Κυκλοθυμικός
Κολλημένος σε ένα μακρύ μποντιλιάρισμα κάπου στα Μέγαρα και μη γνωρίζοντας πότε θα φτάσω στον προορισμό μου είπα να ανεβάσω μια ανάρτηση για να διαχειριστώ την απογοήτευση και την κούραση μου. Πλέον πιο εύκολα κουράζομαι παρά νευριάζω.
Κολλημένος σε ένα μακρύ μποντιλιάρισμα κάπου στα Μέγαρα και μη γνωρίζοντας πότε θα φτάσω στον προορισμό μου είπα να ανεβάσω μια ανάρτηση για να διαχειριστώ την απογοήτευση και την κούραση μου. Πλέον πιο εύκολα κουράζομαι παρά νευριάζω.
Σε πρώτη φάση κατάφερα να ενημερωθώ, με όση εγκυρότητα μπορεί να μου δώσει μια οθόνη, ότι ο βασικός λόγος αυτού του χάους είναι τα διόδια. Ευτυχώς δεν υπάρχει κάποιο ατύχημα, δεν έχουμε κάποια φωτιά, κάποια καταστροφή.
Ή μάλλον έχουμε μια καταστροφή. Καπιταλισμός λέγεται.
Νομίζω ο πιο καλός τρόπος για να καταλάβει κάποιος τι σημαίνει αυτό το σύστημα είναι στα πολύ απλά, στα καθημερινά, στο πώς γίνεται κόμπος η ζωή μας, πώς όλα γίνονται μέσω Λαμίας με σκοπό το κέρδος, με σκοπό τη νόμιμη κλεψιά. Και σε κλέβω και σε βασανίζω δηλαδή.
Οι δρόμοι τις τελευταίες δεκαετίες έχουν ιδιωτικοποιηθεί, ανήκουν σε μεγάλες εταιρίες που και καλά επενδύουν στην χώρα.
Τι σου λένε;
Ότι με αυτόν τον τρόπο κερδίζεις παρά πολλά χρήματα γιατί πλέον δεν πληρώνεις από τους φόρους σου τους δρόμους, δεν σου τα τρώει με μίζες το όντως διεφθαρμένο δημόσιο, την επένδυση την κάνει ο ιδιώτης κι εσύ πληρώνεις με ένα λογικό αντίτιμο τον δρόμο όταν κι αν τον χρησιμοποιήσεις.
Τι ισχύει;
Στα χρόνια της σκληροπυρηνικής ιδιωτικοποίησης της κατασκευής και συντήρησης των δρόμων, το 50% περίπου το βάζει μάντεψε ποιος, ο φορολογούμενος, είτε ως ελληνικό δημόσιο είτε ως κονδύλια της ΕΕ. Θα μου πεις τουλάχιστον τα υπόλοιπα τα βάζει ο ιδιώτης. Χμ. Περίπου. Στην πραγματικότητα ο ιδιώτης βάζει μόνο γύρω στο 10% από το εναπομείναν 50% του έργου από τα δικά του χρήματα, τα άλλα είναι πολύ προνομιακά, σχεδόν σκανδαλώδη, δάνεια από τράπεζες, που ποιος τα πληρώνει; Τα διόδια, εσύ κι εγώ δηλαδή. Κι αν δεν τα χρησιμοποιούμε; Παίρνει ένα ρίσκο όπως απαιτεί ο καπιταλισμός και χάνει; Τον ρουφάει ο ανταγωνισμός και βρίσκει ξανά την ισορροπία το ελεύθερο χέρι της αγοράς; Προφανώς όχι. Σε όσες περιπτώσεις δεν πήραν οι εργολάβοι τα αναμενόμενα έσοδα (πχ πανδημία, χιόνια, κτλ) το κράτος πλήρωσε τη διαφορά, τους έδωσε το χρήμα για να πληρώσουν τα δάνεια τους και ακόμα χειρότερα για να έχουν τα υπολογισμένα τους κέρδη.
Δηλαδή τους χτίζουμε το μισό έργο, και μάλιστα με τρόπους ώστε να έχει θεμελιωθεί η επένδυση όταν αυτοί θα μπουν, τους πληρώνουμε τις χασούρες και με τα διόδια τους πληρώνουμε και τα δάνεια και τα κέρδη.
Φυσικά οι τιμές των διοδίων ακολουθούν την πορεία των άλλων καρτέλ της χώρας και μόνο αυτή την χρονιά έχουμε αυξήσεις που φτάνουν και το 7%.Κανονική αισχροκέρδεια που το κράτος παρακολουθεί στην καλύτερη ανήμπορο και στην χειρότερη ΟΠΕΚΕΠιζοντας με φίλους.
Με λίγα λόγια αυτή την στιγμή χιλιάδες άνθρωποι είναι κολλημένοι σε δεκάδες δρόμους της πατρίδας μας για να παράξουν τα υπολογισμένα κέρδη σε μια χούφτα από επιχειρηματίες που στην πραγματικότητα έχουν βάλει ψίχουλα από το προσωπικό τους βιός και για την κατασκευή και για την συντήρηση του δρόμου.
Ο σοσιαλισμός λοιπόν κι ειδικά αυτού του αιώνα είναι το ακριβώς αντίθετο από αυτό, παίδες. Σοσιαλισμός είναι οι δρόμοι να φτιάχνονται από το κράτος με διαδικασίες που ελέγχονται από τους πολίτες, με διαφάνεια που πρέπει να αποδεικνύεται, με επιστημονικό πλάνο και κεντρικό σχεδιασμό, με την χρήση της τελευταίας λέξης της τεχνολογίας, με οικολογικό πρόσημο, με σκοπό άκουσον άκουσον όχι το κέρδος για τα παράσιτα, αλλά την ασφαλή και γρήγορη διέλευση των ανθρώπων από την μια περιοχή στην άλλη. Με μηδέν έξτρα κόστη, χωρίς ταλαιπωρία για να γεμίζουμε το κεσεδάκι κάποιου που κάνει βουτιές στις Μαλδίβες, χωρίς να πηγαίνουμε "μέσω Λαμίας" για να στηριχτεί ένα σχέδιο παραλογισμού, χωρίς εργατικά ατυχήματα στις ασφάλτους του κέρδους, χωρίς εργασίες σε εξοντωτικά ωράρια κι άθλιες συνθήκες από σύγχρονους σκλάβους για να βγουν άπληστα χρονοδιάγραμματα χαρτογιακάδων.
Αλήθεια δεν πιστεύω ότι αν δίναμε στον κόσμο να καταλάβει τι θα πει ζωή στον σύγχρονο σοσιαλισμό θα υπήρχαν πολλοί να διαφωνήσουν, να μην θέλουν έστω να ακούσουν περισσότερα, να συμμετέχουν στο χτίσιμο ενός κόσμου που θα κοιτάζει στα μούτρα τον τωρινό και θα τον φτύνει.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου