Αναλώσιμο ανταλλακτικό που θα αντικατασταθεί σύντομα από ένα άλλο το ίδιο αναλώσιμο.
Αυτό είναι οι εργαζόμενοι στην Ελλάδα.
Αναλώσιμα ανταλλακτικά.
Τους ζητούν να δουλεύουν εξαντλητικά, μέρα ή νύχτα, ακατάστατα ωράριο, 5 ή 6 ή 7 μέρες τη βδομάδα.
Πολλές φορές το δικαιολογούν την απαίτηση να δουλέψεις 7 μέρες τη βδομάδα γιατί σου πληρώνουν τις υπερωρίες, σαν αυτό να το κάνει σωστό, να μην είναι λάθος που δεν θα ξεκουραστείς μία μέρα τη βδομάδα, που θα δουλέψεις 15 ή 25 μέρες στη σειρά. Που δεν θα δεις την οικογένεια σου, τους φίλους σου, που δεν θα έχεις μία μέρα δική σου, μία μέρα να ξεκουραστείς να χαλαρώσεις.
Πολλές φορές δεν το δικαιολογούν καν. Ούτε υπερωρίες, ούτε αίτημα να δουλέψεις. Απλά διαταγή, υποχρέωση γιατί αλλιώς σε περιμένει μία απόλυση.
Και ξυπνάς κάθε μέρα για να δουλέψεις από το πρωί ως το άλλο πρωί με διάλειμμα ύπνου.
Και όταν ο ύπνος δεν φτάνει, όταν η ξεκούραση δεν είναι αρκετή, όταν το μυαλό σου γίνεται χυλός από την κούραση και τη ρουτίνα, από μία ζωή χωρίς κενό για ζωή, τότε τα λάθη είναι εκεί, σε περιμένουν να τα κάνεις. Καμιά φορά μοιραία λάθη.
Καμιά φορά δεν χρειάζονται καν λάθη. Χρειάζεται ένας ελαττωματικός εξοπλισμός που δεν θα μπορέσεις να τον δεις, ή δεν θα τολμήσεις να το πεις για να μην γίνεις γκρινιάρης ή κουραστικός.
Καμιά φορά αρκεί ένας κακός εργοδότης που κοιτάζει μόνο πως θα βγει η δουλειά, πώς θα έχει το κεφάλι του ήσυχο. Πως θα συνεχίσει να παράγει κέρδος.
Το αποτέλεσμα κάποιες φορές είναι αυτό. Ένας εργαζόμενος νεκρός. Μία οικογένεια που θα θρηνεί. Άνθρωποι που θα τους λείψει.
Από την εργασία του πάντως δεν θα λείψει. Θα αντικατασταθεί από τον επόμενο αριθμό από μια ατελείωτη σειρά από αριθμούς.
Και για κάποιους από αυτούς του αριθμούς θα έρθει η κλήρωση του θανάτου την ώρα της εργασίας.
Στην Ελλάδα κάθε χρόνο το ξέρουμε καλά αυτό από τους δεκάδες νεκρούς εργαζόμενους την ώρα της εργασίας τους.
Έχει γίνει κανονικότητα. Θλιβερή πραγματικότητα.
Είμαστε όλοι αριθμοί, ζούμε με το φόβο μην μας τραβήξουν από την κληρωτίδα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου