Της Λίλα Μήτσουρα
Λέει ο Χαλίλ Γκιμπράν: «Να λυπάστε το έθνος που δεν υψώνει τη φωνή…». Το διαβάζω και θυμώνω. Την υψώνω την φωνή μου, αλλά κανείς δεν με ακούει. Και εγώ λαός είμαι,στον λαό ανήκω, τον λαό συμπληρώνω. ΦΩΝΑΖΩ ΛΕΜΕ! τι άλλο να κάνω?
Αισθάνομαι σαν ένα ασήμαντο μικρό μυρμηγκάκι που όλοι περνούν πάνω του και το τσαλαπατούν. Όλα μου τα πήραν. Τίποτα δεν μου άφησαν. Το ξέρεις ότι έχω αρχίσει να τα βλέπω με διαφορετικό μάτι και αυτά? Κάνω άλματα στο δρόμο για να τα αποφύγω. Μια τρελή που περπατάει, πηλαλώντας, κατάντησα.
Έτσι, όπως σηκώνω εγώ το πόδι μου και καταστρέφω ότι τα μυρμηγκάκια δημιούργησαν, έτσι και αυτοί, οι τρισκατάρατοι, αυτοί που μας κυβερνούν, καταστρέφουν ότι για χρόνια εμείς, δημιουργήσαμε. Με κόπο,με ιδρώτα, με αγώνες, με πορείες, με, με, με..... Αλλά...
Υπάρχει πάντα ένα αλλά. ΚΑΝΕΙΣ, πρόσεξε με, κανείς δεν μπορεί να μου στερήσει το δικαίωμα στο όνειρο. Μπορώ να κάνω όνειρα. Λίγο διαφορετικά τώρα όμως. Τώρα,ονειρεύομαι να ρίξω τους βρυκόλακες από τις καρέκλες τους, που μου ρουφούν το αίμα. Να εξαφανιστούν από μπροστά μου!
Λοιπόν, Χαλίλ, σου λέω ότι αυτό το έθνος, έχει φωνή. Και δυνατή.
Ίσως δεν βρήκε ακόμα τον δικό της τόνο. Αλλά θα τον βρει. Είμαι σίγουρη. Άκου λίγο.... Ακούς τον ψίθυρο? Ξέρω, δεν ακούγεται δυνατά. Και δεν είναι και καθαρός. Ακούς και κλάματα μαζί και κατάρες, και τσακωμούς πολλούς. ΩΩΩΩΩΩ! θα καθαρίσει ο ήχος, περίμενε. Ο Έλληνας έχει τους δικούς τους ρυθμούς. Δεν μοιάζει με κανέναν ο Έλληνας. Και έτσι θέλω να είναι, μοναδικός.
Λοιπόν Χαλίλ, από κει που βρίσκεσαι, για κοίτα λίγο κάτω.Βλέπεις τα κεφάλια που σηκώνονται ένα ένα? Κοίτα τα οργισμένα μάτια.... Άκου τον ψίθυρο που δυναμώνει...
Αυτό θα γίνει δυνατή φωνή, θα γίνει κραυγή, θα βγει πρώτα ο πόνος και μετά.
Μετά θα γίνει θυμός. Και τότε Χαλίλ, αυτό το έθνος, το ελληνικό δεν θα το λυπάται κανείς. ΚΑΝΕΙΣ! Θα βγει μπροστά πάλι και θα φτιάξει από την αρχή ότι καταστράφηκε.
Θα πάρει χώμα και αίμα και δάκρυα και θα χτίσει καινούργια ζωή. Έτσι έχει μάθει ο Έλληνας. Να αναγεννιέται, ξανά και ξανά. Μόνο που... Μόνο που πρέπει όταν σηκωθούν τα κεφάλια ψηλά και αρχίζει να δυναμώνει ο ψίθυρος, τότε πρέπει να αρπάξουμε το χέρι του διπλανού μας και να το κρατήσουμε σφιχτά. ΚΑΙ ΝΑ ΠΡΟΧΩΡΗΣΟΥΜΕ ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ ΓΙΑ ΝΑ ΦΤΙΑΞΟΥΜΕ ΜΙΑ ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΑ ΖΩΗ.
Αυτό το όνειρο, δεν μπορεί κανείς να μου το στερήσει. Κανείς σου λέω!
Ελπίζω και παρακαλώ τον δικό μου θεό, να βρω έναν Έλληνα να βγει μπροστά και να μας πάρει όλους μαζί από τον χέρι και να οδηγήσει την χώρα μου στο φως. Ονειρεύομαι να είμαι όρθια και δυνατή να τινάζω τις στάχτες από πάνω και να χτίζω από την αρχή ότι έκαψαν. Γελώντας δυνατά, χαρούμενη που τα καταφέραμε να φωνάξω με όλη την δύναμη της φωνής μου:
ΑΥΤΟ ΤΟ ΕΘΝΟΣ ΔΕΝ ΤΟ ΛΥΠΑΤΑΙ ΚΑΝΕΙΣ!
Ο Γκιμπράν Χαλίλ Γκιμπράν, ή «ο άνθρωπος από τον Λίβανο», όπως είναι γνωστός στο παγκόσμιο κοινό, υπήρξε ποιητής, φιλόσοφος και καλλιτέχνης. Γεννήθηκε στον Λίβανο στις 6 Ιανουαρίου του 1883.
Αισθάνομαι σαν ένα ασήμαντο μικρό μυρμηγκάκι που όλοι περνούν πάνω του και το τσαλαπατούν. Όλα μου τα πήραν. Τίποτα δεν μου άφησαν. Το ξέρεις ότι έχω αρχίσει να τα βλέπω με διαφορετικό μάτι και αυτά? Κάνω άλματα στο δρόμο για να τα αποφύγω. Μια τρελή που περπατάει, πηλαλώντας, κατάντησα.
Έτσι, όπως σηκώνω εγώ το πόδι μου και καταστρέφω ότι τα μυρμηγκάκια δημιούργησαν, έτσι και αυτοί, οι τρισκατάρατοι, αυτοί που μας κυβερνούν, καταστρέφουν ότι για χρόνια εμείς, δημιουργήσαμε. Με κόπο,με ιδρώτα, με αγώνες, με πορείες, με, με, με..... Αλλά...
Υπάρχει πάντα ένα αλλά. ΚΑΝΕΙΣ, πρόσεξε με, κανείς δεν μπορεί να μου στερήσει το δικαίωμα στο όνειρο. Μπορώ να κάνω όνειρα. Λίγο διαφορετικά τώρα όμως. Τώρα,ονειρεύομαι να ρίξω τους βρυκόλακες από τις καρέκλες τους, που μου ρουφούν το αίμα. Να εξαφανιστούν από μπροστά μου!
Λοιπόν, Χαλίλ, σου λέω ότι αυτό το έθνος, έχει φωνή. Και δυνατή.
Ίσως δεν βρήκε ακόμα τον δικό της τόνο. Αλλά θα τον βρει. Είμαι σίγουρη. Άκου λίγο.... Ακούς τον ψίθυρο? Ξέρω, δεν ακούγεται δυνατά. Και δεν είναι και καθαρός. Ακούς και κλάματα μαζί και κατάρες, και τσακωμούς πολλούς. ΩΩΩΩΩΩ! θα καθαρίσει ο ήχος, περίμενε. Ο Έλληνας έχει τους δικούς τους ρυθμούς. Δεν μοιάζει με κανέναν ο Έλληνας. Και έτσι θέλω να είναι, μοναδικός.
Λοιπόν Χαλίλ, από κει που βρίσκεσαι, για κοίτα λίγο κάτω.Βλέπεις τα κεφάλια που σηκώνονται ένα ένα? Κοίτα τα οργισμένα μάτια.... Άκου τον ψίθυρο που δυναμώνει...
Αυτό θα γίνει δυνατή φωνή, θα γίνει κραυγή, θα βγει πρώτα ο πόνος και μετά.
Μετά θα γίνει θυμός. Και τότε Χαλίλ, αυτό το έθνος, το ελληνικό δεν θα το λυπάται κανείς. ΚΑΝΕΙΣ! Θα βγει μπροστά πάλι και θα φτιάξει από την αρχή ότι καταστράφηκε.
Θα πάρει χώμα και αίμα και δάκρυα και θα χτίσει καινούργια ζωή. Έτσι έχει μάθει ο Έλληνας. Να αναγεννιέται, ξανά και ξανά. Μόνο που... Μόνο που πρέπει όταν σηκωθούν τα κεφάλια ψηλά και αρχίζει να δυναμώνει ο ψίθυρος, τότε πρέπει να αρπάξουμε το χέρι του διπλανού μας και να το κρατήσουμε σφιχτά. ΚΑΙ ΝΑ ΠΡΟΧΩΡΗΣΟΥΜΕ ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ ΓΙΑ ΝΑ ΦΤΙΑΞΟΥΜΕ ΜΙΑ ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΑ ΖΩΗ.
Αυτό το όνειρο, δεν μπορεί κανείς να μου το στερήσει. Κανείς σου λέω!
Ελπίζω και παρακαλώ τον δικό μου θεό, να βρω έναν Έλληνα να βγει μπροστά και να μας πάρει όλους μαζί από τον χέρι και να οδηγήσει την χώρα μου στο φως. Ονειρεύομαι να είμαι όρθια και δυνατή να τινάζω τις στάχτες από πάνω και να χτίζω από την αρχή ότι έκαψαν. Γελώντας δυνατά, χαρούμενη που τα καταφέραμε να φωνάξω με όλη την δύναμη της φωνής μου:
ΑΥΤΟ ΤΟ ΕΘΝΟΣ ΔΕΝ ΤΟ ΛΥΠΑΤΑΙ ΚΑΝΕΙΣ!
Ο Γκιμπράν Χαλίλ Γκιμπράν, ή «ο άνθρωπος από τον Λίβανο», όπως είναι γνωστός στο παγκόσμιο κοινό, υπήρξε ποιητής, φιλόσοφος και καλλιτέχνης. Γεννήθηκε στον Λίβανο στις 6 Ιανουαρίου του 1883.
