Οι σχεδιασμοί τμημάτων του κεφαλαίου για αξιοποίηση σχημάτων 4ήμερης εργασίας (σε διάφορες παραλλαγές ως προς το ωράριο κ.τ.λ.), με στόχο την περαιτέρω αύξηση της παραγωγικότητας, την εντατικοποίηση της εργασίας, τη μείωση των λειτουργικών δαπανών των επιχειρήσεων, τη διατήρηση κρίσιμου εργατικού δυναμικού έναντι ανταγωνιστικών εταιρειών - και όλα αυτά ντυμένα με τάχα «φιλεργατική» προβιά - επανήλθαν στο προσκήνιο με τη δημοσιοποίηση των αποτελεσμάτων έκθεσης για «πείραμα» 4ήμερης εργασίας που πραγματοποιήθηκε στη Βρετανία.
Το πείραμα οργανώθηκε από τις οργανώσεις «4 Day Week Global» και «4 Day Week Campaign», στις οποίες συμμετέχουν επιχειρηματίες και... «φιλάνθρωποι», ενώ τα στοιχεία παρουσιάστηκαν σε συνεργασία με τον ερευνητικό οργανισμό Autonomy και μια ομάδα ακαδημαϊκών.
Στο εν λόγω «πείραμα» συμμετείχαν 61 εταιρείες, κατά κανόνα σχετικά μικρού μεγέθους - περίπου το 66% απ' αυτές είχαν 25 ή λιγότερους εργαζόμενους, ενώ μόνο το 22% είχαν 50 ή περισσότερους - με δραστηριοποίηση κυρίως σε κλάδους υπηρεσιών (διαφήμιση, μάρκετινγκ, λιανικές πωλήσεις, χρηματοοικονομικές υπηρεσίες, πληροφορική, κ.ά.) και όχι της βιομηχανίας.
Συνολικά, από τις εταιρείες αυτές εντάχθηκαν στο πείραμα περίπου 2.900 εργαζόμενοι, οι οποίοι εργάστηκαν κατά μέσο όρο 34 ώρες και 4 μέρες τη βδομάδα από τον Ιούνη έως τον Δεκέμβρη του 2022, αμειβόμενοι με τον υφιστάμενο μισθό τους.
Οι 56 από τις εταιρείες που συμμετείχαν, δηλαδή το 92% του συνόλου, επέλεξαν να συνεχίσουν με αυτόν τον τρόπο και μετά το «πείραμα», οι 18 από αυτές σε μόνιμη βάση.
Οι περισσότερες από τις εταιρείες που συμμετείχαν στη δοκιμή δήλωσαν πως η παραγωγικότητά τους διατηρήθηκε η ίδια. Αναφέρεται επίσης ότι τα έσοδα των εταιρειών όχι μόνο δεν μειώθηκαν λόγω της τετραήμερης εργασίας, αλλά αυξήθηκαν κατά 1,4% κατά μέσο όρο.
Ορισμένες συμμετέχουσες εταιρείες συνόδευσαν το τετραήμερο με προϋποθέσεις, όπως η μείωση των ημερών καλοκαιρινής άδειας, η άμεση ανάκληση του προσωπικού αν παρίστατο ανάγκη ή η συνέχιση του πειράματος μόνο στο μέτρο που επιτυγχάνονταν οι στόχοι απόδοσης της εταιρείας.
«Πριν από τη δοκιμή, πολλοί αναρωτιούνταν αν θα βλέπαμε μια αύξηση της παραγωγικότητας που θα αντιστάθμιζε τη μείωση του χρόνου εργασίας - και αυτό ακριβώς βρήκαμε», δήλωσε ο Μπ. Μπέρτσελ, καθηγητής του Πανεπιστημίου του Κέμπριτζ. «Πολλοί εργαζόμενοι έδειξαν μεγάλη προθυμία να γίνουν οι ίδιοι πιο αποδοτικοί. Οι μακριές συσκέψεις με πάρα πολλούς ανθρώπους συντομεύτηκαν δραστικά ή καταργήθηκαν τελείως. Οι εργαζόμενοι είχαν πολύ μικρότερη τάση να "σκοτώσουν" τον χρόνο τους και αναζήτησαν ενεργά τεχνολογίες που βελτίωναν την παραγωγικότητά τους», πρόσθεσε.
Σε άλλα οφέλη για τις επιχειρήσεις, καταγράφηκε ότι υπήρξε μείωση 65% στις μέρες αδειών λόγω ασθενείας και 57% μείωση στον αριθμό όσων παραιτούνταν για να πάνε σε άλλη εταιρεία. Καταγράφεται επίσης ότι ορισμένοι εργαζόμενοι στον «ελεύθερο χρόνο» τους άρχισαν να επιμορφώνονται για το επάγγελμά τους και να βελτιώνουν τις δεξιότητές τους - χωρίς να διασφαλίζεται ότι αυτό θα γίνεται με έξοδα της εργοδοσίας.
Κι ενώ η όποια μείωση του εβδομαδιαίου εργάσιμου χρόνου (κατά 5 - 6 ώρες τη βδομάδα σύμφωνα με τα στοιχεία της έκθεσης) μεταφράζεται σε συμπίεση της ίδιας δουλειάς σε 4 εργάσιμες μέρες, με μεγαλύτερη συσσωρευμένη επιβάρυνση, όλα τα παραπάνω επιχειρείται να παρουσιαστούν ως «φιλεργατική» προοπτική, με αύξηση του ελεύθερου χρόνου, καλύτερη «ισορροπία» των εργασιακών απαιτήσεων με τις ανάγκες της οικογένειας και της κοινωνικής ζωής. Για τον σκοπό αυτό αξιοποιούνται τέτοια στοιχεία από τις απαντήσεις εργαζομένων που συμμετείχαν στο «πείραμα» (εργαζόμενοι που αφενός πρέπει να διαλέξουν ανάμεσα στην εντατικοποίηση και στην έλλειψη χρόνου για τις άλλες ανάγκες τους, και αφετέρου έχουν εργοδότες που διάκεινται θετικά στο «πείραμα»). Ακόμα κι έτσι, όμως, η έκθεση καταγράφει ότι υπάρχουν εργαζόμενοι που εμφανίστηκαν ανήσυχοι ότι το τετραήμερο τους φορτώνει με περισσότερη δουλειά.
Σε κάθε περίπτωση, ενώ η τεράστια πρόοδος της επιστήμης και της τεχνολογίας, ο τεράστιος πλούτος που παράγουν οι εργαζόμενοι, προσφέρουν μεγάλες δυνατότητες για σημαντική μείωση του εργάσιμου χρόνου και σημαντική αύξηση στα εισοδήματα των εργαζομένων και στην κάλυψη των αναγκών τους, η καπιταλιστική ιδιοκτησία και τα συμφέροντα της εργοδοσίας επιβάλλουν γενίκευση της εργασιακής «ευελιξίας», πολλαπλασιάζουν τα όπλα στην αντεργατική φαρέτρα της, μεταξύ άλλων και με τέτοιου είδους «πειράματα» και σχεδιασμούς.
Πηγή:rizospastis.gr
Η Σφήκα: Επιλογές
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου