Κώστας Γκιώνης
Παραμονή Πάσχα, ώρα 10 μμ, οδός Λαγουμιτζή, Ν. Κόσμος, κλούβα των Ματ, περιπολικά, πεζές περιπολίες αστυνομικών.
Εκκλησία της Ανάληψης, λίγο πιό πίσω από το πεντάστερο Intercontinental, τα παιδιά παίζουν κρυφτό με τους ένστολους υπερασπιστές της έννομης ανομίας πού μας καταδυναστεύει.
Ώρα 11,30, ο κόσμος μπροστά από την εκκλησία, αλλά και στο βάθος μέχρι πίσω προς την πλατεία ιδιαίτερα πολύς, ίσως και τριπλάσιος από άλλες φορές, πού σημαίνει ότι κανένας δεν πιστεύει τις μπούρδες των βοθροκάναλων, κανένας δεν φοβάται, οι ανθρωποδιώκτες υποχωρούν αρκετά πίσω.
Δίπλα από την εκκλησιά η πεζογέφυρα πού ενώνει τις δυό πλευρές της λεωφόρου, εκεί επάνω είναι το μέρος πού μαζεύονται τα φαντάσματα, οι ψαλμωδίες φτάνουν στο αποκορύφωμα, κανεις δεν δίνει σημασία όλα τα smartphones κεντραρισμένα προς τη γέφυρα.
Δεν προλαβαίνει να πει το Χριστός, χάσαμε το Ανέστη, νομίζω όχι τυχαία, κόλαση πυρός, παρ´ όλα αυτά ο κόσμος παραμένει καθηλωμένος στη θέση του, μόνο κάποιοι νυστευάμενοι, τρέχουν μήπως τρομάξει η μαγειρίτσα και την κάνει.
Τα παιδιά πού συνεχίζουν να ονειρεύονται, είναι αρκετά προσεκτικά, πετάνε τις μολότοφ στο οδόστρωμα ακριβώς από την αντίθετη πλευρά του κόσμου, καμμία σχέση με τα μαλακισμένα βουτυρόπαιδα με τα βεγγαλικά παλιότερα πού σηκώνανε το πιστολάκι τους κι οποίον πάρει ο χάρος, μέσα στις φωτιές και στους καπνούς, βλέπω μιά φιγούρα να ξεπροβάλλει, διακρίνω ότι από τα χείλη του κρέμεται ένα μεγάλο χαμόγελο, οι κρότοι γίνονται μουσική και η φιγούρα διευθυντής ορχήστρας.
Η νύχτα γίνετε μέρα και από κάθε μπαλκόνι ξεπηδάει κι ένας μικρός ήλιος, νομίζω ότι για κάποιες στιγμές η μιζέρια της εποχής πού ζούμε βουλιάζει κάτω από το οδόστρωμα, για λίγο νοιώθω ότι μπορεί να υπάρχει έστω και μιά μικρή ελπίδα ότι μπορεί κάποια στιγμή να αναστηθούμε, γιατί νεκροί είμαστε, περιφερόμαστε σαν άδεια σακιά, φτιαγμένα από παλιολινάτσες, αλλά κι ίδιος ο Χριστός η όπως αλλιώς το λένε, θάβετε καθημερινά στη Γάζα, πεθαίνει στη πείνα στην Υεμένη, πνίγεται στο Αιγαίο, τίποτα πλέον δεν θυμίζει τη ζωή έτσι όπως θα έπρεπε να είναι και το κακό ξέρεις πιο είναι ότι το συνηθίσαμε ρε γαμώτο....
Κώστας Γκιώνης: Σχετικά με τον συντάκτη
Παραμονή Πάσχα, ώρα 10 μμ, οδός Λαγουμιτζή, Ν. Κόσμος, κλούβα των Ματ, περιπολικά, πεζές περιπολίες αστυνομικών.
Εκκλησία της Ανάληψης, λίγο πιό πίσω από το πεντάστερο Intercontinental, τα παιδιά παίζουν κρυφτό με τους ένστολους υπερασπιστές της έννομης ανομίας πού μας καταδυναστεύει.
Ώρα 11,30, ο κόσμος μπροστά από την εκκλησία, αλλά και στο βάθος μέχρι πίσω προς την πλατεία ιδιαίτερα πολύς, ίσως και τριπλάσιος από άλλες φορές, πού σημαίνει ότι κανένας δεν πιστεύει τις μπούρδες των βοθροκάναλων, κανένας δεν φοβάται, οι ανθρωποδιώκτες υποχωρούν αρκετά πίσω.
Δίπλα από την εκκλησιά η πεζογέφυρα πού ενώνει τις δυό πλευρές της λεωφόρου, εκεί επάνω είναι το μέρος πού μαζεύονται τα φαντάσματα, οι ψαλμωδίες φτάνουν στο αποκορύφωμα, κανεις δεν δίνει σημασία όλα τα smartphones κεντραρισμένα προς τη γέφυρα.
Δεν προλαβαίνει να πει το Χριστός, χάσαμε το Ανέστη, νομίζω όχι τυχαία, κόλαση πυρός, παρ´ όλα αυτά ο κόσμος παραμένει καθηλωμένος στη θέση του, μόνο κάποιοι νυστευάμενοι, τρέχουν μήπως τρομάξει η μαγειρίτσα και την κάνει.
Τα παιδιά πού συνεχίζουν να ονειρεύονται, είναι αρκετά προσεκτικά, πετάνε τις μολότοφ στο οδόστρωμα ακριβώς από την αντίθετη πλευρά του κόσμου, καμμία σχέση με τα μαλακισμένα βουτυρόπαιδα με τα βεγγαλικά παλιότερα πού σηκώνανε το πιστολάκι τους κι οποίον πάρει ο χάρος, μέσα στις φωτιές και στους καπνούς, βλέπω μιά φιγούρα να ξεπροβάλλει, διακρίνω ότι από τα χείλη του κρέμεται ένα μεγάλο χαμόγελο, οι κρότοι γίνονται μουσική και η φιγούρα διευθυντής ορχήστρας.
Η νύχτα γίνετε μέρα και από κάθε μπαλκόνι ξεπηδάει κι ένας μικρός ήλιος, νομίζω ότι για κάποιες στιγμές η μιζέρια της εποχής πού ζούμε βουλιάζει κάτω από το οδόστρωμα, για λίγο νοιώθω ότι μπορεί να υπάρχει έστω και μιά μικρή ελπίδα ότι μπορεί κάποια στιγμή να αναστηθούμε, γιατί νεκροί είμαστε, περιφερόμαστε σαν άδεια σακιά, φτιαγμένα από παλιολινάτσες, αλλά κι ίδιος ο Χριστός η όπως αλλιώς το λένε, θάβετε καθημερινά στη Γάζα, πεθαίνει στη πείνα στην Υεμένη, πνίγεται στο Αιγαίο, τίποτα πλέον δεν θυμίζει τη ζωή έτσι όπως θα έπρεπε να είναι και το κακό ξέρεις πιο είναι ότι το συνηθίσαμε ρε γαμώτο....
Κώστας Γκιώνης: Σχετικά με τον συντάκτη
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου