Κάθε χρόνο έχουμε πάνω από 50 χιλιάδες ατυχήματα στους χώρους εργασίας εκ των οποίων το 70% ΔΕΝ καταγράφεται, δεν επιφέρει νομικές συνέπειες στους εργοδότες, δεν επιφέρει αλλαγές προς όφελος της ασφάλειας των εργαζομένων.
Την ίδια ώρα που στην Ευρώπη ο μέσος όρος εργασίας δεν ξεπερνά τις 36 ώρες την εβδομάδα, εμείς ξεπερνάμε επίσημα, με βάση τις συμβάσεις, τις 41 ώρες. Η αλήθεια είναι ότι πάνω και πέρα από αυτό το 65% των εργαζόμενων δουλεύει υπερωρίες σε εβδομαδιαία βάση, και το 60% αυτών των υπερωριών είναι απλήρωτες.
Ως προς την ανασφάλιστη εργασία, έρευνες δείχνουν ότι πάνω από το 60% των εργαζόμενων στον ιδιωτικό τομέα έχει υποστεί κάποιου είδους απόκρυψη ωραρίου ή αποδοχών. Πάνω από το 30% των μικρών επιχειρήσεων εφαρμόζει την τακτική να παίρνει πίσω με εργασιακό μπούλινγκ κι εκβιασμούς τα δώρα που υποχρεούται να δίνει από το κράτος. Να μη μιλήσουμε για την ευέλικτη εργασία με το «μπλοκάκι» που δουλεύεις 20, 30 και 40 ώρες κάπου και πληρώνεις μόνο σου ολόκληρες τις ασφαλιστικές εισφορές και δε δικαιούσαι δώρα κι άδειες.
Το 25% των εργαζόμενων στον ιδιωτικό τομέα πληρώνεται με τον κατώτατο μισθό, ενώ ο μέσος μικτός μισθός για τις συμβάσεις μερικής απασχόλησης (που συχνά μόνο μερικής δεν είναι), κυμαίνεται και κάτω των 450-500 ευρώ. Είμαστε στην προτελευταία θέση στην ΕΕ στην αγοραστική δύναμη και περιμένουμε να μας ξεπεράσει κι η Βουλγαρία.
Ο Έλληνας εργαζόμενος είναι ο πρώτος στις στατιστικές στους δείκτες που αφορούν το άγχος (με παράγοντες όπως: ασάφεια των ωραρίων, η οικονομική ανασφάλεια, η έλλειψη προσωπικού κι η πίεση χρόνου) με 55% έναντι 44% του ευρωπαϊκού μέσου όρου. Το 64% των Ελλήνων εργαζομένων δηλώνει ότι βιώνει συμπτώματα επαγγελματικής εξουθένωσης (Burnout) σε καθημερινή ή εβδομαδιαία βάση (σωματική και ψυχική εξάντληση, συναισθηματική αποστασιοποίηση). Στο νοσηλευτικό προσωπικό το ποσοστό ξεπερνά το 75%
Τουλάχιστον το 30% των Ελλήνων εργαζομένων δηλώνει ότι έχει υποστεί συστηματική ψυχολογική πίεση, λεκτική βία ή εκφοβισμό (mobbing) στον χώρο εργασίας κατά τη διάρκεια του επαγγελματικού του βίου και πάνω από το 55% έχει δηλώσει ότι έχει γίνει μάρτυρας ή αποδέκτης απαξιωτικών συμπεριφορών, φωνών ή απειλών από ανωτέρους. Λιγότερο από το 5% των περιπτώσεων έχει καταλήξει στη δικαιοσύνη.
Το 85% των γυναικών εργαζόμενων στην Ελλάδα έχει υποστεί κάποια μορφή σεξουαλικής παρενόχλησης ή ανεπιθύμητης συμπεριφοράς στον χώρο εργασίας. Το 72% εξ’ αυτών δεν ανέφερε από φόβο κι έλλειψη εμπιστοσύνης αυτά τα συμβάντα στους αρμόδιους φορείς.
Είναι τέτοια η πίεση, η νομική κάλυψη στον εργοδότη κι η απειλή για απόλυση που τα σωματεία σε μικρές επιχειρήσεις (που αποτελούν το 90% των επιχειρήσεων στην Ελλάδα) αγγίζουν το 0,5 με 1,5%. Πάνω από το 90% των απεργιών κηρύσσονται παράνομες και καταχρηστικές. Με 70%+ των εργαζομένων να είναι σε καθεστώς ατομικών συμβάσεων και χωρίς υποχρέωση τεκμηρίωσης της απόλυσης από τον εργοδότη το να απολυθεί όποιος συνδικαλίζεται, απεργεί ή συμμετέχει σε σωματείο είναι μια απλούστατη διαδικασία. Πριν την κρίση το ποσοστό των ατομικών συμβάσεων δεν ξεπερνούσε το 20%.
Η κατάσταση είναι τέτοια που ο πρωθυπουργός πανηγύριζε που πάνω από 200 χιλιάδες συνταξιούχοι έχουν αναγκαστεί να επιστρέψουν στη δουλειά για να τα βγάλουν πέρα. Αυτοί είναι συχνά κι οι πιο ευάλωτοι σε ατυχήματα, δυστυχήματα, ασθένειες που προκύπτουν από την εργασιακή πίεση. Ένα μικρό Άουσβιτς ηλικιωμένων.
Καταλαβαίνω. Προεκλογική περίοδο έχουμε κι είναι λογικό η ΝΔ να θέλει να απλώσει τα δίχτυα της στον μικρομεσαίο. Σε αυτόν που άνοιξε μια καφετέρια, άντε δυο, ένα μπεργκεράδικο, δυο σουβλατζίδικα, 2-3 συνοικιακά μίνι μάρκετ, 2-3 φούρνους, ένα κομμωτήριο με 4 «ψαλίδια», ένα φροντιστήριο με 5 καθηγητές κι έναν/μια γραμματέα. Αυτόν που νομίζει ότι ξαφνικά καβάλησε το κύμα, ότι είναι πιο κοντά στον εφοπλιστή και στον μεγάλο εργολάβο παρά στον εργάτη και τον άνεργο. Αυτόν που νομίζει ότι είναι πια «αφεντικό», στον προθάλαμο για τα μεγάλα πλούτη. Μακάρι να είχαν κι αυτοί αν όχι ταξική συνείδηση, τουλάχιστον μια συναίσθηση της ρευστότητας της κατάστασης τους. Το τι έγινε το 2010 δεν είναι πολύ μακριά. Και τι γίνεται ακόμα σε πολλές περιπτώσεις είναι ενδεικτικό.
Δε γενικεύω. Κάποιοι από αυτούς έχουν συνείδηση και συμμετέχουν σε δράσεις κι αγώνες. Και παραμένουν κι άνθρωποι. Αλλά δεν απευθύνεται σε αυτούς η ευρωβουλεύτρια.
Οι μικροεπιχειρηματίες, όμως, είναι κοντά στους 280 χιλιάδες. Οι υπάλληλοι, οι εργάτες, οι άνεργοι είναι κοντά στα 4 εκατομμύρια. Και θα πω το κλισέ, που συνήθως το λέμε για τα πιο μεγάλα αφεντικά:
«Αν εσύ και το αφεντικό σου ψηφίζετε το ίδιο, ποιον, πιστεύεις, ότι έχουν πιάσει μαλάκα;»
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου