Οι φωτογραφίες που (ξανα)έστειλαν τη θεωρία των “δύο άκρων” στον απόπατο της Ιστορίας

Δήμητρα Μυρίλλα από Ημεροδρόμο

Το κτήνος δεν εξισώνεται με τον Ανθρωπο. Και όσοι δεν το κατάλαβαν κοιτώντας τις φωτογραφίες των κομμουνιστών που οδηγούνται στο εκτελεστικό απόσπασμα στο Σκοπευτήριο της Καιραριανής εκείνη την Πρωτομαγιά του 1944, δεν θα το καταλάβουν ποτέ…

Η άθλια θεωρία των δύο άκρων (και) με αυτές τις φωτογραφίες καταδικάστηκε για άλλη μια φορά να βρίσκεται στον απόπατο της ιστορίας, εκεί που ούτως ή άλλως βρίσκεται. Και αυτή είναι μια ισόβια καταδίκη.

Γιατί;

Επειδή από την μια πλευρά βρίσκεται ο κόσμος εκείνων των γενναίων που βάδιζαν προς τον θάνατο σαν να πήγαιναν κυριακάτικη εκδρομή, κοιτάζοντάς τον κατάματα. Οχι επειδή δεν είχαν φόβο…. Αλλά, επειδή ο φόβος μετουσιωνόταν σε αίμα που θα γινόταν η σπορά για το μέλλον ενός κόσμου που να αξίζει να τον ζει ο Ανθρωπος.

Ο καταδικασμένος που διανύει αλύγιστος και αγέρωχος την τελευταία του περπατησιά στη ζωή έχοντας πολεμήσει για την ελευθερία, τη δικαιοσύνη, την ανθρωπιά δεν είναι και δεν θα είναι ποτέ ίδιος με τον μαυραγορίτη, την χίτη, το δωσίλογο, τον γερμανοτσολιά, το κουκουλοφόρο, τον καταδότη, τον ρουφιάνο και συνεργάτη του ναζιστικού κτήνους, τον “πατριώτη” που “πατριωτικά” έφυγε για το Κάϊρο, τον καταφερτζή που θησαύριζε για έναν τενεκέ λάδι, τον φασίστα μελανοχίτωνα, τον ναζί γκεσταπίτη.

Αυτά τα “σκουλήκια” της ιστορίας δεν θα είναι ποτέ στην ίδια ζυγαριά με τον Σουκατζίδη τον Πλουμπίδη, τον Μπελογιάννη, τον Βελουχιώτη και όλους εκείνους – αμέτρητος ο κατάλογος- που δεν λύγισαν, δε λογάριασαν την μικρή ατομική τους διάσωση, που τάχθηκαν με αυτοθυσία στα μεγάλα και ωραία ιδανικά και που δεν λογάριασαν ούτε τη ζωή τους, επειδή αγαπούσαν πολύ τη ζωή.

Δεν γεννήθηκαν ήρωες, υποτάχθηκαν στο χρέος του Ανθρώπου και την Ανάγκη που γίνεται ιστορία.

Αυτό το χρέος, οι άθλιοι ρήτορες των “δύο άκρων” δεν θα το καταλάβουν ποτέ… Είναι, δε, πραγματικά για λύπηση που δεν υπάρχει μέσα τους μισή ανθρώπινη χορδή για να νιώσουν αυτό το άφατο ρίγος, το δέος, τον συγκλονισμό από το αντίκρυσμα του καθάριου βλέμματος. Είναι για λύπηση καθώς θα περιφέρουν το σαρκίο τους ανίκανοι να μοιάσουν έστω και στο νυχάκι τους με την αγέρωχη περπατησιά των κομμουνιστών που βάδιζαν στο θάνατο με το κεφάλι ψηλά. Αυτό λέγεται Αξιοπρέπεια, λέγεται Περηφάνια, λέγεται Ανθρωπιά.

Και αυτά δεν μπορούν να τα αγγίξουν, ούτε να τα λερώσουν όσο και να βουλιάξουν στον ανιστόρητο βούρκο των “δύο άκρων”…

Η Ιστορία έχει μνήμη και η μνήμη εκδικείται με το να έρχεται και να επανέρχεται. Κάπως έτσι ανέκυψε ξαφνικά και ανέλπιστα με τις φωτογραφίες των κομμουνιστών πριν εκτελεστούν στο μαρτυρικό τοίχο του Σκοπευτηρίου. Κάπως, έτσι αναδύθηκε από τα έγκατα της γης στο Γεντι Κουλέ και έφερε στο προσκήνιο τους σκελετούς των εκτελεσμένων κομμουνιστών του Εμφυλίου.

Τα ναζιστικά κτήνη εκτέλεσαν τους 200 εκείνο το πρωί αλλά ποτέ δεν κατάφεραν να τους νικήσουν.

Οι επίγονοί τους, αλλά και τα θρασίμια του λεγόμενου “δημοκρατικού τόξου” της “θεωρίας των δυο άκρων” και της πρακτικής και καθημερινής συνδιαλλαγής με τον φασισμό, κάθε φορά που θα νομίζουν ότι μπορούν να λερώσουν την Ιστορία και την Αλήθεια με τους “δημοκρατικούς” γκεμπελισμούς τους, θα είναι καταδικασμένοι να πέφτουν πάνω τους τα καθάρια βλέμματα των 200 Κομμουνιστών. Και να ξανακυλάνε στους υπονόμους τους.

---

Η Σφήκα: Επιλογές

---

Διαβάστε Περισσότερα »

82 χρόνια μετά, σύντροφε, είδα το πρόσωπό σου….

Δήμητρα Μυρίλλα από Ημεροδρόμο

Μέχρι χθες ήσουν ένα σχεδόν μυθικό, μεταφυσικό πρόσωπο. Η θυσία σου μπροστά στο τοίχο της Καισαριανής ήταν ο τροχειοδείκτης μας για μια στάση ζωής που έστω λίγο θα ακουμπούσε την δική σου καθάρια και ακλόνητη συνείδηση.

Είχες όνομα, μα δεν είχες πρόσωπο.

Το παράστημά σου μόνο να το φανταστώ μπορούσα, να το πλάσω μέσα στο μυαλό μου έτσι όπως αρμόζει στους αντρειωμένους. Την περήφανη κορμοστασιά σου μπροστά σε εκείνον τον τοίχο τη σχημάτιζα όπως πρόσταζε η απόφασή σου να παλέψεις για έναν κόσμο που ταιριάζει στον Ανθρωπο, χωρίς να υποχωρήσεις ούτε σπιθαμή πίσω από αυτό το ιδανικό. Οπως προστάζει η απόφαση να είσαι κομμουνιστής και να πράττεις ως κομμουνιστής, χωρίς ναι μεν, αλλά, ίσως και διότι… μπροστά στο ναζιστικό τέρας.

Και ναι, ήξερα, όλοι μας ξέραμε, πως μόνο το ξάστερο βλέμμα, το όρθιο κορμί, το αγέρωχο στήθος, σου ταίριαζε καθώς κοιτούσες την κάνη των ναζί λίγο πριν την τελευταία βολή.

Βέβαια, ήταν κι εκείνη η συγκλονιστική περιγραφή της Μέλπως Αξιώτη στις «Πρωτομαγιές 1886 – 1945», όταν μιλάει για στην Πρωτομαγιά του 1944. «Απ’ το κατώφλι κι ύστερα, τους τρέχανε μες στα μαύρα καμιόνια οι Γερμανοί, κι εκείνοι τραγούδαγαν. Μπρουμουτισμένοι, στοιβαγμένοι, σα να ‘ταν κιόλας ψόφιο πράμα, κι ωστόσο τραγούδαγαν. Ο έξω κόσμος ωσάν αστραπή το ‘μαθε. «Κουβαλούν μελλοθάνατους από το Χαϊδάρι στο Θυσιαστήριο! (…) Οι μελλοθάνατοι συνέχεια τραγούδαγαν «40 παλικάρια» «έχε γεια, καημένε κόσμε» και τον εθνικό ύμνο μας. Στο πέρασμά τους πέταξαν ένα δαχτυλίδι με τ’ όνομα, ξέσκισε μια γυναίκα λουρίδα απ’ το ρούχο της και την πέταξε, και πολλοί επιμένουν πως πέταξαν κι ένα άσπρο κουρέλι όπου με αίμα είχανε γραμμένα: «Πεθαίνουμε για τη Λευτεριά και τη Λαοκρατία». Δεν επιτρέπονταν μολύβι και χαρτί απάνω τους. Γιατί να μην είνε αλήθεια; Οσα που κάμανε, ήταν λιγότερα απ’ αυτό;»

Ηταν και οι σπαρακτικές προφορικές μαρτυρίες:

«Με το τελευταίο αυτοκίνητο στην τελευταία παρτίδα ένα παιδί που δεν θάταν ούτε 16 χρονών κατέβηκε με τον πατέρα του. Το σήκωσα ανάλαφρα και το έβαλα μαζί με τον πατέρα του μέσα στο αυτοκίνητο για να πάνε έτσι αντάμα και στον τάφο. Στο μεταξύ σαν να επρόκειτο για “σφαχτάρια” έπεφταν στα καμιόνια τα κορμιά. (…)», περιγράφει Σπύρος Δημητρίου το 1980 (Ριζοσπάστης, 27 Απρίλη 1980, ρεπορτάζ του αείμνηστου κομμουνιστή δημοσιογράφου, Νίκου Καραντηνού)

Ηταν και το χαρακτικό του Τάσσου που αποτυπώνει όλη την τραγικότητα και τον ηρωισμό σου.

 

Ηταν και τα σημειώματα που έριξες εσύ και οι άλλοι μελλοθάνατοι σύντροφοί σου μέσα από τα γερμανικά στρατιωτικά καμιόνια και διασώθηκαν από τον κόσμο που σας αποχαιρετούσε.

«Πατερούλη, πάω για εκτέλεση, να ‘σαι περήφανος για τον μονάκριβο γιο σου», (Ναπ. Σουκατζίδης).

«Καλύτερα να πεθάνει κανείς στον αγώνα για τη λευτεριά παρά να ζει σκλάβος», (Ν. Μαριακάκης).

Οταν ο άνθρωπος δίνει τη ζωή του για ανώτερα ιδανικά, δεν πεθαίνει ποτές», (Μ. Ρεμπούτσικας).

Ναι, ήταν όλα αυτά, αλλά το πρόσωπό σου έλειπε…

Και ξαφνικά, η ιστορία, η μνήμη, η απόδοση τιμής, απέκτησαν υλική υπόσταση.

82 χρόνια μετά…

Εχεις βλέμμα, φωνή, βάδισμα. Σε ακούω να τραγουδάς και νιώθω τον χτύπο της καρδιάς σου καθώς αγέρωχος κοιτάς τον εκτελεστή σου.

Είδα το πρόσωπό σου, το ύστατο κοίταγμά σου στη ζωή εκείνο το πρωτομαγιάτικο πρωϊνό, την περπατησιά σου όταν βάδιζες στο Σκοπευτήριο, την κορμοστασιά σου όταν στάθηκες στον μαρτυρικό τοίχο.

Ορθοστατών και ορθοβαδίζων.

Είδα την υψωμένη γροθιά σου, είδα το προτεταμένο στήθος σου μπροστά στην κάνη πριν ο ναζί αξιωματικός φωνάξει «Πυρ».

Σε βλέπω να ψηλώνεις πάνω από το μπόι σου, έτσι όπως σε είχα φανταστεί.

“Φως όλα μέσα κ’ έξω”, λέει ο Ποιητής (Κ. Βάρναλης, Πρωτομαγιά του 1944)

«Χτυπάτε», λέει το σώμα σου. «Μα όσο κι οσο κι χτυπήσετε θα έρθει η στιγμή που το δίκιο θα υψωθεί και θα σας τσακίσει.»

Είδα τα χείλη σου μισάνοιχτα καθώς βαδίζεις τα τελευταία μέτρα στη ζωή μπροστά στον τοίχο της Καισαριανής. Κι έτσι το υλικό τεκμήριο ήρθε και ταίριαξε με την γραπτή και προφορική αφήγηση.

Πήγες στο θάνατο τραγουδώντας. Οχι σαν μελλοθάνατος, αλλά σαν τελετουργία συλλογικού αγώνα και παρακαταθήκη για το μέλλον.

Οι φωτογραφίες, αυτό το αναπάντεχο δώρο, που εντελώς απρόσμενα ήρθαν στο φως – λίγο πριν βγουν σε δημοπρασία – και αποτυπώνουν την τελευταία πορεία των 200 αντρειωμένων από το Χαϊδάρι ως τον τοίχο του Σκοπευτηρίου, προκαλούν κυριολεκτικό ρίγος συγκίνησης και πραγματικό συγκλονισμό.

Δεν είναι και λίγο να βλέπεις τα πρόσωπα των «ιερών και οσίων» αυτού του βασανισμένου τόπου.

Δεν είναι και λίγο να αποκτά σάρκα, οστά και ήχο εκείνη η τελευταία φράση της Μέλπως Αξιώτη:

“Ετσι γίνηκε η εχτέλεση των 200 ηρώων.”

Οι φωτογραφίες που κυκλοφορούν από χθες το βράδυ αποτελούν ντοκουμέντο με μεγάλο ιστορικό βάρος για τη σύγχρονη Ελλάδα.

Ετούτη η ιστορία ανήκει στο λαό. Αλλά και αυτές οι μικρές φωτογραφίες, μεγάλης ιστορικής αξίας στο λαό ανήκουν επίσης…

Το αίμα των κομμουνιστών και των αντρειωμένων δεν βγαίνει σε δημοπρασία. Ιστορικά τεκμήρια τέτοιας βαρύτητας χρήζουν ανάλογου σεβασμού και διαχείρισης. Δεν μπορεί και δεν επιτρέπεται να αποτελούν αντικείμενο ιδιωτικής και εμπορικής εκμετάλλευσης.

---

Η Σφήκα: Επιλογές

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Η εργατική τάξη πεθαίνει με προηγούμενη …”γνωστοποίηση”

Δήμητρα Μυρίλλα από Ημεροδρόμο

Μια ιστορία θεσμοθετημένης εργοδοτικής ασυδοσίας και νόμιμου κανιβαλισμού του κεφαλαίου

Αυτό που ακολουθεί ονομάζεται, στη νεοφιλελεύθερη, ρομποτικής αναισθησίας, γλώσσα “σύγχρονη νομοθέτηση”… Εκείνη δηλαδή η νομοθέτηση που απαλείφει τη “γραφειοκρατία” , διευκολύνει τις “επενδύσεις” και ξεμπλοκάρει την “αναπτυξιακή δυναμική” της χώρας.

Στις 27 Ιανουαρίου, χθες δηλαδή, η Γενική Γραμματεία Βιομηχανίας του Υπουργείου Ανάπτυξης έβγαλε την εξής ανακοίνωση:

“Η Γενική Γραμματεία Βιομηχανίας, αναφορικά με την αδειοδότηση του εργοστασίου ΒΙΟΛΑΝΤΑ ΑΕ, επισημαίνει ότι με βάση τις διατάξεις του ν. 3982/2011 αδειοδοτούσα αρχή είναι η Περιφέρεια Θεσσαλίας και πιο συγκεκριμένα, η Διεύθυνση Ανάπτυξης της Περιφερειακής Ενότητας Τρικάλων. Η λειτουργία του συγκεκριμένου εργοστασίου υπάγεται στο καθεστώς γνωστοποίησης, σύμφωνα με τον ν. 4442/2016. Μετά την υποβολή της γνωστοποίησης, οι δραστηριότητες αποτελούν αντικείμενο εκ των υστέρων ελέγχων από τις εκάστοτε αρμόδιες αρχές, κατά λόγο αρμοδιότητας, όπως προβλέπεται στο άρθρο 6 του ίδιου νόμου. Οι έλεγχοι αυτοί διενεργούνται κατά περίπτωση, από τις υπηρεσίες της Περιφέρειας, της Πυροσβεστικής Υπηρεσίας, των περιβαλλοντικών αρχών και της Επιθεώρησης Εργασίας, στο πλαίσιο των διακριτών θεσμικών τους αρμοδιοτήτων.”

Πρόκειται για ανακοίνωση – “μνημείο” κυνισμού και αδιαφορίας για τις σκοτωμένες εργάτριες, τεκμήριο θεσμοθετημένης εργοδοτικής ασυδοσίας και παραδοχή νόμιμου κανιβαλισμού του κεφαλαίου.

Ταυτόχρονα, είναι ανατριχιαστικά αποκαλυπτική για τους τρόπους με τους οποίους το πολιτικό προσωπικό της αστικής τάξης φροντίζει και προνοεί για τα “αφεντικά”,ώστε να μην βρουν κανένα δυσάρεστο εμπόδιο στο διάβα τους και κυρίως στους τραπεζικούς τους λογαριασμούς.

Ο,τι ακολουθεί είναι ακριβώς η απόδειξη πως το κράτος ΚΑΙ ενιαίο είναι ΚΑΙ συνέχει έχει…

Μας πληροφορεί, λοιπόν, πως σύμφωνα με το ν. 4442/2016 (νόμος του ΣΥΡΙΖΑ), ο επενδυτής – βιομήχανος – εργοστασιάρχης, εν γένει οικονομικός φορέας, “υποχρεούται” να ενημερώσει την αρμόδια αρχή για την έναρξη λειτουργίας της οικονομικής δραστηριότητας. Διότι, όλα κι όλα – ο νόμος είναι αυστηρός… Ο επενδυτής πρέπει να ειδοποιήσει!

Αλλά προσέξτε… επειδή το κράτος δεν είναι και κανένα κορόιδο… οι δραστηριότητες αποτελούν “αντικείμενο εκ των υστέρων ελέγχων”.

Δηλαδή, πρώτα ξεκινάει η δραστηριότητα, χωρίς να περιμένει ο ασκών την οικονομική δραστηριότητα να εκδοθεί άδεια λειτουργίας και έπειτα διενεργούνται οι έλεγχοι για τη συμμόρφωση με το ισχύον νομικό πλαίσιο λειτουργίας επιχειρήσεων. Αλλά, ακόμα και οι εκ των υστέρων έλεγχοι, δεν έχουν ρητώς υποχρεωτικό χαρακτήρα, αλλά γίνονται “κατά περίπτωση”(! )

Και αν προλάβουν πριν γίνει το κακό… κι αν μπορούν και αν “θέλει” το αφεντικό.

Με τέσσερις λέξεις: Πλήρης ασυδοσία, απολύτως ανεξέλεγκτοι!

Ο ΣΥΡΙΖΑ έκανε νόμο το επενδυτικό δόγμα “Κάνουμε ό, τι θέλουμε, ανοίγουμε όποτε θέλουμε και λειτουργούμε όπως γουστάρουμε”, εισάγοντας την προκλητική υποκρισία των “εκ των υστέρων ελέγχων”.

Διότι, δεν μπορεί το “αναπτυξιακό” πρόγραμμα της χώρας να καθυστερεί από κρατικούς γραφειοκρατικούς αναχρονισμούς. Είναι καιρός πλέον το κράτος να υποτάσσει το σύνολο της λειτουργίας του, χωρίς κενά ή “φιλολαϊκές” εκτροπές και παρεκκλίσεις, στις ανάγκες του κεφαλαίου. Και η ανάγκη του κεφαλαίου είναι μία: το ΚΕΡΔΟΣ.

Μετά, όμως, ήρθε και η κυβέρνηση της ΝΔ, η οποία με τη φόρα της “αριστείας” φρόντισε να ενισχύσει τον νόμο ΣΥΡΙΖΑ εντάσσοντας στην ρυθμιστική εμβέλειά του επιπλέον επιχειρηματικά πεδία.

Ο 4442/2016 καταλάμβανε κλάδους μεταποίησης, τουριστικών καταλυμάτων, καταστημάτων υγειονομικού ενδιαφέροντος, ορυχείων και λατομείων και γενικά εξορύξεων, παροχής ενέργειας, logistic, νοσοκομειακές δραστηριότης κλπ΄.

Η ΝΔ παραλαμβάνοντας τη σκυτάλη επέκτεινε και σε άλλους κλάδους και οικονομικές δραστηριότητες το “αυστηρό” πρόσωπο του κράτους . Με το νόμο 4811/2021 “Απλούστευση του πλαισίου άσκησης οικονομικών δραστηριοτήτων αρμοδιότητας Υπουργείων Ανάπτυξης και Επενδύσεων, Υποδομών και Μεταφορών, Υγείας και Τουρισμού, ρυθμίσεις για τις παραγωγικές δραστηριότητες και την ενίσχυση της ανάπτυξης και άλλες επείγουσες ρυθμίσεις” ενέταξε στο καθεστώς της “προηγούμενης γνωστοποίησης” (!) δραστηριότητες όπως τα τουριστικά λεωφορεία, τα εργαστήρια αισθητικής, τα Κέντρα Επαγγελματικής Κατάρτισης, ακόμα και τις Μονάδες Φροντίδας Ηλικιωμένων.

Στο μεταξύ, προκειμένου να προλάβουν τίποτα ανεπιθύμητους ελέγχους και δυσαρεστηθούν οι επενδυτές, η ΝΔ προνόησε εγκαίρως και έκανε την Επιθεώρηση Εργασίας “ανεξάρτητη” και πλήρως εξαρτημένη από την κυβέρνηση και τους φίλους της . Επειτα την ξεδόντιασε και από προσωπικό, δηλαδή επιθεωρητές εργασίας.

Κάπως έτσι φτάσαμε στο μαύρο ξημέρωμα της 26ης Ιανουαρίου 2026.

Κάπως έτσι οι εργάτριες, η Αγάπη, η Ελενα, η Σταυρούλα, η Βασιλική, η Αναστασία, έγιναν κομμάτια, για το χατήρι του προκομμένου βιομήχανου, που δεν άφηνε τους συνδικαλιστές του Εργατικού Κέντρου να … απασχολήσουν τους εργάτες.

Κάπως έτσι οι πέντε γυναίκες του μεροκάματου της νυχτερινής βάρδιας άφησαν πίσω τους παιδιά, συζύγους, μανάδες, αδέρφια.

Κάπως έτσι έγινε το ΕΓΚΛΗΜΑ

Κάπως έτσι γίνονται τα εργοδοτικά εγκλήματα που είναι και ΚΡΑΤΙΚΑ ΕΓΚΛΗΜΑΤΑ

Αλλά προσέξτε… ΜΕ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΗ “ΓΝΩΣΤΟΠΟΙΗΣΗ”

---

Η Σφήκα: Επιλογές

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Τα παιδιά μας δεν είναι για τα “φέρετρά” σας!

Δήμητρα Μυρίλλα από Ημεροδρόμο

Τα κοράκια κρώζουν τη φρίκη πάνω από το κεφάλι μας, πάνω από τον ελληνικό λαό, πάνω από τους λαούς της Ευρώπης. Και όταν κρώζουν κραδαίνοντας τη σπάθη τάχα της “σωτηρίας”, τότε κανείς δε μπορεί να είναι ήσυχος, αλλά κυρίως κανείς δεν μπορεί και δεν πρέπει να είναι ουδέτερος.

Οταν τα φέρετρα μπαίνουν στο πολιτικό λεξιλόγιο με την ανατριχιαστική επίκληση της εξοικείωσης με αυτά, όταν πολεμοκάπηλα ανδρείκελα και παρανοϊκοί με την προβιά των υπουργών ή των πρωθυπουργών ποζάρουν μπροστά από θανατομηχανές και κάνουν προαναγγελίες πολέμου, τότε οι επικοινωνιακές μπαρούφες γεωπολιτικής υπεροχής που σερβίρονται δεν αξίζουν ούτε για χαρτοπόλεμο.

Το θέμα, βέβαια, είναι πως όλοι ετούτοι οι προπαγανδιστές του πολέμου και ντήλερ της βιομηχανίας του θανάτου, γνωρίζουν πολύ καλά πως τόσο ο ελληνικός λαός, όσο και οι λαοί της Ευρώπης δεν είναι καθόλου πρόθυμοι να δουν τα παιδιά τους σε φέρετρα τυλιγμένα με την…. “ευρωπαϊκή σημαία”.

Κι επειδή το ξέρουν επιδίδονται σχεδόν καθημερινά σε χυδαία κηρύγματα δήθεν “πατριωτισμού”… Και το κάνουν αυτό εκείνοι που δεν είναι διατεθειμένοι να θυσιάσουν μήτε ένα χιλιοστό της προσωπικής τους ευδαιμονίας, αυτής της αγορασμένης στα σούπερ μάρκετ της ασπόνδυλης δουλοπρέπειας και του πολιτικού τυχοδιωκτισμού.

Ακούστε όμως, όλοι εσείς που κουνάτε το δάχτυλο της “αυτοθυσίας”….

Τα είδατε αυτά τα χιλιάδες παιδιά, τους χιλιάδες φοιτητές που περπάτησαν από την πύλη του Πολυτεχνείου ως την αμερικάνικη Πρεσβεία; Είδατε τη φλόγα στο βλέμμα τους; Την απόφαση στο βηματισμό τους;

Φυσικά και τα είδατε… Γι’ αυτό και βάλατε χιλιάδες πραιτωριανούς να τα πολιορκούν.

Αυτά τα παιδιά, λοιπόν, δεν τιμάνε απλώς μια επέτειο… Ερχονται κατ’ ευθείαν από εκείνη τη γενιά του Πολυτεχνείου, που με τη νιότη, την ανθρωπιά και το όνειρο, έκλεισαν τη σιδερένια πόρτα και άνοιξαν μια μεγάλη σελίδα στην ιστορία του αγωνιζόμενου λαού. Και εκείνα τα παιδιά έρχονταν κατ’ ευθείαν από το δρακογενιά της Αντίστασης, από τους ξυπόλητους που πήραν τα βουνά για να πολεμήσουν τη ναζιστική μηχανή και κάπου εκεί, μεταξύ της σφαίρας και της πείνας ονειρεύτηκαν και πάλεψαν για μια άλλη κοινωνία. Οι πρόγονοί τους ήταν η ΕΠΟΝ, ο ΕΛΑΣ, το ΕΑΜ…

Καταλαβαίνετε, λοιπόν, από πόσο παλιά έρχονται αυτά τα παιδιά…

Κι όταν μιλάτε για “αυτοθυσία”, “ελευθερίες” και “φέρετρα” θα ήταν καλύτερα να ξεπλένετε πρώτα το στόμα σας, αυτό που έχει αποθεώσει αμερικάνους μακελάρηδες και ισραηλινούς εγκληματίες.

Διότι, αυτός ο λαός έχει παραλάβει πολλούς νεκρούς, που δεν τυλίχθηκαν με την ελληνική σημαία, επειδή ήταν αριστεροί, κομμουνιστές, δηλαδή “ανθέλληνες”. Αυτός ο λαός έχει θρηνήσει πάνω από σώματα βασανισμένα, διαλυμένα, ρημαγμένα. Εχει θρηνήσει χωρίς καν να έχει παραλάβει τα σώματα των νεκρών του, διότι το κράτος των εθνικοφρόνων και χριστιανών σκότωνε τους αγωνιστές και τους έθαβε σε ομαδικούς τάφους. Εχει δει τα παιδιά του να δικάζονται για “προδοσία”, όταν κάποιοι άλλοι την ώρα που οι ναζί έμπαιναν στην Αθήνα, οι ίδιοι “ηρωϊκά” το έσκαγαν για το Κάϊρο. Τόσο πατριώτες!!! Ε αυτοί, οι τόσο πατριώτες πέθαναν με την ελληνική σημαία στο φέρετρό τους.

Από τόσο μακριά έρχονται οι ωραίοι νέοι που βαδίζουν κάθε χρόνο ίδια μέρα από το Πολυτεχνείο ως την αμερικάνικη Πρεσβεία. Και γι’ αυτό ξέρετε πως είναι ανίκητοι… όπως ακριβώς μιλάει ο Ποιητής γι’ αυτά:

Ωραία παιδιά με τα μεγάλα μάτια σαν εκκλησίες χωρίς στασίδια
ωραία παιδιά δικά μας με τη μεγάλη θλίψη των ανδρείων
αψήφιστοι, όρθιοι στα Προπύλαια στον πέτρινο αέρα, έτοιμο χέρι, έτοιμο μάτι
πως μεγαλώνει το μπόι, το βήμα κι η παλάμη του ανθρώπου (Γ. Ρίτσος)

Αλλά, πρέπει να γνωρίζετε και κάτι ακόμα…

Δεν παραδίδουμε τα παιδιά μας για βόλια στα κανόνια σας. Δεν παραδίδουμε τα παιδιά μας στα σφαγεία σας. Δεν πρόκειται να θυσιαστούν για κανένα “Διάδρομο” κάθετο, οριζόντιο ή διαγώνιο, για κανέναν γεωπολιτικό “κόμβο”, για καμία “γεώτρηση”. Δεν πρόκειται να πολεμήσουν για κανένα δουλικό ανδρείκελο – προστάτη ναζιστικών ταγμάτων που φοράνε προβιά εθνικού στρατού. Δεν πρόκειται τα παιδιά μας να γίνουν λίπασμα και πληρωμή για τους βιομήχανους του πολέμου.

Κι αν θέλετε, οπωσδήποτε, να πολεμήσετε για “διαδρόμους” και “γεωτρήσεις”… ορίστε, εσείς που μιλάτε για “αυτοθυσίες” βάλτε τη στολή και πηγαίνετε. Αλλά, χωρίς τα παιδιά μας.

Αυτά, αν πρόκειται ποτέ να πολεμήσουν, θα το κάνουν μόνο για να φτιάξουν ένα κόσμο τον οποίο αξίξει να περπατήσει ο Ανθρωπος!

---

Η Σφήκα: Επιλογές

---

Διαβάστε Περισσότερα »

“Σκασμός σκασμός μιλάει ο … Στρατός”! Ποιος θα προστατεύει το μνημείο του Αγνωστου Στρατιώτη κύριε Μητσοτάκη;

Δήμητρα Μυρίλλα από Ημεροδρόμο

Αυτό κι αν είναι ογκώδης πολιτική αγυρτεία … Ο Κ. Μητσοτάκης ανακοίνωσε στη σημερινή του αμετροεπή, ασεβή, επικίνδυνη και χυδαία πολιτικάντικη ανάρτηση, πως η προστασία του μνημείου του Αγνωστου Στρατιώτη θα βρίσκεται στην ευθύνη του Υπουργείου Εθνικής Αμυνας! Και ξαφνικά συγκλίνουν σε αυτή την ανακοίνωση όλες οι προηγούμενες φανφαρόνικες κορώνες ακροδεξιού “πατριωτισμού” από πολιτικούς ή παρωδίες πολιτικών (βλ. Βορίδης, Γεωργιάδης, Λατινοπούλου), δημοσιογραφικές τσιρίδες (βλ. Πορτοσάλτε) και εμετικές γραφίδες… Βρήκαν το στόχο τους και αποκαλύφθηκε η μεθόδευση “λαγού”.

Να αποκλειστεί ο λαός και οι διαδηλώσεις του από το Σύνταγμα. Διότι, αν ο συμβολισμός ενός λαού που απαιτεί και διεκδικεί μπροστά στο Βουλή είναι μια φορά ηχηρός, ο αποκλεισμός του από αυτό το σημείο είναι πολλαπλάσια χρήσιμος για ένα σύστημα που έχει αποφασίσει να τσακίσει και τον λαό και τα δικαιώματά του.

Δεν ρέπει μόνο η κυβέρνηση προς τον ακραία καταστολή, με όρους “πατριωτικής” απατεωνιάς, είναι οι άρχοντες του πλούτου, η βρώμικη και αδηφάγα αστική τάξη που διακόπτει – αλλού με ταχύτητα φωτός και άλλου πιο αργά – κάθε σχέση με στοιχειώδεις δημοκρατικές αρχές, οι οποίες ελάχιστα και μόνο ως φύλο συκής τους είναι πλέον χρήσιμες.

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης, εμπνεόμενος από τον “πορτοκαλί” φασίστα των ΗΠΑ και τις ακροδεξιές “ομορφιές” με την Εθνοφρουρά, έσπευσε να ανακοινώσει ότι θα φέρει νομοθετική ρύθμιση αναθέτοντας στο υπουργείο Εθνικής Άμυνας την αποκλειστική ευθύνη για την προστασία και σωστή λειτουργία του Άγνωστου Στρατιώτη. Γιατί; Επειδή, δεν του… άρεσε ο Πάνος Ρούτσι να διαμαρτύρεται μπροστά στον Αγνωστο Στρατιώτη!

Πίσω και πέρα από την σφόδρα ενοχλητική γι’ αυτούς διαμαρτυρία και κυρίως τη νίκη του απεργού πείνας Πάνου Ρούτσι – δηλαδή νίκη του ίδιου του λαού, της κινητοποίησής του και της αλληλεγγύης του – στην πραγματικότητα δεν τους είναι… αρεστές συνολικά οι διαμαρτυρίες και οι διαδηλώσεις. Τις ανέχονται επειδή δεν μπορούν να κάνουν αλλιώς, γιατί συνιστούν λαϊκή κατάκτηση με την οποία δεν μπορούν να αναμετρηθούν ευθέως, ως εκ τούτου τις χτυπάνε όπου βρουν και όπως μπορούν.

Μετά από αυτή την ανήκουστη ανακοίνωση του Κ. Μητσοτάκη διάφορες κυβερνητικές πηγές έσπευσαν να “μαζέψουν” τα ασυμμάζευτα, διαρρέοντας ότι τα μέτρα τάξης θα εξακολουθήσει να τα έχει η Ελληνική Αστυνομία. Κάτι που βέβαια ο λαϊκό κίνημα το έχει ήδη ζήσει στο πετσί του!

Και το Υπουργείο Εθνικής Αμυνας τι ακριβώς θα κάνει; Σε τι ακριβώς θα συνίσταται η αρμοδιότητά του;

Θέλουν να προστατέψουν το Αγνωστο Στρατιώτη λένε… Ογκώδη ψέμματα. Ποτέ δεν κινδύνεψε, από καμία κινητοποίηση. Και καθεστώς προστασίας έχει… Ο Δήμος Αθηναίων έχει την αρμοδιότητα της καθαριότητας του περιβάλλοντα χώρου και όταν χρειάστηκε να γίνουν εργασίες συντήρησης επί του μνημείου ανέλαβαν οι Υπηρεσίες του Υπουργείου Πολιτισμού.

Οι προθέσεις εκδηλώθηκαν, φανερώθηκαν και δεν συμμαζεύονται.

Δεν είναι μόνο μία ασεβής και κυνική κυβέρνηση.

Είναι μια επικίνδυνη για το λαό κυβέρνηση!

Και βέβαια επικίνδυνη και για τα μνημεία, συμπεριλαμβανομένου του Αγνωστου Στρατιώτη!

Υ.Γ. Ελπίζουμε πως ο Ποιητής Τάσος Λειβαδίτης θα μας συγχωρούσε την παράφραση του στίχου του “Σκασμός, σκασμός λοιπόν, μιλάει ο Υπουργός!” από το ποίημα στη ποιητική συλλογή “Φυσάει στα Σταυροδρόμια του Κόσμου” που μελοποιήθηκε από τον Γιώργο Τσαγκάρη και τραγουδήθηκε από τον Βασίλη Παπακωνσταντίνου.

Σκασμός, σκασμός λοιπόν μιλάει ο υπουργός! Τα γάντια χειροκροτούν, οι φαντάροι παρουσιάζουν όπλα, οι τράπεζες χωνεύουν τη λεία τους, δυο αστυνόμοι τρέχουν.

---

Η Σφήκα: Επιλογές

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Σάμπως έχουν διαβάσει ποτέ τους Σοφοκλή;

Δήμητρα Μυρίλλα από Ημεροδρόμο

Εάν η κυβέρνηση πιστεύει πως για το Εγκλημα στα Τέμπη, με πολιτικές κουτοπονηριές, δικονομικά τερτίπια και στρεψοδικίες θα τη γλυτώσει, πλανάται πλάνην οικτράν. Και η πλάνη της αγγίζει τα όρια της τραγωδίας. Διότι, εδώ δεν πρόκειται μόνο για ένα θίασο που παλεύει κυνικά να τη “σκαπουλάρει”, πρόκειται για μία οργανωμένη “αριστεία” που έχει απωλέσει (αν ποτέ είχε) κάθε ψήγμα αυτονόητης ανθρωπιάς.

Μπορεί από το σκάνδαλο των υποκλοπών να θεωρεί ότι τη “γλυτώνει” με κάποιο τρόπο. Μπορεί να θεωρεί ότι θα περάσει “ξυστά” και από το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ και γι’ αυτό οργανώνεται ανάλογα. Αν και αυτό που διαφεύγει της κυβέρνησης είναι πως στη συλλογική μνήμη όλα καταγράφονται, φουσκώνουν και κάποτε σκάνε!

Αλλά το Εγκλημα στα Τέμπη είναι κάτι άλλο πιο βαθύ, πιο μεγάλο, που αδυνατούν να το κατανοήσουν παρά μόνο επιφανειακά και με όρους κούφιας πολιτικής δήλωσης και διαχείρισης. Είναι κρατικό έγκλημα από το οποίο κυριολεκτικά εξαφανίστηκαν 57 άνθρωποι, η πλειονότητά τους παιδιά… Μέσα σε λίγα λεπτά άδειασαν οι αγκαλιές των γονιών, οι οποίοι βυθίστηκαν ισόβια στον πιο βαθύ και απροσμέτρητο πόνο που μπορεί να νιώσει ένας άνθρωπος.

Ε αυτό, λοιπόν, δεν “κοροϊδεύεται”, ούτε “διαχειρίζεται” με πολιτικαντισμούς. Εδώ παλεύει η άφατη λύπη για τον άδικο θάνατο παιδιών με τον πηχτό κυνισμό της πολιτικής διαχείρισης από την εξουσία και τους καφκικούς μηχανισμούς της. Στη μια πλευρά στέκουν ανθρωπάκια – λογιστές, βγάζουν τεφτέρια και λογαριάζουν κέρδη και ζημιές και στην απέναντι στέκουν οι Ανθρωποι, μετράνε τον πόνο τους, κοιτάνε τον διπλανό τους και προχωράνε σηκώνοντας το βάρος της αδικίας και της βαρβαρότητας.

Με όρους ιστορικούς και πανανθρώπινης ηθικής τάξης στο τέλος, κερδίζουν οι Ανθρωποι, πάντα οι Ανθρωποι, γιατί η ανθρωπότητα μόνο έτσι βάδισε μπροστά.

Το αίτημα των γονιών για την εκταφή των παιδιών τους, στην πραγματικότητα είναι η ανάγκη τους να αναλάβουν το σώμα των παιδιών τους, να τα κηδέψουν “σωστά”, με την αλήθεια στο φως, γνωρίζοντας γιατί τα έχασαν από την αγκαλιά τους και τότε, μόνο τότε, να τα αποχαιρετήσουν οριστικά και έπειτα να τα πενθήσουν…να τα πενθούν για πάντα.

Είναι, δηλαδή, το διαχρονικό αίτημα της Αντιγόνης.

Ομως, όποιος δεν είναι ικανός να σεβαστεί τους ανθρώπους όσο ζουν και αναπνέουν, δεν μπορεί να σεβαστεί ούτε τους νεκρούς. Φυσικά ισχύει και αντίστροφα…

Αλλά, σάμπως έχουν διαβάσει ποτέ τους Σοφοκλή;



*Η εικόνα είναι έργο του Θεσσαλονικιού ζωγράφου, Γιώργου Κόφτη, με τίτλο ”Η προσβολή των νεκρών(after guernica). Για τα θύματα των Τεμπών”

---

Η Σφήκα: Επιλογές

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Κυβέρνηση άκρως επικίνδυνη για το λαό και τη χώρα!

Δήμητρα Μυρίλλα από Ημεροδρόμο

Υπερασπίζεται το Ισραήλ και τα εγκλήματά του με κάθε τρόπο και μέσο… Πρώτα ταξίδεψε στο κράτος – τρομοκράτη και αγκαλιάστηκε με “πάθος” με τον φίλο του τον “Μπίμπι” και το έκανε και δεύτερη φορά, διότι μία δεν φτάνει να δώσεις διαπιστευτήρια πολιτικής ατιμίας. Σε αυτό το τερατούργημα που ονομάζεται κράτος του Ισραήλ και που το έχουν δημιουργήσει οι ΗΠΑ και ο ιμπεριαλισμός, η ελληνική κυβέρνηση βλέπει το κράτος – πρότυπο του δυτικού πολιτισμού. Ανήκουστα δηλαδή πράγματα.

Δεν ορρωδεί προ ουδενός!

Εκθέτει τον ελληνικό λαό σε μια απίστευτη περιπέτεια, τον καθιστά “αμνό” προς σφαγή με τον πλέον άμεσο, κυνικό και αναίσθητο τρόπο, τον θέτει ενώπιον του κινδύνου άμεσης εμπλοκής σε έναν πόλεμο που δεν τον αφορά… ‘Η μάλλον τον αφορά μόνο στο μέτρο που ο λαός υπερασπίζεται τα δίκια κάθε άλλου λαού που θυσιάζεται στα κανόνια των επιχειρηματιών και των εμπόρων του πολέμου. Και απέναντι σε αυτό η μόνη αναγκαία “εμπλοκή” είναι η κραυγή “ΣΤΑΜΑΤΗΣΤΕ ΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ”!

Ο Κυρ. Μητσοτάκης – και μαζί συνολικά η κυβέρνησή του – είναι τελείως και απολύτως επικίνδυνος. Κάθε λέξη που ξεστομίζει από την 7η Οκτωβρίου μέχρι και σήμερα είναι μία συνηγορία στον κύκλο αίματος και εξόντωσης που έχει ανοίξει το πρωτοπαλίκαρο των ΗΠΑ στην περιοχή, ο Νετανιάχου.

Παλαιστίνη, Ιραν, Συρία, Λίβανος, Υεμένη… Ο Κυρ. Μητσοτάκης στηρίζει όλους τους πολέμους, κάθε αιματοχυσία που συμβαίνει στη γειτονιά. Μιλάμε για την ολοκληρωτική απώλεια κάθε έννοιας πολιτικής ηθικής – αν υποθέσουμε πως διέθετε έστω ένα ελάχιστο ίχνος. Σαν αυθεντικό ασπόνδυλο είδος κάμπτεται δουλοπρεπώς μπρος στα αμερικανοΝατοϊκά αφεντικά εκλιπαρώντας εύνοια και κομματάκι από την “λεία”. Αλλά αυτό δεν είναι μόνο πολιτική ανηθικότητα, αλλά και πολιτική – γεωπολιτική ανοησία.

Ανοίγει και παραχωρεί άνευ όρων διαδρόμους, θάλασσες, εναέριους χώρους και γη για να περνάνε οι δολοφόνοι.

Αυτή τη στιγμή η βάση της Σούδας έχει τεθεί σε καθεστώς επιφυλακής, ενώ ήδη μεταστάθμευσαν εκεί κατασκοπευτικά αεροσκάφη των ΗΠΑ τύπου RC-135W Rivet Joint, που μετακινήθηκαν από βάση των Αμερικανών στο Κατάρ. Η ελληνικά φρεγάτα «Ψαρά» κόβει βόλτες στην Ερυθρά Θάλασσα και επιχειρεί ενάντια στους Χούθι, για τα συμφέροντα του εφοπλιστικού κεφαλαίου και των ομίλων της διαμετακόμισης, όντας έτοιμα για “κάθε ενδεχόμενο. Η φρεγάτα «Λήμνος» σουλατσάρει στα ανοιχτά του Λιβάνου, στη Σαουδική Αραβία βρίσκεται συστοιχία κατευθυνόμενων βλημάτων Ρatriot και στελέχη της Πολεμικής Αεροπορίας (Ελληνική Δύναμη Σαουδικής Αραβίας – ΕΛΔΥΣΑ).

Παρ’ όλα αυτά ο κυβερνητικός εκπρόσωπος με πηχτό θράσος είπε: “Αν θεωρηθεί ότι υπάρχει κάποιος κίνδυνος, τότε θα υπάρχει και αντίστοιχη κίνηση από τη χώρα μας. Δεν υπάρχει ενημέρωση για κάτι τέτοιο αυτή τη στιγμή, προφανώς όμως το αρμόδιο υπουργείο (το Αμυνας) παρακολουθεί τις εξελίξεις και σε περίπτωση που καταστεί αναγκαίο θα πάρει και τις σχετικές πρωτοβουλίες»!

Δηλαδή, στη Μέση Ανατολή ο Νετανιάχου έχει βάλει κυριολεκτικά μπουρλότο, αλλά κατά την κυβέρνηση ακόμα δεν υπάρχει κίνδυνος… Ελληνες ναυτεργάτες βρίσκονται μέσα στην φωτιά του πολέμου, αλλά η κυβέρνηση παραμένει άπραγη, μέχρι τα πλοία να χτυπηθούν!

Η “σωστή πλευρά της Ιστορίας” είναι βουτηγμένη στο αίμα και η ελληνική κυβέρνηση σφιχταγκαλιάζεται μαζί της…

Δεν υπάρχει καμία δικαιολογία και καμία ανοχή!

---

Η Σφήκα: Επιλογές

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Οι “θλιμμένοι” αποθεώνουν τον Μητσοτάκη

Δήμητρα Μυρίλλα από Ημεροδρόμο

“Μπράβο μας! Εμείς, η κυβέρνησή μας, ο άριστος πολυχρονεμένος μας και οι άξιοι, επιτελικά επιδέξιοι, καταφέραμε με τις πολιτικές μας, τωρινές και αλλοτινές, να βάλουμε δυο τρένα στην ίδια γραμμή και να εξαϋλωθούν 57 άνθρωποι. Ε δεν αξίζουμε ένα όρθιο χειροκρότημα εμείς και ο αρχι – άριστος;”

Θαυμάστε τους!

 

Οι βουλευτές της ΝΔ γελάνε πανευτυχείς και αποθεώνουν τον Μητσοτάκη στο τέλος μιας ομιλίας της οποίας το θέμα ήταν 57 νεκροί, 57 απανθρακωμένοι και εξαϋλωμένοι σε ένα τρομερό έγκλημα. 57 “καμένες” μανάδες. Και κατά την δική τους αποκτηνωμένη πλέον λογική, ακόμα και πάνω σε ένα φρικτό έγκλημα ο πρωθυπουργός τους μπορεί να θριαμβεύει και να αποθεώνεται, κάνοντας ρελάνς στις “επικοινωνιακές” του αποτυχίες. Ακόμα και την ώρα που οι νεκροί ουρλιάζουν.

Σαν τριτοκλασάτος τηλεοπτικός σελέμπριτι φιγουράρει αυτάρεσκα μπροστά στον συρφετό της “αριστείας” που στριμώχνεται στα κοινοβουλευτικά έδρανα επευφημώντας τον “αρχηγό”.

Είναι οι ίδιοι, που πόζαραν σαν κλαίουσες ιτιές στα υπουργικά συμβούλια… κατόπιν των επικοινωνιακών σκηνοθετικών οδηγιών.

Πηχτός ζόφος, ωμός κυνισμός, αποκρουστική όψη που αποπνέει την αποφορά της αγοραίας και τυχοδιωκτικής συνείδησης, η οποία είναι η μόνη που διαθέτουν και με την οποία μετράνε και λογαριάζουν τις ζωές μας, έτσι ώστε στον τελικό απολογισμό οι ολιγάρχες να βλέπουν τα κέρδη τους να εκτοξεύονται.

---

Η Σφήκα: Επιλογές

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Τί λέτε κ. Πρωθυπουργέ;!!!

Δήμητρα Μυρίλλα από Ημεροδρόμο

Κι όταν η πραγματικότητα δεν μας βολεύει, τόσο το χειρότερο για αυτή. Την φέρνουμε κυριολεκτικά τούμπα και την κάνουμε αγνώριστη!

Ο Κυρ. Μητσοτάκης στην Κυριακάτικη “μοντερνιά” του να επικοινωνεί (τάχα) διαδικτυακά με τον λαό, πασάλειψε στα μούτρα αυτού του οργισμένου κόσμου, τον απόλυτο κυνισμό του και την απροκάλυπτη χειραγώγηση. Ούτε λίγο, ούτε πολύ είπε ότι 2 εκ. άνθρωποι σε όλη την Ελλάδα διαδήλωσαν για να ωθήσουν την κυβέρνηση να συνεχίσει το αναπτυξιακό της έργο!

Υφάρπαξε μάλιστα το σύνθημα, το αίτημα που δονούσε και δονεί απ’ άκρη σ’ άκρη τη χώρα και το οικειοποιήθηκε. Αυτό το ασύλληπτου κυνισμού και χυδαιότητας κείμενο καταλήγει ως εξής: Για να μην ξεχάσουμε τα Τέμπη. Αλλά και να μην τα ξαναζήσουμε ποτέ!

“Οι πολίτες, τόσο αυτοί που διαδήλωσαν όσο και εκείνοι που πένθησαν αθόρυβα, ζήτησαν τα αυτονόητα: Αλήθεια και Δικαιοσύνη για τα θύματα. Ένα κράτος που να λειτουργεί, ώστε να μην ξανασυμβεί τέτοια τραγωδία. Ασφαλείς και σύγχρονες συγκοινωνίες που να αξίζουν στη χώρα”, έγραψε για να συνεχίσει λίγο πιο κάτω με την πραγματική “απειλή”: “Πρόκειται για μια αναμέτρηση που δίνω εδώ και 21 χρόνια στην πολιτική μου διαδρομή. Ξέρω ότι δεν θα κερδίσω κάθε μάχη. Όμως, είμαι αποφασισμένος να κερδίσουμε τον πόλεμο.”

Εν ολίγοις ο λαός βγήκε στους δρόμους, για να βροντοφωνάξει στον πολυχρονεμένο “άριστο” ηγέτη: “Κυριάκο προχώρα”!

Αίσχος! Ενα αίσχος από την πρώτη ως την τελευταία λέξη αυτής της γραπτής προσβολής προς του δολοφονημένους των Τεμπών, τους γονείς, τους συγγενείς, το λαό.

Αυτό ο ανήκουστος, αλαζόνας, βαθιά κυνικός και αμετροεπής πρωθυπουργός έγραψε: “Την Παρασκευή, η Δημοκρατία μας απέδειξε τη δύναμή της (!). Είναι ένδειξη μεγάλης κοινωνικής ευαισθησίας ότι τόσοι συμπατριώτες μας, κάθε ηλικίας, επέλεξαν να βρεθούν στους δρόμους και στις πλατείες και με τρόπο ειρηνικό να εκφράσουν τα συναισθήματά τους.”

Δηλαδή:

Η χωροφυλακίστικη – γκοτζαμάνικη – χαφιεδίστικη ρητορική που προηγήθηκε και η ωμή καταστολή που ακολούθησε – η οποία είναι και η μόνη απάντηση των υπηρετικού προσωπικού των αφεντικών απέναντι στο λαϊκό κίνημα – λέγεται “δημοκρατία”. Και μάλιστα κατά τον ίδιο: “η αστυνομία ενήργησε με επαγγελματισμό”.

Να τραμπουκίζεις διαδηλωτές, να στήνεις καραμπινάτες προβοκάτσιες τις οποίες νωρίτερα έχεις προφητέψει (!), να ξαμολάς τα κουκουλωμένα σκυλιά σου μέσα στο πλήθος, να βάζεις τα ΜΑΤ να σουλατσάρουν ανάμεσα στους διαδηλωτές και να διαλύεις τη μεγαλύτερη συγκέντρωση των τελευταίων 80 χρόνων στην Αθήνα είναι δημοκρατία, αλλά τελικά είναι και “επάγγελμα”. Η κατ’ επάγγελμα προβοκάτσια!

Βέβαια, δεν μας κάνει καμία εντύπωση. Ολα τα παραπάνω είναι η μόνη “δημοκρατία” που γνωρίζουν οι αξιοθρήνητοι “κλόουν” των εφοπλιστών, των εργολάβων, των τραπεζιτών, των πολυεθνικών. Μια “δημοκρατία” που αν τη γυρίσεις ανάποδα μπορεί να γράφεται και ως “φασισμός”…. Ανάλογα με τις ανάγκες των αφεντικών.

Και όσο οι διαχρονικές και βαθιά συστημικές αιτίες που δολοφόνησαν τον κόσμο στα Τέμπη και που δολοφονούν το λαό στους δρόμους, στα γιαπιά, στα νοσοκομεία, δεν μπορούν να κρυφτούν τόσο όσο ο λαός θα γίνεται φουσκωμένο ποτάμι και τόσο περισσότερο αυτοί οι διαπρύσιοι κήρυκες της αστικής δημοκρατίας θα ξεγυμνώνονται.

Οσο για το κυριακάτικο “πόνημα” του πρωθυπουργού…

Πρώτον: Να του θυμίσουμε ότι η πραγματικότητα, όσο κι αν τη γυρίσεις ανάποδα, η ρημάδα έχει απίστευτο πείσμα… γυρίζει και σε πλακώνει.

Δεύτερον: Μωραίνει Κύριος…

---

Η Σφήκα: Επιλογές

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Ποιος θα φροντίσει τα παιδιά;

Δήμητρα Μυρίλλα

Αν τα πράγματα είναι όπως λέγονται και περιγράφονται τότε δεν πρόκειται για βιασμούς μόνο… δεν πρόκειται για κακοποίηση μόνο… πρόκειται για βιασμό, κακοποίηση και φρικτό βασανισμό μαζί και έτσι πρέπει να αντιμετωπίζεται.

Λίγο απέχουμε από το να τα μάθουμε όλα. ‘Η περίπου όλα. Οι άνω τελείες, οι μισοτελειωμένες προτάσεις, τα αποσιωπητικά του γραπτού και προφορικού λόγου φροντίζουν επιδέξια να διαστέλλουν την κλειδαρότρυπα για καλύτερη θέαση της φρίκης. Θαρρείς και δεν φτάνει μία λέξη και μόνο για να αντιληφθεί κανείς το τερατούργημα και να αηδιάσει. Θαρρείς και η αδιανόητη κακοποίηση των παιδιών πρέπει να γίνει και “εικόνα” στη φαντασία μας… έτσι για να ολοκληρωθεί η ασέλγεια.

Σε όλον αυτό το ζόφο που έχουν ζήσει τα παιδιά των δύο αστυνομικών, φερόμενων να έχουν υποβάλλει τα παιδιά τους σε φρικιαστικές κακοποιήσεις σωματικές και ψυχικές, έχουν ρόλο και λόγο όλοι, δημοσιολόγοι, γυρολόγοι, πρωϊνάδικα και μεσημεριανάδικα… εκτός από ΕΝΑΝ.

Αυτό ο ΈΝΑΣ είναι το κράτος, η επίσημη πολιτεία και η θεσμική της θωράκιση για την προστασία αυτών των παιδιών. Και δεν έχει λόγο, διότι δεν έχει αναλάβει – ως όφειλε – κανέναν ρόλο.

Τι ξέρουμε αυτή τη στιγμή για τα παιδιά; Ξέρουμε ότι βρίσκονται όλα μαζί σε κάποιο νοσοκομείο! Τι θα έπρεπε να ξέρουμε;

Το μόνο που θα χρειαζόταν να γνωρίζουμε – ως επουλωτικό για τη συλλογική οδύνη φάρμακο- είναι ότι η πολιτεία με τους θεσμούς της ανέλαβε τα παιδιά, τα τοποθέτησε σε μία ασφαλή δομή, σε περιβάλλον αρμόζον για τις παιδικές ψυχές, με προσωπικό επαρκές σε εμπειρία και αριθμό, με ανθρώπους που τα αγκαλιάζουν, με ειδικούς παιδαγωγούς και ψυχολόγους που είναι εκεί για να φροντίσουν τα τραύματά τους.

Αντ’ αυτού έχουν “παρκαριστεί” σε ένα παιδιατρικό νοσοκομείο, όπου προφανώς το προσωπικό δίνει τον καλύτερο εαυτό του για την ιατρική και ψυχολογική υποστήριξή τους. Αλλά αυτά τα παιδιά δεν είναι άρρωστα για να νοσηλεύονται. Είναι κακοποιημένα. Δεν χρειάζονται νοσοκομείο. Προστασία και φροντίδα χρειάζονται. Οπως και τα υπόλοιπα κακοποιημένα παιδιά που φιλοξενούνται σε παιδιατρικά νοσοκομεία.

Και ξέρετε ποια θα είναι η συνέχεια; Πιθανόν τα παιδιά θα σκορπιστούν σε διάφορες δομές, ό, που βρεθούν θέσεις. Δηλαδή, θα υποβληθούν σε έναν τραυματικό και βίαιο αποχωρισμό τη στιγμή ακριβώς που χρειάζονται να έχουν το ένα το άλλο ως αναγκαίο σημείο αναφοράς και στήριγμα.

Γι’ αυτό και δύο από τα πέντε αδέρφια προσπάθησαν να φύγουν…. Επειδή είδαν, επειδή ξέρουν, επειδή δεν αντέχουν, επειδή οι ασελγείς πράξεις τελείωσαν, αλλά ποιος μπορεί με βεβαιότητα να πει ότι η παραμονή σε ένα δωμάτιο νοσοκομείου δεν είναι επί της ουσίας κακοποιητική;

Γιατί; Επειδή η φτηνή λύση για ένα κράτος – που κάνει τα κουμάντα του ώστε να μην στενοχωρηθούν οι Τράπεζες – είναι να φτιάχνει κουμπάκια πανικού. Η ακριβή λύση είναι να δημιουργήσει δομές μεγάλες, όμορφες, ζεστές, με επαρκές προσωπικό.

Ποιος, λοιπόν, θα προστατέψει τα παιδιά από τη μανία της κλειδαρότρυπας, αλλά και από ένα κράτος που δηλώνει πανταχού παρόν και είναι εξοργιστικά απόν.

Εν ολίγοις, ποια κρατική δομή ακριβώς θα υποστηρίξει ψυχολογικά αυτά τα αδέρφια; Με ποια βοήθεια θα μαλακώσουν και θα κλείσουν (αν ποτέ κλείσουν…) τα τραύματα και ο αποτροπιασμός στις ψυχές τους; Με ποια στήριξη θα επιστρέψουν στο σχολείο;

Ποιος θα προστατέψει παιδιά που ζουν αυτή τη φρίκη, αλλά δεν τα γνωρίζουμε και ίσως δεν τα μάθουμε ποτέ; Ποιος θα γλιτώσει τα επόμενα παιδιά;

Αλλά, ας μην είμαστε πλεονέκτες. Η κυβέρνηση στέλνει φρεγάτες με 500.000 ευρώ την ημέρα στην Ερυθρά Θάλασσα, για το καλό μας. Πόσα άλλα να κάνει πια!

Πηγή: imerodromos

---

Η Σφήκα: Επιλογές

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Αδιανόητη τουριστική μπίζνα για την κλωστοϋφαντουργία της Σύρου με “εργατικό κολατσιό” και έξτρα μπόνους “πραγματική εργάτρια”!

Δήμητρα Μυρίλλα

Μία από τις νεόκοπες τουριστικές φράσεις του συρμού, βαθύτατα αντι- ιστορική, προκλητικά αντιεπιστημονική, εξαιρετικά βάναυση είναι ο λεγόμενος “βιωματικός τουρισμός”. Αφορά κατά κανόνα τα τεκμήρια ιστορίας και παράδοσης ενός λαού και του τόπου του και χρησιμοποιεί αγοραίες προστακτικές όπως “απόλαυσε την εμπείρια”, “ζήσε σαν αγρότης”, “φάε σαν αρχαίος έλληνας” κ.ο.κ. Στην πραγματικότητα πρόκειται για μια χυδαία εμπορευματική εκδοχή της τουριστικής μπίζνας, η οποία μετατρέπει τη μνήμη κυριολεκτικά σε λούνα παρκ και καταλήγει σε φρικώδη αποτελέσματα, συχνά, δε, τερατωδώς, φαιδρά.

Μία τέτοια “βιωματική” φαιδρότητα – αν όχι αθλιότητα – εμφανίστηκε στη Σύρο, υπό τη μορφή ΑΜΚΕ (Hermoupolis Heritage), που ίδρυσε ιδιώτης προκειμένου να “αναβιώσει” – τουριστικά πάντα – την κλωστοϋφαντουργία του νησιού (ένα από τα 68 εργοστάσια κλωστοϋφαντουργίας που υπήρχαν στο νησί) κατά τον 19ο και στις πρώτες δεκαετίες του 20ου αιώνα και να παρουσιάσει την ζωή της εργατικής τάξης – των γυναικών της κλωστοϋφαντουργίας δηλαδή – ως φολκλόρ αναπαράσταση με διαβαθμισμένα μπόνους, όπως εργατικό κολατσιό, εργατική τσάντα, ρεμπέτικη κομπανία και έξτρα μπόνους μια πραγματική εργάτρια (!) ανάλογα με το αντίτιμο του εισιτηρίου.

Ετούτη η τουριστική “κατάντια”, αυτή η νεοπλουτίστικη αηδία για λαϊφ – στυλίστες αρχοντοχωριάτες με συνείδηση – εταιρικό προϊόν, αυτός ο αγοραίος διανοουμενίστικος σουσουδισμός, που φέρει προφανείς ιστορικές, πολιτικές, ταξικές προεκτάσεις και κυρίως συσκοτίσεις μπορεί κάλλιστα να “αυτο – εξευτελίζεται” και γι’ αυτό παραθέτουμε ολόκληρη τη παρουσίαση:

Διαβάστε και φρίξτε…

Η εισαγωγή έχει ως εξής:

“Ο χώρος, μετά από αρκετά χρόνια εργασιών, έχει αποκατασταθεί, και προσφέρεται στον επισκέπτη για ένα μικρό ταξίδι στο χρόνο. Εκεί, περνώντας από την παλιά πόρτα, μπορούμε να ανακαλύψουμε τη ζωή των εργατών, τη λειτουργία του εργοστασίου και να μάθουμε για το θαύμα της κλωστοϋφαντουργίας που άνθισε στην Ερμούπολη και διήρκησε 140 χρόνια.

Η βιωματική εμπειρία ξεκινάει με ένα φανάρι στο χέρι. Ο ξεναγός υποδέχεται τους επισκέπτες με στολή εργασίας και μέσα από μια ιστορική αφήγηση βασισμένη σε μνήμες από 40 εργαζόμενους, τους μεταφέρει στο 1986, έτος που διέκοψε την λειτουργία του το εργοστάσιο.

Έπειτα, έχουν τη δυνατότητα να φορέσουν την παραδοσιακή ρόμπα, να συμπληρώσουν την κάρτα εργασίας, σαν εργάτες κι αυτοί της εποχής, και να δοκιμάσουν το παραδοσιακό πρόγευμα. Κατά την διάρκεια της περιήγησης ενεργοποιούνται οι αισθήσεις μέσα από ηχητικά και αλλά μέσα, λειτουργώντας στο βαφείο την παλιά πετρελαιομηχανή, ακούγοντας τις ραπτομηχανές να γαζώνουν, μυρίζοντας παντού το άρωμα του χρόνου και βλέποντας τα νήματα να έχουν παγώσει.

Όλα τα παραπάνω συντελούν έτσι ώστε να προσεγγίσουμε την ιστορία και τον πολιτισμό μέσα από μια ψυχαγωγική διαδικασία η οποία καταλήγει να ενώσει όλους τους επισκέπτες-εργάτες σε ένα τραπέζι όπου θα απολαύσουν (!) ένα εργατικό κολατσιό με παραδοσιακά τοπικά προϊόντα.“

Πάμε τώρα και στις “παροχές” ανάλογα με το πόσα πληρώνει κάποιος:

“Ιστορική περιήγηση στο μουσείο με γεύμα

Εργατικό κολατσιό

Ενήλικες ξενάγηση Αγγλικά: 40 ευρώ
Ενήλικες ξενάγηση Ελληνικά: 35 ευρώ
Μειωμένο (Μόνιμοι κάτοικοι, φοιτητές, παιδιά): 30 ευρώ
Γλώσσα: Ελληνικά, Αγγλικά, Γαλλικά
Διάρκεια περιήγησης: 60′
Διάρκεια γεύματος: 60-90′

Στην τιμή περιλαμβάνεται: Κέρασμα μαστίχας, παστελαριάς και κολατσιό

Κολατσιό (πλατό):
– Παξιμάδια
– Λούζα (ντόπιο αλλαντικό)
– Λουκάνικο συριανό με μάραθο
– Κρεμμύδι
– Αγγουράκι σύρου
– Ντομάτες σύρου
– Ντολμαδάκια
– Χαλβάς
– Ελιές
– Ρίγανη
– 2 είδη Συριανών τυριών
– Κρασάκι χύμα συριανό λευκό από το Οινοποιείο Σύρου
– Ούζο συριανό από το αποστακτήριο ΜΑΚΡΥΩΝΙΤΗ
– Νερό

Εργατική τσάντα

Ενήλικες ξενάγηση Αγγλικά: 60 ευρώ
Ενήλικες ξενάγηση Ελληνικά: 55 ευρώ
Μειωμένο (Μόνιμοι κάτοικοι, φοιτητές, παιδιά): 50 ευρώ

Γλώσσα: Ελληνικά, Αγγλικά, Γαλλικά

Διάρκεια περιήγησης: 60′
Διάρκεια γεύματος: 60-90′

Στην τιμή περιλαμβάνεται: Κέρασμα μαστίχας, παστελαριάς και εργατική τσάντα

Εργατική τσάντα:
– Ψωμί
– Πίτα ή ορεκτικό ατομικό
– Σαλάτα ατομική
– Φαγιάντζα (εργατικό σκέυος) με μαγειρευτό φαγητό
– Μπισκοτολούκουμο
– Κρασάκι χύμα συριανό λευκό από το Οινοποιείο Σύρου
– Ούζο συριανό από το αποστακτήριο ΜΑΚΡΥΩΝΙΤΗ
– Νερό
– Αναμνηστικό Δώρο

Λαδόκολλα και ρεμπέτικη μουσική

Γκρουπ: 20 άτομα κατ ελάχιστο
Ενήλικες ξενάγηση Αγγλικά: 80 ευρώ
Ενήλικες ξενάγηση Ελληνικά: 75 ευρώ
Μειωμένο (Μόνιμοι κάτοικοι, φοιτητές, παιδιά): 70 ευρώ
Γλώσσα: Ελληνικά, Αγγλικά, Γαλλικά
Διάρκεια περιήγησης: 60′
Διάρκεια γεύματος: 120′

Στην τιμή περιλαμβάνεται: Κέρασμα μαστίχας, παστελαριάς και πλήρες γεύμα

Λαδόκολλα:
– Παξιμάδια
– Λούζα (ντόπιο αλλαντικό)
– Λουκάνικο συριανό με μάραθο
– Κρεμμύδι
– Αγγουράκι σύρου
– Ντομάτες σύρου
– Ντολμαδάκια
– Ελιές
– Ρίγανη
– 2 είδη Συριανών τυριών
– Ορεκτικό ατομικό
– Φαγιάντζα (εργατικό σκέυος) με μαγειρευτό φαγητό
– Κρασάκι χύμα συριανό λευκό από το Οινοποιείο Σύρου
– Ούζο συριανό από το αποστακτήριο ΜΑΚΡΥΩΝΙΤΗ
– Μπύρα
– Νερό
– Γλυκό ταψιού
– Αναμνηστικό Δώρο

Ζωντανή ρεμπέτικη μουσική με ντόπιους καλλιτέχνες”

Και για το τέλος απογειώνεται η “μπίζνα” με το εξής :

“Υπάρχει δυνατότητα να παρευρεθεί στο χώρο μια πραγματική εργάτρια του εργοστασίου” (!)

Ως έξτρα μπόνους; Ως γκεστ – έκπληξη για τα ακριβά πακέτα ξενάγησης;

Εδώ έχουμε την απογείωση του απόλυτου εκχυδαϊσμού. Η πραγματική εργάτρια ως “αντικείμενο” προς επίδειξη, ως έκθεμα και ακόμα χειρότερα, ως “προϊόν” που φέρνει ακριβά εισιτήρια.

Οσοι, δε, ακολουθήσουν αυτά τα εξοργιστικά πακέτα ξενάγησης θα καταλάβουν ότι οι εργάτριες, οι εργάτες και τα παιδιά που επίσης δούλευαν από τα 6 τους χρόνια, ήταν κάτι κεφάτοι λαϊκοί τύποι, οι οποίοι το πρωί τραγουδώντας ξεκινούσαν για τη δουλειά, κατά τις 10 έπαιρναν το κολατσιό τους (σε πλατό!), το οποίο ήταν φτωχό λόγω παράδοσης και όχι λόγω του άθλιου μεροκάματου και το βράδυ μετά από 12 ώρες και πλέον δουλειάς αν και κατάκοποι ‘ρίχναν και μια γυροβολιά μετά από μία κοπιαστική, αλλά ευχάριστη ημέρα.

Η εργάτρια “μπόνους” του ακριβού πακέτου επίσκεψης να υποθέσουμε ότι δεν θυμίζει τίποτα από τις ΄άθλιες συνθήκες ζωής αυτού του κόσμου παρά τα έργα «φιλανθρωπίας» των διαφόρων συλλόγων και λεσχών των κυριών και κυρίων της Σύρου για να ξεπλύνουν την άγρια εκμετάλλευση.

Δείτε εδώ ένα μικρό δείγμα από το δρώμενο, την ξεναγό ντυμένη εργάτρια και την “εργάτρια” να χτυπάει κάρτα!

Τι δεν θα μάθουν (πιθανόν) τα εκσυγχρονισμένα κοπάδια τουριστών:

Οτι εδώ, στη Σύρο, ο ελληνικός καπιταλισμός πραγματοποιεί ορισμένα από τα πιο αποφασιστικά του βήματα. Και γι’ αυτό το εργατικό κίνημα της Ελλάδας γεννήθηκε ακριβώς εδώ. Εδώ, επίσης, συγκροτείται κατά πάσα πιθανότητα το πρώτο εργατικό σωματείο, το Φεβρουάριο του 1879, από τους εργάτες των ναυπηγείων και ακολούθησαν οι εργάτες των βυρσοδεψείων.

Χαρακτηριστική, μάλιστα, είναι η εξάπλωση της παιδικής εργασίας στα κλωστουφαντουργία της Σύρου. Ηδη, έχουμε την προσωπική μαρτυρία του Βαμβακάρη που δούλευε από παιδάκι στο κλωστήριο, μαζί με τη μάνα του. Σύμφωνα με το Μάνο Ελευθερίου, τα έξι χρόνια θεωρούνταν αρκετά για να μπει ένα παιδί στην παραγωγή. Ο ίδιος λογοτέχνης περιγράφει το πώς οι ανήλικες κλωστοϋφαντουργίνες έπρεπε να ανεβαίνουν σε σκαμνάκια για να φτάνουν τις μηχανές. Ακόμη, αποδελτιώνει μια συγκλονιστική στη λιτότητά της τραγική είδηση από εφημερίδα του 1840: «Δούλη δώδεκα ετών εκάη και απέθανεν αυθημερόν».

Tο 1914, οι εργάτες των βυρσοδεψείων και οι καπνεργάτες κατεβαίνουν σε απεργιακές κινητοποιήσεις, ύστερα από την ιστορική απεργία του 1879. Αυτήν τη φορά, όμως, ακολουθούν και οι γυναίκες εργάτριες των κλωστηρίων και υφαντουργείων.Σε μεταγενέστερη χρονολογία, ο «Εργάτης της Ερμούπολης» δημοσίευσε την παρακάτω είδηση:

«Ως να μη ήρκει η πρώτη απεργία των υπερτριακοσίων εργατών βυρσοδεψείων, μέγα μέρος των εργατίδων των υφαντηρίων και κλωστηρίων, μη θέλουσαι να συμμορφωθώσι προς την αξίωσιν των εργοστασιαρχών εις ων τα εργοστάσια ειργάζοντο, οίτινες ηξίωσαν από τας εργατίδας των να διαγραφώσι εκ του Συλλόγου των Εργατίδων, ον κατήρτισαν, άλλως ν’ απελθώσι των εργοστασίων των, εν οις δεν θα εδέχοντο πλέον ως εργατίδας τα μέλη του νεοσυνιστωμένου συλλόγου, επροτίμησαν να εγκαταλείψουσι την εργασίαν των και να υψώσωσι την σημαίαν του Συλλόγου…».

Σύμφωνα, μάλιστα, με άλλο δημοσίευμα, κάποιος ιδιοκτήτης υφαντηρίου, όταν αντιλήφθηκε ότι «το γυναικείο προσωπικό του οσονούπω θα τεθή με αποφασιστικότητα υπό την Κόκκινην Σημαίαν του Εργατικού Αγώνος», πρόσθεσε στο μεροκάματο κάθε εργάτριας μία… πεντάρα (!) «υπό τον όρον όπως μη καταρτίσουν Σωματείο!»…

Αλλά, όλα αυτά μάλλον είναι πασέ και ντεμοντέ …. Ετσι;

Αλλά πραγματικά με τρόμο αναρωτιόμαστε μήπως, η …. “δημιουργική επιχειρηματικότητα” σκαρφιστεί ανάλογες “βιωματικές” καινοτομίες και για τους τόπους μαρτυρίου και βασανισμού (βλ. αξιοποίηση της Γυάρου). 

 Πηγή: imerodromos.gr

---

Η Σφήκα: Επιλογές

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Πόσα σφαγμένα παιδιά αντέχει η ανθρωπότητα;

Δήμητρα Μυρίλλα

Οι εικόνες της τελευταίας σφαγής στη Γάζα, όταν οι βόμβες του κράτους – φονιά έπεσαν στα κεφάλια των κυνηγημένων που είχαν βρει καταφύγιο σε μία δήθεν προστατευμένη κάψουλα, κάνουν το γύρο του κόσμου. Τα κορμιά των διαμελισμένων και απανθρακωμένων παιδιών περιφέρονται σε φωτογραφίες και βίντεο.

Η φρίκη, η σφαγή, ο θάνατος στην πιο άγρια εκδοχή τους μπροστά στα μάτια μας, ολοζώντανα. Οσο κι αν αντισταθεί κανείς στη βιαιότητα των εικόνων, η αγριότητα αυτής καθ’ αυτής της πράξης είναι αυτό στο οποίο οποίο οφείλει κανείς να ορθώσει ανάστημα.

Τα καθάρματα, οι κατά συρροήν δολοφόνοι, συστηματικοί “χασάπηδες”, συνειδητοί μακελάρηδες,με λυμένα τα δολοφονικά τους χέρια και τα απονενοημένα φονικά τους μυαλά, υποβοηθούμενοι από την επί της ουσίας ανοχή του περίφημου δημοκρατικού κόσμου με όλες τις φοβερές “αξίες” του – είναι οι ίδιες αξίες που κατακρεουργούσαν στο Κογκό και που σήμερα ανέχονται τη σφαγή των αμνών της Παλαιστίνης” – αφού πρώτα έκαψαν γυναικόπαιδα, μετά είπαν ότι στόχευαν μαχητές της Χαμάς…

Και τα απανθρακωμένα γυναικόπαιδα; Παράπλευρη απώλεια, “περιστατικό που ερευνάται”, είπαν οι σφαγείς με όλο το θράσος του κτήνους.

Εκείνο το φασιστικό, ναζιστικό κτήνος που πριν 80 χρόνια αφάνιζε τον εβραϊκό λαό στα κρεματόρια, ξανανιώνει μετενσαρκωμένο στο κράτος του Ισραήλ, που ξεκληρίζει, εξοντώνει, αφανίζει, κατακρεουργεί εκπροσωπώντας επάξια τα ιμπεριαλιστικά κρεματόρια. Τόσο επάξια που συναγωνίζεται σε αποτελεσματικότητα τους άλλοτε σφαγείς του εβραϊκού λαού. Τόσο αποτελεσματικά που μαζί με τον παλαιστινιακό λαό, κατακρεουργεί και την βαριά και πολύτιμη ιστορία που κουβαλάει ο ίδιος ο λαός του Ισραήλ.

Αμερικάνοι και ΕΕ αποτελούν τους άμεσους συνεργούς του στυγερού εγκλήματος, συνένοχοι στον αδιανόητο κανιβαλισμό.

Αλλά….

την ώρα που τα παιδιά γίνονταν παρανάλωμα του πυρός από το κτήνος, σε μια άλλη γωνιά της γης συνέβαιναν πανηγυρισμοί για ένα αθλητικό συμβάν. Σήμερα, μάλλον “θα καεί” η Αθήνα από τα πανηγύρια… Ολοι και όλα συνηγορούν σε αυτό.

Ποιος καίγεται για τα παιδιά και τους σφαγμένους;

Και όλο που απομένει για να μην αφανιστούμε μέσα στα σύγχρονα κρεματόρια είναι να αντισταθεί η ανθρωπότητα στο να καταντήσει ολόκληρη μια τεράστια “Ζώνη Ενδιαφέροντος”. Να αποτινάξει την κτηνώδη ουσία της “οικογένειας Ες”, όπου η γαλήνια ζωή συνεχίζεται πίσω από τον τείχο του Αουσβιτς και τους καπνούς από τα καμένα κορμιά.

Αλλωστε, όταν σε μια γωνία της γης ένας λαός σφαγιάζεται, εν δυνάμει πουθενά δεν υπάρχει ειρήνη και ασφάλεια. Και στην Παλαιστίνη η κτηνωδία διαρκεί 76 χρόνια.

Η ανάγκη να μην αφεθεί μόνος ο παλαιστινιακός λαός είναι υποχρέωση και επιταγή, χρέος κάθε ανθρώπου και ευθύνη μπροστά στα τρομαγμένα μάτια των παιδιών την ώρα που η βόμβα σταματάει με έναν ήχο και φωτιά την ζωή που δεν έζησαν.

Επειδή, η ανθρωπότητα δεν αντέχει, δεν θα έπρεπε να αντέχει, ούτε ένα σκοτωμένο παιδί!

Πηγή: imerodromos

---

Η Σφήκα: Επιλογές

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Ευτυχώς που δεν μας σκοτώνουν κάθε μέρα, κύριε Μητσοτάκη;

Δήμητρα Μυρίλλα

Ευτυχώς δεν έχουμε κάθε μέρα γυναικοκτονίες…” Από που εκστομίστηκε αυτό το “μαργαριτάρι”;

Από τον πρωθυπουργό της χώρας!

Πού το ξεστόμισε;

Εδώ (ειδικότερα στο 1:00 κ.έ)

Δηλαδή, πάλι καλά που δεν μας σκοτώνουν κάθε μέρα. Αυτό θα ήταν ένα πρόβλημα. Αφού όμως δεν πέφτουμε νεκρές ανά 24ωρο… και ευχαριστημένες να είμαστε.

Για παράδειγμα, ο πρωθυπουργός θα ήταν πραγματικά ανήσυχος αν είχαμε τα ποσοστά της Βραζιλίας, όπου το 2023 το ημερήσιο ζοφερό “σκορ” ήταν 4 γυναίκες σκοτωμένες ανά 24ωρο, 1463 συνολικά μόνο μέσα σε ένα έτος. ‘Η τα ποσοστά της Γαλλίας, όπου μία γυναίκα δολοφονείται επειδή είναι γυναίκα κάθε 3 ημέρες. ‘Η της Γερμανίας, όπου κάθε μέρα ένας άντρας προσπαθεί να σκοτώσει την πρώην ή τη νυν σύντροφό του και κάθε τρίτη ημέρα το καταφέρνει.

“Ευτυχώς”, λοιπόν, που από το το 2020 έως και σήμερα έχουν δολοφονηθεί 81 γυναίκες… Ε δεν είναι και κάθε μέρα!

Είναι όμως, οπωσδήποτε 1 σκοτωμένη γυναίκα το μήνα και όπως θα δείτε αμέσως παρακάτω το 2021 και το 2022 δολοφονούνται τουλάχιστον 2 γυναίκες το μήνα. 

• 4 του πρώτους τέσσερις μήνες του 2024.
• 11 το 2023
• 24 το 2022
• 26 το 2021
• 14 το 2020

Αραγε, αυτή η αριθμητική του ζόφου κάνει τον κύριο Μητσοτάκη να ξεφουσκώνει από ανακούφιση και να λέει “ευτυχώς”;

Βέβαια, στην Ελλάδα αυτό το νούμερο δεν προκύπτει από κάποιον επίσημο κρατικό φορέα που καταγράφει και αναλύει τα κοινωνικά και άλλα χαρακτηριστικά των γυναικοκτονιών. Το όποια στοιχεία προκύπτουν από τις έρευνες που έχει δημοσιοποιήσει η ελληνική ομάδα του Ευρωπαϊκού Παρατηρητηρίου για τη Γυναικοκτονία.

Ο Κ. Μητσοτάκης, λοιπόν, εξέμεσε πάνω στις νεκρές γυναίκες ένα “ευτυχώς” που δεν σας σκοτώνουν κάθε μέρα “χρησιμοποιώντας” ένα στοιχείο που δεν έχουν καν συλλέξει επίσημοι κρατικοί φορείς. Γιατί; Επειδή, το “επιτελικό” κράτος του Μητσοτάκη και τα “μη επιτελικά” των προηγούμενων δεν έχουν και δεν είχαν καμία…. επιτελική έννοια να προστατέψουν, γυναίκες, παιδιά, εργάτες, γέροντες, ασθενείς, αδύναμους ή αποσυνάγωγους.

Ανάμεσά τους ορίζεται πάντα ένας πληθυσμός αναλώσιμων ψυχών για να ταΐζεται η κρεατομηχανή αυτού του άγρια εκμεταλλευτικού συστήματος, του οποίου η θεσμική απάθεια έχει φτάσει σε τέτοια σημεία σήψης και ζόφου όπου έχει αφομοιωθεί και μετατραπεί σε λεκτικό κυνισμό και ανεξέλεγκτη απανθρωποίηση.

Δηλαδή, ποιος είναι ο αριθμός των νεκρών γυναικών κύριε Μητσοτάκη που σας οδηγεί στο να αρχίζετε την πρότασή σας με επίρρημα “ευτυχώς”; Ποιος, άραγε, είναι ο ανεκτός και ο μη ανεκτός αριθμός γυναικοκτονιών;

Εδώ, δεν πρόκειται για λεκτική αστοχία.. Εδώ πρόκειται για έθος και ήθος. Είναι η ίδια “ηθική” του κυνισμού με την οποία ο ίδιος άνθρωπος λίγους μήνες πριν ξεστόμισε ξεδιάντροπα στον σφαγέα “Μπίμπι” «θα συνεχίσουμε να σας στηρίζουμε και να ελπίζουμε πως ό,τι και αν συμβεί πρέπει να συμβεί χωρίς μεγάλο ανθρωπιστικό κόστος. Μπορείτε να υπολογίζετε στην υποστήριξή μας, τη βοήθειά μας».

Καταλάβατε τώρα;

Είμαστε όλοι μέρος του κόστους σε αναλώσιμε ανθρώπινες ζωές… Αυτό που δεν ξέρουμε είναι σε τι ποσοστό ορίζουν τους ζωντανούς από τους νεκρούς ανάλογα με την εποχή και τις ανάγκες των αφεντικών.


Πηγή: imerodromos

---

Η Σφήκα: Επιλογές

---

Διαβάστε Περισσότερα »

«Διευκολυντής» ή όταν οι λέξεις είναι το ίδιο φρικτές με τις πράξεις

Δήμητρα Μυρίλλα

Εσχάτως, δηλαδή μόλις χθες, εισήχθη στο λεξιλόγιο για το χαρακτηρισμό ή μη κάποιου ως μαστροπού ο όρος “ΔΙΕΥΚΟΛΥΝΤΗΣ”!
Διότι, η γλώσσα αντανακλά κάθε φορά τις παρούσες κοινωνικοπολιτικές συνθήκες και επικοινωνιακές ανάγκες. Αφού, λοιπόν, οι συνθήκες είναι τέτοιες που εξωραΐζουν των απανθρωπιά, καλύπτουν τον εγκληματία, διαστρεβλώνουν τις έννοιες, ξεπλένουν τα εγκλήματα, χαϊδεύουν τον διαφθορέα, ε… όσο να πεις μια καινούργια λέξη χρειάζεται.

Και η λέξη επλάσθη εκεί που ακριβώς χρειάστηκε. Στην αίθουσα του δικαστηρίου.

Διότι, σύμφωνα με τη λειτουργό της δικαιοσύνης είναι δυνατό κάποιος που ωθεί κορίτσια στην πορνεία, συμπεριλαμβανομένων των 12χρονων, να μην είναι μαστροπός, αλλά να είναι απλώς διευκολυντής!

Δηλαδή, όταν “διευκολύνει” κάποιος ένα παιδάκι να εκπορνευθεί, όταν με άλλα λόγια το κάνει εύκολο να συμβεί, μπορεί και να μην είναι πολύ κακός άνθρωπος, μπορεί και να μην είναι ένα άθλιο, σιχαμερό σκουλήκι μέσα στην κοινωνία, μπορεί και να μην είναι εγκληματίας και εκπορνευτής… μπορεί να είναι μόνο διευκολυντής!

Επιπλέον, είναι πολύ…. λογικό κάποιος άνω των 50 ετών να… “ερωτευτεί” ένα κοριτσάκι 11 ετών! Δηλαδή αυτό είναι κανονικό, δεν εμπεριέχει τίποτα το διεστραμμένο για το μυαλό αυτού του ανθρώπου. Και από την άλλη πλευρά είναι απολύτως αναμενόμενο το κοριτσάκι να συναινεί σε…. αυτόν έρωτα.

Για όλους αυτούς τους λόγους, λοιπόν, ε τι να κάνουμε το δικαστήριο αμφιβάλλει για το εάν κοριτσάκι που βρίσκεται σε αυτή τη θέση έχει υποστεί βιασμό!

Επομένως, είναι πολύ πιο λογικό το κοριτσάκι να υποστεί – πάνω στους πολλαπλούς σωματικούς βιασμούς και τους εξ’ εξακολούθηση ψυχικούς – και έναν ακόμα, την στιγμή ακριβώς που θα έλπιζε μια δικαίωση, τουλάχιστον ηθική.

Ετσι κι αλλιώς μιλάμε για ένα πλάσμα με χαμένη παιδική ηλικία, σακαταμένη ψυχούλα, αλωμένο σώμα που κανείς δεν ξέρει αν θα μπορέσει ποτέ να συνέλθει από αυτό.

Αλλωστε, ποιο ακριβώς είναι το πλαίσιο προστασίας, φροντίδας, αποδοχής και θεραπείας των τραυμάτων αυτού του παιδιού; ΚΑΝΕΝΑ! Αρκεί να θυμηθούμε ότι το ίδιο έγινε βορά και τροφή για “ανθρωποφάγα” ΜΜΕ μέχρι που μία υπουργός, η κυρία Δόμνα Μιχαηλίδου, αποκάλυψε και τον τόπο κατοικίας του.

Διότι, σε αυτό το σάπιο σύστημα που πλέον δεν έχει κανέναν ενδοιασμό στο να επιδεικνύει τη σήψη του, τα θύματα βιασμού για να χαρακτηριστούν ως τέτοια θα πρέπει πρώτα να ληφθεί υπόψη το κοινωνικό στάτους του κατηγορούμενου ως βιαστή.

Σε αυτόν τον παράδεισο της ελεύθερης αγοραπωλησίας, όπου το αόρατο χέρι της αγοράς είναι πια το ο ορατός δολοφόνος της ανθρώπινης υπόστασης και αξιοπρέπειας, τα βιασμένα κορίτσια, συνηθίζεται να “γίνονται θύματα βιασμού” και αφού αποκαλυφθεί το δράμα τους.

Ισχύει για την 19χρονη στην Ηλιούπολη, την οποία ο αστυνομικός κρατούσε δια της βίας, την κακοποιούσε, την εξέδιδε διά της βίας και τη βίαζε με συνεργό τον πατέρας της και αφού αποκαλύφθηκαν όλα αυτά μήνυσε την κοπέλα ότι εκδιδόταν χωρίς πιστοποιητικό. Ο ίδιος καταδικάστηκε με μόλις 5 χρόνια φυλάκιση και το κορίτσι αντιμετωπίζει ποινική δίωξη!

Ισχύει για τα θύματα που Δ. Λιγνάδη, ο οποίος σκανδαλωδώς αποφυλακίστηκε μέχρι την έφεση.

Ισχύει για την αθλιότητα από δικαστικές και αστυνομικές αρχές να πέσουν στα μαλακά οι δολοφόνοι του Ζακ Κωστόπουλου – ο μεσίτης και ο κοσμηματοπώλης είναι εκτός φυλακής και οι αστυνομικοί αθωώθηκαν!

Το τέρας μεγάλωσε και είναι έτοιμο να μας καταπιεί, την ώρα που βιάζει κατά συρροή και εξακολούθηση ένα κοριτσάκι και μαζί όλη την κοινωνία….

Πηγή: imerodromos.gr    

---

Η Σφήκα: Επιλογές

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Γλυπτά Παρθενώνα: Ο πολιτικός διασυρμός μιας πολύ σοβαρής υπόθεσης

Δήμητρα Μυρίλλα

Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι η συμπεριφορά του Βρετανού πρωθυπουργού μέσα στον κόσμο της πολιτικής διπλωματίας ήταν απαξιωτική, αλαζονική και προσβλητική, αλλά και το αυτονόητο παρακολούθημα της ιμπεριαλιστικής – αποικιοκρατικής βρετανικής ιστορίας, η οποία αποκρυσταλλώνεται και στο πως στήθηκε και δημιουργήθηκε το Βρετανικό Μουσείο… Διά της προκλητικής και κατάφωρης κλοπής των λαών.

Αυτό, όμως, είναι μόνο η μισή αλήθεια.

Η άλλη μισή αφορά στον Ελληνα πρωθυπουργό και όχι μόνο σε αυτόν…

Σε όλες τις κυβερνήσεις που βρέθηκαν να διαχειρίζονται ένα εθνικό ζήτημα όχι ως τέτοιο, αλλά ως ευκαιριακό εργαλείο εκλογικής διάσωσης ή προσωπικής αποθέωσης με αδιανόητες κινήσεις παζαριού, υπονόμευσης και εκφυλισμού τους ζητήματος της επιστροφής των Γλυπτών του Παρθενώνα, στο όνομα της πολιτικής διάσωσης, αλλά και της υλοποίησης μιας γενικότερης κατεύθυνσης που αντιμετωπίζει τα μνημεία ως “ανταλλάξιμα” είδη, με όρους αγοράς.

Το δίκαιο αίτημα και η αυτονόητη απαίτηση της επιστροφής των Γλυπτών, στην πρόσφατη ελληνική πολιτική ιστορία έχει καταγραφεί ως εξής:

— Ως κολυμβήθρα του Σιλωάμ και εκλογικό σωσίβιο, με παρακλητικούς όρους και μάλιστα προς έναν άλλο βρετανό πρωθυπουργό. Η περίφημος διάλογος, το μακρινό 2003 μεταξύ του Κ. Σημίτη και του Τ. Μπλερ, 20 χρόνια μετά έχει πλέον πάρει τη θέση του στην ιστορία των κυβερνητικών χειρισμών για την διεκδίκηση των Γλυπτών.

Ας τον θυμηθούμε:

«Μπλερ: «… Α… Κώστας…


Σημίτης: Πώς είσαι…;

Μπλερ: Είμαι πολύ καλά. Εσύ;

Σημίτης: Πολύ καλά. Νομίζω ότι πρέπει να αρχίσεις να σκέφτεσαι για τα Μάρμαρα και να μου πεις…

Μπλερ: Να σου πω δηλαδή ένα καλό νέο…

Σημίτης: Όχι καλό νέο, θέλω να μου πεις πως το σκέφτεσαι. Να μου πεις την προσωπική σου γνώμη, διότι υπάρχει δημοσιότητα στο θέμα. Θα ήθελα να ξέρω αν μπορούμε να κάνουμε κάτι. Ξέρεις, έχουμε εκλογές του χρόνου και ίσως αυτό μπορεί να φανεί χρήσιμο»

. 

Ως χολυγουντιανό σώου, το 2014, επί κυβέρνησης Αντ. Σαμαρά και πρωταγωνίστρια την Αμάλ Αλαμουντίν από το οποίο εκτός από κάποια εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ προς το δικηγορικό γραφείο που εκπροσωπούσε η εν λόγω νομικός, δεν άφησε τίποτα ως παρακαταθήκη και πλεονέκτημα διεκδίκησης. Αντίθετα, μπέρδεψε και συσκότισε σχετικά με το ενδεχόμενο της δικαστικής οδού, κάτι που μέχρι εκείνη τη στιγμή θεωρούνταν απορριπτέο και εξακολουθεί να είναι.

Ως πεδίο άσκησης πολιτιστικής πολιτικής υποτέλειας, αφού το 2002 και 2003 με υπουργό Πολιτισμού τον Ευ. Βενιζέλο, το 2006 με υπουργό Πολιτισμού τον Γ. Βουλγαράκη, το 2010 με υπουργό Πολιτισμού τον Π. Γερουλάνο έμπαινε κατ’ επανάληψη στη συζήτηση με διάφορα γλωσσολογικά τερτίπια και φιοριτούρες η λύση του “μακροχρόνιου δανεισμού”, της “ανταπόδοσης”, της “φιλικής και συναινετικής λύσης”, της δημιουργίας “παραρτήματος” του Βρετανικού Μουσείου στο Μουσείο της Ακρόπολης!

Φυσικά οι Βρετανοί «έπιασαν» από την αρχή το «υπονοούμενο». Το 2003, ο ΜακΓκρέγκορ στέλνει επιστολή του στους κυριακάτικους «Τάιμς» στην οποία έγραφε, μεταξύ άλλων: «η ελληνική πλευρά έχει αναγνωρίσει ότι το Βρετανικό Μουσείο έχει νόμιμο τίτλο ιδιοκτησίας για τα γλυπτά και πλέον η ελληνική πλευρά δεν αμφισβητεί την ιδιοκτησία»!

Ο Ευ. Βενιζέλος είχε προσπαθήσει να τα «μαζέψει»… επαναλαμβάνοντας τις ίδιες προτάσεις και χειρότερες, αφού στο δανεισμό προτείνονται και ανταλλάγματα: «Η ελληνική κυβέρνηση ουδέποτε δήλωσε ότι αναγνωρίζει τους νόμιμους τίτλους του Βρετανικού Μουσείου επί των Μαρμάρων του Παρθενώνα. Η ελληνική κυβέρνηση δε θέτει το νομικό ζήτημα της ιδιοκτησίας των Μαρμάρων επειδή θέλει να βρεθεί μια φιλική και συναινετική λύση που θα επιτρέψει την ενιαία έκθεση των Μαρμάρων στο κτίριο του Νέου Μουσείου της Ακρόπολης και σε άμεση οπτική επαφή με το ίδιο το μνημείο. Αυτό σύμφωνα με την πρότασή μας μπορεί να γίνει είτε με τη μορφή ενός μακροχρόνιου δανεισμού, είτε με τη μορφή ενός παραρτήματος του Βρετανικού Μουσείου μέσα στο Νέο Μουσείο της Ακρόπολης. Επιπλέον, η πρόταση προβλέπει ως αντιστάθμισμα τη διοργάνωση πολύ σημαντικών περιοδικών εκθέσεων με ελληνικές αρχαιότητες τόσο στο Βρετανικό Μουσείο όσο και σε άλλα περιφερειακά Μουσεία του Ηνωμένου Βασιλείου (…)».

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης, όμως, πρόσθεσε ένα νέο στοιχείο. Αυτό του προσωπικού χειρισμού και των εν κρυπτώ συναντήσεων με τον διευθυντή του Βρετανικού Μουσείου, διαπνεόμενος πιθανόν από φαντασιώσεις μελλοντικής αποθέωσης και βάζοντας ξανά στο τραπέζι το θέμα του “δανεισμού” αυτών που ανήκουν στον ελληνικό λαό και στο ίδιο το μνημείο!

Δηλαδή, ένας χυδαίος κατήφορος, που στο πίσω του μέρος έκρυβε την τέλεια απαξίωση σε βαθμό εκχυδαϊσμού ενός εθνικού ζητήματος διαχείρισης της πολιτιστικής κληρονομιάς.

Τον Σεπτέμβριο του 2019 στη βρετανική εφημερίδα Οbserver δήλωνε: «Ως μια πρώτη κίνηση, να σταλούν τα Γλυπτά του Παρθενώνα στην Αθήνα, ως δάνειο για συγκεκριμένο χρονικό διάστημα. Από την πλευρά μας θα στείλουμε πολύ σημαντικά αντικείμενα, τα οποία δεν έχουν βγει ποτέ από τη χώρα μας, για να εκτεθούν στο Βρετανικό Μουσείο».

Το 2021 στη βρετανική εφημερίδα The Telegraph, ο Κ. Μητσοτάκης, ξεδιπλώνει αναλυτικότερα την πολιτική του σκέψη αναφορικά με τα Γλυπτά του Παρθενώνα: «Είμαι βέβαιος ότι εάν υπήρχε βούληση εκ μέρος της κυβέρνησης (του Ηνωμένου Βασιλείου) για αλλαγή στάσης θα μπορούσαμε να καταλήξουμε σε μία διευθέτηση με το Βρετανικό Μουσείο για να δανείσουμε στο εξωτερικό πολιτιστικούς θησαυρούς οι οποίοι δεν έχουν βρεθεί ποτέ εκτός Ελλάδας (…) Δεν θέλω να υπεισέλθω σε λεπτομέρειες όσον αφορά μία διευθέτηση, διότι αυτές οι συζητήσεις είναι ευαίσθητες, αλλά θέλω να πω ανοιχτά ότι πρόθεσή μου είναι να θέσω το θέμα στον Boris Johnson κι ότι πιστεύω πως η βρετανική κυβέρνηση έχει να παίξει ρόλο».

Κι έτσι η διεκδίκηση, έγινε δανεισμός και ο δανεισμός… διευθέτηση!

Κάθε φορά, όμως που ανοίγει θέμα δανεισμού αυτό σημαίνει εξ αντικειμένου αναγνώριση του… κλεπταποδόχου ως νόμιμου ιδιοκτήτη. Δεν μπορείς να δανειστείς κάτι αν θεωρείς πως δεν ανήκει σε αυτόν από τον οποίο το ζητάς και επιπλέον οι Βρετανοί έχουν καταστήσει σαφές ότι δανείζουν μόνο με αναγνώριση ακριβώς της κυριότητας.

Από την άλλη, ο δανεισμός αρχαίων από τα ελληνικά μουσεία, εκτός από τους εύλογους κινδύνους που εμπεριέχει για τις αρχαιότητες, συνιστά σιωπηρή «αποδοχή» του «δικαιώματος» του Βρετανικού Μουσείου να απαιτεί «αντίδωρα» για να αποκαταστήσει μια καραμπινάτη αρχαιοκαπηλία.

Αλλά, ο Ελληνας πρωθυπουργός, στην συνέντευξή του στο BBC, αυτή που έδωσε την περασμένη Κυριακή και προκάλεσε το διπλωματικό επεισόδιο και εν τέλει το φιάσκο με τον Βρετανό ομόλογό του, πόσο ξεκάθαρα έθεσε ως πάγια θέση της χώρας μας πως δεν αναγνωρίζει στο Βρετανικό Μουσείο νομή, κατοχή και κυριότητα των Γλυπτών, καθώς αποτελούν προϊόν κλοπής από τον Έλγιν;

Ας δούμε τί ακριβώς δήλωσε: “Θεωρούμε ότι τα γλυπτά αυτά ανήκουν στην Ελλάδα και ότι ουσιαστικά εκλάπησαν, άρα αυτό δεν είναι, κατά τη γνώμη μου, ένα ζήτημα ιδιοκτησίας, το ζήτημα είναι η επανένωσή τους”.

Αλλά ο διάβολος κρύβεται στις λεπτομέρειες….

Ο πρωθυπουργός δεν θέτει “ζήτημα ιδιοκτησίας”, αντίθετα το προσπερνάει και επιλέγει να μιλήσει μόνο για επανένωση, χωρίς όρους…. Μήπως με ανταλλάγματα;

Και από πότε η διαπραγματευτική στάση που συνοψίζεται στο παρακλητικό “έστω και δανεικά, ρε παιδιά!” μπορεί να συνιστά σοβαρή πολιτική διπλωματία και όχι ασπόνδυλο ραγιαδισμό;

Αυτή την πολιτική επί 20 και πλέον χρόνια υπηρετούν όλες οι κυβερνήσεις.

Διότι, στην πραγματικότητα, αυτό που συζητείται δεν είναι η ηθική υποχρέωση επιστροφής των μνημείων χωρίς όρους και υποσημειώσεις και η επανατοποθέτησή τους επί του μνημείου, δηλαδή επί του Παρθενώνα, αλλά ένα εμπορικό deal, μία εμπορική πράξη που θα περιλαμβάνει δύο “μεγάλα καταστήματα”… Το Βρετανικό Μουσείο και το Μουσείο της Ακρόπολης.

Το πρώτο είναι ένα αρχαιοκαπηλικό “πολιτιστικό ίδρυμα” που αντιμετωπίζει τις συλλογές του ως χρηματιστηριακό προϊόν και το δεύτερο είναι εκείνο που άνοιξε το δρόμο για την εμπορευματοποίηση των αρχαιολογικών μουσείων.

Κατόπιν όλων αυτών και ύστερα από το επεισόδιο μεταξύ των δύο πρωθυπουργών… όταν βρυχώνται ένα λιοντάρι και ένα ποντίκι…. ποιος νομίζετε ότι νικάει;

  Πηγή:imerodromos.gr

---

Η Σφήκα: Επιλογές

---

Διαβάστε Περισσότερα »

“Αγαπητέ Μπίμπι…”

Δήμητρα Μυρίλλα

“Αγαπητέ Μπίμπι…

Επιτρέψέ μου να σε αποκαλώ με το χαϊδευτικό σου, μιας και η πολύχρονη οικειότητα μαζί σου και με τον ανώτατο κοινό μας άρχοντα – εννοώ τις ΗΠΑ – οι δουλειές που κανονίζουμε μαζί και τα κοινά μας συμφέρονα, όχι μόνο συνηγορούν ως προς αυτό, αλλά το επιβάλουν κιόλας. Θυμάμαι, βεβαίως, ότι και η προηγούμενη κυβέρνηση, Μπίμπι σε αποκαλούσε..., αλλά, ξέρεις, τελικά δεν ήταν και τόσο “αριστεροί” όσο έλεγαν.

Επιθυμώ να σε διαβεβαιώσω πως το γεγονός ότι η καλοκουρδισμένη στρατιωτική σου μηχανή που μπορεί να σκοτώνει ένα παιδί κάθε 15 λεπτά, δηλαδή περίπου 100 παιδιά την ημέρα, είναι μια “άριστη” (στην κυβέρνηση μου αρέσει πολύ αυτή η λέξη) και νόμιμη αυτοάμυνα από πλευράς σου.

Επιθυμώ, επίσης, να σου πω ότι τα 1900 παιδιά που σκοτώθηκαν σε αυτόν το δίκαιο αμυντικό πόλεμο που διεξαγάγεις ενάντια στο κακό δεν συνιστά μεγάλο ανθρωπιστικό κόστος.

Να ξέρεις, βέβαια, ότι είμαι πάνω απ’ όλα άνθρωπος και γι’ αυτό σε παρακαλώ να συνεχίσεις τον πόλεμο, αλλά με το μικρότερο δυνατό ανθρωπιστικό κόστος. Πόσο είναι; Κοίτα θα το μετρήσουμε με τους άριστους επιτελικούς μου συνεργάτες και θα σε ενημερώσουμε.

Για την ώρα, αγαπητέ Μπίμπι,

οι 3.800 μανάδες και πατεράδες που θρηνούν – μπορεί και λιγότεροι, διότι κάποιοι πιθανόν σκοτώθηκαν μαζί με τα παιδιά τους – κατά τη γνώμη μου δεν είναι ικανός αριθμός ώστε να σταματήσεις τους βομβαρδισμούς.

Το κακό, Μπίμπι, πρέπει να χτυπιέται στη ρίζα του. Κι εσύ αυτό ξέρεις να το κάνεις πολύ καλά. Και οι προκάτοχοί σου, αγαπητέ, κι εκείνοι δεν τα πήγαν άσχημα. Τόσες χιλιάδες νεκροί, εκτοπισμένοι, φυλακισμένοι, σακαταμένοι από το 1948 είναι οπωσδήποτε μία μεγάλη συνεισφορά στην ανθρωπότητα.

Αλλά, εσύ, Μπίμπι, ομολογώ ότι επιδεικνύεις μεγάλο ζήλο και κατατροπώνεις το κακό…

Και γι’ αυτό σε διαβεβαιώ ότι είμαι πιστός φίλος σου και ό,τι χρειαστείς μη διστάσεις να το ζητήσεις.

Μόνο, Μπίμπι, ξέρεις τι σκέφτομαι;

Ολοι αυτοί οι άνθρωποι στην Παλαιστίνη, τόσα χρόνια σκοτώνονται για μία χώρα, μία πατρίδα, ένα κομμάτι γη, ένα σπίτι με αυλή και δεν εννοούν να τα παρατήσουν, να παραδοθούν, βρε αδερφέ, εδώ και 75 χρόνια…

Ε αυτό είναι που με προβληματίζει, Μπίμπι, και δεν μπορώ να εξηγήσω και όσο δεν μπορώ να το εξηγήσω τόσο φοβάμαι.

Γι’ αυτό σου λέω Μπίμπι… το κακό να χτυπιέται εκεί που γεννιέται. Αλλά πρόσεχε μόνο μην το παρακάνεις.

Εγκάρδια δικός σου

Ο πρωθυπουργός της Ελλάδας

Υ.Γ. Η παραπάνω επιστολή είναι προϊόν μυθοπλασίας και φέρει όποια σχέση επιθυμεί ο αναγνώστης με την πραγματικότητα. 

Πηγή: imerodromos.gr

---

Η Σφήκα: Επιλογές

---

Διαβάστε Περισσότερα »