Της Πέρσας Ζηκάκη
Eau de parfum Rochas.... και "μπούκωνε" όλο το δωμάτιο.
Χτύπημα στα φρεσκοξυρισμένα μάγουλα έπειτα και ξανά πάλι εκείνος ο καθρέφτης που σχεδόν υπομειδιούσε σε κάθε του κοίταγμα.
Η καταξίωσή του ήταν πάντα μια γραβάτα κι ο κόμπος της...
Αν ήξερε εκείνος πόσοι κόμποι έπνιγαν το δικό της λαιμό!
Πόσο θα ήθελε να ανοίξει το παράθυρο και ν' αναπνεύσει το φρέσκο δροσερό αεράκι του πρωίνού αντί να χαζεύει σα χάνος το είδωλο εκείνου!
Ένα αφηρημένο φιλί κι ένα μασημένο "γεια" ήταν ο πρωινός χαιρετισμός του πριν πάει στη δουλειά ή.... στις θαυμάστριες....ποιος ήξερε άραγε να της πει;
Τα βράδια της επιστροφής τα σφράγιζε ένα κουρασμένο"πτώμα είμαι σήμερα" και... το πλοίο είχε μπει στο λιμάνι να αράξει μέχρι να ξαναφύγει την επόμενη μέρα ανανεωμένο για ένα καινούριο ταξίδι.
Κι εκείνη δε μιλούσε...μόνο εξακολουθούσε να τον θαυμάζει!!
Κάποια στιγμή,κάποτε, τα σημεία της στίξης μπλέχτηκαν...μπερδεύτηκαν.
Από θαυμαστικά έγιναν ερωτηματικά.
Η γραβάτα κι ο κόμπος της δεν της έδειχναν πια το ίδιο είδωλο που εκείνος κι η ματαιοδοξία του προσκυνούσαν κάθε ημέρα.
Ο λαιμός της κι ο κόμπος του ως δια μαγείας είχαν χαθεί.
Αποσιωπητικά.....΄μετά από κάθε "γεια".
"Καιρός ν' αλλάξω καθρέφτη" σκέφτηκε εκείνη.Τελεία και παύλα.
Στο καινούριο της σπίτι δεν υπήρχε καθρέφτης.
Αποφάσισε ότι μισούσε τους καθρέφτες, τις γραβάτες το monsieur Rochas και το "γεια".
Κάθε πρωί όμως άνοιγε το παράθυρο κι ανέπνεε το φρέσκο αεράκι που πάντα της θύμιζε
Μια Λάθος Επιλογή!
"Κομμάτια ζωής στο συρτάρι"
Eau de parfum Rochas.... και "μπούκωνε" όλο το δωμάτιο.
Χτύπημα στα φρεσκοξυρισμένα μάγουλα έπειτα και ξανά πάλι εκείνος ο καθρέφτης που σχεδόν υπομειδιούσε σε κάθε του κοίταγμα.
Η καταξίωσή του ήταν πάντα μια γραβάτα κι ο κόμπος της...
Αν ήξερε εκείνος πόσοι κόμποι έπνιγαν το δικό της λαιμό!
Πόσο θα ήθελε να ανοίξει το παράθυρο και ν' αναπνεύσει το φρέσκο δροσερό αεράκι του πρωίνού αντί να χαζεύει σα χάνος το είδωλο εκείνου!
Ένα αφηρημένο φιλί κι ένα μασημένο "γεια" ήταν ο πρωινός χαιρετισμός του πριν πάει στη δουλειά ή.... στις θαυμάστριες....ποιος ήξερε άραγε να της πει;
Τα βράδια της επιστροφής τα σφράγιζε ένα κουρασμένο"πτώμα είμαι σήμερα" και... το πλοίο είχε μπει στο λιμάνι να αράξει μέχρι να ξαναφύγει την επόμενη μέρα ανανεωμένο για ένα καινούριο ταξίδι.
Κι εκείνη δε μιλούσε...μόνο εξακολουθούσε να τον θαυμάζει!!
Κάποια στιγμή,κάποτε, τα σημεία της στίξης μπλέχτηκαν...μπερδεύτηκαν.
Από θαυμαστικά έγιναν ερωτηματικά.
Η γραβάτα κι ο κόμπος της δεν της έδειχναν πια το ίδιο είδωλο που εκείνος κι η ματαιοδοξία του προσκυνούσαν κάθε ημέρα.
Ο λαιμός της κι ο κόμπος του ως δια μαγείας είχαν χαθεί.
Αποσιωπητικά.....΄μετά από κάθε "γεια".
"Καιρός ν' αλλάξω καθρέφτη" σκέφτηκε εκείνη.Τελεία και παύλα.
Στο καινούριο της σπίτι δεν υπήρχε καθρέφτης.
Αποφάσισε ότι μισούσε τους καθρέφτες, τις γραβάτες το monsieur Rochas και το "γεια".
Κάθε πρωί όμως άνοιγε το παράθυρο κι ανέπνεε το φρέσκο αεράκι που πάντα της θύμιζε
Μια Λάθος Επιλογή!
"Κομμάτια ζωής στο συρτάρι"
