Εμφάνιση αναρτήσεων ταξινομημένων κατά συνάφεια για το ερώτημα Κώστας Λουλουδάκης. Ταξινόμηση κατά ημερομηνία Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων ταξινομημένων κατά συνάφεια για το ερώτημα Κώστας Λουλουδάκης. Ταξινόμηση κατά ημερομηνία Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Πέμπτη 22 Σεπτεμβρίου 2022

Κωδικός “Eureka”




Με αφορμή τον ανταγωνισμό, κυρίως μεταξύ της Κίνας και των ΗΠΑ, για την επάρκεια ενέργειας, τον έλεγχο των αποθεμάτων του πετρελαίου και του φυσικού αερίου αλλά και την κυριαρχία στις θαλάσσιες και χερσαίες οδούς εμπορίου παρατηρούμε ανησυχητικούς τριγμούς στις σανίδες της παγκόσμιας ισορροπίας. Καταρχάς η παγκόσμια οικονομική διείσδυση της Κίνας έχει αναχαιτίσει την αμερικανική διείσδυση και κατά δεύτερον θέτει σε δεύτερη μοίρα τα συμφέροντα της Ευρωπαϊκής Ένωσης μα και της Ρωσίας, κυρίως στην καρδιά της Ευρασίας μα και γενικά στην Ασία, παρά την προσπάθεια επανάκαμψης μιας Μόσχας αποφασισμένης να διατηρήσει σφαίρα επιρροής στον «ζωτικό χώρο» της. Πάντως το Κρεμλίνο, λόγω και της παρτίδας που παίζει με Ουάσιγκτον, ΝΑΤΟ, ΕΕ, ένα από τα επεισόδια της οποίας εκτυλίσσεται σήμερα στην Ουκρανία, γνωρίζει πως θα πρέπει να συμπλέει όσο περισσότερο μπορεί με το Πεκίνο για να επιτυγχάνει ή τουλάχιστον να πλησιάζει τους γεωστρατηγικούς στόχους του.

Σε πλανητικό επίπεδο η γιγάντια κινεζική αυτοκρατορία στοχεύει στην οικονομική επέκταση της προς την Αφρική, την λατινική Αμερική αλλά και την Ευρώπη, στα πλαίσια του προγράμματος «Πρωτοβουλία Ζώνη και Δρόμος» (Belt and Road Initiative), υποστηριζόμενη από τη Ρωσία. Πρόκειται για μια επιθετική αναβίωση του παλιού «Δρόμου του Μεταξιού», και, δεδομένης της υποχώρησης της οικονομικής και στρατιωτικής ισχύος στο διεθνές προσκήνιο της ΕΕ και των ΗΠΑ, θα επεκτείνεται σε ολόκληρη την περιοχή της Αφρικής της Ασίας στις χώρες το Ειρηνικού Ωκεανού, της Ανατολικής Ευρώπης και Λατινικής Αμερικής. Ήδη κατά τη δεύτερη σύνοδο κορυφής της Κοινότητας Κρατών της Λατινικής Αμερικής και της Καραϊβικής που πραγματοποιήθηκε στην Αβάνα της Κούβας τον Ιανουάριο του 2014 οι 33 χώρες-μέλη αποφάσισαν την ίδρυση φόρουμ μόνιμης συνεργασίας με το Πεκίνο. Όσο αφορά την Αφρική η Κίνα έχει ήδη αναπτύξει στρατιωτικό σώμα από 4.000 στρατιώτες στο Νότιο Σουδάν για την προστασία ενός πετρελαιαγωγού (το 82 τοις εκατό των εξαγωγών πετρελαίου του Νότιου Σουδάν καταλήγει στην Κίνα) και έχει καταστήσει σαφές πως προτίθεται να ενισχύσει τη στρατιωτική παρουσία της σε Αιθιοπία, Λιβερία, και Νιγηρία. Πάντος η Αγκόλα παραμένει ο μεγαλύτερος αφρικανικός προμηθευτής της Κίνας σε πετρέλαιο ενώ έχει συνάψει συμφωνίες εξορύξεως με το Τσαντ, Γκαμπόν, Μαυριτανία, Κένυα, Κονγκό, και Γουινέα. (Περισσότερα, Κώστας Λουλουδάκης: Οι εκτός Ευρώπης Χώρες — TVXS 12 Απριλίου 2022 και «Η Χώρα με τα τέσσερα γράμματα» — Ημεροδρόμος 18 Νοεμβρίου 2019)

Η Κίνα στα διεθνή θέματα και για να διασφαλίσει την προμήθεια πρώτων υλών, δεν ακολουθεί την τακτική στρατιωτική επιβολή δύναμης όπως η Ουάσιγκτον. Αντίθετα, αφενός φροντίζει να μένει μακριά από τα εσωτερικά ζητήματα των διαφόρων χωρών, για να μη δείξει την παραμικρή αποικιοκρατική επιβολή, αφετέρου, διαθέτοντας σημαντικές οικονομικές δυνατότητες, επιβάλλεται ως παράγοντας που δεν μπορεί να παρακαμφθεί. Είναι φανερό πως ο πλανήτης έχει μπει σε διαδικασία θεμελιακής αλλαγής με οδηγό την χώρα του Μεγάλου Τιμονιέρη, του μυστηριώδη Μάο…Του ανθρώπου που ανάστησε την Κίνα και έγραψε το εμβληματικό «Κοκκίνο Βιβλίο» του οποίου η σοφία αντικατέστησε κάθε άλλη πηγή μόρφωσης… Έτσι κι αλλιώς σήμερα είναι αδύνατο να συζητήσεις για το μέλλον των παγκόσμιων ισορροπιών ή ανταγωνισμών χωρίς να λάβεις υπόψη την Κίνα.

Ποιος όμως άνοιξε τον δρόμο στις τωρινές φιλοδοξίες του Πεκίνου;

***

Βρισκόμαστε ακριβώς στο τέλος της δεκαετίας του εξήντα. Οι ΗΠΑ παραμένουν εγκλωβισμένες στον πόλεμο του Βιετνάμ όταν εκλεγεται στην αμερικανική Προεδρία ο Ρίτσαρντ Νίξον. Δεξί χέρι του Νίξον ήταν ένας άνθρωπος που έμελλε να προκαλέσει τεράστιά δεινά και σύγχυση σε πολλές χώρες του πλανήτη. Ήταν ο Χένρι Κίσινγκερ. Ο άνθρωπος αυτός έπαιξε τον σημαίνοντα ρόλο του ανοίγματος των ΗΠΑ προς την Κίνα και ταυτόχρονα κατέστησε τα αποφθέγματα του Μαο στο «Κόκκινο Βιβλίο» νεκρή κατήχηση για ανόητους. Έτσι κι αλλιώς ο «ψυχρός πόλεμος» από την μεριά των ΗΠΑ , και σε επιμέρους πεδία εξωτερικής πολιτικής, απαιτούσε μια αν όχι παραίτηση, σίγουρα μια αποστασιοποίηση από τις ιδεολογικές σταυροφορίες και από τις ακραιφνείς ιδεολογικοποιημένες επιθετικές πολιτικές.

Ο Χένρι Κίσινγκερ «διάβασε» σωστά την ένταση στις σχέσεις ανάμεσα σε Σοβιετική Ένωση και την Κίνα. Η ένταση ανάμεσα στα δυο κομμουνιστικά γειτονικά κάστρα είχαν εμφανιστεί ήδη από τις αρχές της δεκαετίας του 60 όταν ο Μάο κατηγόρησε την ηγεσία του ΚΚΣΕ ως «ρεβιζιονιστές προδότες» κατηγορία που επέφερε την διακοπή των διμερών τους σχέσεων. Η ένταση ανάμεσα στις δυο χώρες κορυφώθηκε όταν στις 5 Ιανουαρίου 1968 έλαβε χώρα το αιματηρό περιστατικό στην παραμεθόριο όταν στρατιωτικές δυνάμεις της ΕΣΣΔ επιτέθηκαν εναντίον μιας κινεζικής περιπόλου σε μία από τις διαφιλονικούμενες νησίδες του ποταμού Ουσούρι. Ως το καλοκαίρι του 1969 έλαβαν χώρα ευρείας κλίμακας συγκρούσεις στην περιοχή με αποτέλεσμα η ΕΣΣΔ να προβεί σε συγκέντρωση πολεμικών δυνάμεων που ανέρχοταν στο ένα εκατομμύριο στρατιώτες. Σταδιακά όμως η κρίση αποκλιμακώθηκε, μετά και από την συνάντηση ανάμεσα στον Τσου Εν Λάι, πρωθυπουργού της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας και του Αλεξέι Κοσίγκιν πρωθυπουργού της ΕΣΣΔ. Ωστόσο, ο Μαο ουδέποτε πείστηκε για τις σοβιετικές προθέσεις ειρήνευσης…

Επομένως, ο Χένρι Κίσινγκερ σωστά πίστευε πως η συγκυρία ευνοούσε μια αναγκαιότητα: την εξομάλυνση των σχέσεων ανάμεσα σε ΗΠΑ και Κίνα η οποία μεσοπρόθεσμα θα λειτουργούσε σαν αντίβαρο απέναντι στη Σοβιετική Ένωση και βραχυπροθέσμα θα μπορούσε να αποτελέσει ένα σοβαρό και ουσιαστικό πλήγμα στη γεωπολιτική θέση του Κρεμλίνου!

Ούτε οι σεναριογράφοι του Χόλυγουντ δεν θα μπορούσαν να πέτυχουν τόσο υψηλά επίπεδα ρεαλισμού όσα αυτά του Χένρι Κίσινγκερ. Όμως υπήρξε ένα θέμα: ποιος θα προλείανε το έδαφος και μάλιστα με πλήρη μυστικότητα, για την προσέγγιση της Κίνας με τις ΗΠΑ;

Αναμφισβήτητα ο ίδιος ο Χένρι Κίσινγκερ έπαιξε ρόλο κλειδί πραγματοποιώντας μυστικό ταξίδι στο Πεκίνο, με ενδιάμεσους σταθμούς για παραπλάνηση τη Σαϊγκόν, τη Μπανγκόκ, το Δελχί και το Ραγουαλπίντι του Πακιστάν, συνοδευόμενος από μερικούς διπλωμάτες, με σκοπό την δημιουργία των προϋποθέσεων για περαιτέρω προσέγγιση. Η αποστολή αυτή απέκτησε κωδικό ονομασίας «Eureka» (https://www.cia.gov/readingroom/document/loc-hak-260-3-56-8 )

Όμως ο σημαντικός παράγων που καταλυτικά συνετέλεσε ως κανάλι επικοινωνίας στη διαδικασία προσέγγισης του Νίξον με τον Μάο ήταν το καμάρι των βαλκανίων, ο Πρόεδρος της Ρουμανίας, Νικολάε Τσαουσέσκου. Το ταξίδι του Ρίτσαρντ Νίξον στην Ρουμανία το 1969, τον οποίο οι κάτοικοι του Βουκουρεστίου υποδέχθηκαν με επευφημίες και ιαχές, χάριν μιας μεταφυσικής μέθης που επικράτησε στις κομμουνιστικές καρδίες τους, πραγματοποιήθηκε γιατί ο Τσαουσέσκου διατηρούσε συχνές και άριστες επαφές με τον Μεγαλο Τιμονιέρη. Η προσέγγιση δηλαδή από τις ΗΠΑ, του Τσαουσέσκου δεν ήταν ένα αφηρημένο σχέδιο στο σημειωματάριο του Χένρι Κίσινγκερ αλλά ήταν μια σωστά μελετημένη διπλωματική κίνηση.

Μέσω του Νικολάε Τσαουσέσκου ο «Αιώνιος Δάσκαλος» Μάο έμαθε πως οι ΗΠΑ ήταν έτοιμες να βοηθήσουν την Κίνα στις εχθροπραξίες της με την Σοβιετική Ένωση και πως η Ουάσιγκτον επιθυμεί την εξομάλυνση των σχέσεων της με το Πεκίνο. Και είναι ο «κομμουνιστής» Τσαουσέσκου που στέλνει τον αντιπρόεδρο του στο Πεκίνο για να προλειάνει την συνάντηση Νίξον -Μάο. Μάλιστα διαβίβασε μήνυμα του Τσου Εν Λάι, προς τον Νίξον σύμφωνα με το οποίο το μόνο εκκρεμές θέμα στις σχέσεις της Κίνας με τις ΗΠΑ ήταν αυτό του καθεστώτος της Ταϊβάν.

Τίποτα άλλο!

Η ευτυχή έκβαση του πολιτικού αυτού επεισοδίου και η ερεβώδης διπλωματική μηχανογραφία αποτελούν ολοζώντανη μαρτυρία πως η ιδεολογία, για την όποια εξουσία, εάν αυτή δεν συνοδεύεται από τον έλεγχο του λαού, στην πραγματικότητα δεν είναι τίποτα παραπάνω από ένα λούστρο που ξεχειλίζει από κυνικότητα!

Το ζήτημα της Ταϊβάν τελικά δεν εμπόδισε την επίτευξη συμφωνίας. Ο Νίξον δεν αμφισβήτησε την κυριαρχία της Κίνας στις όχθες της Ταιβάν. Τουναντίον, ο Λευκός Οίκος αναγνωρίσε την ύπαρξης μιας ενιαίας Κίνας και την Ταϊβάν ως κομμάτι της!

Ο Ρίτσαρντ Νίξον ταξίδεψε στο Πεκίνο την 21η Φεβρουαρίου και παρέμεινε εκεί έως τις 28 Φεβρουαρίου. Η επίσκεψη αυτή είχε τόσο σοβαρές επιπτώσεις, ώστε έμεινε γνωστή στην ιστορία ως: «η εβδομάδα που άλλαξε τον κόσμο».

Ο Νίξον δήλωσε: «Η Κίνα πρέπει να ενωθεί με τις ΗΠΑ σε μια κοινή μεγάλη πορεία προς την παγκόσμια ειρήνη».

Ενώ ο γνωστός και μη εξαιρετέος Ζμπίγκνιου Μπρεζίνσκι σε ρόλο αντι-ιμπεριαλιστή είπε: «Οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Κίνα μπορούν να συνεργαστούν για να σταματήσουν τα σχέδια των ιμπεριαλιστών και πιο συγκεκριμένα των Σοβιετικών»!!!

Τη σκυτάλη των δηλώσεων παρέλαβε ο Αμερικανός πρέσβης στο Τόκιο, που ανακοίνωσε: «Η διαφαινόμενη σύγκληση Ηνωμένων Πολιτειών-Κίνας θα μπορούσε να παίξει στον Ειρηνικό τον ίδιο ρόλο που έχει το ΝΑΤΟ στην Ευρώπη».

Η επιτυχία της προσέγγισης της Κίνας με τις ΗΠΑ αποτελούσε σοβαρό πλήγμα στη γεωπολιτική θέση της ΕΣΣΔ. Η Κίνα, στρεφόμενη ενάντια στην ΕΣΣΔ, στράφηκε και ενάντια σε όποιο κίνημα έδειχνε τότε προθυμία συνεργασίας με τους Σοβιετικούς και ενίσχυε τη Δύση, ώστε να μειωθεί η επιρροή της Μόσχας. Παράλληλα η χώρα του Μάο άρχισε σιγά-σιγά να εντάσσεται στους θεσμούς και στις λειτουργίες του διεθνούς καπιταλιστικού συστήματος. Όσο αφορά το «Κόκκινο Βιβλίο», αυτό μετατράπηκε σε ένα συνονθύλευμα ετοιματζίδικων αφορισμών και μοναδική μορφή διαθέσιμης έκφρασης στα εκατοντάδες εκατομμύρια μη προνομιούχων Κινέζων…

***

Μετά από αυτό το πινγκ-πονγκ μεταξύ παρελθόντος και παρόντος πρέπει να συμπεράνει κανείς ότι μορφοποιείται μια νέα αυτοκρατορία στην ανατολή που θα αποδυναμώσει το κυρίαρχο καπιταλιστικό σύστημα;

Ή, μήπως, αυτό που συμβαίνει είναι μια ανακατανομή ρόλων μεταξύ παλαιών και νέων δυνάμεων για το ποια θα καταφέρει να συγκεντρώσει μεγάλο μέρος του παγκόσμιου παραγόμενου πλούτου, άρα τη παγκόσμια κυριαρχία σε γεωπολιτικό επίπεδο;

Προσωπικά, είμαι σίγουρος πως σήμερα η Κίνα που έχει ήδη ξεπεράσει τις ΗΠΑ στη βιομηχανική παραγωγή. Ταυτόχρονα πάρα των ανταγωνισμό με τις ΗΠΑ αποτελεί πολύτιμο εταίρο της Ουάσιγκτον, καθώς χρηματοδοτεί τα τεράστια αμερικανικά ελλείμματα. Τι θα συνέβαινε αν η Κίνα σταματούσε να αγοράζει αμερικανικά κρατικά ομόλογα;

Εντούτοις το Πεκίνο δεν ενδιαφέρεται να δώσει ώθηση στην ανάπτυξη της παγκόσμιας οικονομίας. Αντιθέτως, προσπαθεί με την ενίσχυση των δεσμών της με τις περιφερειακές οικονομίες να προσανατολίσει την παγκόσμια οικονομία προς όφελος της εσωτερικής της αγοράς.

Πρέπει να αντιληφθούμε πως στο εσωτερικό της τεράστιας χώρας (έκταση 9.597.000 τ.χμ) υπάρχει μια απειλή που υπονομεύει τη φαινομενική σταθερότητα της: το διευρυνόμενο χάσμα ανισοτήτων και βιοτικού επιπέδου ανάμεσα σε διαφορετικές ομάδες πολιτών. Υπάρχει δηλαδή τέτοια συλλογική ένδεια που για εκατοντάδες εκατομμύρια κατοίκων οι προσδοκίες έχουν περιοριστεί στην καθημερινή επιβίωση. Ήδη η κυβέρνηση της Κίνας παρεμβαίνει στις φτωχότερες δυτικές και νότιες αγροτικές περιοχές της χώρας, οι οποίες υστερούν και βρίσκονται πολύ πίσω από το ευημερούσες παράκτιες αστικές περιοχές.

Γι αυτό, χρειάζεται ενέργεια και συνεχώς νέους προμηθευτές πρώτων υλών, ενώ οι βιομηχανίες της εξαγωγής της επιθυμούν να εξάγουν φτηνά κινέζικα προϊόντα σε νέες αγορές. Η Κίνα νομίζω πως έχει ήδη δρομολογήσει βαθύτατες δομικές αλλαγές προς αυτήν την κατεύθυνση. 

Πηγή:imerodromos.gr



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Δευτέρα 12 Μαρτίου 2018

Η Ευρεσιτεχνία των «Λουτρών»

Kώστας Λουλουδάκης (Ιουλιανός)


Θα μπορούσε ο καθημερινός κώδικας επικοινωνίας μας, η γλώσσα μας δηλαδή, να αντανακλά τη χαρακτηριστική για την νοοτροπία μας έκφανση; Οι Γερμανοί απευθύνονται στον συνάνθρωπό τους χρησιμοποιώντας τρίτο πρόσωπο πληθυντικού. Είναι χαρακτηριστικό της ταυτότητάς τους να μην υπάρχει αμεσότητα στις προσωπικές τους σχέσεις, αλλά μια σιδηρά πειθαρχία που αρχίζει και καταλήγει στο εξιδανικευμένο, με καταγωγή από «αρχαία κοιτάσματα», Τευτονικό έθνος.

Οι αστοί πολιτικοί, «αρχοντικές» πρωσικές οικογένειες, βιομήχανοι, μεγαλο-αγρότες και ιερατικό κατεστημένο αποφάσισαν να δημιουργήσουν ένα συγκεντρωτικό και τερατόμορφο κράτος βασισμένο στα αρχέτυπα των αιματοβαμμένων Τευτόνων ιπποτών, οι οποίοι σκοτώνουν τις σατανικές δυνάμεις που απειλούν την Γερμανική φυλή. Οι  υποδεέστεροι λαοί πρέπει να υπηρετούν την  Γερμανική φυλή ή να εξοντωθούν για να ανοίξει ο ζωτικός χώρος, το λεγόμενο Lebensraum.

Στην Γερμανία αυτές οι μυθοπλασίες απελευθέρωσαν τεράστιες δυνάμεις μέσα από τη συλλογική συγκίνηση και την παράκρουση που προκαλούσαν οι φυλετικές θεωρίες, καθώς μεγάλη μερίδα του εργατικού κόσμου ήταν μικροαστικοποιημένη και προσηλωμένη στην αποικιακή αυτοκρατορική νοοτροπία και στην αλαζονεία του δήθεν πιο πολιτισμένου και ηγεμονικού ευρωπαϊκού έθνους. Και είναι σίγουρο πως δεν έχουν αλλάξει πολλά από τότε όσον αφορά στη νοοτροπία μεγάλης μερίδας των Γερμανών πολιτών.

«To Lebensraum, η εύρεση ζωτικού χώρου, που ως θεωρία αναπτύχθηκε από τον ζωολόγο βιολόγο και γεωγράφο Friedrich Ratzel και καθιερώθηκε ως πολιτική και οικονομική ιδεολογία από τον Γερμανό καγκελάριο Theobald von Bethmann-Hollweg (1909-1917), πρέσβευε ρητά τη φυλετική ανωτερότητα, Herrenvolk, δηλαδή κυρίαρχο έθνος των Γερμανών, οι οποίοι, λόγω της υπεροχής τους, σωματικής, ψυχικής, γενετικής, είχαν το δικαίωμα να εκτοπίσουν όποιους θεωρούσαν υπανθρώπους (Untermenschen), αυτούς της κατώτερης φυλετικής στάθμης. Όπως φαίνεται λοιπόν, τίποτα από όσα ακολούθησαν δεν ήταν πρωτότυπη ιδέα του Αδόλφου Χίτλερ, αλλά κάτι σύνηθες και αναπόσπαστο στοιχείο της γερμανικής κουλτούρας εκείνης της εποχής». (Κώστας Λουλουδάκης «Από το Τρίτο Ράιχ στην Ευρωπαϊκή Ένωση»  Εκδόσεις ΚΨΜ 2017)

Ωστόσο, η ιδεολογία αυτή απόκτησε δύναμη, όταν οι κοινωνικές συνθήκες επέτρεψαν την αποδέσμευσή της και την διάδοσή της μέσα στα μεγαλοαστικά κοινωνικά στρώματα, μα και στα λούμπεν στοιχεία που επιστρατεύτηκαν για να υπηρετήσουν την «φυλή», την «τιμή» και το «αίμα»∙ δηλαδή, τα συμφέροντα του γερμανικού καπιταλισμού που απειλούνταν από τον δράκο του κομμουνισμού και του εβραϊκού Μπολσεβικισμού.  Με απλά λόγια, ο φασισμός αποδείχτηκε χρήσιμος, όταν ο καπιταλισμός χρειάστηκε διέξοδο στο αδιέξοδό του μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο. Και είναι από την πολιτισμένη και βιομηχανικά αναπτυγμένη Γερμανία, από την οποία ξεπήδησε η πιο βάρβαρη μαζική δολοφονία στην Ιστορία της ανθρωπότητας. Και δεν μιλάω μόνο για τον πόλεμο που, έτσι κι αλλιώς, ήταν ένα έγκλημα τερατωδών διαστάσεων αντάξιο της άριας γερμανικής φυλής, αλλά μιλώ για την κάθοδο στην κόλαση: τα στρατόπεδα συγκέντρωσης, εκεί όπου η βαρβαρότητα ξεπέρασε το πιο ευφάνταστο σενάριο ταινίας τρόμου! Που μόνο η ύπαρξη τους θα έπρεπε να ωθήσει την Γη να ξεχάσει και να αποπέμψει την ανθρωπότητα.

Στο Μπούχενβαλντ, στο Μαουτχάουζεν – Γκούζεν, στο Μπέργκεν – Μπέλζεν, στο Νταχάου, στο  Μαϊντάνεκ, στο  Άουσβιτς – Μπίρκεναου, στην Τρεμπλίνκα και αλλού, οι Γερμανοί της άριας φυλής, με τις φιλόξενες προθέσεις, κατάφεραν το σημαντικό επίτευγμα να πείσουν τους εαυτούς τους πως το πρόβλημα των «παρασιτικών» ανθρώπων, Τσιγγάνων, Εβραίων Σλάβων, ομοφυλόφιλων, ανάπηρων ή κομμουνιστών δεν είναι ανθρώπινο ζήτημα ή ζήτημα ηθικής, αλλά αποκλειστικά ζήτημα βαθιάς πολιτικής μεταρρύθμισης και επιβαλλόμενης κοινωνικής υγιεινής. Επίσης, είναι γνωστές οι φιλόδοξες προθέσεις των Γερμανών επιστημόνων, οι οποίοι είχαν εκπονήσει ένα «Τετραετές Πλάνο» που περιέγραφε την μεθοδολογία που θα έπρεπε να ακολουθηθεί από τα φασιστικά στρατεύματα προκειμένου να επιτευχθεί  αναγκαία μείωση του πληθυσμού της ΕΣΣΔ κατά 30 ή ακόμα καλύτερα κατά 40 εκατομμύρια. Σύμφωνα με το  «Τετραετές Πλάνο»,  η ΕΣΣΔ θα μετατρεπόταν σε «Ινδία της Γερμανίας».

Σχεδιαζόταν εκτός από την άμεση στρατηγική εξόντωσης του γηγενούς στοιχείου, μια ταυτόχρονη μετανάστευση εποίκων Γερμανών στην Ανατολική Ευρώπη. Το Γ’ Ράιχ θα τους παραχωρούσε αγροκτήματα, τρακτέρ, αυτοκίνητα και δούλους, αφού όλοι οι Σλάβοι κομμουνιστές «ήσαν μια οικογένεια κουνελιών και γι’ αυτό καμία εργασιακή δεοντολογία δεν έχει νόημα» . Προέβλεπε μάλιστα ότι η «Ουκρανία και, στην συνέχεια, η λεκάνη του Βόλγα θα αποτελέσουν μια μέρα τους σιτοβολώνες της Ευρώπης. Θα προμηθεύουμε επίσης την Ευρώπη σίδηρο. Στην Κριμαία θα έχουμε εσπεριδοειδή, φυτείες ελαστικού κόμμεος, και βάμβακος. Θα δίνουμε στους Ουκρανούς κεφαλομάντηλα, γυάλινες χάντρες για κοσμήματα και όλα όσα επιθυμούν οι σλάβικες κουνελο-οικογένειες […]. Η ομορφιά της Κριμαίας θα είναι προσιτή στους Γερμανούς μέσω ενός αυτοκινητόδρομου. Αυτή θα αποτελέσει μια παραλλαγή της ιταλικής ή της γαλλικής Ριβιέρας. Κάθε Γερμανός πολίτης θα έχει την ευκαιρία να επισκέπτεται ο ίδιος τα κατακτημένα εδάφη με το Volkswagen του» . (Κώστας Λουλουδάκης «Από το Τρίτο Ράιχ στην Ευρωπαϊκή Ένωση»  Εκδόσεις ΚΨΜ 2017 και  Ian Kershaw: «ΧΙΤΛΕΡ ΝΕΜΕΣΗΣ» εκδόσεις scripta σελ 371)

Όλα αυτά χρησίμευαν στην γερμανική άρια φυλή, διότι  σύμφωνα με τον Γερμανικό μύθο της ανωτερότητας : «Ενιαίο ανθρώπινο γένος δεν υπάρχει. Ιστορία και αν υπάρχει είναι μονάχα της άριας φυλής. Οι άλλοι λαοί έχουν  προορισμό να γίνουν φορτηγά ζώα, να υπηρετήσουν τη γερμανική φυλή ή να εξοντωθούν για να της ανοίξουν ζωτικό χώρο».(Χαράλαμπος Θεοδωρίδης «Εισαγωγή στην Φιλοσοφία» Εκδόσεις Εστία σελ 418)

Αξίζει να αναφέρουμε ότι η βιομηχανική παραγωγή θανάτου στα στρατόπεδα συγκέντρωσης όπως αυτή περιγράφηκε στη «Διάσκεψη του Wannsee», που είχε ως διοργανωτή τον Reinhard Heydrich, ονομάστηκε «Τελική Λύση». Σχεδιάστηκε ως ένα σύστημα παράλληλης εξόντωσης, μέσω σειράς εκτελέσεων ηλικιωμένων, νηπίων και όσων για διάφορους λόγους ήταν ανίκανοι να εργαστούν, μέσω διαφόρων επιστημονικών πειραμάτων, και τέλος μέσω της καταναγκαστικής εργασίας στις Γερμανικές βιομηχανίες.

Ο διαχωρισμός των κρατουμένων γινόταν άπαξ και έμπαινε το τρένο στο στρατόπεδο  ανάμεσα σε άνδρες και γυναίκες, σε παιδιά και νήπια, σε αρρώστους και υγιείς, σε νέους και γέρους. Την επιλογή την έκαναν γιατροί! Αν δημιουργούνταν αναστάτωση, τότε τα φασιστικά κτήνη που εκτελούσαν το επάγγελμα του φρουρού, την αντιμετώπιζαν με μαστίγια και άγρια σκουλιά. Οι φρουροί με τα μαστίγια, ένθερμοι διαχειριστές του τρόμου, είχαν στρατολογηθεί από τον υπόκοσμο και από τις τάξεις των κοινών ποινικών κρατουμένων, ενώ την διατήρηση της φασιστικής τάξης εντός των στρατοπέδων την είχαν αναλάβει τα άγρια σκυλιά της οργάνωσης Hundestaffel.


Μετά τον διαχωρισμό σε όσους και όσες δεν είχαν επιλεγεί για εργασία ή για ιατρικά πειράματα, εμφανιζόταν ένας άνδρας των SS και τους διέταζε να αφήσουν τις βαλίτσες τους επί τόπου, να πάρουν μαζί τους μόνο πράγματα αξίας, τα χαρτιά τους, και σαπούνι για να πλυθούν στα «λουτρά». Εκεί τους περίμεναν άνδρες με άσπρες ρόμπες και με το περιβραχιόνιο του Ερυθρού Σταυρού, οι οποίοι χώριζαν τους άνδρες από τις γυναίκες και τα παιδιά. Τα γυναικόπαιδα τα οδηγούσαν σε ένα θάλαμο όπου, αφού πρώτα τα κούρευαν γουλί, τα διέταζαν να γδυθούν, έπειτα να διπλώσουν όμορφα τα ρούχα τους, μετά να παραδώσουν τα έγγραφά τους και τα χρήματα ή τα χρυσαφικά τους, και τέλος κρατώντας μόνο το σαπούνι τους τα οδηγούσαν στο «λουτρό»…Εκεί άρχιζε ο θρήνος και η κόλαση…Μα ένας γυμνός άνθρωπος που έχει χάσει την δύναμη και την αξιοπρέπειά του, πώς να παλέψει;

Μετά από είκοσι λεπτά η πόρτα των «λουτρών» άνοιγε και μια ομάδα ζωντανών κρατουμένων, -για να καταφέρουν την πιο χυδαία επιβίωση εκεί όπου ο θάνατος από σφαίρα ήταν πολυτέλεια,- έμπαινε μέσα με πένσες στα χέρια και αφαιρούσε από τους νεκρούς ασημένια ή χρυσά δόντια, αλυσίδες και βέρες. Τα αγαθά αυτά τα παρέδιδαν στους φύλακες προς δόξα της Γερμανίας και του Φύρερ της, και φυσικά προς κατάθεση στις ελβετικές τράπεζες.

Αλλά σε όσους θανάτωναν στα «λουτρά» οι Γερμανοί, σίγουρα έδειχναν φιλευσπλαχνία και  φροντίδα, θα λέγαμε, σε σύγκριση με τα παιδιά, τις γυναίκες και τους άνδρες που επιλέγονταν για ιατρικά πειράματα τα οποία χρηματοδοτούσε η κολοσσιαία κοινοπραξία I.G. Farben, η οποία προέκυψε από τις εταιρείες Hochst, AGFA, BASF και βέβαια την γνωστή μας  Bayer. Η τελευταία μάλιστα  αγόραζε από τα SS γυναίκες κρατούμενες για να προχωρήσει σε ιατρικά πειράματα. (Auschwitz: The Role of IG Farben-Bayer)

Η συγκεκριμένη κοινοπραξία χρηματοδοτούσε τα απάνθρωπα πειράματα του φασίστα γιατρού Josef Mengele, ο οποίος αρεσκόταν  να αφαιρεί χωρίς αναισθησία όργανα, να προχωρά σε σκόπιμη μόλυνση «υποκείμενων» ώστε να δοκιμάζει πρωτότυπα φάρμακα της Bayer, και να κάνει πειράματα σε παιδιά κυρίως σε δίδυμα με στόχο τη μελέτη των γενετικών γνωρισμάτων, στην εξαγωγή συμπερασμάτων για τις φυλετικές διαφορές, την ευγονική, και τη γενετική ταυτότητα του ανθρώπου. (Τhe guardian: The dwarves of Auschwitz)

Η IG Farben-Bayer υποστήριξε, επίσης, τα πειράματα στείρωσης σε κρατούμενες του Άουσβιτς–Μπίρκεναου και του Νταχάου, του Καθηγητή γυναικολογίας στο Πανεπιστήμιο Königsberg, Karl Clauberg, για να βρεθεί μια αποτελεσματική χημική μέθοδος ευνουχισμού που θα την χρησιμοποιούσε στα κατεχόμενα σοβιετικά εδάφη.


«Οι γιατροί των στρατοπέδων προχωρούσαν σε διαδοχικές μεταμοσχεύσεις, ακρωτηριασμούς, αφαιρούσαν κομμάτια, έκαναν πειράματα σε καθένα από τα όργανα των κρατουμένων και επινοούσαν μεθόδους μαζικής στείρωσης  εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων, ώστε να μην μπορούν να τεκνοποιήσουν και να επιμολύνουν, όπως πίστευαν οι φασιστείς, την «άρια φυλή».

Αλήθεια, τι είδους άνθρωπος έπρεπε να είναι κανείς ώστε να δολοφονεί με αυτήν τη κτηνώδη διαδικασία στο όνομα της επιστήμης χιλιάδες παιδιά;

Ή μήπως από ένα σημείο και πέρα το κόστος σε ανθρώπινες ζωές δεν παίζει κανένα ρόλο, διότι αυτό που έχει σημασία είναι να παράγουμε αποτέλεσμα; Ιδίως στον τομέα της επιστήμης και μάλιστα κατά την διάρκεια του πολέμου;

Ένας από αυτούς τους σαδιστές γιατρούς των SS που πολύ αγάπησαν οι αμερικανικές υπηρεσίες, ανάμεσα σε άλλους, όπως οι: Hans Antmann, Kurt Blome , Erich Traub , Walter Schreiber, Richard Lindenberg , ήταν και ο Hubertus Strughold.

Ο Η. Strughold ήταν ο υπεύθυνος της «αεροπορικής ιατρικής» και διενεργούσε τα πειράματά του υπό την αιγίδα του Hermann Göring!

Μεταπολεμικά, τα απορρυπαντικά της CIA ξέπλυναν τον φασίστα γιατρό των SS και καθαρό από φρικαλεότητες και ιατρικές θηριωδίες και τον εγκατέστησαν σε μια αεροπορική στρατιωτική βάση στο Σαν Αντόνιο. Το φασιστικό κελεπούρι που άκουγε στο όνομα Hubertus Strughold  ήταν ο επικεφαλής του Κέντρου Αεροπορικής Ιατρικής της «National Aeronautics and Space Administration» της γνωστής μας NASA!

Μάλιστα, οι Αμερικανοί, ευγνώμονες στον φασίστα γιατρό των SS, καθιέρωσαν το βραβείο «Hubertus Strughold», που δίδεται από την «Αεροδιαστημική Ιατρική Ένωση» σε επιστήμονες που συνέβαλαν στην έρευνα στον τομέα του διαστήματος που σχετίζεται με την ιατρική.

Οι αμερικανικές υπηρεσίες έκαναν τα πάντα ώστε να τον παρουσιάσουν σαν έναν άνθρωπο που υποστήριζε την πρόοδο της επιστήμης και κυρίως υπέρ της ανθρωπότητας! Το βιογραφικό του στην NASA αναφέρει: «Ο Hubertus Strughold M.D, επέζησε από την καταστροφή της πατρίδας του στον πόλεμο, μετοίκησε σε νέα γή, έφτιαξε καινούργια καριέρα σε ένα πεδίο των ανθρώπινων δραστηριοτήτων φρέσκο σαν το αύριο κι έγινε διεθνώς γνωστός ως η ζωντανή αυθεντία της διαστημικής ιατρικής»! (Νational Geographic: Were the Nazis working for NASA in Secret?)

Ο αμετανόητος φασίστας γιατρός των SS κάτω από την προστασία της CIA έφτασε στο σημείο να γράψει βιβλίο με τίτλο: «Η Γερμανική Αεροπορική Ιατρική στο Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο», όπου εξηγούσε πως έκανε μελέτες και  έφτασε σε συμπεράσματα αφαιρώντας, όμως, κάθε αναφορά στα βάρβαρα πειράματά του. Αυτό που μετρούσε ήταν το αποτέλεσμα των ανακαλύψεών του και όχι πώς έφτασε εκεί!» (Κώστας Λουλουδάκης –Δημήτρης Κούλαλης : «Το Χρονικό του Αύριο» Εκδόσεις Α/συνέχεια. Απόσπασμα από το άρθρο η «Ναζί στην CIA» του Κώστα Λουλουδάκη)

Ανάμεσα στους κρατουμένους υπήρχαν και πολύτιμα εργατικά χέρια με απαραίτητες δεξιότητες.

Τι γινόταν με αυτούς;


Όπως έχει επισημανθεί και αλλού, είναι γνωστό ότι στο φασιστικό Γερμανικό στρατόπεδο εξόντωσης του Άουσβιτς, αλλά και σε όλα τα άλλα στρατόπεδα τα οποία μηχανοργάνωσε η αμερικανική πολυεθνική ΙΒΜ, οι ιθύνοντες είχαν αναρτήσει μια μεγάλη επιγραφή που έγραφε: «Η δουλειά απελευθερώνει». Πρέπει να είμαστε σίγουροι ότι οι Γερμανοί δεν το έγραψαν με χλευαστική διάθεση, αντίθετα ήταν το δόγμα τους, η σχεδόν θεολογική θεωρία τους, με ή χωρίς φασισμό.

Μόνο στην εταιρεία I.G. Farben, η οποία είχε εργοστάσιο εντός του στρατοπέδου Άουσβιτς, «δούλεψαν» 85.000 κρατούμενοι και από αυτούς οι 25.000 άφησαν την τελευταία τους πνοή υπέρ του αναπτυξιακού στόχου της εταιρείας. Αν αναλογιστούμε την μεταπολεμική πορεία της I.G. Farben, τότε μπορούμε να υποθέσουμε ότι η «θυσία» αυτή δεν πήγε χαμένη… (CARTELS: I.G. Farben Comeback)

Άλλωστε, η οικονομική διανόηση της Γερμανίας θεωρούσε τέτοιου είδους θυσίες οικονομικά δικαιολογημένες. Οι οικονομικοί σχεδιαστές της φασιστικής Γερμανικής Ευρώπης εξέταζαν κάθε χώρα, κάθε περιοχή ξεχωριστά, διατύπωναν μια θεωρία «βέλτιστου πληθυσμιακού μεγέθους»,  και ανάλογα με τον πληθυσμό των κατοίκων αποφαίνονταν κατά πόσο θα μπορούσε να προσφέρει οικονομικό όφελος ή ζημία. «Για παράδειγμα ο οικονομολόγος και τραπεζίτης Helmut Meinhold, επικεφαλής του φασιστικού «Ινστιτούτου Εργατικής Ανάπτυξης» το 1941, υπολόγισε ότι στην Πολωνία υπήρχε ένα εργατικό πλεόνασμα 5,83 εκατομμυρίων Πολωνών συμπεριλαμβανομένων των παιδιών και των γέρων, που η ύπαρξή τους, σύμφωνα με τον εξαίσιο οικονομολόγο Meinhold, συνεπαγόταν «πραγματική διάβρωση κεφαλαίου» και χαρακτήρισε αυτούς τους ανθρώπους ως Ballastexistenzen, δηλαδή περιττές υπάρξεις». (Laurence Rees: Άουσβιτς Εκδόσεις Πατάκη διάβασε και dip21.bundestag.de/dip21/btd/10/057/1005798.pdf).

Μετά τον πόλεμο, ο φασίστας Helmut Meinhold, αφού πρώτα ξεπλύθηκε στην αντικομμουνιστική κολυμβήθρα, έκανε λαμπρή καριέρα στην Γερμανική Ένωση Εργοδοτών  Βιομηχανίας Σιδήρου και Χάλυβα. (Διάβασε: Sucht nach der Quadratur des Zirkels)

Ας επισημάνουμε πως τους ικανούς προς εργασία κρατούμενους των φασιστικών Γερμανικών στρατοπέδων τους διαχειριζόταν, τους τιμολογούσε και τους πουλούσε στους βιομηχάνους η εταιρεία που είχαν συστήσει τα SS με την ονομασία: SS-Wirtschafts- und Verwaltungshauptamt , για συντομία:  SS-WVHA. Από την SS-WVHA αγόρασαν σκλάβους, εκτός από την I.G. Farben, οι εταιρείες αεροσκαφών Heinkel, Junkers και Messerschmitt, ο όμιλος Friedrich Krupp AG(η σημερινή ThyssenKrupp AG), οι αυτοκινητοβιομηχανίες BMW,  Audi, και Daimler-Benz η εταιρεία τσιμέντου Goleszow, η εταιρεία ηλεκτρομηχανολογίας Siemens-Schuckertwerke κ.α.

Χαρακτηριστικά, η I.G. Farben, η δημιουργός του αεριού Zyklon B με το οποίο θανατώνονταν οι περιττοί για την οικονομία άνθρωποι, είχε συμφωνήσει να καταβάλει στην εταιρεία WVHA των SS ημερομίσθιο 3 μάρκων στον ικανό προς εργασία αλλά ανειδίκευτο εργάτη και 4 μάρκων για τον ειδικευμένο εργάτη. Φυσικά το κόστος συντήρησης του εργάτη-δούλου ήταν πολύ μικρότερο από αυτό το ποσό.  Γενικά, η «ελαστικότητα» των ικανών προς εργασία, εγκλείστων, μόνο από το στρατόπεδο του Άουσβιτς συνεισέφερε στην Γερμανική οικονομία καθαρό κέρδος ύψους 30 εκατομμυρίων μάρκων. Τεράστιο ποσό για την εποχή.(Auschwitz 1940-1945 Central Issues in the History of the Camp Τόμος I).

Ειρήσθω εν παρόδω, η οικονομική αυτοκρατορία των SS αριθμούσε 500 θυγατρικές που ειδικεύονταν σε ένα ευρύ φάσμα επιχειρήσεων, όπως την εκμετάλλευση του μεταλλικού νερού Apollinaris, το οποίο σήμερα ανήκει στην Coca Cola, την παραγωγή πορσελάνης Porzellan Manufaktur Allach, την προμήθεια και την κατασκευή οικοδομικών υλικών DEST κ.α.

Ας αφηγηθώ μια Ιστορία: Ο Φριτς Χάμπερ ήταν χημικός και διευθυντής του φημισμένου παγκόσμια Ινστιτούτου Μοριακής Χημείας, Κάιζερ Βίλχελμ. Του είχε ανατεθεί από το Γερμανικό κράτος την περίοδο του Μεγάλου Πολέμου, να βρει έναν τρόπο ώστε να καταφέρουν τα γερμανικά στρατεύματα να υπερισχύσουν στον πόλεμο των χαρακωμάτων. Ο Φριτς Χάμπερ ήταν ο άνθρωπος που συνέθεσε το δηλητηριώδες αέριο χλωρίου και επινόησε και τον τρόπο διασποράς του στο μέτωπο. Διατύπωσε, επίσης, μια απλή μαθηματική σχέση ανάμεσα στη συγκέντρωση του αερίου και στον χρόνο εκθέσεως που χρειαζόταν για να επέλθει ο θάνατος. Αυτή η σχέση, C x t = k:, έγινε γνωστή ως «Κανόνας του Χάμπερ». Η γυναίκα του Κλάρα, τον κατηγόρησε ως ανήθικο και απάνθρωπο. Στις διαμαρτυρίες της εκείνος απάντησε: «Ο θάνατος είναι θάνατος ανεξάρτητα από την αιτία.»

Η γυναίκα του αυτοκτόνησε στις 2 Μαΐου 1915. Την ίδια ημέρα ο Χάμπερ αναχώρησε για το Ανατολικό Μέτωπο, για να οργανώσει και να επιβλέψει προσωπικά την απελευθέρωση δηλητηριωδών αερίων. Το 1918, ο Χάμπερ τιμήθηκε με το βραβείο Νόμπελ. Κατά τη δεκαετία του 1920,ανέπτυξε το χημικό προϊόν γνωστό ως «Κυκλώνας Β» (Zyklon B), για λογαριασμό της εταιρείας IG Farben- Bayer που χρησιμοποιήθηκε στα στρατόπεδα συγκέντρωσης. Το 1933, με την άνοδο των φασιστών στην εξουσία, ο Φρίτς Χάμπερ, σε μια προσπάθεια να σωθεί, έγινε Χριστιανός. Ήταν, βλέπετε, Εβραίος…


Το Ζάικλον Β χρησιμοποίησαν οι φασίστες στα στρατόπεδα συγκέντρωσης,το οποίο «νομιμοποιήθηκε» στα 77.000.000 λίτρα «Αgent Οrange» που ράντισαν οι προστάτες της «ελευθερίας» και της «δημοκρατίας» το λαό του Βιετνάμ, για να εξαλείψουν το ζιζάνιο του κομμουνισμού, σκορπώντας λευχαιμία, λέμφωμα του Hodgkin, διάφορα είδη καρκίνου καθώς και τερατογενέσεις. Ακόμα και σήμερα, Βιετναμέζες μητέρες γεννούν παραμορφωμένα μωρά, ως αποτέλεσμα του χημικού, τοξικού, πολέμου που εξαπέλυσαν οι ΗΠΑ. Γεννήθηκαν δεκάδες χιλιάδες παιδιά με σωρεία φρικτών παραμορφώσεων και τρομακτικών σωματικών ανωμαλιών.

Επιπρόσθετα,  τα  τοξικά δηλητηριώδη και καρκινογόνα αέρια, τα οποία ήταν μια ευγενική χορηγία στην  καπιταλιστική «ελευθερία» της πολυεθνικής εταιρείας Monsanto, προκάλεσαν την εξαφάνιση  τροπικών δασών, την καταστροφή της βιοποικιλότητας  και τη δηλητηρίαση αγροτικών εδαφών του Βιετνάμ. Το “Agent Orange” είναι μία κληρονομιά των ΗΠΑ και της πολυεθνικής Monsanto, προς όλη την ανθρωπότητα που δεν μπορεί, που δεν πρέπει να αφήσουμε να ξεχαστεί!

Επιβάλλεται να γνωρίζουμε πως το δεύτερο τρίμηνο του 2018 αναμένεται να ολοκληρωθεί η σχεδιαζόμενη εξαγορά της αμερικανικής Monsanto από την Bayer, ύψους 62,5 δισ. δολ., «[…] στο πλαίσιο της εξαγοράς, η Βayer έχει συμφωνήσει ήδη να εκχωρήσει στη βιομηχανία αγροχημικών BASF περιουσιακά στοιχεία έναντι 5,9 δισ. ευρώ. Σε αυτά περιλαμβάνονται η πώληση των επιχειρηματικών δραστηριοτήτων της Bayer στον τομέα των σπόρων βαμβακιού, καθώς και ορισμένων προϊόντων για τη βελτίωση των χαρακτηριστικών τους». (Καθημερινή Η εξαγορά Monsanto από Bayer.)

Η ελεύθερη κυκλοφορία των εγκλημάτων και των κεφαλαίων συνεχίζεται αδιάλειπτα με τις ίδιες εταιρείες που, βουτηγμένες στο αίμα και στην ισοπέδωση της Ευρώπης,  στον μεταπολεμικό καπιταλισμό, εκτέλεσαν  το βιομηχανικό τους «θαύμα» και μεταμορφώθηκαν σε στυλοβάτες του συστήματος. Κανένας δικαστής δεν θα βρεθεί για να καταδικάσει το καπιταλιστικό σύστημα, άρα το έγκλημα θα παραμένει έγκλημα.

Ο Μπρεχτ επεσήμανε ήδη από τη δεκαετία του ’30: «… ο φασισμός δεν μπορεί να πολεμηθεί παρά σαν καπιταλισμός  στην πιο ωμή και καταπιεστική του μορφή, σαν ο πιο θρασύς κι ο πιο δόλιος καπιταλισμός».

Πηγή: imerodromos.gr



Kώστας Λουλουδάκης (Ιουλιανός): Σχετικά με τον Συντάκτη




Διαβάστε Περισσότερα »

Πέμπτη 20 Μαΐου 2021

Η Εποχή των Δημίων



Πριν ένα σχεδόν χρόνο, στις 10 Απριλίου 2020 σε άρθρο μου με τίτλο «Όψεις του νέου αυταρχισμού» έγραφα: «Μετά το πέρασμα του SARS-CoV-2, θα ξυπνήσουμε μέσα στην μαύρη νύχτα και τότε είναι που θα αντιληφθούμε ότι ο εφιάλτης είναι πραγματικός. Τόσο πραγματικός, όπως οι ομαδικές απολύσεις με sms, η εκ περιτροπής εργασία, και με μισό μισθό, η δουλειά τις Κυριακές, η περικοπή των μισθών στο δημόσιο, η μείωση των συντάξεων, σύνταξη στα 72 και ανάλογα της προϋπάρχουσας «ασφαλιστικής κατάστασης», η μείωση των δημοσίων δαπανών για την υγεία και την παιδεία, η παραχώρηση της διαχείρισης των νοσοκομείων σε ιδιωτικές εταιρείες, η αναστολή δικαιωμάτων και ελευθεριών, η οριοθέτηση της κοινωνικής συμπεριφοράς από την εξουσία, και άλλα πολλά τα οποία σήμερα φαντάζουν σαν μια κανονικότητα…».

Δυστυχώς σήμερα αυτή η καθημερινή σφαγή είναι μια κανονικότητα, μόνο όμως για τους ανόητους που ανασηκώνουν τους ώμους σφυρίζοντας και κοιτάζοντας αλλού. Αδιάφοροι και άβουλοι, μια μάζα μισθοσυντήρητων ικανών μόνο καταναλώνουν τηλεσκουπίδια, οι οποίοι εάν έπρεπε να διαλέξουν ανάμεσα στο θεό του επενδυτή και στο θεό του εργάτη φυσικά θα διάλεγαν τον πρώτο.

Η εργατική αναδιάρθρωση που επιλέγεται σήμερα από την κυβέρνηση του αποκαλούμενου Iron Man, πραγματικό όνομα Κυριάκου «Μωυσή» Μητσοτάκη, και παρουσιάστηκε από τον άνθρωπο-πλασιέ της δημόσιας περιουσίας, υπουργό Κωστή Superman Χατζηδάκη προσφέρει στους επενδυτές: Κατάργηση του οκταώρου, θεσμοθέτηση δεκάωρης εργασίας, ευελιξία στο χρόνο της εργασίας, κατάργηση του επιπλέον εισοδήματος από υπερωρίες, αποδυνάμωση της δυνατότητας συλλογικοποίησης των εργατικών διεκδικήσεων, παγίωση της τηλεργασίας δηλαδή το ηλεκτρονικό φασόν, μεταβάλλοντας έτσι τους μηχανισμούς κοινωνικοποίησης της εργασίας, απομονώνοντας τον εργαζόμενο από τον κοινωνικό του περίγυρο, γεγονός που θα συρρικνώσει την ανθρώπινη επικοινωνία καθώς ο εργαζόμενος δε θα είναι σε θέση να προσδιορίσει τα όρια ανάμεσα στην προσωπική του ζωή και στην εργασία του. Ενώ οι αυτοαπασχολούμενοι τηλεργαζόμενοι ή όχι χάνουν μια σειρά δικαιώματα όπως κοινωνική ασφάλιση, δώρα, άδειες μετ αποδοχών επίδομα ανεργίας κ.λπ. Περνάμε δηλαδή σε μια νέα φάση αυξανόμενης πλαστικοποίησης της εργασίας ως μέσου μείωσης του αμέσου και έμμεσου κόστους της εργασίας (μισθός κοινωνική ασφάλιση) με ταυτόχρονη αύξηση του μεριδίου των κερδών σε σχέση με το μερίδιο των μισθών.

Δεν θα αναφερθώ στα «επιχειρήματα» υπέρ του νόμου του υπουργού Κωστή Superman Χατζηδάκη γιατί τα όρια ανάμεσα στην εξυπνοποίηση και στην βλακεία που κινούνται, μου είναι δυσδιάκριτα. Όμως για να αναπληρώσετε μόνοι σας τα κενά σας για τους χειρότερους καιρούς που έρχονται και τα χαστούκια που θα πέσουν στην εφήμερη αίσθηση της μέχρι τώρα ικανοποιητικής ζωής σας λάβετε μόρφωση από τον υπουργό οικονομίας Χρήστο Σταϊκούρα ο οποίος φόρεσε την λεοντή του και δήλωσε:

«Ο εργαζόμενος αναλαμβάνει την υποχρέωση, να προσαρμοστεί στο δύσκολο εργασιακό περιβάλλον και να επιδείξει, υπομονή και αντοχή» (facebook.com/nanopoulosdion/videos/539201103677302).

Θέλω να είναι σαφές πως δεν υπάρχουν ισχυρότερα δεσμά για τους ανθρώπους της εργασίας από αυτά που οι ίδιοι χαλκεύουν για τους εαυτούς τους. Διότι εάν δεχτούμε αυτές τις «υποχρεώσεις», δηλαδή την νέα πραγματικότητα στην αγορά εργασίας, που αναπτύσσει ένα ευέλικτο χωρίς δικαιώματα και νομαδικό, όσο αφορά την αναζήτηση εργασίας, εργατικό δυναμικό τότε αυτόματα έχουμε επιδεινώσει την ανεργία, την φτώχεια, τον κοινωνικό αποκλεισμό και τον κοινωνικό αυτοματισμό, οδηγώντας σε ένα ανθρωποφάγο δίπολο: απασχολούμενοι και αποκλεισμένοι!

Δηλαδή θα οδηγηθούμε σε μοιραίες και οδυνηρές αλλαγές που διαβρώνουν την ιδιότητα του πολίτη και του δικαιώματός του να ζει με αξιοπρέπεια ωθώντας τον να περιοριστεί στο να είναι ικανοποιημένος αν κατορθώσει, μέσα σε συνθήκες συλλογικής ένδειας, την πιο χυδαία επιβίωση.

Μας είχε άλλωστε προειδοποιήσει με ωμά κυνικό τρόπο ο Πρωθυπουργός Κυριάκος «Μωυσή» Μητσοτάκης ήδη από το 2017. Είπε:

«Δεν τρέφω αυταπάτες για μια κοινωνία χωρίς ανισότητες. Κάτι τέτοιο είναι αντίθετο στην ανθρώπινη φύση και όσοι το επιχείρησαν καταστρατήγησαν τελικά την ίδια τη δημοκρατία και τα ατομικά δικαιώματα» (Ημεροδρομος- Νίκος Μπογιόπουλος Τι είπε ο άνθρωπος! https://www.imerodromos.gr/ti-ipe-o-anthropos-video-tou-nikou-bogiopoulou/).

Μην νομίζετε ότι ο αποκαλούμενου Iron Man ξεχειλίζει από ηλιθιότητα. Στα μάτια μου, πίσω από τον Κυριάκο Μητσοτάκη, ο οποίος ειρήσθω εν παρόδω δήλωνε πως «δεν έχω ζήσει με 800€ το μήνα» και ευχόταν στον εαυτό του «να μην χρειαστεί», υπάρχει κάτι πολύ χειρότερο, μια ιδεολογία: Ο λάιτ καθημερινός φασισμός μεταμφιεσμένος σε νεοφιλελευθερισμό.

Συγκεκριμένα, το εργασιακό οκτάωρο, το οποίο σύμφωνα με τον Κυριάκο Μητσοτάκη είναι ξεπερασμένο, τα μεροκάματα γαλέρας, ο εργοδοτικός έλεγχος που εισχωρεί πλέον και στην κατοικία του τηλεργαζόμενου, η εργασιακή ανασφάλεια, η ανεργία, και το χαμηλό ή το ανεπαρκές εκπαιδευτικό επίπεδο εντάσσονται σε ένα σύνολο ευρύτερων πολιτικών και οικονομικών διεργασιών που συντελούν στον κοινωνικό αποκλεισμό και στην συντήρηση και καθήλωση του λαού στην φτώχεια.

Σας παρακαλώ ακούστε τον προσεκτικά:



Αυτές οι συνθήκες θα οδηγήσουν σε έναν επώδυνο κοινωνικό και εξατομικευμένο ανταγωνισμό προς απόκτηση επανορθωτικών προσόντων. Όσοι δεν τα καταφέρουν ας επιβιώσουν πουλώντας φτηνά την εργατική τους δύναμη (working poor)…

Επίσης όπως γίνεται κατανοητό ο νόμος «απελευθερώνει» από τα ταξικά δεσμά τους εργαζομένους, αφού τους αντιμετωπίζει ως άτομα που έχουν την δύναμη να αγωνιστούν, όχι μαζικά, αλλά ο καθένας μεμονωμένα με τον επενδυτή-εργοδότη για να συμφωνήσουν τον μισθό, το ωράριο και τις μέρες εργασίας. Ενώ από την άλλη το ολοκληρωτικό δόγμα του φιλελευθερισμού απαγορεύει να επέμβει το κράτος στις εργασιακές σχέσεις και στις ελεύθερες (την «ελευθερία» και τα δικαιώματα μπορεί να τα κατέχει ο καθένας… ανάλογά με την περιουσία του βέβαια) διαπραγματεύσεις μεταξύ εργάτη και εργοδότη μιας και η όποια συμφωνία θεωρείται πως είναι απόρροια της συνεργασίας δυο ισότιμων συνεργατών!

Υπάρχει όμως λύση για τον μη ελαστικό εργάτη:

«Μπορεί και να μη δουλέψει, μπορεί να στοχάζεται για τη φύση του κόσμου σε ένα παγκάκι σε ένα πάρκο. Είναι στο χέρι του να διαλέξει τι θα κάνει» επισημαίνει, με φιλελεύθερη δογματική αυθεντία, ο Επιστημονικός Σύμβουλος του Κέντρου φιλελεύθερων μελετών «ΚΕΦίΜ» Σωτήρης Γεωργανάς. (Διαβάστε αν έχετε θάρρος: e-rooster.gr/07/2005/10)

Αυτή είναι η ελευθερία ενός ατόμου που συμπεριφέρεται όπως πρέπει. Διότι η ελευθερία πρέπει να έχει πειθαρχική επίδραση πάνω στο άτομο: «Σκάσε και δούλευε σε δουλειές που παράγονται τη στιγμή που ζητούνται, με μισθό ομηρίας της ίδιας της ζωής σου, ειδάλλως ψόφα».

Αυτές οι καταπιεστικές συνθήκες αναπαράγονται συνεχώς κι έτσι το καταπιεσμένο άτομο σιγά σιγά τροποποιεί τη συμπεριφορά του και συναινεί στην οικονομική τάξη πραγμάτων που εγγυάται την εκμετάλλευσή του. Με αυτό τον τρόπο η βαρβαρότητα γίνεται αποδεικτή ως δεδομένη και ο φόβος μεταμορφώνει την αδικία σε μοιρολατρία.

Στο καθεστώς της ελεύθερης αγοράς, για να υπάρξει το άτομο, πρέπει να έχει αγοραστική αξία, που θα έχει προκύψει από τον σκληρό ανταγωνισμό με ένα άλλο άτομο στα πλαίσια μιας κοινωνίας ίσων «ατομικών ευκαιριών» όπου ο καθένας (Προσοχή! Όχι όλοι, μόνο ο καθένας!) καλείται να υπερβεί τον εαυτό του και την κοινωνική κατάταξή του και να πραγματοποιήσει το μεγάλο σχέδιό του, ώστε με «απόλυτα ελεύθερη επιλογή» να επιδιώξει την αυτοπραγμάτωσή του ως άτομο.

Τώρα το αν η κρατούσα πραγματικότητα και η κοινωνική ταξική διαδικασία και όχι το άτομο είναι αυτή που καθορίζει τα όρια της ελευθερίας, που δεν είναι εξίσου ίσα για το αφεντικό και τον εργάτη, αλλά άνισα βίαια, γιατί απλούστατα δεν ξεκινούν όλοι από την ίδια αφετηρία ούτε έχουν όλοι στον αγώνα τους τις ίδιες διευκολύνσεις, δεν αναγνωρίζεται ως πραγματικότητα. Διότι πρέπει να θαφτούν όλες οι εξωατομικές κοινωνικές δυνάμεις που διαπερνούν και συνθλίβουν το άτομο». (Κώστας Λουλουδάκης.: «Ασπρα Μαντιλια στην Plaza de Mayo» Εκδόσεις ΚΨΜ)

Να πως έθεσε το θέμα ο ανεπάγγελτος Κωστής Superman Χατζηδάκης: «Ποιος είμαι εγώ ή ο ΣΥΡΙΖΑ που θα πει σε κάποιον εργαζόμενο, εάν το θέλει, ότι πρέπει να δουλεύει ακατέβατα 8 ώρες».

Ωστόσο το ερώτημα είναι αναπόφευκτο.

Υπό συνθήκες οικονομικού φιλελευθερισμού τα δικαιώματα του εργάτη: σταθερή εργασία, οκτάωρο, αξιοπρεπής μισθός συνδεδεμένος με το κόστος ζωής, είναι ατομικά δικαιώματα που προστατεύονται από τους θεσμούς ενός κράτους δικαίου ή φθίνουν και εξαφανίζονται χάρη στους θεούς της ελεύθερης ανταγωνιστικότητας και της ευελιξίας της εργασίας, που επιτρέπουν να μπορεί να αντικατασταθεί ένας μη ελαστικός από ένα άλλον πιο πρόθυμο και πιο ορθολογικό εργάτη;

Ρητορικό το ερώτημα μιας και γνωρίζουμε πως οι πρακτικές που ακολουθούν οι επιχειρήσεις, όσον αφορά την ευελιξία σε συνθήκες ελεύθερης ανταγωνιστικότητας, έχουν κατά κανόνα ευκαιριακό και εκμεταλλευτικό χαρακτήρα, τείνοντας στην υποβάθμιση των δικαιωμάτων των εργαζομένων αφού με ευθύνη του νεοφιλελευθέρου κράτους δεν θα υπάρχουν δεσμεύσεις προστασίας αλλά εξατομικευμένη «προσωπική» σχέση μεταξύ εργαζόμενου και εργοδότη.

Αυτός ο μετασχηματισμός της ίδιας της φύσης της εργασίας, θα μεταλλάξει περαιτέρω προς το χειρότερο τις εργασιακές σχέσεις, που σε συνδυασμό με ιστορικά υψηλά επίπεδα ανεργίας, την εργασιακή εφεδρεία, των εξαθλιωμένων δηλαδή, θα δημιουργήσουν, εκμεταλλευόμενοι την ετερογένεια στην κοινωνική σύνθεση, έναν αλληλοσυμπλεκόμενο αυτόματο μηχανισμό φόβου, ανασφάλειας και μοιρολατρίας, αποβλέποντας στην ενεργοποίηση των συντηρητικών-αντιδραστικών αντανακλαστικών της κοινωνίας, άρα στη συντριβή του λαϊκού εργατικού κινήματος και στην εθελοντική σκλαβιά.

Όμως, με θάρρος και σε πείσμα όλων πρέπει να αποβάλουμε την μοιρολατρία.

Δεν έχει νόημα μόνο να στηλιτεύουμε. Απαιτείται βούληση για ανυπακοή. Βούληση για ρήξη με το υπάρχων οικονομικό σύστημα του καπιταλισμού, αλλιώς το τελευταίο καρφί στο φέρετρό μας, θα το έχουμε βάλει εμείς οι ίδιοι.

Πηγή:imerodromos.gr



Kώστας Λουλουδάκης (Ιουλιανός): Σχετικά με τον Συντάκτη




Διαβάστε Περισσότερα »

Παρασκευή 6 Οκτωβρίου 2017

Φαντασιακό Ντοκιμαντέρ ενός Νέου Κόσμου…

Kώστας Λουλουδάκης (Ιουλιανός)



«Πλούτος: […] όταν με βάλουν στο χέρι και γίνουν πλούσιοι τότε δεν έχει τελειωμό η παλιανθρωπιά τους.

Χρεμύλος: Σωστά, μα δεν είναι όλοι τομάρια.

Πλούτος: Μωρέ όλοι, χωρίς εξαίρεση όλοι.»

(Αριστοφάνης – Εκδόσεις Κάκτος)


Στηθείτε μπροστά σε έναν καθρέφτη και ρωτήστε τον: πού και μέσα σε τι βρίσκομαι;

Προτού αμφισβητήσει κάποιος την εγκυρότητα του «ερωτήματος» και καταγγείλει την παιδαριώδη νοημοσύνη μου, παρακαλώ, όλοι μαζί, να πέσουμε σε μια μαζική ύπνωση που θα μας επιτρέψει να οραματιστούμε έναν νέο κόσμο…Έναν νέο κόσμο, μιας νέας κοινωνίας της αγοράς, όπου διαφυγή δεν θα υπάρχει για τους ανίκανους, τους ηττημένους, γενικά τους περιττούς ανθρώπους, πέρα από το να ασχολούνται, «καθισμένοι σε ένα παγκάκι» με τα συντρίμμια του εαυτού τους…

Αλλά πάλι, ίσως, εσείς που τώρα διαβάζετε, να μην υιοθετήσετε τα λεγόμενα μου και να τα θεωρήσετε ασυλλόγιστα, υπερβολικά, μη ορθολογικά. Μπορεί…

Όμως, αφήστε να σας παραπέμψω σε έναν άριστο, σε έναν νικητή, που δεν επιδέχεται βελτίωσης, και που κρατά πραγματικά ανθρωπιστική στάση απέναντι στους αδύναμους, στους ηττημένους της κοινωνίας. Αναφέρομαι στον φιλελεύθερο Σωτήρη Γεωργανά Δρ. Οικονομικών στο Πανεπιστήμιο της Βόννης και Καθηγητής Οικονομικών στο University of London -Royal Holloway, ο οποίος με διαύγεια πνεύματος καταδεικνύει τους όρους ορθολογικής εννόησης της φιλελεύθερης κοινωνίας:


«[…]Είναι η κοινωνική συνοχή ένας στόχος από μόνη της, που δίνει το δικαίωμα σε κάποιον που τεμπέλιασε και απέτυχε στην ζωή του να ζητάει να πληρώσουν οι άλλοι τα σπασμένα? Είναι δυνατόν να υποστηρίζουμε την «κοινωνική συνοχή» αντί της δικαιοσύνης? Κανείς δεν έχει δικαίωμα στην τεμπελιά, κανείς δεν έχει δικαίωμα να απαιτεί αυτό που δεν του ανήκει. Θέλουμε ένα κράτος που δίνει καλές ευκαιρίες σε όλους τους πολίτες για να διακριθούν. Όποιος δεν διακρίνεται, όμως, δεν μπορεί να ζητάει τα ρέστα από τους συνανθρώπους του. Και η κυβέρνηση είναι υποχρεωμένη να προστατεύει τους παραγωγικούς, εργατικούς πολίτες από τις εκβιαστικές, ενίοτε ληστρικές τακτικές των υπολοίπων. Δίκαιο και πρέπον είναι να παίρνετε ό,τι κερδίζετε από τον προσωπικό σας μόχθο.

[…]Ας ενωθούμε όλοι να φάμε τους επιτυχημένους συμπολίτες μας. Είναι… ιερό δικαίωμα μας!

[…]. Ένας άλλος κόσμος είναι δυνατός, φτάνει να κλέψουμε από όσους είναι καλύτεροι από μας» και καταλήγοντας κύριος καθηγητης αναρωτιέται: «ως πότε θα ανέχονται οι ικανοί το ξεζούμισμα για χάρη των χαραμοφάηδων?»

(Rooster.gr) Σωτήρη Γεωργανά: «Από τον καθένα σύμφωνα με τις δυνατότητες, στον καθένα σύμφωνα με τις ανάγκες του;»



Ανοικτή και απροσχημάτιστη απολογία ενός αυτοκρατορικού εκπροσώπου μιας θανατηφόρας κοινωνικής τάξης, ο οποίος εκφράζει το νεοφιλελεύθερο ήθος της επιβίωσης που τιμά φραστικά την ελευθερία του ατόμου, ενώ ουσιαστικά στο ανταγωνιστικό κοινωνικό περιβάλλον ανταμείβει τους νικητές, τους «άριστους», δηλαδή τους ισχυρότερους, ενώ τιμωρεί του ηττημένους, τους «ανάξιους», δηλαδή τους ανίσχυρους, και καταρρακώνει καθημερινά την ανθρωπιά. Σε κάθε περίπτωση, οι «ανάξιοι», οι κοινωνικά ηττημένοι, αφού στάθηκαν ανίκανοι να νικήσουν, πρέπει να παραμερίσουν για να ζήσουν στον νεοφιλελεύθερο παράδεισο οι ισχυροί.


«Το κράτος, σύμφωνα με αυτήν την φιλοσοφία, δεν μπορεί να μειώνει τις ανισότητες με την βία, κόβοντας τα πόδια μερικών πολιτών. Αυτό που μπορεί να κάνει, είναι αυτό που έκανε η κα. Θάτσερ: να αφήσει το πεδίο ελεύθερο για τον καθένα μας να κερδίσει το ψωμί του σε έναν δίκαιο αγώνα, χωρίς εμπόδια. […] (σ.σ: ο καθένας όχι όλοι) Μπορεί και να μην δουλέψει, μπορεί να στοχάζεται για την φύση του κόσμου σε ένα παγκάκι σε ένα πάρκο. Είναι στο χέρι του να διαλέξει τι θα κάνει

Σωτήρη Γεωργανά: Τo κληροδότημα της Θάτσερ Βλέπε και: Κώστας Λουλουδάκης: Άσπρα Μαντίλια στην Plaza de Mayo Εκδόσεις ΚΨΜ


Άλλες επιλογές εκτός του «στοχασμού σε ένα παγκάκι», του άχρηστου, του ηττημένου από τον «δίκαιο αγώνα» εναντίον των συνανθρώπων του, απαγορεύονται!

Ας οραματιστούμε τον ελεύθερο κόσμο του καθηγητής Γεωργανά: Είναι ένας κόσμος πλήρους υποταγής στα συμφέροντα των επενδυτών, ένας κόσμος ανταγωνιστικός, συμμορφωμένος με τα κριτήρια της απασχολησιμότητας, της ευελιξίας, της κινητικότητας, με εργάτες μιας χρήσης, όπου οι κοινωνικές υπηρεσίες του δημοσίου και η οικονομική του δραστηριότητα έχει περιοριστεί έως του σημείου να αντιστοιχεί στο 5% του ΑΕΠ… Μεθερμηνευόμενον, σημαίνει πως αυτό που απομένει για τους πολλούς, σε μια κοινωνία που τα πάντα μπορούν να πουληθούν και να αγοραστούν, είναι η βαναυσότητα της οργανωσιακής βίας: απόλυτη ανέχεια, καθολική στέρηση, δυστυχία του κόσμου, καθημερινή σκλαβιά και αποκτήνωση, γενικά, εκποίηση της ζωής στην αγορά!

Όμως δεν είναι όλα «μηδενισμός».

Γιατί στον ελεύθερο κόσμο θα υπάρχουν χαρούμενα φιλελεύθερα ανθρωπάκια που θα πουλάνε φιλανθρωπία και ελπίδα. Γυναίκες μεγαλο-καπιταλιστών, «φύλακες-άγγελοι» των παιδιών με καρκίνο, ηθοποιοί και τραγουδιστές stars προστάτες των πεινασμένων και όσων δεν έχουν ένα στοιχειώδες εισόδημα, ΜΚΟ θα βάζουν πουλόβερ στα δέντρα των δρόμων και θα ανάβουν χιλιάδες κεράκια υπέρ των ανέργων, τραπεζικά ιδρύματα, στα πλαίσια της κοινωνικής ευθύνης τους, θα παρέχουν την στέγη των άστεγων, των πεινασμένων, των παιδιών των φτωχών…

Ναι, οι θιασώτες της αριστείας, της ελεύθερης αγοράς, των δομικών μεταρρυθμίσεων του δημοσίου, της επιχειρηματικής εξωστρέφειας και του laissez faire, ως φιλάνθρωποι, στα πλαίσια της εταιρικής διακυβέρνησης και ευθύνης, θα αναλάμβαναν ευχαρίστως τους φτωχούς ανθρώπους, που αυτοί φταίνε για τη φτώχεια τους, τους άνεργους, που αυτοί φταίνε για την ανεργία τους, τους άστεγους, που αυτοί φταίνε για την ανέχειά τους, και γενικά τους αδαείς και τους ενοχλητικά παρείσακτους…


Αναρωτιέται ο Εντουάρντο Γκαλεάνο (Οι Μέρες Αφηγούνται):

«Για τους φτωχούς γνωρίζουμε τα πάντα: πού δεν δουλεύουν, τι δεν τρώνε, πόσο δεν ζυγίζουν, πόσο ύψος δεν έχουν, τι στερούνται, τι δεν σκέφτονται, σε τι δεν πιστεύουν. Μας απομένει μόνο να μάθουμε γιατί είναι φτωχοί. Μήπως γιατί μας ντύνει η γύμνια τους και μας θρέφει η πείνα τους;».


Όχι, θα αναφωνούσε ο φιλελεύθερος φιλόσοφος Άρθουρ Γιανγκ (Arthur Young) –«ο απόστολος του πολιτισμού» σύμφωνα με τον κλασικό φιλελεύθερο στοχαστή Τζον Στιούαρτ Μιλ (John Stuart Mill)–, που είχε επισημάνει ήδη από το 1771: «Μόνο ένας ανόητος δεν γνωρίζει πως οι κατώτερες τάξεις πρέπει να διατηρούνται φτωχές. Αλλιώς δεν θα γίνουν ποτέ εργατικές». ( Ρούσου Βρανά: Το κοινωνικό)

 

Μα να, τώρα ξεκινά το πανηγύρι…ήρθε η ώρα να διασκεδάσεις… πλήρωσε και πάρε μέρος στην συναυλία ανακούφισης «όσων υποφέρουν» της ΜΚΟ «Όλοι μαζί Μπορούμε» με χορηγούς τις τράπεζες, τρέξε στον μαραθώνιο του brand «Wind», γίνε μέλος στην ομάδα Marketing Νέων του brand «Fanta», πιές το brand Coca Cola για να μάθεις τον «μύθο της Αριάδνης, συμμάχου του Θησέα στην μάχη του με τον Μινώταυρο», και αν είσαι άστεγος ρίξε στο νερό που βράζεις ένα brand Knorr γιατί η καλή εταιρεία πιστεύει πως η «γεύση στο φαγητό είναι προτέρημα και δικαίωμα όλων […]» γι΄ αυτό «[…]παρέχει βοήθεια σε άτομα και ομάδες κοινωνικά αποκλεισμένα παρέχοντάς τους καθημερινά ένα πιάτο ζεστό φαγητό».

Θα έχουν και πρόγραμμα: χτύπα παλαμάκια μπροστά στην τηλεόραση, πειθάρχησε και χειραγωγήσου. Έμπα μέσα στην οθόνη σου, βούτα στο βόθρο της βλακώδους μάζας που αναπαύεται στην κρανιακή κοιλότητα της ξανθιάς παρουσιάστριας, σώπαινε μπροστά στο κύρος του προβεβλημένου, αυτοθαυμαζόμενου και έγκυρου δημοσιογράφου ειδήσεων και άκου…Άκου τον φόβο, κι άλλο φόβο, περισσότερο φόβο, με στοιχεία τρόμου…για να σκοτωθεί κάθε σκέψη για: αντίσταση, αλλαγή, αλληλεγγύη, ανατροπή, εξέγερση.

Η μαλακία παράγεται σε υπεραφθονία από την οθόνη και διατίθεται σε τεράστιες ποσότητες στους άβουλους και πρόθυμους καταναλωτές.

Όμως, θα είσαι ελεύθερος, λόγω των διογκωτικών δυνατοτήτων των εγκεφαλικών συνάψεων που προσφέρει η ηλιθιότητα, να εκφράζεις την βούληση σου μόνο από το σπίτι σου, όπου μαζί με την οικογένειά σου θα συζητάς μπροστά σε μια τηλεόραση ποιο γενικό «ταλέντο», ποιον μάγειρα, ποια κοπέλα καλοντυμένη και ποιον παίκτη του Survivor να ψηφίσεις, με χρέωση του τηλεφώνου σου, μα με ελεύθερη βούληση. Και όσον αφορά στον κοινωνικό αλτρουισμό και την αλληλεπίδραση με τον συνάνθρωπό του, θα είναι ελεύθερος να τα εκφράζεις με άναρθρες κραυγές μέσα σε ένα γήπεδο ποδοσφαίρου απέναντι στους αγαπημένους παίκτες, του Παναθηναϊκού ή του Ολυμπιακού. Όπως του Γιαννακόπουλου, του Αλαφούζου, του Μαρινάκη ή του Μελισσανίδη. Ή μήπως του Mega TV, του Skai TV, του Antena TV ή του Star TV;

Μπερδεύτηκα.

Ας προχωρήσουμε, όμως, σε νέες συνεπαγωγές, και ας φανταστούμε ότι η κυβέρνηση, που διαχειρίζεται τις τύχες μιας χώρας, εφαρμόζει ένα ελεύθερο μοντέλο διακυβέρνησης,-επί παραδείγματι, ρωτά τραπεζίτες, εφοπλιστές, επενδυτές, και μια ευημερούσα μεσοαστική τάξη που τους υπηρετεί, τι ακριβώς χρειάζονται ώστε απρόσκοπτα να συνεχιστεί η αναδιάρθρωση της κεφαλαιοκρατικής οικονομίας. Μετά, δικαιοπρακτικά θα τολμήσω να πω, καθώς δημοκρατία, ανταγωνισμός και ελεύθερη αγορά είναι συνώνυμα, η κυβέρνηση θα διαμορφώσει τα ανάλογα νομοσχέδια τα οποία θα κατατεθούν στην βουλή με τη διαδικασία του κατεπείγοντος και θα ψηφιστούν καθαρά και δημοκρατικά.

Η συνταγή είναι καλή, γιατί η αγορά στο πλαίσιο της νεοαυστριακής θεωρίας θέλει να δημιουργήσει μια κοινωνία όπου οι σχέσεις ανάμεσα στους πολίτες θα διέπονται αποκλειστικά από τους ιδιωτικούς θεσμούς των πολυεθνικών, πρακτική που σιγά-σιγά θα οδηγήσει στην απόρριψη συλλογικών υποκειμένων, (κόμματα, πολιτικά προγράμματα, οικονομικά συστήματα, εργατικά σωματεία κτλπ), με στόχο να εξαφανίσουν ή να δυσχεράνουν την έκφραση οποιασδήποτε συλλογικής τοποθέτησης των πολιτών.

Η αγορά, λοιπόν, με τον υποβιβασμό της συλλογικής συμμετοχής στα κοινά, αντιμετωπίζει την δημοκρατία ως μια τεχνική, το μέσo, δηλαδή, που θα της επιτρέψει να ελέγξει την εκλογή των διαχειριστών της κρατικής εξουσίας. Ο σκοπός είναι ο περιορισμός της πολιτικής, δηλαδή, η δυνατότητα των πολιτών να συμμετέχουν στην διαχείριση των κοινών, που ισοδυναμεί με την φασιστική απαίτηση των αγορών οι δημόσιοι πόροι να χρησιμοποιούνται για την εξυπηρέτηση της αναπαραγωγής του κεφαλαίου η οποία συνακολουθείται και από μια διαβαθμισμένη φτώχια. Καταλήγουμε, επομένως, στο συμπέρασμα ότι η λέξη δημοκρατία έχει ένα συνεχώς μεταβαλλόμενο περιεχόμενο εξαρτημένο από το οικονομικό και πολιτικό περιβάλλον στο οποίο χρησιμοποιείται.

Σύμφωνα με τον πρώην πρόεδρο του Κέντρου Επιχείρησης και Διακυβέρνησης του Πανεπιστημίου του Χάρβαρντ Ira Jackson «οι πολυεθνικές εταιρείες αλλάζουν τις πολιτικές και τους πολιτικούς σαν να ήταν οι νέοι αρχιερείς και οι δικτάτορες του συστήματος» (Τζόελ Μπάκαν «The Corporation» Εκδόσεις ΚΨΜ)

Ωστόσο, αφού η κυβέρνηση νομοθέτησε το θεσμικό πλαίσιο της εξωστρέφειας της οικονομίας, της ανταγωνιστικότητας και ενίσχυσε τις ιδιωτικοπολιτικές αρχές, ένα hadge fund του οποίου η διοίκηση εδρεύει στο καντόνι του Βω στη βόρεια όχθη της λίμνης της Γενεύης στην Ελβετία, η εταιρεία διαχείρισης των κεφαλαίων ιδρύθηκε και εδρεύει στο κράτος Offshore του Λιχτεστάιν, ενώ τα κεφάλαια του fund βρίσκονται στα Νησιά Κέιμαν, έρχεται να επενδύσει, ας πούμε, στην αγορά των κόκκινων δανείων από τις τράπεζες… ή στον τζόγο του ΟΠΑΠ, ή στην αγορά ενέργειας, ή στην διανομή νερού, ή στα αεροδρόμια και τα λιμάνια…Ιδιώτες εργολάβοι αναλαμβάνουν, τα σχολεία, τα νοσοκομεία, τις φυλακές, ακόμα και τις παιδικές χαρές. Ενώ ιδιωτικές εταιρείες ασφαλείας θα φροντίζουν για την αστυνόμευση, τη φύλαξη των συνόρων και την πώληση μεταναστευτικών δικαιωμάτων.

«Σκεφτείτε επίσης την εισβολή της διαφήμισης (σ.σ των brand) στα δημόσια σχολεία, την πώληση «δικαιωμάτων ονοματοδοσίας» για πάρκα και δημόσιους χώρους, την πώληση «κατά παραγγελιά» ωαρίων και σπερματοζωαρίων[…], (σ.σ ακόμα και οργάνων), την αγοραπωλησία από εταιρείες και χώρες, του δικαιώματος στην ρύπανση, το σύστημα χρηματοδότησης των προεκλογικών εκστρατειών, που σχεδόν νομιμοποιεί την αγοραπωλησία των εκλογικών αναμετρήσεων.» (Michael j. Sandel: «Τι δεν μπορεί να αγοράσει το χρήμα» Εκδόσεις ΠΟΛΙΣ)

Σε αυτό το σημείο μπορούμε με ασφάλεια να καταλήξουμε στο συμπέρασμα πως το δίκαιο, στο κράτος που περιέγραψα σε αυτό το φαντασιακό ντοκιμαντέρ, εκτός του ότι είναι ένα εργαλείο ανελέητης καταπίεσης των ανθρώπων της εργασίας, και σε όσους τολμούν να σηκώσουν το ανάστημά τους απέναντι στην εξουσία, έχει παραδοθεί στην υπηρεσία μιας εγκληματικής και μαφιόζικης «ελίτ-αρίστων», και δεν υπάρχει καμία διαχωριστική γραμμή μεταξύ αυτής της επενδυτικής Καμόρα, της αστικής κοινοβουλευτικής εξουσίας και μερικών δημοσιογραφικών αποφύσεων.

Όλα αυτά, όμως, δεν είναι μια περαστική μόδα


«[…], πάντα υπήρχε συνεχής μετακίνηση διευθυντικών στελεχών ιδιωτικών επιχειρήσεων σε ανώτερες κρατικές θέσεις ή κρατικές επιχειρήσεις και αντίστροφα. Χαρακτηριστικά, ο πρώην πρωθυπουργός της Ισπανίας Χοσέ Μαρία Αθνάρ είναι σύμβουλος σε θέματα «δεοντολογίας» (!) στην εκδοτική αυτοκρατορία του Ρούπερτ Μέρντοχ και σύμβουλος του ενεργειακού πολυεθνικού κολοσσού Endesa. Ο πρώην πρωθυπουργός της Βρετανίας Τόνι Μπλερ προσελήφθη από την τράπεζα JΡ Morgan Chase ως σύμβουλος, ο πρώην καγκελάριος της Γερμανίας Γκέρχαρντ Σρέντερ συμβουλεύει τον ενεργειακό κολοσσό Gazprom, ο πρώην πρωθυπουργός της Ιταλίας Μάριο Μόντι (Mario Monti) είναι επαγγελματίας σύμβουλος της Coca Cola Company και της Goldman Sachs, ο πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής ως το 2014, Ζοζέ Μανουέλ Μπαρόζο (Jose Manuel Barroso) διορίστηκε από την Goldman Sachs μη εκτελεστικός πρόεδρος των διεθνών δραστηριοτήτων της, ο Ζαν- Κλοντ Γιούνκερ (Jean-Claude Juncker,) από διοικητής της Παγκόσμιας Τράπεζας, βρέθηκε πρώτα υπουργός Οικονομικών, μετά πρωθυπουργός του Λουξεμβούργου, και τώρα πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, ενώ ο Ζαν-Κλοντ Τρισέ (Jean-Claude Trichet), πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας από το 2003 έως το 2011, σήμερα είναι μέλος του διοικητικού συμβουλίου του γαλλο-γερμανικού αεροναυπηγικού ομίλου Eads[…]

Έτσι εκφράζεται η εξουσία της αστικής τάξης. Πρόκειται για μία ταξική συνεργασία σε όλο της το μεγαλείο, όπου είναι δύσκολο να ξεχωρίσει κανείς πού ξεκινά και πού τελειώνει η δικαιοδοσία των κυβερνήσεων και πού των μεγάλων μονοπωλιακών ομίλων. Οποιαδήποτε αντίρρηση ή μια διαφορετική διαδικασία που θα διαμόρφωνε άλλα σχέδια και εγχειρήματα στο παραπάνω θεσμικό και νομικό πλαίσιο φαίνεται εχθρική και αδιανόητη».

(Κώστας Λουλουδάκης «Άσπρα Μαντίλια στην Plaza de Mayo» Εκδόσεις ΚΨΜ)


Κύριοι και Κυρίες,

Η Ζωή μας δεν είναι σενάριο φαντασίας.

Εάν δεν με πιστεύετε ρωτήστε τον καθρέπτη σας: πού και μέσα σε τί βρίσκεστε;

Απαιτείται άμεσα να ξυπνήσουμε από το πολιτικό κώμα και να αναρωτηθούμε αν θέλουμε να συνεχίσουμε να ζούμε ως εμπόρευμα των αγορών.

Επιβάλλεται να έρθουμε σε ρήξη με την αστική δημοκρατία, που προωθεί τη σύμφυση χρήματος και κυβερνήσεων, σε σημείο που η πραγματική εξουσία έχει μετατοπιστεί πλήρως προς τα διοικητικά συμβούλια των επενδυτών.

Ας καταλάβουμε πως κανείς δεν είναι ικανός να μας καταδικάσει σε είλωτες γαλέρας…

Ξέρουμε τι θέλουμε…

Και ξέρουμε πού θα το βρούμε…


Πηγή: imerodromos.gr



Kώστας Λουλουδάκης (Ιουλιανός): Σχετικά με τον Συντάκτη




Διαβάστε Περισσότερα »

Δευτέρα 10 Ιουνίου 2019

Δεν Άκουσες Ανθρωπάκο…

Kώστας Λουλουδάκης (Ιουλιανός)


Ύφεση, κρίση, λιτότητα, περικοπές μισθών και συντάξεων, κοινωνικών δαπανών για υγεία και εκπαίδευση, απολύσεις εργαζομένων, μισθοί γαλέρας, συρρίκνωση του δημοσίου τομέα και του κράτους πρόνοιας, αποπληθωρισμός, ανεργία, θεμελίωση της φτώχειας, κοινωνικές και πολιτικές κρίσεις κ.ά.

Όποια θεωρητικά διανοήματα πονούνται θα έπρεπε να ελέγχονται για την ικανότητά τους να προσφέρουν την κατανόηση του κοινωνικοπολιτικού μας κόσμου, αλλιώς να αίρονται. Όμως το θεωρητικό σύστημα μέσα στο οποίο εντάσσονται τα παραπάνω κοινωνικά προβλήματα αποστρέφεται την κριτική και νομιμοποιεί τους κοινωνικούς αποκλεισμούς στο όνομα της «ανάπτυξης της χώρας», της «προέλκυσης επενδύσεων», της «επέκτασης των αγορών».

Όσον αφορά στον κερματισμένο κοινωνικό ιστό για τους θεωρητικούς του οικονομικού συστήματος, τέτοιο πρόβλημα απλά δεν υφίσταται, γιατί δεν υπάρχει κοινωνία αλλά άτομα που στερούνται συνοχής. Στις φιλελεύθερες κρανιακές κοιλότητες υπάρχει η πίστη πως: πολλοί άνθρωποι ναι μεν υποφέρουν την ίδια μοίρα αλλά ευθύνονται ατομικά για την κατάσταση αποκλεισμού που έχουν περιέλθει. Δεν υπάρχει λοιπόν ενιαία ή ενιαιοποιούσα αιτία που προκαλεί τα δεινά τους, άρα ούτε και εχθρός ενάντια στον οποίο θα μπορούσαν να αγωνιστούν.

  • Αυτή η κατάσταση δημιούργησε τους «μέσα» και τους «έξω».
  • Τους «ενταγμένους» και τους «αποκλεισμένους».
  • Τους «άριστους» και τους «άχρηστους».
  • Τους «επιτυχημένους» και τους «χαμένους».

Όμως, αφήστε να σας παραπέμψω σε έναν άριστο, σε έναν νικητή, που δεν επιδέχεται βελτίωσης, και που κρατά πραγματικά ανθρωπιστική στάση απέναντι στους αδύναμους, στους ηττημένους της κοινωνίας. Αναφέρομαι στον φιλελεύθερο Σωτήρη Γεωργανά: Δρ. Οικονομικών στο Πανεπιστήμιο της Βόννης, αναπληρωτής Καθηγητής Οικονομικών στο University of London -Royal Holloway, αρθογράφος στην «Καθημερινή» και μέλος του επιστημονικού συμβουλίου του ΚΕΦίΜ ,ο οποίος με διαύγεια πνεύματος καταδεικνύει τους όρους ορθολογικής εννόησης της φιλελεύθερης κοινωνίας:


«[…]Είναι η κοινωνική συνοχή ένας στόχος από μόνη της, που δίνει το δικαίωμα σε κάποιον που τεμπέλιασε και απέτυχε στην ζωή του να ζητάει να πληρώσουν οι άλλοι τα σπασμένα? Είναι δυνατόν να υποστηρίζουμε την «κοινωνική συνοχή» αντί της δικαιοσύνης? Κανείς δεν έχει δικαίωμα στην τεμπελιά, κανείς δεν έχει δικαίωμα να απαιτεί αυτό που δεν του ανήκει. Θέλουμε ένα κράτος που δίνει καλές ευκαιρίες σε όλους τους πολίτες για να διακριθούν. Όποιος δεν διακρίνεται, όμως, δεν μπορεί να ζητάει τα ρέστα από τους συνανθρώπους του. Και η κυβέρνηση είναι υποχρεωμένη να προστατεύει τους παραγωγικούς, εργατικούς πολίτες από τις εκβιαστικές, ενίοτε ληστρικές τακτικές των υπολοίπων. Δίκαιο και πρέπον είναι να παίρνετε ό,τι κερδίζετε από τον προσωπικό σας μόχθο.

[…]Ας ενωθούμε όλοι να φάμε τους επιτυχημένους συμπολίτες μας. Είναι… ιερό δικαίωμα μας!

[…]. Ένας άλλος κόσμος είναι δυνατός, φτάνει να κλέψουμε από όσους είναι καλύτεροι από μας», και καταλήγοντας ο κύριος καθηγητής αναρωτιέται: «ως πότε θα ανέχονται οι ικανοί το ξεζούμισμα για χάρη των χαραμοφάηδων?»


(Rooster.gr Σωτήρη Γεωργανά: «Από τον καθένα σύμφωνα με τις δυνατότητές του, στον καθένα σύμφωνα με τις ανάγκες του;»


Με την ίδια φιλελεύθερη λογική έννοιες όπως: η κοινωνική δικαιοσύνη, η αλληλεγγύη ή ο αλτρουισμός θέτουν σε κίνδυνο ή τουλάχιστον βρίσκονται σε αναντιστοιχία με τους κανόνες και την τάξη των αγορών. Όσο, λοιπόν, θα παγιώνεται και θα επεκτείνεται η τάξη των αγορών σε ολόκληρη την κοινωνία, τόσο θα μειώνεται η επιρροή τέτοιων αναχρονιστικών εννοιών που υπονομεύουν το μέλλον όσων «είναι καλύτεροι από μας».

Σε κάθε περίπτωση και πάντα σύμφωνα με το μέλος του επιστημονικού συμβουλίου του ΚΕΦίΜ, οι «ανάξιοι», οι κοινωνικά ηττημένοι, αφού στάθηκαν ανίκανοι να «διακριθούν» πρέπει να παραμερίσουν για να ζήσουν στον νεοφιλελεύθερο παράδεισο οι ισχυροί.


«Το κράτος, σύμφωνα με αυτήν την φιλοσοφία, δεν μπορεί να μειώνει τις ανισότητες με την βία, κόβοντας τα πόδια μερικών πολιτών. Αυτό που μπορεί να κάνει, είναι αυτό που έκανε η κα. Θάτσερ: να αφήσει το πεδίο ελεύθερο για τον καθένα μας να κερδίσει το ψωμί του σε έναν δίκαιο αγώνα, χωρίς εμπόδια. […] (σ.σ: ο καθένας όχι όλοι) Μπορεί και να μην δουλέψει, μπορεί να στοχάζεται για την φύση του κόσμου σε ένα παγκάκι σε ένα πάρκο. Είναι στο χέρι του να διαλέξει τι θα κάνει»

(Rooster.gr: Σωτήρη Γεωργανά: Τo κληροδότημα της Θάτσερ Βλέπε και: Κώστας Λουλουδάκης: Άσπρα Μαντίλια στην Plaza de Mayo Εκδόσεις ΚΨΜ)


Άλλες επιλογές, εκτός του «στοχασμού σε ένα παγκάκι», του άχρηστου, του ηττημένου από τον «δίκαιο αγώνα» εναντίον των συνανθρώπων του, απαγορεύονται!


Στο ίδιο πνεύμα κινείται και ο σπουδαιοφανής διοικητής της δημόσιας ΤτΕ Γιάννης Στουρνάρας. Ο φανφαρόνος των αγορών Στουρνάρας σε ομιλία του στις 28/05/2019, στο «12th Insurance Conference», όπου παραβρέθηκαν όλα τα κοράκια των πολυεθνικών ασφαλιστικών εταιρειών (MetLife, SQLearn, AFFIDEA, Ιnsurance & Actuarial Services, INTERAMERICAN κ.α), αναφέρει:

«Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας ορίζει ως Yγεία την κατάσταση της πλήρους φυσικής, πνευματικής και κοινωνικής ευημερίας, και όχι απλώς την απουσία κάποιας ασθένειας ή αναπηρίας. Ο ευρύς αυτός ορισμός, που ξεπερνά αυτόν που συνήθως δίνεται από τις εθνικές πολιτικές Yγείας, μπορεί να αυξήσει τις ατομικές προσδοκίες σε επίπεδο που να σημαίνει όση περίθαλψη χρειαζόμαστε και θέλουμε, στον χρόνο που τη θέλουμε. Οι προσδοκίες, όμως, αυτές θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν μάλλον ως ιδανικές, παρά ως ρεαλιστικές.


[…]Το σημείο εκκίνησης του προβληματισμού για την εγκαθίδρυση ενός αποτελεσματικού συστήματος υγείας είναι ο βαθμός που το σύστημα υγείας καθορίζει την απόσταση μεταξύ του επιθυμητού και του αναγκαίου, με ηθικά και πολιτικά κριτήρια, βάσει ιατρικών επιχειρημάτων. Για παράδειγμα, η κοινωνική ηθική είναι αυτή που καθορίζει τον επιθυμητό βαθμό ισορροπίας μεταξύ κοινωνικής αλληλεγγύης και προσωπικής αυτονομίας, στο βαθμό που η παροχή υπηρεσιών υγείας είναι δημόσια ή ιδιωτική. Τέλος, μια κοινωνικού τύπου ηθική είναι, επίσης, αυτή που καθορίζει το βαθμό της οικογενειακής στήριξης και φροντίδας ενός ασθενή».

Στουρνάρας: Τα περιθώρια χρηματοδότησης των συντάξεων είναι πλέον στενά.


Πέραν της αντιμετώπισης του αγαθού της ζωής και των παροχών υγείας ως κερδοφόρας δραστηριότητας και όχι ως δημόσιο καθολικό λειτούργημα, είναι εμφανές ότι τέτοιου τύπου φιλελεύθεροι διανοητές όπως ο Γεωργανάς και ο Στουρνάρας, που νομίζουν πως εκπροσωπούν τον μικρό εξουσιαστικό κόσμο των ευφυών και των αρίστων, επαναφέρουν μέσω ευφημισμών την κοινωνιοβιολογία για να αναλύσουν όχι μόνο την ανθρώπινη κοινωνική συμπεριφορά αλλά και τους κοινωνικούς θεσμούς.

Ουσιαστικά, αυτοί οι κοινωνικά προικισμένοι καθοδηγητές πιστεύουν πως οι ηθικές επιταγές για τους κοινωνικά αδύναμους δεν πρέπει να γίνονται αποδεκτές αναγκαίες, διότι παρεμβαίνουν αφενός στην ελευθερία της αγοράς, που είναι πράξη εξ ορισμού άδικη, αφετέρου στην ροή της επιβίωσης των αρίστων, των ισχυρότερων, των ικανών να δημιουργήσουν τελικά τις υγιέστερες κοινωνικές δομές.

Όλη αυτή η νεοφιλελεύθερη θεωρία στηρίζεται στην πεποίθηση ότι ανάμεσα στους ανθρώπους υπάρχει βιολογική ανισότητα. Οι άνθρωποι δεν είναι ίσοι καθώς ζουν σε ένα ανταγωνιστικό περιβάλλον, άρα πρέπει να δώσουν τον «αγώνα της υπάρξεως» μέσα από την συμμετοχή τους στην «φυσική» διαδικασία της ελεύθερης αγοράς.

Η κοινωνική «αποτυχία» δεν είναι αποτέλεσμα των κοινωνικών, οικονομικών και πολιτικών συνθηκών ούτε και υπάρχουν αφετηριακές ανισότητες στην κοινωνική τάξη μεταξύ των ατόμων που θα επηρέαζαν τη θέση τους στην κοινωνική ιεραρχία.

Εν ολίγοις, ο ανταγωνισμός των ατόμων είναι μια σειρά από τυχαίες και άρα αιτιακά ανεξάρτητες καταστάσεις όπου πάντα «σε έναν δίκαιο αγώνα» αποτυγχάνει ο αδύναμος να αντεπεξέλθει στην πάλη για την επιβίωση.

Σύμφωνα με αυτήν την φιλελεύθερη ιδεοληψία, ο αφανισμός των λιγότερο «δυνατών» και «ανταγωνιστικών» ατόμων αποτελεί φυσική επιλογή. Το επιβεβαιώνει αναλυτικότερα ο πρωθιερέας της Νέας Δημοκρατίας Κυριάκος Μητσοτάκης, ο οποίος ασυγκράτητος δήλωσε:


«Δεν τρέφω αυταπάτες για μια κοινωνία χωρίς ανισότητες, κάτι τέτοιο είναι αντίθετο στην ανθρώπινη φύση, όσοι το επιχείρησαν καταστρατήγησαν τελικά την ίδια τη δημοκρατία και τα ατομικά δικαιώματα».

Μητσοτάκης: «Η κοινωνική ισότητα είναι ενάντια στην ανθρώπινη φύση»


Προσέξτε τι είπε: «Η κοινωνική ισότητα είναι αντίθετη στην ανθρώπινη φύση!»

Όχι- ο Μητσοτάκης , ο οποίος θρέφεται από την ημέρα που γεννήθηκε από τον δημόσιο κορβανά, δεν είναι ο βλάκας που δείχνει!

Δεν πάσχει από τσιμεντοποίηση του εγκεφάλου του!

Σε αυτήν του την δήλωση όπως και σε άλλες παρόμοιες όπως όταν έκανε λόγο για: εργασιακή «επιχειρησιακή σύμβαση για να πάει από πενθήμερο σε επταήμερο» ξέρει πολύ καλά τι λέει!

Η κοινωνική ισότητα έχει να κάνει με την κατοχύρωση των θεμελιωδών κοινωνικών δικαιωμάτων: εκπαίδευση, υγειονομική περίθαλψη, παροχή φθηνής ενέργειας και ύδρευσης, εργατικά δικαιώματα. Ο ρόλος αυτών των παροχών δεν είναι ηθικός αλλά εφαλτήριο για την πλήρη συμμετοχή των πολιτών στην κοινωνική, οικονομική και πολιτική ζωή. Η κοινωνική ισότητα επομένως εξασφαλίζει στον πολίτη την δυνατότητα να διαμορφώνει τόσο το μικρόκοσμό του όσο και τον πολιτικό περίγυρό του. Όλα αυτά τα γνωρίζει ο νεοφιλελεύθερος φορμαλισμός, γι’ αυτό και κινείται σε τροχιά αναχαίτισης των ευρύτερων κοινωνικών δικαιωμάτων.

Όμως το κράμα νέο-ευγονικής επιχειρηματολογίας και φιλελευθερισμού, που εκπέμπει ο κρατικοδίαιτος Μητσοτάκης και οι συν αυτώ διανοούμενοι, συλλειτούργησαν σε μια δεδομένη ιστορική στιγμή (παγκόσμια καπιταλιστική οικονομική κρίση) και έδωσαν την νομιμοποιητική βάση για την βιοθεωρία του φασισμού, βάσει της οποίας οι κοινωνικές ανισότητες φυσικοποιήθηκαν και δεν θεωρούνταν αποτελέσματα της εκμεταλλευτικής φύσης του καπιταλισμού.

Σύμφωνα με την διατύπωση του φιλοσόφου και μεταπολεμικά προέδρου του Ιταλικού Φιλελεύθερου Κόμματος, Benedetto Croce: «Ο φασισμός δεν μπορεί παρά να είναι η γέφυρα για την αποκατάσταση ενός πιο αυστηρού φιλελευθέρου καθεστώτος στο πλαίσιο ενός πιο ισχυρού κράτους».(Marcel Gauchet: Η Άνοδος της Δημοκρατίας Τόμος ΙΙΙ Εκδόσεις Πόλις σελ 326)

Φασισμός, λοιπόν, είναι η επικράτηση συγκεκριμένων, επιθετικών παραγωγικών σχέσεων που εξασφαλίζουν την ταξική, ολοκληρωτική και βίαιη εξουσία των φορέων της αγοράς και του καπιταλισμού. Φασισμός είναι ο ολοκληρωτισμός της καπιταλιστικής κοινωνίας. Είναι ένα καθαρό εργαλείο δύναμης στα χέρια του κεφαλαίου!

Αυτό που γράφω δεν είναι μια θολή ιδέα.

Αντιθέτως, οι ολοκληρωτικές προαναφερθείσες ψευδοθεωρίες διαπερνούν όλους τους εγκέφαλους και ολόκληρη την σκέψη των νεοφιλελεύθερων, γι’ αυτό δεν πρέπει να μας προξενούν έκπληξη τα συναισθήματα αλληλεγγύης που αισθάνονται κάποιοι απέναντι στον φασισμό. Ο ιεροφάντης των ελεύθερων αγορών και των νεοφιλελεύθερων Ludwig Heinrich von Mises, με ένα επιχείρημα εξ αυθεντίας παραθέτει, ήδη από το 1927, ότι «κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει ότι ο φασισμός έχει ήδη καταξιωθεί στην ιστορία ως ο σωτήρας του ευρωπαϊκού πολιτισμού […] διότι κατάφερε να διασώσει την ατομική ιδιοκτησία και το δικαίωμα στην ανταλλαγή»! (Βλέπε: Κώστας Λουλουδάκης: Από το Τρίτο Ράιχ στην Ευρωπαϊκή Ένωση εκδόσεις ΚΨΜ).

Ο καπιταλισμός, άλλωστε, ανάμεσα σε άλλα, είναι ένας βάρβαρος μηχανισμός ταξινόμησης και υποβάθμισης των περιττών ανθρώπων, αυτών που δεν «αντέχει η οικονομία». Εκτός κι αν είσαι τράπεζα και ιδιώτης επενδυτής: τότε η «οικονομία» αντέχει να τους πριμοδοτεί με δημόσια κεφάλαια όπως την κοινοπραξία Fraport AG και του Όμιλου Κοπελούζου, στην οποία δόθηκε μακροπρόθεσμη χρηματοδότηση ύψους 1 δις. ευρώ από τράπεζες. Τόσο ήταν περίπου το τίμημα παραχώρησης των 14 περιφερειακών δημόσιων αεροδρομίων μαζί με το κόστος των επικείμενων έργων ανάπτυξης της εταιρείας…

Τι ρωτάτε;

Αν η κοινοπραξία του Καπελούζου επένδυσε δικά της χρήματα;

Σας θεωρώ σοβαρούς ανθρώπους, άρα δεν θα έπρεπε να κάνετε τέτοια σιχαμερά ερωτήματα.

Όσον αφορά στους περιττούς ανθρώπους, που πολλοί από αυτούς ανήκαν κάποτε στην περιβόητη μεσαία τάξη και τώρα αποτελούν τα θεμέλια της φτώχειας, συγκροτούν, με την βοήθεια της γενικευμένης μαλακίας που κυριαρχεί στα ΜΜΕ, την μεγάλη μάζα όπου η «ποίηση» του εθνικισμού συσσωρεύει τίτλους νομιμότητας.

Γιατί, ναι μεν μπορεί να έχεις απονευρωθεί κοινωνικά και να μην διαμαρτύρεσαι που δεν σε φτάνει το μεροκάματο να θρέψεις τον εαυτό σου και τα παιδιά σου, να θεωρείς φυσιολογικό να δουλεύεις τον μήνα για μόλις 200-300 ή ακόμα και 400 ευρώ, να είσαι άνεργος, να πεινάς, όμως, άμα πιστέψεις πως διαιωνίστηκες διαμέσου των «ελληνικών γονιδίων» του Μέγα Αλέξανδρου ή του Λεωνίδα και όλο αυτό συνοδευτεί με θρησκευτικές εμμονές, τότε μπορεί και να χορτάσεις από τα άχυρα της εθνικο-θρησκευτικής σου βλακείας.

Δεν χρειάζεται να θρηνήσει κανείς για το καθυστερημένο κοινωνικό επίπεδο του εθνικιστικού λαουτζίκου. Γιατί οι υπεράνω κάθε ορθολογικού λόγου απόλυτες αλήθειες όπως: η θρησκεία, οι επιστολές του Ιησού, τα μαντζούνια του Αγίου Όρους,- δια πάσαν νόσον και πάσαν μαλακίαν,- το αίμα, η φυλή, η ελληνική ψυχή, η σημαία, είναι παγιωμένες για ένα μεγάλο κοινωνικό στρώμα.

Αρέσει δεν αρέσει σε τέτοιου επιπέδου εκφυλιστικές-μεταφυσικές αξίες, αυτό το μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας (το οποίο ανεξαρτήτως μορφώσεως διαθέτει αδρανή παραγωγή πνεύματος) στηρίζεται για να αρχίσει την θλιβερή του μέρα.

Δυστυχώς από την πνευματική αθλιότητα και τις εμπορικές ατραξιόν του Βελόπουλου, την εθνικολαϊκή υστερία του Κρανιδιώτη, την αρχαιομακεδονικοελληνικορθόδοξη- με λίγο SS- κληρονομιά του Μιχαλολιάκου, τους ραδιοτηλεάνθρωπους υποψήφιους βουλευτές με την ιδιότητα παραγωγής «σοβαρής» φασιστικής ιδεολογίας, ως τον καθημερινό, έμμεσο αλλά πανίσχυρο, φασισμό του Γεωργιάδη-Βορίδη, δεν απέχουμε ούτε ένα τσιγάρο δρόμο.


Μην πανηγυρίζουμε λοιπόν για την πτώση της Χρυσής Αυγής στις τελευταίες ευρωεκλογές. Πολύς κόσμος δυστυχώς βρίσκεται σε έσχατη εννοιολογική σύγχυση. Υπάρχει και κυριαρχεί σωρευμένη βλακεία και αθλιότητα πνεύματος.

Μην κάνουμε λοιπόν εύγευστο αυτό που δεν καταπίνεται: το κράμα φιλελεύθερου κοινωνικού δαρβινισμού και επιθετικού εθνικισμού, ο οποίος σαγηνεύει την μάζα, είναι ο καταλύτης που συνενώνει και πολλαπλασιάζει τις δυνάμεις του, προσφέροντας σταθερή κοινωνική δομή και αντιδραστικές εγγυήσεις στα κατεστημένα οικονομικά συμφέροντα.


Με τρόπο αριστοτεχνικό, ο καπιταλισμός για άλλη μια φορά σχηματίζει γύρω μας μια ατμόσφαιρα φόβου άρα και μουγκής υπακοής και αφοσίωσης. Δημιουργεί ένα στρώμα πολιτικά ακίνδυνων ατόμων, χωρίς καμιά πολιτική ή κοινωνική συνείδηση χωρίς οικονομική σημασία και κυρίως χωρίς να είναι ικανά να οργανωθούν συλλογικά εναντίον του.

Εμείς;

Ποιοι εμείς θα μου πείτε…

Θα απαντήσω:

Εμείς που ενώ νομίζουμε πως σκοπεύουμε να βάλουμε και το κεφάλι του στο ντορβά, στην ουσία βαυκαλιζόμαστε και οδεύουμε σε πορεία χρεοκοπίας;

Εμείς μήπως έχουμε αφεθεί να πνιγούμε σε αυταπάτες και ψευδαισθήσεις που μάλλον μας βολεύουν γιατί μάθαμε να χαϊδευόμαστε με τις ίδιες της αλυσίδες της σκλαβιάς μας και με εκμαυλισμένη την μόνη ηθική παρηγοριά μας: Την ιδεολογία μας;

Ρητορικά τα ερωτήματα…

Η πραγματικότητα δεν είναι ένα δαιμονικό κακό.

Η σημερινή Ιστορική παρακμή της αριστεράς αποτελεί θέση και όχι άρνηση. Όμως πρέπει να δράσουμε άμεσα και να αντιμετωπίσουμε το πρόβλημα απέναντι, όχι μόνο στον φασισμό μα και σε κάθε λογής-λογής μασκαρεμένους απολογητές του.

Πηγή: imerodromos.gr



Kώστας Λουλουδάκης (Ιουλιανός): Σχετικά με τον Συντάκτη




Διαβάστε Περισσότερα »

Σάββατο 24 Φεβρουαρίου 2018

Κοινωνική Υγιεινή στην Ευρώπη

Του Κώστα Λουλουδάκη


Πολλοί είναι αυτοί που  δείχνουν αιφνιδιασμένοι και μουδιασμένοι από την απήχηση που έχουν αποκτήσει οι φασιστικές, ρατσιστικές και εθνικιστικές ιδέες στις ευρωπαϊκές χώρες, πόσο μάλλον που η απήχηση αυτή είναι μεγαλύτερη από τα πολιτικά μορφώματα που τις επικαλούνται!

Βέβαια, όλοι αυτοί που σήμερα κάνουν τους έκπληκτους, ποτέ δεν θα εκλάβουν την νέα άνοδο του φασισμού στην Ευρώπη ως απάντηση σε μια συγκυρία που αποκάλυψε αστικούς ιδεολογικούς μηχανισμούς υπό κατάρρευση και ανίκανους να διαχειριστούν τις συνέπειες των πολιτικών βίαιης οικονομικής αναδιάρθρωσης του καπιταλιστικού συστήματος που προκάλεσε η κρίση, ο εμφύλιος δηλαδή των αστικών ελίτ. Άλλωστε, αποτελεί ιστορική νομοτέλεια το γεγονός πως όταν η αστική τάξη κινδυνεύει από καταστάσεις όπου επικρατούν πολιτικά αδιέξοδα, άρα και επικείμενη απειλή εξεγέρσεων ή επαναστάσεων, τότε ο φασισμός μπορεί να προσφέρει την απαραίτητη κοινωνική εξομάλυνση στους κλονισμένους αστούς.

Κάπου εδώ θα ήταν καλό να αναρωτηθούμε: ο ρατσισμός και η βιολογική βάση της φυλής, ο εθνοφυλετισμός, ο φασισμός και ο κοινωνικός δαρβινισμός ήταν ιδεολογίες δημιουργημένες από το μουσολινικό ή το χιτλερικό καθεστώς και εμπεδωμένες μόνο στα χρόνια του μεσοπολέμου ή μήπως γνώρισαν τεράστια απήχηση και αποδοχή τον καιρό της «φυσικοποίησης» της ευρωπαϊκής κυριαρχίας και ηγεμονίας, ώστε να νομιμοποιηθεί η βίαιη αποικιοκρατία(;)

Θα σου προκαλούσε έκπληξη καλοπροαίρετε αναγνώστη το γεγονός ότι η βιολογική προσέγγιση της διαφοράς και οι ιδέες που ταξινομούν τους ανθρώπους σε ανώτερες ή κατώτερες ομάδες και φυλές, ανάλογα με την κοινωνική τάξη που ανήκουν, το μέγεθος της μύτης τους, των χειλιών τους ή του κρανίου τους, ακόμα και του χρώματός τους, καθώς και η πίστη στη θεωρία της «εκπολιτιστικής» αποστολής που προϋποθέτει την φυλετική υπεροχή των λευκών,  έχουν τις ρίζες τους στον ευρωπαϊκό Διαφωτισμό;

Η θεωρία της «εκπολιτιστικής αποστολής των λευκών» χρησιμοποιούσε έξυπνα ρατσιστικά επιχειρήματα, όπως αυτά που υιοθέτησε ο σημαίνων (για όσους γονυπετώς υπακούουν στις ελεύθερες αγορές) κλασικός φιλελεύθερος στοχαστής και φιλόσοφος Τζον Στιούαρτ Μιλ: «Τα ιερά καθήκοντα που χρωστούν τα πολιτισμένα έθνη στην ανεξαρτησία και την εθνικότητα το ένα του άλλου δεν είναι δεσμευτικά απέναντι σε εκείνους για τους οποίους η εθνικότητα και η ανεξαρτησία είναι είτε ένα σίγουρο κακό, είτε στην καλύτερη περίπτωση ένα αμφισβητήσιμο αγαθό[…] Το να χαρακτηρίσει κανείς την οποιαδήποτε συμπεριφορά απέναντι σε ένα βάρβαρο λαό ως παραβίαση του νόμου των εθνών, δείχνει απλώς ότι εκείνος που τα λέει αυτά δεν έχει αναλογιστεί σε βάθος το ζήτημα[…] οι βάρβαροι δεν έχουν δικαιώματα ως έθνος εκτός από το δικαίωμα σε τέτοια μεταχείριση που θα μπορούσε να τους προετοιμάσει να γίνουν έθνος». (Robert Young «Μεταποικιακή Θεωρία» Εκδόσεις Πατάκη)

Ο σπουδαίος φιλόσοφος και αντικληρικιστής συγγραφέας Βολταίρος, ο οποίος παρεμπιπτόντως ουδέποτε έγραψε ή είπε την γνωστή ρήση: «Διαφωνώ με αυτό που λες, αλλά θα υπερασπιστώ μέχρι θανάτου το δικαίωμά σου να το λες», απροκάλυπτα έγραψε: «Οι μαύροι είναι κατώτεροι από τους Ευρωπαίους αλλά ανώτεροι από τους πιθήκους» (Εντουάρντο Γκαλεάνο:  «Ένας Κόσμος Ανάποδα» Εκδόσεις Πιρόγα και Representing Black man in Eighteenth-Century Francs Visual Culture)

Ενώ ο επιστήμονας που θεμελίωσε τις επιστήμες της βιομετρίας και της μετεωρολογίας,  σερ Φράνσις Γκάλτον, (1822-1911) συγγραφέας του βιβλίου «Η Κληρονομική Μεγαλοφυία» που εκδόθηκε το 1869, επεσήμανε: «Όπως οι κροκόδειλοι δε θα μπορέσουν ποτέ να γίνουν γαζέλες, έτσι και οι μαύροι δε θα μπορέσουν ποτέ να γίνουν μέλη της μεσαίας τάξης».

Ο Φράνσις Γκάλτον, μέλος της «Βρετανικής Βασιλικής Γεωγραφικής Εταιρείας», ίδρυσε στη Βρετανία ήδη από το 1907 την «Βρετανική Εταιρεία Ευγονικής», ενώ με δικά του κεφάλαια δημιουργήθηκε έδρα Ευγονικής στο University Colege του Πανεπιστημίου του Λονδίνου. Παράλληλα, εντός του Πανεπιστημίου ίδρυσε το 1906 το  ινστιτούτο ευγονικής με σκοπό την «βελτίωση της φυλής». Έναν τρόπο  που πρότεινε ο Γκάλτον για την «βελτίωση της φυλής» ήταν οι γάμοι μεταξύ της «ανώτερης κοινωνικής ομάδας». Όσο για  την κατώτερη κοινωνική τάξη, των μη άξιων της κοινωνίας, τους «Ανεπιθύμητους» όπως τους έλεγε, απαίτησε την απαγόρευση απόκτησης απογόνων και την υιοθέτηση πρακτικών όπως η υποχρεωτική στείρωση. Ένας από τους πολλούς οπαδούς της ευγονικής, δηλαδή το πρόγραμμα διαχείρισης του εσωτερικού λευκού αλλά κατώτερου «άλλου», ο μέγας και τρανός φιλελεύθερος δημοκράτης Γουίνστον Τσόρτσιλ υποστήριξε την υποχρεωτική στείρωση των «πτωχών τω πνεύματι και παρανοϊκών τάξεων[…]», και μετά «να σταλούν κρατικά στρατόπεδα εργασίας»,  διότι ο «πολλαπλασιασμός των κοινωνικά  αδύναμων εγκυμονεί ένα  φοβερό κίνδυνο για τη φυλή». (The eugenics movement Britain wants to forget)

Στην Βρετανικής Εταιρείας Ευγονική μετείχαν όχι μόνο επιστήμονες αλλά και ιερείς, πολιτικοί και συγγραφείς, όλοι τους μέλη της ανώτερης κοινωνικής βρετανικής τάξης, καθώς ανησυχούσαν για την αύξηση του πληθυσμού των φτωχών και τα κύματα της μετανάστευσης. Χαρακτηριστικά, η λογοτέχνης  Βιρτζίνια Γουλφ, μέλος της Βρετανικής Εταιρείας Ευγονικής, μετά από μια ατυχή συνάντηση που είχε στο δρόμο με φτωχούς, έγραψε στο ημερολόγιό της:«Συναντήσαμε και χρειάστηκε να προσπεράσουμε μια μακριά γραμμή ηλιθίων. Ήταν φρικτό. Θα έπρεπε σίγουρα να εξολοθρευτούν». («Η ιστορία της Ευγονικής και η πρόκληση Γουότσον» Του John Joe McFadden / The Guardian και Εφημερίδα Καθημερινή 26.10.2007)

Μια εξέχουσα προσωπικότητα που χρημάτισε πρόεδρος της εν λόγω εταιρείας από το 1937 ως το 1944, ήταν ο Άγγλος οικονομολόγος, μαθηματικός, καθηγητής πανεπιστημίου, συγγραφέας, βαρόνος και ιερό τοτέμ των σοσιαλδημοκρατών, Τζων Μέυναρντ Κέυνς. Ο  Κέυνς, εκτός από κοινωνικός αναμορφωτής, ήταν κήρυκας της βελτίωσης της φυλής και οπαδός του ελέγχου των γεννήσεων της εργατικής τάξης, γιατί οι εργάτες είναι «συνεχώς μεθυσμένοι και ζουν μέσα στην άγνοια».  (Τhe guardian: Eugenics: the skeleton that rattles loudest in the left’s closet)

Δεν είναι τυχαίο που το πρώτο συνέδριο ευγονικής οργανώθηκε από το ονομαστό ίδρυμα «University of London» και πραγματοποιήθηκε από τις 24 έως τις 30 Ιουλίου του 1912. Σε αυτό πήραν μέρος πάνω από 700 επιστήμονες διαφόρων κλάδων και από χώρες όπως: Γερμανία, Βρετανία, Ηνωμένες Πολιτείες, Γαλλία, Ιταλία, Ισπανία. (Abstracts of papers read at the First International Eugenics Congress, University of London, July, 1912)

Η ευγονική ήδη από τις αρχές του 20ου αιώνα αποτελούσε μία δημοφιλής ιδεολογία στα ανώτερα κοινωνικά στρώματα, που διδάσκεται στα Πανεπιστήμια και που την έχουν ασπαστεί αρκετοί εκπρόσωποι του πνευματικού, πολιτικού ακόμα και του καλλιτεχνικού κόσμου και στις δυο πλευρές του Ατλαντικού. Άλλωστε, ήταν βολικό να εξηγούν με  τη θεωρία της κληρονομικότητας και τη διαιώνιση των ελαττωματικών γενετικά ατόμων, την αποτυχία της εύρυθμης και φιλελεύθερης  λειτουργίας της κοινωνίας.


Μάλιστα, όταν ο διακεκριμένος βιολόγος και καθηγητή ζωολογίας στο Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ, Τσαρλς Ντάβενπορτ  αποφάσισε να απαλλάξει τις ΗΠΑ από φτωχούς, άρρωστους, μαύρους και Ινδιάνους μέσω της ευγονικής και να δημιουργήσει μια «υγιέστερη» κοινωνία, το θεάρεστο έργο, εκτός του ότι χρηματοδοτήθηκε από επιφανείς επιχειρηματίες, είχε τη σαφή υποστήριξη του 26ου Προέδρου τον ΗΠΑ Θίοντορ Ρούζβελτ. (Letter by Theodore Roosevelt to Charles Davenport: Society should not permit degenerates to reproduce their kind)

Η συνηγορία μέτρων με συστατικά τη στείρωση και τον αποκλεισμό των «ακατάλληλων» προς τεκνοποίηση εφαρμόστηκε ήδη από το 1907 στην Πολιτεία της Ιντιάνα. Εκεί, οι άριστοι της κοινωνίας ψήφισαν  ένα νόμο, ο οποίος επέβαλε την υποχρεωτική στείρωση των παραβατών του νόμου, των φτωχών και των διανοητικά καθυστερημένων, ενώ σταδιακά και ως το 1935, 29 Πολιτείες θέσπισαν νόμους που προέβλεπαν τη στείρωση ατόμων που δεν ήταν άξια για την κοινωνία που ήθελαν ο Τσαρλς Ντάβενπορτ και οι χρηματοδότες του. Επιπροσθέτως, οι μαύροι  στερούνταν κάθε πολιτικού δικαιώματος και υπόκειντο σε ένα λεπτομερέστατο καθεστώς φυλετικού διαχωρισμού και σε αυστηρές νομοθετικές απαγορεύσεις, όσον αφορούσε στις συναναστροφές τους με τους λευκούς.

Στην Γερμανία η ευγονική είχε ως κύριο εκφραστή τον γιατρό και βιολόγο Άλφρεντ Πλετς (1860-1940), ο οποίος  το 1904  ίδρυσε τη Γερμανική Εταιρία Ευγονικής. Όμως, η ανάπτυξή της  καθοδηγήθηκε από τις πρωτοπόρες στον τομέα ΗΠΑ.  Εκατοντάδες Γερμανοί επιστήμονες ταξίδεψαν ως τις Η.Π.Α προκειμένου να διδαχθούν τον τρόπο με τον οποίο οι Αμερικάνοι εφάρμοσαν τη  μέθοδο της ευγονικής. Μάλιστα, όλα τα προγράμματα των Γερμανών επιστημόνων χρηματοδοτήθηκαν και από Αμερικανούς επιχειρηματίες με το ίδρυμα Ροκφέλερ να πρωτοστατεί. (The Horrifying American Roots of Nazi Eugenics)

Ένα χαρακτηριστικό της συνεργασίας είναι η ίδρυση του  International Federation of Eugenic Organizations (IFEO) από τον  Τσαρλς Ντάβενπορτ και τον Γερμανό γιατρό και βιολόγο, Γιουτζίν Φίσερ. Ο Φίσερ, διευθυντής από το 1927 του ονομαστού Ινστιτούτου Ανθρωπολογίας «Kaiser Wilhelm», ήταν επικεφαλής του προγράμματος ευγονικής και πειραματικής γενετικής που  εξολόθρευσε συστηματικά στη σημερινή Ναμίμπια, τότε αποικία της Γερμανίας, τους γηγενείς Herero και Namaqua. (In Germany’s extermination program for black Africans, a template for the Holocaust)

«Ως βοηθούς ο Γιουτζίν Φίσερ είχε τους φοιτητές του, Γιόζεφ Μένγκελε, μετέπειτα γνωστό ως “Άγγελο του Θανάτου” και Ότμαρ Φράιερ, προϊστάμενο του Μένγκελε στο Auschwitz-Birkenau. Μετά τον πόλεμο, ο χασάπης Φράιερ ξεπλύθηκε στη μεταπολεμική αντικομμουνιστική κολυμπήθρα και μεταμορφώθηκε σε αναγνωρισμένου κύρους καθηγητή της ανθρώπινης Γενετικής στο Πανεπιστήμιο του Münster, όπου ίδρυσε το μεγαλύτερο κέντρο γενετικής έρευνας στην τότε Δυτική Γερμανία.

Ένας άλλος βοηθός  του Φίσερ ήταν ο Χέντρικ Φερβούντ, ο μετέπειτα αρχιτέκτονας του αγγλοκινούμενου βάρβαρου ρατσιστικού καθεστώτος του Κράτους της Νοτίου Αφρικής, του γνωστού Απαρτχάιντ.

Ωστόσο, «νομιμοποιητική»  βάση στα ευγονικά γερμανικά προγράμματα προσέφερε ο  επικεφαλής  στον τομέα εργαστηρίων της Ευγονικής του Τσαρλς Ντάβενπορτ, ο Χάρι Λάφλιν. Επρόκειτο για τον δημιουργό της  επιστημονικής μελέτης για την «Υπερβολική παραφροσύνη των μεταναστών από τη Νότια Ευρώπη» και του «Πρότυπου νόμου» περί αναγκαστικής στείρωσης νοητικά καθυστερημένων ατόμων και απόρων» που εφαρμόστηκε σε 32 αμερικανικές Πολιτείες.

Ο «πρότυπος νόμος» του Χάρι Λάφλιν μεταφράστηκε στα γερμανικά, εφαρμόστηκε από τους γιατρούς του Χιτλερικού καθεστώτος και ο δημιουργός του τιμήθηκε από τους φασίστες το 1936 στο Πανεπιστήμιο της Χαϊδελβέργης  για την προσφορά του στο «εθνικοσοσιαλιστικό πρόγραμμα ευγονικής». Ο Λάφλιν δεν κατάφερε να παραστεί στην τελετή και παρέλαβε τον τίτλο από το Ίδρυμα Ροκφέλερ που, όπως είπαμε, χρηματοδότησε διάφορα γερμανικά προγράμματα ευγονικής, συμπεριλαμβανομένου εκείνου στο οποίο εργάστηκε ο Γιόζεφ Μένγκελε». (Κώστας Λουλουδάκης: «Από το Τρίτο Ράιχ στην Ευρωπαϊκή Ένωση» Εκδόσεις ΚΨΜ 2017).

Τέτοιου είδους προγράμματα εφαρμόστηκαν ως τις αρχές της δεκαετίας του 1970 στη Δανία, στη Νορβηγία, στην Φινλανδία, στην Ελβετία και στη Σουηδία όπου μεταξύ 1935 και 1975 πραγματοποιήθηκαν 62.000 στειρώσεις. (The Washington post SWEDEN STERILIZED THOUSANDS OF ‘USELESS’ CITIZENS FOR DECADES)

«Άλλωστε, από το 1909 η «ελίτ» της Σουηδίας είχε ιδρύσει τη «Σουηδική Λέσχη για την Καθαρότητα της Φυλής», ενώ παράλληλα  ήταν η πρώτη χώρα στον κόσμο που το 1921 δημιούργησε το «Κρατικό Ινστιτούτο Βιολογίας Φυλών» στην Ουψάλα υπό τον υπέρμαχο της «φυλετικής υγιεινής» καθηγητή Χέρμαν Λούντμποργκ, ο οποίος με την «επιστημονική» μεθοδολογία της μέτρησης των κρανίων κατηγοριοποιούσε τις φυλές, αποδείκνυε τον βαθμό ευφυΐας τους, και ταυτόχρονα χρησιμοποιούσε τα συμπεράσματά του με σκοπό να δημιουργήσει εκτροφεία από τα οποία θα έβγαιναν οι υγιείς υπερ-άνθρωποι που θα δημιουργούσαν την «άσπιλη» κοινωνία του μέλλοντος».(Κώστας Λουλουδάκης: «Από το Τρίτο Ράιχ στην Ευρωπαϊκή Ένωση» Εκδόσεις ΚΨΜ 2017)

Μα και στην Ελλάδα, η ψευδοεπιστήμη της ευγονικής άσκησε τεράστια επίδραση στην αστική τάξη, που ήθελε να αναβιώσει το χρυσή εποχή του Ελληνισμού με νέο πιο καθαρό αίμα.

Ο φωτεινός, κατά Γιάννη Σμαραγδή, λογοτέχνης Νίκος Καζαντζάκης, κάτι σπουδαίο για την ελληνική φυλή είχε κατά νου όταν έγραφε: «Οι νόμοι οι φυσικοί που παραγνωρίστηκαν από τους συννεφοχτίστες ιδεολόγους της γαλλικής επαναστάσεως, κυριαρχουνε παντοτε […] και μας διδάσκουν τον αγώνα για να ζήσεις άγριον και αιώνιων και ζωογόνον, όπως τα φυτά και τα ζώα έτσι και τα άτομα και τα έθνη πρέπει να γίνουν σκληροί και εγωισταί, να πατήσουν τα πτώματα των αντιπάλων και να προχωρήσουν δυνατοί […]. Και η φωνή των προγόνων έρχεται αδελφωμένη με την φωνή της επιστήμης (σ.σ Ευγονική) και μας φωνάζει κι αυτή από τα βάθη των καιρών: νάμασται όμορφοι και δυνατοί να μισούμε τους εχθρούς μας, να δυναμώσουμε τα νεύρα του κορμιού και της ψυχής και απαλλαγμένοι από τα χριστιανικά ιδεώδη των μισερών και αρρώστων να κρατήσουμε ψηλά το Εγώ της φυλής» (Νίκος Καζαντζάκης: «Οι Έλληνες σπουδασταί» εφημερίδα Νέον Άστυ 8-3-1908)

Οι ύμνοι του λογοτέχνη με τη σπουδαία εγκεφαλική-στοχαστική ικανότητα Νίκου Καζαντζάκη στην ευγονική συνεχίστηκαν και στα μετέπειτα χρόνια. Το 1937, λίγο πριν ξεσπάσει ο πόλεμος των φασιστών,  γράφει τον «ευγονικό Καιάδα». Την προσοχή σας: «Καιάδας. Τέτοιος γκρεμός πρέπει ν’ ανοίγεται στην καρδιά του ανθρώπου και στη ακρόπολη κάθε πολιτείας. Μα η χριστιανική ανατροφή μας, οι νοσοκομειακές φιλανθρωπίες οι κλαίουσες καλοσύνες, η λαχτάρα να σώσουμε τους περιττούς, αντιστέκονται ως τώρα σε μια τέτοια σπαρτιάτικη επιλογή. Μα έως πότε; Αποστειρώνουνται κιόλας οι παράφρονες, οι σακάτηδες κι οι άρρωστοι. Καθαρίζονται οι ράτσες. Ετοιμάζουνται. Ένα ένστιχτο σίγουρο και σκοτεινό τις σπρώχνει στη σωτηρία. Όχι όλες. Όσες νιώθουν το νόημα της εποχής μας και προφταίνουν να ετοιμαστούν». (Νίκος Καζαντζάκης: «Τα ερείπια της Σπάρτης» Εφημερίδα Καθημερινή 25-26/11/1937)

Οι παραπάνω τοποθετήσεις του Καζαντζάκη τις οποίες διακατέχει το μίσος, γραμμένες μάλιστα σε διαφορετικές περιόδους, μας επιτρέπουν να αντιληφθούμε τις αφετηρίες του λογοτέχνη, οι οποίες εκτός του ότι είναι “φυλετιστικές”, εθνικιστικές, ρατσιστικές και απάνθρωπες εκφράζουν συνάμα την βαθιά ελιτίστικη και ταξική νοοτροπία του συγγραφέα.

Βυθισμένος στον ίδιο βούρκο του μίσους ήταν και ο στενός φίλος του Καζαντζάκη, ο ποιητής Άγγελος Σικελιανός, οπαδός της «φυσικής επιλογής». Ο ποιητής ανησυχούσε για «την ηθική του Γένους η οποία στις ημέρες μας διεσπάσθη εξεφυλίσθη, εξετράπη στο πιο εφήμερο και τραγικό συμβόλαιο[…]σήμερα που το γένος των ανθρώπων είναι στο χείλος του γκρεμού όλοι οι σκεφτόμενοι και ελεύθεροι άνθρωποι φωνάζουν ενάντια σ αυτόν τον υλισμό και κηρύσσουν την ανάγκη της ευγονικής[…]» (Άγγελος Σικελιανός: «Τ’αετώματα της Ολυμπίας» Πεζός Λόγος 1908-1928. Από τον τόμο: «Φυλετικές θεωρίες στην Ελλάδα» Συλλογικό. Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης)

Μην ξεχνάμε το παρελθόν! Πρέπει να μαθαίνουμε από αυτό. Γιατί  μπορεί να είμαστε ανίκανοι να το αλλάξουμε, αλλά αν το γνωρίζουμε, τότε θα είμαστε κύριοι του μέλλοντός μας. Αυτά που περιέγραψα εδώ υπήρχαν ως επιστημονικές θέσεις που έχαιραν τεράστιας αποδοχής σε όλο τον «πολιτισμένο» κόσμο πριν ταυτιστούν, πολύ βολικά είναι η αλήθεια, με τον χιτλερισμό, και μετά τον δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο γνωρίσουν την απόρριψη. Όμως, να που οι φυλετικές θεωρίες έχουν βγει από το βόθρο της Ιστορίας και εύκολα έχουν προσαρμοστεί σε μια Ευρώπη που φαντάζει ανίκανη να αντιμετωπίσει την οικονομική και πολιτική κρίση που επιδεινώθηκε με τα κύματα των προσφύγων.

Η συμπτωματολογία  των προπολεμικών  κρίσεων όπου ρίζωσε ο φασισμός  θυμίζει πολύ την τωρινή.

Το ερώτημα λοιπόν τίθεται∙ και τίθεται επιτακτικά: Υπάρχουν σήμερα οι συνθήκες για να ριζώσει ξανά ο φασισμός;

Θα απαντήσω με αυτό που έγραψε για το «ξανά» της Ιστορίας  ο Μαρξ: «Ο Χέγκελ λέει κάπου ότι όλα τα παγκόσμιας ιστορικής σημασίας γεγονότα και οι προσωπικότητες επανεμφανίζονται με τον ένα ή τον άλλο τρόπο. Ξέχασε να προσθέσει: την πρώτη φορά σαν τραγωδία, τη δεύτερη σαν φάρσα».

Πηγή: nostimonimar.gr



ΝόστιμονΉμαρ: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »