Του Χαρη Μπάστα
Έντρομοι όλοι τρέχουν προσπαθώντας να κάνουν κάτι
χρήσιμο εκείνη την ώρα.
Άλλος να κυνηγήσει τους δολοφόνους λέει και άλλοι να βοηθήσουν τα πεσμένα κορμιά.
Πολλοί οι πρόθυμοι να ερμηνεύσουν το συμβάν τροφοδοτώντας με υποθετικές πληροφορίες τους περίεργους - από αυτή τη κοινωνία της αδιαφορίας - που τολμούν να πλησιάσουν.
Η πρώτη ερώτηση που θα γίνει , είναι ποιοι είχαν κάτι μαζί τους και η εύκολη απάντηση …..... άρα αυτοί τους έφαγαν.
Όλα τελικά είναι τόσο εύκολα και εμείς στενοχωριόμαστε ότι δεν υπάρχει άκρη.
Μα να όμως, που δεν υπάρχει άκρη.
Τα θύματα θα παραμένουν θύματα, μόνο που κανένας δεν θα βάλει με το μυαλό του το, ποιων θύματα ήταν τελικά.
Οι μανάδες θα κλάψουν το χαμό, χωρίς να σκεφτούν το κλάμα άλλων μανάδων από μελλοντικούς χαμούς παιδιών, από αντίποινα.
Ποτέ δεν θα έρθει η σκέψη ότι ο νικητής δεν θα χτυπήσει ποτέ το νικημένο ιδικά όταν δεν έχει να κερδίσει τίποτα.
Το σύστημα , θα παίξει ξανά το παιχνίδι του και δεν θα επιτρέψει να υπάρχει η σκέψη, ότι ο ηττημένος θα κάνει κάθε κίνηση που είναι απαραίτητη για να μαζέψει στρατό ξανά με κάθε τρόπο, ώστε να δώσει πάλι μάχη.
Ποτέ δεν θα σκεφτεί στρατηγική που υπάρχει στο σκάκι, όπου θυσιάζεις ακόμα και τη βασίλισσα για να κερδίσεις με ματ.
Μα ποιος παίζει σκάκι για να τα γνωρίζει αυτά …
Μια κοινωνία του οινοπνεύματος και του τατουάζ ήμαστε.
Μια κοινωνία της ευκολίας και του βολέματος.
Μια κοινωνία των ξένων πρότυπων ήμαστε και πάμε ολοταχώς για τη μετανάστευση.
Μια κοινωνία που πιστέψαμε ότι μας χάρισαν επειδή μας αγάπησαν και που δεν ήμαστε διατεθειμένοι να κερδίσουμε τίποτα με την αξία μας.
Ένας λαός που έχει αποκοπεί έντεχνα από το υπερήφανο παρελθόν του ήμαστε.
Παιδιά νόθα μας θέλουν χωρίς να γνωρίζουμε τους γονείς μας, χωρίς να έχουμε πάρει αρχές από αυτούς.
Κανένας ποτέ δεν θα ψάξει το που διδάσκουν τη λογική, μα όλοι θα θέλουν λογική εξήγηση.
Εύκολα θα δημιουργήσουν - οπλίζοντας ξανά - φανατισμένους με παρωπίδες και θα χωριστούν σε στρατόπεδα, σφάζοντας ο ένας τον άλλον.
Τότε οι μανάδες δεν θα είναι δυο, μα χιλιάδες.
Τότε τα δάκρυα θα γεμίσουν ποτάμια όπως άλλοτε που έσφαζε ο αδελφός τον αδελφό, ο Έλληνας τον Έλληνα.
Δεν θέλουν το παρελθόν να διδάξει, επειδή τότε έζησε ο Αλέξανδρος που ένωσε τους Έλληνες.
Έζησαν τόσοι Έλληνες που δίδαξαν τους Ευρωπαίους.
Έζησαν τόσοι Έλληνες που δημιούργησαν ιστορία πέρα από απλή ανθρώπινη και τούτο επειδή μόνο οι Έλληνες με τη φιλοσοφία τους μελετούσαν το προσωρινό της ζωής.
Μα τι λέω τώρα;
Τούτα αφορούν ανθρώπους που βάζουν μπροστά τη λογική και όχι όσους αρκούνται σε προχειρότητες και εύκολες λύσεις κατευθυνόμενες.
Και ξέρω πως ίσως μου φορέσουν κάποια ταμπέλα, χωρίς να το σκεφτούν λογικά , ότι αυτός που σε βάζει σε σκέψεις , δεν είναι εχθρός σου.
Εχθρός σου είναι αυτός που σε βάζει στα μαχαίρια …
Άλλος να κυνηγήσει τους δολοφόνους λέει και άλλοι να βοηθήσουν τα πεσμένα κορμιά.
Πολλοί οι πρόθυμοι να ερμηνεύσουν το συμβάν τροφοδοτώντας με υποθετικές πληροφορίες τους περίεργους - από αυτή τη κοινωνία της αδιαφορίας - που τολμούν να πλησιάσουν.
Η πρώτη ερώτηση που θα γίνει , είναι ποιοι είχαν κάτι μαζί τους και η εύκολη απάντηση …..... άρα αυτοί τους έφαγαν.
Όλα τελικά είναι τόσο εύκολα και εμείς στενοχωριόμαστε ότι δεν υπάρχει άκρη.
Μα να όμως, που δεν υπάρχει άκρη.
Τα θύματα θα παραμένουν θύματα, μόνο που κανένας δεν θα βάλει με το μυαλό του το, ποιων θύματα ήταν τελικά.
Οι μανάδες θα κλάψουν το χαμό, χωρίς να σκεφτούν το κλάμα άλλων μανάδων από μελλοντικούς χαμούς παιδιών, από αντίποινα.
Ποτέ δεν θα έρθει η σκέψη ότι ο νικητής δεν θα χτυπήσει ποτέ το νικημένο ιδικά όταν δεν έχει να κερδίσει τίποτα.
Το σύστημα , θα παίξει ξανά το παιχνίδι του και δεν θα επιτρέψει να υπάρχει η σκέψη, ότι ο ηττημένος θα κάνει κάθε κίνηση που είναι απαραίτητη για να μαζέψει στρατό ξανά με κάθε τρόπο, ώστε να δώσει πάλι μάχη.
Ποτέ δεν θα σκεφτεί στρατηγική που υπάρχει στο σκάκι, όπου θυσιάζεις ακόμα και τη βασίλισσα για να κερδίσεις με ματ.
Μα ποιος παίζει σκάκι για να τα γνωρίζει αυτά …
Μια κοινωνία του οινοπνεύματος και του τατουάζ ήμαστε.
Μια κοινωνία της ευκολίας και του βολέματος.
Μια κοινωνία των ξένων πρότυπων ήμαστε και πάμε ολοταχώς για τη μετανάστευση.
Μια κοινωνία που πιστέψαμε ότι μας χάρισαν επειδή μας αγάπησαν και που δεν ήμαστε διατεθειμένοι να κερδίσουμε τίποτα με την αξία μας.
Ένας λαός που έχει αποκοπεί έντεχνα από το υπερήφανο παρελθόν του ήμαστε.
Παιδιά νόθα μας θέλουν χωρίς να γνωρίζουμε τους γονείς μας, χωρίς να έχουμε πάρει αρχές από αυτούς.
Κανένας ποτέ δεν θα ψάξει το που διδάσκουν τη λογική, μα όλοι θα θέλουν λογική εξήγηση.
Εύκολα θα δημιουργήσουν - οπλίζοντας ξανά - φανατισμένους με παρωπίδες και θα χωριστούν σε στρατόπεδα, σφάζοντας ο ένας τον άλλον.
Τότε οι μανάδες δεν θα είναι δυο, μα χιλιάδες.
Τότε τα δάκρυα θα γεμίσουν ποτάμια όπως άλλοτε που έσφαζε ο αδελφός τον αδελφό, ο Έλληνας τον Έλληνα.
Δεν θέλουν το παρελθόν να διδάξει, επειδή τότε έζησε ο Αλέξανδρος που ένωσε τους Έλληνες.
Έζησαν τόσοι Έλληνες που δίδαξαν τους Ευρωπαίους.
Έζησαν τόσοι Έλληνες που δημιούργησαν ιστορία πέρα από απλή ανθρώπινη και τούτο επειδή μόνο οι Έλληνες με τη φιλοσοφία τους μελετούσαν το προσωρινό της ζωής.
Μα τι λέω τώρα;
Τούτα αφορούν ανθρώπους που βάζουν μπροστά τη λογική και όχι όσους αρκούνται σε προχειρότητες και εύκολες λύσεις κατευθυνόμενες.
Και ξέρω πως ίσως μου φορέσουν κάποια ταμπέλα, χωρίς να το σκεφτούν λογικά , ότι αυτός που σε βάζει σε σκέψεις , δεν είναι εχθρός σου.
Εχθρός σου είναι αυτός που σε βάζει στα μαχαίρια …
