Salah Musa
Φέτος ο Παλαιστίνιος Χριστός βαδίζει στους δρόμους της Παλαιστίνης, όχι από την Ιερουσαλήμ προς τη Βηθλεέμ, όπως συνήθιζαν οι πιστοί να τον φαντάζονται στις προσευχές τους· αλλά από τη φυλακή Οφέρ προς το αιματοβαμμένο στρατόπεδο Σντεϊ Τεϊμάν. Βαδίζει δεμένος, σκεπασμένος με τη σκόνη των στρατιωτικών δρόμων, ενώ οι στρατιώτες τον σπρώχνουν όπως τον οδήγησαν κάποτε όταν κουβαλούσε τον Σταυρό. Πόσα πολλά τα οδοφράγματα, πόσο μακρύς ο δρόμος. Συλλαμβάνουν παιδιά και γυναίκες, ξυλοδαρμοί, ταπεινώσεις, εκτελέσεις χωρίς δίκη και βιασμοί.
Κι όμως, το πρόσωπό του, παρά την αιμορραγία, λάμπει με ένα παράξενο φως· ένα φως που μοιάζει με τις φωνές των παιδιών από τα οποία δεν απέμεινε παρά η σκιά ενός καμένου παιχνιδιού ή ένα σχολικό τετράδιο θαμμένο κάτω από τα ερείπια της Γάζας. Η ιστορία επιστρέφει ξανά: η σύγκρουση ανάμεσα στο δίκαιο και το άδικο, ανάμεσα στο φως και το σκοτάδι. Όμως αυτός ο χειμώνας είναι πυρωμένος· ο ουρανός γέμισε από καμένα σώματα και οι φυλακές ξεχειλίζουν από ανθρώπους κρεμασμένους ανάμεσα στη ζωή και τον θάνατο. Και ο Χριστός ρωτά:
«Τι κράτος είναι αυτό που έγινε ένα απέραντο στρατόπεδο, με σύνορα χαραγμένα ανάμεσα στο αίμα μου και στα συρματοπλέγματα;»
Στον δρόμο προς το στρατόπεδο Σντεϊ Τεϊμάν, ο Χριστός ακούει την κραυγή της Γάζας να αντηχεί προς κάθε κατεύθυνση:
Ζωντανοί άνθρωποι ανασύρονται από τα ερείπια. Παιδιά αναζητούν τις μητέρες τους και μητέρες αναζητούν ένα νόημα για τη σωτηρία. Πόσος θάνατος εδώ και εκεί. Συστηματική εξόντωση και κόλαση. Σφαγή μετά από σφαγή. Ένα κράτος που κρατά μαχαίρι και βόμβα· βαρβαρότητα που επιστρέφει τους πολιτισμούς στις πιο σκοτεινές εποχές τους.
Στη Δυτική Όχθη βλέπει σπίτια να εισβάλλονται, άνδρες να σύρονται έξω από τα κρεβάτια τους και νέους να στέκονται ξυπόλυτοι μέσα στις παγωμένες νύχτες, φιμωμένοι, σαν ακόμη και ο αέρας να έχει απαγορευθεί. Ούτε λάδι ούτε ελιές φέτος. Καμιά γη να αγκαλιάζει το τσεκούρι μου και να θερίζει γονιμότητα και πίστη. Εποικισμοί και έποικοι· και σε κάθε χωράφι μια σφαγή και μια καμινάδα.
Η σταύρωση δεν τελείωσε· απλώς άλλαξαν τα εργαλεία της. Βόμβες και πύραυλοι, εκτελέσεις επί τόπου, επιδρομές και κάψιμο ανθρώπων στις γιορτές του μαζικού θανάτου. Και οι νέοι άγιοι δεν φέρουν ονόματα αποστόλων, αλλά μάρτυρες με άγνωστους αριθμούς, κρεμασμένους στις πόρτες των νεκροτομείων και των στρατοπέδων κράτησης.
Θεέ μου, οι τάφοι γεμίζουν την πατρίδα μου, στη γη και στον ουρανό.
Ο Χριστός οδηγείται στη φυλακή Σντεϊ Τεϊμάν, στην έρημο όπου τα σώματα μετατρέπονται σε ισχνές σκιές. Του δίνουν έναν αριθμό αντί για το όνομά του και του αφαιρούν τη φωνή, τα ρούχα, τις αναμνήσεις και τα Ευαγγέλιά του. Τον αλυσοδένουν φωνάζοντας:
«Δεν θα φτάσεις φέτος στη Βηθλεέμ. Η πόλη είναι κλειστή και το άστρο το καταδιώκουν τα αεροπλάνα.»
Ο Χριστός βρίσκεται στο στρατόπεδο Σντεϊ Τεϊμάν, στο άκρο της ερήμου, ενώ η Βηθλεέμ περιμένει να φωτιστεί το χριστουγεννιάτικο δέντρο και τα παιδιά περιμένουν τον Άγιο Βασίλη να μοιράσει δώρα και ευχές.
Ποιος θα ανάψει τα κεριά φέτος;
Ποιος θα φέρει το αγιασμένο νερό από την Πηγή της Παναγίας στη Ναζαρέτ;
Μέσα σε αυτή τη φυλακή είδε τη Μαρία τη Μαγδαληνή στο γυναικείο τμήμα να βασανίζεται και να τον φωνάζει μέσα στο σκοτάδι:
«Μη μας αφήνεις μόνες, Διδάσκαλε, όπως μας άφησε ο κόσμος να σφαγιαζόμαστε και να γυμνωνόμαστε, ενώ πάνω στα σώματά μας ασκούνται όλες οι μορφές βίας και εξευτελισμού.»
Και είδε τα παιδιά του, τον Μαρουάν Μπαργούτι και τον Αχμάντ Σααντάτ, μαζί με χιλιάδες κρατουμένους μέσα σε τσιμεντένιους λάκκους, ενώ τα ρόπαλα έπεφταν πάνω στα κεφάλια τους. Αυτός είναι πόλεμος εναντίον των ιδεών, της ταυτότητας και των ιστορικών συμβόλων· πόλεμος εναντίον της διαρκούς παρουσίας μου μέσα στην ιστορία.
Όταν η Εκκλησία άνοιξε τα παράθυρά της προς την Ανατολή και οι καμπάνες χτύπησαν:
«Εμπρός για την επανάσταση· εμπρός για την προσευχή.»
Σήμερα λέω:
«Αλίμονο σε εσάς, τύραννοι και βάρβαροι. Κάνατε τον τρόμο και τον νομιμοποιημένο φόνο νόμο σας και βαρύνατε τη γη με δάκρυα που δεν στεγνώνουν. Αλλά με το μέτρο που μετράτε, θα μετρηθείτε κι εσείς.»
Στην περιφραγμένη αμμώδη αυλή, στους στάβλους και στα γυμνά κελιά, ο Χριστός κάθεται ανάμεσα στους κρατουμένους. Βλέπει στα πρόσωπά τους μια σιωπή που θυμίζει τη σιωπή των μαθητών τη νύχτα της σύλληψής του και στα μάτια τους ένα παλιό ερώτημα:
«Γιατί αργεί η λύτρωση;»
Και απαντά όπως απάντησε κάποτε:
«Μακάριοι οι πεινασμένοι και διψασμένοι για δικαιοσύνη, γιατί αυτοί θα χορτάσουν.»
Και η δύναμη του πνεύματος δεν χάνεται ακόμη κι όταν χάνεται το σώμα. Εδώ δοκιμάζεται η αλήθεια και η ανθρωπιά· κι εδώ αρχίζει το αιώνιο τέλος των τυράννων.
Ελάτε, αγαπημένοι μου, να βγάλουμε τα καρφιά από τη σάρκα μας. Η ελευθερία δεν έρχεται χωρίς θυσία, αντίσταση και επιμονή. Ελάτε να κατεβούμε από τον σταυρό και να ενωθούμε στην άρνηση της υποταγής, βαδίζοντας μαζί στον δρόμο του Γολγοθά.
