Η ΣΦΗΚΑ

Τετάρτη 17 Ιουνίου 2026

Η ZARA «ντύνει» τη Γενοκτονία! – Συγκέντρωση διαμαρτυρίας έξω από το κατάστημα ZARA την Πέμπτη 18 Ιουνίου

Kόσμος

Πέμπτη 18 Ιουνίου στις 12:00 έξω από το κατάστημα ZARA στην Πατησίων 13-17

Το BDS Greece ανταποκρινόμενο στο κάλεσμα της Παλαιστινιακής κοινωνίας και της Παλαιστινιακής Εθνικής Επιτροπής BDS, καλεί σε μποϊκοτάζ της ZARA, της πιο γνωστής φίρμας του ομίλου Inditex, λόγω της συνεχιζόμενης και βαθιάς συνενοχής της με το ισραηλινό καθεστώς απαρτχάιντ, εποικιστικής αποικιοκρατίας και γενοκτονίας κατά του παλαιστινιακού λαού.

Την ώρα που η Γάζα συνεχίζει να ισοπεδώνεται, δεκάδες χιλιάδες Παλαιστίνιοι έχουν σκοτωθεί, ολόκληρες πόλεις έχουν καταστραφεί και τα συστήματα υγείας και εκπαίδευσης έχουν διαλυθεί, ενώ 2.000.000 Παλαιστίνιοι ζουν σε άθλιες συνθήκες, σε σκηνές και χαλάσματα, η ZARA επέλεξε όχι να αποστασιοποιηθεί από το Ισραήλ, αλλά να ενισχύσει ακόμη περισσότερο την παρουσία της εκεί.

Στις αρχές του 2025, εν μέσω της συνεχιζόμενης γενοκτονικής επίθεσης του Ισραήλ εναντίον των Παλαιστινίων στη Γάζα, η ZARA άνοιξε το μεγαλύτερο κατάστημά της παγκοσμίως στο Ισραήλ – ένα flagship store 4.500 τ.μ. στο εμπορικό συγκρότημα Big Fashion Glilot κοντά στο Τελ Αβίβ. Αυτή η επέκταση ενισχύει σημαντικά τους οικονομικούς δεσμούς της ZARA με το Ισραήλ.

Η συνενοχή αυτή δεν είναι μόνο οικονομική. Το 2022, ο Τζόι Σουέμπελ, επικεφαλής της εταιρείας που διαχειρίζεται το franchise της ZARA στο Ισραήλ, φιλοξένησε εκδήλωση οικονομικής στήριξης του εγκληματία ακροδεξιού υπουργού Ιταμάρ Μπεν-Γκβίρ. Ο Μπεν-Γκβίρ έχει ταχθεί υπέρ του εκτοπισμού των Παλαιστινίων στη Γάζα και τη Δυτική Όχθη, της κλιμάκωσης της στρατιωτικής βίας και της παρεμπόδισης της ανθρωπιστικής βοήθειας προς τη Γάζα.

Ταυτόχρονα, η ZARA και η Inditex παραμένουν σιωπηλές μπροστά στην καταστροφή της πολιτιστικής κληρονομιάς της Παλαιστίνης και στις δολοφονίες ανθρώπων του χώρου της μόδας και του πολιτισμού στη Γάζα. Δεν έχουν βρει ούτε μία λέξη για τη δολοφονία της γνωστής Παλαιστίνιας σχεδιάστριας Walaa al-Afranji και δεκάδων άλλων δημιουργών που έχασαν τη ζωή τους από τις ισραηλινές επιθέσεις.

Η Inditex έχει επίσης βρεθεί στο στόχαστρο για σοβαρές καταγγελίες σχετικά με εργασιακά δικαιώματα σε διάφορες χώρες, γεγονός που ενισχύει το συνολικό ερώτημα για το κοινωνικό και ηθικό αποτύπωμα του επιχειρηματικού της μοντέλου.

Το διεθνές κίνημα BDS επισημαίνει ότι οι πολυεθνικές που συνεχίζουν απρόσκοπτα τις δραστηριότητές τους στο Ισραήλ, παρά τα συνεχιζόμενα εγκλήματα κατά των Παλαιστινίων, συμβάλλουν οικονομικά και πολιτικά στη διατήρηση αυτού του καθεστώτος. Η «ουδετερότητα» απέναντι στη γενοκτονία είναι συνενοχή.

Η Inditex είναι ιδιοκτήτρια των ZARA, Pull & Bear, Bershka, Stradivarius, Massimo Dutti, Oysho και ZARA Home. Η ZARA, ως η πιο αναγνωρίσιμη φίρμα του ομίλου, βρίσκεται στο επίκεντρο της διεθνούς εκστρατείας μποϊκοτάζ.

Την Πέμπτη 18 Ιουνίου στις 12:00 είμαστε έξω από το κατάστημα ZARA στην Πατησίων 13-17, για να στείλουμε ένα ξεκάθαρο μήνυμα:

Μην ψωνίζετε από τα ZARA.
Μην κανονικοποιείτε τη συνενοχή.
Ασκούμε πίεση μέχρι η Inditex να τερματίσει τη συνενοχή της με το ισραηλινό καθεστώς απαρτχάιντ.

Καμία κανονικότητα στη γενοκτονία.
Λευτεριά στην Παλαιστίνη.

Πηγή: imerodromos

Η Σφήκα: Επιλογές

Διαβάστε Περισσότερα »

ΔΗΜΟΣΙΑ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΑ «Το καλύτερο ΕΣΥ όλων των εποχών» χρωστάει χιλιάδες ημέρες άδειας και ρεπό

Eλλάδα

Χαρακτηριστικό το παράδειγμα του «Αττικού» Νοσοκομείου

«Το καλύτερο ΕΣΥ όλων των εποχών» χρωστάει στους εργαζόμενους του «Αττικόν» (πλην γιατρών) 68.000 μέρες κανονικής άδειας και 10.000 ρεπό! Αυτή είναι η πραγματικότητα που βιώνουν χιλιάδες εργαζόμενοι σε όλα τα δημόσια νοσοκομεία της χώρας και φέρνει στην επιφάνεια το Σωματείο Εργαζομένων Νοσοκομείου «Αττικόν» κόντρα στους κυβερνητικούς ισχυρισμούς. Μια πραγματικότητα που αποτυπώνει «με τον πιο χαρακτηριστικό τρόπο την εξάντληση του προσωπικού και την υποστελέχωση των υπηρεσιών».

Στα παραπάνω στοιχεία το Σωματείο προσθέτει εργαζόμενους «στους οποίους οφείλονται άδειες ακόμη και από το 2022. Σε αρκετούς συναδέλφους οι οφειλές ξεπερνούν τις 100 ημέρες άδειας. Με τεράστια δυσκολία και χάρη στις συνεχείς θυσίες των εργαζομένων, καταφέρνουν να εξασφαλίσουν μόλις δύο εβδομάδες ξεκούρασης το καλοκαίρι και αυτές όχι συνεχόμενες, ενώ η λήψη του συνόλου της κανονικής άδειας παραμένει άπιαστο όνειρο...».

Αυτή η απαράδεκτη κατάσταση το Σωματείο καταγγέλλει πως «όχι μόνο παραβιάζει εργασιακά δικαιώματα, αλλά θέτει σε κίνδυνο και την υγεία και ασφάλεια ασθενών και εργαζομένων. Πίσω από τους αριθμούς κρύβονται άνθρωποι. Υγειονομικοί που εδώ και χρόνια κρατούν όρθιο το νοσοκομείο, εργαζόμενοι που αναγκάζονται να δουλεύουν αδιάκοπα, στερούμενοι το στοιχειώδες δικαίωμα στην ξεκούραση και την οικογενειακή ζωή».

Το Σωματείο απαιτεί εδώ και τώρα μαζικές προσλήψεις μόνιμου προσωπικού σε όλες τις υπηρεσίες του νοσοκομείου, ειδικά στη Νοσηλευτική. Να εξασφαλιστεί η απρόσκοπτη χορήγηση τριών εβδομάδων κανονικής άδειας σε όλους τους εργαζόμενους για το καλοκαίρι. Να δοθεί άμεσα σχέδιο αποκατάστασης όλων των οφειλόμενων αδειών και ρεπό. Να σταματήσει το απαράδεκτο καθεστώς της συνεχούς υπερεργασίας, των ράντζων και εξάντλησης του προσωπικού. Μέτρα για την προστασία της υγείας και της ασφάλειας των εργαζομένων.

«Οι εργαζόμενοι του "Αττικόν" δεν ζητούν προνόμια σαν κι αυτά που απολαμβάνουν λίγοι και εκλεκτοί. Ζητούν το αυτονόητο: Να μπορούν να ξεκουράζονται, να ζουν με αξιοπρέπεια και να προσφέρουν ασφαλείς υπηρεσίες Υγείας στους ασθενείς», σημειώνει το Σωματείο.

Πηγή: rizospastis.

Η Σφήκα: Επιλογές

Διαβάστε Περισσότερα »

Ιερές αγελάδες

Ελλάδα

Σε πρόσφατη έρευνα, το 35,5% δηλώνει ότι εργάζεται πέρα από το κανονικό του ωράριο.

Τουλάχιστον ένας στους τρεις από αυτούς δηλώνουν ότι δεν πληρώνονται για τις έξτρα ώρες, ενώ το 8,9% παίρνει άδεια ή ρεπό αντί αμοιβής.

Η έρευνα εντοπίζει επίσης ότι η υπέρβαση του κανονικού ωραρίου αυξάνεται όσο μεγαλώνει το μέγεθος της επιχείρησης.

Ετσι, στις επιχειρήσεις με 250 εργαζόμενους και πάνω, το ποσοστό που δηλώνει ότι εργάζεται πέρα από το κανονικό ωράριο φτάνει στο 45,4%.

Τα στοιχεία αυτά επιβεβαιώνουν τον ενταφιασμό του 8ωρου από κράτος - εργοδοσία και καταρρίπτουν τον μύθο για τους δήθεν ελέγχους και την Ψηφιακή Κάρτα Εργασίας.

Στην ίδια έρευνα, το άγχος αναδεικνύεται στο συχνότερο ζήτημα υγείας στην εργασία (42,1%) και ακολουθούν διάφορα μυοσκελετικά και άλλα προβλήματα.

Και εδώ εντοπίζεται πως οι εργαζόμενοι σε μεγάλες επιχειρήσεις (250 και πάνω) εμφανίζουν υψηλότερα ποσοστά επιδείνωσης σε βασικούς δείκτες Υγείας.

Οι καταγραφές αυτές δεν μαρτυρούν μόνο την άθλια κανονικότητα της αγοράς εργασίας.

Αναδεικνύουν κυρίως την ανάγκη να δυναμώσει παντού η οργανωμένη σύγκρουση με τις «ιερές αγελάδες» του κεφαλαίου και των κομμάτων του, που είναι το κέρδος, η παραγωγικότητα, η ανταγωνιστικότητα και η πολιτική που τις θωρακίζει μέσα στους χώρους δουλειάς.

Πηγή: rizospastis

Η Σφήκα: Επιλογές

Διαβάστε Περισσότερα »

Οσο ένα...εισιτήριο

Ελλάδα

Το τι θα δουν τα μάτια μας και θα ακούσουν τα αυτιά μας πηγαίνοντας προς τις εκλογές, ούτε και λέγεται! Χαρακτηριστικό παράδειγμα η αντιπαράθεση για την πρόταση Τσίπρα να καταργηθούν τα εισιτήρια στα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς και η αντίστοιχη του Ανδρουλάκη για δωρεάν μετακινήσεις των νέων κάτω των 24 ετών, ως μέτρο για την ανακούφιση από την ακρίβεια.

Το ΠΑΣΟΚ μάλιστα λέει πως έχει κοστολογήσει την πρότασή του, για να προλάβει την απάντηση της ΝΔ ότι η «παροχολογία» Ανδρουλάκη - Τσίπρα παραβιάζει «δημοσιονομικούς κανόνες». Πλειοδοτούν με «κοστολογημένα» μέτρα πάνω σε ψηφίδες της λεγόμενης «καθημερινότητας» και την ίδια ώρα αναγνωρίζουν ως αυτονόητο το δημοσιονομικό λεπίδι στις λαϊκές ανάγκες, που όλοι μαζί - ως κυβέρνηση και αντιπολίτευση - έχουν επιβάλει.

Εξίσου αυτονόητη θεωρείται από όλους η πολιτική της «απελευθέρωσης» και ιδιωτικοποίησης των συγκοινωνιών, η λειτουργία τους με όρους κόστους - οφέλους, η υποστελέχωση και οι άθλιες εργασιακές σχέσεις, τα δρομολόγια που κόβονται επειδή δεν είναι ανταποδοτικά, η επικινδυνότητα του δικτύου επειδή η συντήρηση κοστίζει.

Ολα αυτά είναι που κάνουν τις συγκοινωνίες ανυπόφορες για τη μεγάλη λαϊκή πλειοψηφία, και σ' αυτά προστίθενται τα ακριβά εισιτήρια και τα εξοντωτικά πρόστιμα που επιβάλλει η κυβέρνηση για την εισιτηριοδιαφυγή.

Τι τους μένει λοιπόν; Να ανταγωνίζονται σε δήθεν «ρηξικέλευθες» προτάσεις που κατακερματίζουν την «καθημερινότητα» και κρύβουν αυτά που την καθορίζουν πραγματικά, όπως οι άθλιοι μισθοί και οι διαλυμένες εργασιακές σχέσεις, η φοροαφαίμαξη από το κράτος και η εμπορευματοποίηση βασικών κοινωνικών αναγκών, οι συνέπειες από την πολιτική του κέρδους και του πολέμου σε κάθε πτυχή της ζωής του λαού.

Ο καβγάς τους πάντως είναι αποκαλυπτικός για το πόσο «κοστολογούν» τις αγωνίες και τις προσδοκίες των νέων για μια καλύτερη ζωή: Οσο ένα εισιτήριο του Μετρό...

Πηγή: rizospastis

Η Σφήκα: Επιλογές

Διαβάστε Περισσότερα »

Τρίτη 16 Ιουνίου 2026

ΑΡΗΣ ΒΕΛΟΥΧΙΩΤΗΣ Ατσαλωμένος στο ΚΚΕ, Πρωτοκαπετάνιος του ΕΛΑΣ

Ελλάδα

«Μα ούτε είχαμε το δικαίωμα να κολλήσουμε μια ατιμωτική σφραγίδα, μια σφραγίδα αίσχους, στο κούτελο των επερχομένων γενεών, των παιδιών μας και των εγγονιών μας ότι κατάγονται από γενιά ευνούχων, που δέχονται να πεθαίνουν στα πεζοδρόμια από τον ατιμωτικότερο των θανάτων, από την πείνα, παρά να πεθαίνουν με το όπλο στο χέρι, παλεύοντας για τη λευτεριά»

(από την ομιλία του Άρη στη Λαμία στις 22/10/1944).

Ήταν 16 Ιούνη 1945 όταν ο Άρης Βελουχιώτης βρέθηκε περικυκλωμένος με την ομάδα του από ένα τάγμα Εθνοφυλακής στο Φαράγγι του Φάγγου στη Μεσούντα Άρτας και έδωσε τέλος στη ζωή του. Η θυσία του συγκίνησε βαθιά τους αγωνιστές της Αντίστασης και προκάλεσε θλίψη στο λαό.

«Όρκος του λαού μας, θα’ ναι -μα τον Άρη-», έγραψε ο Ρίτσος μαθαίνοντας το θάνατο του.

Τρεις μέρες μετά την αυτοκτονία του, στις 19 Ιούνη 1945, ο «Ριζοσπάστης» σε άρθρο με τίτλο «ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ» έγραψε για τον Άρη: «Ο τόσο τραγικός θάνατος του Άρη Βελουχιώτη προκαλεί θλίψη ανάμεσα στους πραγματικούς πατριώτες, αγωνιστές της εθνικής ιδέας. Γιατί ανεξάρτητα από τη θέση που πήρε μετά τη συμφωνία της Βάρκιζας, θέση που αντικειμενικά εξυπηρετούσε την αντίδραση, δεν μπορεί και δεν επιτρέπεται να ξεχνάει κανείς ότι ο Άρης Βελουχιώτης ήταν ένας από τους πρωτοπόρους του αγώνα της Αντίστασης και από τους πρωταθλητές στην οργάνωση του αντάρτικου κινήματος...».

Ο Άρης Βελουχιώτης (Θανάσης Κλάρας) γεννήθηκε στις 27 Αυγούστου 1905 στη Λαμία. Η αντίθεσή του με τον καπιταλισμό ξεκινάει από τα μαθητικά του χρόνια. Το 1922 γίνεται μέλος της ΟΚΝΕ.

Σπουδάζει στη Μέση Γεωπονική Σχολή όπου αναπτύσσει έντονη επαναστατική δράση και αποβάλλεται πριν τελειώσει. Καταφεύγει στην Αθήνα όπου εργάζεται σε έργα οδοποιίας και έρχεται σε επαφή με το εργατικό κίνημα.

Το 1922 γίνεται μέλος της ΟΚΝΕ και το 1925 μέλος του ΚΚΕ. Όταν ήταν στρατιώτης οδηγήθηκε στον πειθαρχικό ουλαμό Καλπακίου. Οι διώξεις από το αστικό κράτος συνεχίστηκαν μετά την απόλυσή του, ενώ την περίοδο της δικτατορίας του Μεταξά εξορίστηκε στη Γαύδο. Το 1938, ρίχτηκε στις Φυλακές της Αίγινας και στη συνέχεια στις Φυλακές της Κέρκυρας όπου υπέγραψε δήλωση μετάνοιας και αποφυλακίστηκε. Πολέμησε στον ιταλοελληνικό πόλεμο με το βαθμό του λοχία Πυροβολικού και τον Ιούλη του 1941 συνδέθηκε με την ΚΕ του ΚΚΕ η οποία τον αποκατέστησε στο Κόμμα.

Τον Αύγουστο του 1941 το ΚΚΕ του αναθέτει να συγκροτήσει αντάρτικο στρατό και στέλνεται στη Ρούμελη για να εξετάσει τις δυνατότητες για τη δημιουργία του.

Υποβάλλει έκθεση η οποία εγκρίνεται και το Μάη του 1942 ξεκινάει από την «καλύβα Στεφανή» στη Σπερχειάδα για το βουνό.

«Η χούφτα αυτή των ανθρώπων ρίχτηκε ολόψυχα στον αγώνα. Η αντίδραση στο άκουσμά της χρησιμοποίησε όλα τα μέσα κι έθεσε σε ενέργεια όλες τις ατιμίες για να τη σαμποτάρει. Μα όλα αυτά στάθηκαν ανίκανα να σπάσουν τον αγώνα της. Αντίθετα, αυτή ρίζωνε κάθε μέρα και πιο πολύ κι ανέπτυσσε τη δράση της. Κι επειδή δεν είχε σκοπό να καταπιαστεί με χαρτοπόλεμο, έβγαλε στο βουνό το αντάρτικο»

(ομιλία του Άρη στη Λαμία, 22/10/1944).

Με την ένοπλη ομάδα του, σαν Άρης Βελουχιώτης, μπαίνει στο χωριό Δομνίστα Ευρυτανίας. Είναι η πρώτη δημόσια εμφάνιση του ΕΛΑΣ. Γεννιέται η θρυλική μορφή του Καπετάνιου Άρη.

Στις 2 Μάη 1943 τοποθετείται καπετάνιος του Γενικού Στρατηγείου του ΕΛΑΣ, με στρατιωτικό αρχηγό τον στρατηγό Σαράφη και αντιπρόσωπο του ΕΑΜ τον Ανδρέα Τζήμα (Σαμαρινιώτη).

Αφιερώνει τη ζωή του στην απελευθέρωση της πατρίδας και δίνει αυτό τον αγώνα χωρίς έλεος απέναντι στο βάρβαρο αντίπαλο.

Ο Άρης γνώριζε την επιστήμη και την τέχνη διεξαγωγής του πολέμου και ήταν άφταστος στους ηρωισμούς.

Οι νίκες που συνδέονται με το όνομά του μένουν στην Ιστορία. Η μάχη στα Ρυκά της Γκιώνας, η ανατίναξη του Γοργοπόταμου, η μάχη του Κρίκελου, η μάχη του Μικρού Χωριού στην οποία οι αντάρτες υπό τη διοίκησή του συντρίβουν ένα ιταλικό σύνταγμα και εξαναγκάζουν το ιταλικό επιτελείο να αποσύρει τις δυνάμεις του από το Καρπενήσι.

Μέσα από τέτοιους σκληρούς αγώνες κατέκτησε τον τίτλο του Πρωτοκαπετάνιου του ΕΛΑΣ.

Σκληρός και υπομονετικός, δίνει το παράδειγμα στους αντάρτες και αντιμετωπίζουν τις αφάνταστες δυσκολίες του ένοπλου αγώνα.

«Μα η υφή, η ψυχοσύνθεση, το σκαρί των ανθρώπων αυτών ήτανε τέτοιο. Παρά τις φυλακές, τους κατατρεγμούς, τις δολοφονίες, τα βασανιστήρια, τις ομαδικές εκτελέσεις και την τρομοκρατία, οι άνθρωποι αυτοί οδηγούσαν ηρωικά και θαρραλέα τις μάζες στο δρόμο της λευτεριάς...»

(ομιλία του Άρη στη Λαμία, 22/10/1944).

Ο Άρης ήταν κομμουνιστής και η κοσμοθεωρία του ήταν ο μαρξισμός - λενινισμός. Απ' αυτό πήγαζε και το οξυμένο ταξικό του αισθητήριο και η διορατικότητά του. Έγκαιρα επισήμανε το ρόλο των Άγγλων, όπως άλλωστε και ο Νίκος Ζαχαριάδης.

«Ο ΕΛΑΣ και το ΕΑΜ υποσχέθηκαν στο λαό την πάλη ενάντια στον κατακτητή και την απελευθέρωση της χώρας μας. Αυτές τις υποσχέσεις τις τηρήσαμε... Μα εμείς υποσχεθήκαμε στο λαό και κάτι άλλο: Ότι δεν θ' αφήσουμε το όπλο από το χέρι μας, αν δεν πετύχουμε και τη διπλή λευτεριά: τη λαοκρατία. Γι' αυτό θα παλέψουμε για να εκτελέσουμε κι αυτή την υπόσχεσή μας, αφιερώνοντας και θυσιάζοντας τη ζωή μας ακόμα για τη λαοκρατική λύση του ελληνικού προβλήματος... Αν αυτά δεν εκτελεστούν, τότε σας υποσχόμαστε ότι πάλι θα ξαναβγούμε στο βουνό...» (ομιλία του Άρη στη Λαμία, 22/10/1944). Ο Άρης Βελουχιώτης αντιτάχθηκε στη Συμφωνία της Βάρκιζας παραβιάζοντας βασικές αρχές λειτουργίας της κομματικής συλλογικότητας. Στο διάστημα Φλεβάρης - Απρίλης 1945 ανέλαβε με δική του ευθύνη πρωτοβουλίες για τη συγκρότηση νέου αντάρτικου στρατού, παρά την αντίθετη απόφαση του ΚΚΕ.

Η 11η Ολομέλεια της ΚΕ (Απρίλης 1945) διέγραψε τον Άρη και τον αποκήρυξε, δίχως να δώσει την απόφαση στη δημοσιότητα.

Το ΚΚΕ αποκατέστησε, πολιτικά, τον Άρη Βελουχιώτη με απόφαση της Πανελλαδικής Συνδιάσκεψης που δόθηκε στη δημοσιότητα στις 16 Ιούλη 2011, 66 χρόνια μετά την αυτοκτονία του.

Η απόφαση της Πανελλαδικής Συνδιάσκεψης του ΚΚΕ για τον Άρη

«Ο Άρης Βελουχιώτης (Θανάσης Κλάρας) γεννήθηκε στις 27 Αυγούστου 1905 στη Λαμία. Το 1922 έγινε μέλος της ΟΚΝΕ και το 1925 μέλος του ΚΚΕ. Ως στρατιώτης οδηγήθηκε στον πειθαρχικό ουλαμό Καλπακίου. Μετά την απόλυσή του ανταποκρίθηκε σε διάφορες κομματικές χρεώσεις και διώχθηκε κατά καιρούς από το αστικό κράτος και τις κυβερνήσεις του. Την περίοδο της δικτατορίας του Μεταξά εξορίστηκε στη Γαύδο και φυλακίστηκε στην Αίγινα (1938). Το 1939 μεταφέρθηκε στην Κέρκυρα. Υπέγραψε δήλωση μετανοίας και αποφυλακίστηκε. Στη διάρκεια της Κατοχής βρέθηκε στην Αθήνα, όπου τον Ιούλιο 1941 συνδέθηκε με την ΚΕ, η οποία τον αποκατέστησε στο Κόμμα. Τον Αύγουστο του ίδιου έτους του ανέθεσε να συγκροτήσει αντάρτικο στρατό. Αυτό το καθήκον ο Άρης το έφερε σε πέρας με τον καλύτερο τρόπο. Τον Μάη 1943 με τη δημιουργία του Γενικού Στρατηγείου του ΕΛΑΣ ανέλαβε καπετάνιος του. Ο Άρης Βελουχιώτης αντιτάχθηκε στη Συμφωνία της Βάρκιζας και τη χαρακτήρισε λαθεμένη. Στο διάστημα Φεβρουάριος - Απρίλιος 1945 ανέλαβε με δική του ευθύνη πρωτοβουλίες για τη συγκρότηση νέου αντάρτικου στρατού, παρά την αντίθετη απόφαση του ΚΚΕ. Η 11η Ολομέλεια της ΚΕ (Απρίλιος 1945) διέγραψε τον Άρη και τον αποκήρυξε, δίχως να δώσει την απόφαση στη δημοσιότητα. Στις 16 Ιουνίου 1945, την ημέρα που ο Άρης αυτοκτόνησε περικυκλωμένος από τον αστικό στρατό, στον “Ριζοσπάστη” δημοσιεύτηκε η ανακοίνωση του ΠΓ που κατήγγειλε τον Βελουχιώτη, κάνοντας αναφορά και στην απόφαση της 11ης Ολομέλειας. Τρεις μέρες μετά την αυτοκτονία του, στις 19 Ιούνη 1945, ο “Ριζοσπάστης” σε άρθρο με τίτλο “ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ” έγραψε για τον Άρη: “Ο τόσο τραγικός θάνατος του Άρη Βελουχιώτη προκαλεί θλίψη ανάμεσα στους πραγματικούς πατριώτες, αγωνιστές της εθνικής ιδέας. Γιατί ανεξάρτητα από τη θέση που πήρε μετά τη συμφωνία της Βάρκιζας, θέση που αντικειμενικά εξυπηρετούσε την αντίδραση, δεν μπορεί και δεν επιτρέπεται να ξεχνάει κανείς ότι ο Άρης Βελουχιώτης ήταν ένας από τους πρωτοπόρους του αγώνα της Αντίστασης και από τους πρωταθλητές στην οργάνωση του αντάρτικου κινήματος...”. Μετά το θάνατο του Άρη και μέχρι την 7η Ολομέλεια της ΚΕ (1950), το ΚΚΕ δεν είχε τοποθετηθεί εναντίον της Συμφωνίας της Βάρκιζας και την αποκαλούσε “αναγκαίο ελιγμό”.

Το Μάρτιο του 1962 δημοσιεύτηκε στο περιοδικό “Νέος Κόσμος” άρθρο μέλους του τότε ΠΓ, στο οποίο γινόταν λόγος για αποκατάσταση σειράς στελεχών του ΚΚΕ, ανάμεσά τους και του Άρη. Το άρθρο ανέφερε: “Η ΚΕ ακύρωσε αποφάσεις της παλιάς καθοδήγησης για διαγραφή ή καθαίρεση μελών της ΚΕ, που αποδείχτηκαν αβάσιμες και αδικαιολόγητες. Ταυτόχρονα αποκατέστησε τη μνήμη των συντρόφων [...] Άρη Βελουχιώτη [...] κ.ά.”.

Σχετική απόφαση δεν έχει βρεθεί στο Αρχείο του ΚΚΕ. Γενικότερα, από την αρχή της δεκαετίας του 1960 και περισσότερο μετά το παραπάνω δημοσίευμα, εκ μέρους του Κόμματος υπήρξαν πράξεις πολιτικής αποκατάστασης του Άρη, που ουσιαστικά απέρριπταν τις κατηγορίες σε βάρος του ως προβοκάτορα κ.ά.

Αυτό αποτυπώνεται και στον Α' Τόμο Δοκιμίου Ιστορίας του ΚΚΕ, 1918-1949, που γράφει:

“Ο Άρης ζυμωμένος και ατσαλωμένος στο ΚΚΕ και στο λαϊκό κίνημα αναδείχτηκε με την ηρωική δράση του σε ατρόμητο πολεμιστή και σε γνήσιο λαϊκό ηγέτη. Η τραγική θυσία του συγκίνησε βαθιά τους αγωνιστές της Εθνικής Αντίστασης και όλους τους πατριώτες*”.

Η Πανελλαδική Συνδιάσκεψη αποφασίζει την επίσημη πολιτική αποκατάσταση του Άρη Βελουχιώτη. Θεωρεί ότι είχε δίκιο ως προς την εκτίμηση που έκανε για τη Συμφωνία της Βάρκιζας.

Παράλληλα η Πανελλαδική Συνδιάσκεψη σημειώνει ότι η διαφωνία του Άρη με τη Συμφωνία της Βάρκιζας δεν δικαιώνει τη στάση του απέναντι στη συλλογική θέση του Κόμματος και την παραβίαση από αυτόν της κομματικής πειθαρχίας, καθώς και την αξιοποίηση από τον Άρη της φήμης και του σεβασμού που είχε κατακτήσει την προηγούμενη περίοδο ως καπετάνιος του ΕΛΑΣ και στέλεχος του ΚΚΕ. Η στάση του αυτή, που αποτέλεσε ρήξη με τη θεμελιώδη αρχή του δημοκρατικού συγκεντρωτισμού, δεν καθιστά δυνατή τη μετά θάνατο αποκατάσταση και της κομματικής του ιδιότητας.

Η Πανελλαδική Συνδιάσκεψη καταγγέλλει την απόπειρα της αστικής και οπορτουνιστικής προπαγάνδας και ιστοριογραφίας, που παίρνουν δήθεν υπό την προστασία τους τον Άρη για να επιτεθούν στο ΚΚΕ. Στη λαϊκή συνείδηση, ο Άρης Βελουχιώτης είναι ταυτισμένος με την ηρωική πορεία του ΚΚΕ, τον αγώνα για την ανατροπή της ιμπεριαλιστικής βαρβαρότητας. Ο Άρης Βελουχιώτης τάχθηκε υπέρ της ένοπλης πάλης, που την απορρίπτουν όσοι επιχειρούν να τον οικειοποιηθούν. 16 Ιούλη 2011».

*Δοκίμιο Ιστορίας του ΚΚΕ, 1918-1949, Α' τόμος, εκδ. «Σύγχρονη Εποχή», σελ. 517.

Πηγή: 902

Η Σφήκα: Επιλογές

Διαβάστε Περισσότερα »

Η δημιουργική απασχόληση και οι διακοπές των παιδιών δεν είναι πολυτέλεια - Είναι δικαίωμα Ανακοίνωση του Γραφείου Τύπου της ΚΕ του ΚΚΕ

Ελλάδα

Σε δύσκολη εξίσωση εξελίσσεται κάθε χρόνο η πρωινή απασχόληση των παιδιών τους καλοκαιρινούς μήνες. Τα σχολεία κλείνουν, οι γονείς δουλεύουν, οι πολυήμερες διακοπές είναι απρόσιτη πολυτέλεια για το μεγάλο κομμάτι των λαϊκών οικογενειών. Την ίδια στιγμή, το καλοκαίρι δεν σταματά η ανάγκη και το όφελος που αποκομίζει ένα παιδί από την κοινωνικοποίηση, τη δημιουργική δραστηριότητα, την επαφή με την τέχνη και τον αθλητισμό.

Εδώ και τώρα η κυβέρνηση να αντιμετωπίσει με έκτακτη κρατική επιχορήγηση το ζήτημα της καλοκαιρινής απασχόλησης των παιδιών ζητά το ΚΚΕ και σε ανακοίνωση του Γραφείου Τύπου της ΚΕ τονίζει:

«Με το κλείσιμο των σχολείων, χιλιάδες εργαζόμενοι γονείς βρίσκονται αντιμέτωποι με το ίδιο αδιέξοδο: Πού θα αφήσουν τα παιδιά τους τους καλοκαιρινούς μήνες και πώς αυτά θα έχουν πρόσβαση σε δημιουργικές δραστηριότητες, στον αθλητισμό, στον πολιτισμό, στη φύση, σε όσα δηλαδή έχουν ανάγκη για την ολόπλευρη ανάπτυξή τους.

Η κυβέρνηση της ΝΔ, αλλά και οι προηγούμενες κυβερνήσεις, για άλλη μια φορά ρίχνουν την ευθύνη στην οικογένεια, τη στιγμή που πρόκειται για μια ανάγκη που θα έπρεπε να ικανοποιείται και να κατοχυρώνεται ως κοινωνικό δικαίωμα από το κράτος.

Οι συνέπειες είναι αντιπαιδαγωγικές και κοινωνικά άδικες και αναδεικνύουν για άλλη μια φορά την εχθρική φύση του αστικού κράτους, τις προτεραιότητες για την κατεύθυνση των χρηματοδοτήσεων.

Ετσι, οι εργαζόμενοι γονείς αναγκάζονται να προσαρμόζουν τα ωράρια εργασίας τους, να εξαντλούν τις άδειές τους, να στηρίζονται στην πολύτιμη βοήθεια των παππούδων και των γιαγιάδων ή να βάζουν βαθιά το χέρι στην τσέπη για ιδιωτικά ή και δημόσια (αλλά επί πληρωμή) προγράμματα καλοκαιρινής απασχόλησης.

Την ίδια ώρα που η κυβέρνηση πανηγυρίζει για τα νέα ρεκόρ του τουρισμού και τα αυξημένα κέρδη των μεγάλων επιχειρηματικών ομίλων του κλάδου, η πραγματικότητα για τις λαϊκές οικογένειες και τα παιδιά τους είναι εντελώς διαφορετική. Σχεδόν ένας στους δύο εργαζόμενους δηλώνει ότι αδυνατεί να καλύψει το κόστος έστω και μίας εβδομάδας διακοπών μακριά από το σπίτι. Χιλιάδες οικογένειες γνωρίζουν ήδη ότι ούτε φέτος θα μπορέσουν να προσφέρουν στα παιδιά τους λίγες ημέρες ξεκούρασης, αναψυχής και επαφής με τη φύση. Σε μια χώρα που διαφημίζεται διεθνώς ως "τουριστικός παράδεισος", οι εργαζόμενοι και τα παιδιά τους αποκλείονται από ένα στοιχειώδες δικαίωμα.

Την ίδια στιγμή, τα δημοτικά προγράμματα καλοκαιρινής απασχόλησης παραμένουν ελάχιστα και ανεπαρκή. Οι θέσεις δεν καλύπτουν τις πραγματικές ανάγκες, οι όροι συμμετοχής αποκλείουν παιδιά, οι υποδομές είναι συχνά ακατάλληλες και οι εργαζόμενοι δουλεύουν με επισφαλείς σχέσεις εργασίας. Από την άλλη πλευρά, τα ιδιωτικά camp πολλαπλασιάζονται, μετατρέποντας την ανάγκη των παιδιών για δημιουργική απασχόληση σε πεδίο επιχειρηματικής κερδοφορίας, με κόστος που φτάνει εκατοντάδες ευρώ για κάθε οικογένεια.

Το αποτέλεσμα είναι χιλιάδες παιδιά να περνούν τους καλοκαιρινούς μήνες είτε σε υποβαθμισμένες δομές είτε απομονωμένα μπροστά σε μια οθόνη, στερούμενα πολύτιμες εμπειρίες συλλογικής ζωής, άθλησης, πολιτισμού και δημιουργίας.

Η δημιουργική απασχόληση των παιδιών, οι διακοπές, η επαφή με τον αθλητισμό, τον πολιτισμό, το βιβλίο και τη φύση δεν αποτελούν πολυτέλεια. Είναι αναγκαίοι όροι για την ολόπλευρη ανάπτυξη της προσωπικότητάς τους και αναφαίρετο δικαίωμα κάθε παιδιού.

Εδώ και τώρα η κυβέρνηση να αντιμετωπίσει το ζήτημα με έκτακτη κρατική επιχορήγηση ώστε:

- Να αναπτυχθούν δημόσια και δωρεάν προγράμματα καλοκαιρινής δημιουργικής απασχόλησης για όλα τα παιδιά, χωρίς αποκλεισμούς.

- Να γίνουν άμεσα προσλήψεις του αναγκαίου μόνιμου προσωπικού όλων των ειδικοτήτων.

- Να γενικευτούν και να αναβαθμιστούν οι δημόσιες και δωρεάν κατασκηνώσεις για όλα τα παιδιά.

- Να υπάρχει ειδική μέριμνα για τα παιδιά με αναπηρία και ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες.

- Να αναπτυχθούν απογευματινά προγράμματα δημιουργικής απασχόλησης καθ' όλη τη διάρκεια της σχολικής χρονιάς.

Το ΚΚΕ καλεί τους γονείς, τους εκπαιδευτικούς και όλους τους εργαζόμενους να δυναμώσουν τη συλλογική διεκδίκηση, ώστε να μπει στο επίκεντρο η ικανοποίηση των σύγχρονων αναγκών των παιδιών και όχι το κόστος και η κερδοφορία των επιχειρηματικών ομίλων.

Στον 21ο αιώνα, με τις τεράστιες δυνατότητες της επιστήμης, της τεχνολογίας και του παραγόμενου πλούτου, είναι πρόκληση τα παιδιά να στερούνται όσα έχουν ανάγκη για να ζήσουν δημιουργικά, χαρούμενα και ολοκληρωμένα. Η διεκδίκηση αυτών των δικαιωμάτων είναι υπόθεση όλων μας».

Πηγή:rizospastis

Η Σφήκα: Επιλογές

Διαβάστε Περισσότερα »

Συγκλονιστική απαγγελία του ποιήματος «Φιντέλ» από την Δ. Χρυσικού στην εκδήλωση του ΚΚΕ (VIDEO)

Ελλάδα

Τη μεγάλη εκδήλωση που διοργάνωσε η Κομματική Οργάνωση Αττικής του ΚΚΕ με θέμα «100 χρόνια από τη γέννηση του Φιντέλ Κάστρο - Δυναμώνουμε την αλληλεγγύη στην Κούβα για έναν κόσμο χωρίς πολέμους και εκμετάλλευση, τον σοσιαλισμό», στο Περιστέρι με ομιλητή τον ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, Δημήτρη Κουτσούμπα, «άνοιξε» η ηθοποιός Δώρα Χρυσικού.

Ευχαρίστησε το ΚΚΕ, γιατί όπως είπε είναι το μοναδικό κόμμα που αγαπάει, τιμάει και παράγει τέχνη αυτήν τη στιγμή, ενώ μετέφερε το χαιρετισμό της Μάγδας Φύσσα στην εκδήλωση.

Κατόπιν προχώρησε σε μια μοναδική, γεμάτη πάθος και φλόγα απαγγελία του ποιήματος «Φιντέλ» του Γιώργου Γκράτσα, αποσπώντας το πιο θερμό χειροκρότημα.

Πηγή: 902

Η Σφήκα: Επιλογές

Διαβάστε Περισσότερα »

Με διαφορά λίγων ημερών.

Κυκλοθυμικός

Στη μια περίπτωση νάρκωσε τα παιδιά του για να σφάξει με την…ησυχία του την γυναίκα του.

Στην άλλη περίπτωση άφησε το παιδί να βρει την σφαγμένη γυναίκα και να καλέσει τις πρώτες βοήθειες.

Παιδιά δώδεκα και δέκα χρόνων.

Στη μια περίπτωση ο «μάγκας» τα φόρτωσε στην γυναίκα που δολοφόνησε, του έκανε, λέει, επίθεση του κακομοίρη για αυτό την τεμάχισε ζωντανή. Δεν βρέθηκε να έχει κανένα αμυντικό τραύμα ο ίδιος, ενώ πριν τη «νόμιμη άμυνά» του είχε ναρκώσει τα παιδιά του. Ο άλλος «μάγκας» αυτοκτόνησε μήπως πληρώσει τις συνέπειες. Έτσι έχουν μάθει να αναλαμβάνουν οι «μάγκες» τις ευθύνες τους. Χρυσαυγίτικα.

Και στις δυο περιπτώσεις μιλάμε για σπλάτερ. Δε διαβάζονται οι περιγραφές.

Στην τελευταία περίπτωση ήταν κι αστυνομικός. Και δεν είναι η μόνη περίπτωση. Με λίγο ψάξιμο βρήκα ότι είναι τουλάχιστον η 13η μέσα σε λίγα χρόνια. Δίνει το κράτος όπλο σε κακοποιητές, εγκληματίες, δολοφόνους. Και το μονοπώλιο της βίας. Χωρίς ελέγχους, χωρίς εκπαίδευση, χωρίς επιτήρηση, χωρίς συνέπειες για τυχόν καταγγελίες, ακόμα και σε περιπτώσεις ενδοοικογενειακής βίας. Θέλει αντρισμό η αστυνομία, να έχει λίγη τεστοστερόνη παραπάνω, και λίγη ασυδοσία. Γνωστά είναι αυτά.

Οι γυναίκες στα σχόλια της είδησης γράφουν για τον φόβο που νιώθουν, τη δίκαιη οργή που τις πνίγει, το άγχος τους ότι μπορεί οι ίδιες ή άλλες φίλες και συγγενείς τους να είναι οι επόμενες, ενώ οι άντρες έχουν τις ενστάσεις τους για τον όρο από καθαρά «ακαδημαϊκό κι ουμανιστικό ενδιαφέρον», πόσο γρήγορα γίνονται Καστοριάδηδες και Πουλατζάδες μπροστά στα πτώματα γυναικών όμως, και τα ρίχνουν στο μπόλι – γίνεται να λείπει; - και στην woke ατζέντα γιατί για τους Ουκρανούς στρατιώτες που σκοτώνονται στις μάχες δε λέμε τίποτα. Ούτε για την Μαρφίν.

Η δεύτερη κοπέλα, το δεύτερο θύμα, είχε κοινοποιήσει λίγες μέρες πριν:

«Η ελληνική οικογένεια βάλλεται απ’ τη ΛΟΑΤΚΙ κοινότητα και το Pride, αλλά όταν ένας άντρας σφάζει τη γυναίκα του μια ανάσα απ’ τα παιδιά του, η ελληνική οικογένεια ζει μονάχα μια μεμονωμένη τραγική στιγμή»

Τι τραγική ειρωνεία.

Κι όντως πιο μεγάλη κουβέντα ανοίγει το Pride παρά οι γυναικοκτονίες. Σοκάρει περισσότερο τον μέσο άντρα, ναι τον άντρα κυρίως μην κοροϊδευόμαστε, δυο άλλοι άντρες να φιλιούνται ή να πιάνονται χέρι χέρι παρά μια γυναίκα κατασφαγμένη και πνιγμένη στο αίμα, αγχώνονται περισσότερο τι θα πουν στα παιδιά τους για ένα ζευγάρι γκέι στην πολυκατοικία παρά για ένα ζευγάρι στρέιτ που ακούγονται από το σπίτι τους κραυγές, σφαλιάρες, κλωτσιές και μπουνιές, δεν ξέρουν πώς να εξηγήσουν στα ανήλικά την εικόνα δυο ανθρώπων να φιλιούνται αλλά έχουν ολόκληρη φαρέτρα από δικαιολογίες για την εικόνα ενός ανθρώπου μελανιασμένου και τουμπανιασμένου στο ξύλο. Μη σου πω κανένας «μάγκας» μπορεί να κλείσει και το μάτι στον γιο του και να του πει «έτσι θέλουν οι γυναίκες» και να χαμογελάσει συνωμοτικά. Στην ίδια κοινωνία μεγαλώσαμε, μην κρυβόμαστε πίσω από το δάκτυλο μας.

Και ναι, το χω μαράζι σε μια παρέα αντρών εκεί που φωνάζουν με προληπτική οργή και συναγωνίζονται στις λίστες φρικτών απειλών κι εκδικήσεων που θα πάρουν για το αν τους βγει ο γιος τους «πούστης», να πεταχτεί ένας να πει «να μη μου βγει το παιδί μου φονιάς, γυναικοκτόνος, βιαστής, παρενοχλητής, φασίστας και τέρας μόνο κι ό,τι άλλο δεν πειράζει».

Πηγή:facebook

Η Σφήκα: Επιλογές

Διαβάστε Περισσότερα »

Το πείραμα συνεχίζεται…

Ευάγγελος Ορφανίδης

Το βρήκα το πρωί στο πάρκινγκ της πολυκατοικίας κάτω από το γραφείο μου. Και ξέρετε κάτι; Δεν με στεναχωρεί το γκράφιτι, χέστηκα. Ο τοίχος θα βαφτεί, το σπρέι θα σβήσει, το τσιμέντο δεν παθαίνει τίποτα. Με στεναχωρεί πολύ ότι πίσω από αυτά τα γράμματα κρύβονται, πιθανότατα, παιδιά .

Όχι δεν είναι κωλόπαιδα.

Είναι παιδιά που κάποτε κάποιος τα κράτησε στην αγκαλιά του, παιδιά που ζωγράφιζαν ήλιους, σπιτάκια και ονειρεύονταν να γίνουν ποδοσφαιριστές, δάσκαλοι, γιατροί ή αστροναύτες και που, κάπου στην πορεία, έμαθαν ότι είναι πιο εύκολο να τραβήξεις την προσοχή όταν καταστρέφεις κάτι παρά όταν δημιουργείς κάτι.

Έχουμε φτιάξει μια κοινωνία όπου η προσοχή δίνεται απλόχερα στην πρόκληση και με το σταγονόμετρο στη σύνδεση. Ένα παιδί μπορεί να περάσει ολόκληρη μέρα χωρίς κανείς να το ακούσει πραγματικά, αλλά αρκούν πέντε λεπτά παραβατικότητας για να γυρίσουν όλα τα βλέμματα πάνω του.

Η εφηβεία δεν είναι μόνο αυτό που λέμε η ηλικία των ορμονών, είναι η ηλικία της ταυτότητας, η περίοδος όπου ο άνθρωπος προσπαθεί να απαντήσει στα ερωτήματα «ποιος είμαι, πού ανήκω, έχω αξία για κάποιον;». Και όταν η οικογένεια, το σχολείο και η κοινότητα δεν δώσουν απάντηση, θα την δώσει η παρέα, ακόμη κι αν η παρέα οδηγεί στον γκρεμό.

Ο άνθρωπος έχει ανάγκη να ανήκει. Όταν δεν ανήκει κάπου υγιώς, θα ανήκει κάπου παθολογικά. Όταν δεν τον δει η οικογένεια, θα τον δει η συμμορία. Όταν δεν τον ακούσει ο πατέρας του, θα τον ακούσει ο δρόμος. Όταν δεν αποκτήσει αξία μέσα από τη δημιουργία, θα προσπαθήσει να την αποκτήσει μέσα από την πρόκληση.

Και μετά απορούμε γιατί αυξάνονται οι εξαρτήσεις, η βία και η παραβατικότητα, λες και όλα αυτά εμφανίζονται από το πουθενά και δεν είναι συμπτώματα μιας κοινωνίας που παράγει ολοένα και περισσότερη μοναξιά. Τα παιδιά δεν μεγαλώνουν μόνο με φαγητό, στέγη και Wi-Fi. Μεγαλώνουν με σύνδεση, παρουσία, όρια και ευθύνη.

Κι εδώ βρίσκεται το μεγάλο χαστούκι..μιλάμε ασταμάτητα για δικαιώματα και όλο και λιγότερο για υποχρεώσεις, έχουμε μπερδέψει την αγάπη με την ανοχή και την ελευθερία με την απουσία ορίων. Το πιο σπαρακτικό όμως δεν είναι το σύνθημα πάνω στον τοίχο. Είναι η άμυνα που κρύβεται πίσω από αυτό. Είναι εκείνο το «δεν με νοιάζει», το οποίο σχεδόν πάντα σημαίνει το ακριβώς αντίθετο. Γιατί όταν καθίσεις δίπλα σε αυτά τα παιδιά αρκετή ώρα, συχνά ανακαλύπτεις παιδιά που πονάνε, που φοβούνται, που νιώθουν αόρατα και που έμαθαν να προσποιούνται τους σκληρούς επειδή κάποτε πίστεψαν ότι η ευαλωτότητα είναι επικίνδυνη.

Και τότε καταλαβαίνεις ότι το πιο θλιβερό γκράφιτι δεν είναι αυτό που γράφτηκε στον τοίχο και θα σβήσει με λίγο ασβέστη. Είναι εκείνο που χαράχτηκε σιωπηλά μέσα στην ψυχή ενός παιδιού όταν κατέληξε στο εξής συμπέρασμα..«Αν δεν μπορώ να με αγαπήσουν, τουλάχιστον ας με προσέξουν.» Και αυτό δεν είναι αποτυχία ενός παιδιού. Είναι αποτυχία όλων μας.

Η κοινωνία μας έχει καταφέρει το ακατόρθωτο. Να κάνει την προσοχή πιο προσβάσιμη από την αγάπη.

Ευάγγελος Ορφανιδης κλινικός ψυχολόγος

Πηγή:facebook

Η Σφήκα: Επιλογές

Διαβάστε Περισσότερα »

Δευτέρα 15 Ιουνίου 2026

Μάνος Χατζιδάκις

Ελλάδα

Ο Μάνος Χατζιδάκις άφησε ανεξίτηλο το στίγμα του στον κόσμο της μουσικής, ιδιαίτερα στο χώρο της ελληνικής μουσικής και του κινηματογράφου.

Οι συνθέσεις του Χατζιδάκι φημίζονται για τις υποβλητικές μελωδίες και τις πλούσιες αρμονίες τους, συνδυάζοντας παραδοσιακά ελληνικά στοιχεία με σύγχρονες ενορχηστρώσεις. Το έργο του συχνά εντρυφούσε στην ουσία του ελληνικού πολιτισμού και της ιστορίας, αιχμαλωτίζοντας το πνεύμα της Ελλάδος.Έτυχε διεθνούς αναγνώρισης για τις κινηματογραφικές του μουσικές, κυρίως για την ταινία “Ποτέ την Κυριακή”, για την οποία κέρδισε Όσκαρ.

Ο Μάνος Χατζιδάκις «έφυγε» από κοντά μας στις 15 Ιουνίου 1994.

Αποφθέγματα του Μάνου Χατζιδάκι

1. “Είσαι η πιο ερωτική κωφάλαλη που πέρασε ποτέ απ’ το ελληνικό θέατρο – από κάθε, ίσως θέατρο”.(προς την Έλλη Λαμπέτη, σχετικά με το ρόλο της στο θεατρικό έργο: Σάρα, τα παιδιά ενός κατώτερου Θεού)

2.“Τώρα που ζω με τον εαυτό μου βαθειά κι απόλυτα, θέλω να μάθω ο ίδιος ποιος υπήρξα, τι σκέφτηκα, πώς έζησα και τι είναι αυτό που συνθέτει την μελλοντική μου απουσία“.

3.Μερικοί κύριοι νομίζουν ότι είμαστε συνάδελφοι”.

4.“Η μουσική χρειάζεται 3 πράγματα. Τέχνη, τεχνική και βιώματα. Χωρίς αυτά δε γίνεται να γράψεις μουσική”.

5.“Δύο είναι οι εχθροί της πολιτικής και του πολιτισμού: ο λαϊκισμός και ο ελιτισμός”.

6.“Η δόξα είναι επιταγή που δεν πρέπει να εξαργυρώσεις σε χρήμα. Παίρνεις χρήμα, χάνεις τη δόξα”.

7.“Όταν συνηθίζεις το τέρας, αρχίζεις να του μοιάζεις. Δυστυχώς συνηθίσαμε το πρόσωπο του τέρατος”.

8.“Αδιαφορώ για την δόξα. Με φυλακίζει μες στα πλαίσια που καθορίζει εκείνη κι όχι εγώ”.
“Λένε πως οι καλλιτέχνες είναι είτε κομμουνιστές είτε ομοφυλόφιλοι. Εγώ πάντως δεν είμαι κομμουνιστής…”

9.“Οι εκ παραδόσεως αρσενικοί φροντίζουν να είναι ακριβείς στα ραντεβού τους με τους φίλους τους”.

10.“Ο,τι έχω ιερό: Να περιφρονώ τις συνήθειες των πολλών, τη λογική του κράτους και την «ηθική» των συγγενών μου. Να αγαπώ με πάθος τους κυνηγημένους, τους ανορθόδοξους και τους αναθεωρητές”.

11.“Η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει: Πάντα μ’ απασχολούσε το γνωστό εμβατήριο όσες φορές τ’ άκουγα. Έλεγα μέσα μου, τι άραγες εννοεί; Σκέφτηκα, σαν κάτι να φωτίστηκε μέσα μου, εφόσον η Ελλάδα δεν πεθαίνει ποτέ, πάει να πει πως και ποτέ δεν θα αναστηθεί”.

12.“Δε μ’ αρέσει η αναμνησιολογία, την απεχθάνομαι. Είναι χειρότερη κι από μνημόσυνο. Τι πάει να πει “μνημόσυνο”; Κάποιον που δεν θυμάμαι και μια δεδομένη στιγμή, καθορισμένη, οφείλω να τον θυμηθώ”.

13.“Ποτέ δεν πρόκειται να τελειώσει η ανθρώπινη περιπέτεια αλλά και η ανθρώπινη ευπιστία. Πάντα ο άνθρωπος θα πιστεύει πως τα όνειρά του θα δικαιωθούν. Αλλά και πάντα θα αγνοεί πως ο ίδιος καταστρέφει τα όνειρά του με το να ξυπνά κάθε πρωί. Κάθε πρωί κι όχι για πάντα, μια και μόνη φορά”.

14. Η αμαρτία είναι βυζαντινή κι ο έρωτας αρχαίος.

15. Αν ξαναρχόμουν στον κόσμο θα ήταν για να κάνω έρωτα και το μόνο που θα λυπηθώ όταν θα φύγω , θα είναι για τον έρωτα που θα χάσω.

16. Αν αυτό που λέμε ελληνικό είναι εμπόδιο στο να ενωθούμε με ένα μαύρο, είναι καταδικαστέο. Αν αντιθέτως αυτό είναι βοηθητικό για να ενωθούμε με τους άλλους, είναι υπέροχο.

17. Νιώθω Ελληνας, αν αυτό σημαίνει Ευρωπαίος. Και Ευρωπαίος αν αυτό συμπεριλαμβάνει την ελληνικότητά μου.

18. Παρελάσεις, εθνικόφρονα λογύδρια, παραστάσεις, σχολικές εορτές και άλλα παρόμοια ενισχύουν την ιδιότυπη φασιστική μας κληρονομιά. Το περίφημον “Πας μη Ελλην βάρβαρος”.

19. Δεν νομίζω ότι κινδυνεύουμε ως Ελληνες αλλά ως Ελληνολάτρεις.

20. Δεν μου αρέσει να παριστάνω τον Ελληνα. Θέλω να είμαι, όσο είμαι.

21. Με τους Τούρκους είμαστε οι καλύτεροι φίλοι, όσο είμαστε εχθροί.

22. Ολες οι επαναστάσεις καταλήγουν στην κατάκτηση της ανεγκέφαλης Κυρίας, της εξουσίας. Αυτή η κατάκτηση ως γνωστόν δημιουργεί Δίκαιον, μακράν των ονειρικών στόχων μιας επανάστασης

.
23. Με την Ευρωπαϊκή Ενωση η Ελλάδα θα γίνει μια ασήμαντη επαρχία της Ευρώπης και θα κυβερνάται από τους Ευρωπαίους. Δεν θα έχει καμία διαφορά από την Τουρκοκρατία.

24. Από την ώρα που ο Φρανκενστάϊν γίνεται στόλισμα νεανικού δωματίου, ο κόσμος προχωρά μαθηματικά στην εκμηδενισή του.

25. Δεν έχουμε πολιτισμό και απόδειξη είναι το Υπουργείο Πολιτισμού.

26. Είμαι λαϊκός, αλλά όχι λαϊκίζων

Η Σφήκα: Επιλογές

Διαβάστε Περισσότερα »