Του Άρη Δαβαράκη
Κάθομαι και σκέφτομαι πολύ απλά: Αν δεν μάθουμε τι έχει γίνει, πώς θα προχωρήσουμε; Πως θα αποφασίσουμε ποιους θα ψηφίσουμε; Πως θα βρούμε δύναμη να ανασκουμπωθούμε και να βάλουμε στόχους, να κατεβάσουμε ιδέες, να αντεπιτεθούμε; Όσο το τοπίο δεν ξεκαθαρίζει και ο καθένας από μας έχει τη δική του άποψη για το ποιοί οδηγήσανε την Ελλάδα στην σημερινή κατάντια της, μόνο να καυγαδίζουμε και να διαφωνούμε μπορούμε, παρέχοντας έτσι άπλετο χώρο και χρόνο στους πολιτικούς αυτούς εγκληματίες να συνεχίζουνε το πλιάτσικο.
Και με λίγες λέξεις θα σας πω αυτό που σκέφτομαι: Χρωστάμε πολλά χρήματα στους δανειστές μας, την ΕΕ και το ΔΝΤ –χώρια τα άλλα. Γιατί κανείς δεν μας λέει τι εισπράξαμε από ποιόν ποιάν ημερομηνία, ποιος παρέλαβε τα λεφτά (ποια κυβέρνηση και ποιος υπεύθυνος πρωθυπουργός) και τι τα έκανε. Τα χρήματα δεν είναι κάτι αφηρημένο. Δεν είναι μαύρα λεφτά αυτά, δόθηκαν από κυβερνήσεις, την ΕΚΤ, το ΔΝΤ, από μεγάλους σοβαρούς διεθνείς οργανισμούς που βέβαια έχουν και λογιστήρια – αν δεν απατώμαι οικτρά.
Θέλω να μάθω σαν Έλληνας πολίτης πριν ψηφίσω οποιονδήποτε, πότε και τι ποσά δανείστηκε το Ελληνικό κράτος από το 1974 και μετά. Παράδειγμα : Το 1979 δανείστηκε η κυβέρνηση Ράλλη τόσα χρήματα από τον Χ δανειστή. Πόσα χρήματα δανείστηκε, με τι επιτόκιο, τι έγιναν αυτά τα χρήματα; Που πήγαν; Πως ξοδεύτηκαν;
Και το 1983 ο Ανδρέας Παπανδρέου πήρε ας πούμε τόσα. Από πού τα πήρε, με τι τόκο, που τα έδωσε, πως ξοδεύτηκαν, πόσα από αυτά χρωστάμε ακόμα;
Και μετά ο Σημίτης 8 χρόνια και. Δανείστηκε πολλά αυτός. Από πού; Γιατί; Πως τα ξόδεψε; Που είναι ο λογαριασμός, έσοδα-έξοδα, ημερομηνίες, τραπεζικά transactions, πολιτικές αποφάσεις διεθνών οργανισμών που δώσανε στην Ελλάδα τόσα το 90 στον Μητσοτάκη, τόσα το 97 στον Σημίτη.
Κάθε χρόνο δανειζόμαστε – από την μεταπολίτευση και μετά. Η χούντα δεν ξέρω αν δανειζότανε αλλά ας ξεκινήσουμε εμείς από την πρώτη κυβέρνηση Εθνικής σωτηρίας το 1974. Πως ζητάνε από μας να δικαιολογήσουμε το κάθε έξοδό μας; Αν εγώ σηκωθώ αύριο και πετάξω για Νέα Υόρκη πρώτη θέση και μείνω στο Plaza να χαζεύω το πάρκο, όλοι, εφορίες, υπουργεία, ασφαλιστικά ταμεία, δανειστές, θα μπουν στον λογαριασμό μου να δούν που βρήκα τα λεφτά και θα μού ζητήσουνε λεπτομερείς εξηγήσεις –έτσι δεν είναι;
Εμείς γιατί δεν μπορούμε να μάθουμε πόσα είναι τελοσπάντων τα λεφτά που δανειστήκανε πρωθυπουργοί και κυβερνήσεις στην πλάτη μας και, κυρίως που πήγανε αυτά τα λεφτά; Ζητάω κάτι παράλογο;
Το λένε λογιστικό έλεγχο. Πρέπει να γίνει. Πρέπει να μάθουμε επιτέλους ξανά απλή αριθμητική : Δανειστήκαμε (λέμε τώρα) 10 δίς τον Αύγουστο του 2002. Τα πήραμε. Σε ποιες τράπεζες κατατέθηκαν; Οι εκταμιεύσεις που γίνανε έκτοτε, (μία-μία, σχολαστικά, με ημερομηνίες, υπογραφές και όλες τις λεπτομέρειες), που πήγανε; Δέκα εκατομμύρια ευρώ πήγανε εκεί. Τρακόσια εκατομμύρια ευρω, εκεί. Ένα δις τριακόσιες χιλιάδες παραπέρα. Να τα χαρτιά, ιδού οι υπογραφές αυτών που υπογράψανε. Γιατί τους δόθηκαν αυτά τα χρήματα; Τα χρησιμοποίησαν για τον σκοπό που τα είχαμε δανειστεί ή όχι;
Αυτή η σκέψη είναι πιά η βάση για κάθε πολιτικό συμπέρασμα. Το παραμικρό ψιλικατζίδικο έχει βιβλίο εσόδων-εξόδων.
Να γίνει λοιπόν ο λογιστικός έλεγχος για όλα τα δανεικά. Άμεσα. Δεν μπορεί ένα κράτος να μην ξέρει τι έκανε τα χρήματα που δανείστηκε. Αποκλείεται να συμβαίνει αυτό.
Τώρα που η συγκυβέρνηση, με τον τρόπο που πολιτεύτηκε, μας ξαναστέλνει πάλι χρόνια πίσω –με κίνδυνο αυτή τη φορά να μην αντέξουμε και να πτωχεύουμε και τυπικά – πρέπει να μάθουμε όλη την αλήθεια.
Με λογιστικό έλεγχο.
Κάθομαι και σκέφτομαι πολύ απλά: Αν δεν μάθουμε τι έχει γίνει, πώς θα προχωρήσουμε; Πως θα αποφασίσουμε ποιους θα ψηφίσουμε; Πως θα βρούμε δύναμη να ανασκουμπωθούμε και να βάλουμε στόχους, να κατεβάσουμε ιδέες, να αντεπιτεθούμε; Όσο το τοπίο δεν ξεκαθαρίζει και ο καθένας από μας έχει τη δική του άποψη για το ποιοί οδηγήσανε την Ελλάδα στην σημερινή κατάντια της, μόνο να καυγαδίζουμε και να διαφωνούμε μπορούμε, παρέχοντας έτσι άπλετο χώρο και χρόνο στους πολιτικούς αυτούς εγκληματίες να συνεχίζουνε το πλιάτσικο.
Και με λίγες λέξεις θα σας πω αυτό που σκέφτομαι: Χρωστάμε πολλά χρήματα στους δανειστές μας, την ΕΕ και το ΔΝΤ –χώρια τα άλλα. Γιατί κανείς δεν μας λέει τι εισπράξαμε από ποιόν ποιάν ημερομηνία, ποιος παρέλαβε τα λεφτά (ποια κυβέρνηση και ποιος υπεύθυνος πρωθυπουργός) και τι τα έκανε. Τα χρήματα δεν είναι κάτι αφηρημένο. Δεν είναι μαύρα λεφτά αυτά, δόθηκαν από κυβερνήσεις, την ΕΚΤ, το ΔΝΤ, από μεγάλους σοβαρούς διεθνείς οργανισμούς που βέβαια έχουν και λογιστήρια – αν δεν απατώμαι οικτρά.
Θέλω να μάθω σαν Έλληνας πολίτης πριν ψηφίσω οποιονδήποτε, πότε και τι ποσά δανείστηκε το Ελληνικό κράτος από το 1974 και μετά. Παράδειγμα : Το 1979 δανείστηκε η κυβέρνηση Ράλλη τόσα χρήματα από τον Χ δανειστή. Πόσα χρήματα δανείστηκε, με τι επιτόκιο, τι έγιναν αυτά τα χρήματα; Που πήγαν; Πως ξοδεύτηκαν;
Και το 1983 ο Ανδρέας Παπανδρέου πήρε ας πούμε τόσα. Από πού τα πήρε, με τι τόκο, που τα έδωσε, πως ξοδεύτηκαν, πόσα από αυτά χρωστάμε ακόμα;
Και μετά ο Σημίτης 8 χρόνια και. Δανείστηκε πολλά αυτός. Από πού; Γιατί; Πως τα ξόδεψε; Που είναι ο λογαριασμός, έσοδα-έξοδα, ημερομηνίες, τραπεζικά transactions, πολιτικές αποφάσεις διεθνών οργανισμών που δώσανε στην Ελλάδα τόσα το 90 στον Μητσοτάκη, τόσα το 97 στον Σημίτη.
Κάθε χρόνο δανειζόμαστε – από την μεταπολίτευση και μετά. Η χούντα δεν ξέρω αν δανειζότανε αλλά ας ξεκινήσουμε εμείς από την πρώτη κυβέρνηση Εθνικής σωτηρίας το 1974. Πως ζητάνε από μας να δικαιολογήσουμε το κάθε έξοδό μας; Αν εγώ σηκωθώ αύριο και πετάξω για Νέα Υόρκη πρώτη θέση και μείνω στο Plaza να χαζεύω το πάρκο, όλοι, εφορίες, υπουργεία, ασφαλιστικά ταμεία, δανειστές, θα μπουν στον λογαριασμό μου να δούν που βρήκα τα λεφτά και θα μού ζητήσουνε λεπτομερείς εξηγήσεις –έτσι δεν είναι;
Εμείς γιατί δεν μπορούμε να μάθουμε πόσα είναι τελοσπάντων τα λεφτά που δανειστήκανε πρωθυπουργοί και κυβερνήσεις στην πλάτη μας και, κυρίως που πήγανε αυτά τα λεφτά; Ζητάω κάτι παράλογο;
Το λένε λογιστικό έλεγχο. Πρέπει να γίνει. Πρέπει να μάθουμε επιτέλους ξανά απλή αριθμητική : Δανειστήκαμε (λέμε τώρα) 10 δίς τον Αύγουστο του 2002. Τα πήραμε. Σε ποιες τράπεζες κατατέθηκαν; Οι εκταμιεύσεις που γίνανε έκτοτε, (μία-μία, σχολαστικά, με ημερομηνίες, υπογραφές και όλες τις λεπτομέρειες), που πήγανε; Δέκα εκατομμύρια ευρώ πήγανε εκεί. Τρακόσια εκατομμύρια ευρω, εκεί. Ένα δις τριακόσιες χιλιάδες παραπέρα. Να τα χαρτιά, ιδού οι υπογραφές αυτών που υπογράψανε. Γιατί τους δόθηκαν αυτά τα χρήματα; Τα χρησιμοποίησαν για τον σκοπό που τα είχαμε δανειστεί ή όχι;
Αυτή η σκέψη είναι πιά η βάση για κάθε πολιτικό συμπέρασμα. Το παραμικρό ψιλικατζίδικο έχει βιβλίο εσόδων-εξόδων.
Να γίνει λοιπόν ο λογιστικός έλεγχος για όλα τα δανεικά. Άμεσα. Δεν μπορεί ένα κράτος να μην ξέρει τι έκανε τα χρήματα που δανείστηκε. Αποκλείεται να συμβαίνει αυτό.
Τώρα που η συγκυβέρνηση, με τον τρόπο που πολιτεύτηκε, μας ξαναστέλνει πάλι χρόνια πίσω –με κίνδυνο αυτή τη φορά να μην αντέξουμε και να πτωχεύουμε και τυπικά – πρέπει να μάθουμε όλη την αλήθεια.
Με λογιστικό έλεγχο.
Από toportal
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου