Ήμασταν στο αυτοκίνητο. Ο γιος μου σε θέση DJ . Εγώ στο όριο υπομονής.
«Μπαμπά, να βάλω μουσική;»
«Βάλε», του λέω αφελής και άπειρος εγώ. Ξαφνικά το αμάξι μετατράπηκε σε νυχτερινό μαγαζί της post-apocalyptic Αθήνας. Μπάσο που έκανε τα νεφρά μου να αλλάζουν θέση, στίχοι που ούτε αυτός που τους έγραψε δεν θα καταλάβαινε, και ένα “ντουπ ντουπ” που με έκανε να νιώθω ότι συμμετέχω σε τελετή εξορκισμού. Κι ενώ εγώ πάλευα να μην ανοίξω την πόρτα εν κινήσει, ο γιος μου με κοιτούσε με εκείνο το βλέμμα του ενθουσιασμού..
«Ε; Ωραίο;»
Εκείνη τη στιγμή δεν μιλούσαμε. Δύο εσωτερικοί διάλογοι είχαν ξεσπάσει ταυτόχρονα. Ο εσωτερικός του διάλογος λέει «θέλω να συνδεθώ με τον μπαμπά, να του δείξω τι μου αρέσει». Ο δικός μου εσωτερικός διάλογος λέει «θέλει να με εκνευρίσει, δεν σέβεται τίποτα…τι έκανα λάθος ως γονιός και ακούει αυτές τις μαλακιες, γιατί δεν ακούει Led Zeppelin, Dream treater…μπλα μπλα μπλα …»
Κι έτσι δύο άνθρωποι που αγαπιούνται, κάθονται δίπλα-δίπλα, αλλά νιώθουν μίλια μακριά. Ο καθένας μιλά με τη δική του φωνή μέσα στο κεφάλι του κι όχι με τη φωνή του άλλου. Ο γονιός ακούει το παιδί και μεταφράζει.. «με απορρίπτει». Το παιδί ακούει τον γονιό και μεταφράζει..«δεν με καταλαβαίνει».Κανείς δεν έχει άδικο.
Απλώς μιλάνε δύο εσωτερικοί διάλογοι που δεν έχουν μάθει ακόμα κοινή γλώσσα. Η αλήθεια είναι πως δεν μαλώνουμε με τους άλλους μαλώνουμε με το τι πιστεύουμε ότι σημαίνουν τα λόγια τους. Ο γιος μου δεν προσπαθούσε να ενοχλήσει, προσπαθούσε να μοιραστεί έναν κόσμο που του φαίνεται όμορφος. Κι εγώ δεν ήμουν θυμωμένος με τη μουσική, ήμουν θυμωμένος που δεν μπορούσα να καταλάβω τον δικό του κόσμο.
Κάθε μέρα γονείς και παιδιά μιλούν διαφορετικές διαλέκτους της ίδιας αγάπης. Εκείνος λέει «άκου με», εγώ ακούω «παράτα με». Εγώ λέω «χαμήλωσε λίγο», εκείνος ακούει «μην είσαι ο εαυτός σου». Η αλήθεια είναι κάπου στη μέση..στον ήχο που δεν ακούγεται. Είναι η σιωπή ανάμεσα στις φράσεις, εκεί που αν κάνεις λίγο χώρο, θα ακούσεις ότι πίσω από κάθε “άσε με” κρύβεται ένα “μείνε κοντά μου”.
Και κάπως έτσι, την επόμενη φορά που θα πάμε εκδρομή , ίσως να μην χαμηλώσω τη μουσική. Ίσως απλώς να τον κοιτάξω και να πω…
«Βάλε γιούδι μου ότι σ’ αρέσει. Θέλω να ακούσω τον κόσμο σου».
Ευάγγελος Ορφανίδης κλινικός ψυχολόγος
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου