Η Βουλή έκλεισε για τις καλοκαιρινές διακοπές. Τα έδρανα άδειασαν, τα μικρόφωνα σίγησαν, οι τηλεοπτικές κάμερες αναζητούν ήδη την επόμενη «καυτή» δήλωση σε κάποια παραλία και οι πολιτικοί αρχηγοί ετοιμάζονται να φωτογραφηθούν με φόντο το ηλιοβασίλεμα, φορώντας χαμόγελα «πολιτικής επανεκκίνησης».
Θα μπορούσε κανείς να πει πως τελείωσε μια δύσκολη κοινοβουλευτική χρονιά. Μπα.. Δεν έκλεισε παρά μόνο η σκηνή.
Το έργο συνεχίζεται. Και ο λογαριασμός μένει ανοιχτός για τον λαό.
Αν επιχειρούσε κάποιος να συνοψίσει όσα πέρασαν από τη Βουλή τους τελευταίους μήνες, θα δυσκολευόταν να βρει έστω ένα νομοσχέδιο που να μην υπηρετεί - με τον έναν ή τον άλλο τρόπο - τις ίδιες σταθερές προτεραιότητες.
Περισσότερα προνόμια για τους επιχειρηματικούς ομίλους, μεγαλύτερη εμπορευματοποίηση κοινωνικών αγαθών, βαθύτερη εμπλοκή της χώρας στους ευρωατλαντικούς σχεδιασμούς, νέα βάρη στις πλάτες των εργαζομένων. Αυτήν ακριβώς τη στρατηγική κατήγγειλε σταθερά το ΚΚΕ μέσα και έξω από τη Βουλή.Η κυβέρνηση μίλησε για «μεταρρυθμίσεις».
Οι εργαζόμενοι όμως είδαν νέα προνόμια για το κεφάλαιο.Μίλησε για «εκσυγχρονισμό».
Οι νέοι είδαν μεγαλύτερη ανασφάλεια.Μίλησε για «ανάπτυξη».
Οι συνταξιούχοι είδαν τις ίδιες δυσκολίες να θεριεύουν.Μίλησε για «ανθεκτικότητα». Ο λαός συνέχισε να μετρά ακρίβεια, υποστελεχωμένα νοσοκομεία, σχολεία χωρίς προσωπικό και χώρους δουλειάς που θυμίζουν ναρκοπέδιο.
Ακόμα και οι τραγικοί θάνατοι εργαζομένων αντιμετωπίστηκαν περίπου σαν ...στατιστική υποσημείωση, ενώ μόνο το ΚΚΕ έφερνε ξανά και ξανά στη Βουλή τις ευθύνες κυβέρνησης και εργοδοσίας για τη μετατροπή των χώρων δουλειάς σε αρένες θανάτου.
Κοινοβουλευτικό άθλημα οι μετακινήσεις βουλευτών
Κι όμως, όποιος παρακολουθούσε μόνο τα δελτία ειδήσεων δύσκολα θα καταλάβαινε τι πραγματικά συζητιόταν μέσα στην Ολομέλεια.
Γιατί εκεί, όπου ψηφίζονταν αντιλαϊκά νομοσχέδια, οι τηλεοπτικοί φακοί προτιμούσαν να καταγράφουν προσωπικές αντιπαραθέσεις, προσβολές, θεατρικές αποχωρήσεις, δήθεν εκρήξεις θυμού, ύβρεις και τραγελαφικά επεισόδια.
Η πολιτική είχε μετατραπεί σε τηλεοπτικό προϊόν.
Οι αντιθέσεις περιορίστηκαν σε ύφος, ποτέ στην ουσία.
Η σκηνοθεσία απέκτησε μεγαλύτερη σημασία από το περιεχόμενο.
Κάθε βδομάδα κι ένα νέο σόου, ένας νέος πρωταγωνιστής.
Κάθε μήνα κι ένας «αντισυστημικός».
Κάθε τόσο κι ένας ακόμη «σωτήρας», που διαβεβαίωνε ότι αυτός θα αλλάξει τα πάντα, αρκεί να αλλάξει η κυβέρνηση.
Μόνο που οι σωτήρες στην Ελλάδα απέκτησαν πλέον ένα κοινό χαρακτηριστικό: Αλλάζουν γρηγορότερα από τις κυβερνήσεις.
Χθες βρίσκονταν σε ένα κόμμα.
Σήμερα φωτογραφίζονται σε άλλο.
Αύριο ιδρύουν δικό τους.
Μεθαύριο συνεργάζονται με εκείνους τους οποίους μέχρι προχθές χαρακτήριζαν καταστροφή για τη χώρα.
Οι μετακινήσεις βουλευτών έγιναν σχεδόν κοινοβουλευτικό άθλημα.
Κατάφεραν τις «ιδεολογίες» τους να τις χωρέσουν πλέον σε μια δήλωση ανεξαρτητοποίησης και σε μια συνέντευξη Τύπου.
Οσο για τις διαφωνίες, αυτές κράτησαν όσο χρειάστηκε για να αλλάξει κανείς έδρανα.
Επειτα όλα ξεχάστηκαν μεταξύ τους.
Το μόνο που δεν αλλάζει ποτέ και για κανένα λόγο είναι η στρατηγική συμφωνία στα βασικά.
Ευρωπαϊκή Ενωση. ΝΑΤΟ.
Ανταγωνιστικότητα. Επενδυτική βαθμίδα. Κερδοφορία των επιχειρηματικών ομίλων.
Αυτά παραμένουν ανέγγιχτα, όσο κι αν αλλάζουν οι κομματικές ταμπέλες. Τα έχει πει τόσες φορές το ΚΚΕ, η στρατηγική σύμπλευση των αστικών κομμάτων εκφράζεται ακριβώς στα κρίσιμα ζητήματα που καθορίζουν την αντιλαϊκή πολιτική.
Και ενώ η Βουλή γέμιζε με νέες πολιτικές μεταγραφές, έξω από αυτήν εμπλουτιζόταν η επικαιρότητα με νέα σκάνδαλα.
Υποκλοπές. ΟΠΕΚΕΠΕ. Δημόσιες συμβάσεις. Επιδοτήσεις. Απευθείας αναθέσεις. Κρατικοί μηχανισμοί που λειτουργούν σαν προέκταση επιχειρηματικών συμφερόντων.
Παραμύθια, διαστρεβλώσεις και προπετάσματα καπνού
Κάθε υπόθεση παρουσιάστηκε σαν μεμονωμένο περιστατικό.
Σαν να επρόκειτο κάθε φορά για έναν «κακό υπουργό», έναν «απρόσεκτο διοικητή» ή έναν «ασυνείδητο υπηρεσιακό παράγοντα».
Σαν να μην υπάρχει σύστημα.
Σαν να μην υπάρχει πολιτική.
Κι όμως, όσο η οικονομία οργανώνεται με κριτήριο το επιχειρηματικό κέρδος, τόσο το κράτος θα λειτουργεί για να το υπηρετεί.
Γι' αυτό και κάθε τόσο εμφανίζεται ένα νέο σκάνδαλο.
Και δεν πρόκειται για εξαίρεση. Πρόκειται για τον κανόνα.
Το ίδιο ακριβώς ισχύει και για τα νομοσχέδια που πέρασαν φέτος.
Η Υγεία αντιμετωπίστηκε ως πεδίο επιχειρηματικής δράσης.
Η Παιδεία ως αγορά δεξιοτήτων.
Ο Πολιτισμός ως τουριστικό προϊόν.
Η κατοικία ως επενδυτικό χαρτοφυλάκιο.
Η εργασία ως κόστος.
Η ασφάλεια των εργαζομένων ως μεταβλητή της ανταγωνιστικότητας.
Δεν πρόκειται για ασύνδετες επιλογές.
Αποτελούν πλευρές της ίδιας πολιτικής.
Και όσο υπηρετείται αυτή η πολιτική, τόσο θα επανέρχονται οι ίδιες υποσχέσεις με διαφορετικά πρόσωπα.
Αξίζει να σταθεί κανείς και σε κάτι ακόμα.
Προσέξατε πόσες φορές ακούστηκε μέσα στη χρονιά η λέξη «συναίνεση»;
Αλλοτε παρουσιάστηκε ως εθνική ευθύνη.
Αλλοτε ως θεσμική ωριμότητα.
Αλλοτε ως πολιτικός πολιτισμός.
Στην πράξη, όμως, η συναίνεση αποδείχθηκε ότι αφορά κυρίως όσα ζητά το κεφάλαιο.
Εκεί οι διαφορές μίκραιναν εντυπωσιακά.
Οι τόνοι έπεφταν.
Οι διαξιφισμοί εξαφανίζονταν.
Οι «κόκκινες γραμμές» ξεθώριαζαν.
Αντίθετα, όταν ο λαός διεκδικεί μισθούς, Συλλογικές Συμβάσεις, προστασία της ζωής του, δωρεάν Υγεία και Παιδεία, τότε ξαφνικά σύσσωμη η Ολομέλεια - πλην ΚΚΕ - θυμάται τα «δημοσιονομικά όρια», την «αντοχή της οικονομίας», τις «δεσμεύσεις της χώρας».
Γι' αυτό και η φετινή κοινοβουλευτική περίοδος δεν αφήνει πίσω της μόνο δεκάδες νόμους, αλλά και πολύτιμα πολιτικά συμπεράσματα.
Απέδειξε ότι οι εναλλαγές προσώπων δεν αλλάζουν τον προσανατολισμό της πολιτικής.
Οτι οι κοινοβουλευτικοί καβγάδες συχνά λειτουργούν σαν προπέτασμα καπνού, για να περνούν πιο εύκολα οι πραγματικές αποφάσεις.
Οτι οι νέοι «σωτήρες» ανακυκλώνουν παλιές αυταπάτες.
Και, βέβαια, ότι το πολιτικό σύστημα διαθέτει εντυπωσιακή ευελιξία στο να αλλάζει πρωταγωνιστές χωρίς να αλλάζει την υπόθεση του έργου.
Η Βουλή κατεβάζει ρολά, αλλά όχι και το εργοστάσιο παραγωγής αυταπατών
Η Βουλή λοιπόν έκλεισε.
Οι διακοπές άρχισαν. Τα τηλεοπτικά πάνελ θα φιλοξενήσουν θερινές αναλύσεις, δημοσκοπήσεις, σενάρια ανασχηματισμών, φήμες για νέα κόμματα και προβλέψεις για τις επόμενες εκλογές.
Ο λαός όμως δεν έχει διακοπές από την ακρίβεια.
Δεν έχει διακοπές από την ανασφάλεια.
Δεν έχει διακοπές από τους λογαριασμούς.
Δεν έχει διακοπές από τους κινδύνους στους χώρους δουλειάς.
Δεν έχει διακοπές από την πολιτική που υπηρετεί τα κέρδη των λίγων.
Και αυτή είναι ίσως η μεγαλύτερη αντίθεση του ελληνικού καλοκαιριού.
Η Βουλή μπορεί να κατεβάζει ρολά, όχι όμως και το εργοστάσιο παραγωγής αυταπατών.
Η αντιλαϊκή πολιτική δεν παίρνει ποτέ άδεια.
Μετά το καλοκαίρι θα ξανανοίξει η ίδια σκηνή, με νέα σκηνικά, καινούργιες ατάκες, δημοσκοπικές πρόβες και προεκλογικές γενικές δοκιμές. Θα εμφανιστούν πάλι οι γνωστοί «μεσσίες» της τελευταίας στιγμής. Κάποιοι θα αλλάξουν κόμμα, άλλοι θα αλλάξουν λογότυπο, άλλοι θα βαφτίσουν το παλιό ως «νέο ξεκίνημα» και το χιλιοπαιγμένο έργο θα παρουσιαστεί ξανά ως ...πρώτη παράσταση.
Θα ξανακούσουμε για «επανεκκίνηση», για «αλλαγή σελίδας», για «νέα μεταπολίτευση», για «πατριωτική ευθύνη», για «προοδευτικές συγκλίσεις», για «σταθερότητα». Με διαφορετικούς πρωταγωνιστές ίσως, αλλά με το ίδιο σενάριο: Αδιαπραγμάτευτη πίστη στις κατευθύνσεις της ΕΕ, στο ΝΑΤΟ, στην ανταγωνιστικότητα των επιχειρηματικών ομίλων, στις θυσίες του λαού στο όνομα της ανάπτυξης.
Θα επιχειρήσουν ξανά να εγκλωβίσουν τη λαϊκή δυσαρέσκεια σε ψεύτικα διλήμματα. Να πείσουν ότι το πρόβλημα είναι ποιος διαχειρίζεται την ίδια πολιτική και όχι η ίδια η πολιτική. Να μετατρέψουν την οργή σε χειροκρότημα για τον επόμενο διαχειριστή. Να βαφτίσουν «ανανέωση» την ανακύκλωση των ίδιων προσώπων, των ίδιων συνταγών και των ίδιων αδιεξόδων.
Ομως ο λαός έχει ήδη πληρώσει ακριβά αυτό το έργο. Εχει δει κυβερνήσεις να εναλλάσσονται, κόμματα να διασπώνται και να συγχωνεύονται, βουλευτές να μετακομίζουν από έδρανο σε έδρανο και «αντισυστημικούς» να γίνονται πρόθυμοι υπερασπιστές του ίδιου συστήματος. Εχει ακούσει αμέτρητες υποσχέσεις για δικαιοσύνη, διαφάνεια και ανάπτυξη, ενώ η καθημερινότητά του γίνεται όλο και πιο δύσκολη.
Γι' αυτό και οι επόμενες εκλογές δεν πρέπει να εξεταστούν ως ένας ακόμα διαγωνισμός προσώπων ή επικοινωνιακών εντυπώσεων. Το πραγματικό ερώτημα είναι αν ο λαός θα συνεχίσει να διαλέγει τον επόμενο διαχειριστή της ίδιας αντιλαϊκής πορείας ή αν θα δυναμώσει τη μοναδική δύναμη που στάθηκε σταθερά απέναντι σε κάθε αντιλαϊκό νόμο, χωρίς αστερίσκους, χωρίς εκπτώσεις, χωρίς να υπολογίζει πολιτικό κόστος.
Γιατί όταν ξανανοίξουν τα φώτα της Βουλής, το ζητούμενο δεν θα είναι ποιος θα δώσει την καλύτερη παράσταση. Το ζητούμενο θα είναι ποιος θα βρίσκεται απέναντι στην εξουσία του κεφαλαίου, μέσα και έξω από το κοινοβούλιο. Και εκεί δεν χωρούν μεταμφιέσεις, ούτε καλοστημένα σόου. Εκεί μετράνε μόνο η συνέπεια, η σύγκρουση και η οργανωμένη δύναμη του λαού.
