Ισίδωρος Νερούτσος
Η ουτοπία στην πραγματικότητα.
Βολονταρισμός δηλαδή είναι το πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης, που ο ίδιος είχε εξαγγείλει και που ο ίδιος και απαράλλαχτος τότε, είχε μετά μανίας υποστηρίξει. Αφού γνωρίζει τόσο καλά την Αγγλική γλώσσα, όπως κάθε φορά φροντίζει να μας το αποδεικνύει, φαίνεται ότι και τότε στην Θεσσαλονίκη, γνώριζε πολύ καλά, τι σημαίνει ο ξενόγλωσσος όρος Βολονταρισμός.
Πόσο ουτοπιστικό όμως είναι το αίτημα ενός λαού, για το δικαίωμά του στην ζωή; Για το δικαίωμά του στην εργασία, στην υγεία, στην παιδεία στην αξιοπρέπεια;
Εμείς οι αφελείς Έλληνες ιθαγενείς, δεξιοί και αριστεροί, θεωρούσαμε ότι αυτά τα δικαιώματα ήσαν αυτονόητα και όχι βολονταριστικά. Λογαριάσαμε όμως χωρίς τον ξενοδόχο τον Μίστερ (Τσίριος) Τσίπρας. Σε μια αποφράδα νύχτα της 12ης Ιουλίου 2015, ολόκληρη η ελπίδα παρέμεινε στο κουτί της Πανδώρας.
Την νύχτα εκείνη, που ο Αλέξης είχε ως αποστολή και νωπή λαϊκή εντολή, να λύσει τον Γόρδιο δεσμό και να γίνει Αλέξανδρος, άνοιξε, μεταλλαχθής σε Πανδώρα, το απαγορευμένο κουτί, που του πρόσφεραν οι Ευρωπαίοι θεοί, όχι από περιέργεια, αλλά από αδυναμία και λευτερώθηκαν όλα τα δεινά των Ελλήνων, ξέφυγε και η ουτοπία.
Τώρα επικαλείται, με πολύ θράσος, ως επιχείρημα, ένα από τα περιεχόμενα του κουτιού, την Ουτοπία.
Σήμερα μέσα στον μεγάλο χορό και πανηγύρι, είναι ο «τσίριος» Τσίπρας, η εκλεχτή κυβερνητική παρέα του και τα golden boys, ενώ έξω από τον χορό, όπως άλλωστε το ομολογεί ο ίδιος, είμαστε όλοι εμείς οι βολονταριστές, εργαζόμενοι, άνεργοι, συνταξιούχοι, μικρομεσαίοι, αγρότες, καλλιτέχνες, επιστήμονες...
Που περιμένουμε υπομονετικά και βολονταριστικά την φυλακισμένη ελπίδα να λευτερωθεί.
Η ουτοπία στην πραγματικότητα.
Αυτό προσπαθεί να μας πει ο Μίστερ Τσίπρας, χρησιμοποιώντας τον όρο Βολονταρισμός.
Βολονταρισμός δηλαδή είναι το πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης, που ο ίδιος είχε εξαγγείλει και που ο ίδιος και απαράλλαχτος τότε, είχε μετά μανίας υποστηρίξει. Αφού γνωρίζει τόσο καλά την Αγγλική γλώσσα, όπως κάθε φορά φροντίζει να μας το αποδεικνύει, φαίνεται ότι και τότε στην Θεσσαλονίκη, γνώριζε πολύ καλά, τι σημαίνει ο ξενόγλωσσος όρος Βολονταρισμός.
Πόσο ουτοπιστικό όμως είναι το αίτημα ενός λαού, για το δικαίωμά του στην ζωή; Για το δικαίωμά του στην εργασία, στην υγεία, στην παιδεία στην αξιοπρέπεια;
Εμείς οι αφελείς Έλληνες ιθαγενείς, δεξιοί και αριστεροί, θεωρούσαμε ότι αυτά τα δικαιώματα ήσαν αυτονόητα και όχι βολονταριστικά. Λογαριάσαμε όμως χωρίς τον ξενοδόχο τον Μίστερ (Τσίριος) Τσίπρας. Σε μια αποφράδα νύχτα της 12ης Ιουλίου 2015, ολόκληρη η ελπίδα παρέμεινε στο κουτί της Πανδώρας.
Την νύχτα εκείνη, που ο Αλέξης είχε ως αποστολή και νωπή λαϊκή εντολή, να λύσει τον Γόρδιο δεσμό και να γίνει Αλέξανδρος, άνοιξε, μεταλλαχθής σε Πανδώρα, το απαγορευμένο κουτί, που του πρόσφεραν οι Ευρωπαίοι θεοί, όχι από περιέργεια, αλλά από αδυναμία και λευτερώθηκαν όλα τα δεινά των Ελλήνων, ξέφυγε και η ουτοπία.
Τώρα επικαλείται, με πολύ θράσος, ως επιχείρημα, ένα από τα περιεχόμενα του κουτιού, την Ουτοπία.
Σήμερα μέσα στον μεγάλο χορό και πανηγύρι, είναι ο «τσίριος» Τσίπρας, η εκλεχτή κυβερνητική παρέα του και τα golden boys, ενώ έξω από τον χορό, όπως άλλωστε το ομολογεί ο ίδιος, είμαστε όλοι εμείς οι βολονταριστές, εργαζόμενοι, άνεργοι, συνταξιούχοι, μικρομεσαίοι, αγρότες, καλλιτέχνες, επιστήμονες...
Που περιμένουμε υπομονετικά και βολονταριστικά την φυλακισμένη ελπίδα να λευτερωθεί.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου