Salah Musa
Αρχίζει από το σπίτι μου, κι η πρώτη μου σχέση με τον κόσμο ήταν εχθρική, γιατί ανήκω σ’ ένα σπίτι που αγκαλιάζει την οικογένειά μου. Τώρα πια δεν υπάρχει σπίτι ούτε οικογένεια. Ένας ολόκληρος λαός ζει χωρίς πατρίδα, μέσα σ’ αυτόν τον κόσμο που έκανε το φεγγάρι μια άλλη πατρίδα.
Πώς να συνομιλήσω με την αλήθεια… και τι είναι η αλήθεια;
Ο κόσμος ζητά από το θύμα να αποδείξει πως δεν είναι ο δολοφόνος. Και ο αληθινός δολοφόνος προσποιείται πως κλαίει…
Και οι δικαστές; Ποιοι είναι αυτοί οι δικαστές που εκδίδουν αποφάσεις;
Αίμα σε όλους τους δρόμους και σε κάθε κήπο… και στους καθρέφτες του κόσμου, η αλήθεια παίρνει το σχήμα του σφαγμένου. Και το θύμα καλείται να αποδείξει την αθωότητά του, ενώ μόνο ο θάνατος δεν δικάζει.
Μπόρεσε άραγε η πατρίδα μου να κατέχει κάτι άλλο πέρα από την ελευθερία της να πεθαίνει όπως θέλουν; Ο θάνατος είναι η ταυτότητα που προσφέρει ο λαός μας στον κόσμο.Αν η ενέργεια που προσφέρει κανείς στην πατρίδα του είναι η ίδια που προσφέρει ο εαυτός του προς τον κόσμο, τότε διαμορφώνει μια στάση απέναντι στον εκούσιο θάνατο το οποίο δεν είναι θάνατος στην ουσία, μήπως αυτό σημαίνει ότι είμαι απαισιόδοξος?
Και εγώ είμαι διαποτισμένος μέχρι το μεδούλι από την αίσθηση της πολιορκίας. Η πολιορκία δεν είναι μια προσωπική ιδέα που επινόησα ούτε κάτι που με αφορά αποκλειστικά· είναι μια πραγματικότητα που βιώνει ο λαός μου. Και όταν ανακαλύπτω τον πολιορκημένο εαυτό μου, την ίδια στιγμή ανακαλύπτω και την ψυχή του λαού μου
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου