Προσπαθώ.

Του Θάνου Αθανασιάδη

Να καταλάβω.
Να επιλύσω.
Να τροποποιήσω.
Να μεταφέρω.

Αλλά δε γίνεται.
Αντιμετωπίζω τοίχους άρνησης.
Κινούμαι ανάμεσα σε κενά λογικής.
Προσδοκώ από τους αμετανόητους.

Τι πρέπει, στ’ αλήθεια, να κάνω;
Πρέπει να μιλάω με μικρές προτάσεις;
Πρέπει να μη χρησιμοποιώ δύσκολες λέξεις;
Πρέπει να φέρω το χρόνο πίσω;

Ίσως αυτό να ‘ναι. Να φέρω το χρόνο πίσω.
Να γυρίσουν όλα στα σατέν και τα στολίδια.
Μα δε γίνεται.
Γίνεται;

Εξαρτάται από μένα;
Εξαρτάται από πολλούς σαν κι εμένα;
Υπάρχουν πολλοί σαν κι εμένα;
Πού είναι αυτοί οι πολλοί;
Γιατί δεν τους αναγνωρίζω στην καθημερινή μου βόλτα;

Πού είναι αυτοί που ήταν σαν κι εμένα;
Πού είμαι εγώ, που ήμουν σαν κι αυτούς;
Ήμουν σαν κι αυτούς;
Άλλα λέει η πραγματικότητα.

Κι αν εγώ δεν είμαι σαν κι αυτούς, κι εκείνοι δεν είναι σαν κι εμένα;
Εγώ είμαι μόνος, ή εκείνοι - όλοι μαζί – γεμάτοι μοναξιά;

Θα λυθεί;
Θα λυθεί για μένα;
Θα λυθεί γι’ αυτούς;
Μπορεί να λυθεί για όλους ταυτόχρονα;

Αν δε γίνει, εγώ προσπάθησα.
Να το θυμάμαι.

Αφιερωμένο στην σφήκα από Manic Nirvana