Στην ψυχοθεραπεία συναντώ συχνά ανθρώπους που κουβαλάνε αυτές τις «τελευταίες στιγμές» χωρίς να το έχουν καταλάβει τότε. Ένα φιλί που δόθηκε βιαστικά. Ένα «τα λέμε αύριο» που δεν ήρθε ποτέ. Και μετά έρχεται η ανάγκη να γυρίσεις πίσω, να το κάνεις αλλιώς. Να είσαι πιο παρών. Πιο τρυφερός. Πιο αληθινός. Αλλά δυστυχώς η ζωή δεν δουλεύει με πρόβες. Δεν έχει rewind. Και εδώ είναι το δύσκολο κομμάτι..δεν μπορείς να ζεις κάθε στιγμή σαν να είναι η τελευταία. Θα τρελαθείς. Δεν είναι αυτό το ζητούμενο. Το ζητούμενο είναι να σταματήσεις να ζεις σαν να είναι όλες άπειρες. Κάπου ανάμεσα στη βιασύνη, στις υποχρεώσεις, στα «δεν προλαβαίνω τώρα», χάνεται η επαφή. Λες ένα φιλί μηχανικά. Λες ένα «καληνύχτα» κοιτώντας το κινητό. Και νομίζεις ότι θα υπάρχει πάντα αύριο για να το διορθώσεις. Αυτό είναι το πιο βαθύ μας ψέμα…η μεγαλύτερη μας ψευδαίσθηση, όχι ότι θα πεθάνουμε, αλλά ότι προλαβαίνουμε να ζήσουμε αργότερα. Η επίγνωση του τέλους δεν είναι για να σε τρομάξει. Είναι για να σε φέρει πίσω. Στο τώρα. Στον άνθρωπο απέναντί σου. Στο παιδί σου που ζητάει προσοχή. Στον σύντροφο που μιλάει και εσύ μισοακούς. Στον φίλο που λες «θα σε πάρω» και δεν παίρνεις ποτέ. Σε αυτό το cheesecake καραμέλας που είναι στο ψυγείο και σε περιμένει βρε αδερφέ…
Δεν χρειάζεται να κάνεις κάθε στιγμή ιερή. Χρειάζεται απλώς να είσαι εκεί. Να φιλάς σαν να έχει σημασία. Να λες «καληνύχτα» και να το εννοείς. Και κάπως έτσι, χωρίς να το κυνηγάς, όταν έρθει εκείνη η τελευταία στιγμή , όποτε κι αν είναι ,δεν θα είναι άδεια. Θα είναι γεμάτη από όλες τις φορές που ήσουν πραγματικά παρών.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου