«Σήμερα υπάρχει η δυνατότητα να εργάζεται κανείς σε δύο εργοδότες και να ξεπερνά αυτό το όριο (σ.σ. τις 13 ώρες). Εμείς λέμε, γιατί να μη δίνεται η ίδια δυνατότητα με έναν εργοδότη, με επιπλέον αύξηση 40% στις αποδοχές; (...) το 8ωρο παραμένει, όπως παραμένει και το 5ήμερο (...) Αντίστοιχη συζήτηση είχε γίνει για την εξαήμερη εργασία, η οποία τελικά εφαρμόστηκε σε μόλις 0,1% των περιπτώσεων». Με τέτοια «επιχειρήματα» συνεχίζει η κυβέρνηση να υπερασπίζεται το νομοσχέδιο - έκτρωμα για το 13ωρο, προκαλώντας τους εργαζόμενους που ζουν ήδη την κόλαση των ξεχειλωμένων ωραρίων και της ευελιξίας στον χρόνο εργασίας. Μπαγαπόντισσα η υπουργός της εργοδοσίας, παίζει το χαρτί τού «δεν έγινε και τίποτα»...
Αν όμως έτσι έχουν τα πράγματα και ο νόμος αφορά ελάχιστους και για ελάχιστα, τότε γιατί τον φέρνει; Και αν είναι έτσι, τότε γιατί η εργοδοσία στη διαβούλευση δεν κρύβει τη χαρά της για το νομοσχέδιο, ζητώντας μάλιστα περισσότερα κι από αυτά που της προσφέρει; Η αλήθεια είναι ότι το νομοσχέδιο αποτελεί τομή στη διευθέτηση του χρόνου εργασίας, επειδή ενισχύσει την τάση που ούτως ή άλλως υπάρχει για διευθέτηση χωρίς όρια και προϋποθέσεις. Απ' αυτήν τη σαρωτική τάση στην αγορά εργασίας δεν θα γλιτώσει κανείς, ανεξάρτητα από το πόσο άμεσα θίγεται σε αυτή τη φάση από τη συγκεκριμένη ανατροπή. Οπως έγινε άλλωστε και με το 6ήμερο: Η κυβέρνηση το «πάρκαρε» με τον νόμο που ψήφισε και αφού διαμόρφωσε μια νέα, χειρότερη κανονικότητα στην αγορά εργασίας, είναι τώρα στην ευχέρεια του κάθε εργοδότη (π.χ. στην αναπτυσσόμενη πολεμική βιομηχανία) να το χρησιμοποιήσει ως ένα ακόμα εργαλείο έντασης της εκμετάλλευσης.
Αν όμως έτσι έχουν τα πράγματα και ο νόμος αφορά ελάχιστους και για ελάχιστα, τότε γιατί τον φέρνει; Και αν είναι έτσι, τότε γιατί η εργοδοσία στη διαβούλευση δεν κρύβει τη χαρά της για το νομοσχέδιο, ζητώντας μάλιστα περισσότερα κι από αυτά που της προσφέρει; Η αλήθεια είναι ότι το νομοσχέδιο αποτελεί τομή στη διευθέτηση του χρόνου εργασίας, επειδή ενισχύσει την τάση που ούτως ή άλλως υπάρχει για διευθέτηση χωρίς όρια και προϋποθέσεις. Απ' αυτήν τη σαρωτική τάση στην αγορά εργασίας δεν θα γλιτώσει κανείς, ανεξάρτητα από το πόσο άμεσα θίγεται σε αυτή τη φάση από τη συγκεκριμένη ανατροπή. Οπως έγινε άλλωστε και με το 6ήμερο: Η κυβέρνηση το «πάρκαρε» με τον νόμο που ψήφισε και αφού διαμόρφωσε μια νέα, χειρότερη κανονικότητα στην αγορά εργασίας, είναι τώρα στην ευχέρεια του κάθε εργοδότη (π.χ. στην αναπτυσσόμενη πολεμική βιομηχανία) να το χρησιμοποιήσει ως ένα ακόμα εργαλείο έντασης της εκμετάλλευσης.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου