Σήμερα το πρωί ήρθα στο γραφείο και αντίκρισα ένα μικρό κοινωνικό πείραμα. Στον εξωτερικό χώρο, εκεί όπου συχνάζουν τα βράδια έφηβοι, υπήρχαν πεταμένα κουτιά, ποτήρια, σακούλες και αποφάγια. Έχω φωτογραφίες αλλά ειλικρινά ντρέπομαι να τις ανεβάσω. Το ενδιαφέρον δεν ήταν η ακαταστασία, το ενδιαφέρον ήταν ότι ο κάλαθος βρισκόταν περίπου δύο μέτρα πιο πέρα. Δύο μέτρα κυριολεκτικά! WTF bro? Όχι στην άλλη γειτονιά. Όχι 2 τετράγωνα παρακάτω. Δύο μέτρα. Μια απόσταση που ακόμη και εγώ, στην κατάσταση που είμαι τις Κυριακές το πρωί, θα κάλυπτα την με σχετική αξιοπρέπεια .
Αναρωτιέμαι αν τελικά το πρόβλημα δεν είναι η απόσταση από τον κάλαθο αλλά η απόσταση από την ευθύνη.
Αναρωτιέμαι αν τελικά το πρόβλημα δεν είναι η απόσταση από τον κάλαθο αλλά η απόσταση από την ευθύνη.
Ξέρεις…. η παιδεία δεν φαίνεται όταν κάποιος ξέρει να λύνει εξισώσεις, να μιλά αγγλικά ή να χειρίζεται το κινητό του με ταχύτητα φωτός. Η παιδεία φαίνεται όταν κανείς δεν σε βλέπει. Όταν έχεις να επιλέξεις ανάμεσα στο «δεν βαριέσαι» και στο «ας το κάνω σωστά». Ο άνθρωπος έχει μια εκπληκτική ικανότητα να πιστεύει ότι ο δημόσιος χώρος ανήκει σε κάποιον άλλο. Κάποιον αόρατο υπάλληλο, κάποιον δήμο, κάποιον φροντιστή, ή κάποιον μαλάκα, γιατί έτσι νομίζουν, που εμφανίζεται κάθε βράδυ και εξαφανίζει τα ίχνη της αδιαφορίας μας.
Στην ουσία, όμως, η στάση απέναντι στον χώρο είναι συχνά η στάση απέναντι στη ζωή. Όταν μεγαλώνεις χωρίς να μάθεις ότι οι πράξεις σου αφήνουν αποτύπωμα, αρχίζεις να συμπεριφέρεσαι λες και τίποτα δεν σε αφορά πραγματικά. Πετάς τα σκουπίδια σου στο πεζοδρόμιο, τα νεύρα σου στον σύντροφό σου, τις ευθύνες σου στους άλλους και μετά απορείς γιατί ο κόσμος γύρω σου μοιάζει χαοτικός. Η ωριμότητα αρχίζει τη στιγμή που καταλαβαίνεις μια απλή αλήθεια…Ο κόσμος που κατοικείς δεν είναι ξενοδοχείο. Είναι σπίτι. Και έχεις ευθύνη και υποχρεώσεις προς αυτό. Και αν δεν μπορείς να περπατήσεις δύο μέτρα για να πετάξεις ένα χαρτί στον κάλαθο, ίσως το πρόβλημα δεν είναι η απόσταση. Ίσως είναι ότι κάποιος ξέχασε να σου μάθει πως η ελευθερία χωρίς ευθύνη είναι απλώς μια πιο κομψή μορφή ανωριμότητας.
Δουλειά μας ως γονείς δεν είναι μόνο να μάθουμε στα παιδιά μας ότι έχουν δικαιώματα. Είναι να τα μάθουμε ότι έχουν και ευθύνες.
Ευάγγελος Ορφανιδης κλινικός ψυχολόγος
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου