Πιάστε τους.
Να τους πιάσετε γιατί μιλάμε για μια υπόθεση που μέχρι αυτή τη στιγμή κανείς δεν έχει αναλάβει την ευθύνη, κανείς δεν έχει γράψει προκήρυξη, κανείς δεν έχει σοβαρά στοιχεία κι αποδείξεις για τα ονόματα και τα κίνητρα των φυσικών κι ηθικών αυτουργών, καμία σύλληψη δεν έχει γίνει, ούτε καν προσαγωγή. Κι όμως έχει ξεκινήσει ένα γαϊτανάκι σα να ξέρουμε τους δράστες, σα να ξέρουμε τα κίνητρα, τους στόχους, τα χαρακτηριστικά και πήγαμε και παρακάτω την κουβέντα. Σα να λέμε: Σκοτώθηκε μια γυναίκα με μαχαίρι, ε αφού έτσι γίνονται οι γυναικοκτονίες, σίγουρα την έφαγε ο άντρας της. Βάλτε τον μέσα. Ούτε αποδείξεις ούτε μαρτυρίες ούτε ομολογίες ούτε γενετικό υλικό ούτε καν έρευνα. Μόνο υποψίες, σπέκουλα και θεωρίες. Ο ορισμός του κράτους δικαίου. Ο καθένας μπορεί να υποψιάζεται ό,τι θέλει από τρομοκρατία μέχρι μαφιόζικο χτύπημα κι από προσωπικές διαφορές μέχρι προβοκάτσια. Δεν πάει έτσι όμως.
Να τους πιάσετε γιατί ούτε στην Μαρφίν τους πιάσετε ούτε αυτούς που σκότωσαν τον Γκιόλια πιάσατε ούτε τους δολοφόνους των Καπελώνη και Φουντούλη πιάσατε. Η αστυνομία που μπόρεσε να βρει τον δολοφόνο του Σεργιανόπουλου κι ας ήταν ένας αόρατος άνθρωπος μέσα σε ύποπτα και κρυφά στέκια, που ζούσε στην απόλυτη σκιά. Η αστυνομία που μπόρεσε να βρει τους δυο από τους τρεις δολοφόνους του Μανώλη Καντάρη –που τον σκότωσαν για να του κλέψουν την κάμερα ενώ περίμενε να πάει τη γυναίκα του στο μαιευτήριο- κι ας ήταν παράτυποι μετανάστες χωρίς ίχνη, αποτυπώματα, ταυτότητα και στοιχεία βυθισμένοι μέσα στο περιθώριο και την παρανομία. Η αστυνομία που εξιχνίασε την απαγωγή Παναγόπουλου κι ας μην είχαν αφήσει οι δράστες γενετικό υλικό κι ας μην τους είχε καταγράψει καμία κάμερα, κι ας μην υπήρχε κανένα στοιχείο, κι ας είχαν χρησιμοποιήσει τηλέφωνα φαντάσματα, κι ας είχαν οργανώσει το τέλειο έγκλημα. Η ίδια αυτή αστυνομία δε μπορεί να βρει το παραμικρό στοιχείο για τους εγκληματίες της Μαρφίν κι ας έγινε μέρα μεσημέρι στο πιο κεντρικό σημείο της χώρας με αμέτρητες κάμερες, με άπειρους μάρτυρες με τους δράστες να έχουν χρησιμοποιήσει το μετρό. Ανοιγοκλείνει σαν παράθυρο η υπόθεση χωρίς την παραμικρή σοβαρή εξέλιξη δεκαέξι χρόνια μετά. Τα ίδια και στις άλλες υποθέσεις που ανέφερα. Και τρέχει το εκάστοτε αφήγημα σαν γάργαρο νερό στη βρύση τη βουνίσια.
Να τους πιάσετε, γιατί όσο δεν τους πιάνετε όσο οι δράστες δεν έχουν συγκεκριμένο όνομα, χαρακτηριστικά και ταυτότητα είναι εύκολο να κάνετε χυδαία μικροκομματική σπέκουλα και να σας φταίει κάθε φορά και κάποιος άλλος. Σαν τα μόρια του νερού να προσαρμόζεται το αφήγημα και σε ένα διαφορετικό δοχείο. Φταίει κι αυτός, φταίει κι εκείνος, φταίει κι ο άλλος. Μέχρι και το τραγούδι του Πάνου Βλάχου θυμήθηκαν δυο χρόνια μετά. Θυματοποίηση απλωμένη σε ένα τεράστιο χωροχρονικό τερέν. Δεν πάνε καλά οι δημοσκοπήσεις, δεν έχουμε απήχηση στον κόσμο, περνάμε δύσκολα μέτρα, ανεβαίνει η αντιπολίτευση, δυναμώνει το κίνημα, ενισχύονται οι απεργίες, έχουμε πιεστεί από τα σκάνδαλα, πάρτε πάλι το ξαναζεσταμένο φαγητό. Το «για την Μαρφίν δε λέτε τίποτα» έγινε η απόλυτη επωδός, η πιο καλτ ατάκα στον ελληνικό διαδίκτυο.
Να τους πιάσετε και να αφήσετε τα αφηγήματα για την κακή Αριστερά που σας εμποδίζει. Ποια Αριστερά σας εμπόδισε να έχετε τόσο καιρό φυλακή την Ηριάννα γιατί πήγε διακοπές στην Βαρκελώνη ή τον Ρωμανό γιατί βρήκατε ίχνος από κινούμενο στοιχείο μέσα σε χώρο από εξαϋλώθηκε. Δε σας εμπόδισε να βάλετε αθώους στην φυλακή και θα σας εμποδίσει να βάλετε ενόχους; Ποια Αριστερά σας εμπόδισε να έχετε καταργήσει τις άδειες και τα βασικά δικαιώματα μόνο στους καταδικασμένους της 17 Νοέμβρη κι οι μαχαιροβγάλτες της Χρυσής Αυγής, όπως κι οι φονιάδες του Τεμπονέρα και του Καλτεζά, μέχρι κι ο Κορκονέας – μέχρι πρόσφατα- να κυκλοφορούν ελεύθεροι κι ωραίοι; Να μην πούμε για τους πραξικοπηματίες και τους βασανιστές τους.
Να αφήσετε τα σόου, τα καραγκιοζιλίκια, τις γελοιότητες, τα παιχνίδια, τα δάκρυα του κροκόδειλου, την εργαλειοποίηση θανάτων, τις προσβολές και τη λάσπη στον ανεμιστήρα και να τους πιάσετε.
Άντε γιατί έχω και μια αλλεργία στο gaslighting*.
*Σ.Σ.: Το gaslighting είναι μια μορφή ψυχολογικής χειραγώγησης κατά την οποία κάποιος υπονομεύει συστηματικά τις αντιλήψεις, τις αναμνήσεις και την κρίση του θύματος. Ο θύτης διαστρεβλώνει την πραγματικότητα προκαλώντας αμφιβολίες, σε σημείο που το θύμα αρχίζει να αμφισβητεί τη μνήμη ή ακόμα και τη λογική. Ο χειριστής (gaslighter) μπορεί να αρνηθεί πεισματικά γεγονότα που έχουν συμβεί, να κατηγορήσει το θύμα ότι «υπερβάλλει» ή ακόμα και να αντιστρέψει τους ρόλους, εμφανίζοντας τον εαυτό του ως το θύμα της κατάστασης.
Πηγή: facebook
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου