Προσοχή! Κόμπος!

Λιάνα Κανέλλη

Αχ αυτός ο ρημάδης ο κόμπος. Που γίναμε ή καταντήσαμε με τον επιθετικό προσδιορισμό ενεργειακός. Κόμβος. Λέξη που χρησιμοποίησε και χρησιμοποιεί η αστική τάξη της χώρας και όλα τα ευρωατλαντικά συμφέροντα για να αντικαταστήσουν εκείνο το, δήθεν πιο ιστορικά και γεωστρατηγικά περίπλοκο, σταυροδρόμι δύσης - ανατολής. Εκείνο που πληρώθηκε με τη Μικρασιατική Καταστροφή. Αναρωτιέμαι πως και δεν τρομάζει κανένας, έστω τριανταπεντάρης και άνω, με αυτή τη λέξη. Ακουγα τον Γραμματέα να λέει προχθές τι έπαθαν άλλοι κι άλλοι κόμβοι, όπως η Λιβύη, η Ουκρανία κ.λπ., σε δύο πεπειραμένους δημοσιογράφους, και δεν ίδρωνε τ' αυτί τους. Κι όμως έχει σε τέτοιο βαθμό πετύχει η αστική πλύση εγκεφάλου, που λες κι έχουν χάσει οι λέξεις το νόημά τους. Υποθέτεις πως αν πεις τη λέξη έμφραγμα, ο άλλος το λιγότερο κινητοποιείται, τρομάζει, αντιδρά, φωνάζει κι αναζητά βοήθεια κι ασθενοφόρο, ακόμα κι όταν δεν τον αφορά. Αμα πεις όμως έμφραγμα στα Στενά του Ορμούζ, στη Διώρυγα του Σουέζ, στο... Αιγαίο, οι μισοί θα κάνουν πως δεν άκουσαν κι οι άλλοι μισοί πως δεν κατάλαβαν. Κι έτσι σιγά σιγά χάνεται η επαφή με την πραγματικότητα και κατασκευάζεται μια επικίνδυνη και άθλια στη θέση της, με αλαφράδες και αστειότητες, με μπουρδολογίες και χυδαιότητες, με έντεχνες κακογουστιές, που καταλήγουν σε εξομοίωση των προβλημάτων του ταξικού θύτη με το αντίθετης τάξης θύμα του.

Ο μύθος θέλει τον Μεγαλέξανδρο να κόβει τον γόρδιο δεσμό με μια σπαθιά. Κι έτσι έφτασε ως σήμερα να πωλείται από τους μανιακούς της ισχύος το διαβόητο ό,τι δεν λύνεται κόβεται. Ο Γορδίας ήταν ο πατέρας του Μίδα. Κι ο Μίδας παραμένει συνώνυμο του πλούτου, του χρυσού. Οι ιστορικοί λένε πως ο δεσμός, ο κόμπος, αυτός ο διάσημος ήταν στο θεωρούμενο ιερό άρμα του Γορδία, και ο Μακεδόνας στρατηλάτης έξυπνα τράβηξε τον πίρο και τον έλυσε. Στην εποχή της τραμπομαγκιάς, η σπαθιά, η μαχαιριά μετράει και πουλάει περισσότερο. Κι έτσι τραβάει μαχαιριές ο επιχειρηματίας πρόεδρος με τα κατά περίσταση χρήσιμα σ' αυτόν θηριώδη συμφέροντα που τον στηρίζουν, και κόβει χώρες - κόμπους και δεσμούς κατά την τσέπη του. Δεν τρομάζει κανένας σ' αυτόν εδώ τον πανέμορφο τόπο, που μας τον πουλάνε πίσω ως κόμβο, αυτοί που τον έδεσαν χειροπόδαρα, και ρισκάρουν και πλουτίζουν τα μεγάλα κεφάλια για το πότε και πού θα πέσει η μαχαιριά;

Ρητορικό το ερώτημα κι αφορά στα κονέ που λέει κι ο Κουτσούμπας. Σαν κι αυτά που είχε ο Ζελένσκι με τον Μασκ, που του 'χε δώσει τζάμπα το σταρλινκ σύστημά του κι έπιανε τους πυραύλους τους ρώσικους και νόμιζε ότι είχε αεράμυνα. Το κόψε το κονέ σε μια νύχτα ο Τραμπ, κι ήρθαν τα πάνω κάτω στο μέτωπο. Επιασαν κονέ οι πετρελαιάδες με την Ροντρίγκεζ στη Βενεζουέλα, κι ήταν τόσο άθλια η σπαθιά, σ' εκείνον εκεί τον κόμβο, που δεν περίσσεψαν ούτε ψίχουλα δολάρια για τα θύματα των σεισμών... Τα ίδια στη Λιβύη, τα ίδια και αλλού και ποιος θα το πίστευε ότι η Ουκρανία έχει και βάση στο Μάλι... Οποιος αυτοχρίζεται κόμβος, κινδυνεύει με μια σπαθιά, μια μαχαιριά, εννιά στις δέκα φιλική, συμμαχική, συμφεροντολογική οπωσδήποτε που χωρίζει την ουσία της πραγματικής ζωής απ' τα παιχνίδια εξουσίας.

Ο φασισμός δεν είναι κόμβος, ούτε κονέ του κεφαλαίου. Είναι απότοκός του. Και κρύβεται πίσω από κάτι λέξεις και κάτι θέσεις που θέλουν τρομακτική προσοχή, ειδικά από μας σύντροφοι, που ξέρουμε πως το φίδι κουλουριάζεται αλλά κόμπος δεν γίνεται, και το χτύπημα στο κεφάλι είναι το μόνο που το εξουδετερώνει. Και κουλουριάζεται ύπουλα. Για παράδειγμα θέλει ερυθρά εγρήγορση, χρεώνομαι τον όρο και κυριολεκτώ, για να πάρεις πρέφα πόσο φασίστας μπορεί να είναι, ας πούμε ένας δημοσιογράφος, που γράφει σατυρικά (;) ότι η καταρρακτώδης βροχή που πήρε παραμάζωμα τις σκηνές των φοιτητών στο Σύνταγμα «ήταν μια ευκαιρία να πλυθούν...». Δηλαδή οι... βρωμιάρηδες που αντιστέκονται διαμαρτύρονται, διεκδικούν, και δεν θα πήγαιναν ποτέ, ούτε με πρόσκληση, στα γκαλά της Κίμπερλι, να στριμώχνονται καταϊδρωμένοι και ζέχνοντας από αγωνία για το ντιλάρισμα στο παρασκήνιο, ώσπου να καταφέρουν να τη χαιρετήσουν.

Θέλει περίσκεψη και υπομονή κι επιμονή και ιδεολογική κατάρτιση και συλλογικό πάθος και σεβασμό στην κουλτούρα και στα γράμματα, και σεμνότητα απέναντι στην άδολη άγνοια, για να μην μας έρθει καμιά σπαθιά στο κεφάλι, γιατί κανένας μύθος δεν λέει όλη την αλήθεια. Γιατί τότε τι μύθος θα τανε...

Πηγή: rizospastis

---

Η Σφήκα: Επιλογές

---