Βρέθηκα σε μια κηδεία πριν καιρό.
Και στο τέλος, είδα κάτι που ,αν και το έχω δει πολλές φορές, αυτή τη φορά μου έκανε εντύπωση. Στην ταφή, οι άνθρωποι πλησίαζαν ένας ένας.
Σκύβανε αργά, έπιαναν λίγο χώμα και το άφηναν να πέσει.
Άλλοι με τρεμάμενο χέρι, άλλοι μηχανικά, άλλοι με δάκρυα. Μέσα στον πόνο τους, έκαναν αυτή την πράξη.
Μια πράξη αποδοχής.
Και εκεί συνειδητοποίησα κάτι απλό αλλά καθοριστικό... όταν η ψυχή δεν αντέχει άλλο, ζητά ένα τέλος με μορφή.
Ούτε λόγια.
Ούτε εξηγήσεις.
Μια πράξη.
Και τότε κατάλαβα κάτι που ισχύει για κάθε πένθος.
Όχι μόνο για τον θάνατο.
Αλλά και για τις σχέσεις.
Για τους ανθρώπους που έφυγαν χωρίς να πεθάνουν.
Για τις ζωές που δεν έγιναν ποτέ.
Για τα «μαζί» που διαλύθηκαν, αλλά έμειναν ανοιχτά μέσα μας.
Η ψυχή δεν υποφέρει μόνο από την απώλεια.
Η ψυχή δεν υποφέρει μόνο από την απώλεια.
Υποφέρει από την εκκρεμότητα.
Από το «ίσως», το «αν», το «θα μπορούσε».
Από τις σχέσεις που δεν θάφτηκαν ποτέ.
Που δεν ειπώθηκε καθαρά το «τέλος».
Το χώμα δεν είναι θάνατος.
Είναι όριο.
Είναι η πράξη που λέει.. εδώ σταματά η προσδοκία.
Εδώ τελειώνει η φαντασίωση.
Εδώ δεν περιμένω πια να αλλάξει κάτι.
Στις σχέσεις, σπάνια ρίχνουμε χώμα.
Κρατάμε ανοιχτές πόρτες, μηνύματα, μνήμες, ρόλους.
Και μετά αναρωτιόμαστε γιατί πονάμε τόσο.
Δεν πονάμε επειδή χάσαμε…πονάμε επειδή δεν κλείσαμε.
Το πένθος δεν ζητά δύναμη…ζητά πράξη.
Ένα εσωτερικό «μέχρι εδώ».
Όχι για να σβήσει η αγάπη, αλλά για να πάψει να σε τραβά πίσω.
Γιατί ο πόνος που δεν κλείνει κύκλο, γίνεται μοτίβο.
Γιατί ο πόνος που δεν κλείνει κύκλο, γίνεται μοτίβο.
Και η θεραπεία δεν είναι να αντέχεις περισσότερο.
Είναι να επιτρέπεις στον εαυτό σου "ρίχνοντας χώμα" να τελειώσει κάτι, ώστε να μπορέσει, αργότερα, να αρχίσει αλλιώς.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου