Του Κωστή Μουδάτσου
Στοχάστηκε ο γέρο-Σκύλος, με μαλλιά και γένια σαν προφήτης, κι άρχισε να ξετυλίγει το κουβάρι με τις ιστορίες του στα μικρά κουλούκια της αγέλης. « Στα πίσω χρόνια, τα παλιά, το κύτταρο της κοινωνίας μας ήταν η αγέλη. Μετά η φυλή. Η γη ήταν κοινή κληρονομιά. Εμείς, οι παλιοί σκύλοι, δεν κλέβαμε και δεν δημιουργούσαμε, βεντέτες και φονικά, μέσα στην ίδια τη φυλή μας. Τις σκύλες άλλης αγέλης δεν τις δαγκάναμε σαν πήγαιναν να πιουν νερό. Σαν ήθελαν εκείνες έμεναν μαζί μας. Όλοι μαζί γυρεύαμε τροφή κι όλοι μαζί χορταίναμε την πείνα μας. Μετά το ρίχναμε στα παιγνίδια, στους τελετουργικούς χορούς και στα πάθη μας.»
Συλλογίστηκε για λίγο, ο γέρο-Σκύλος, τους προγόνους και συνέχισε: «Ο χρόνος είναι παμφάγος. Λίγα ξέρω αλλά νοιώθω πως καταντήσαμε νοικιασμένα πλάσματα με παγωμένα μυαλά. Σκλάβοι των αφεντικών που ζούμε με το φόβο της πείνας και της αρρώστιας.
Στα νιάτα μου, έζησα με πολλά αφεντικά. Πολλά είδαν τα μάτια μου. Σαν γέρασα με παράτησαν και ξαναέγινα αδέσποτος δρομογυριστής. Το ίδιο παραμύθι. Παραδινόμαστε στη πείνα, στα γερατειά και προσπαθούμε να κρατηθούμε στη ζωή.
Από τη πείνα οι σκύλες μας, τυφλά κουλούκια κάνουν κι από το φόβο την ουρά, στα δυο τους σκέλια βάνουν.
Ξαναφέρνω στο νου μου κάποια από αυτά που έζησα.
Μια φορά κι ένα καιρό, ο αφέντης της οικονομίας, με το ένα πόδι στον αναβολέα του αλόγου, στήθηκε καμαρωτός μπροστά στην παραθυράτη, έγχρωμη λογοδιάρροια. Συνέντευξη τύπου, την έλεγαν. Αφού παρουσίασε τα θαύματα που επιτελεί, μέσα σε δυσμενείς συγκυρίες, τόνισε ότι η οικονομία, από μαύρη γης πορεύεται σε μέρη χλοερά, σε τόπους φωτεινούς, σε τόπους αναψυχής, ένθα απέδρα οδύνη, λύπη στεναγμός… Δόξα-δόξα, στον τρανό αφέντη που μας οδηγεί με τις πολύτιμες οδηγίες… Στην παύση του αφέντη, παρατεταμένα χειροκροτήματα και ζητωκραυγές έδιναν πανηγυρικό τόνο. Μέσα στην οχλοβοή ένας νεαρούλης ζήτησε το λόγο.
«Έχω αποφοιτήσει τη σχολή δημοσιογραφίας, Ψάχνω, γυρεύω, ερευνώ, ζητώ, ρωτώ να μάθω.
Ονομάζομαι Σκυλογαυγισμενοσχωριογυρουγυρού. Θέλω να σας ρωτήσω για τις φήμες ότι, στο υπουργείο σας, αποκτούνται παράνομα εισοδήματα ενώ ακούγεται πως η διαπλοκή και η διαφθορά καθορίζουν την πρακτική σας! Λένε, οι κακές γλώσσες, ότι αφού βάλατε χέρι στη τσέπη και στις περιουσίες των νοικοκυραίων, θα βάλετε και στις δημόσιες!»
Ο αφέντης έγινε σαν μελιτζάνα. Πήρε βαθιά ανάσα κι άστραψε και βρόντηξε! «Από την πρώτη στιγμή που πάτησα το πόδι μου, στο υπουργείο οικονομικών, κάρφωσα μια τεράστια επιγραφή στην κεντρική πόρτα, που γράφει: Πόρτα κλειστή στην διαπλοκή και στην διαφθορά!»
Ο νεαρούλης έπαιξε τα μάτια του και βρόντηξε τη τουφεκιά του: «Κύριε υπουργέ, εσείς και οι συνεργάτες σας, από πού εισέρχεστε τώρα στο υπουργείο σας;»
Σε στάση, έτοιμος να ορμήσει ο αφεντικός, ούρλιαζε σαν μπουλντόκ: «Μην ξεχνάς, Σκυλογαυγισμένε, ότι εγώ κρατώ τον κεραυνό, την βία και την πειθώ!»
Πανζουρλισμός και γκρίζα άμμος, γκρίζος ουρανός, σκοτάδι στο χώρο του κενού και η έρημος, όπου η γκρίζα άμμος σκεπάζει τα έργα και τα μνημεία! Αυτό το παρελθόν βάζει έγνοιες στο κεφάλι μου, αν τούτα και τα άλλα παραμείνουν σε ισχύ!
Άλλοτε πάλι, ο αφέντης του πολιτισμού, μιλούσε σε ημερίδα για τις πολιτικές πολιτισμού. «Ερχόμαστε με φούρια και με όρεξη καινούργια. Οι σημειώσεις, από όσα είπατε, θα αποτελέσουν σημεία αναφοράς για το νέο σχεδιασμό. Όλοι κρινόμαστε εκ του αποτελέσματος. Υπάρχουν κάποιοι που έχουν το θράσος να απαιτούν υπέρογκες χρηματοδοτήσεις ενώ ήδη σπαταλούν υπέρογκα ποσά! Για παράδειγμα υπάρχουν ορχήστρες που παίζουν πάρα πολλά όργανα, που δεν ακούγονται. Τι τα θέλομε αυτά και τα πληρώνομε; Ας μειωθούν τα όργανα στις ορχήστρες, μα και οι ίδιες οι ορχήστρες! Ας καταλάβουν οι διευθυντές την έννοια της οικονομίας και ας μειώσουν αυτά τα όργανα και τις ορχήστρες! Για να τελειώνομε με τους σπάταλους μουσικούς και ποιητές που μόνο ζητούν και επαιτούν!»
Ο αρχιμουσικός της κρατικής ορχήστρας, σκυθρωπός, ψέλλισε: «Αφέντη, αυτά δεν γίνονται. Έτσι οι ορχήστρες δεν θα ακούγονται και θα γελοιοποιηθούμε…»
Ο αφέντης, καμαρωτός πάνω στο άλογο, τον κάρφωσε αυστηρά. «Την γνώμη σου, την ακούω αλλά δεν υπακούω! Ας παίζετε πιο δυνατά για να ακούγεστε καθαρά και ξάστερα! Τόσα, μα τόσα βιολιά, χρειάζεστε σε μια ορχήστρα; Αρκούν ένα –δύο! Τα υπόλοιπα τι τα θέλετε; Αμ το άλλο! Άλλη ορχήστρα για τα συμφωνικά, άλλη για τη jazz, άλλη για τα κλασικά, άλλα εδώ, άλλα εκεί και άλλα παραπέρα! Ο μουσικός που παίζει στην μια δεν μπορεί να παίζει και στην άλλη; Να παίζετε για τον κόσμο και όχι να παίζετε τον κόσμο σπαταλώντας το δημόσιο πλούτο! Κι εσείς, στη περιφέρεια, μειώστε τις παραδοσιακές συναυλίες γιατί παίζουν συνεχώς τους ίδιους, μα τους ίδιους, χορούς!»
Ο μαέστρος τρεκλίζοντας αποχώρησε σαν χαμένος μουρμουρίζοντας: «Εγώ δεν είμαι εγώ, εσύ δεν είσαι εσύ, εμείς δεν είμαστε εμείς… έχω πολύ πόνο μέσα μου. Η ξετσιπωματιά σε όλα! Τον καταριέμαι, να κατουριέται πάνω του, τη νύχτα στο κρεβάτι, σαν προσπαθεί να φιλήσει την ξανθιά-γραμματικού… Τελειωμό δεν έχουν τα δάκρυα! Πως θα αντέξω ακόμη μια μέρα, πως μπόρεσα και άντεξα ακόμη μια μέρα. Νοιώθω πως σκοτώνω τον εαυτό μου.»
Ο ποιητής τον αγκάλιασε λέγοντας: « Κοίτα μην μοιάσεις του χοχλιού που γλείφει και ξεχνιέται, κοίτα μην μοιάσεις του λαγού που φεύγει και αρνιέται! Ο νέος πολιτισμός της αρχαίας Ελλάδας ξεκίνησε από τη φυλή. Μετά ήρθε η κοινότητα των χωριών και μετά οι δημοκρατικές πόλεις. Ο πολιτισμός με την τέχνη πέταξαν ψηλά, πολύ ψηλά, στα πέρατα της οικουμένης. Μετά ήρθε ο νεοποτισμός και ο δεσποτισμός και η πόλη έγινε κράτος και το κράτος, αυτοκρατορία, που μεγάλωνε διαρκώς καταστρέφοντας τον πολιτισμό και την τέχνη και μετά ο θάνατος… Η καινούργια ζωή θέλει νέα κέντρα με ζωντανές ιδέες και πρωτοβουλίες ελεύθερων ατόμων και ομάδων. Η δημιουργία απαιτεί απόλυτη ελευθερία! Το δικαίωμα της επιλογής είναι ιερό!»
Ο γέρο Σκύλος, κοίταξε τα νυσταγμένα κουλούκια και σιγανομουρμούρισε: Άλλος ο χρόνος του ρολογιού, άλλος της αγέλης, άλλος της φυλής, άλλος της κοινωνίας, άλλος του ουρανού και της γης και άλλος της καρδιά μας. Τώρα, ας κοιμηθούμε αγκαλιά, κάτω απ’ το φως των αστεριών, με τις σκέψεις μας και ας ονειρευτούμε μια σκυλίτσα στην όμορφη νυχτιά!»
Κωστής Μουδάτσος
Στοχάστηκε ο γέρο-Σκύλος, με μαλλιά και γένια σαν προφήτης, κι άρχισε να ξετυλίγει το κουβάρι με τις ιστορίες του στα μικρά κουλούκια της αγέλης. « Στα πίσω χρόνια, τα παλιά, το κύτταρο της κοινωνίας μας ήταν η αγέλη. Μετά η φυλή. Η γη ήταν κοινή κληρονομιά. Εμείς, οι παλιοί σκύλοι, δεν κλέβαμε και δεν δημιουργούσαμε, βεντέτες και φονικά, μέσα στην ίδια τη φυλή μας. Τις σκύλες άλλης αγέλης δεν τις δαγκάναμε σαν πήγαιναν να πιουν νερό. Σαν ήθελαν εκείνες έμεναν μαζί μας. Όλοι μαζί γυρεύαμε τροφή κι όλοι μαζί χορταίναμε την πείνα μας. Μετά το ρίχναμε στα παιγνίδια, στους τελετουργικούς χορούς και στα πάθη μας.»
Στα νιάτα μου, έζησα με πολλά αφεντικά. Πολλά είδαν τα μάτια μου. Σαν γέρασα με παράτησαν και ξαναέγινα αδέσποτος δρομογυριστής. Το ίδιο παραμύθι. Παραδινόμαστε στη πείνα, στα γερατειά και προσπαθούμε να κρατηθούμε στη ζωή.
Από τη πείνα οι σκύλες μας, τυφλά κουλούκια κάνουν κι από το φόβο την ουρά, στα δυο τους σκέλια βάνουν.
Ξαναφέρνω στο νου μου κάποια από αυτά που έζησα.
Μια φορά κι ένα καιρό, ο αφέντης της οικονομίας, με το ένα πόδι στον αναβολέα του αλόγου, στήθηκε καμαρωτός μπροστά στην παραθυράτη, έγχρωμη λογοδιάρροια. Συνέντευξη τύπου, την έλεγαν. Αφού παρουσίασε τα θαύματα που επιτελεί, μέσα σε δυσμενείς συγκυρίες, τόνισε ότι η οικονομία, από μαύρη γης πορεύεται σε μέρη χλοερά, σε τόπους φωτεινούς, σε τόπους αναψυχής, ένθα απέδρα οδύνη, λύπη στεναγμός… Δόξα-δόξα, στον τρανό αφέντη που μας οδηγεί με τις πολύτιμες οδηγίες… Στην παύση του αφέντη, παρατεταμένα χειροκροτήματα και ζητωκραυγές έδιναν πανηγυρικό τόνο. Μέσα στην οχλοβοή ένας νεαρούλης ζήτησε το λόγο.
«Έχω αποφοιτήσει τη σχολή δημοσιογραφίας, Ψάχνω, γυρεύω, ερευνώ, ζητώ, ρωτώ να μάθω.
Ονομάζομαι Σκυλογαυγισμενοσχωριογυρουγυρού. Θέλω να σας ρωτήσω για τις φήμες ότι, στο υπουργείο σας, αποκτούνται παράνομα εισοδήματα ενώ ακούγεται πως η διαπλοκή και η διαφθορά καθορίζουν την πρακτική σας! Λένε, οι κακές γλώσσες, ότι αφού βάλατε χέρι στη τσέπη και στις περιουσίες των νοικοκυραίων, θα βάλετε και στις δημόσιες!»
Ο αφέντης έγινε σαν μελιτζάνα. Πήρε βαθιά ανάσα κι άστραψε και βρόντηξε! «Από την πρώτη στιγμή που πάτησα το πόδι μου, στο υπουργείο οικονομικών, κάρφωσα μια τεράστια επιγραφή στην κεντρική πόρτα, που γράφει: Πόρτα κλειστή στην διαπλοκή και στην διαφθορά!»
Ο νεαρούλης έπαιξε τα μάτια του και βρόντηξε τη τουφεκιά του: «Κύριε υπουργέ, εσείς και οι συνεργάτες σας, από πού εισέρχεστε τώρα στο υπουργείο σας;»
Σε στάση, έτοιμος να ορμήσει ο αφεντικός, ούρλιαζε σαν μπουλντόκ: «Μην ξεχνάς, Σκυλογαυγισμένε, ότι εγώ κρατώ τον κεραυνό, την βία και την πειθώ!»
Πανζουρλισμός και γκρίζα άμμος, γκρίζος ουρανός, σκοτάδι στο χώρο του κενού και η έρημος, όπου η γκρίζα άμμος σκεπάζει τα έργα και τα μνημεία! Αυτό το παρελθόν βάζει έγνοιες στο κεφάλι μου, αν τούτα και τα άλλα παραμείνουν σε ισχύ!
Ο αρχιμουσικός της κρατικής ορχήστρας, σκυθρωπός, ψέλλισε: «Αφέντη, αυτά δεν γίνονται. Έτσι οι ορχήστρες δεν θα ακούγονται και θα γελοιοποιηθούμε…»
Ο αφέντης, καμαρωτός πάνω στο άλογο, τον κάρφωσε αυστηρά. «Την γνώμη σου, την ακούω αλλά δεν υπακούω! Ας παίζετε πιο δυνατά για να ακούγεστε καθαρά και ξάστερα! Τόσα, μα τόσα βιολιά, χρειάζεστε σε μια ορχήστρα; Αρκούν ένα –δύο! Τα υπόλοιπα τι τα θέλετε; Αμ το άλλο! Άλλη ορχήστρα για τα συμφωνικά, άλλη για τη jazz, άλλη για τα κλασικά, άλλα εδώ, άλλα εκεί και άλλα παραπέρα! Ο μουσικός που παίζει στην μια δεν μπορεί να παίζει και στην άλλη; Να παίζετε για τον κόσμο και όχι να παίζετε τον κόσμο σπαταλώντας το δημόσιο πλούτο! Κι εσείς, στη περιφέρεια, μειώστε τις παραδοσιακές συναυλίες γιατί παίζουν συνεχώς τους ίδιους, μα τους ίδιους, χορούς!»
Ο μαέστρος τρεκλίζοντας αποχώρησε σαν χαμένος μουρμουρίζοντας: «Εγώ δεν είμαι εγώ, εσύ δεν είσαι εσύ, εμείς δεν είμαστε εμείς… έχω πολύ πόνο μέσα μου. Η ξετσιπωματιά σε όλα! Τον καταριέμαι, να κατουριέται πάνω του, τη νύχτα στο κρεβάτι, σαν προσπαθεί να φιλήσει την ξανθιά-γραμματικού… Τελειωμό δεν έχουν τα δάκρυα! Πως θα αντέξω ακόμη μια μέρα, πως μπόρεσα και άντεξα ακόμη μια μέρα. Νοιώθω πως σκοτώνω τον εαυτό μου.»
Ο ποιητής τον αγκάλιασε λέγοντας: « Κοίτα μην μοιάσεις του χοχλιού που γλείφει και ξεχνιέται, κοίτα μην μοιάσεις του λαγού που φεύγει και αρνιέται! Ο νέος πολιτισμός της αρχαίας Ελλάδας ξεκίνησε από τη φυλή. Μετά ήρθε η κοινότητα των χωριών και μετά οι δημοκρατικές πόλεις. Ο πολιτισμός με την τέχνη πέταξαν ψηλά, πολύ ψηλά, στα πέρατα της οικουμένης. Μετά ήρθε ο νεοποτισμός και ο δεσποτισμός και η πόλη έγινε κράτος και το κράτος, αυτοκρατορία, που μεγάλωνε διαρκώς καταστρέφοντας τον πολιτισμό και την τέχνη και μετά ο θάνατος… Η καινούργια ζωή θέλει νέα κέντρα με ζωντανές ιδέες και πρωτοβουλίες ελεύθερων ατόμων και ομάδων. Η δημιουργία απαιτεί απόλυτη ελευθερία! Το δικαίωμα της επιλογής είναι ιερό!»
Ο γέρο Σκύλος, κοίταξε τα νυσταγμένα κουλούκια και σιγανομουρμούρισε: Άλλος ο χρόνος του ρολογιού, άλλος της αγέλης, άλλος της φυλής, άλλος της κοινωνίας, άλλος του ουρανού και της γης και άλλος της καρδιά μας. Τώρα, ας κοιμηθούμε αγκαλιά, κάτω απ’ το φως των αστεριών, με τις σκέψεις μας και ας ονειρευτούμε μια σκυλίτσα στην όμορφη νυχτιά!»
Κωστής Μουδάτσος
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου