έχει σημειωθεί μεγάλη μείωση.

Ετσι, σε πραγματικές τιμές το μεροκάματο τον Ιούνη του 2011 είναι περίπου 51 ευρώ, ενώ τον Ιούνη του 2015 είναι 43 ευρώ. Μείωση 16% ή 8 ευρώ ύστερα από 14 χρόνια δουλειάς!

Η παραπάνω εικόνα συμβαδίζει απόλυτα με τις άθλιες συνθήκες εργασίας, τα ωράρια και τις μέρες εργασίας, τις μορφές απασχόλησης κ.ά.


Χαρακτηριστική είναι άλλωστε η ΣΣΕ που υπογράφτηκε για τον Επισιτισμό από την εργοδοτική πλειοψηφία της Ομοσπονδίας Επισιτισμού - Τουρισμού (ΠΑΣΚΕ - ΔΑΚΕ) με τις ευλογίες της ΓΣΕΕ και της κυβέρνησης, στο πλαίσιο της άθλιας «Κοινωνικής Συμφωνίας» Παναγόπουλου - Κεραμέως.

Συγκεκριμένα, με τη Σύμβαση αυτή ορίζεται «μισθός εισαγωγής» στα όρια του κατώτατου μισθού. Μάλιστα, αν υπολογίσουμε τον πραγματικό μισθό για το έτος 2026, τότε προκύπτει ότι τα 940 - 950 ευρώ μεικτά (ονομαστικά για μπουφετζήδες, λαντζέρηδες και μπάρμαν) που υπογράφηκαν μεταφράζονται σε πραγματικές τιμές σε 759 - 764 ευρώ μεικτά! Η εξέλιξη αποτυπώνεται στον πίνακα, επιβεβαιώνοντας ότι όσο «σκαρφαλώνουν» τα κέρδη (βλ. δίπλα σελίδα) τόσο συμπιέζονται τα μεροκάματα.

10ωρα και 7 στα 7

Η επικρατούσα μορφή απασχόλησης, όπως είναι αναμενόμενο, είναι συμβάσεις ορισμένου χρόνου, με την ημερήσια 10ωρη εργασία και τις 7 μέρες τη βδομάδα να αποτελούν «κανονικότητα» για τους περισσότερους εργαζόμενους που δουλεύουν σεζόν στα ξενοδοχεία. Στην καλύτερη των περιπτώσεων παίρνουν 3 με 4 ρεπό τον μήνα, ενώ στον Επισιτισμό η λέξη «ρεπό» είναι απαγορευμένη...

Και, βέβαια, συνεχίζεται το φαινόμενο οι εργαζόμενοι που «μεταναστεύουν» σε άλλες περιοχές της χώρας για τη σεζόν να αναγκάζονται να διαβιούν σε άθλιες συνθήκες διαμονής, σε πολύ μικρούς και ανθυγιεινούς χώρους, πολλές φορές ακόμα και 5-6 μαζί.

Σύγχρονο δουλεμπόριο

Σαν να μην έφταναν τα παραπάνω, τα τελευταία 5-6 χρόνια έχει επεκταθεί η γάγγραινα των δουλεμπορικών γραφείων, δηλαδή εργολαβικές εταιρείες που παρέχουν προσωπικό σε ξενοδοχεία και άλλες επιχειρήσεις στον κλάδο. Το προσωπικό τους είναι μετανάστες, πρόσφυγες ή και μετακλητοί, δηλαδή εργαζόμενοι από άλλες χώρες οι οποίοι έρχονται να δουλέψουν με διακρατικές συμφωνίες. Καταγγελίες δείχνουν ότι η αντιμετώπιση των εργαζομένων σαν «ομιλούντα εργαλεία» - ακριβώς όπως οι δούλοι - έχει αποκτήσει νέα, ακόμα πιο άθλια χαρακτηριστικά. Οι καταγγελίες αυτές αναφέρονται σε συμβόλαια μεταξύ των εργολαβικών εταιρειών και των επιχειρήσεων που χρησιμοποιούν το προσωπικό αυτό, ότι σε περίπτωση που κάποια επιχείρηση προσλάβει απευθείας κάποιον εργολαβικό εργαζόμενο, τότε αυτή θα δώσει αποζημίωση στον εργολάβο μερικές χιλιάδες ευρώ. Κυριολεκτικά ένα δουλεμπορικό πανηγύρι, όπου οι εργαζόμενοι είναι αντικείμενα αγοραπωλησίας, με άλλους να αποφασίζουν γι' αυτόν ή αυτήν το πού και με ποιον τρόπο θα δουλέψει. Δεν έχει καν το δικαίωμα να διαλέξει πού θα πουλήσει την εργατική του δύναμη.



Χ. Μ.

Πηγή: rizospastis



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Ο παλαιστινιακός Γολγοθάς

Salah Musa

Φέτος ο Παλαιστίνιος Χριστός βαδίζει στους δρόμους της Παλαιστίνης, όχι από την Ιερουσαλήμ προς τη Βηθλεέμ, όπως συνήθιζαν οι πιστοί να τον φαντάζονται στις προσευχές τους· αλλά από τη φυλακή Οφέρ προς το αιματοβαμμένο στρατόπεδο Σντεϊ Τεϊμάν. Βαδίζει δεμένος, σκεπασμένος με τη σκόνη των στρατιωτικών δρόμων, ενώ οι στρατιώτες τον σπρώχνουν όπως τον οδήγησαν κάποτε όταν κουβαλούσε τον Σταυρό. Πόσα πολλά τα οδοφράγματα, πόσο μακρύς ο δρόμος. Συλλαμβάνουν παιδιά και γυναίκες, ξυλοδαρμοί, ταπεινώσεις, εκτελέσεις χωρίς δίκη και βιασμοί.

Κι όμως, το πρόσωπό του, παρά την αιμορραγία, λάμπει με ένα παράξενο φως· ένα φως που μοιάζει με τις φωνές των παιδιών από τα οποία δεν απέμεινε παρά η σκιά ενός καμένου παιχνιδιού ή ένα σχολικό τετράδιο θαμμένο κάτω από τα ερείπια της Γάζας. Η ιστορία επιστρέφει ξανά: η σύγκρουση ανάμεσα στο δίκαιο και το άδικο, ανάμεσα στο φως και το σκοτάδι. Όμως αυτός ο χειμώνας είναι πυρωμένος· ο ουρανός γέμισε από καμένα σώματα και οι φυλακές ξεχειλίζουν από ανθρώπους κρεμασμένους ανάμεσα στη ζωή και τον θάνατο. Και ο Χριστός ρωτά:

«Τι κράτος είναι αυτό που έγινε ένα απέραντο στρατόπεδο, με σύνορα χαραγμένα ανάμεσα στο αίμα μου και στα συρματοπλέγματα;»

Στον δρόμο προς το στρατόπεδο Σντεϊ Τεϊμάν, ο Χριστός ακούει την κραυγή της Γάζας να αντηχεί προς κάθε κατεύθυνση:
Ζωντανοί άνθρωποι ανασύρονται από τα ερείπια. Παιδιά αναζητούν τις μητέρες τους και μητέρες αναζητούν ένα νόημα για τη σωτηρία. Πόσος θάνατος εδώ και εκεί. Συστηματική εξόντωση και κόλαση. Σφαγή μετά από σφαγή. Ένα κράτος που κρατά μαχαίρι και βόμβα· βαρβαρότητα που επιστρέφει τους πολιτισμούς στις πιο σκοτεινές εποχές τους.

Στη Δυτική Όχθη βλέπει σπίτια να εισβάλλονται, άνδρες να σύρονται έξω από τα κρεβάτια τους και νέους να στέκονται ξυπόλυτοι μέσα στις παγωμένες νύχτες, φιμωμένοι, σαν ακόμη και ο αέρας να έχει απαγορευθεί. Ούτε λάδι ούτε ελιές φέτος. Καμιά γη να αγκαλιάζει το τσεκούρι μου και να θερίζει γονιμότητα και πίστη. Εποικισμοί και έποικοι· και σε κάθε χωράφι μια σφαγή και μια καμινάδα.

Η σταύρωση δεν τελείωσε· απλώς άλλαξαν τα εργαλεία της. Βόμβες και πύραυλοι, εκτελέσεις επί τόπου, επιδρομές και κάψιμο ανθρώπων στις γιορτές του μαζικού θανάτου. Και οι νέοι άγιοι δεν φέρουν ονόματα αποστόλων, αλλά μάρτυρες με άγνωστους αριθμούς, κρεμασμένους στις πόρτες των νεκροτομείων και των στρατοπέδων κράτησης.

Θεέ μου, οι τάφοι γεμίζουν την πατρίδα μου, στη γη και στον ουρανό.

Ο Χριστός οδηγείται στη φυλακή Σντεϊ Τεϊμάν, στην έρημο όπου τα σώματα μετατρέπονται σε ισχνές σκιές. Του δίνουν έναν αριθμό αντί για το όνομά του και του αφαιρούν τη φωνή, τα ρούχα, τις αναμνήσεις και τα Ευαγγέλιά του. Τον αλυσοδένουν φωνάζοντας:

«Δεν θα φτάσεις φέτος στη Βηθλεέμ. Η πόλη είναι κλειστή και το άστρο το καταδιώκουν τα αεροπλάνα.»

Ο Χριστός βρίσκεται στο στρατόπεδο Σντεϊ Τεϊμάν, στο άκρο της ερήμου, ενώ η Βηθλεέμ περιμένει να φωτιστεί το χριστουγεννιάτικο δέντρο και τα παιδιά περιμένουν τον Άγιο Βασίλη να μοιράσει δώρα και ευχές.

Ποιος θα ανάψει τα κεριά φέτος;
Ποιος θα φέρει το αγιασμένο νερό από την Πηγή της Παναγίας στη Ναζαρέτ;

Μέσα σε αυτή τη φυλακή είδε τη Μαρία τη Μαγδαληνή στο γυναικείο τμήμα να βασανίζεται και να τον φωνάζει μέσα στο σκοτάδι:

«Μη μας αφήνεις μόνες, Διδάσκαλε, όπως μας άφησε ο κόσμος να σφαγιαζόμαστε και να γυμνωνόμαστε, ενώ πάνω στα σώματά μας ασκούνται όλες οι μορφές βίας και εξευτελισμού.»

Και είδε τα παιδιά του, τον Μαρουάν Μπαργούτι και τον Αχμάντ Σααντάτ, μαζί με χιλιάδες κρατουμένους μέσα σε τσιμεντένιους λάκκους, ενώ τα ρόπαλα έπεφταν πάνω στα κεφάλια τους. Αυτός είναι πόλεμος εναντίον των ιδεών, της ταυτότητας και των ιστορικών συμβόλων· πόλεμος εναντίον της διαρκούς παρουσίας μου μέσα στην ιστορία.

Όταν η Εκκλησία άνοιξε τα παράθυρά της προς την Ανατολή και οι καμπάνες χτύπησαν:

«Εμπρός για την επανάσταση· εμπρός για την προσευχή.»

Σήμερα λέω:

«Αλίμονο σε εσάς, τύραννοι και βάρβαροι. Κάνατε τον τρόμο και τον νομιμοποιημένο φόνο νόμο σας και βαρύνατε τη γη με δάκρυα που δεν στεγνώνουν. Αλλά με το μέτρο που μετράτε, θα μετρηθείτε κι εσείς.»

Στην περιφραγμένη αμμώδη αυλή, στους στάβλους και στα γυμνά κελιά, ο Χριστός κάθεται ανάμεσα στους κρατουμένους. Βλέπει στα πρόσωπά τους μια σιωπή που θυμίζει τη σιωπή των μαθητών τη νύχτα της σύλληψής του και στα μάτια τους ένα παλιό ερώτημα:

«Γιατί αργεί η λύτρωση;»

Και απαντά όπως απάντησε κάποτε:

«Μακάριοι οι πεινασμένοι και διψασμένοι για δικαιοσύνη, γιατί αυτοί θα χορτάσουν.»

Και η δύναμη του πνεύματος δεν χάνεται ακόμη κι όταν χάνεται το σώμα. Εδώ δοκιμάζεται η αλήθεια και η ανθρωπιά· κι εδώ αρχίζει το αιώνιο τέλος των τυράννων.

Ελάτε, αγαπημένοι μου, να βγάλουμε τα καρφιά από τη σάρκα μας. Η ελευθερία δεν έρχεται χωρίς θυσία, αντίσταση και επιμονή. Ελάτε να κατεβούμε από τον σταυρό και να ενωθούμε στην άρνηση της υποταγής, βαδίζοντας μαζί στον δρόμο του Γολγοθά.

 


Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Να μη βρίσκει τόπο να σταθεί το «τα κεφάλια μέσα»!




Από το «δεν πάμε στα Στενά του Ορμούζ» μέχρι το «η Ελλάδα είναι έτοιμη να συμμετέχει σε κάποιου είδους αποστολή», ένα τσιγάρο δρόμος.

Πριν από λίγους μήνες ο κυβερνητικός εκπρόσωπος διαρρήγνυε τα ιμάτιά του και διαβεβαίωνε πως δεν έχει τέτοια ενημέρωση από το αρμόδιο υπουργείο. Την Παρασκευή από τις Βρυξέλλες ο πρωθυπουργός το έσκασε το μυστικό: Ετοιμη η Ελλάδα να πάει στα Στενά! Δηλαδή στο στόμα του λύκου...

* * *

Εκανε και πάσα στα άλλα κόμματα του ευρωατλαντισμού για να συντονιστούν με το σχέδιο, λέγοντας πως η αποστολή «θα πρέπει να έχει διεθνή νομιμοποίηση σε επίπεδο Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ».

Να είναι δηλαδή πολεμική επιχείρηση με φερετζέ, όπως ζητούν ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ και άλλοι. Μη φανεί πως πάνε κι απρόσκλητοι οι Ευρωπαίοι στο Ορμούζ, όπου διακυβεύονται τα συμφέροντα και των δικών τους μονοπωλίων...

* * *

«Η Ελλάδα έχει αποδείξει ότι μπορεί να είναι παρούσα στο πεδίο όταν αυτό απαιτείται», είπε ακόμα ο πρωθυπουργός.

Από ποιους όμως «απαιτείται» και για ποιων τα συμφέροντα; Περαιτέρω διευκρινίσεις δεν δόθηκαν, αλλά οι δηλώσεις Δένδια τον περασμένο Μάρτη κάνουν εύκολη την απάντηση στο κουίζ. Ευκολότερη κι από το «νιάου νιάου στα κεραμίδια»...

«Τα πλοία μας, τα οποία αυτήν τη στιγμή είναι στην Ερυθρά Θάλασσα, είναι ανοιχτά από την Κύπρο, θα είναι αύριο το πρωί ο Θεός ξέρει πού, θα είναι πάντοτε εκεί όμως για να προστατεύουν και τα πλοία με ελληνική σημαία και τα ελληνόκτητα πλοία», είχε πει ο καθ' ύλην αρμόδιος υπουργός Αμυνας. Οπότε λύνεται το μυστήριο...


* * *

Δεν είναι βέβαια μόνο οι εφοπλιστές. Είναι συνολικά η αστική τάξη, που επενδύει στον IMEC και στον «κάθετο διάδρομο», όπως και στην ανάδειξη της Ελλάδας σε ενεργειακό και εμπορικό κόμβο.

Που σημαίνει βέβαια και στρατιωτικός κόμβος των Ευρωατλαντικών σε όλη τη νοτιοανατολική πτέρυγα του ΝΑΤΟ. Από τη Μαύρη Θάλασσα μέχρι τον Ινδικό Ωκεανό...

* * *

Η εξέλιξη είναι πολύ σοβαρή! Μετά την Ερυθρά, η αποστολή στο Ορμούζ - με όποια ομπρέλα κι αν γίνει - είναι το βήμα παραπέρα της ελληνικής πολεμικής εμπλοκής. Δείγμα κι αυτό της αποστολής που αναλαμβάνουν οι πανάκριβοι εξοπλισμοί, τους οποίους πληρώνει με αιματηρές θυσίες ο λαός.

Το «εθνικό συμφέρον» σπέρνει φρεγάτες και αεροσκάφη χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά από τα ελληνικά σύνορα για να επιτηρούν τις εύθραυστες συμφωνίες των ιμπεριαλιστών συμμάχων. Αλλά και για να προετοιμάζουν τον επόμενο γύρο της σύγκρουσης.

Γιατί είναι βέβαιο ότι σε τέτοια δίνη θα βρεθούν τα πλοία και τα πληρώματα που θα πάνε στα Στενά. Εκεί όπου οι πετρελαιομοναρχίες εξοπλίζονται και θωρακίζονται, στην προοπτική μιας επόμενης κλιμάκωσης.

* * *

Η άλλη όψη της βαθύτερης πολεμικής εμπλοκής είναι η «σταθερότητα» των επιλογών του κεφαλαίου που υπηρετεί η επιτάχυνση των διεργασιών στο αστικό πολιτικό σύστημα.

Κόμματα, παράγοντες και επιτελεία παίρνουν θέσεις για να αλλάξει ο «Μανωλιός» και όλοι μαζί ρίχνονται με λύσσα σε ό,τι γίνεται «φάρος» σύγκρουσης με το σύστημα που υπηρετούν.

Εδώ (όπως φαίνεται) δεν ...περισσεύει κανείς: Υπουργοί, βιομήχανοι, εργατοπατέρες του ΠΑΣΟΚ, ξεπλυματίες - τσιράκια της εργοδοσίας.

Από τη μία επιχειρούν να ξηλώσουν αγωνιστικές διοικήσεις σε σωματεία που τους χαλάνε τη σούπα, όπως στο Εργατικό Κέντρο Εύβοιας. Και από την άλλη περιδιαβαίνουν στην Ευρώπη για να διαφημίζουν τις «κοινωνικές συμφωνίες» τους.

Από τη μία θεσμοθετούν 13ωρα και από την άλλη ανταλλάσσουν συχαρίκια, όπως έκανε ο Μητσοτάκης με συνδικαλιστές του ΠΑΣΟΚ στη Ρόδο για τα 16ωρα και τα 7ήμερα στον Τουρισμό.

Και κάπου - κάπου πετάνε και κάνα δεκάρικο για «4ήμερη δουλειά», μπας και θολώσουν τα βρωμόνερά τους...

* * *

Η απάντηση των εργαζομένων και του λαού σ' αυτό το ...σάλπισμα συναίνεσης και προσμονής δεν μπορεί να είναι άλλη από «μπροστά»! Πιο επιθετικά, πιο μαχητικά, με αγωνιστικές διεργασίες «από τα κάτω», στα σωματεία και στους δρόμους.

Οπως με τις απεργιακές μάχες στις 24 Ιούνη. Να μη βρίσκει τόπο να σταθεί το «τα κεφάλια μέσα».

* * *

«Οποιος σας υπόσχεται τζάμπα παροχές, να ξέρετε ότι θα σας τα πάρει. Εμείς δημιουργούμε πλούτο και επιστρέφουμε μέρισμα της ανάπτυξης», λέει ο Μητσοτάκης για το σικέ παιχνίδι με Τσίπρα, Ανδρουλάκη και λοιπούς.

Αγνωστο βέβαια τι πλούτο δημιούργησαν ο ίδιος και οι καπιταλιστές - κηφήνες που όλα τα κόμματα υπηρετούν με την πολιτική τους: Ούτε σεντ.

Ισως πάλι να εννοεί τον αμύθητο πλούτο που παράγουν οι εργαζόμενοι και μασουλάνε τα κοινωνικά παράσιτα, απευθείας ή από τα «λάφυρα» που μαζεύει το κράτος τους από τη φοροληστεία του λαού.

Από αυτά που ...παίρνει δεκαπλά, καμώνονται ότι γυρνάνε ένα ...που καταλήγει και πάλι στις τσέπες των τραπεζιτών, των ομίλων της Ενέργειας και λοιπών ...δημιουργών πλούτου.


Πηγή: rizospastis



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Παρασκευή 19 Ιουνίου 2026

Πατρική παρουσία



Κάποτε φτιάξαμε ένα αρχέτυπο πατέρα που περισσότερο έμοιαζε με τοίχο παρά με άνθρωπο. Τον σιωπηλό άντρα του σπιτιού, τον κουβαλητή, τον αυστηρό, τον απόμακρο, εκείνον που δεν μιλούσε πολύ, δεν αγκάλιαζε πολύ, δεν εξηγούσε πολύ, δεν έκλαιγε ποτέ. Έναν πατέρα που η αξία του μετριόταν κυρίως από το αν έφερνε λεφτά στο σπίτι, αν κρατούσε την οικογένεια «όρθια», αν δεν λύγιζε, αν δεν έδειχνε αδυναμία. Και για πολλά χρόνια αυτό βαφτίστηκε δύναμη. Μόνο που συχνά δεν ήταν δύναμη. Ήταν συναισθηματική αναπηρία. Αυτό το μοντέλο δεν γεννήθηκε τυχαία. Βγήκε μέσα από κοινωνίες όπου ο άντρας εκπαιδεύτηκε να επιβιώνει, να πολεμά, να δουλεύει, να αντέχει, να μη ζητά, να μη νιώθει, να μη μιλά. Η πατρότητα για δεκαετίες ταυτίστηκε περισσότερο με την εξουσία και την οικονομική προστασία παρά με τη συναισθηματική παρουσία. Ο πατέρας ήταν «η κολόνα του σπιτιού», αλλά πολλές φορές οι κολόνες δεν αγκαλιάζουν, δεν ακούνε, δεν ζητούν συγγνώμη. Στέκονται εκεί, βαριές και ακίνητες, και όλοι γύρω τους μαθαίνουν να τις φοβούνται λίγο, να τις χρειάζονται λίγο και να μην περιμένουν πολλά από αυτές. Κι έτσι μεγαλώσαμε γενιές παιδιών που είχαν πατέρα στο σπίτι αλλά όχι πάντα πατέρα μέσα στη σχέση. Πατέρες που δούλευαν πολύ, κουράζονταν πολύ, θύμωναν εύκολα, μιλούσαν λίγο, αγαπούσαν ίσως βαθιά αλλά δεν ήξεραν πώς να το δείξουν. Και εδώ χρειάζεται να είμαστε δίκαιοι αλλά όχι αφελείς. Πολλοί από αυτούς τους άντρες δεν ήταν τέρατα. Ήταν και οι ίδιοι παιδιά που δεν τα κράτησε κανείς αρκετά, άντρες που μεγάλωσαν με το μήνυμα «μην κλαις», «μην είσαι αδύναμος», «άντρας είσαι», «προχώρα». Μόνο που όταν ένας άνθρωπος δεν έχει μάθει να συναντά τον δικό του πόνο, πολύ δύσκολα θα μπορέσει να συναντήσει τον πόνο του παιδιού του.

Η επιστήμη σήμερα είναι αρκετά ξεκάθαρη καθαρή σε αυτό. Η πατρική παρουσία δεν είναι διακοσμητικό στοιχείο στην ανάπτυξη του παιδιού. Δεν είναι «καλό να υπάρχει αν γίνεται». Είναι ένας σημαντικός παράγοντας για τη συναισθηματική ρύθμιση, την ασφάλεια, την αυτοεκτίμηση και την ικανότητα του παιδιού να δημιουργεί σχέσεις. Έρευνες για την πατρική εμπλοκή δείχνουν ότι δεν μετρά μόνο το πόσο χρόνο περνά ένας πατέρας με το παιδί, αλλά κυρίως η ποιότητα αυτής της παρουσίας, η ευαισθησία, η διαθεσιμότητα και η σταθερότητα στη σχέση. Με απλά λόγια, δεν αρκεί να είσαι εκεί σαν έπιπλο. Χρειάζεται να είσαι εκεί σαν άνθρωπος. Γιατί το παιδί δεν χρειάζεται έναν πατέρα-άγαλμα. Χρειάζεται έναν πατέρα που να μπορεί να το δει. Να το ακούσει. Να το αντέξει. Να μη φοβάται το κλάμα του. Να μη γελοιοποιεί την ευαισθησία του. Να μη μετατρέπει κάθε ανάγκη σε μάθημα σκληραγώγησης. Χρειάζεται έναν πατέρα που να μπορεί να πει «έκανα λάθος», «συγγνώμη», «δεν ξέρω, αλλά είμαι εδώ». Και ξέρω, για πολλούς άντρες αυτό ακούγεται πιο δύσκολο από το να σηκώσουν μια οικοδομή στις πλάτες τους. Γιατί η πραγματική οικειότητα θέλει θάρρος. Όχι μπράτσα. Θάρρος. Το παιδί καθρεφτίζεται στον πατέρα του. Όχι μόνο σε αυτά που του λέει, αλλά κυρίως σε αυτά που του μεταδίδει. Αν ο πατέρας είναι μόνιμα απών, το παιδί δεν σκέφτεται ώριμα και ψύχραιμα ότι «ο μπαμπάς έχει δυσκολίες με την έκφραση συναισθήματος λόγω κοινωνικής κατασκευής του ανδρισμού». Το παιδί το παίρνει προσωπικά. Το κάνει ταυτότητα. «Δεν είμαι αρκετός». «Δεν αξίζω προσοχή». «Πρέπει να γίνω καλός για να με αγαπήσουν». «Πρέπει να μην ενοχλώ». «Οι άνθρωποι που αγαπώ δεν μένουν». Και μετά αυτό το παιδί μεγαλώνει, βάζει πουκάμισο, κάνει σχέσεις, κάνει παιδιά, δουλεύει, γελάει, λειτουργεί, αλλά μέσα του υπάρχει ακόμη εκείνη η μικρή εκδοχή του που περιμένει έναν πατέρα να γυρίσει το βλέμμα και να την προσέξει.

Δεν γράφω αυτά για να δαιμονοποιήσω τους πατέρες. Το αντίθετο. Τα γράφω γιατί ο πατέρας είναι πολύ πιο σημαντικός απ’ όσο του επέτρεψε η παλιά κοινωνία να πιστέψει. Δεν είναι απλώς αυτός που πληρώνει, διορθώνει, φωνάζει, αποφασίζει ή εμφανίζεται στις γιορτές του σχολείου όταν προλαβαίνει. Είναι ρυθμιστής. Είναι καθρέφτης. Είναι ασφαλής βάση. Είναι το βλέμμα μέσα από το οποίο ένα παιδί μπορεί να νιώσει ότι έχει θέση στον κόσμο.

Και όχι, δεν χρειάζεται να είσαι τέλειος πατέρας. Αυτή είναι άλλη μια μαλακια της εποχής μας. Το παιδί δεν χρειάζεται τελειότητα. Χρειάζεται επαφή. Χρειάζεται έναν πατέρα αρκετά ώριμο ώστε να μην κρύβεται μονίμως πίσω από την κούρασή του, την αυστηρότητά του, τη δουλειά του ή το «έτσι είμαι εγώ». Γιατί το «έτσι είμαι εγώ» πολλές φορές δεν είναι προσωπικότητα. Είναι άμυνα που έμεινε αθεράπευτη. Και κάπου εδώ θα πεταχτεί ο γνωστός τύπος από τον σύνδεσμο “εγκεκριμένων επαγγελματιών σχολιαστών του FacebooΚ” να πει «πω ρε φίλε, τι μαλακίες λέτε εσείς οι ψυχολόγοι, παλιά οι πατεράδες ήταν άντρες και τα παιδιά μια χαρά μεγάλωναν». Όχι ακριβώς. Πολλά παιδιά απλώς έμαθαν να μη μιλούν. Άλλο το «μεγάλωσα» και άλλο το «μεγάλωσα χωρίς πληγές». Άλλο το «δεν πέθανα» και άλλο το «έμαθα να αγαπιέμαι χωρίς να πρέπει να αποδεικνύω την αξία μου». Το ότι μια γενιά επέζησε δεν σημαίνει ότι δεν κουβαλάει μέσα της σιωπές που έγιναν άγχος, θυμός, αποφυγή, εξαρτήσεις (μεγάλο θέμα αυτό το αφήνω για άλλο άρθρο) , ψυχρότητα, υπερλειτουργικότητα ή δυσκολία στην τρυφερότητα. Αν λοιπόν είσαι πατέρας και αυτό το κείμενο σε ενόχλησε, μην τρέξεις να το πετάξεις στα σκουπίδια για να σωθείς από τη δυσφορία. Κάτσε λίγο μαζί της. Η δυσφορία πολλές φορές είναι η πόρτα πριν την αλλαγή. Δεν σου ζητά κανείς να γυρίσεις πίσω και να ξαναγράψεις όλη την ιστορία. Δεν γίνεται. Σου ζητά όμως η ζωή, το παιδί σου, ίσως και το παιδί που ήσουν κάποτε, να σταματήσεις να περνάς την απουσία για ανδρισμό.

Μάγκα μου, πάρε το παιδί σου μια βόλτα. Άκουσέ το χωρίς να το διορθώνεις. Ρώτησέ το κάτι και περίμενε πραγματικά την απάντηση. Άφησε το γ@@@@@ κινητό κάτω. Πες του μια φορά κάτι που δεν σου είπαν. Πες του «σε βλέπω». Πες του «είμαι περήφανος για σένα» χωρίς κάποιον ιδιαίτερο λόγο.Πες του «δεν χρειάζεται να είσαι τέλειος για να σ’ αγαπώ». Στην αρχή μπορεί να σου φανεί άβολο, σχεδόν γελοίο. Λογικό. Η τρυφερότητα μοιάζει ξένη σε όποιον μεγάλωσε μαθαίνοντας να φορά πανοπλία. Αλλά πίστεψέ με, κανένα παιδί δεν θυμάται με θεραπευτικό τρόπο τον πατέρα που απλώς υπήρχε στο σπίτι. Θυμάται τον πατέρα που ήταν προσβάσιμος. Αυτόν που μπορούσε να πλησιάσει. Αυτόν που δεν το έκανε να νιώθει βάρος. Αυτόν που του έδειξε, όχι με μεγάλα λόγια αλλά με καθημερινή παρουσία, ότι ο κόσμος μπορεί να είναι δύσκολος, αλλά δεν χρειάζεται να τον περνάς μόνος. Πατέρας δεν είναι ο σιωπηλός τύπος στην άκρη του καναπέ που όλοι προσέχουν να μην ενοχλήσουν. Πατέρας είναι εκείνος που το παιδί μπορεί να πλησιάσει χωρίς να μικρύνει τον εαυτό του. Και αν η παλιά γενιά μάς έμαθε ότι ο πατέρας πρέπει να είναι βράχος, ίσως ήρθε η ώρα να πούμε κάτι πιο αληθινό. Το παιδί δεν χρειάζεται βράχο. Χρειάζεται άνθρωπο. Χρειάζεται πρόσβαση.
Και μεταξύ μας…οι περισσότεροι άντρες που φοβούνται ότι το παιδί τους θα γίνει φλώρος με την αγάπη και την τρυφερότητα , ακόμα παλεύουν με τις πληγές που τους άφησε ένας πατέρας που φοβόταν ακριβώς το ίδιο.

Ευάγγελος Ορφανίδης κλινικός ψυχολόγος 


 Πηγή: facebook



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Ναρκοπέδιο

Ελλάδα



«Οι δημόσιες συντάξεις από μόνες τους δύσκολα θα μπορούν στο μέλλον να εξασφαλίσουν επαρκή ποσοστά αναπλήρωσης για τους εργαζόμενους», ανέφερε ο διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδας σε συνέδριο για την Επαγγελματική Ασφάλιση. 

Ομολογούν ανοιχτά πως όλοι οι αντιασφαλιστικοί νόμοι που ψηφίστηκαν τα τελευταία 20 χρόνια, δεν έγιναν για να «σωθούν» οι συντάξεις και το Ασφαλιστικό, όπως προσχηματικά ισχυρίζονταν, αλλά για να περικοπούν κάτω κι από το όριο της επιβίωσης, απαλλάσσοντας το κράτος και τις επιχειρήσεις από το «κόστος» της Κοινωνικής Ασφάλισης. 

Τώρα ρίχνουν στην πιάτσα τον νέο μύθο, πως αν θέλουν «επαρκείς συντάξεις» οι ασφαλισμένοι, θα πρέπει να βάλουν τις εισφορές τους στον τζόγο και να γίνουν επενδυτές! Στην πράξη η κοροϊδία κλιμακώνεται. 

Οπως είπε ο Πιερρακάκης, «το μέλλον της Ευρώπης» στην άμυνα, στην ενεργειακή αυτονομία, στις ψηφιακές υποδομές, στην τεχνητή νοημοσύνη, δηλαδή σε όλους τους στρατηγικούς στόχους του κεφαλαίου, θα το χρηματοδοτήσει η ίδια η ΕΕ, αξιοποιώντας ως κεφάλαιο τα 13 τρισ. των αποταμιεύσεων, μεταξύ άλλων και στα επαγγελματικά ταμεία. 

Οπως είπε ο πρόεδρος του Γιούρογκρουπ, τα Ταμεία Επαγγελματικής Ασφάλισης βρίσκονται «στην καρδιά της λύσης», με τον επικεφαλής της ΤτΕ να συμπληρώνει πως τα ΤΕΑ θα αποκτήσουν «πολύ μεγαλύτερο ρόλο τα επόμενα έτη (...) ως επενδυτικός πυλώνας». 

Ολα λοιπόν τα σφυριά του κεφαλαίου βαράνε στο ίδιο σημείο: Θάβουν την Κοινωνική Ασφάλιση και μετατρέπουν τα γηρατειά σε ναρκοπέδιο, την ώρα που οι καπιταλιστές πίνουν στην «υγειά των κορόιδων» εξασφαλίζοντας τζάμπα χρήμα από τις εισφορές των ασφαλισμένων.

Πηγή: rizospastis



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

ΚΚΕ: Ο πρωθυπουργός θα μπορούσε να εγκαινιάσει την πλατφόρμα «poso hanei» ο εργαζόμενος από την «κοινωνική συμφωνία» της ντροπής

Σε σχόλιό του για τις παρεμβάσεις του Κυρ. Μητσοτάκη για την ακρίβεια και την Κοινωνική Συμφωνία, το Γραφείο Τύπου της ΚΕ του ΚΚΕ αναφέρει τα εξής:

«Μετά την απάτη της πλατφόρμας “poso kanei”, για την αντιμετώπιση δήθεν της ακρίβειας, σήμερα ο πρωθυπουργός θα μπορούσε να εγκαινιάσει μια νέα πλατφόρμα με την ονομασία “poso hanei” ο εργαζόμενος από την υπονόμευση των Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας και τη συμπίεση των μισθών προς τα κάτω.

Αυτό άλλωστε είναι το περιεχόμενο της Κοινωνικής Συμφωνίας της ντροπής, που η κυβέρνηση του υπέγραψε νύχτα με τους μεγαλοεργοδότες και τον ελεγχόμενο για σκάνδαλα, εκλεκτό του ΠΑΣΟΚ, πρόεδρο της ΓΣΕΕ, Παναγόπουλο και την στήριξαν και οι παρατάξεις των άλλων κομμάτων!». 


Πηγή: 902



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

“Πόσο κάνει”; Τόσο!

Το νέο πυροτέχνημα του τσίρκου που κυβερνάει, το ξέρετε: Η πλατφόρμα “πόσο κάνει”. Ε, λοιπόν, δείτε τι έβγαλε η έρευνα που κάναμε κατά τις 6 το απόγευμα με τον συνάδελφο Αντώνη Μορτάκη σήμερα στον Real. Φτιάξαμε μια λίστα με ψώνια και αρχίσαμε το… ψάξιμο. Δείτε τις προέκυψε:
– για μια 6αδα νερά πας στο Lidl.
– για την χλωρίνη, όμως, πρέπει να φύγεις και να πας στον Μασούτη.
– για τα μακαρόνια φεύγεις κι από τον Μασούτη και τρέχεις Σκλαβενίτη.
– εκεί κοιτάς παρακάτω τη λίστα και βλέπεις Κόκα Κόλα. Φεύγεις και πας Γαλαξία.
– για το ρύζι φεύγεις κι από κει και πας Χαλκιαδάκη.
– αμα θες φακές (ψιλές, έτσι;) έφυγες για Βασιλόπουλο.
– παρακάτω στη λίστα βλέπεις φέτα. Την έκατσες. Πίσω στον Γαλαξία.
– επόμενο: παξιμάδια (σταρένια, ‘νταξει;). Ξεκουβάλα. Βουρ για My Market.
– κάπως σου ‘ρθε και θες να το αλλάξεις σε παξιμάδι κρίθινο (χωρίς αλάτι, αδερφέ). Την πάτησες. Ξανά Βασιλόπουλο.
– θες και καφέ. Εδώ θέλει σκέψη: Η’ θα πάρεις τα 194 γραμμάρια, οπότε καλά είσαι στο Βασιλόπουλο, ή άμα είσαι μερακλής και θες 340 γραμμάρια, πετάγεσαι ξανά στον Σκλαβενίτη…
Τώρα, βέβαια, για όλες αυτές τις μετακινήσεις ώστε να γλιτώσεις μερικές δεκάρες του ευρώ (περί αυτού πρόκειται!), για να πληρώσεις 49 και όχι 50 ευρώ για μισή σακούλα ψώνια, εκτός από χρόνο και νεύρα πρέπει να καταναλώσεις και βενζίνη. Οπότε, πριν ξεκινήσεις την σουπερμαρκετιάδα, πετάξου μέχρι την… Κύπρο να φουλάρεις γιατί εκεί θα την βρεις φθηνότερη.
Συμπέρασμα 1ο: “Μας υποχρέωσες, μα δεν μας είπες, τελικά, πόσο μας χρέωσες” (Στράτος Διονυσίου)
Συμπέρασμα 2ο: Το “καλάθι – καπαμά” τώρα και σε… πλατφόρμα.
Συμπέρασμα 3ο: Βρε δεν ντρεπούστε τέτοιοι που ‘στε;

 

Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Τετάρτη 17 Ιουνίου 2026

Η ZARA «ντύνει» τη Γενοκτονία! – Συγκέντρωση διαμαρτυρίας έξω από το κατάστημα ZARA την Πέμπτη 18 Ιουνίου


Πέμπτη 18 Ιουνίου στις 12:00 έξω από το κατάστημα ZARA στην Πατησίων 13-17

Το BDS Greece ανταποκρινόμενο στο κάλεσμα της Παλαιστινιακής κοινωνίας και της Παλαιστινιακής Εθνικής Επιτροπής BDS, καλεί σε μποϊκοτάζ της ZARA, της πιο γνωστής φίρμας του ομίλου Inditex, λόγω της συνεχιζόμενης και βαθιάς συνενοχής της με το ισραηλινό καθεστώς απαρτχάιντ, εποικιστικής αποικιοκρατίας και γενοκτονίας κατά του παλαιστινιακού λαού.

Την ώρα που η Γάζα συνεχίζει να ισοπεδώνεται, δεκάδες χιλιάδες Παλαιστίνιοι έχουν σκοτωθεί, ολόκληρες πόλεις έχουν καταστραφεί και τα συστήματα υγείας και εκπαίδευσης έχουν διαλυθεί, ενώ 2.000.000 Παλαιστίνιοι ζουν σε άθλιες συνθήκες, σε σκηνές και χαλάσματα, η ZARA επέλεξε όχι να αποστασιοποιηθεί από το Ισραήλ, αλλά να ενισχύσει ακόμη περισσότερο την παρουσία της εκεί.

Στις αρχές του 2025, εν μέσω της συνεχιζόμενης γενοκτονικής επίθεσης του Ισραήλ εναντίον των Παλαιστινίων στη Γάζα, η ZARA άνοιξε το μεγαλύτερο κατάστημά της παγκοσμίως στο Ισραήλ – ένα flagship store 4.500 τ.μ. στο εμπορικό συγκρότημα Big Fashion Glilot κοντά στο Τελ Αβίβ. Αυτή η επέκταση ενισχύει σημαντικά τους οικονομικούς δεσμούς της ZARA με το Ισραήλ.

Η συνενοχή αυτή δεν είναι μόνο οικονομική. Το 2022, ο Τζόι Σουέμπελ, επικεφαλής της εταιρείας που διαχειρίζεται το franchise της ZARA στο Ισραήλ, φιλοξένησε εκδήλωση οικονομικής στήριξης του εγκληματία ακροδεξιού υπουργού Ιταμάρ Μπεν-Γκβίρ. Ο Μπεν-Γκβίρ έχει ταχθεί υπέρ του εκτοπισμού των Παλαιστινίων στη Γάζα και τη Δυτική Όχθη, της κλιμάκωσης της στρατιωτικής βίας και της παρεμπόδισης της ανθρωπιστικής βοήθειας προς τη Γάζα.

Ταυτόχρονα, η ZARA και η Inditex παραμένουν σιωπηλές μπροστά στην καταστροφή της πολιτιστικής κληρονομιάς της Παλαιστίνης και στις δολοφονίες ανθρώπων του χώρου της μόδας και του πολιτισμού στη Γάζα. Δεν έχουν βρει ούτε μία λέξη για τη δολοφονία της γνωστής Παλαιστίνιας σχεδιάστριας Walaa al-Afranji και δεκάδων άλλων δημιουργών που έχασαν τη ζωή τους από τις ισραηλινές επιθέσεις.

Η Inditex έχει επίσης βρεθεί στο στόχαστρο για σοβαρές καταγγελίες σχετικά με εργασιακά δικαιώματα σε διάφορες χώρες, γεγονός που ενισχύει το συνολικό ερώτημα για το κοινωνικό και ηθικό αποτύπωμα του επιχειρηματικού της μοντέλου.

Το διεθνές κίνημα BDS επισημαίνει ότι οι πολυεθνικές που συνεχίζουν απρόσκοπτα τις δραστηριότητές τους στο Ισραήλ, παρά τα συνεχιζόμενα εγκλήματα κατά των Παλαιστινίων, συμβάλλουν οικονομικά και πολιτικά στη διατήρηση αυτού του καθεστώτος. Η «ουδετερότητα» απέναντι στη γενοκτονία είναι συνενοχή.

Η Inditex είναι ιδιοκτήτρια των ZARA, Pull & Bear, Bershka, Stradivarius, Massimo Dutti, Oysho και ZARA Home. Η ZARA, ως η πιο αναγνωρίσιμη φίρμα του ομίλου, βρίσκεται στο επίκεντρο της διεθνούς εκστρατείας μποϊκοτάζ.

Την Πέμπτη 18 Ιουνίου στις 12:00 είμαστε έξω από το κατάστημα ZARA στην Πατησίων 13-17, για να στείλουμε ένα ξεκάθαρο μήνυμα:
  • Μην ψωνίζετε από τα ZARA.
  • Μην κανονικοποιείτε τη συνενοχή.
  • Ασκούμε πίεση μέχρι η Inditex να τερματίσει τη συνενοχή της με το ισραηλινό καθεστώς απαρτχάιντ.

Καμία κανονικότητα στη γενοκτονία.
Λευτεριά στην Παλαιστίνη. 


Πηγή: imerodromos



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »