Κι όμως, η ιστορία του μας θυμίζει κάτι που ξεχνάμε συχνά στη θεραπεία…δεν μας καθορίζει η πληγή, αλλά το πώς τη μεταφράζουμε. Δεν είναι το παρελθόν που σε φυλακίζει, είναι οι ερμηνείες που δίνεις σε αυτό. Ο Γιάννης μπορούσε να πει..«είμαι ένα μη προνομιούχο παιδί, άρα θα μείνω εκεί». Αντί γι’ αυτό είπε.. «Θέλω να γίνω παίχτης του NBA». Και μάντεψε τι έγινε…
Όχι, δεν έγινε «θαύμα». Δεν του χαρίστηκε τίποτα. Δούλεψε πολύ σκληρά. Θυμάμαι σε μια συνέντευξη ένας γείτονας του είπε ότι όταν επέστρεφαν αργά το βράδυ από τις εξόδους τους , έβλεπαν το Γιάννη να «χτυπιέται» στην προπόνηση μόνος μέσα στο γήπεδο.
Εδώ είναι το κρίσιμο σημείο…ολοι μας έχουμε μέσα μας έναν «μη προνομιούχο παιδί». Ένα κομμάτι που μας ψιθυρίζει πόσο λίγο αξίζουμε, πόσο δύσκολο είναι να ξεφύγουμε. Αλλά όλοι έχουμε και μια μπάλα στο χέρι. Ένα ταλέντο, μια σπίθα, μια κίνηση που αν την υπηρετήσεις με συνέπεια, μπορεί να σε βγάλει από το αδιέξοδο.
Δεν σε καθορίζουν μάγκα μου οι αριθμοί, τα στατιστικά, το DNA σου. Δεν σε καθορίζει το βιογραφικό σου, ούτε το τι σου έτυχε. Αυτά είναι οι ψυχροί πίνακες της ζωής, όχι η ψυχή σου. Αυτό που σε καθορίζει είναι η απόφαση να σηκωθείς, να πιστέψεις, να παίξεις τον δικό σου αγώνα.
Δες τον Γιάννη, ένα μη προνομιούχο παιδί από τα Σεπόλια που τόλμησε να ονειρευτεί…και μάντεψε τι έγινε…
Ευάγγελος Ορφανίδης κλινικός ψυχολόγος
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου