ΣΤΡΑΤΟΠΕΔΟ ΧΑΪΔΑΡΙΟΥ: Ο ΑΔΗΣ ΕΧΕΙ ΟΝΟΜΑΤΕΠΩΝΥΜΟ 29 Νοέμβρη 1943 - 27 Φλεβάρη 1944

Ελλάδα

Το διοικητικό τέρας του κολαστηρίου, ο ταγματάρχης Πάουλ Οτο Ραντόμσκι

Οι τρεις σατανικοί μήνες υπό τη διοίκηση του τέρατος Πάουλ Οτο Ραντόμσκι, ταγματάρχη της SD

ΜΕΡΟΣ ΤΡΙΤΟ


Το προηγούμενο Σαββατοκύριακο γράφαμε ότι τη Δευτέρα 29/11/1943, στις 3 το μεσημέρι, μια κούρσα και δύο φορτηγά φέρνουν στο Χαϊδάρι τον νέο διοικητή: Ενα απαίσιο μούτρο, τον 41χρονο εξαιρετικά βίαιο ταγματάρχη της SD Πάουλ Οτο Ραντόμσκι (21 Σεπτέμβρη 1902 - 14 Σεπτέμβρη 1945).

Εχει αφιχθεί στην Ελλάδα από το ουκρανικό μέτωπο, όπου έχει συμμετάσχει σε μία από τις Ειδικές Δυνάμεις Δράσης οι οποίες αιματοκύλησαν μαζικά Εβραίους πολίτες και αιχμαλώτους. Μάλιστα οι ανώτεροι του είχαν εμπιστευτεί το στρατόπεδο συγκέντρωσης Σίρετς, που είχε δημιουργηθεί στο βορειοδυτικό άκρο του Κιέβου.

Ο παλιός πρωτόγονος τραμπούκος

Σύμφωνα με τα γερμανικά έγγραφα, αλλά και από μαρτυρίες κρατουμένων, παρουσιάζεται ως εξαιρετικά βίαιος και σαδιστής. Οι προϊστάμενοί του ούτε λίγο ούτε πολύ τον θεωρούν «παλιό τραμπούκο» (alteSlaeger) και «πρωτόγονο στη σκέψη και στα αισθήματα», που όφειλε την ανέλιξή του στην αρχαιότητά του στα SS.

Ιδέα δεν έχει από τη θεωρία του εθνικοσοσιαλισμού, καθώς μόνο κάτι στοιχειώδη έχει μισοκαταλάβει, ωστόσο αποτελεί το πρότυπο του υπαλλήλου που υπακούει τυφλά και έχει την αίσθηση του καθήκοντος.

Κρατάμε την περιγραφή από το «Χαϊδάρι» του γιατρού του στρατοπέδου Αντώνη Φλούντζη, αν και λανθασμένα τον κάνει γύρω στα 50. Κατά τ' άλλα, η περιγραφή του από πρώτο χέρι είναι ζωντανή και ζωντανεμένη:

Σκληρός, βάρβαρος, χυδαίος, αδίσταχτος

«Πρώσος στην καταγωγή, με νεκροκεφαλή στο πηλήκιο, με μπόι πάνω από μέτριο και άσπρα μαλλιά, γεμάτος και γεροδεμένος, με πληθωρικό πρόσωπο και γυαλιά με χοντρούς φακούς (...) Είχε έρθει (...) κατευθείαν από το ανατολικό μέτωπο, από το Κίεβο, όπου είχε επιδείξει αφάνταστη αγριότητα κι έκαμε τρομερά εγκλήματα.(...) Γέμισε μια χαράδρα από 70.000 πτώματα εκτελεσθέντων, 2.500 από αυτούς ήταν Εβραίοι (...) Κι εδώ αποδείχτηκε σκληρός, βάρβαρος, χυδαίος, αδίσταχτος, σαδιστής, εγκληματίας, βασανιστής, αλλά και ανισόρροπος και μέθυσος. Ενιωθε την ίδια ηδονή, όπως όταν έπινε, να τυραννάει και να βλέπει τον σφαδασμό των θυμάτων του (...)

Να σκίζουν σάρκες και να πίνουν ανθρώπινο αίμα

Ευκίνητος και αεικίνητος, με το μαστίγιο στο χέρι και τα σκυλιά από κοντά, έτρεχε διαρκώς μέσα στο στρατόπεδο και παρουσιαζόταν ξαφνικά μπροστά στους κρατούμενους, πανταχού παρών, σ' όποιο μέρος κι αν δούλευαν, μαστιγώνοντάς τους αλύπητα με το παραμικρό ή και χωρίς κανένα λόγο. Ολοι μαζί, Ραντόμσκι και σκυλιά, μια σκέψη και μια ψυχή, αχώριστοι συνεργάτες, ρίχτηκαν με τα χέρια και τα δόντια στη δουλειά. Και δουλειά τους ήταν να σκίζουν σάρκες και να πίνουν ανθρώπινο αίμα.

Από τις πρώτες κιόλας μέρες με την αγριότητα, τις αγριοφωνάρες, τα μαστιγώματα κι όλα τα φερσίματά του, έσπειρε την αγωνία και τον τρόμο στο στρατόπεδο. Για να προφυλάσσονται απ' αυτόν, μόλις τον αντίκριζαν, όποιος τον πρωτόβλεπε από μακριά φώναζε "Σύρμα". Ετσι του κόλλησε το παρατσούκλι "Ο Σύρμας"».

Στην ίδια ανεκτίμητη μαρτυρία έχουμε μια σπάνια καταγραφή από το πρώτο προσκλητήριο του ναζιστικού τέρατος:

«Ακόμα και με τα όπλα τιμωρείται κάθε παράβαση»

«Είμαι ο ταγματάρχης Ραντόμσκι. Από σήμερα αναλαμβάνω τη διοίκηση του στρατοπέδου. Θέλω απόλυτη τάξη, πειθαρχία και ησυχία. Κάθε παράβαση, κάθε αταξία θα τιμωρείται αμείλικτα, ακόμα και με τα όπλα. Κάθε διαταγή μου θα εκτελείται αμέσως, με ακρίβεια και χωρίς καμία αντιλογία. Από τώρα και πέρα το στρατόπεδο θα είναι τόπος εργασίας. Εργάσιμες ώρες ορίζω από τις 8 έως τις 12 το πρωί και από τη 1 έως τις 5 το απόγευμα κάθε μέρα. Τις Κυριακές θα γίνεται καθαριότητα στους θαλάμους και ψυχαγωγία στο προαύλιο».

Αρχίζουν τα όργανα, με την πρώτη εκτέλεση

Η ελληνική έκδοση του περιοδικού «Υπάνθρωπος», το οποίο προπαγάνδιζε τη ρατσιστική ιδεολογία (Εβραϊκό Μουσείο Ελλάδας)

Η πρώτη εκτέλεση, από τον ίδιο τον διοικητή - θιασώτη του θανάτου, πραγματοποιείται το απόγευμα της 7ης Δεκέμβρη 1943. Τον κρατούμενο τον πλησιάζει από πίσω, με μια αστραπιαία κίνηση βγάζει το πιστόλι του και τον πυροβολεί σχεδόν εξ επαφής στην ινιακή χώρα, δηλαδή στο πίσω και κάτω μέρος του κεφαλιού.

Ο κρατούμενος πέφτει, λες και τον έχει χτυπήσει κεραυνός, με τα μούτρα στη γη. Το αναβλύζον αίμα το οποίο ξεχύνεται από την τρύπα που έχει προκαλέσει η σφαίρα γύρω από το πτώμα έχει σχηματίσει μια κατακόκκινη λίμνη. Στο αλγεινό θέαμα τρεις κρατούμενοι λιποθυμούν.

Αργότερα γίνεται γνωστή η ταυτότητα του πρώτου νεκρού σ' αυτό το μαρτυρικό στρατόπεδο: Είναι ο έφεδρος Εβραίος υπολοχαγός από τα Γιάννενα Λεόν Χαΐμ Λεβή. Στην καθαρεύουσα της εποχής, ο κρατούμενος διευθυντής του υπουργείου Εξωτερικών Κώστας Κ. Βατικιώτης περιγράφει τα γεγονότα μετά τον πρώτο πυροβολισμό, που όμως δεν είναι και ο τελευταίος:

«Ο Γερμανός δολοφόνος ατάραχος διέταξε τότε να τον πάρωμεν. Πριν όμως τον σηκώσωμεν, επετέθη εναντίον μας με το βούνευρον, τον επήρεν από τα χέρια μας και τον επυροβόλησεν ακόμη μία φοράν.

Διέταξε τότε να του αφαιρέσωμεν τα υποδήματα. Ησαν καινουργή και συνεπώς καλή λεία. Ακολουθούμενοι από τον Διοικητήν μεταφέραμε το θύμα προς ταφήν και τη υποδείξει του, ελλείψει φτυαριού και σκαπάνης, το εθάψαμε με τα χέρια μας εις έναν λάκκον σκουπιδιών. Ο ατυχής δεν είχεν εκπνεύσει ακόμη, όταν τον εκαλύψαμε με το χώμα του Χαϊδαριού».

(Συνεχίζεται)

Το τελευταίο μήνυμα του κρατούμενου Ζακ Σούση από το στρατόπεδο Χαϊδαρίου προς την οικογένειά του, γραμμένο σε ένα κομμάτι υφάσματος (Εβραϊκό Μουσείο Ελλάδας)

Γράφει ο Βασίλης ΚΑΛΑΜΑΡΑΣ
Δημοσιογράφος, συγγραφέας, κριτικός βιβλίου

Πηγή: rizospastis

---

Η Σφήκα: Επιλογές

---