Την ημέρα που βγήκαν οι φωτογραφίες των 200 αμέσως πήγαν οι φασίστες στο μνημείο στην Καισαριανή και το βανδάλισαν.
Δηλαδή από τη μια είχαμε ανθρώπους που δε δίστασαν να κοιτάξουν τις κάννες ευθεία στα μάτια τους, να πάνε ως στο σημείο της θυσίας με τα πρόσωπά τους καθαρά, με τραγούδια και γέλια, να σηκώνουν τη γροθιά την ώρα του «πυρ», ανθρώπους που προηγουμένως είχαν πάει φυλακή για τις ιδέες τους, που βασανίστηκαν οικτρά, που καταστράφηκαν οριστικά μα δεν υπέγραψαν ποτέ, δεν ξεπουλήθηκαν μέχρι το τέλος, ανθρώπους όπως ο Σουκατζίδης που ενώ θα μπορούσαν να πάρουν χάρη, να γλιτώσουν, προτίμησαν να πεθάνουν μαζί με τα συντρόφια τους την ίδια στιγμή, στον ίδιο τοίχο.
Κι από την άλλη έχουμε κάτι ποντίκια, με κρυμμένα τα στοιχεία τους που βγήκαν μέσα στα σκοτάδια, χεσμένοι πάνω τους, μήπως τους πιάσει κανένας, να πάνε να σπάσουν μάρμαρα και να βάψουν τοίχους. Φοβούνται μην πέσουν ακόμα κι οι πέτρες να τους πλακώσουν.
Σήμερα πήγαν πάλι να τα βάλουν με πέτρες και μέταλλα στο μνημείο του Παύλου στο Κερατσίνι.
Από τη μια δηλαδή ένα παλικάρι που όταν είδε 50-100 πιθηκάκια να του την πέφτουν, αφού πρώτα έσωσε τους φίλους του και την κοπέλα του, στη συνέχεια στάθηκε ολόρθος μπροστά στον φονιά του και τον υπέδειξε ξεκινώντας με τον θάνατό του την αντίστροφη μέτρηση για την Χρυσή Αυγή.
Κι από την άλλη έχουμε κάτι θλιβερά ανθρωπάκια που όταν κατάλαβαν ότι πια το κράτος δεν ήταν μαζί τους, για αυτό το λίγο διάστημα που χωρίστηκαν, έκλαιγαν στις δίκες και στο βήμα της Βουλής, έδειχναν ο ένας τον άλλον, απαρνούνταν τις ιδέες τους, έφτυναν το παρελθόν τους, κρύβονταν πίσω από το δάκτυλό τους.
Νιώθω τόσο πολύ οίκτο που δε μπορείτε να μου προκαλέσετε οργή. Όσες πέτρες, μάρμαρα και μέταλλα να σπάσετε, δε μπορείτε να σκοτώσετε μια ιδέα αλλά ούτε και να κλείσετε την πληγή που έχετε μέσα σας. Ο Παύλος είναι αυτό που εσείς δεν είστε και δε θα γίνετε ποτέ. Αυτό που συμβολίζει δεν τελειώνει στα μνημεία, θα συνεχίσει να υπάρχει ακόμα κι όταν όλοι εμείς θα έχουμε πεθάνει. Θα τον συζητάνε οι γενιές που εμείς δε θα προλάβουμε να γνωρίσουμε, όπως έγινε και με τον Σουκατζίδη. Εσάς πάλι δε θα σας θυμάται κανείς, κανείς δε θέλει να θυμάται ότι υπάρχετε. Ακόμα και τώρα να διαγνωστείτε με καρκίνο, δεν υπάρχει άνθρωπος να αγχωθεί ή να στεναχωρηθεί. Ανακούφιση είναι ο θάνατος σας κι απαλλαγή. Ένα βάρος είστε. Σε κάθε επίπεδο. Προσωπικό, οικονομικό, κοινωνικό. Για αυτό και λειτουργείτε κρυφά, για αυτό και ντρέπεστε και για αυτό που είστε και για όσα πιστεύετε και κάνετε. Για αυτό και δεν τα παραδέχεστε. Για αυτό χτυπάτε ύπουλα σαν τα φίδια. Γιατί έστω κι ασυνείδητα κι εσείς σιχαίνεστε αυτό που είστε. Κι αν αντί να τσακώνεστε με πέτρες δείτε το σκατό που έχει γεμίσει τα μέσα σας, ίσως να βρείτε μια ελπίδα. Ίσως.
Και κάτι τελευταίο. Δεν είναι τυχαίο που χτυπάτε τη Μάγδα. Τόσο πολύ. Με τόσα ψέματα. Με τόση χυδαιότητα. Γιατί η Μάγδα είναι η μάνα που δεν είχατε ποτέ. Η μάνα που ξέρει να αγαπά, να νοιάζεται και να φροντίζει το παιδί της, που θυσιάζεται για πάρτη του, ακόμα κι αν αυτό δε ζει, που δεν έχει όρια, σχήμα και ταβάνι αυτό που μπορεί να δώσει για το αγόρι της. Μου θυμίζει τόσο πολύ και τη δική μου μάνα. Τώρα οι δικές σας μάνες, οι δικές σας οικογένειες…Για αυτό σας πονάει τόσο. Μα όσο και να τη βρίζετε, το αίμα από τη δική σας την καρδιά στάζει. Αυτή δεν την αφοράτε. Κι αν όλο το αίμα σας γίνει δηλητήριο πάλι θρυμματισμένα ανθρωπάκια θα είστε. Αφήστε τις πέτρες. Σαν τον Ξέρξη που χτύπαγε τη θάλασσα. Σκοτώστε το τέρας που γινήκατε.
Δε μας τρομάζετε, σας λυπόμαστε.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου