Παρασκευή, 22 Μαρτίου 2019

«Περάστε έξω, κυρία μου»

Αδάμ Γιαννίκος


Οι δηλώσεις του οδηγού ταξί στις κάμερες μετά το χθεσινό τραγικό περιστατικό στη λεωφόρο Βουλιαγμένης προκάλεσαν δικαίως οργή στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης
.
Το πλάνο δείχνει τον οδηγό και τρία μικρόφωνα απ’ τα κανάλια Star, Alpha και Ant1. Το ταξί είναι παρκαρισμένο δεξιά, σε μικρή απόσταση είναι σταθμευμένα άλλα οχήματα, ενώ στο βάθος διακρίνονται αστυνομικοί και περαστικοί. Οι δημοσιογράφοι ρωτούν και ο οδηγός με το bluetooth ακουστικό στο αυτί απαντά. Έχει ενδιαφέρον πώς ο ίδιος ξεκινά: «θα σας πω λεπτομερώς όλους μαζί». Και συνεχίζει: «Η κυρία μπήκε στο αυτοκίνητο μες στα αίματα να τη σώσω. Καλώς; Λοιπόν. Λέω “τι κάνετε, κυρία μου;” “Με σκοτώνει, με σκότωσε”. Εγώ ψιλοκόλλησα εκείνη τη στιγμή. Βγαίνω από το αυτοκίνητο απ’ έξω, ανοίγω την πόρτα, της λέω “περάστε έξω, κυρία μου, βγείτε έξω”. Τότε άκουσα δύο μπιστολιές και τίποτε άλλο».

Ρωτούν οι δημοσιογράφοι: «ο άνθρωπος πού ήταν όταν πυροβόλησε;» Ακολουθεί η σύντομη στιχομυθία: «Ο άνθρωπος ήταν σπίτι». «Δεν τον είδατε». «Όχι, καθόλου». «Τι σας έλεγε η γυναίκα εκείνη τη στιγμή». «Με σκότωσε, με σκότωσε, τίποτε άλλο». Στη συνέχεια ο οδηγός δηλώνει ταραγμένος και απευθυνόμενος στους δημοσιογράφους ανταπαντά «βρε παιδιά, εσύ τι θα ‘κανες δεν θα ήσουν ταραγμένος;» ενώ στις παρόμοιες πια ερωτήσεις των δημοσιογράφων επαναλαμβάνει: «μπήκε μέσα, αιμόφυρτη, μες στα αίματα είναι το αυτοκίνητο, μέσα έξω».


Μια γυναίκα έχει μόλις έχει χάσει  τη ζωή της. Δολοφονείται από τον σύζυγό της, ο οποίος στη συνέχεια στρέφει το όπλο πάνω του και αυτοκτονεί. Η γυναίκα αυτή έχει προλάβει να βγει στον δρόμο, σταματά ένα ταξί και μπαίνει μέσα. Είναι λογικό ο οδηγός να σοκάρεται. Το ίδιο θα συνέβαινε σε όλους. Δηλώνει ταραγμένος. Φυσικά και είναι ταραγμένος. Παίρνει πελάτη σε μια κούρσα ρουτίνας και αντικρίζει μια γυναίκα μες στα αίματα. Μέχρι εδώ λειτουργεί το κοινό ένστικτο του καθενός. Από αυτό, όμως, το σημείο και μετά λειτουργεί ο χαρακτήρας και η παιδεία του καθενός. Ο οδηγός βγήκε από το ταξί του για να πει στη γυναίκα να βγει έξω. Δεν κάλεσε τις πρώτες βοήθειες, δεν είπε να την πάει ο ίδιος στο νοσοκομείο, όπως ενδεχομένως να έχει κάνει πολλές φορές με ανθρώπους σε ανάγκη στο επάγγελμά του. Μοιάζει σαν να τον πείραξε περισσότερο που η γυναίκα τού λέρωσε το ταξί, παρά το ότι πέθαινε μπροστά στα μάτια του.

Όσο σοκάρει το ίδιο το γεγονός, άλλο τόσο σοκάρει η αντίδραση του οδηγού. Εδώ κανείς θα πρέπει να είναι προσεκτικός, προσπαθώντας να σχολιάσει και να ερμηνεύσει τα γεγονότα. Στην αναζήτηση μιας κάποιας λογικής, η λογική των δικαστών του πληκτρολογίου περισσεύει. Γιατί –κι αυτό είναι το θέμα–  κανείς μας στην πραγματικότητα δεν σκοπεύει να μείνει στην αντίδραση ενός ανθρώπου, αλλά θα προσπαθήσει να την εξηγήσει και να την εντάξει σε ένα ευρύτερο πλαίσιο αναφοράς. Ουσιαστικά, αυτό που αμέσως σκεφτόμαστε είναι αν αυτού του είδους η αντίδραση αποτελεί ένα ευρέως διαδεδομένο κοινωνικό φαινόμενο, αν δηλαδή πλέον η ελληνική κοινωνία είναι με αυτόν τον τρόπο συντονισμένη να αντιδρά μπροστά στο δράμα του άλλου, στην ανάγκη του άλλου για βοήθεια, στη ζωή και τον θάνατό του. Κι αυτό επιτάσσει την ψύχραιμη προσέγγιση.

Οι απαντήσεις που δίνονται τείνουν προς το απαισιόδοξο συμπέρασμα. Οι τρόποι της αλληλεγγύης, όπως εκφράστηκαν στο αποκορύφωμα της προσφυγικής κρίσης, κι όπως εκφράζονται διαχρονικά και στο αποκορύφωμα της οικονομικής κρίσης στις δομές αλληλεγγύης της οικογένειας και του εθελοντισμού, έχουν τελειώσει. Αναμφίβολα, και στο προσφυγικό και στα καθημερινά δράματα των γηγενών η αλληλεγγύη δεν υπήρξε πάντα ο κανόνας.  Μαζί με τις συγκινητικές αντιδράσεις, τις έμπλεες ανθρωπισμού και συμπόνοιας, είδαμε και απάνθρωπες, αποκρουστικές αντιδράσεις μισανθρωπισμού και μισαλλοδοξίας. Νιώσαμε, πιστέψαμε ή ελπίσαμε, όμως, ότι αποτελούσαν την μειοψηφία. Η ειδησεογραφία πλέον γεμίζει από περιστατικά όπως ρατσιστικές επιθέσεις σε παιδιά, δολοφονίες γυναικών, εκδηλώσεις μίσους και με αφόρητη απογοήτευση βλέπουμε πολλούς συμπολίτες μας να επικροτούν ή στην καλύτερη περίπτωση να αιωρούνται ουδέτεροι.

Θα χρειαστεί σοβαρή επιστημονική προσέγγιση για την εξακρίβωση του τι πραγματικά συμβαίνει στα μυαλά και τις ψυχές των συμπολιτών μας. Η δημοσιογραφική καταγραφή και ο σχολιασμός είναι αναγκαίες αλλά όχι ικανές συνθήκες για τεκμηριωμένα συμπεράσματα. Μπορούμε, όμως, με επαρκή εγκυρότητα να πούμε ότι η αρνητική τάση εξελίσσεται και δυναμώνει. Η συχνότητα και το πλήθος των απάνθρωπων αντιδράσεων μάς οδηγεί σε απαισιόδοξα συμπεράσματα, στρέφοντας αναπόφευκτα την έρευνά μας πια προς αυτήν την κατεύθυνση. Και στον βαθμό που τέτοια φαινόμενα αποτελούν το αντικείμενο της κοινωνικής πολιτικής, και στον βαθμό που η πολιτική δοκιμάζεται στον ενεστώτα χρόνο, μην έχοντας την πολυτέλεια του χρόνου να περιμένει τα συμπεράσματα ημερίδων και μελετών, το ερώτημα είναι κατά πόσο μπορεί το πολιτικό σύστημα και το σύστημα του δημόσιου λόγου να ικανοποιήσουν την παιδευτική αποστολή τους και να εκτρέψουν τους πολίτες από λογικές «περάστε έξω».

Πάλι εδώ επικρατεί μια απαισιόδοξη θεώρηση. Μοιάζει να μην μπορούν, για να το πούμε όσο πιο καλοπροαίρετα γίνεται. Στο τέλος δεν χρειάζεται καν η καλή προαίρεση, αρκεί ο αιφνιδιασμός από τον αιφνιδιασμό της αποβλακωμένης συνείδησης. Θα παρατηρήσει κανείς ότι ο οδηγός ταξί μιλά στα κανάλια ως κάποιος που έχει εκπαιδευτεί να απαντά στα κανάλια. Η εισαγωγή των δηλώσεών του είναι ενδεικτική. Δεν ισχυρίζεται κανείς, βεβαίως, ότι ο συγκεκριμένος άνθρωπος κάνει δημόσιες δηλώσεις κάθε τρεις και λίγο. Μπορεί, όμως, να πει με βεβαιότητα ότι ο συγκεκριμένος άνθρωπος είναι ένας σιωπηλός συνομιλητής στον καθημερινό τηλεοπτικό διάλογο. Και αυτός ο διάλογος, του οποίου την παιδευτική αξία βολευόμαστε να παραγνωρίζουμε, έχει συγκεκριμένα χαρακτηριστικά, τα οποία επιβάλλουν το αφήγημα «περάστε έξω». Επιβάλλουν το έλασσον έναντι του μείζονος, επιβάλλουν την μικροπολιτική διαχείριση έναντι της μεγάλης εικόνας, επιβάλλουν το ταπεινό ένστικτο έναντι της λογικής, επιβάλλουν την απώθηση έναντι της προσέγγισης.

Το «περάστε έξω» είναι κατά μία έννοια ένα σουπεράκι, ένας υπόρρητος τίτλος σε κάθε είδηση που μεταδίδεται. Περάστε έξω αν είστε μετανάστες, περάστε έξω αν είστε φτωχοί, περάστε έξω αν είστε διαφορετικοί, περάστε έξω αν δεν έχετε δουλειά (πόσο συλλογικά ειρωνικό ακούγεται ως κυριολεξία), περάστε έξω όλοι όσοι δεν ταυτίζεστε με την εικόνα ενός συντετριμμένου μέσου όρου που κατοικοεδρεύει στα ουράνια μόνο και μόνο για να πέφτει από τα σύννεφα κάθε φορά που έρχεται αντιμέτωπος με μια κρίση.

Περάστε έξω από πού; Μοιάζει η χώρα μας να έχει πάρει τη μορφή νοικιασμένου ταξί, που κάνει ατελέσφορες κούρσες σε λεωφόρους υποσχέσεων, μαζεύοντας κόμιστρα και πελάτες μόνο και μόνο για να αποδώσει τα προβλεπόμενα κόστη συντήρησης και λειτουργίας στην ιεραρχία της άδειας. Αυτή η χώρα-ταξί που γράφει χιλιόμετρα καθημερινά, αλλάζοντας εναλλάξ βάρδιες στο τιμόνι, ακούει καθημερινά ιστορίες τις οποίες ποτέ δεν καταγράφει στο χαρτί παρά μόνο τις αποθηκεύει στη μνήμη του μυαλού, απ’ την οποία ξεθωριάζουν σχεδόν τα πάντα για να μείνει ένας σκελετός του στερεοτυπικού αφηγήματος της καθημερινότητας. Πρόκειται για μία προϊστορική συνθήκη, κατά τον ορισμό της ιστορίας. Γράφουμε χιλιόμετρα στην ιστορία και δεν καταγράφουμε, έχοντας περάσει στην επικράτεια της αμνησίας, της λήθης, χάνοντας την επαφή μας με την πραγματικότητα, μέσα έξω. Και σε αυτήν την συνθήκη φύονται σκέψεις ανερμάτιστες, λόγια που εκφέρονται μόνο ως επιβεβαίωση προκαταλήψεων και συμπεριφορές που εκδηλώνονται μόνο για να περάσει με κάποιο σχετικό ενδιαφέρον το επαναλαμβανόμενο τέταρτο της ημιδημοσιότητας, όσο κρατά η ταρίφα. Σ’ αυτή τη χώρα-ταξί που περιφέρεται κυκλικά στην αστική δυστοπία, το αίμα, που περνιέται ως ενοποιητικός παράγοντας μιας μεγάλης ιδέας (θα δώσουμε το αίμα μας για την πατρίδα, έτσι δεν λέμε;) όταν μας λερώνει την κούρσα ενεργοποιεί αντικοινωνικά αντανακλαστικά.

Τα παραπάνω είναι μια υπόθεση, ένα ρητορικό σχήμα που διεκδικεί να αποτυπώσει την αλήθεια για την κοινωνία μας. Άλλοι θα προσπεράσουν την κούρσα, θα καταχωρήσουν το περιστατικό στα συνήθη συμβάντα της καθημερινότητας ως αναγνωριστικό μιας μεμονωμένης πράξης. Όμως, η προοπτική να μην πρόκειται για μεμονωμένη πράξη είναι εφιαλτική. Πιο εφιαλτική δε είναι η εξοικείωση του κοινού με τέτοιες πράξεις. Κι εδώ υπεισέρχεται η όποια κριτική στους φορείς του δημόσιου λόγου, δημοσιογράφους και πολιτικούς.

Μεταξύ των χθεσινών σχολίων υπήρξε και η επίκληση του άρθρου 288 του Ποινικού Κώδικα περί παρεμπόδισης αποτροπής κοινού κινδύνου και παράλειψης οφειλόμενης βοήθειας που γράφει ότι «όποιος σε περίπτωση δυστυχήματος ή κοινού κινδύνου ή κοινής ανάγκης δεν προσφέρει τη βοήθεια που του ζητήθηκε και που μπορούσε να την προσφέρει, χωρίς ο ίδιος να διατρέξει ουσιώδη κίνδυνο, τιμωρείται με φυλάκιση μέχρι έξι μηνών». Άραγε, είναι αυτό το τελευταίο καταφύγιο για την εμπέδωση του ανθρωπισμού; Το ερώτημα τίθεται από τη στιγμή που κανένας δημοσιογράφος δεν βρέθηκε να ρωτήσει –απ αυτά τουλάχιστον που είδαμε– τον οδηγό γιατί δεν βοήθησε τη γυναίκα. Σ’ αυτό το σημείο επανέρχεται ο προβληματισμός για τον κοινωνικό ρόλο των ΜΜΕ. Δεν θα ήταν άτοπο να υποθέσουμε ότι ο οδηγός ταξί δεν περίμενε να ακούσει μια τέτοια ερώτηση. Οι απαντήσεις του είναι τέτοιες που δείχνουν άνθρωπο συνηθισμένο σε άλλες ερωτήσεις τύπου «τι έγινε» και «πώς αισθάνεστε», αλλά όχι «τι κάνατε» ή «τι δεν κάνατε» και κυρίως την τελευταία.

Εντύπωση, επίσης, προκαλεί η ίδια η φράση του οδηγού: «περάστε έξω, σας παρακαλώ». Εδώ γινόμαστε μάρτυρες της επιτελεστικής και της διαπιστωτικής διάστασης του λόγου. Στο πολιτικό σύμπαν των καλών αστικών τρόπων ο οδηγός ήταν ευγενής, «περάστε έξω» είπε. Τόσα χρόνια αυτό ήταν το ζητούμενο σε μερίδα του αστικού κόσμου που διαμαρτυρόταν για την αγένεια των ταξιτζήδων. Ιδού η ευγένεια λοιπόν στα μέτρα του πολυπόθητου εκσυγχρονισμού. Ο ερωτηθείς επιτέλεσε το καθήκον του και οι ερωτώντες το διαπίστωσαν, εκφέροντας τον αντίστοιχο αξιακό λόγο. Στη μια πλευρά του νομίσματος-απάντηση τα γράμματα του «περάστε έξω» ως γενική κουλτούρα διαχωρισμού και αποκλεισμού του θεωρούμενου ως προβληματικού και στην άλλη η ομιλούσα κεφαλή του «περάστε έξω» ως καλών τρόπων απέναντι στο θεωρούμενο ως προβληματικό. Οι δε ερωτήσεις ένα διαρκές ρίξιμο στην τύχη, το οποίο διαρκώς αγνοεί την αξία της έμπρακτης αλληλεγγύης και της αναγνώρισης του άλλου ως συνανθρώπου. (Και το ομόαιμον δεν μπορεί να είναι κάτι άλλο).

Αρκεί εδώ να αναλογιστεί κανείς πως εξελίσσεται η όλη είδηση. Ένας άντρας δολοφονεί τη γυναίκα του και αμέσως μετά αυτοκτονεί. Το συμβάν πλαισιώνεται. Η σύζυγός είναι η «Βουλγάρα» και ο σύζυγος είναι ο «Αντιπτέραρχος». Η σύζυγος είναι η «50χρονη Βουλγάρα» και ο σύζυγος είναι ο «86χρονος Αντιπτέραρχος. Η σύζυγος είναι η «50χρονη Βουλγάρα που του έκανε τη ζωή δύσκολη» και ο σύζυγος είναι ο «86χρονος Αντιπτέραρχος που δεν άντεξε». Κάπου εκεί η πλαισίωση λειτουργεί ως έμμεση δικαιολόγηση της πράξης, που καταργεί την αναζήτηση των αιτίων της. Η πλαισίωση γίνεται με έτοιμα υλικά και αφορά την πώληση ενός προϊόντος ενημέρωσης ή ενημεροδιασκέδασης που προορίζεται για εφήμερη κατανάλωση μέχρι το επόμενο συμβάν. Τα γιατί δεν μοιάζουν να ενδιαφέρουν κανέναν. Οι ερωτοαπαντήσεις είναι προκάτ και αντανακλώνται σε ένα εφιαλτικά οικείο «περάστε έξω».

Αν είναι έτσι, ο τελευταίος να κλείσει την πόρτα. Στο τέλος δεν θα έχει μείνει τίποτα από την ανθρωπιά μας. Αξίζει, όμως, να το παλέψουμε έτσι κι αλλιώς. Στον βαθμό που μας αναλογεί μερίδιο του δημόσιου λόγου οφείλουμε να αλλάξουμε την τύχη μας. Αλλιώς, δεν έχουμε τύχη, ρίχνοντας ο ένας τον άλλον στην πυρά. Κι ο μοναδικός τρόπος να ξαναγίνουμε άνθρωποι, κερδίζοντας την πολιτική μας αξία, είναι να μάθουμε να λέμε «περάστε μέσα».

Πηγή: tvxs.gr



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Ποια Συνταγματική αναθεώρηση;

Του Αναστάσιου Κώνστα


Σύμφωνα με τις διατάξεις της παρ. 1 του άρθρου 106 του Συντάγματος "Για την εδραίωση της κοινωνικής ειρήνης και την προστασία του γενικού συμφέροντος το Κράτος προγραμματίζει και συντονίζει την οικονομική δραστηριότητα στη Χώρα, επιδιώκοντας να εξασφαλίσει την οικονομική ανάπτυξη όλων των τομέων της εθνικής οικονομίας. Λαμβάνει τα επιβαλλόμενα μέτρα για την αξιοποίηση των πηγών του εθνικού πλούτου, από την ατμόσφαιρα και τα υπόγεια ή υποθαλάσσια κοιτάσματα, για την προώθηση της περιφερειακής ανάπτυξης και την προαγωγή ιδίως της οικονομίας των ορεινών, νησιωτικών και παραμεθόριων περιοχών".

Η εν λόγω συνταγματική διάταξη επιβάλλει να έχει το κράτος την οργάνωση, τον προγραμματισμό και την εποπτεία της άσκησης της οικονομικής πολιτικής στη χώρα μας. Όπως, όμως, αποδεικνύεται από τον ν. 4334/16-7-2015, ο οποίος κατέστησε εθνικό δίκαιο την απόφαση της 12-7-2015 της Συνόδου των αρχηγών των κρατών – μελών της ευρωζώνης, η εξουσία αυτή έχει ολοσχερώς εκχωρηθεί στους λεγόμενους "θεσμούς", δηλαδή στην ΕΕ.

Η εκχώρηση έχει γίνει βάσει νόμου που είναι προδήλως αντισυνταγματικός, ιδίως ενόψει των διατάξεων του άρθρου 106 του Συντάγματος. Ο νόμος αυτός, που ψηφίστηκε μετά τη μετατροπή του ΟΧΙ του δημοψηφίσματος της 5-7-2015 σε πλήρη υποταγή στους υποτιθέμενους εταίρους μας, προβλέπει ότι “η κυβέρνηση πρέπει να συσκέπτεται και να συμφωνεί με τους Θεσμούς για όλα τα σχέδια νόμου στους σχετικούς τομείς, με επαρκές χρονικό περιθώριο πριν την υποβολή τους για δημόσια διαβούλευση ή το Κοινοβούλιο”. Μάλιστα η συγκεκριμένη “δέσμευση” επαναλήφθηκε με τον νόμο που κυρώθηκε το 3ο μνημόνιο.

Εντούτοις ουδείς συγκινείται, ούτε αντιδρά στην προφανή αυτή κατάλυση του Συντάγματος. Προ 9 περίπου ετών, την 26-7-2010, ο Δικηγορικός Σύλλογος Αθηνών με την ανακοίνωσή του περί προσφυγής στο ΣτΕ κατά του 1ου μνημονίου διαπίστωνε επίσης την πλήρη εκχώρηση της νομοθετικής και εκτελεστικής λειτουργίας στην τρόικα. Ο ΔΣΑ είναι ο μεγαλύτερος επιστημονικός σύλλογος στην πατρίδα μας, ενώ λόγω της ιδιότητος των μελών του μπορεί να θεωρηθεί και ως ο εγκυρότερος σύλλογος από επιστημονικής απόψεως για την έκφραση μιας τέτοιας άποψης. Σε οποιοδήποτε άλλο ευνομούμενο κράτος του πλανήτη η διαπίστωση αυτή θα είχε προκαλέσει την αυτεπάγγελτη ποινική διερεύνηση παραβίασης του Συντάγματος από τις εισαγγελικές αρχές. Στην πατρίδα μας, όμως, δεν συγκινήθηκε ούτε ένας εισαγγελέας....

Επίσης πρέπει να τονιστεί ότι βάσει των διατάξεων του άρθρου 62 του Συντάγματος "όσο διαρκεί η βουλευτική περίοδος ο βουλευτής δεν διώκεται, ούτε συλλαμβάνεται, ούτε φυλακίζεται, ούτε με άλλο τρόπο περιορίζεται χωρίς άδεια του Σώματος". Όμως "δεν απαιτείται άδεια για τα αυτόφωρα κακουργήματα". Η δε κατάλυση του Συντάγματος (συνιστώσα εσχάτη προδοσία) είναι κατά τις διατάξεις του άρθρου 134 Ποινικού Κώδικα αυτόφωρο κακούργημα. Τίθεται λοιπόν το ερώτημα, εάν θα έπρεπε να συλληφθούν οι βουλευτές που ψήφισαν λ.χ. το 1ο μνημόνιο ή τον παρατιθέμενο στο παρόν νόμο. Η απάντηση νομίζω πως είναι προφανής...

Ενώ λοιπόν το Σύνταγμα έχει αποδεδειγμένα καταλυθεί, οι βουλευτές εξακολουθούν να ψηφίζουν διατάξεις του Συντάγματος που πρέπει κατά την άποψή τους να αναθεωρηθούν! Όλοι αυτοί, όλο το πολιτικό σύστημα, όλα σχεδόν τα ΜΜΕ πασχίζουν να μας πείσουν ότι έχει επιστρέψει η "κανονικότητα" στη χώρα. Πρόκειται λοιπόν για μία ιλαροτραγωδία, όπου βάζουν τον βιαστή να αναθεωρήσει τις διατάξεις περί βιασμού...

Η αλήθεια, όμως, κείται μακράν, όπως αποδεικνύεται από τον νόμο 4334/2015. Και η αλήθεια είναι ότι δεν διανύουμε απλά μία παρατεταμένη περίοδο "αυξημένης εποπτείας", αλλά μία αέναη περίοδο πλήρους κατάλυσης συνταγματικών λειτουργιών με ολόκληρο το πολιτικό προσωπικό να υποκρίνεται πως όλα έχουν καλώς.

Την επόμενη φορά λοιπόν που θα αναρωτηθείτε γιατί καθυστερεί η νέα ρύθμιση του ν. Κατσέλη, πότε, σε ποιον βαθμό και αν θα δοθούν τα αναδρομικά στις συντάξεις ή αν θα θεσπιστεί ρύθμιση διακανονισμού οφειλών προς το δημόσιο και τα ασφαλιστικά ταμεία σε 100 ή 120 δόσεις, θυμηθείτε τον ν. 4334/2015. Θα σας βοηθήσει να καταλάβετε ποιος έχει επιβάλλει την κατάλυση του Συντάγματος (ο εν λόγω νόμος αποτελεί απόφαση της Συνόδου Κορυφής της Ευρωζώνης) και ποιος τελικά αποφασίζει τι γίνεται σε αυτόν τον τόπο.

Καλό είναι μάλιστα να μην ξεχνάμε ότι το θέμα δεν είναι οι 120 δόσεις, αλλά το πώς και πότε θα φροντίσουμε – οργανωμένοι δημοκρατικά σε παλλαϊκό μέτωπο και με την αρωγή όσων στελεχώνουν τον κρατικό μηχανισμό – να εφαρμοστεί το άρθρο 120 παρ. 4 του Συντάγματος, κατά το οποίο "η τήρηση του Συντάγματος επαφίεται στον πατριωτισμό των Ελλήνων, που δικαιούνται και υποχρεούνται να αντιστέκονται με κάθε μέσο εναντίον οποιουδήποτε επιχειρεί να το καταλύσει με τη βία".

Πηγή: dromosanoixtos.gr



Αναστάσιος Κώνστας: Σχετικά με τον Συντάκτη




Διαβάστε Περισσότερα »

Πόσο «μπάτσοι» είστε;

Γεράσιμος Χολέβας


Η είδηση και τα στοιχεία σύμφωνα με το ρεπορτάζ που έχει κάνει το γύρο των ΜΜΕ:

Χτες το μεσημέρι η αστυνομία της Θεσσαλονίκης συνέλαβε μια 90χρονη γυναίκα επειδή πουλούσε τερλίκια που έπλεκε η ίδια. Τι είναι τα τερλίκια; Κλειστές πλεκτές παντόφλες που φτιάχνουν συνήθως οι παλιές Πόντιες.

Προφανώς, για να γίνει η σύλληψη, κάποιοι έκαναν καταγγελία! Το «έγκλημα» η 90χρονη το έκανε σε κεντρικό δρόμο των Αμπελοκήπων Θεσσαλονίκης όπου γίνεται λαϊκή αγορά. Πρώτα απ’ όλα να πούμε «μπράβο» σε όποιος την κατήγγειλαν. «Μπράβο» για την (απ)ανθρωπιά τους!

Από εκεί και πέρα: Η κόρη της κατήγγειλε ότι η 90χρονη οδηγήθηκε με περιπολικό, στο οποίο επέβαιναν τρεις αστυνομικοί (για να μην «δραπετεύσει»η 90χρονη;), στο αστυνομικό τμήμα.

Η ιστορία δεν τελειώνει εδώ! Της πήραν αποτυπώματα και την προσήγαγαν στο Μέγαρο της Κεντρικής Αστυνομικής Διεύθυνσης προκειμένου να ακολουθηθούν τα «νόμιμα». Το αποτέλεσμα ήταν για 12 ώρες η 90χρονη να είναι κρατούμενη και – όπως κατήγγειλαν οι οικείοι της – νηστική και με ένα μόνο ποτήρι νερό! Οι «εξαιρετικοί» εκπρόσωποι του νόμου και της τάξης, σύμφωνα επίσης με καταγγελίες των δικών της ανθρώπων, δεν ήταν καν ευγενικοί μαζί της.

Χωρίς πολλά λόγια ρωτάμε τα εξής:

Ένας από τους αστυνομικούς που ασχολήθηκαν με το «έγκλημα» με τα τερλίκια δεν είχε την ανθρωπιά να καταλάβει πως πρόκειται για 90χρονη που πουλούσε πλεκτές παντόφλες για να ζήσει;

Ένας από τους υπεύθυνους και ανεύθυνους που ακολούθησαν τα «νόμιμα» δεν σκέφθηκε πως υπάρχει και η λέξη σεβασμός σε μια 90χρονη γυναίκα;

Οι πολιτικοί προϊστάμενοι των «άξιων τέκνων του νόμου και της τάξης ενημερώθηκαν για το «έγκλημα» με τα τερλίκια;

Κι αν το έμαθαν μετά, αφού ήδη έχει πάρει μεγάλη δημοσιότητα, τι πρόκειται να κάνουν; Θα παρασημοφορήσουν τους εμπλεκόμενους ή θα αρχίσουν πάλι να καταγγέλλουν την αστυνομία λες και βρίσκονται στην αντιπολίτευση και δεν είναι πολιτικοί τους προϊστάμενοι;

Και κάτι τελευταίο: Πόσο «μπάτσοι» είστε;

Πηγή:imerodromos.gr



Γεράσιμος Χολέβας: Σχετικά με τον Συντάκτη




Διαβάστε Περισσότερα »

Ο εθνομηδενισμός και τα ελληνοτουρκικά

Του Απόστολου Αποστολόπουλου


Ο υπουργός Άμυνας και πρώην ΓΕΕΘΑ κ. Αποστολάκης αλλά και ο Αμερικανός αναπληρωτής ΥΠΕΞ κ. Τζον Σάλιβαν προειδοποίησαν εσχάτως ότι μπορεί να ξεσπάσει θερμό ελληνοτουρκικό επεισόδιο. Ταυτόχρονα, βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ υποστηρίζουν ότι τα ελληνοτουρκικά μπορούν να διευθετηθούν με πρότυπο τις Πρέσπες. Και ο Κοτζιάς μας επικρίνει ότι είμαστε «μοναχοφάηδες» και δεν παραχωρούμε δικαιώματα στην Τουρκία, όπως ζητάει ο Ερντογάν και η τουρκική ελίτ, κεμαλική, κοσμική, ισλαμική κ.λπ. Κοτζιάς και Ερντογάν παραμερίζουν, συγχρονισμένοι, το γεγονός ότι οι τουρκικές απαιτήσεις είναι παράνομες. Η κυβέρνηση δίνει την εντύπωση ότι δεν απέπεμψε αλλά απελευθέρωσε τον κ. Κοτζιά από κυβερνητικές ευθύνες και τον αμόλησε στην πιάτσα να λέει όσα δεν θέλει να πει ή ίδια επισήμως. Η εντύπωση δεν είναι αυθαίρετη, αφού η κυβέρνηση τα λεγόμενα Κοτζιά ούτε τα διαψεύδει, ούτε τα αποδοκιμάζει, ούτε αντιλέγει. Η αντιπολίτευση εγκρίνει δια της σιωπής της ή διαμαρτύρεται για τους τύπους και για το θεαθήναι.

Συνέπεια όλων αυτών είναι ότι αρκετοί του πατριωτικού χώρου υποστηρίζουν δημοσίως ότι ο εθνομηδενισμός είναι κυρίαρχος. Λάθος. Ο εθνομηδενισμός κυριαρχούσε και κυριαρχεί στην ελίτ της χώρας και στο πολιτικό προσωπικό. Αλλά αυτό είναι αιτία ρήξης με τον κόσμο. Όποτε η ηγεσία των κομμάτων και της κυβέρνησης ακολουθούσε γραμμή στοιχειώδους αντίστασης οι τουρκικές απαιτήσεις έπεφταν στο κενό. Και ο κόσμος έχει επανειλημμένα αποδείξει ότι κινείται στο αντίθετο ρεύμα από τις όποιες ενδοτικές κυβερνήσεις. Ο Σημίτης πλήρωσε την ενδοτικότητά του. Θα την πληρώσει και ο ΣΥΡΙΖΑ.

* * *

Η Τουρκία δεν έχει παραβιάσει τη διεθνή νομιμότητα χωρίς άδεια των ισχυρών της περιοχής π.χ. στη Συρία, στο Αιγαίο ή στην Κύπρο. Η όξυνση των διμερών σχέσεων (λόγω S400) δεν προδιαθέτει ευνοϊκή αμερικανική παρέμβαση για την Τουρκία στο Αιγαίο. Υπάρχει βέβαια η θεωρία ότι οι ΗΠΑ θα «δώσουν» στην Τουρκία ένα κομμάτι του Αιγαίου για να επαναφέρουν τον Ερντογάν στο δυτικό στρατόπεδο. Δεν θα είναι η πρώτη φορά που οι ΗΠΑ θέλουν να κάνουν κηδεία με ξένα κόλλυβα – αφού το Αιγαίο δεν είναι δικό τους. Ακόμα, όμως, και αν είναι τόσο κοντόθωροι οι Αμερικάνοι, είναι αξιοθρήνητο ότι η ελληνική πλευρά δεν επιχειρεί με τα μέσα που διαθέτει, να τους μεταπείσει. Και ο πιο απλός τρόπος να πεισθούν οι ΗΠΑ είναι να γνωρίζουν ότι εμείς θα αμυνθούμε έως εσχάτων αν υποστούμε επίθεση. Η Τουρκία θα πρέπει να ζυγίσει τις επιπτώσεις, εντός και εκτός της χώρας, αν μια έστω και στιγμιαία σύγκρουση με την Ελλάδα δεν λήξει νικηφόρα γι’ αυτήν, τη στιγμή που παριστάνει ότι έχει φοβερές και τρομερές Ένοπλες Δυνάμεις και με βάση αυτό προβάλλει υψηλές απαιτήσεις στη Συρία και ευρύτερα στη Μ. Ανατολή. Γιατί, όμως, η Ουάσιγκτον να θέλει ανακατάταξη των συσχετισμών στο Αιγαίο υπέρ της Τουρκίας; Οι ΗΠΑ δεν έχουν λόγους να ενισχύσουν μια χώρα που δεν μπορούν πλέον να εμπιστευτούν στο ελάχιστο. Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, μετά τις Πρέσπες και το ορατό εκλογικό κόστος, θα διακινδυνεύσει μια ήττα από την Τουρκία; Κοντά σε όλα αυτά η Ρωσία δήλωσε πρόθυμη να πουλήσει στην Ελλάδα S400. Παρά το ότι η Ελλάδα έχει ήδη S300 και ουδείς ενοχλείται, όχι επειδή είναι κατώτερο όπλο από τους S 400 του Ερντογάν, αλλά επειδή η Ελλάδα είναι πιστή ενώ η Τουρκία άπιστη. Τα παιδία παίζει.

Τα ελληνικά ΜΜΕ δημοσιοποιούν πλέον ανοιχτά πληροφορίες (ή απειλές…) ξένων κύκλων για ένα «στημένο» θερμό επεισόδιο, σύντομο αλλά όχι στιγμιαίο, έτσι ώστε να δημιουργηθούν «πάγια» αποτελέσματα. Με την (εξίσου στημένη) υπόθεση ότι η σύγκρουση θα λήξει υπέρ της Τουρκίας. Λαμβάνοντας υπόψη ότι Τσίπρας και Ερντογάν έχουν ήδη συνομιλήσει, η λογική υπαγορεύει πως ο καμβάς μιας λύσης μπορεί να είναι ο εξής: Κατάληψη νησιωτικού εδάφους από την Τουρκία και μετά ανταλλαγή εδάφους έναντι αναγνώρισης δικαιωμάτων. Δηλαδή, μερική αναθεώρηση της Συνθήκης της Λωζάννης, όπως ζήτησε ο Ερντογάν. Εναλλακτικά, μπορεί να παραχωρηθούν δικαιώματα με πρόσχημα την αποφυγή θερμού επεισοδίου. Ωστόσο, όλοι ξέρουν ότι η προδοσία στην Κύπρο άνοιξε πληγή που δεν κλείνει και ότι οι πρωτεργάτες έφαγαν ισόβια.

Ξένοι παράγοντες υπονοούν (ή απειλούν) ότι όλα αυτά θα μπορούσε να καταλήξουν σε ματαίωση ή αναβολή των εθνικών εκλογών και παραμονή του ΣΥΡΙΖΑ στην κυβέρνηση. Εναλλακτικά, το νέο σκηνικό μπορεί να περιλαμβάνει μια «κυβέρνηση εθνικής ενότητας για τη σωτηρία της πατρίδος». Δηλαδή ένα «φύλλο συκής» για τον επιμερισμό των ευθυνών. Οπότε, το ερώτημα θα είναι ποιοι θα αναλάμβαναν τον ρόλο του «χρήσιμου ηλίθιου» τόσο κοντά στον ρόλο του δοσίλογου.

* * *

Υ.Γ.: Ο Κίσινγκερ τον Οκτώβριο-Νοέμβριο του 1986 (σύμφωνα με το τότε αποκλειστικό ρεπορτάζ) είχε υποδείξει στον Α. Παπανδρέου ότι μόνο με μια ελεγχόμενη απειλή πολέμου (θερμό επεισόδιο) θα μπορούσαν να υπερκεραστούν οι εκατέρωθεν λαϊκές αντιδράσεις στην προσέγγιση των δυο κυβερνήσεων. Η υπόδειξη έγινε πράξη με την «κρίση του Μαρτίου 1987» και ένα αποτέλεσμά της ήταν η εγκατάσταση κόκκινης (απ’ ευθείας) τηλεφωνικής γραμμής Παπανδρέου-Οζάλ (Ιούνιος 1987), ενώ εγκαινιάστηκαν και διμερείς συνομιλίες. Οι τωρινές προειδοποιήσεις είναι χειρότερη έκδοση σε βάρος μας, του ίδιου σεναρίου. Οι πληροφορίες περί ματαίωσης των εκλογών κ.λπ. μυρίζουν εκβιασμό του τύπου «δώστε με το καλό εκ των προτέρων για να μην τρέχετε εκ των υστέρων». Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει εθιστεί σε τέτοιες υποχωρήσεις. Με την ανοχή όλων, για να λέμε τα σύκα-σύκα.

Πηγή: e-dromos.gr



Απόστολος Αποστολόπουλος: Σχετικά με τον Συντάκτη




Διαβάστε Περισσότερα »

«Κάθε καταιγίδα ξεκινάει με μια απλή σταγόνα»

Το editorial του Δρόμου της Αριστεράς που κυκλοφορεί σήμερα Παρασκευή 26 / 03 / 2019 στα περίπτερα


Ο Ιταλός αναρχικός Lorenzo Orsetti (γνωστός ανάμεσα στους συμπολεμιστές του ως Tekoser) σκοτώθηκε τη Δευτέρα στο Baghouz της Συρίας όπου μαχόταν με τους Κούρδους κι Άραβες του SDF/YPG/YPJ ενάντια στον τελευταίο θύλακα που έχει απομείνει στο ISIS. Είχε φροντίσει να αφήσει το ακόλουθο γράμμα σε περίπτωση –που θεωρούσε πολύ πιθανή– να σκοτωθεί:


Γεια σας.

Αν διαβάζετε αυτή την στιγμή αυτό το μήνυμα είναι σημάδι πως δεν είμαι πια σε αυτόν τον κόσμο. Μην λυπηθείτε παρά μόνον λιγάκι γιατί εμένα δεν με λυπεί· δεν μετανιώνω για τίποτα, είμαι νεκρός επειδή έκανα αυτό που θεωρούσα σωστό, υπερασπιζόμενος τους πιο αδύναμους και παραμένοντας πιστός στις ιδέες μου για δικαιοσύνη, ισότητα και ελευθερία. Επομένως, παρόλο που έφυγα νωρίς, η ζωή μου μπορεί να θεωρηθεί μια επιτυχία και είμαι σχεδόν σίγουρος πως έφυγα με το χαμόγελο στα χείλη. Δεν θα μπορούσα να έχω επιθυμήσει κάτι περισσότερο.

Σας εύχομαι το καλύτερο δυνατό και ελπίζω (αν δεν το έχετε ήδη κάνει πράξη) να αποφασίσετε να δώσετε την ζωή σας για τον πλησίον σας, γιατί μόνον έτσι μπορεί να αλλάξει ο κόσμος. Μόνον νικώντας τον ατομισμό και τον εγωισμό μέσα μας μπορούμε να κάνουμε την διαφορά. Οι καιροί είναι δύσκολοι, το ξέρω, αλλά μην αφήνεστε στην παραίτηση, μην εγκαταλείπετε την ελπίδα· ποτέ! ούτε για μια στιγμή.

Ακόμα και τότε που όλα μοιάζουν χαμένα και που οι δυστυχίες που χτυπάνε τους ανθρώπους και τον κόσμο μας μοιάζουν ανυπέρβλητες, ψάξτε να βρείτε τη δύναμη και να την μεταφέρετε και στους συντρόφους σας.

Είναι κυρίως στις πιο σκοτεινές στιγμές που το δικό σας φως είναι χρήσιμο.

Και να θυμάστε πάντα πως «κάθε καταιγίδα ξεκινάει με μια απλή σταγόνα». Παλέψτε να είστε εσείς εκείνη η σταγόνα.

Σας αγαπώ όλους και ελπίζω τα λόγια μου να βρουν γόνιμο έδαφος σε εσάς.

Serkeftin! (σύνθημα κουρδικό, Για την νίκη!)

Orso,Tekoser, Lorenzo



Ξέρουμε καλά πως η εποχή μας δεν είναι ηρωική γενικά, αλλά και μέσα σε αυτό το πλαίσιο δεν λείπουν ηρωικές και παραδειγματικές παρουσίες που ξεπερνούν την παραίτηση, την παραλυσία, την απελπισία, την μοιρολατρία. Ξεπερνούν τον εγωισμό και τον ατομισμό και αναζητούν ένα όραμα, ένα ιδανικό.

Ο 33χρονος Φλωρεντίνος αναρχικός έκανε την επιλογή να παλέψει μαζί με τους Κούρδους για πατρίδα και τους αντάρτες του ΤΙΚΚΟ για το σοσιαλισμό, χωρίς να μετανιώσει καθόλου.

Τα λόγια του θυμίζουν εκείνα του Δημήτρη Γληνού. «Ο μόνος τρόπος να ζεις σαν άνθρωπος είναι να ζεις και να `πεθάνεις για ένα ιδανικό». Αλλά ακόμα περισσότερο, τα ίσως πιο μακρινά αλλά πάντα επίκαιρα λόγια και πράξεις των κλεφτών και αρματολών του 1821.

Η εποχή μας δεν είναι ηρωική με την ίδια μορφή. Η χαμοζωή που κάνουμε και η διάλυση της χώρας αναγκαιούν μια ψυχική και συνειδησιακή ανάταση. Το προεκλογικό τοπίο και οι μανούβρες αρχηγών, κομμάτων, κομματιδίων, υποψηφίων, μοιάζουν τόσο άδεια περιεχομένων και προτάσεων, τόσο ψεύτικα και μίζερα, τόσο ίδια και ίδια, που δίκαια προκαλούν την αποστροφή.

Είναι αναγκαία και επίκαιρη μια συνειδησιακή επανάσταση σε ότι κρατά αιχμάλωτη μια χώρα, ένα έθνος, έναν λαό, μια κοινωνία ολόκληρη.

Αγαπάμε τον τόπο μας και θα θυμόμαστε τα λόγια του Παλαμά για το «αθάνατο κρασί του ‘21».

Πηγή: e-dromos.gr



Δρόμος της Αριστεράς: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Σκοτώνουν τους Βέλγους όταν γεράσουν...

Κόσμος


Υπέρ της διακοπής δωρεάν περίθαλψης μετά τα 85 έτη τέσσερις στους δέκα ερωτηθέντες


Δεν είναι μυστικό πως οι έρευνες κοινής γνώμης, όχι μόνο οι πολιτικές, αλλά και άλλες πάνω σε μια σειρά κοινωνικά θέματα, χρησιμοποιούνται συχνά, αν όχι τις περισσότερες φορές για τη διαμόρφωση κλίματος, παρά για την καταγραφή των απόψεων της στιγμής για κάποιο ζήτημα.

Στο Βέλγιο λοιπόν, στα πλαίσια της συλλογής ιδεών για την περικοπή δαπανών του συστήματος υγείας και ασφάλισης καλλιεργείται ένα κλίμα κυριολεκτικά ανθρωποφαγίας σε βάρος των ηλικιωμένων, με έρευνες των οποίων η στόχευση είναι πολύ συγκεκριμένη. Σύμφωνα λοιπόν με σειρά μελετών διαφόρων ιδρυμάτων στο χώρο της υγείας και της κοινωνικής ασάφάλισης, 40% των Βέλγων εμφανίζονται έτοιμοι κυριολεκτικά να θυσιάσουν τους παππούδες τους, τασσόμενοι υπέρ της άποψης (η οποία προφανώς και τους υποβλήθηκε σε σχετικό ερωτηματολόγιο) μετά τα 85 έτη να μην καλύπτονται πια ακριβές θεραπείες που επεκτείνουν τη ζωή τους.

Ενώ το 69% των ερωτηθέντων θεωρεί θεμιτό ένα κόστος θεραπείας 50.000 για κρίσιμες θεραπείες που σώζουν ζωές, το ποσοστό αυτό πέφτει μόλις σε 28% όταν αφορά άτομα άνω των 85 ετών, στη λογική προφανώς πως «έφαγαν τα ψωμιά τους». Πρωταθλητές μάλιστα στην «γεροντοκτονία» αναδεικνύονται οι Φλαμανδοί, παρουσιάζοντας πολύ υψηλότερα ποσοστά συμφωνίας με τον αποκλεισμό των πιο ηλικιωμένων από τη δωρεάν περίθαλψη. Επιπλέον, τρεις στους δέκα είναι υπέρ της κάλυψης των εξόδων ανθρώπων σε κώμα, αν αυτό παρατείνει έστω και ένα μόνο χρόνο τη ζωή τους, εκτός κι αν πρόκειται για 85χρονους.

Μειοψηφικό, αλλά όχι ασήμαντο, είναι το ποσοστό όσων παρουσιάζονται υπέρ κυρώσεων σε καπνιστές και πότες. Το 46% εμφανίζεται αρνητικό στη μη κάλυψη εξόδων για ασθένειες και ατυχήματα που οφείλονται σε ανθυγιεινό τρόπο ζωής, αλλά το 17% συμφωνεί απολύτως να μην έχουν καν ασφάλεια υγείας όσα άτομα καπνίζουν και πίνουν.

Αν τέτοια μέτρα περάσουν, θα δημιουργηθεί ένα σύστημα δύο ταχυτήτων , όπου μόνο οι ποιο εύποροι θα μπορούν να επιβιώνουν αν έχουν ξεπεράσει το κρίσιμο όριο ηλικίας, μετά το οποίο δε δικαιούνται να ζουν σε «βάρος του κοινωνικού συνόλου». Υποκριτική πάντως μπορεί να χαρακτηριστεί η στάση ανθρώπων που διεξήγαγαν την έρευνα, όπως ο καθηγητής Ελσαρντί, εκ μέρους του Ινστιτούτου Inami, που δήλωσε πως «αυτά τα ποσοστά υπέρ του αποκλεισμού είναι σοκαριστικά». Όχι λιγότερο σοκαριστικά από την ίδια την έμπνευση όσων ενέταξαν τεχνηέντως τέτοια ερωτήματα για τη «βιωσιμότητα» του ασφαλιστικού.

Πηγή: katiousa.gr



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Αν θέλει το έθνος να πεθάνει, ας πεθάνει

Στάθης


Αν θέλουμε να πιστεύουμε ότι το χορός του Ζαλόγγου δεν έγινε ποτέ, κι ας τον περιγράφει κι ας τον υμνεί ο Σολωμός, αν δεν μας νοιάζει ότι ο Μακρυγιάννης ήταν ήρωας και μας νοιάζει ότι ήταν αλκοολικός, αν θέλουμε να πιστεύουμε ότι ο Κολοκοτρώνης ήταν σφαγέας, το έθνος αυτό θα πεθάνει.

Και εάν το έθνος θέλει να πεθάνει, ας πεθάνει.

Όταν στα σχολεία διδάσκουμε την Ιστορία διαμελισμένη, όταν τα παιδάκια εξ απαλών ονύχων μαθαίνουν τη γλώσσα μας μέσα από σχολικά ανθολόγια με συνταγές μαγειρικής ή από διαφημιστικά κείμενα κι όχι από τον λογοτεχνικό μας θησαυρό, όταν οι δάσκαλοι και οι καθηγητές έχουν απεργήσει για όλα τα άλλα εκτός από το περιεχόμενο των σπουδών, τότε αυτή η χώρα πάει για προτεκτοράτο, πήγε κι έφθασε.

Όταν στα ΑΕΙ λυσσομανάει ο εθνομηδενισμός, όταν τα μπροστοκρίαρα του εθνομηδενισμού έχουν το λύειν και το δεσμείν, όταν κάνουν κουμάντο σε καριέρες και ακολουθούνται από χαμερπείς γλείφτες, όταν η ιδεολογική γλίτσα γίνεται βία και τρομοκρατία, τότε το έθνος πεθαίνει. Και αν αυτό το έθνος θέλει να πεθάνει, ας πεθάνει.

Όταν ο κυρίαρχος Τύπος γράφει ψέματα, όταν διαπλέκεται με εταιρείες και κόμματα, όταν οι δημοσιογράφοι ταυτίζονται με τα αφεντικά, όταν οι δημοσιογράφοι επιτρέπουν να τους ταυτίζουν με τα αφεντικά, όταν τα παίρνουν (από πέι ρολς, από ΜΚΟ, από ποικιλώνυμα γραφεία Τύπου, από πολιτικούς, από μυστικές υπηρεσίες), όταν η ιδεολογία είναι υπόθεση ιδιοτέλειας, τότε το έθνος δεν έχει φωνή. Κι όταν ο λαός δεν κάνει τίποτα για να έχει το έθνος φωνή, τότε το έθνος πεθαίνει.

Αν η τέχνη επιχορηγείται (και μόνον), αν η προβολή της (από γκαλά και ιδρύματα) συναρτάται με την ανοησία της, αν η τέχνη δεν έχει τίποτα να πει στον λαό για τον λαό, αν οι καλλιτέχνες γίνονται πελάτες των κομματικών αυλών, αν η τέχνη ακολουθεί τις εξουσίες για φράγκα, αναθέσεις και δουλίτσες, είναι μια τέχνη επιστρατευμένη κατά του λαού και όχι στρατευμένη υπέρ του λαού.

Είναι μια τέχνη που αφήνει τον λαό ορφανό από ήρωες, ποιητές και αγίους. Και λαός χωρίς μνήμη γίνεται λαός χωρίς πατρίδα.

Και λαός χωρίς πατρίδα δεν χρειάζεται κράτος. Κι αν δεν χρειαζόμαστε κράτος, ας το δώσουμε. Το δώσαμε. Ζούμε σε προτεκτοράτο. Κι όποιος ζει σε προτεκτοράτο, ας αφήσει πίσω του κάθε ελπίδα. Μόνον χειρότερα μας περιμένουν.

Αν πιστεύουμε ότι οι Έλληνες αγωνίσθηκαν εναντίον της υποτέλειας που κατατρύχει το κράτος μας από γενέσεώς του εις μάτην, αν πιστεύουμε ότι το ΕΑΜ ήταν ΜΚΟ, αν θέλουμε να μην έχουμε ελπίδες και όνειρα για το μέλλον, τότε ας έχουμε Μνημόνια. Ζυγόν δουλείας, ας έχουμε.

Τι να το κάνουμε το αυτεξούσιον, τι να το κάνουμε το Σύνταγμα, τι να την κάνουμε τη Δημο-κρατία (δηλαδή τη δύναμη του οργανωμένου πολιτικώς λαού), μας αρκούν οι τράπεζες για να μας παίρνουν τα σπίτια και οι μαριονέτες των Ανθυπάτων για να μας κόβουν τους μισθούς και να ράβουν τη ζωή μας στα μέτρα τους.

Αλλά, αν είναι έτσι, ας μην περιμένουμε να μας αφανίσει το δημογραφικό, ας πεθάνουμε όλοι μαζί, λαός, έθνος και κράτος από τώρα. Κι ας αφήσουμε την κληρονομιά μας στο Υπερταμείο. Αν θέλουμε να πεθάνουμε, ας πεθάνουμε. Άλλωστε κάτι τέτοιο δεν θα είναι είδηση ούτε καν για την ΕΡΤ. Όσο για τον υπόλοιπο κόσμο, θα ξεκαθαρίσει το BBC τι εστί βερίκοκο Μακεδονίας και το Πεκίνο τι εισίν καλά κρασιά.

Αν ντρεπόμαστε να είμαστε υπερήφανοι για την οικουμενικότητα του πολιτισμού μας, αν όλο κι όλο είμαστε μια ορδή συμπλεγματικών ευρωλιγούρηδων, αν όλη μας η ύπαρξη είναι μόνον μια βαλκανική φασαρία, τότε είμαστε άχθος αρούρης, ας ξεμπερδεύουμε.

Αν το όλο μας μέλημα είναι να βγάλουμε εκτός νόμου το «Μακεδονία ξακουστή», να κάνουμε προληπτικές συλλήψεις, αν το Μαξίμου είναι Πραιτόριο, αν ο εθνικός μας ύμνος είναι μια κωλοτούμπα, αν το Κοινοβούλιο έχει γίνει μαγέρικο, τότε μην το παλεύουμε άλλο, ας χαθούμε, δεν θα χάσει η Βενετιά βελόνι. Υπάρχουν κληρονόμοι – όχι της ήττας μας όπως το Υπερταμείο – αλλά της δόξας μας, ζωντανοί και πεθαμένοι, όπως ο Πούσκιν, ο Γκύντερ Γκρας και ο Ζαν Πωλ Γκοτιέ, δέκα μιλιούνια εκατομμύρια ψυχές απ’ το Βλαδιβοστόκ ώς τη Γη του Πυρρός.

Μεγαλύτεροι λαϊκιστές από τους ηγέτες που κατηγορούν τον λαό για λαϊκισμό δεν υπάρχουν. Αν μέσα μας βαθιά πιστεύουμε ότι είμαστε ετερόκλητοι όχλοι, ότι πατρίδα μας είναι τα Καυδιανά Δίκρανα, ότι ο Λόρδος Μπάιρον ήρθε να πεθάνει μέσα στις λάσπες σαν κορόιδο, αντί να φουμάρει μπάφους στα ένδοξα Παρίσια, αν μπορούν να μας δουλεύουν από κυβερνητικές θέσεις κάτι ογλάνια που πιστεύουν ότι η αργομισθία τους αποτελεί εκμετάλλευση του καπιταλισμού απ’ τα μέσα, τότε είμαστε άξιοι της τύχης μας.

Αν η ρητορική των γελοίων που μας καλούν σε αντιφασιστικό αγώνα μαζί με τον 6ο Στόλο και τον Μακρόν που κατεβάζει τον στρατό στους δρόμους, τότε το μυαλό μας έχει πεθάνει. Και έθνος χωρίς μυαλό πεθαίνει. Θέλει δεν θέλει.

Κι εγώ, σήμερα που αντί για δοξαστικόν στην Επέτειο του 1821, γράφω λίβελλο εναντίον της γλίτσας που μας πνίγει, το κάνω διότι κάτι έχει πεθάνει μέσα μου.

***

Παρά ταύτα κι εναντίον τους ανάψτε (ευκτική) ανήμερα ένα κεράκι στα γουρνοτσάρουχα του παππούλη, στο μπαρούτι του καλόγερου, στο αίμα του αντάρτη, στα κρινάκια της Άνοιξης, στο ζείδωρο πένθος μας. Ας υμνήσουμε σήμερα λίγο το δίκιο, τον Πλήθωνα, τον Κοσμά τον Αιτωλό, τα γράμματα, τα γράμματα, τα γράμματα, τον Υψηλάντη και τον Λιόντα τον Ληστή. Ας προσευχηθούμε λίγο στην Μπουμπουλίνα, τον Λόχο Μπάιρον και τους ωραίους λεβέντες του Αλβανικού. Μην ξεχάσουμε σήμερα το Άουσβιτς και τη Μακρόνησο, τις διαδηλώσεις που λιτάνευσαν τα δικαιώματά μας κι ας χύσουμε λίγο κρασί κι ένα δάκρυ, χοές στους εργάτες και τους δασκάλους αυτού του τόπου καθώς και στους προμάχους του λαού – τους γιούς και τις κόρες της ιστορίας μας και της ποίησης που μας σκέπει.

Όποιος συλλογάται ελεύθερα, καλά συλλογάται. Κι ας μην ξεχνούν οι Δυνατοί, οι Δυνάστες, οι Δανειστές, ας μην ξεχνούν αυτοί και τα θεοστυγή τσιράκια τους: «σε Έλληνες μιλάνε»…

Πηγή: topontiki.gr



Στάθης: Σχετικά με τον συντάκτη




Διαβάστε Περισσότερα »

Πέμπτη, 21 Μαρτίου 2019

Ακούστε χωριανοί…

Κωνσταντίνα Σταθακοπούλου


Ακούω το πρωί τον πρόεδρο της ένωσης εισαγγελέων να μιλάει για τις αλλαγές στον ποινικό κώδικα και τσιμπιέμαι, να δω αν είμαι ξύπνια.

Ακούτε χωριανοί…

Για την χρήση μολότοφ τα είπαμε παλιότερα. Αν δεν υπάρξει θύμα, τα καλόπαιδα τα ατίθασα μπορούν να συνεχίσουν να γεμίζουν και να πετάνε τα μπουκάλια τους ανενόχλητα. Παιδιά είναι, τι να τα κάνουμε;

Όμως και η κλοπή μετατρέπεται σε πλημμέλημα.

Σε περίπτωση κλοπής, ακόμη κι αν βρίσκεται δίπλα στον τόπο του (πρώην) εγκλήματος, αστυνομικός, δεν θα μπορεί να επέμβει αν δεν έχει γίνει πρώτα έγκληση, και η αξία των κλοπιμαίων δεν αγγίζει τα 120.000 ευρώ. Ούτε ο Ηλίας του 16ου θα έχει το δικαίωμα, αν περνάει τυχαία να προβεί σε συλλήψεις. Ούτε ο Ηλίας! Αχ τι άγριοι καιροί τότες... Από άλλο τμήμα αυτός, τι δουλειά έχει να ανακατευτεί;

Φανταστείτε την σκηνή:

Ο κλέφτης με τη σακούλα σκουπιδιών στην πλάτη να βγαίνει ήσυχος ήσυχος και να χαιρετιέται με το όργανο που καπνίζει ακουμπισμένος στην πόρτα του περιπολικού.

- Καλησπέρα κυρ αστυνόμε.

- Καλησπέρα παιδί μου. Πώς πήγε η μπάζα σήμερα;

- Βαριά η σακούλα, με πόνεσε η πλάτη. Θα ξέρω σε λίγο, σαν τα μετρήσω αν άξιζε ο κόπος.

- Θες να σε βοηθήσω στην εκτίμηση παιδί μου; Μην παιδευτείς τόσες ώρες. Έχεις και τον καταρράκτη στο μάτι.

- Όχι κυρ αστυνόμε μου. Καπίνισε εσύ να ξεκουραστείς λίγο,

κακό σκυλί ψόφο δεν έχει. Μη σεκλετίζεσαι με μένα!!

- Την πάντρεψες τη Βαγγελίτσα κυρ αστυνόμε;

- Το Πάσχα πρώτα ο Θεός.

- Με το καλό να είναι. Χαιρετισμούς στην οικογένεια.

Να υπάρχει αγάπη κι αλληλεγγύη. Τι πιο όμορφο!

Να υπάρχει και έγκληση όμως άνθρωποι σε περίπτωση βίας… Μη ζητάτε τα ρέστα μετά! Δηλαδή, η γριά μέσα, να καλέσει το τμήμα πρώτα. Τώρα αν είναι δαρμένη, φιμωμένη, πεθαμένη; Ε, δεν γίνεται τίποτα! Ο νόμος το λέει. Κατάχρηση εξουσίας θέλετε, ή παρανομία;

Η λαθρεμπορία, η κλοπή αρχαίων, πλημμελήματα επίσης. Εδώ δεν υπάρχουν σχόλια.

Άκουσον άκουσον τώρα το παρακάτω!

Αν ένας δήμαρχος καταχραστεί δημόσιο χρήμα, για πλημμέλημα τιμωρείται κι αυτός.

Εκτός, αν έχει φιλότιμο και σπεύσει να κάνει έγκληση στον εαυτό του.

Να πάει στο τμήμα και να κάνει μήνυση στον ίδιον.

Ο Κοντονής, πρώην υπουργός δικαιοσύνης, είπε: Οι αλλαγές εκθέτουν την κυβέρνηση.

Και λέω τώρα εγώ… Η πουτάνα..να, θα φοβηθεί τη νύχτα; Αφού σ’ αυτήν έμαθε να ζει.

Λυπάμαι μόνο που δεν με βοηθά το σώμα και η ηλικία να αρχίσω να μπουκάρω σε κάνα σπίτι… (Μεταξύ μας, έχω μπανίσει μια γριά που κοιμάται σε σομιέ από λίρες)… Φτου!!


(στην εικόνα να εστιάσετε φίλοι, στην εικόνα...για δεν θα την ξαναδείτε)



Κωνσταντίνα Σταθακοπούλου: Σχετικά με τον συντάκτη




Διαβάστε Περισσότερα »

Στα χνάρια του Κοτζιά ο Κατρούγκαλος όσον αφορά τη συνεκμετάλλευση

Νεφέλη Λυγερού


Ενώ ο Ταγίπ Ερντογάν διεκδικεί σταθερά συνδιαχείριση των ενεργειακών πόρων της Κυπριακής Δημοκρατίας, αλλά και της Ελλάδας, ενώ ενόψει και των δημοτικών εκλογών της 31ης Μαρτίου εντείνει την επιθετική ρητορική του εναντίον του Ελληνισμού, ο Γιώργος Κατρούγκαλος ακολούθησε το παράδειγμα του προκατόχου του. Υπενθυμίζουμε ότι ο Νίκος Κοτζιάς λίγες εβδομάδες νωρίτερα, στο πλαίσιο του Οικονομικού Φόρουμ των Δελφών, είχε προκαλέσει με τις δηλώσεις περί «μοναχοφάηδων», περί Ελλήνων στο Καστελόριζο και περί της «προοπτικής ότι η Τουρκία, όχι στην κυπριακή ΑΟΖ, αλλά στη Μεσόγειο συνολικά, θα συμμετάσχει σε αυτή την οικονομική ανάπτυξη…».

Αντιστοίχως, ο νυν υπουργός Εξωτερικών, λίγο πριν συναντήσει τον Τούρκο ομόλογό του Μεβλούτ Τσαβούσογλου στην Αττάλεια, έδωσε μία συνέντευξη στο τουρκικό πρακτορείο Anadolu. «Πώς μπορεί κάποιος να αποκλείσει από αυτή την περιοχή την Τουρκία, η οποία έχει τόσα χιλιόμετρα ακτή στη Μεσόγειο. Κανείς δεν ισχυρίζεται το αντίθετο από αυτό», είπε. Μεταξύ άλλων, πρόσθεσε ότι «η Ελλάδα βλέπει θετικά την συμμετοχή της Τουρκίας στην ενεργειακή εξίσωση της Ανατολικής Μεσογείου».

Αν οι διπλωματικές πηγές της Αθήνας υποστήριξαν ότι χάθηκε το νόημα των δηλώσεων Κατρούγκαλου στη μετάφραση και ότι ο υπουργός δεν εννοούσε την συμμετοχή της Τουρκίας στην τριμερή Ελλάδας, Κύπρου, Ισραήλ, φαίνεται ότι η κυβέρνηση αποδέχεται πλέον εκπτώσεις όσον αφορά τα ελληνικά δικαιώματα στις θαλάσσιες ζώνες που σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο της ανήκουν. Παρακινούμενη από το φοβικό σύνδρομο μοιάζει διατεθειμένη να συζητήσει κάποιου είδους συνδιαχείριση-συνεκμετάλλευση με την Άγκυρα.

Κατά τη συνάντηση εργασίας που έχουν σήμερα οι δύο υπουργοί Εξωτερικών αναμένεται να συζητήσουν θέματα διμερούς, περιφερειακού και διεθνούς ενδιαφέροντος. Η Αθήνα εμφανίζεται αποφασισμένη να διατηρήσει ανοιχτούς τους διαύλους επικοινωνίας και να συνεχίζει να ρίχνει γέφυρες φιλίες παρ’ ότι οι εθνικιστικοί τόνοι ανεβαίνουν επικίνδυνα στην Τουρκία, µε βασικό εκφραστή τον ίδιο τον πρόεδρο Ερντογάν.

Πλούσια σε επαφές εβδομάδα


Με την επίσκεψή του αυτή ο Κατρούγκαλος ολοκληρώνει μία ιδιαίτερα πλούσια σε επαφές εβδομάδα. Τις προηγούμενες ημέρες βρέθηκε στις Βρυξέλλες, στη Λευκωσία και στην Ιερουσαλήµ. Εκεί ήταν, άλλωστε, στραμμένα τα βλέμματα για την 6η τριμερή Σύνοδο Κορυφής Κύπρου-Ελλάδας-Ισραήλ. Η παρουσία του Υπουργού Εξωτερικών των ΗΠΑ Μάικ Πομπέο προσέδωσε ακόμη μεγαλύτερη ουσιαστική και σημειολογική αξία.

Η εξέλιξη αυτή, όμως, δηλώνει πολλά και για τις αμερικανοτουρκικές σχέσεις ή για την ακρίβεια για το χάσμα που συνεχίζει να τις ταλανίζει. Το κοινό ανακοινωθέν, μάλιστα, έστειλε μήνυμα πως θα προστατευτεί ακόμη και με αμυντικά μέσα η ασφάλεια των ενεργειακών πηγών. Σημαντική, όμως, είναι η υποστήριξη των ΗΠΑ στην τριμερή συνεργασία που θεσπίστηκε το 2011 ως αυτόνομη σταθεροποιητική πρωτοβουλία στο περιφερειακό υποσύστημα της Ανατολικής Μεσογείου.

Με την παρουσία Πομπέο η Ουάσιγκτον διαμηνύει ότι αυτή η συνεργασία πρέπει να ενισχυθεί και να συστηματικοποιηθεί. Τέλος, δεν πρέπει να ξεχνά κανείς και τον πρακτικό συμβολισμό της συμμετοχής του Αμερικανού υπουργού Εξωτερικών, για την ακρίβεια την προεκλογική στήριξη της προεδρίας Τράμπ προς το Νετανιάχου, ο οποίος στις 9 Απριλίου δίνει εκλογική μάχη για την παραμονή του στην εξουσία.

Πηγή: slpress.gr



Νεφέλη Λυγερού: Σχετικά με τον Συντάκτη




Διαβάστε Περισσότερα »

Σάρπβιλ: Η αιματοχυσία πίσω από την Παγκόσμια Ημέρα κατά του Ρατσισμού

Κόσμος


Σήμερα ο πλανήτης τιμά τους αγώνες ενάντια σε κάθε διάκριση. Την πάλη ενάντια στον ρατσισμό. Ως είθισται σε αυτές τις περιπτώσεις, η ανθρωπότητα καθιερώνει ανάλογες μέρες, μετά από μια τραγική και ματωμένη ιστορία.

Όπως αυτή που έλαβε χώρα στις 21 Μάρτη του 1960, στο Σάρπβιλ της Νότιας Αφρικής του Απαρτχάιντ.

Το 1945, προετοιμάζοντας το «έδαφος» για την τυπική επιβολή του ρατσιστικού καθεστώτος του Απαρτχάιντ λίγα χρόνια αργότερα, το 1948, οι αρχές της Νότιας Αφρικής επιβάλουν τον «Ενιαίο νόμο για τους ιθαγενείς στις αστικές περιοχές», ο οποίος προέβλεπε ολόκληρη σειρά διαφόρων και διαφορετικών αδειών και ντοκουμέντων που όφειλε να διαθέτει ο μαύρος πληθυσμός.

Μεταξύ άλλων, αυτά τα έγγραφα περιείχαν πληροφορίες για το εργασιακό καθεστώς του κατόχου τους, καθώς και για τις επιτρεπόμενες δουλειές για τους μαύρους σε συγκεκριμένες περιοχές.


Το 1952, το καθεστώς ενισχύει την παραπάνω νομοθεσία, με έναν νόμο υπό τον κυνικό, ως προς το περιεχόμενό του, τίτλο… «Για την άρση του νόμου περί αδειών». Παρά την ονομασία του, ο νέος νόμος υποχρέωνε τον μαύρο πληθυσμό, ανεξάρτητα από το αν είχε ή όχι τις προηγούμενες άδειες, να έχει πάντα πάνω του ένα ειδικό βιβλιαράκι στο οποίο έπρεπε να υπάρχει το πλήρες όνομα του κατόχου, ο φορολογικός του αριθμός, άδεια παρουσίας σε αστική ζώνη, άδεια αναζήτησης εργασίας στην πόλη, άδεια του Γραφείου Εργασίας, υπογραφή του εργοδότη ανανεούμενη ανά μήνα, που να επιβεβαιώνει ότι ο κάτοχος εξακολουθεί να εργάζεται για εκείνον, καθώς και άλλα στοιχεία.

Επιπλέον, ο κάτοχος αυτού του βιβλιαρίου, όφειλε να το επιδεικνύει σε κάθε απαίτηση της αστυνομίας, καθώς επίσης και ακόμη πενήντα κατηγοριών κρατικών υπαλλήλων.

Σε περίπτωση που αρνούνταν να δείξει το βιβλιάριο, ή έλειπε κάποιο από τα παραπάνω στοιχεία - πράγμα προφανώς πανεύκολο δεδομένου του μεγάλου αριθμού τους - ο μαύρος Νοτιοαφρικανός, τιμωρούνταν με 30 μέρες φυλάκιση.

Στην διάρκεια 12 μηνών, από τις 30 Ιουνίου του 1965, έως και τις 30 Ιουνίου του 1966, τιμωρήθηκαν με βάση τον παραπάνω νόμο, σχεδόν 500.000 μαύροι Νοτιοφροικανοί.

Την περίοδο της Σφαγής του Σάρπβιλ, για ανάλογη παράβαση διαξάγονταν σχεδόν 1.000 δίκες την μέρα και το 1966 αυξήθηκαν σε 1.300 την μέρα.

Από το 1960, ο νόμος άρχισε να έχει ισχύ και για τις γυναίκες.


Ήταν προφανές ότι ο νόμος ήταν έτσι φτιαγμένος που να προσφέρει αφορμές καταστολής ενάντια στον μαύρο πληθυσμό. Η κατάσταση είχε φτάσει στο απροχώρητο, με την αξιοπρέπεια των ανθρώπων να κουρελιάζεται καθημερινά από το καθεστώς.

Το Αφρικανικό Εθνικό Κογκρέσο και το Παναφρικανικό Κογκρέσο, οι μεγαλύτερες, δηλαδή, οργανώσεις ενάντια στο Απαρτχάιντ, προχωρούν σε κινητοποιήσεις ενάντια στο νόμο τον Μάρτιο του 1960.

Νωρίς το πρωί της 21ης Μαρτίου, μια ειρηνική διαδήλωση κατευθύνθηκε προς το αστυνομικό τμήμα της Σάρπβιλ, για να διαμαρτυρηθεί ενάντια στον νόμο.

Η αστυνομία απαντά με βία, χρησιμοποιώντας γκλομπ και δακρυγόνα. Οι διαδηλωτές αμύνονται με ό,τι βρουν.

Η διαδήλωση διαλύεται, αλλά οι μηχανισμοί καταστολής δεν είχαν τελειώσει. Εντέχνως διασπείρεται η «πληροφορία» στον κόσμο ότι μέσα στην μέρα, η ηγεσία της αστυνομίας θα προχωρήσει σε «ανακοινώσεις» για τις άδειες.

Η παγίδα έχει αρχίσει να στήνεται.


Ο κόσμος αρχίζει να συγκεντρώνεται μπροστά από το αστυνομικό τμήμα περιμένοντας να μάθει τι συμβαίνει. Ανάμεσά τους, πολλά γυναικόπαιδα.

Περίπου στις 10 το πρωί, περνά χαμηλά πάνω από το πλήθος μια μοίρα πολεμικών αεροσκαφών με προφανή σκοπό να το τρομοκρατήσει.

Η κόσμος όμως παραμένει στην θέση του, αγνοώντας την προβοκάτσια. Περίπου στη μία μετά το μεσημέρι η αστυνομία προχωρά στην σύλληψη τριών στελεχών του αντιρατσιστικού κινήματος. Ο κόσμος πλησιάζει για να διαμαρτυρηθεί για την σύλληψη και ξαφνικά δέχεται μαζικά πυρά.

Η αστυνομία πυροβολεί αδιάκριτα άοπλους ανθρώπους. Πυροβολεί με μανία ακόμη και όταν ο κόσμος υποχωρεί τρέχοντας να σωθεί. Είναι χαρακτηριστικό ότι μόνο 30 σφαίρες βρέθηκαν σε τραύματα στο μπροστινό μέρος του σώματος, ενώ όχι λιγότερες από 155 στην πλάτη.

Είναι χαρακτηριστικό του μένους των σφαγέων, ότι μεσα σε 40 δευτερόλεπτα ρίχτηκαν πάνω από 700 πυροβολισμοί.

Το τραγικό αποτέλεσμα ήταν 69 άνθρωποι νεκροί, ανάμεσά τους 8 γυναίκες και 10 παιδιά και 180 τραυματίες, εκ των οποίων 31 γυναίκες και 19 παιδιά.


Στις 8 Απρίλη, ο γενικός εισαγγελέας της Νότιας Αφρικής απαγόρευσε το Αφρικανικό Εθνικό Κογκρέσο και το Παναφρικανικό Κογκρέσο, τα οποία πέρασαν στην παρανομία, χωρίς, φυσικά, να σταματήσουν την δράση τους.

Στις 30 Μάη το καθεστώς επιβάλει καθεστώς «έκτακτης ανάγκης» το οποία κράτησε μέχρι τις 31 Αυγούστου του 1960. Κατά την διάρκεια αυτή πραγματοποιήθηκε πογκρόμ συλλήψεων και φυλακίσεων του αντιρατσιστικού κινήματος.

Ταυτόχρονα, ο υπουργός Δικαιοσύνης του καθεστώτος ανακοινώνει την ψήφιση νομοσχεδίου με το οποίο θα απαλλάσσονταν όλα τα κρατικά στελέχη που ενεπλάκησαν στην σφαγή από κάθε ευθύνη.


Την 1η Απρίλη του 1960, το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ υιοθετεί Ψήφισμα καταδίκης του καθεστώτος.

Το 1966, η Γενική Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών καθιερώνει την 21η Μαρτίου, ως Παγκόσμια Ημέρα για την Εξάλειψη των Φυλετικών Διακρίσεων.

Πηγή: tvxs.gr



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Ο φασίστας («της διπλανής πόρτας») χτυπάει παιδιά

Γεράσιμος Χολέβας


Το ναζιστικό ανθρωποειδές που δολοφόνησε ανυπεράσπιστους ανθρώπους, μεταξύ των οποίων και παιδιά, στη Νέα Ζηλανδία δεν είναι ένας «παρανοϊκός». Τα χέρια του όπλισε η απάνθρωπη ναζιστική ιδεολογία περί «φυλετικής ανωτερότητας»  Πρόκειται για έναν από τους αποφασισμένους ναζί που κυκλοφορούν παγκοσμίως και είναι εχθροί της ανθρωπότητας.

Στη Ελλάδα έχουμε ναζί; Ναι. Και κανείς, πια, δεν μπορεί να παριστάνει πως δεν καταλαβαίνει. Κανείς, πια, δεν είναι άμοιρος ευθυνών για την ενίσχυση των ναζί στη χώρα, επειδή δεν ήξερε. Στην Ελλάδα υπάρχει και μια συγκεκριμένη συμμορία που, με το μανδύα του κοινοβουλευτικού κόμματος, επιδιώκει να «ξεχαστεί» η ναζιστική ιδεολογία της. Αναφερόμαστε, ξεκάθαρα και χωρίς μισόλογα, στους ναζί της Χρυσής Αυγής.

Τι γίνεται, όμως, μ’ εκείνους τους «αγανακτισμένους κατοίκους» ή τις «ομάδες κατοίκων» που δεν αποκαλύπτουν ή δεν δηλώνουν με κάποιο τρόπο την ιδεολογική τους αφετηρία και προχωρούν σε ρατσιστικές επιθέσεις, με ναζιστικές και φασιστικές πρακτικές, με θύματα μέχρι και παιδιά:

Υπενθυμίζουμε δύο περιστατικά των τελευταίων ημερών με επιθέσεις σε «ξένους» ανήλικους:

  • Στην Κόνιτσα ανθρωπάρια που φορούσαν κουκούλες επιτέθηκαν με ρόπαλα σε ανήλικους πρόσφυγες την ώρα που έπαιζαν μπάσκετ σε γηπεδάκι της περιοχής.
  • Στα Βίλια ομάδα ρατσιστών, με την «κουκούλα» των «αγανακτισμένων κατοίκων που δεν θέλουν τους “ξένους” στην περιοχή “τους”» επιτέθηκαν, με πέτρες και κροτίδες, σε οικογένειες προσφύγων και χτύπησαν και μικρά παιδιά.

Δεν είναι μεμονωμένα τα περιστατικά. Χωρίς καθόλου να σταθούμε σε επιθέσεις σε ενήλικες πρόσφυγες ή μετανάστες καταγράφουμε δύο ακόμα επιθέσεις σε «ξένους» ανήλικους:

  • Ωραιόκαστρο: Γιουχάρισμα σε μικρά παιδιά προσφύγων την ώρα που έμπαιναν στο σχολείο. Όχι, εδώ δεν κατάφεραν να ακουμπήσουν τα παιδιά οι «αγανακτισμένοι κάτοικοι» που φώναζαν «ζήτω η Ελλάδα». Κατάφεραν, όμως, να μπούνε στην ίδια κατηγορία των ανθρωποειδών επιτίθενται σε προσφυγόπουλα, για να δείξουν πόσο «ελληναράδες» είναι. Ας θυμηθούμε το περιστατικό και ας αναρωτηθούμε αν πρόκειται για βία σε ανηλίκους ή όχι:
  • Αττική: «Άγνωστοι» είχαν επιτεθεί στο σπίτι που έμενε η οικογένεια του 11χρονου Αφγανού, Αμίρ, ο οποίος αν και είχε κληρωθεί να είναι σημαιοφόρος για την παρέλαση της 28ης Οκτωβρίου, τελικά παρέλασε με την ταμπέλα του σχολείου του, στην περιοχή της Δάφνης. Οι («άγνωστοι») φασίστες επιτέθηκαν με πέτρες.

Να σημειώσουμε ότι πρόκειται για περιστατικά (και τα δύο πρώτα και τα δύο αμέσως προηγούμενα) που «αγανακτισμένοι» κάτοικοι έδρασαν απάνθρωπα εναντίον παιδιών προσφύγων και μεταναστών.

Αν αρχίσουμε να μετράμε και τα παραδείγματα απαίτησης αποκλεισμού προσφυγόπουλων από τα σχολεία, τότε ο κατάλογος θα μεγαλώσει κι άλλο (πιο πρόσφατο παράδειγμα η αποχή στο Δημοτικού στο Άνω Βαθύ Σάμου, μετά από απόφαση γονιών που δεν θέλουν τα παιδιά τους να κάνουν μαθήματα τα προσφυγόπουλα στο ίδιο κτίριο .

Σκοπός αυτών των υπενθυμίσεων δεν είναι, αυτή τη φορά, να αναλύσουμε ότι το ίδιο το σύστημα και οι κυρίαρχες δυνάμεις εκτρέφουν το αυγό του φιδιού, αλλά μια ξεκάθαρη διαπίστωση για αυτές τις «αγανακτισμένες ομάδες» που χτυπάνε παιδιά, επειδή είναι «ξένα»:

Είτε πρόκειται για φασίστες και ναζιστές που κατευθύνουν, είτε πρόκειται για κατευθυνόμενους από φασίστες και ναζιστές (γνωρίζοντας ποιοι τους κατευθύνουν), είτε πρόκειται για «ανεξάρτητα» φασιστοειδή που «ντοπάρονται» από την «ανωτερότητα» του «ελληναρά» το συμπέρασμα είναι ίδιο:

Αυτές οι «ομάδες» που χτυπάνε («οργανωμένα» ή όχι) παιδιά προσφύγων και μεταναστών, επειδή είναι «ξένα», ανήκουν σε μια κατηγορία: Στους φασίστες «της διπλανής πόρτας» που ελάχιστη απόσταση τους χωρίζει από τη «δικαιολογημένη» δολοφονία «ξένων».

Αν κάποιος «σοκάρεται» με τη διαπίστωση ή τη βρίσκει υπερβολική ας κοιτάξει γύρω του. Η Ελλάδα δεν απέχει τόσο από τη Νέα Ζηλανδία και δεν λείπουν -δυστυχώς- οι σύγχρονοι ναζί για να δώσουν και «περιτύλιγμα» στο έγκλημα.

Και κάτι ακόμα: Τα «ναι, μεν, αλλά» τελείωσαν. Οι κρυφοί και φανεροί χειροκροτητές φασιστικών ενεργειών έχουν ευθύνη. Δεν είναι «αόρατοι», υπάρχουν και μένουν και αυτοί «στη διπλανή πόρτα». Η δηλητηρίαση μυαλών από το τέρας του ναζισμού είναι υπαρκτή. Κινδυνεύουν ζωές, ζωές «ξένων», προσφύγων και μεταναστών αλλά και ζωές ανυπεράσπιστων «διαφορετικών» ανθρώπων. Ο καθένας μας έχει ανθρώπινη υποχρέωση να πάρει θέση: Ή με τον άνθρωπο ή με τον φασίστα.

Πηγή:imerodromos.gr



Γεράσιμος Χολέβας: Σχετικά με τον Συντάκτη




Διαβάστε Περισσότερα »

Απο-παγκοσμιοποίηση και ανάκτηση της εθνικής κυριαρχίας επί της κυβερνησιμότητας

Κόσμος


Η παγκοσμιοποίηση εξακολουθεί να θεωρείται δεδομένη και αναπόφευκτη. Κι όμως, η διαδικασία απο-παγκοσμιοποίησης έχει ήδη ξεκινήσει και προχωρά, τόσο στις ΗΠΑ όσο και στην Ε.Ε., στην κατεύθυνση της ανάκτησης της εθνικής δημοκρατίας ενάντια στην «κυβερνησιμότητα», όπου ο οικονομικός και χρηματιστικός τομέας υπερισχύουν της πολιτικής. Σε αυτά τα ζητήματα αναφέρεται ο γνωστός Γάλλος οικονομολόγος Ζακ Σαπίρ σε ένα εκτεταμένο άρθρο, του οποίου δημοσιεύουμε εδώ ένα μέρος. Ολόκληρο το άρθρο στα γαλλικά, υπό τον τίτλο «Quelle démondialisation aujourd’hui?», αναρτήθηκε στην ιστοσελίδα Les Crises.

Του Ζακ Σαπίρ

Όταν έγραψα το βιβλίο «Η απο-παγκοσμιοποίηση» (2011, εκδόσεις Seuil) ήταν ήδη ορατά τα σημάδια της κρίσης της παγκοσμιοποίησης, όπως και το ξεκίνημα της διαδικασίας απο-παγκοσμιοποίησης. Ένα ελάχιστο συμπέρασμα στο οποίο μπορεί να καταλήξει κανείς στα τελευταία δέκα χρόνια, είναι πως η παγκοσμιοποίηση είχε άσχημη κατάληξη και προκάλεσε βαθιές και έντονες αντιδράσεις. Σήμερα μπορούμε να δούμε πιο καθαρά όσα διαφαίνονταν από την αρχή: η διαδικασία αυτή βρίσκεται σε αντίθεση με την ίδια τη δημοκρατία. Κάνει εντύπωση το ότι αυτές οι πολιτικές παθογένειες έφτασαν σε κρίσιμο σημείο στη χώρα που εμφανιζόταν σαν το κέντρο της διαδικασίας παγκοσμιοποίησης, δηλαδή στις ΗΠΑ [1].

Αναλύοντας τα κοινωνικά, τα οικολογικά ή και τα άμεσα οικονομικά προβλήματα, συσσωρεύονται τα σημάδια εξάντλησης της διαδικασίας αλλά και αμφισβήτησής της. Έγινε προφανής πλέον η επιστροφή στο προσκήνιο των εθνών, σαν πρωταρχικών πολιτικών παραγόντων [2]. Διάφορα περιστατικά, από το δημοψήφισμα για την έξοδο του Ηνωμένου Βασιλείου από την Ε.Ε. (το Brexit), μέχρι την εκλογή του Ντόναλντ Τραμπ στις ΗΠΑ, όπως και οι αντιδράσεις στις απόπειρες των ΗΠΑ να επεμβαίνουν αυτοδίκαια σε άλλες χώρες και η άνοδος του ευρωσκεπτικισμού που παρατηρείται στις χώρες της Ε.Ε., επιβεβαιώνουν αυτήν την εκτίμηση.

Έτσι, σήμερα μιλάμε για πιθανότητα πολέμων σε πλανητικό επίπεδο. Και πράγματι έχουν ενταθεί οι γεωπολιτικές αντιπαραθέσεις. Όμως πρέπει να ξέρουμε ότι η «παγκοσμιοποίηση» ποτέ δεν επιχείρησε να αναχαιτίσει τους πολέμους. Τα τελευταία χρόνια, τόσο στα Βαλκάνια, όσο και στην Αφρική ή τη Μέση Ανατολή, η «παγκοσμιοποίηση» συνοδευόταν πάντα από άγριες συγκρούσεις, σε μερικές από τις οποίες συμμετείχαν τακτικοί στρατοί και σε άλλες οι λεγόμενες παραστρατιωτικές ή «άτυπες» δυνάμεις. Μάλιστα ορισμένες από τις συγκρούσεις αυτές προκλήθηκαν ή και ενθαρρύνθηκαν από τη λεγόμενη «παγκοσμιοποίηση». Τα συμφέροντα των μεγάλων εταιριών και κρατών, η βούλησή τους σε μερικές περιπτώσεις να εξασφαλίσουν το μονοπώλιο των πρώτων υλών (του πετρελαίου αλλά και των λεγόμενων σπάνιων γαιών [3]), προκειμένου να χρησιμοποιήσουν αυτό το μονοπώλιο στα πλαίσια μιας «παγκοσμιοποιημένης» αγοράς, έριξαν πολλά εκατομμύρια γυναικών, ανδρών και παιδιών στη φρίκη πολέμων και εμφύλιων συγκρούσεων [4].

Η «παγκοσμιοποίηση» του εμπορίου προκαλεί ένα νέο επίπεδο ανταγωνισμών, αλλά και νέες προσδοκίες για κέρδη. Αυτά τα δύο στοιχεία συχνά παίζουν καθοριστικό ρόλο στην απόφαση εξαπόλυσης μιας πολεμικής σύγκρουσης ή συμμετοχής σε αυτήν, χρησιμοποιώντας διάφορες προσχηματικές διεκδικήσεις. Ήδη από το 2011 έγραφα ότι πριν από τα εμπορικά πλοία, έρχονται τα πολεμικά. Τίποτε πιο αληθινό από αυτό. Αυτό θα έπρεπε να μας βοηθήσει να καταλάβουμε πως ζούμε σε μια επικίνδυνη εποχή, γιατί μετά τον «Ψυχρό Πόλεμο» δεν είχαμε σταθερό σύστημα σχέσεων ανάμεσα στα κράτη. Κι αν η «παγκοσμιοποίηση» αρχικά ωφελήθηκε από τον τερματισμό του «Ψυχρού Πολέμου», την πτώση του Τείχους του Βερολίνου και την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης, η ανικανότητα κάποιων να πετύχουν μια ορισμένη ηγεμονία, και κάποιων άλλων να εφαρμόσουν αποτελεσματικές δομές συντονισμού, προκάλεσαν τη γρήγορη οπισθοδρόμηση της λεγόμενης «παγκοσμιοποίησης».

Οι εξελίξεις από το 2011 και μετά κατά κάποιο τρόπο ήρθαν να επιβεβαιώσουν όσα έγραφα τότε στο βιβλίο μου. Η διαδικασία απο-παγκοσμιοποίησης, τα πρώτα σημάδια της οποίας άρχισαν να διαφαίνονται ήδη από τη δεκαετία του 2000, επιταχύνθηκε δραματικά. Πιθανότητα να είναι και μη αναστρέψιμη, τουλάχιστον μιλώντας για τη σημερινή ιστορική περίοδο.

Τι είναι όμως η απο-παγκοσμιοποίηση;




Τι εννοούμε σήμερα μιλώντας για την απο-παγκοσμιοποίηση; Κάποιοι συγχέουν τον όρο με μια εθελοντική ή αναγκαστική διακοπή της κίνησης των εμπορευμάτων που κυκλοφορούν σε όλο τον πλανήτη. Συγχέουν έτσι τον προστατευτισμό, που δικαιολογείται ευρέως από την οικονομική θεωρία, με την εφαρμογή του αυταρχισμού, που συχνά οδηγεί σε πολέμους. Κάνουν λάθος επίσης όσον αφορά το είδος των σχέσεων ανάμεσα στην αύξηση του παγκόσμιου ΑΕΠ και τον όγκο των ανταλλαγών. Να θυμίσουμε εδώ πως η αύξηση του ΑΕΠ είναι εκείνη που ωθεί το εμπόριο, και όχι το ανάποδο. Όμως, περισσότερο, λησμονούν πως αυτές οι ανταλλαγές εμπορευμάτων και υπηρεσιών, ακόμη και στον τομέα του πολιτισμού ή της οικονομίας, υπήρχαν πολύ πριν από το φαινόμενο της «παγκοσμιοποίησης». Γιατί η παγκοσμιοποίηση δεν ταυτίζεται αποκλειστικά με αυτές τις ανταλλαγές.

Η αιτία που προκάλεσε αρχικά το φαινόμενο της παγκοσμιοποίησης, μετατρέποντάς το σε ένα γενικευμένο «κοινωνικό γεγονός», ήταν μια διπλή κίνηση. Ήταν ο συνδυασμός και η συνάντηση εμπορικών και χρηματιστικών ροών, αλλά ΚΑΙ η εξέλιξη μιας μορφής κυβέρνησης (ή διακυβέρνησης) στην οποία η οικονομία φαινόταν να υπερισχύει της πολιτικής, οι επιχειρήσεις να υπερισχύουν των κρατών, και οι νόμοι να υπερισχύουν της πολιτικής. Κι όμως, εδώ δεν γίνεται να μην σημειώσουμε την ανάκτηση αυτών των ροών από τα κράτη, με μια νικηφόρα επάνοδο της πολιτικής.

Η κίνηση αυτή μπορεί να χαρακτηριστεί σαν μια επάνοδος της κυριαρχίας των κρατών. Σήμερα η κυριαρχία είναι προϋπόθεση της δημοκρατίας [5]. Έχουμε παραδείγματα κυρίαρχων αλλά μη δημοκρατικών κρατών, όμως πουθενά δεν υπάρχουν κράτη δημοκρατικά που να μην είναι κυρίαρχα. Το φαινόμενο αυτό, που είναι κάτι νέο σε σχέση με τις αρχές του 2010, συνοδεύτηκε επίσης από εξεγέρσεις των λαών ενάντια στα αποτελέσματα της «παγκοσμιοποίησης». Οι εξεγέρσεις αυτές πήραν διάφορες μορφές. Σε εκλογικό επίπεδο, οι πιο χαρακτηριστικές ήταν η εκλογική νίκη του Ντόναλντ Τραμπ στις ΗΠΑ, και αυτές που είδαμε στη Μεγάλη Βρετανία και την Ιταλία.

Υπήρξαν εξεγέρσεις και σε κινηματικό επίπεδο, όπως για παράδειγμα ξετυλίχτηκαν στους δρόμους και τις γειτονιές της Γαλλίας, με το κίνημα των Κίτρινων Γιλέκων. Το κοινό τους χαρακτηριστικό ήταν ο ξεσηκωμός λαϊκών μαζών φτωχοποιημένων από την «παγκοσμιοποίηση» –φαινόμενο που έχει αναλυθεί εδώ και δέκα χρόνια [6]– και οι οποίες ένοιωθαν ταπεινωμένες, έχοντας χάσει τη δυνατότητα να παίρνουν αποφάσεις για τη ζωή τους. Σωστά έχει ειπωθεί ότι το κίνημα των Κίτρινων Γιλέκων είναι η εξέγερση της Γαλλίας της περιφέρειας, όρος που καθιερώθηκε από τον γεωγράφο Christophe Guilluy [7].

Όμως, αυτή η εξέγερση ανέπτυξε σχέσεις και με τα άλλα κοινωνικά στρώματα που, όπως και η Γαλλία της περιφέρειας, υποφέρουν εξαιτίας της παγκοσμιοποίησης. Κι αυτό λέει πολλά για την ποιότητα αυτού του κινήματος. Στη Γαλλία είναι πολύ διδακτικό να δει κανείς την εξέλιξη των αιτημάτων του κινήματος των Κίτρινων Γιλέκων: ενώ στην αρχή στρέφονταν κατά της φορολογίας, στη συνέχεια στόχευσαν στη φορολογική ανισότητα και στην οικονομική δομή που κρατά σε πολύ χαμηλά επίπεδα τους μισθούς και τα εισοδήματα της πλειοψηφίας των Γάλλων και, τέλος, στην αμφισβήτηση του πολιτικού πλαισίου, ζητώντας την καθιέρωση δημοψηφισμάτων με πρωτοβουλία των πολιτών και την παραίτηση του Προέδρου της Δημοκρατίας.

Ανάκτηση της κυριαρχίας, δηλαδή της δυνατότητας λήψης αποφάσεων


Άρα μπορούμε να πούμε ότι η απο-παγκοσμιοποίηση θα σημάνει τη θριαμβευτική επιστροφή της πολιτικής πάνω από την «τεχνική», και των πολιτικών αποφάσεων πάνω από τον αυτοματισμό των νορμών. Τώρα η «τεχνική» ενσαρκώνεται κυρίως στην οικονομία, και ιδίως στη χρηματιστική μορφή. Η απο-παγκοσμιοποίηση είναι λοιπόν βασικά η ανάκτηση της κυριαρχίας. Κυριαρχία σημαίνει να έχεις τη δυνατότητα λήψης αποφάσεων [8], έννοια που ο Carl Schmitt αποδίδει επίσης με την έκφραση «κυρίαρχος είναι όποιος αποφασίζει σχετικά με την Κατάσταση Εξαίρεσης» [9].

Δεν πρέπει να διστάζουμε να αντιπαρατεθούμε σχετικά με την κυριαρχία, και μελετώντας τον Καρλ Σμιθ [10] να προσπαθήσουμε να προβλέψουμε τις μελλοντικές εξελίξεις. Επειδή το ζήτημα της σχέσης ανάμεσα στις πολιτικές αποφάσεις και τους κανόνες και τις νόρμες, δηλαδή το θέμα του προσδιορισμού του χώρου που καθορίζεται από την πολιτική και εκείνου που καθορίζεται από την τεχνική, είναι θεμελιακό στη συζήτηση σχετικά με την κυριαρχία [11].

Αυτό δεν σημαίνει πως δεν πρέπει να δίνουμε σημασία στις οικονομικές πλευρές. Σίγουρα θα πρέπει να εξακολουθήσουμε να τις παίρνουμε υπόψη, και το ζήτημα της οικονομικής εξουσίας, όπως και εκείνο της νομισματικής κυριαρχίας, πάντα θα εκπροσωπούν μια σημαντική πλευρά της εξουσίας ενός κράτους. Αυτό δεν σημαίνει πως δεν υπάρχουν πεδία στις κοινωνίες μας που κυβερνώνται από την τεχνική, ή έστω πεδία που κυριαρχούνται από μια τεχνική νομιμότητα.

Όμως αυτές οι πλευρές γίνονται δευτερεύουσες σε σχέση με την πολιτική, που ανακτά τα δικαιώματά της. Ο οικονομικός και ο χρηματοπιστωτικός τομέας θα γίνουν εργαλεία στην υπηρεσία της πολιτικής. Και με αυτή τη θριαμβευτική επάνοδο της πολιτικής διάστασης, θα έχουμε και την επιστροφή της δημοκρατίας, που αντλεί τη νομιμοποίησή της όχι από την αγορά, αλλά από τον λαό. Και που μπαίνει στην υπηρεσία των συμφερόντων των πολιτών και υλοποιείται στην εξουσία που πηγάζει και εφαρμόζεται από τους πολίτες.

Τα λόγια του Λίνκολν [12] στη γνωστή ομιλία του στο Gettysburg στις 19 Νοέμβρη 1863, μέρα μνήμης μιας από τις φοβερότερες μάχες του αμερικανικού εμφυλίου [13], «από τον λαό, με τον λαό, για τον λαό» τα λένε όλα. Η απο-παγκοσμιοποίηση πρέπει να θεωρείται λοιπόν η επάνοδος της κυριαρχίας των χωρών, που αναλύεται σε ένα βιβλίο του 2008 [14], αλλά και μιας κυριαρχίας που στη δημοκρατία παίρνει τη μορφή της λαϊκής κυριαρχίας.

Σίγουρα η επάνοδος της κυριαρχίας δεν εξασφαλίζει και την επάνοδο της δημοκρατίας. Όπως είπαμε πριν, υπάρχουν κράτη κυρίαρχα μη δημοκρατικά. Αλλά η κυριαρχία ανοίγει το δρόμο για τη δημοκρατία, γιατί πρέπει να θυμηθούμε πως δεν μπορεί να υπάρξει δημοκρατικό καθεστώς που να μην είναι κυρίαρχο και που να μην αναγνωρίζει τη κυριαρχία του λαού. Για τούτο και η απο-παγκοσμιοποίηση πρέπει να θεωρείται σαν κάτι θετικό, επειδή επιφέρει την ανάκτηση της κυριαρχίας, που επιτρέπει τη δημοκρατία, και έτσι καθορίζει το πλαίσιο των μελλοντικών πολιτικών αγώνων.

[1] Page B. & Gilens M., “Democracy in America: What Has Gone Wrong and What Can be Done About It” (University of Chicago Press, 2017); Domhoff W., “The Power Elite and the State” (London, Routledge, 2017).

[2] Το είχα λάβει υπόψη στο βιβλίο μου “Le Nouveau XXIè Siècle” (Seuil, Paris, 2008).

[3] Βλέπε την περίπτωση του πολέμου στο Κίβου: Autessere S., “Penser les Conflits Locaux: L’Echec de l’Intervention Internationale au Congo” στο “L’Afrique des Grands Lacs : Annuaire 2007-2008” (Paris, L’Harmattan, 2008, σελ. 179-196).

[4] Βλ. για παράδειγμα Lavergne M., “Darfour : impacts ethniques et territoriaux d’une guerre civile en Afrique” (archive.wikiwix.com/cache/?url=http%3A%2F%2Fgeoconfluences.ens-lsh.fr%2Fdoc%2Fetpays%2FAfsubsah%2FAfsubsahScient4.htm%23popup1).

[5] Sapir J., “Souveraineté, Démocratie, Laïcité” (Paris, Michalon, 2016).

[6] Βλ. Bivens J., “Globalization, American Wages, and Inequality” (Economic Policy Institute Working Paper, Washington DC, Septembre 6, 2007); Irvin G., “Growing Inequality in the Neo-liberal Heartland” (Post-Autistic Economics Review, 43, 15 Septembre 2007).

[7] Guilluy C., “La France périphérique : Comment on a sacrifié les classes populaires” (Paris, Flammarion, coll. Champs, 2015).

[8] Schmitt C., “Légalité, Légitimité”, μεταφρασμένο από τα γερμανικά από τον W. Gueydan de Roussel (Librairie générale de Droit et Jurisprudence, Paris, 1936 / γερμανική έκδοση, 1932).

[9] Schmitt C., “Théologie politique” (Paris, Gallimard, 1988, σελ. 16).

[10] Balakrishnan G., “The Ennemy: An intellectual portait of Carl Schmitt” (Verso, 2002). Βλ. επίσης Kervégan J-F, “Que Faire de Carl Schmitt” (Paris, Gallimard, coll. Tel Quel, 2011).

[11] Voir Sapir J., “Les économistes contre la démocratie – Les économistes et la politique économique entre pouvoir, mondialisation et démocratie” (Albin Michel, Paris, 2002).

[12] www.citation-du-jour.fr/citation-abraham-lincoln/democratie-gouvernement-peuple-peuple-peuple-13727.html

[13] Για ένα σχόλιο σχετικά με αυτήν την ομιλία και τη σημασία της, τόσο πολιτική όσο και συμβολική, βλ. Perry R.B., “La Conscience américaine στο “Revue de métaphysique et de morale” (Société française de philosophie, vol. 29, no 4,‎ 1922).

[14] Sapir J., “Le Nouveau XXIè Siècle”, ό.π.

Πηγή: e-dromos.gr



Δρόμος της Αριστεράς: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »