Για ένα κομμάτι ψωμί

Κυκλοθυμικός

Οι νεοφιλελεύθεροι, οι χαρτογιακάδες, οι «σοβαροί» δημοσιογράφοι μιλάνε για την πιστοληπτική ικανότητα της χώρας, για τους ρυθμούς ανάπτυξης, για τα μεγάλα επενδυτικά προγράμματα που θα φέρουν την ευημερία. Μπορεί όλα αυτά στην πράξη να ανοίγουν την ψαλίδα κι οι πλούσιοι να γίνονται πολύ πλουσιότεροι και οι φτωχοί φτωχότεροι, αλλά σύμφωνα με τη μεταφυσική του Trickle-down economics κάποια στιγμή όταν γεμίσουν τόσο πολύ τα ταμεία των λίγων κάποια κέρματα θα ξεφύγουν από τα ξεχειλωμένα συρτάρια κι ίσως φτάσουν και στις άδειες τσέπες μας. Όσο πιο πολύ τους γεμίζουμε τα ταμεία, τόσο πιο πιθανό είναι κάποτε να παραπέσει κάνα τάλιρο και για εμάς. Τι; Όχι; Δεν το πιστεύετε;

 
Οι φασίστες, οι υπερπατριώτες, οι της θρησκείας και της οικογένειας μιλάνε για τους… μεγάλους κινδύνους. Για τους Ρομά και τους πρόσφυγες και τους μετανάστες που δήθεν μας τρώνε τα επιδόματα κι όχι γιατί έχουμε καταλήξει να ψάχνουμε για επιδόματα για να ζήσουμε. Για τις «παλιογυναίκες» που υιοθετούν γάτες και δεν κάνουν παιδιά και για τους ομοφυλόφιλους που δεν παντρεύονται με το ζόρι γυναίκες και δε θα έχουμε πια Έλληνες, όχι για το ότι είναι καθαρή τρέλα να φτιάξεις οικογένεια σε μια χώρα εντελώς εξαθλιωμένη σε όλα τα επίπεδα, σε μια χώρα που δεν έχει πια δουλειές, ωράρια, σχολεία, νοσοκομεία, νηπιαγωγεία, ασφάλεια. Για τους εχθρούς που θα μας πάρουν τη γη και τα σπίτια, ενώ την ίδια ώρα γίνονται ο στρατός που προστατεύει τους επιχειρηματίες και τα funds που κατέφαγαν τον εθνικό πλούτο κι έβγαλαν τα σπίτια μας σε πλειστηριασμό. Το σωματείο της ΧΑ στη ζώνη στο Πέραμα ζητούσε μειώσεις μισθών για τους συναδέλφους τους… για να ανοίξουν οι δουλειές (δείτε το ντοκιμαντέρ «11 χρόνια δίκη Χρυσή Αυγή - ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΤΗΣ!»). Έχουν τόσο μίσος για τους αδύναμους και τόσο έρωτα για τους δυνατούς, ειδικά τους εφοπλιστάδες, που δεν τους φτάνει ο χρόνος να ασχοληθούν με εμάς.

 
Κι είμαστε κι εμείς που θρηνούμε τους ανθρώπους μας, τον δεύτερο νεκρό στο κάτεργο της Motor Oil. Που ακολουθούμε μια φρικιαστική πομπή από νεκρά σώματα από τη Βιολάντα, τα Εξαμίλια, το Ελληνικό, την κατασκευή γηπέδων για τις ομαδάρες μας, τη ΔΕΔΔΗΕ, τις οικοδομές, τους ντελιβεράδες. Που, πραγματική ιστορία, συναντιόμαστε το πρωί στις εισόδους της πολυκατοικίας κι ευχόμαστε να γυρίσουμε σπίτι μας ζωντανοί λες και πάμε στο πεδίο της μάχης. Που φιλάμε τους ανθρώπους μας το πρωί και δεν ξέρουμε αν θα τους ξαναδούμε όταν γυρίσουμε. Για ένα κομμάτι ψωμί.

Για εμάς, για τον θάνατο μας, δε θα νοιαστεί κανείς. Για τους πρώτους είμαστε μια παράπλευρη απώλεια, ένα ΝΑΖΑ, στα μεγάλα παιχνίδια της οικονομικής προόδου, για τους δεύτερους είμαστε ο εχθρός λαός που εμποδίζει την κερδοφορία των αφεντικών τους, έχετε δει ποτέ «πατριώτη» και φασίστα να νοιάζεται για τα εργοδοτικά εγκλήματα; Δε θα δείτε ποτέ. Μόνο μη μας ληστέψει κανένας ρακένδυτος νοιάζονται. Αν μας σκοτώσει κανένας κουστουμάτος, δεν πειράζει. Να είμαστε περήφανοι. Οπότε έχουμε μόνο ο ένας τον άλλον, μόνο ο λαός μπορεί να σώσει τον λαό, ο εργάτης τον εργάτη, ο άνθρωπος τον άνθρωπο, ο αδερφός τον αδερφό.

 
Κουράγιο στις δυο οικογένειες. Για εμάς οι δυο άνθρωποί τους είναι πιο σημαντικοί από τα κέρδη. Από όλα τα λεφτά της γης. Αναντικατάστατοι κι αείμνηστοι

Πηγή:Facebook

---

Η Σφήκα: Επιλογές

---