Πέμπτη 29 Ιανουαρίου 2026

Ούτε λέξη



Εκτός τόπου και χρόνου είναι η ηγεσία της «Ανεξάρτητης» Αρχής Επιθεώρησης Εργασίας, που διορίζει η κυβέρνηση. 
Εχουν περάσει πάνω από 48 ώρες από το μακελειό στη «Βιολάντα», χωρίς να λένε λέξη για το τρομακτικό έγκλημα και τον θάνατο των εργατριών! 
Η κρατική υπηρεσία που υποτίθεται πως είναι αρμόδια για την υγεία και την ασφάλεια στους χώρους εργασίας, για το μόνο που ενδιαφέρεται είναι να «βγάλει λάδι» την κυβερνητική πολιτική. 
Ετσι, η ανακοίνωση όχι μόνο δεν λέει κουβέντα για το έγκλημα, αλλά «ανοίγει πόλεμο» με τα μέσα ενημέρωσης και τα συνδικάτα, για το ποιος είναι ο ...έγκυρος αριθμός νεκρών στη χώρα μας από εργατικά «ατυχήματα». 
Ολα αυτά για να καταλήξει πως «η χώρα μας (...) παρουσιάζει μια πολύ καλή εικόνα συγκριτικά με τα υπόλοιπα κράτη - μέλη της Ενωσης» και ότι «σύμφωνα με τη Eurostat, η Ελλάδα βρίσκεται μεταξύ των τριών χωρών της ΕΕ όπου παρατηρούνται τα λιγότερα θανατηφόρα εργατικά ατυχήματα...»! 
Αυτά που συγκαλύπτει η Ανεξάρτητη Αρχή, τα αναδεικνύουν οι εργαζόμενοι στην υπηρεσία, οι οποίοι αναφέρουν σε ανακοίνωση του συλλόγου τους: «Στους νομούς Τρικάλων και Καρδίτσας, πάνω από 12.000 επιχειρήσεις, βάσει στοιχείων ΕΡΓΑΝΗ, και χωρίς να υπολογίζονται τα οικοδομοτεχνικά έργα, ελέγχονται από το ΤΕΑΥΕ Τρικάλων - Καρδίτσας με μόλις 4 επιθεωρητές. Με περίπου 600 ελέγχους τον χρόνο, χρειάζονται δεκαετίες για να ελεγχθούν οι επιχειρήσεις έστω και μία φορά»
Στα γκέτο της εργοδοσίας η ασυδοσία με τις πλάτες του κράτους και των κυβερνήσεων είναι ο κανόνας. Οχι η εξαίρεση.

Πηγή: rizospastis



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Απόσπασμα από γράμμα του Αντόν Τσέχωφ στον αδερφό του Νικολάι

Αντόν Τσέχωφ

Ο νεαρός  Τσέχωφ (αριστερά) με τον αδερφό του Νικολάι το 1882
"Οι καλλιεργημένοι άνθρωποι σέβονται την ανθρώπινη ατομικότητα και γι' αυτό είναι πάντοτε συγκαταβατικοί, γελαστοί, ευγενικοί, υποχρεωτικοί. Δεν χαλούν τον κόσμο για το σφυρί ή για τη γομολάστιχα που χάθηκαν... Δεν αγανακτούν για τους θορύβους ή το κρύο...

Δέχονται με καλοσύνη τα χωρατά και την παρουσία ξένων ανθρώπων στο σπιτικό τους. Δεν συμπονούν μονάχα τους κατώτερους, τους αδύναμους και τις γάτες. Πονάει η ψυχή τους και για κείνο που δεν φαίνεται με γυμνό μάτι..

Είναι ντόμπροι και φοβούνται το ψέμα σαν τη φωτιά. Δεν λένε ψέματα ακόμα και για τιποτένια πράγματα.
Το ψέμα προσβάλλει εκείνους που το ακούνε και ταπεινώνει στα μάτια τους εκείνους που το λένε.

Δεν παίρνουν ποτέ πόζα, στο δρόμο είναι όπως και στο σπίτι τους, δεν ρίχνουν στάχτη στα μάτια του κατώτερου τους..

Δεν είναι φλύαροι και δεν αναγκάζουν τον άλλο να ακούει τις εκμυστηρεύσεις τους όταν δεν τους ρωτάει. Δεν ταπεινώνονται για να κεντήσουν τη συμπόνια του διπλανού.

Δεν παίζουν με τις ευαίσθητες χορδές της ψυχής των άλλων για να κερδίζουν σαν αντάλλαγμα αναστεναγμούς και χάδια.

Δεν λένε "εμένα κανείς δεν με καταλαβαίνει", ούτε "πουλήθηκα για πέντε δεκάρες", γιατί αυτά δείχνουν πως αποζητάν τις φτηνές εντυπώσεις. Είναι πρόοστυχα τερτίπια, ξεθωριασμένα, ψεύτικα...

Δεν είναι ματαιόδοξοι . Δεν τους απασχολούν τέτοια ψεύτικα διαμάντια όπως οι γνωριμίες με εξοχότητες.
Όταν κάνουν δουλειά που δεν αξίζει ένα καπίκι, δεν γυρίζουν με χαρτοφύλακα των εκατό ρουβλιών και δεν καμαρώνουν πως τάχα τους άφησαν να μπουν εκεί που δεν επιτρέπουν στους άλλους.

Κι ο Κριλώφ ακόμα λέει πως το άδειο βαρέλι ακούγεται πιο πολύ από το γεμάτο.
Αν έχουν ταλέντο, το σέβονται. Θυσιάζουν γι' αυτό την ησυχία τους, τις γυναίκες, το κρασί, την κοσμική ματαιότητα.
Είναι περήφανοι για την αξία τους και έχουν συνείδηση της αποστολής τους.

Αηδιάζουν από την ασχήμια και καλλιεργούν μέσα τους την ομορφιά. Δεν μπορούν να κοιμηθούν με τα ρούχα, δεν μπορούν να βλέπουν στο τοίχο κοριούς, να πατούν σε φτυσιές..

Δαμάζουν όσα μπορούν και εξευγενίζουν το ερωτικό ένστικτο. Δεν κατεβάζουν βότκα όπου βρεθούν... Πίνουν μονάχα όταν είναι ελεύθεροι και τους δίνεται ευκαιρία.. Γιατί τους χρειάζεται "γερό μυαλό σε γερό κορμί".



ΥΓ: 29 Ιανουαρίου 1860 Γεννιέται ο Ρώσος συγγραφέας Αντόν Πάβλοβιτς Τσέχοφ.



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Ας οργανωθούμε...

Κυκλοθυμικός 


Σας τα είπε ο ένας κυκλοθυμικός, θα σας τα πω και γω πιο ωμά...

Πρώτον, κάθε φορά που θα αναρωτηθείτε ποιος ο λόγος να έχουμε σωματεία, ποιος ο λόγος να οργανωθούμε, θυμηθείτε τους νεκρούς της τάξης μας. Είτε ήταν εργάτες, είτε ήταν υπάλληλοι γραφείου. Όλους εκείνους που ξύπνησαν το πρωί να πάνε για το μεροκάματο και δεν επέστρεψαν ποτέ στις οικογένειες τους. Όλους εκείνους που δεν είναι απλά ένας αριθμός που κάθε χρόνο αυξάνεται εκθετικά, αλλά ήταν γονείς, παιδιά, αδέρφια, φίλοι, συνάδελφοι. Χθες ήταν αυτοί, αύριο ίσως είμαστε εμείς. Ας οργανωθούμε μπας και πιέσουμε για την ασφάλεια μας στους χώρους εργασίας.

Δεύτερον, ας σταματήσει επιτέλους η ατάκα ότι ο Χ εργοδότης ταΐζει τόσα στόματα. Δίνει ψωμάκι σε τόσες οικογένειες. Η αλήθεια είναι ότι τόσα στόματα ταΐζουν έναν εργοδότη και την οικογένεια του με τον πλούτο που παράγουν και σαν αντάλλαγμα παίρνουν έναν μισθό που είναι απείρως ελάχιστος αυτών που παράγουν.

Τρίτον
, επειδή διαβάζω διάφορους που ζ;eχνουν τα χνώτα τους από την πείνα, να βγαίνουν να υπερασπίζονται τον κάθε εργοδότη λες και παίρνουν ποσοστά από τα κέρδη του, κάντε τους πέρα. Είναι τοξικοί και λούμπεν.

ΥΓ:
Και για να μην έχουμε αμφιβολίες για το πόσο ταξικά λειτουργεί η δικαιοσύνη, ο χρόνος που έχει μείνει φυλακή ο κάθε εργοδότης που ήταν υπεύθυνος για ένα εργατικό δυστύχημα, είναι πολύ λιγότερος από τον χρόνο που έμειναν στην φυλακή η Ηριανα και ο Περικλής για ένα αμφισβητούμενο δείγμα DNA και ο Ρωμανός για ένα δακτυλικό αποτύπωμα σε μια πλαστική σακούλα σούπερ μάρκετ.




Πηγή:facebook



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Η εργατική τάξη πεθαίνει με προηγούμενη …”γνωστοποίηση”



Μια ιστορία θεσμοθετημένης εργοδοτικής ασυδοσίας και νόμιμου κανιβαλισμού του κεφαλαίου

Αυτό που ακολουθεί ονομάζεται, στη νεοφιλελεύθερη, ρομποτικής αναισθησίας, γλώσσα “σύγχρονη νομοθέτηση”… Εκείνη δηλαδή η νομοθέτηση που απαλείφει τη “γραφειοκρατία” , διευκολύνει τις “επενδύσεις” και ξεμπλοκάρει την “αναπτυξιακή δυναμική” της χώρας.

Στις 27 Ιανουαρίου, χθες δηλαδή, η Γενική Γραμματεία Βιομηχανίας του Υπουργείου Ανάπτυξης έβγαλε την εξής ανακοίνωση:

“Η Γενική Γραμματεία Βιομηχανίας, αναφορικά με την αδειοδότηση του εργοστασίου ΒΙΟΛΑΝΤΑ ΑΕ, επισημαίνει ότι με βάση τις διατάξεις του ν. 3982/2011 αδειοδοτούσα αρχή είναι η Περιφέρεια Θεσσαλίας και πιο συγκεκριμένα, η Διεύθυνση Ανάπτυξης της Περιφερειακής Ενότητας Τρικάλων. Η λειτουργία του συγκεκριμένου εργοστασίου υπάγεται στο καθεστώς γνωστοποίησης, σύμφωνα με τον ν. 4442/2016. Μετά την υποβολή της γνωστοποίησης, οι δραστηριότητες αποτελούν αντικείμενο εκ των υστέρων ελέγχων από τις εκάστοτε αρμόδιες αρχές, κατά λόγο αρμοδιότητας, όπως προβλέπεται στο άρθρο 6 του ίδιου νόμου. Οι έλεγχοι αυτοί διενεργούνται κατά περίπτωση, από τις υπηρεσίες της Περιφέρειας, της Πυροσβεστικής Υπηρεσίας, των περιβαλλοντικών αρχών και της Επιθεώρησης Εργασίας, στο πλαίσιο των διακριτών θεσμικών τους αρμοδιοτήτων.”

Πρόκειται για ανακοίνωση – “μνημείο” κυνισμού και αδιαφορίας για τις σκοτωμένες εργάτριες, τεκμήριο θεσμοθετημένης εργοδοτικής ασυδοσίας και παραδοχή νόμιμου κανιβαλισμού του κεφαλαίου.

Ταυτόχρονα, είναι ανατριχιαστικά αποκαλυπτική για τους τρόπους με τους οποίους το πολιτικό προσωπικό της αστικής τάξης φροντίζει και προνοεί για τα “αφεντικά”,ώστε να μην βρουν κανένα δυσάρεστο εμπόδιο στο διάβα τους και κυρίως στους τραπεζικούς τους λογαριασμούς.

Ο,τι ακολουθεί είναι ακριβώς η απόδειξη πως το κράτος ΚΑΙ ενιαίο είναι ΚΑΙ συνέχει έχει…


Μας πληροφορεί, λοιπόν, πως σύμφωνα με το ν. 4442/2016 (νόμος του ΣΥΡΙΖΑ), ο επενδυτής – βιομήχανος – εργοστασιάρχης, εν γένει οικονομικός φορέας, “υποχρεούται” να ενημερώσει την αρμόδια αρχή για την έναρξη λειτουργίας της οικονομικής δραστηριότητας. Διότι, όλα κι όλα – ο νόμος είναι αυστηρός… Ο επενδυτής πρέπει να ειδοποιήσει!

Αλλά προσέξτε… επειδή το κράτος δεν είναι και κανένα κορόιδο… οι δραστηριότητες αποτελούν “αντικείμενο εκ των υστέρων ελέγχων”.

Δηλαδή, πρώτα ξεκινάει η δραστηριότητα, χωρίς να περιμένει ο ασκών την οικονομική δραστηριότητα να εκδοθεί άδεια λειτουργίας και έπειτα διενεργούνται οι έλεγχοι για τη συμμόρφωση με το ισχύον νομικό πλαίσιο λειτουργίας επιχειρήσεων. Αλλά, ακόμα και οι εκ των υστέρων έλεγχοι, δεν έχουν ρητώς υποχρεωτικό χαρακτήρα, αλλά γίνονται “κατά περίπτωση”(! )

Και αν προλάβουν πριν γίνει το κακό… κι αν μπορούν και αν “θέλει” το αφεντικό.

Με τέσσερις λέξεις: Πλήρης ασυδοσία, απολύτως ανεξέλεγκτοι!

Ο ΣΥΡΙΖΑ έκανε νόμο το επενδυτικό δόγμα “Κάνουμε ό, τι θέλουμε, ανοίγουμε όποτε θέλουμε και λειτουργούμε όπως γουστάρουμε”, εισάγοντας την προκλητική υποκρισία των “εκ των υστέρων ελέγχων”.

Διότι, δεν μπορεί το “αναπτυξιακό” πρόγραμμα της χώρας να καθυστερεί από κρατικούς γραφειοκρατικούς αναχρονισμούς. Είναι καιρός πλέον το κράτος να υποτάσσει το σύνολο της λειτουργίας του, χωρίς κενά ή “φιλολαϊκές” εκτροπές και παρεκκλίσεις, στις ανάγκες του κεφαλαίου. Και η ανάγκη του κεφαλαίου είναι μία: το ΚΕΡΔΟΣ.

Μετά, όμως, ήρθε και η κυβέρνηση της ΝΔ, η οποία με τη φόρα της “αριστείας” φρόντισε να ενισχύσει τον νόμο ΣΥΡΙΖΑ εντάσσοντας στην ρυθμιστική εμβέλειά του επιπλέον επιχειρηματικά πεδία.

Ο 4442/2016 καταλάμβανε κλάδους μεταποίησης, τουριστικών καταλυμάτων, καταστημάτων υγειονομικού ενδιαφέροντος, ορυχείων και λατομείων και γενικά εξορύξεων, παροχής ενέργειας, logistic, νοσοκομειακές δραστηριότης κλπ΄.

Η ΝΔ παραλαμβάνοντας τη σκυτάλη
επέκτεινε και σε άλλους κλάδους και οικονομικές δραστηριότητες το “αυστηρό” πρόσωπο του κράτους . Με το νόμο 4811/2021 “Απλούστευση του πλαισίου άσκησης οικονομικών δραστηριοτήτων αρμοδιότητας Υπουργείων Ανάπτυξης και Επενδύσεων, Υποδομών και Μεταφορών, Υγείας και Τουρισμού, ρυθμίσεις για τις παραγωγικές δραστηριότητες και την ενίσχυση της ανάπτυξης και άλλες επείγουσες ρυθμίσεις” ενέταξε στο καθεστώς της “προηγούμενης γνωστοποίησης” (!) δραστηριότητες όπως τα τουριστικά λεωφορεία, τα εργαστήρια αισθητικής, τα Κέντρα Επαγγελματικής Κατάρτισης, ακόμα και τις Μονάδες Φροντίδας Ηλικιωμένων.

Στο μεταξύ, προκειμένου να προλάβουν τίποτα ανεπιθύμητους ελέγχους και δυσαρεστηθούν οι επενδυτές, η ΝΔ προνόησε εγκαίρως και έκανε την Επιθεώρηση Εργασίας “ανεξάρτητη” και πλήρως εξαρτημένη από την κυβέρνηση και τους φίλους της . Επειτα την ξεδόντιασε και από προσωπικό, δηλαδή επιθεωρητές εργασίας.

Κάπως έτσι φτάσαμε στο μαύρο ξημέρωμα της 26ης Ιανουαρίου 2026.

Κάπως έτσι οι εργάτριες, η Αγάπη, η Ελενα, η Σταυρούλα, η Βασιλική, η Αναστασία, έγιναν κομμάτια, για το χατήρι του προκομμένου βιομήχανου, που δεν άφηνε τους συνδικαλιστές του Εργατικού Κέντρου να … απασχολήσουν τους εργάτες.

Κάπως έτσι οι πέντε γυναίκες του μεροκάματου της νυχτερινής βάρδιας άφησαν πίσω τους παιδιά, συζύγους, μανάδες, αδέρφια.

Κάπως έτσι έγινε το ΕΓΚΛΗΜΑ

Κάπως έτσι γίνονται τα εργοδοτικά εγκλήματα που είναι και ΚΡΑΤΙΚΑ ΕΓΚΛΗΜΑΤΑ

Αλλά προσέξτε… ΜΕ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΗ “ΓΝΩΣΤΟΠΟΙΗΣΗ”



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Εναρμόνιση



Το αφήγημα της «ηρωίδας μάνας», που «δουλεύει το βράδυ για να βλέπει τα παιδιά της», στήνουν διάφορα ΜΜΕ με αφορμή τις εργάτριες που σκοτώθηκαν στη «Βιολάντα». 
Το παρουσιάζουν μάλιστα ως «διευκόλυνση» από την εργοδοσία, για να προσαρμόζεται η ανάγκη για το μεροκάματο στη φροντίδα του νοικοκυριού. 
Αλλοι πάλι καταγγέλλουν την κυβέρνηση ότι βάζει μπουρλότο στην «πυρηνική οικογένεια», αφήνοντας τις γυναίκες να δουλεύουν βράδυ, υπονοώντας λίγο - πολύ ότι η θέση τους είναι στο σπίτι και στη φροντίδα παιδιών και γερόντων, ανεξάρτητα από το αν δουλεύουν ή όχι. 
Αλείφουν βούτυρο στο ψωμί της εκμετάλλευσης και της ανισοτιμίας, που τη θεωρούν βέβαια δεδομένη και απαραβίαστη στο σύστημα του καπιταλιστικού κέρδους. 
Οι γυναίκες αυτές και δεκάδες ακόμα συναδέλφισσές τους δεν δούλευαν βράδυ από επιλογή, αλλά από ανάγκη, σ' ένα εργασιακό κάτεργο, όπως αποδείχτηκε. 
Δεν τις διευκόλυνε η εργοδοσία, ούτε το αντεργατικό κράτος, που με τους νόμους του προωθεί την «εναρμόνιση» της επαγγελματικής με την οικογενειακή ζωή, με εργασιακές σχέσεις γαλέρας. 
Κι επειδή νομίζουν ότι μιλάνε και γράφουν σε κενό αέρος, ούτε που περνάει από το μυαλό των διάφορων φωστήρων και δήθεν υπερασπιστών της γυναίκας μάνας και εργάτριας ότι στον σοσιαλισμό η φροντίδα του νοικοκυριού δεν ήταν ατομική υπόθεση και ότι η γυναίκα - εργάτρια είχε μόνιμη και σταθερή δουλειά, 7ωρο - πενθήμερο, με πλήρη μέτρα προστασίας, όπως όλοι οι εργαζόμενοι, ενώ απαγορευόταν η νυχτερινή εργασία γυναικών στη βιομηχανία.

Πηγή: rizospastis



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Μπέρτολτ Μπρεχτ – “Ερωτήσεις ενός εργάτη που διαβάζει”

Μπέρτολντ Μπρεχτ


Ποιος έχτισε τη Θήβα την εφτάπυλη;

Στα βιβλία δε βρίσκεις παρά των βασιλιάδων τα ονόματα.

Oι βασιλιάδες κουβαλήσαν τ’ αγκωνάρια;

Kαι τη χιλιοκαταστρεμμένη Bαβυλώνα,

ποιος την ξανάχτισε τόσες φορές; Σε τι χαμόσπιτα

της Λίμας της χρυσόλαμπρης ζούσαν οι οικοδόμοι;

Tη νύχτα που το Σινικό Tείχος αποτελειώσαν,

πού πήγανε οι χτίστες; H μεγάλη Pώμη

είναι γεμάτη αψίδες θριάμβου. Ποιος τις έστησε; Πάνω σε ποιούς

θριαμβεύσανε οι Kαίσαρες; Tο Bυζάντιο το χιλιοτραγουδισμένο

μόνο παλάτια είχε για τους κατοίκους του;

Aκόμα και στη μυθική Aτλαντίδα,

τη νύχτα που τη ρούφηξε η θάλασσα,

τ’ αφεντικά βουλιάζοντας, μ’ ουρλιαχτά τους σκλάβους τους καλούσαν.

O νεαρός Aλέξανδρος υπόταξε τις Iνδίες.

Mοναχός του;

O Kαίσαρας νίκησε τους Γαλάτες.

Δεν είχε ούτ’ ένα μάγειρα μαζί του;

O Φίλιππος της Iσπανίας έκλαψε όταν η Aρμάδα του

βυθίστηκε. Δεν έκλαψε, τάχα, άλλος κανένας;

O Mέγας Φρειδερίκος κέρδισε τον Eφτάχρονο τον Πόλεμο.

Ποιος άλλος τόνε κέρδισε;

Kάθε σελίδα και μια νίκη.

Ποιος μαγείρεψε τα νικητήρια συμπόσια;

Κάθε δέκα χρόνια κι ένας μεγάλος άντρας.

Ποιος πλήρωσε τα έξοδα;

Πόσες και πόσες ιστορίες.

Πόσες και πόσες απορίες.



Απόδοση ποιήματος Μάριος Πλωρίτης στο Bertold Brecht, Ποιήματα εκδ. Κοραντζή




Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Τετάρτη 28 Ιανουαρίου 2026

«Έχω χαθεί.»


Το 1901, στη Φρανκφούρτη, ζούσε μια γυναίκα που λεγόταν Auguste Deter. Ήταν ακόμη νέα, αλλά η μνήμη της άρχιζε ήδη να την εγκαταλείπει.

Στην αρχή ήταν μικρά πράγματα: μπέρδευε καθημερινές δουλειές, ξεχνούσε λέξεις, δυσκολευόταν να ακολουθήσει μια συζήτηση. Όμως η κατάσταση χειροτέρευε γρήγορα.

Κάποια στιγμή, όταν τη ρώτησαν ποιο ήταν το όνομά της, απάντησε:
«Έχω χαθεί.»

Την περίπτωσή της μελέτησε ένας γιατρός ονόματι Alois Alzheimer. Ήταν ο πρώτος που προσπάθησε να καταλάβει τι συμβαίνει όταν ένας άνθρωπος χάνει όχι μόνο τις αναμνήσεις του, αλλά και την αίσθηση του εαυτού του.

Η Auguste πέθανε το 1906. Από τη μελέτη του εγκεφάλου της ξεκίνησε η κατανόηση της νόσου που σήμερα γνωρίζουμε ως Alzheimer.
Η ιστορία της δεν είναι απλώς ιατρική. Είναι ανθρώπινη. Γιατί αυτή η ασθένεια δεν κλέβει μόνο μνήμες. Κλέβει κομμάτια ζωής.
Και ίσως γι’ αυτό τα λόγια της αντηχούν ακόμη:
«Έχω χαθεί.»


Chris Pinturicchio




Πηγή: Περιθώριο



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Ταϋγέτη Μπασούρη: Η συγκλονιστική ιστορία της ηθοποιού με την μεγάλη καριέρα, η εξορία και το μοναχικό τέλος

Μαρία Αποστόλου


Η αγωνίστρια ηθοποιός που εξορίστηκε και βασανίστηκε στην Μακρόνησο και ανάγκασε τους πάντες να την αποκαλούν με το μικρό της. Η Ταϋγέτη Μπασούρη έγινε γνωστή μέσα από τους κωμικούς της ρόλους σε ταινίες του ελληνικού κινηματογράφου. 


Η Γεωργία Βασιλειάδου, Αθηνά Μερτύρη και Ταϋγέτη απαρτίζουν τη λεγόμενη «Αγία Τριάδα των άσχημων» του ελληνικού σινεμά, αν και όλοι ήξεραν ότι η εξωτερική εμφάνιση λίγη σχέση είχε με την απίθανη καριέρα που έκαναν όλες τους. Η Ταϋγέτη διακρίθηκε για την κωμική της φλέβα και έκανε μεγάλη καριέρα σε θέατρο και κινηματογράφο, όντας ιδιαίτερα αγαπητή τόσο στο κοινό όσο και στους συναδέλφους της. Γνωστή για την ευγένεια, το ιδιόμορφο χιούμορ αλλά και τη ζωντάνια του χαρακτήρα της, η καρατερίστα που έμαθε όλη την Ελλάδα να την αποκαλεί με το μικρό της όνομα συστάσεις δεν χρειάζεται.

Ενσαρκώνοντας ρόλους που περιστρέφονταν συνήθως γύρω από το ιδιαίτερο παρουσιαστικό της, καθώς το ελληνικό σινεμά τυποποιούσε τους ήρωές του, η Ταϋγέτη απελευθερώθηκε στο θέατρο, όπου και έπαιξε τα πάντα απαλλαγμένη από τη μανιέρα της άσχημης του εμπορικού κινηματογράφου. Έντονα αυτοσαρκαστική και μια κατηγορία από μόνη της, η Μπασούρη δεν είχε κανένα θέμα με την εξωτερική της εμφάνιση και οι πλάκες της με τη Βασιλειάδου έχουν μείνει παροιμιώδεις στην ελληνική showbiz.

Χαριτολογώντας με τη Βασιλειάδου, οι δύο μεγάλες κυρίες έλεγαν πως αν γινόντουσαν καλλιστεία για άσχημες, η μεν Βασιλειάδου θα έβγαινε Σταρ Ελλάς και η Ταϋγέτη Μις Ελλάς. Και ήταν μάλιστα η φωτογένεια της Ταϋγέτης αυτή που θα της εξασφάλιζε την κινηματογραφική της πορεία, ιδιαίτερα όταν βρέθηκε στον δρόμο της ο μεγάλος Θανάσης Βέγγος, που τη λάτρευε και τον λάτρευε. Ποιος μπορεί να την ξεχάσει ως θεία Καλλιόπη στον «Παπατρέχα» (1966) να ουρλιάζει από καημό «θα σκοτωθώ»;

Η Ταϋγέτη ήταν όμως μια μοναχική γυναίκα που τόσο είχε υποφέρει στη ζωή της για τα πιστεύω της. Αντιστασιακή και αγωνίστρια του ΚΚΕ, πέρασε από τα κολαστήρια της εξορίας και διώχθηκε για τις απόψεις της. Κι έτσι μπορεί ως ηθοποιός να σκορπούσε απλόχερα το γέλιο, ως άνθρωπος ήταν όμως κλειστή και απέφευγε τις κοσμικές εμφανίσεις…

Πρώτα χρόνια Η Ταϋγέτη Μπασούρη γεννιέται το 1917 στην Αθήνα, με τις δυσκολίες να εμφανίζονται από την αρχή στη ζωή της. Χάνει σε μικρή ηλικία τη μητέρα της και το μικρό κορίτσι αναλαμβάνει προσωπικά τη φροντίδα της αδελφής της, η οποία ήταν φιλάσθενη και χρειαζόταν ιδιαίτερη περιποίηση. Οι δυο αδελφές δένονται τόσο που θα περάσουν μαζί την υπόλοιπη ζωή τους.

Μετά το σχολείο και έχοντας κολλήσει το μικρόβιο της υποκριτικής, θα βρεθεί να σπουδάζει στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Ωδείου. Όταν την τέλειωσε, μεταπήδησε στη Σχολή του Εθνικού Θεάτρου, κάνοντας τις πρώτες θεατρικές εμφανίσεις της το 1944 με τον θίασο του Λουκούλη. Στην Κατοχή και μέχρι το 1948, συνεργάστηκε με το «Θέατρο του Λαού», το θέατρο «Παπαϊωάννου», τον θίασο του Προβελέγγιου, τους «Ενωμένους Καλλιτέχνες», τον «Θυμελικό Θίασο» και τόσες ακόμα θεατρικές εταιρίες.


Αγωνίστρια από τα γεννοφάσκια της, εντάχθηκε στο ΚΚΕ και συμμετείχε ενεργά στο ΕΑΜ Θεάτρου. Πλάι στα καθημερινά οικογενειακά βάρη, η Ταϋγέτη αναλαμβάνει αντιστασιακή δράση, για την οποία θα διωχθεί κατόπιν, όταν τη συνέλαβαν και την έστειλαν στην εξορία. Η μεγάλη μας ηθοποιός πέρασε από Χίο, Μακρόνησο, Τρίκερι, Αϊ-Στράτη και η εμπειρία της εξορίας τη σημάδευσε σε όλη της τη ζωή.
Μέλος του ΚΚΕ και φλογερή αγωνίστρια, δεν έκρυψε ποτέ τα πολιτικά της φρονήματα, περνώντας από τα κολαστήρια και ζώντας ακραίες καταστάσεις που δεν θα την άφηναν ποτέ. Όπως είχε εκμυστηρευτεί, είχε υποστεί βασανιστήρια τους ξυλοδαρμούς από χωροφύλακες που δεν επρόκειτο να τους ξεχάσει ποτέ.
«Ήμουνα κομμουνίστρια. Δεν μετάνιωσα για ό,τι πέρασα», έλεγε αντλώντας ικανοποίηση από το γεγονός ότι δεν υπέγραψε την περιβόητη δήλωση μετανοίας…

Από την εξορία, στο παλκοσένικο και το πλατό

Μετά την απελευθέρωσή της, θα επανεμφανιστεί στο θέατρο και θα αφήσει τη σφραγίδα της σε όλα τα θεατρικά είδη, από τραγωδία και δράμα μέχρι κωμωδία και επιθεώρηση, ερμηνεύοντας ρόλους τόσο του κλασικού όσο και του σύγχρονου ρεπερτορίου. Όλοι μιλούσαν για μια γυναίκα καλόψυχη, γελαστή, τρυφερή, πληθωρική και μαχητική, γεμάτη αισθήματα αγάπης και αλληλεγγύης για τον συνάνθρωπο. Αλλά και για ένα ταλέντο από τα λίγα, ένα γεννημένο κωμικό στοιχείο που δεν θα αργούσε να ανακαλύψει ο ελληνικός κινηματογράφος.

Η πρώτη της εμφάνιση στο σινεμά θα είναι στην «Κάλπικη λίρα» το 1955, όταν κάνει απλώς μια περαστική στον δρόμο. Η περαστική τραβά ωστόσο τα βλέμματα των παραγωγών και την αμέσως επόμενη χρονιά θα κάνει τη γραμματέα, τη δεσποινίς Κοκκίνου, στον φοβερό «Ζηλιαρόγατο» (1956). Πλέον είναι μόνιμο μέλος της μεγάλης αυτής παρέας της χρυσής εποχής του ελληνικού κινηματογράφου με σταθερή παρουσία σε 3-4 φιλμ κάθε χρόνο.

Η Ταϋγέτη θα γίνει ιδιαιτέρως γνωστή όταν θα συνεργαστεί με τον Θανάση Βέγγο, ζώντας μια δεύτερη καριέρα στο πλευρό του ανατρεπτικού κωμικού. Όταν θα προβληθεί μάλιστα ο «Παπατρέχας» το 1966, όλοι θα έχουν να πουν τα καλύτερα για την τρελοθεία που θέλει γάμο!


Με πάνω από 50 ταινίες στο ενεργητικό της, η Ταϋγέτη έτρεχε και δεν προλάβαινε να καλύψει τις υποχρεώσεις της σε θέατρα και πλατό για περισσότερο από 25 χρόνια. Η αδιάλειπτη κινηματογραφική της καριέρα θα πάρει τέλος το 1970, με το φιλμ «Δυο τρελοί και ο ατσίδας», αν και θα κάνει μερικές ακόμα σποραδικές εμφανίσεις στο σελιλόιντ μέχρι και το «Μη μου άπτου» το 1996.

Το 1973 θα έρθει η ώρα να τη θαυμάσει το κοινό και από τους μικρούς του δέκτες, όταν η Ταϋγέτη συμμετέχει στο καστ του σίριαλ «Το 24ωρο ενός παλιατζή». Όσο γίνονταν αυτά, συνέχιζε κανονικά τη θεατρική της καριέρα, αποτελώντας πια σταθερά στις αθηναϊκές σκηνές εδώ και δεκαετίες.
Το 1984 επέστρεψε μάλιστα με παρέμβαση της Μελίνας Μερκούρη στο Εθνικό Θέατρο για να συμπληρώσει τα συντάξιμα έτη. Εκεί θα παραμείνει -παρά τα προβλήματα υγείας που την ταλαιπωρούσαν- μέχρι το 1992, όταν και συνταξιοδοτήθηκε σε προχωρημένη ηλικία…

Τελευταία χρόνια

H Ταϋγέτη ήταν από κείνες τις ιδιαίτερες περιπτώσεις ηθοποιών που καθιερώθηκαν στη συνείδηση του κοινού με το μικρό τους όνομα, έχοντας την τύχη να παίξει κυριολεκτικά τα πάντα στο θέατρο, από Ευριπίδη μέχρι και νεοελληνική επιθεώρηση.

Πρόσχαρη και καλοσυνάτη στην οθόνη και τις συνεργασίες της, στην προσωπική της ζωή ήταν ένας εντελώς διαφορετικός άνθρωπος, μια γυναίκα βασανισμένη και κλειστή στα όρια του αντικοινωνικού. Κρατώντας επτασφράγιστο μυστικό την ηλικία της, η Ταϋγέτη σπανίως ακολουθούσε τους συναδέλφους της στα στέκια των καλλιτεχνών.

Δεν παντρεύτηκε ποτέ, καθώς πέρασε όλη της τη ζωή δίπλα στην άρρωστη αδελφή της, αν και όπως σημείωνε με νόημα στις συνεντεύξεις της, τα είχε τα φλερτ και τις προτάσεις της. Η μεγάλη ηθοποιός έχασε την πολυαγαπημένη αδελφή της το 1993 και από την προσωπική αυτή τραγωδία δεν ανέκαμψε ποτέ.

Όντας σε προχωρημένη πια ηλικία, πήγε να ζήσει στο σπίτι μιας ξαδέλφης της πάσχοντας από γεροντική άνοια. Το μόνο που επαναλάμβανε τώρα ήταν τα περιστατικά βίας σε βάρος της όταν ήταν στην εξορία.

Η Ταϋγέτη Μπασούρη έφυγε από τη ζωή στις 28 Ιανουαρίου 2003 χτυπημένη από εγκεφαλικό και έπειτα από νοσηλεία αρκετών ημερών. Η μαχητική γυναίκα που αγωνίστηκε για τις ιδέες και την τέχνη της δεν ξεχάστηκε και δεν θα ξεχαστεί ποτέ από το κινηματογραφόφιλο κοινό που μεγάλωσε και αγάπησε τις ταινίες της…
 


Πηγή: daddy-cool


Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Περισυλλογή



Οδηγία για την ακύρωση όλων των εορταστικών εκδηλώσεων στα σχολεία, ως ένδειξη πένθους για τις πέντε νεκρές εργάτριες στα Τρίκαλα, εξέδωσε η υπουργός Παιδείας. 
Καλεί μάλιστα τους εκπαιδευτικούς να αξιοποιήσουν τον χρόνο «για συζήτηση με τους μαθητές γύρω από την αξία της ανθρώπινης ζωής, της αλληλεγγύης και της συλλογικής στήριξης σε περιόδους πένθους». «Η τραγωδία υπενθυμίζει με σκληρό τρόπο πόσο εύθραυστη είναι η καθημερινότητα και πόσο σημαντικό είναι οι θεσμοί, και ιδιαίτερα η Εκπαίδευση, να δίνουν το παράδειγμα με πράξεις που προάγουν τον σεβασμό, τη μνήμη και την ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Η σιωπή και η περισυλλογή, έστω και προσωρινά, αποτελούν έναν ελάχιστο φόρο τιμής απέναντι σε μια απώλεια που ξεπερνά τα τοπικά όρια και αγγίζει ολόκληρη την κοινωνία», καταλήγει η οδηγία. 
Ποιος έχασε την ντροπή για να τη βρει το υπουργείο Παιδείας, που με αφορμή το νέο εργοδοτικό έγκλημα καλεί τους εκπαιδευτικούς να διδάξουν το μάθημα της ...καρτερικότητας και της σιωπής απέναντι σε ό,τι τους επιφυλάσσει η «εύθραυστη καθημερινότητα». 
Οπως για παράδειγμα να πηγαίνει ο γονιός τους στο μεροκάματο και να μην επιστρέφει, επειδή το αφεντικό λογαριάζει ως κόστος τα μέτρα ασφάλειας. 
Το καπιταλιστικό κέρδος απειλεί την ανθρώπινη ζωή και η πραγματική αλληλεγγύη εκφράστηκε με τις διαδηλώσεις και τις απεργίες των εργαζομένων στα Τρίκαλα και σε άλλες πόλεις, που δείχνουν με το δάχτυλο τον ένοχο. 
Τέτοια «μαθήματα» όμως είναι απαγορευμένα στα σχολεία της ...περισυλλογής, που προάγουν τον σεβασμό στην επιχειρηματικότητα, στον ανταγωνισμό και στο κέρδος.

Πηγή: rizospastis



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Ενοχος



Ούτε ο ιδιοκτήτης της «Βιολάντα» ήταν «αυτοδημιούργητος», ούτε οι εργαζόμενες που σκοτώθηκαν ήταν «άτυχες». 
Οσοι παρουσιάζουν την πολύνεκρη έκρηξη ως σενάριο σαπουνόπερας, το μόνο που θέλουν είναι να ξεπλύνουν την εργοδοσία και το κράτος για το έγκλημα που στέρησε τη ζωή από άλλους πέντε εργαζόμενους. 
«Αυτοδημιούργητοι» επιχειρηματίες δεν υπάρχουν. 
Οι επιχειρήσεις τους χτίζονται με την εκμετάλλευση και την κλοπή της εργατικής δύναμης, με τις επιδοτήσεις και τα προνόμια των επενδυτικών νόμων, που είναι λεφτά του λαού, με τα κάθε λογής ταμεία ανάκαμψης, με τους αντεργατικούς νόμους. 
Ετσι μετατράπηκε η «Βιολάντα» από συνοικιακό φούρνο σε «αυτοκρατορία του μπισκότου με 2.500 σημεία πώλησης», όπως έγραφε χτες ο Τύπος. 
Αντίστοιχα, οι εργαζόμενες δεν ήταν άτυχες, αλλά απροστάτευτες και εκτεθειμένες σε παγίδες και κινδύνους μέσα στον χώρο δουλειάς. 
Οταν ο εργαζόμενος περνάει την πόρτα του εργοστασίου, έχει μαζί του μόνο τα χέρια και το μυαλό του. Αυτά πουλάει κοψοχρονιά για το μεροκάματο. 
Η ευθύνη για μέτρα υγείας και ασφάλειας - που το κεφάλαιο θεωρεί κόστος - είναι ευθύνη της εργοδοσίας και όχι ατομική ευθύνη του εργαζόμενου. 
Το τι πραγματικά συμβαίνει στους χώρους δουλειάς δεν χρειαζόταν η έκρηξη στα Τρίκαλα για να το μάθουμε. 
Ο ένοχος πίσω από το νέο έγκλημα έχει ονοματεπώνυμο και είναι η πολιτική του κέρδους.

Πηγή: rizospastis



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »