Ελλάδα
«...με μια αγκαλιά ματωμένα τριαντάφυλλα τα 21 σου χρόνια -
καλωσορίζεις κάθε μέρα, κάθε νύχτα,
στις δουλειές μας, στις σπουδές μας, στους αγώνες μας -
μικρή συντρόφισσα, με το μικρό χαμόγελο, και τα μεγάλα πανανθρώπινα όνειρα...».
Σαν σήμερα, μια ζεστή μέρα του Ιούλη του 1980, παραμονή της πανεργατικής απεργίας και της συγκέντρωσης ενάντια στην ακρίβεια, την ανεργία και τις απολύσεις, συνεργεία της Αχτίδας των ΑΕΙ της ΚΟ Αθήνας μοιράζουν στους εργαζόμενους της ΕΤΜΑ προκηρύξεις του ΚΚΕ. Ανάμεσά τους η τριτοετής φοιτήτρια της Παντείου, η συντρόφισσα Σωτηρία Βασιλακοπούλου.
Η απόφαση της εργοδοσίας ήταν να μην φτάσει ούτε μια προκήρυξη του ΚΚΕ στα χέρια εργάτη. Η εργοδοσία συγκεντρώνει τους εργάτες σε πούλμαν με σκοπό να μην έρθουν σε επαφή με τα μέλη της ΚΝΕ.
Στις 14.15, η αστυνομία δίνει εντολή να βγουν τα πούλμαν με ταχύτητα ώστε να μην προλάβουν οι εργάτες να πάρουν προκηρύξεις. Η Σωτηρία απλώνει τελευταία φορά το χέρι με την ανακοίνωση. Το πούλμαν τη χτυπά και παρά τις εκκλήσεις να σταματήσει, ο οδηγός - γνωστός μπράβος της εργοδοσίας - αναπτύσσει ταχύτητα και με τις πίσω ρόδες δολοφονεί την Σωτηρία. Η πικέτα, τα γυαλιά της και λίγα λουλούδια μένουν στη ματωμένη άσφαλτο. Εκεί, στην πύλη της ΕΤΜΑ, «η μικρή συντρόφισσα με το μικρό χαμόγελο και τα μεγάλα πανανθρώπινα όνειρα», όπως έγραψε γι' αυτήν ο Γιάννης Ρίτσος, άφησε την τελευταία της πνοή.
Σε λιγότερο από μισή ώρα μια οργισμένη συγκέντρωση οργανώθηκε έξω από το εργοστάσιο. Η κυβέρνηση απάντησε με την ακόλουθη δήλωση: «Εξω από το εργοστάσιο της ΕΤΜΑ συνέβη ένα πολύ λυπηρό ατύχημα. Αλλά δε συμμεριζόμαστε τις προσπάθειες που καταβάλλονται να πολιτικοποιηθεί το αστυνομικό δελτίο»! Το έγκλημα έγινε προσπάθεια να χαρακτηριστεί «τροχαίο ατύχημα». Ο φυσικός αυτουργός παραπέμφθηκε για «ανθρωποκτονία εξ αμελείας». Δικάστηκε σε 12 μήνες φυλάκιση, που εξαγόρασε προς 200 δραχμές την ημέρα.
Μόλις έγινε γνωστή η είδηση της δολοφονίας της Σωτηρίας, η διοίκηση του Συνδικάτου Κλωστοϋφαντουργών Αττικής και η Εργοστασιακή Επιτροπή εργαζομένων στην ΕΤΜΑ κήρυξαν απεργία. Στις 9 το βράδυ τα ΜΑΤ χτύπησαν άγρια τους εργάτες. Η σκληρή μάχη της απεργίας στο κάτεργο της ΕΤΜΑ δόθηκε με ακόμη μεγαλύτερο πείσμα. Η συμμετοχή ξεπέρασε κάθε προηγούμενο.
Η δολοφονία της συντρόφισσας, στο ιστορικό πλαίσιο μέσα στο οποίο έγινε, επιβεβαιώνει πως η δημοκρατία τους σταματάει στις πύλες των εργοστασίων, εκεί που νόμος είναι τα κέρδη των λίγων. Εκεί που οι ανάγκες των πολλών δεν βρίσκουν υπεράσπιση σε κανένα νόμο, παρά μόνο στη δική τους δύναμη. Η δεκαετία του 1980, η δεκαετία που «αποκαταστάθηκε η δημοκρατία», είναι αποκαλυπτική και επιβεβαιώνει ότι η κοινοβουλευτική δημοκρατία δεν είναι παρά μια καλά καμουφλαρισμένη μορφή της δικτατορίας του κεφαλαίου που τελικά δεν αναιρεί στο ελάχιστο την απόλυτη εξουσία του πάνω στους εργαζόμενους.
«...με μια αγκαλιά ματωμένα τριαντάφυλλα τα 21 σου χρόνια -
καλωσορίζεις κάθε μέρα, κάθε νύχτα,
στις δουλειές μας, στις σπουδές μας, στους αγώνες μας -
μικρή συντρόφισσα, με το μικρό χαμόγελο, και τα μεγάλα πανανθρώπινα όνειρα...».
Σαν σήμερα, μια ζεστή μέρα του Ιούλη του 1980, παραμονή της πανεργατικής απεργίας και της συγκέντρωσης ενάντια στην ακρίβεια, την ανεργία και τις απολύσεις, συνεργεία της Αχτίδας των ΑΕΙ της ΚΟ Αθήνας μοιράζουν στους εργαζόμενους της ΕΤΜΑ προκηρύξεις του ΚΚΕ. Ανάμεσά τους η τριτοετής φοιτήτρια της Παντείου, η συντρόφισσα Σωτηρία Βασιλακοπούλου.
Η απόφαση της εργοδοσίας ήταν να μην φτάσει ούτε μια προκήρυξη του ΚΚΕ στα χέρια εργάτη. Η εργοδοσία συγκεντρώνει τους εργάτες σε πούλμαν με σκοπό να μην έρθουν σε επαφή με τα μέλη της ΚΝΕ.
Στις 14.15, η αστυνομία δίνει εντολή να βγουν τα πούλμαν με ταχύτητα ώστε να μην προλάβουν οι εργάτες να πάρουν προκηρύξεις. Η Σωτηρία απλώνει τελευταία φορά το χέρι με την ανακοίνωση. Το πούλμαν τη χτυπά και παρά τις εκκλήσεις να σταματήσει, ο οδηγός - γνωστός μπράβος της εργοδοσίας - αναπτύσσει ταχύτητα και με τις πίσω ρόδες δολοφονεί την Σωτηρία. Η πικέτα, τα γυαλιά της και λίγα λουλούδια μένουν στη ματωμένη άσφαλτο. Εκεί, στην πύλη της ΕΤΜΑ, «η μικρή συντρόφισσα με το μικρό χαμόγελο και τα μεγάλα πανανθρώπινα όνειρα», όπως έγραψε γι' αυτήν ο Γιάννης Ρίτσος, άφησε την τελευταία της πνοή.
Σε λιγότερο από μισή ώρα μια οργισμένη συγκέντρωση οργανώθηκε έξω από το εργοστάσιο. Η κυβέρνηση απάντησε με την ακόλουθη δήλωση: «Εξω από το εργοστάσιο της ΕΤΜΑ συνέβη ένα πολύ λυπηρό ατύχημα. Αλλά δε συμμεριζόμαστε τις προσπάθειες που καταβάλλονται να πολιτικοποιηθεί το αστυνομικό δελτίο»! Το έγκλημα έγινε προσπάθεια να χαρακτηριστεί «τροχαίο ατύχημα». Ο φυσικός αυτουργός παραπέμφθηκε για «ανθρωποκτονία εξ αμελείας». Δικάστηκε σε 12 μήνες φυλάκιση, που εξαγόρασε προς 200 δραχμές την ημέρα.
Μόλις έγινε γνωστή η είδηση της δολοφονίας της Σωτηρίας, η διοίκηση του Συνδικάτου Κλωστοϋφαντουργών Αττικής και η Εργοστασιακή Επιτροπή εργαζομένων στην ΕΤΜΑ κήρυξαν απεργία. Στις 9 το βράδυ τα ΜΑΤ χτύπησαν άγρια τους εργάτες. Η σκληρή μάχη της απεργίας στο κάτεργο της ΕΤΜΑ δόθηκε με ακόμη μεγαλύτερο πείσμα. Η συμμετοχή ξεπέρασε κάθε προηγούμενο.
Η δολοφονία της συντρόφισσας, στο ιστορικό πλαίσιο μέσα στο οποίο έγινε, επιβεβαιώνει πως η δημοκρατία τους σταματάει στις πύλες των εργοστασίων, εκεί που νόμος είναι τα κέρδη των λίγων. Εκεί που οι ανάγκες των πολλών δεν βρίσκουν υπεράσπιση σε κανένα νόμο, παρά μόνο στη δική τους δύναμη. Η δεκαετία του 1980, η δεκαετία που «αποκαταστάθηκε η δημοκρατία», είναι αποκαλυπτική και επιβεβαιώνει ότι η κοινοβουλευτική δημοκρατία δεν είναι παρά μια καλά καμουφλαρισμένη μορφή της δικτατορίας του κεφαλαίου που τελικά δεν αναιρεί στο ελάχιστο την απόλυτη εξουσία του πάνω στους εργαζόμενους.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου