Της Σάνιας Μωραΐτου niki.vikou
Η Μαρία διάβαζε ένα σχόλιο στο φβ, όταν χτύπησε το κουδούνι. Το αγνόησε, ως συνήθως, αλλά ο επισκέπτης ήταν πολύ επίμονος. Σηκώθηκε βαριεστημένα, κοίταξε με θλίψη την σκόνη στα έπιπλα, έστρωσε όπως - όπως τα μαλλιά της και κατευθύνθηκε προς την εξώπορτα.
-Ποιος είναι;
-Ο Μιχάλης, άνοιξε (ο ένοικος του διπλανού διαμερίσματος)
- Με έβγαλες από το μπάνιο, θέλεις κάτι επείγον;
- Κάτω έχουν θυροκολλήσει ένα έγγραφο που σε αφορά. Κατέβα να το πάρεις.
-Σε ευχαριστώ.
Περίμενε να μπεί εκείνος στο σπίτι του και κατέβηκε τρέχοντας στο ισόγειο. Ευτυχώς ο κίτρινος φάκελλος δεν είχε διακριτικά. Τον άνοιξε τρέμοντας στο ασανσέρ.
"Ενώπιον του Ειρηνοδικείου Θεσσαλονίκης αίτηση της Αλφα Τράπεζας Α.Ε κατά της Μαρίας."
Ένοιωσε την ίδια μέγγενη που όλο και πιο συχνά ΄της σφίγγει τελευταία το κεφάλι. Στάματησε το διάβασμα και πέταξε το έγγραφο πάνω στο τραπέζι του σαλονιού μαζί με την στοίβα των απλήρωτων λογαριασμών.
Ο γιατρός της τόπε καθαρά, πως δεν πρέπει να πιέζεται συναισθηματικά γιατί θα το ξαναπάθει το εγκεφαλικό κι όχι ελαφρύ όπως την πρώτη φορά. Έστησε αυτί στην κλειστή πόρτα της ανάπηρης κόρης της, να δει αν αναπνέει και ξαναγύρισε στο φβ.
Μια "φίλη" από τις πιο μαχητικές φωνές, την είχε προσθέσει με ετικέττα στις ανέμελες φωτογραφίες των διακοπών της. Χάζεψε λίγο τα όμορφα θαλασσινά τοπία, το εξοχικό με την μπουκαμβίλια, αλλά ο πονοκέφαλος δεν έλεγε να περάσει, άσε που η καρδιά της σφυροκοπούσε σαν πιασμένο στο δίχτυ πουλί.
Πρέπει να σταματήσω να σκέφτομαι, πρέπει να σταματήσω να σκέφτομαι, επανέλαβε ξανά και ξανά σε μια προσπάθεια αυθυποβολής. Μάταιος κόπος!
Έψαξε για το πιεσόμετρο. Δυσκολεύτικε να το βρεί μέσα στο αχούρι που κατάντησε το πεντακάθαρο κάποτε σπίτι της. Πίεση 17 με 10, σφυγμοί 120. Κατέβασε γρήγορα ένα ηρεμιστικό, ένα χάπι για την ταχυκαρδία κι ένα για την υπέρταση κι ύστερα αυτή, που είχε να πατήσει σε εκκλησία χρόνια βρέθηκε γονατιστή απέναντι από τις εικόνες στο σαλόνι - πιστά αντίγραφα βυζαντινών εικόνων με πιστοποιητικό γνησιότητας - να παρακαλά κλαίγοντας σαν μωρό παιδί.
"Προστάτεψε με Παναγιά μου. Όχι για μένα, για την κόρη μου, θα πεθάνει αν πάθω κάτι εγώ" Είπε και ξαναείπε όσες προσευχές θυμότανε από παιδί, ώσπου άρχισαν να ενεργούν τα φάρμακα και να συνέρχεται.
Πήρε το έγγραφο στα χέρια. Η Τράπεζα ζητούσε να εκπέσει η απόφαση του Ειρηνοδικείου για την ρύθμιση των χρεών της, επειδή είχε λέει να πληρώσει από τον Φεβρουάριο, άσε που ήταν δύστροπη και αφερέγγυη. Έψαξε τις αποδείξεις, η μηνιαία καταβολή ήταν άλλωστε 30 ευρώ, ήταν όλες εντάξει. Μετά θυμήθηκε πως τον Φλεβάρη της είχαν αλλάξει τον αριθμό λογαριασμού.
Ένα λάθος του δικηγόρου της Τράπεζας ήταν, ένα λάθος που κόντεψε να της στοιχίσει την ζωή.
-Ποιος είναι;
-Ο Μιχάλης, άνοιξε (ο ένοικος του διπλανού διαμερίσματος)
- Με έβγαλες από το μπάνιο, θέλεις κάτι επείγον;
- Κάτω έχουν θυροκολλήσει ένα έγγραφο που σε αφορά. Κατέβα να το πάρεις.
-Σε ευχαριστώ.
Περίμενε να μπεί εκείνος στο σπίτι του και κατέβηκε τρέχοντας στο ισόγειο. Ευτυχώς ο κίτρινος φάκελλος δεν είχε διακριτικά. Τον άνοιξε τρέμοντας στο ασανσέρ.
"Ενώπιον του Ειρηνοδικείου Θεσσαλονίκης αίτηση της Αλφα Τράπεζας Α.Ε κατά της Μαρίας."
Ένοιωσε την ίδια μέγγενη που όλο και πιο συχνά ΄της σφίγγει τελευταία το κεφάλι. Στάματησε το διάβασμα και πέταξε το έγγραφο πάνω στο τραπέζι του σαλονιού μαζί με την στοίβα των απλήρωτων λογαριασμών.
Ο γιατρός της τόπε καθαρά, πως δεν πρέπει να πιέζεται συναισθηματικά γιατί θα το ξαναπάθει το εγκεφαλικό κι όχι ελαφρύ όπως την πρώτη φορά. Έστησε αυτί στην κλειστή πόρτα της ανάπηρης κόρης της, να δει αν αναπνέει και ξαναγύρισε στο φβ.
Μια "φίλη" από τις πιο μαχητικές φωνές, την είχε προσθέσει με ετικέττα στις ανέμελες φωτογραφίες των διακοπών της. Χάζεψε λίγο τα όμορφα θαλασσινά τοπία, το εξοχικό με την μπουκαμβίλια, αλλά ο πονοκέφαλος δεν έλεγε να περάσει, άσε που η καρδιά της σφυροκοπούσε σαν πιασμένο στο δίχτυ πουλί.
Πρέπει να σταματήσω να σκέφτομαι, πρέπει να σταματήσω να σκέφτομαι, επανέλαβε ξανά και ξανά σε μια προσπάθεια αυθυποβολής. Μάταιος κόπος!
Έψαξε για το πιεσόμετρο. Δυσκολεύτικε να το βρεί μέσα στο αχούρι που κατάντησε το πεντακάθαρο κάποτε σπίτι της. Πίεση 17 με 10, σφυγμοί 120. Κατέβασε γρήγορα ένα ηρεμιστικό, ένα χάπι για την ταχυκαρδία κι ένα για την υπέρταση κι ύστερα αυτή, που είχε να πατήσει σε εκκλησία χρόνια βρέθηκε γονατιστή απέναντι από τις εικόνες στο σαλόνι - πιστά αντίγραφα βυζαντινών εικόνων με πιστοποιητικό γνησιότητας - να παρακαλά κλαίγοντας σαν μωρό παιδί.
"Προστάτεψε με Παναγιά μου. Όχι για μένα, για την κόρη μου, θα πεθάνει αν πάθω κάτι εγώ" Είπε και ξαναείπε όσες προσευχές θυμότανε από παιδί, ώσπου άρχισαν να ενεργούν τα φάρμακα και να συνέρχεται.
Πήρε το έγγραφο στα χέρια. Η Τράπεζα ζητούσε να εκπέσει η απόφαση του Ειρηνοδικείου για την ρύθμιση των χρεών της, επειδή είχε λέει να πληρώσει από τον Φεβρουάριο, άσε που ήταν δύστροπη και αφερέγγυη. Έψαξε τις αποδείξεις, η μηνιαία καταβολή ήταν άλλωστε 30 ευρώ, ήταν όλες εντάξει. Μετά θυμήθηκε πως τον Φλεβάρη της είχαν αλλάξει τον αριθμό λογαριασμού.
Ένα λάθος του δικηγόρου της Τράπεζας ήταν, ένα λάθος που κόντεψε να της στοιχίσει την ζωή.
